SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Kigabeq
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Kigabeq 100 mg oplosbare tabletten
Kigabeq 500 mg oplosbare tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Kigabeq 100 mg oplosbare tabletten
Elke oplosbare tablet bevat 100 mg vigabatrine.
Kigabeq 500 mg oplosbare tabletten
Elke oplosbare tablet bevat 500 mg vigabatrine.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplosbare tablet
Witte ovale tabletten. De tabletten zijn aan één zijde voorzien van een breukstreep en kunnen worden verdeeld in gelijke doses.
- Afmetingen van de tablet van 500 mg: 16,0 mm x 9,0 mm
- Afmetingen van de tablet van 100 mg: 9,4 mm x 5,3 mm
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Kigabeq is bij zuigelingen en kinderen vanaf 1 maand tot 7 jaar oud geïndiceerd voor:
- de behandeling van infantiele spasmen (syndroom van West) als monotherapie;
- de behandeling van patiënten met resistente partiële epilepsie (aanvallen met focaal begin) met of zonder secundaire generalisatie in combinatie met andere anti-epileptische geneesmiddelen, wanneer alle andere passende combinaties van geneesmiddelen ontoereikend zijn gebleken of niet werden verdragen.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met vigabatrine mag alleen worden ingesteld door een specialist in epileptologie, neurologie of pediatrische neurologie. De follow-up dient plaats te vinden onder toezicht van een specialist in epileptologie, neurologie of pediatrische neurologie.
Dosering
Monotherapie voor infantiele spasmen (syndroom van West)
De aanbevolen aanvangsdosis is 50 mg/kg/dag. De daaropvolgende dosering kan worden getitreerd in stappen van 25 mg/kg/dag om de 3 dagen tot de maximaal aanbevolen dosis van 150 mg/kg/dag. De doses vigabitrine dienen tweemaal daags te worden gegeven volgens de onderstaande tabel.
Tabel 1: Aantal oplosbare tabletten op basis van lichaamsgewicht, aanvangsdosis en dosisverhoging bij infantiele spasmen
Lichaamsgewicht (kg) | Aanvangsdosis 50 mg/kg/dag | Voorgestelde doses voor eerste titratiestap (75 mg/kg/dag) (dag 3) | Voorgestelde doses voor tweede titratiestap (100 mg/kg/dag) (dag 6) |
| 3 | 0,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 100 mg-tablet 's avonds | 1,0 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 4 | 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 100 mg-tablet 's avonds | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 5 | 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds | 2,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 6 | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 2,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 3 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 7 | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds | 2,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 3,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 3,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 8 | 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds | 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 3 x 100 mg-tablet 's avonds | 4 x 100 mg-tablet 's ochtends 4 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 9 | 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 2,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 3,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 3,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 4,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 4,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 10 | 0,5 x 500 mg-tablet 's ochtends 0,5 x 500 mg-tablet 's avonds | 0,5 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds |
| 11 | 2,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 3 x 100 mg-tablet 's avonds | 4 x 100 mg-tablet 's ochtends 4 x 100 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 12 | 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 3 x 100 mg-tablet 's avonds | 4,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 4,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 13 | 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 3,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 4,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 2 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 14 | 3,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 3,5 x 100 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet en 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 2 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 15 | 0,5 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds | 1,5 x 500 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 500 mg-tablet 's avonds |
| 16 | 4 x 100 mg-tablet 's ochtends 4 x 100 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds | 1 x 500 mg-tablet en 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 3 x 100 mg-tablet 's avonds |
Resistente partiële epilepsie (aanvallen met focaal begin)
De aanbevolen aanvangsdosis is 40 mg/kg/dag.
Aanbevelingen voor de onderhoudsdosering op basis van lichaamsgewicht zijn: Lichaamsgewicht: 10 tot 15 kg: 0,5 tot 1 g/dag
15 tot 30 kg: 1 tot 1,5 g/dag
De doses vigabitrine dienen tweemaal daags te worden gegeven volgens de onderstaande tabel.
Tabel 2: Aantal oplosbare tabletten op basis van lichaamsgewicht en aanvangsdosis bij resistente partiële epilepsie
Lichaamsgewicht (kg) | Aanvangsdosis 40 mg/kg/dag |
| 3 | 0,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 0,5 x 100 mg-tablet ’s avonds |
| 4 | 0,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 5 | 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 6 | 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 7 | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 1,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 8 | 1,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 10 | 2 x 100 mg-tablet 's ochtends 2 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 13 | 2,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 2,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 15 | 3 x 100 mg-tablet 's ochtends 3 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 17 | 3,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 3,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 19 | 3,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 4 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 22 | 4,5 x 100 mg-tablet 's ochtends 4,5 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 25 | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet 's avonds |
| 28 | 1 x 500 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
| 30 | 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's ochtends 1 x 500 mg-tablet en 1 x 100 mg-tablet 's avonds |
Kigabeq is bedoeld voor orale of gastrische toediening tweemaal daags en mag vóór of na de maaltijd worden ingenomen.
De maximaal aanbevolen dosis mag niet worden overschreden.
Als de epilepsie na een geschikte behandelkuur niet klinisch significant beter onder controle is, moet de behandeling met vigabatrine worden stopgezet. Het gebruik van vigabatrine moet geleidelijk worden afgebouwd onder nauwlettend medisch toezicht.
Bijzondere patiëntengroepen
Nierfunctiestoornis
Aangezien vigabatrine via de nieren wordt geëlimineerd, is voorzichtigheid geboden bij toediening van het geneesmiddel aan patiënten met een creatinineklaring lager dan 60 ml/min. Aanpassing van de dosis dient te worden overwogen. Dergelijke patiënten reageren mogelijk op een lagere onderhoudsdosis. Patiënten dienen te worden gecontroleerd op bijwerkingen zoals sedatie en verwardheid (zie rubriek 4.4 en 4.8).
Leverfunctiestoornis
Aangezien vigabatrine niet wordt gemetaboliseerd door leverenzymen, hoeven de dosis of de toedieningsfrequentie niet te worden aangepast. Er is gebleken dat toediening van vigabatrine interfereert met serologische tests op bepaalde leverenzymen, waaronder alanineaminotransferase (ALAT) (zie rubriek 4.4).
Pediatrische patiënten
Er is geen relevante toepassing van Kigabeq bij pasgeborenen (jonger dan 27 dagen oud) voor de indicatie “infantiele spasmen” en bij kinderen en adolescenten ouder dan 7 jaar voor de indicatie “resistente partiële epilepsie” (aanvallen met focaal begin). Er zijn al geschikte vigabatrinebevattende geneesmiddelen beschikbaar voor toediening aan deze laatste patiëntengroep.
Wijze van toediening
Kigabeq is bedoeld voor oraal of gastrisch gebruik en mag vóór of na de maaltijd worden ingenomen. Bij kinderen die niet kunnen slikken maar die wel via enterale weg kunnen worden gevoed, dient het middel gastrisch te worden toegediend.
De toedieningswijze wordt bepaald door een arts die gespecialiseerd is in epileptologie, neurologie of pediatrische neurologie.
Voor instructies over oplossing en hantering van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.
Orale toediening
Aangezien er alleen stabiliteitsonderzoeken werden uitgevoerd met water als oplosmiddel, mag alleen water worden gebruikt voor het bereiden van de orale oplossing. Wanneer de tabletten volledig uiteengevallen zijn, dient de volledige inhoud van het drinkglas met de oplossing onmiddellijk aan het kind te worden toegediend. Als er een risico op regurgitatie bestaat of als het kind niet oud genoeg is om uit een glas te drinken, moet de oplossing volledig worden opgezogen met een spuit voor oraal gebruik, waarna het uiteinde van de spuit in de mond van het kind wordt gestopt en de zuiger van de spuit voorzichtig wordt ingedrukt.
Als het kind de oplossing volledig heeft opgedronken, moet het drinkglas worden gespoeld met één of twee theelepels water (ongeveer 5 of 10 ml). Dit water wordt vervolgens op dezelfde manier aan het kind toegediend.
Gastrische toediening
Voor patiënten die niet kunnen slikken, kan Kigabeq worden toegediend via een sonde. Laat de tabletten uiteenvallen in ongeveer 5 of 10 ml water en de resulterende oplossing wordt met behulp van een aangepaste spuit in de sonde gespoten. De sonde dient te worden gespoeld met 10 ml water.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Er werden vaak gezichtsvelddefecten (VFD’s) gemeld bij patiënten die vigabatrine kregen toegediend (ongeveer 1/3 van de patiënten). De frequenties die werden waargenomen in een open klinisch onderzoek, worden weergegeven in rubriek 4.8. Deze stoornissen treden meestal op na maanden tot jaren behandeling met vigabatrine. De mate van gezichtsveldvernauwing kan ernstig zijn en dit kan praktische gevolgen hebben voor de patiënt. Vigabatrine kan leiden tot blijvend verlies van gezichtsvermogen.
De meeste patiënten met gezichtsvelddefecten die door middel van perimetrie werden vastgesteld, waren asymptomatisch. Daarom kan deze bijwerking alleen op betrouwbare wijze worden vastgesteld door middel van een systematisch uitgevoerde perimetrie, wat meestal alleen mogelijk is bij patiënten met een ontwikkelingsleeftijd van boven de 9 jaar. Bij jongere patiënten dient elektroretinografie te worden toegepast (zie “Gezichtsvelddefecten”).
De beschikbare gegevens wijzen erop dat de gezichtsvelddefecten irreversibel zijn, zelfs na beëindiging van de behandeling met vigabatrine. Een verergering van VFD's na beëindiging van de behandeling kan niet worden uitgesloten.
Daarom dient vigabatrine alleen te worden gebruikt na een zorgvuldige baten-risicobeoordeling ten opzichte van alternatieven.
Het gebruik van vigabatrine wordt niet aanbevolen bij patiënten met reeds bestaande klinisch significante gezichtsvelddefecten.
Patiënten die met vigabatrine starten, dienen vóór en regelmatig tijdens de behandeling systematisch te worden onderzocht op gezichtsvelddefecten. Tijdens de gehele duur van de behandeling dient om de 6 maanden een gezichtsveldonderzoek te worden uitgevoerd. De beoordeling dient na beëindiging van de behandeling 6 tot 12 maanden te worden voortgezet (zie “Gezichtsvelddefecten”).
Gezichtsvelddefecten (VFD's)
Het gebruikelijke patroon dat uit de beschikbare gegevens naar voren komt, is een concentrische vernauwing van het gezichtsveld van beide ogen, die nasaal meestal duidelijker is dan temporaal. In het centrale gezichtsveld (tot 30 graden excentriciteit) wordt vaak een ringvormig nasaal defect waargenomen. De gezichtsvelddefecten die werden gemeld bij patiënten die vigabatrine kregen, varieerden echter van licht tot ernstig. Ernstige gevallen kunnen invaliderend zijn en kunnen worden gekenmerkt door tunnelvisie. Blindheid werd ook gemeld in ernstige gevallen.
De meeste patiënten bij wie de defecten door middel van perimetrie werden vastgesteld, hadden eerder zelf geen symptomen waargenomen, zelfs niet wanneer tijdens perimetrie een ernstig defect werd vastgesteld. Het beschikbare bewijs wijst erop dat de VFD's irreversibel zijn, zelfs na beëindiging van de behandeling met vigabatrine. Een verergering van VFD's na beëindiging van de behandeling kan niet worden uitgesloten.
Samengevoegde gegevens uit prevalentieonderzoeken duiden erop dat tot 1/3 van de met vigabatrine behandelde patiënten VFD's heeft. Mannelijke patiënten lopen mogelijk een hoger risico dan vrouwelijke. De frequenties die werden waargenomen in een open klinisch onderzoek, worden weergegeven in rubriek 4.8. In dit onderzoek werd een mogelijk verband aangetoond tussen het risico op gezichtsvelddefecten en de mate van blootstelling aan vigabatrine, zowel in termen van dagelijkse dosis (van 1 gram tot meer dan 3 gram) als in termen van behandelduur (maximum tijdens de eerste drie jaar).
Vóór of kort na aanvang van de behandeling met vigabatrine dient elke patiënt een oogheelkundig onderzoek te ondergaan.
Perimetrie is zelden mogelijk bij kinderen met een ontwikkelingsleeftijd jonger dan 9 jaar oud. De risico’s en mogelijke voordelen van een behandeling dienen bij kinderen goed tegen elkaar te worden afgewogen. Op dit moment is er geen algemeen aanvaarde methode om gezichtsvelddefecten vast te stellen of uit te sluiten bij kinderen bij wie geen gestandaardiseerde perimetrie kan worden uitgevoerd. De frequentie en ernst van VFD's werden in deze populatie alleen indirect gekarakteriseerd op basis van de aanwezigheid ervan op een elektroretinogram of afwijkingen in een VEP-onderzoek (VEP = visual evoked potentials).
Elektroretinografie wordt aanbevolen bij zuigelingen en kinderen die niet kunnen meewerken aan perimetrie. Op basis van de beschikbare gegevens lijken de eerste oscillatiepotentiaal en 30 Hz-flikkering op het elektroretinogram gecorreleerd te zijn met VFD's die worden toegeschreven aan het gebruik van vigabatrine. Deze responsen zijn vertraagd en liggen onder de normaalwaarde. Dergelijke veranderingen werden niet waargenomen bij patiënten die met vigabatrine werden behandeld en die geen VFD's hadden.
De ouders en/of verzorgers van het kind dienen uitvoerig te worden geïnformeerd over de frequentie en gevolgen van de ontwikkeling van VFD's tijdens de behandeling met vigabatrine. VFD's worden mogelijk pas ontdekt als ze ernstig van aard zijn, en onopgemerkte matige defecten kunnen van invloed zijn op de integriteit van het kind. Daarom dient bij baseline (uiterlijk 4 weken na aanvang van de behandeling) en tijdens de behandeling ten minste om de 6 maanden een beoordeling van het gezichtsvermogen te worden uitgevoerd. De beoordeling dient na beëindiging van de behandeling nog 6 tot 12 maanden te worden voortgezet.
De beschikbare gegevens wijzen erop dat de gezichtsvelddefecten irreversibel zijn.
Wanneer tijdens de follow-up gezichtsveldvernauwing wordt geconstateerd, dient te worden overwogen de behandeling met vigabatrine geleidelijk af te bouwen. Als wordt besloten door te gaan met de behandeling, dient te worden overwogen de patiënt vaker te controleren (perimetrie) om mogelijke progressie of defecten die het zicht bedreigen op te sporen.
Vigabatrine mag niet gelijktijdig met andere retinotoxische geneesmiddelen worden gebruikt.
Neurologische en psychiatrische aandoeningen
Gezien de resultaten van veiligheidsonderzoek uitgevoerd bij dieren (zie rubriek 5.3) wordt aanbevolen patiënten die met vigabatrine worden behandeld, nauwlettend te controleren op neurologische bijwerkingen.
Kort na aanvang van de behandeling met vigabatrine werden zeldzame meldingen gedaan van encefalopathische symptomen op elektro-encefalogram zoals duidelijke sedatie, stupor en verwardheid in combinatie met niet-specifieke langzame-golfactiviteit. De risicofactoren voor het ontstaan van dergelijke reacties zijn een hogere aanvangsdosis dan werd aanbevolen, een snellere dosisescalatie met grotere stappen dan werd aanbevolen, en nierfalen. Deze bijwerkingen waren reversibel na dosisverlaging of beëindiging van de behandeling met vigabatrine (zie rubriek 4.8).
Abnormale MRI-signalen
Bij enkele zuigelingen die met vigabatrine werden behandeld voor infantiele spasmen, werden abnormale MRI-signaalveranderingen (MRI = Magnetic Resonance Imaging) waargenomen, die werden gekarakteriseerd door toegenomen T2-signalen en beperkte diffusie in een symmetrisch patroon waarbij de thalamus, de basale ganglia, de hersenstam en het cerebellum betrokken waren. In een retrospectief epidemiologisch onderzoek bij zuigelingen met infantiele spasmen (N = 205) was de prevalentie van deze veranderingen 22% bij patiënten die met vigabatrine werden behandeld, ten opzichte van 4% bij patiënten die andere behandelingen kregen.
In het bovengenoemde onderzoek, tijdens ervaring na het in de handel brengen en in gepubliceerde literatuurrapporten verdwenen deze veranderingen meestal wanneer de behandeling werd beëindigd. Bij enkele patiënten verdween de laesie ondanks voortgezet gebruik van het middel.
Daarnaast zijn gevallen gemeld van intramyelinisch oedeem, met name bij zuigelingen die werden behandeld voor infantiele spasmen (zie rubriek 4.8 en 5.3). Er is gemeld dat intramyelinisch oedeem reversibel is na stoppen met vigabatrine en daarom wordt aanbevolen geleidelijk te stoppen met vigabatrine wanneer intramyelinisch oedeem wordt waargenomen.
Bij patiënten die met vigabatrine werden behandeld voor infantiele spasmen, werden bewegingsstoornissen gemeld, waaronder dystonie, dyskinesie en hypertonie. De baten-risicoverhouding van vigabatrine dient voor iedere patiënt individueel te worden beoordeeld. Als tijdens de behandeling met vigabatrine nieuwe bewegingsstoornissen optreden, dienen dosisverlaging of een geleidelijke afbouw van de behandeling te worden overwogen.
Bij sommige patiënten kan tijdens het gebruik van vigabatrine het aantal aanvallen toenemen of een nieuw soort aanvallen optreden (zie rubriek 4.8). Met name patiënten die lijden aan myoclonische aanvallen, kunnen hier gevoelig voor zijn. In zeldzame gevallen kan voor het eerst myoclonus optreden of bestaande myoclonus verergeren. Deze verschijnselen kunnen ook het gevolg zijn van overdosering of een afname van plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende anti-epileptica of kunnen een paradoxaal effect zijn.
Abrupte beëindiging van de behandeling kan leiden tot een reboundaanval. Wanneer de behandeling met vigabatrine wordt stopgezet, wordt geadviseerd dit te doen door de dosis over een periode van 2 tot 4 weken geleidelijk te verlagen.
Vigabatrine dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychose, depressie of gedragsproblemen. Psychiatrische voorvallen (zoals agitatie, depressie, abnormale gedachten, paranoïde reacties) werden gemeld tijdens de behandeling met vigabatrine. Deze voorvallen traden op bij patiënten met en zonder psychiatrische voorgeschiedenis en de symptomen waren meestal reversibel wanneer de doses vigabatrine werden verminderd of geleidelijk werden afgebouwd.
Suïcidale ideatie en suïcidaal gedrag
Suïcidale ideatie en suïcidaal gedrag zijn gemeld bij patiënten die voor verschillende indicaties werden behandeld met anti-epileptische geneesmiddelen. Een meta-analyse van gerandomiseerde placebogecontroleerde proeven met anti-epileptische geneesmiddelen wees ook op een klein verhoogd risico op suïcidale ideatie en suïcidaal gedrag. Het mechanisme van dit effect is niet bekend en de beschikbare gegevens sluiten de mogelijkheid van een verhoogd risico bij gebruik van vigabatrine niet uit.
Patiënten dienen daarom te worden gecontroleerd op tekenen van suïcidale ideatie en suïcidaal gedrag, en een geschikte behandeling dient te worden overwogen. Patiënten (en hun verzorgers) dienen erop te worden gewezen dat ze onmiddellijk een arts moeten raadplegen als zich tekenen van suïcidale ideatie voordoen.
Nierfunctiestoornis
Aangezien vigabatrine via de nieren wordt geëlimineerd, is voorzichtigheid geboden bij patiënten met een creatinineklaring lager dan 60 ml/min. Deze patiënten dienen nauwlettend te worden gecontroleerd op bijwerkingen zoals sedatie en verwardheid (zie rubriek 4.2).
Interferentie met serologische tests
Het gebruik van vigabatrine kan leiden tot een afname van de gemeten plasma-activiteit van alanineaminotransferase (ALAT) en, in mindere mate, aspartaataminotransferase (ASAT). De omvang van de gemelde ALAT-suppressie varieerde tussen 30% en 100%. Daarom zijn deze levertests kwantitatief onbetrouwbaar bij patiënten die vigabatrine gebruiken (zie rubriek 4.8).
Vigabatrine kan een verhoging van de hoeveelheid aminozuren in de urine veroorzaken die mogelijk leidt tot een vals positieve uitslag bij tests op bepaalde zeldzame genetische stofwisselingsstoornissen (bijvoorbeeld alfa-amino-adipische acidurie).
Risico op medicatiefouten
Omdat beide tabletsterkten (100 mg en 500 mg) gelijktijdig kunnen worden gebruikt, bestaat de kans dat de toe te dienen tabletten of tablethelften worden verwisseld met een risico op onjuiste dosering. Om de juiste sterkte te herkennen moet vooral worden gelet op de afmeting van de tabletten.
Hulpstoffen
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol (23 mg) natrium per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
Aangezien vigabatrine niet wordt gemetaboliseerd, niet aan eiwit wordt gebonden en geen inductor is van cytochroom P450-metaboliserende leverenzymen, zijn interacties met andere geneesmiddelen onwaarschijnlijk. Tijdens gecontroleerde klinische onderzoeken werd echter een geleidelijke afname van de plasmaconcentratie van fenytoïne van 16-33% waargenomen. De precieze aard van deze interactie is momenteel niet bekend, maar de interactie is in de meeste gevallen waarschijnlijk niet therapeutisch significant.
Tijdens gecontroleerde klinische onderzoeken werden ook de plasmaconcentraties van carbamazepine, fenobarbital en natriumvalproaat gemeten, en er werden geen klinisch significante interacties waargenomen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Dit geneesmiddel is niet bestemd voor gebruik door vrouwen in de vruchtbare leeftijd.
Borstvoeding
Dit geneesmiddel is niet bestemd voor gebruik door vrouwen die borstvoeding geven.
Vruchtbaarheid
Uit vruchtbaarheidsonderzoek bij ratten bleek dat er geen sprake is van effecten op de mannelijke en vrouwelijke vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Kigabeq heeft grote invloed op het vermogen om gevaarlijke activiteiten uit te voeren.
Tijdens klinische onderzoeken met vigabatrine werd sufheid waargenomen en patiënten dienen hier bij aanvang van de behandeling voor te worden gewaarschuwd.
Gezichtsvelddefecten die de rijvaardigheid en het vermogen om gevaarlijke activiteiten uit te voeren significant kunnen beïnvloeden, werden vaak gemeld in verband met vigabatrine. Patiënten dienen te worden gecontroleerd op de aanwezigheid van gezichtsvelddefecten (zie ook rubriek 4.4). Voorzichtigheid is geboden bij dreumesen, peuters en kinderen die fietsen, klimmen of andere gevaarlijke activiteiten uitvoeren.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest gemelde bijwerkingen van vigabatrine zijn gezichtsvelddefecten (variërend van licht tot ernstig en meestal optredend na maanden tot jaren behandeling met vigabatrine), psychische stoornissen zoals agitatie, excitatie, agressie, nervositeit, depressie en paranoïde reacties, en zenuwstelselaandoeningen zoals duidelijke sedatie, stupor en verwardheid. Zelden waargenomen voorvallen zijn zelfmoordpogingen, encefalopathie en retinale aandoeningen.
Bij sommige patiënten kan tijdens het gebruik van vigabatrine het aantal aanvallen toenemen, waaronder status epilepticus. Met name patiënten die lijden aan myoclonische aanvallen, kunnen hier gevoelig voor zijn. In zeldzame gevallen kan voor het eerst myoclonus optreden of bestaande myoclonus verergeren.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De onderstaande bijwerkingen werden gemeld tijdens het wereldwijde gebruik van vigabatrine vóór en na goedkeuring. Deze bijwerkingen zijn niet specifiek voor pediatrische patiënten.
De bijwerkingen worden hieronder weergegeven per systeem/orgaanklasse en per frequentie, met de meest frequente bijwerkingen eerst. Daarbij zijn de volgende richtlijnen gevolgd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
| Systeem/org aanklasse | Zeer vaak | Vaak | Soms | Zelden | Zeer zelden | Niet bekend |
| Bloed- en lymfestelsel-aandoenin-gen | Anemie | |||||
| Psychische stoornissen | Agitatie, agressie, nervositeit, depressie, paranoïde reacties, slapeloosheid | Hypomanie, manie, psychotische stoornis | Poging tot zelf-doding | Hallucinatie | ||
| Zenuwstelsel aandoenin-gen | Slaperig-heid | Spraakstoornis , hoofdpijn, duizeligheid, paresthesie, aandachts- stoornissen en geheugenaanta sting, mentale stoornis (gedachten-stoornis), tremor | Abnormale coördinatie (ataxie) | Encefa-lopathie | Neuritis optica | Afwijkingen op de hersen-MRI, intramyelinisc h oedeem (met name bij zuigelingen) (zie rubriek 4.4 en 5.3), bewegings-stoornissen, waaronder dystonie, dyskinesie en hypertonie, |
| alleen of in combinatie met afwijkingen op de MRI | ||||||
| Oogaandoe-ningen | Gezichts-veld- defecten | Wazig zien, diplopie, nystagmus | Retinale aandoe-ning (zoals perifere retina- atrofie) | Optische atrofie | Verminderde gezichtsscherp te | |
| Maag-darm-stelselaan-doeningen | Misselijkheid, braken, buikpijn | |||||
| Lever- en galaandoe-ningen | Hepatitis | |||||
| Huid- en onderhuid-aandoenin-gen | Alopecia | Huiduitslag | Angio- oedeem, urticaria | |||
| Skeletspier-stelsel- en bindweefsel-aandoenin-gen | Artralgie | |||||
Algemene aandoenin-gen en toedienings-plaatsstoor-nissen | Vermoeid-heid | Oedeem, prikkelbaar-heid | ||||
| Onderzoeken | Gewichts-toename |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Gezichtsvelddefecten
De epidemiologie van VFD's bij patiënten met refractaire partiële epilepsie werd gedurende ten minste 1 jaar geobserveerd in een observationeel, open-label, multicentrisch, vergelijkend fase IV-onderzoek met parallelle groepen onder 734 patiënten van ten minste 8 jaar oud met refractaire partiële epilepsie.
De patiënten werden verdeeld in drie behandelgroepen: patiënten die momenteel met vigabatrine werden behandeld (groep I), patiënten die eerder waren blootgesteld aan vigabatrine (groep II) en patiënten die nooit eerder aan vigabatrine waren blootgesteld (groep III).
In de onderstaande tabel worden de belangrijkste bevindingen bij opname in het onderzoek en de eerste en laatste doorslaggevende beoordeling in de beoordeelbare populatie weergegeven (n = 524):
| Kinderen (van 8 tot 12 jaar oud) | Adolescenten en volwassenen (> 12 jaar oud) |
| Groep I 1 | Groep II 2 | Groep III | Groep I 3 | Groep II 4 | Groep III | |
| N = 38 | N = 47 | N = 41 | N = 150 | N = 151 | N = 97 | |
Gezichtsvelddefect met niet- geïdentificeerde etiologie | ||||||
| 1 (4,4%) | 3 (8,8 %) | 2 (7,1 %) | 31 (34,1 %) | 20 (19,2 %) | 1 (1,4 %) |
doorslaggevende beoordeling | 4 (10,5 %) | 6 (12,8 %) | 2 (4,9 %) | 59 (39,3 %) | 39 (25,8 %) | 4 (4,1 %) |
doorslaggevende beoordeling | 10 (26,3 %) | 7 (14,9 %) | 3 (7,3 %) | 70 (46,7 %) | 47 (31,1 %) | 5 (5,2 %) |
1 Mediane behandelduur: 44,4 maanden, gemiddelde dagelijkse dosis 1,48 g
2 Mediane behandelduur: 20,6 maanden, gemiddelde dagelijkse dosis 1,39 g
3 Mediane behandelduur: 48,8 maanden, gemiddelde dagelijkse dosis 2,10 g
4 Mediane behandelduur: 23,0 maanden, gemiddelde dagelijkse dosis 2,18 g
Psychische stoornissen
Er werden psychiatrische reacties gemeld tijdens de behandeling met vigabatrine. Deze reacties traden op bij patiënten met en zonder psychiatrische voorgeschiedenis en de symptomen waren meestal reversibel wanneer de doses vigabatrine werden verminderd of geleidelijk werden afgebouwd (zie rubriek 4.4). Depressie was een veel voorkomende psychiatrische reactie in klinische onderzoeken maar het bleek zelden nodig om de behandeling met vigabatrine om deze reden te beëindigen.
Encefalopathie
Kort na aanvang van de behandeling met vigabatrine werden zeldzame meldingen gedaan van encefalopathische symptomen zoals duidelijke sedatie, stupor en verwardheid in combinatie met niet-specifieke langzame-golfactiviteit op elektro-encefalogram. Dergelijke bijwerkingen bleken volledig reversibel na dosisverlaging of beëindiging van de behandeling met vigabatrine (zie rubriek 4.4).
Onderzoeken
Laboratoriumgegevens wijzen erop dat behandeling met vigabatrine niet leidt tot niertoxiciteit. Er zijn verlagingen van ALAT en ASAT waargenomen, die geacht worden het gevolg te zijn van de remming van deze aminotransferasen door vigabatrine. Chronische behandeling met vigabatrine kan in verband worden gebracht met een lichte daling van het hemoglobinegehalte, die zelden significant is.
Abnormale MRI-signalen
Bij enkele zuigelingen die met vigabatrine werden behandeld voor infantiele spasmen, werden asymptomatische en voorbijgaande afwijkingen op de MRI waargenomen. De klinische significantie van deze MRI-afwijkingen is niet bekend. Aangezien standaard MRI-controle van deze pediatrische patiënten niet wordt aanbevolen, kan de frequentie van MRI-afwijkingen op basis van de beschikbare gegevens niet op betrouwbare wijze worden bepaald. Bij patiënten die met vigabatrine werden behandeld voor infantiele spasmen, werd melding gedaan van bewegingsstoornissen, alleen of in combinatie met MRI-afwijkingen, maar de frequentie ervan is onbekend.
Pediatrische patiënten
Psychische stoornissen
Zeer vaak: excitatie, agitatie
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Symptomen
Er zijn gevallen van overdosering gemeld met vigabatrine. Voor zover gemeld lagen de doses meestal tussen de 7,5 en 30 g; er werden echter doses tot 90 g gemeld. In bijna de helft van de gevallen was sprake van inname van verschillende stoffen tegelijkertijd. Voor zover gemeld waren de meest voorkomende symptomen sufheid of coma. Andere minder vaak gemelde symptomen waren vertigo, hoofdpijn, psychose, respiratoire depressie of apneu, bradycardie, hypotensie, agitatie, prikkelbaarheid, verwardheid, abnormaal gedrag en spraakstoornissen.
Behandeling
Er bestaat geen specifiek antidotum. De gebruikelijke ondersteunende maatregelen moeten worden ingesteld. Maatregelen om een niet-geabsorbeerd geneesmiddel te verwijderen dienen te worden overwogen. Een in-vitro-onderzoek wees uit dat de adsorptie van vigabatrine door geactiveerde kool niet significant is. De effectiviteit van hemodialyse bij de behandeling van overdosering met vigabatrine is onbekend. In geïsoleerde gevallen bij patiënten die lijden aan nierfalen en die therapeutische doses vigabatrine kregen, werd gemeld dat hemodialyse de plasmaconcentraties van vigabatrine met 40% tot 60% verlaagde.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Anti-epileptica, vetzuurderivaten, ATC-code: N03AG04
Werkingsmechanisme
Vigabatrine is een selectieve irreversibele remmer van GABA-transaminase, het enzym dat verantwoordelijk is voor de afbraak van GABA (gamma-aminoboterzuur). De behandeling met vigabatrine leidt tot verhoging van de spiegels van GABA, de belangrijkste remmende neurotransmitter in de hersenen.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Uit gecontroleerde en langlopende klinische onderzoeken is gebleken dat vigabatrine een effectief anti-epilepticum is als eerstelijnsbehandeling bij patiënten met infantiele spasmen en als aanvullende therapie bij patiënten met epilepsie die onvoldoende onder controle wordt gehouden door conventionele therapie. Deze werkzaamheid is vooral duidelijk bij patiënten met partiële aanvallen.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Volwassenen
Absorptie
Vigabatrine is een wateroplosbare stof die snel en volledig uit het maag-darmkanaal geabsorbeerd wordt. De toediening van voedsel wijzigt de mate van absorptie van vigabatrine niet. De tijd die nodig is om maximale plasmaconcentraties (tmax) te bereiken is ongeveer 1 uur.
Distributie
Vigabatrine wordt goed gedistribueerd met een schijnbaar distributievolume dat iets groter is dan het totale lichaamsvocht. De plasma-eiwitbinding is verwaarloosbaar. De concentraties in plasma en cerebrospinale vloeistof zijn lineair gerelateerd aan de doses binnen het aanbevolen dosisbereik.
Biotransformatie
Vigabatrine wordt niet significant gemetaboliseerd. Er zijn geen metabolieten gevonden in plasma.
Eliminatie
Vigabatrine wordt uitgescheiden via de nieren met een terminale halfwaardetijd van 5-8 uur. De orale klaring (Cl/F) van vigabatrine is ongeveer 7 l/u (d.w.z. 0,10 l/u/kg). Ongeveer 70% van een enkelvoudige orale dosis werd tijdens de eerste 24 uur na toediening als onveranderde vigabatrine in de urine uitgescheiden.
Farmacokinetische/farmacodynamische relatie(s)
Er is geen rechtstreekse correlatie tussen plasmaconcentratie en werkzaamheid. De werkingsduur van het geneesmiddel is afhankelijk van de snelheid van de resynthese van GABA-transaminase.
Pediatrische patiënten
De farmacokinetische eigenschappen van vigabatrine zijn onderzocht in groepen met zes pasgeborenen (van 15-26 dagen oud), zes zuigelingen (van 5-22 maanden oud) en zes kinderen (van 4,6-14,2 jaar oud) met refractaire epilepsie.
Na toediening van vigabatrine in een enkelvoudige dosis van 37-50 mg/kg orale oplossing was de tmax bij pasgeborenen en zuigelingen ongeveer 2,5 uur en bij kinderen 1 uur. De gemiddelde halfwaardetijd van vigabatrine was bij pasgeborenen ongeveer 7,5 uur, bij zuigelingen 5,7 uur en bij kinderen 5,5 uur. De gemiddelde Cl/F van actief S-enantiomeer van vigabatrine bij zuigelingen en kinderen was respectievelijk 0,591 l/u/kg en 0,446 l/u/kg.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Veiligheidsonderzoek uitgevoerd bij ratten, muizen, honden en apen toont aan dat vigabatrine geen significante bijwerkingen heeft op de lever, de nieren, de longen, het hart en het maag-darmkanaal.
In de witte stof in de hersenen van ratten, muizen en honden trad microvacuolisatie op als gevolg van intramyelinisch oedeem bij doses van 30-50 mg/kg/dag. Bij apen waren deze laesies minimaal of twijfelachtig. Bij ratten en honden waren de laesies reversibel wanneer de behandeling met vigabatrine werd beëindigd, en namen de laesies zelfs af bij voortzetting van de behandeling.
Retinotoxiciteit in verband met het gebruik van vigabatrine werd bij een orale dosis van 300 mg/kg/dag waargenomen bij 80-100% van de albinoratten, maar niet bij ratten met pigment en bij honden en apen. De retinale veranderingen van de albinoratten werden gekarakteriseerd als focale of multifocale defecten van de buitenste nucleaire laag, terwijl de andere lagen van de retina niet werden aangetast.
Dierexperimenten hebben aangetoond dat vigabatrine geen negatieve invloed heeft op de vruchtbaarheid of de ontwikkeling van het jong. Er werd geen teratogeniteit geconstateerd wanneer ratten doses tot 150 mg/kg (driemaal de dosis voor mensen) of konijnen doses tot 100 mg/kg kregen toegediend. Bij konijnen werd bij doses van 150-200 mg/kg echter wel een toename van de incidentie van gespleten gehemelte waargenomen.
Onderzoeken met vigabatrine wezen niet op mutagene of carcinogene effecten.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Crospovidon type B
Mannitol
Natriumstearylfumaraat
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar
Onmiddellijk na bereiding van de orale oplossing gebruiken.
Na de eerste opening: 100 dagen
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel gelden geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Kigabeq 100 mg oplosbare tabletten
Fles van hogedichtheidpolyethyleen afgesloten met een kindveilige en knoeibestendige schroefdop van polypropyleen.
Verpakkingsgrootte: 100 oplosbare tabletten.
Kigabeq 500 mg oplosbare tabletten
Fles van hogedichtheidpolyethyleen afgesloten met een kindveilige en knoeibestendige schroefdop van polypropyleen.
Verpakkingsgrootte: 50 oplosbare tabletten.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Oplossing van oplosbare tablet
Vul een drinkglas met één of twee theelepels water (ongeveer 5 of 10 ml), afhankelijk van de leeftijd van het kind. Voeg het voorgeschreven aantal tabletten of halve tabletten Kigabeq toe aan het water. Wacht tot de tablet(ten) volledig uiteen zijn gevallen; tabletten vallen meestal in minder dan één minuut uit elkaar maar het uiteenvallen kan worden versneld door handmatig in de orale oplossing te roeren.
De resulterende oplossing is witachtig en troebel. Dit is normaal en komt door de aanwezigheid van niet in water oplosbare hulpstoffen.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
ORPHELIA Pharma SAS
55 rue de Rivoli
75001 PARIJS
Frankrijk
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/18/1302/001
EU/1/18/1302/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 20 september 2018
Datum van laatste verlenging: 04 juli 2023
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
