SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Buprenorphine Neuraxpharm
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik Buprenorfine Neuraxpharm 4 mg film voor sublinguaal gebruik Buprenorfine Neuraxpharm 6 mg film voor sublinguaal gebruik Buprenorfine Neuraxpharm 8 mg film voor sublinguaal gebruik
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik
Elke film voor sublinguaal gebruik bevat 0,4 mg buprenorfine (als hydrochloride).
Buprenorfine Neuraxpharm 4 mg film voor sublinguaal gebruik
Elke film voor sublinguaal gebruik bevat 4 mg buprenorfine (als hydrochloride).
Buprenorfine Neuraxpharm 6 mg film voor sublinguaal gebruik
Elke film voor sublinguaal gebruik bevat 6 mg buprenorfine (als hydrochloride).
Buprenorfine Neuraxpharm 8 mg film voor sublinguaal gebruik
Elke film voor sublinguaal gebruik bevat 8 mg buprenorfine (als hydrochloride).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Film voor sublinguaal gebruik
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik Lichtgele, vierkante, ondoorzichtige film voor sublinguaal gebruik, bedrukt met een of meerdere “0,4” op één zijde en met nominale afmeting van 15 mm × 15 mm.
Buprenorfine Neuraxpharm 4 mg film voor sublinguaal gebruik Witte, rechthoekige, ondoorzichtige film voor sublinguaal gebruik, bedrukt met een of meerdere “4” op één zijde en met nominale afmeting van 15 mm × 15 mm.
Buprenorfine Neuraxpharm 6 mg film voor sublinguaal gebruik Witte, rechthoekige, ondoorzichtige film voor sublinguaal gebruik, bedrukt met een of meerdere “6” op één zijde en met nominale afmeting van 20 mm × 17 mm.
Buprenorfine Neuraxpharm 8 mg film voor sublinguaal gebruik Witte, rechthoekige, ondoorzichtige film voor sublinguaal gebruik, bedrukt met een of meerdere “8” op één zijde en met nominale afmeting van 20 mm × 22 mm.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Substitutiebehandeling bij afhankelijkheid van opioïd, binnen een uitgebreid therapeutisch monitoringskader van medische, sociale en psychologische behandeling. De behandeling is bedoeld voor gebruik bij volwassenen en adolescenten van 15 jaar en ouder die hebben ingestemd met behandeling voor verslaving.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet plaatsvinden onder toezicht van een arts die ervaring heeft met de behandeling van opiaatafhankelijkheid/-verslaving.
Het wordt aanbevolen om behandeling met buprenorfine voor te schrijven als onderdeel van uitgebreide behandeling voor opioïdafhankelijkheid. Het resultaat van de behandeling is afhankelijk van de voorgeschreven dosis en van de gecombineerde medische, psychologische, sociale en educatieve maatregelen die worden genomen bij het monitoren van de patiënt.
Te nemen voorzorgen voorafgaand aan gebruik of toediening van het geneesmiddel Voorafgaand aan de start van de behandeling moet rekening worden gehouden met het type opioïdafhankelijkheid (d.w.z. lang- of kortwerkend opioïd), de tijd sinds het laatste opioïdgebruik en de mate van opioïdafhankelijkheid. Om precipiterende ontwenningsverschijnselen te voorkomen, mag inductie met buprenorfine alleen worden uitgevoerd wanneer objectieve en duidelijke tekenen van onthouding duidelijk zijn (aangetoond door een score die wijst op lichte tot matige ontwenningsverschijnselen volgens de gevalideerde Clinical Opioid Withdrawal Scale, COWS).
Bij patiënten die afhankelijk zijn van heroïne of kortwerkende opioïden, moet de eerste dosis buprenorfine worden gebruikt wanneer tekenen van ontwenning verschijnen, maar niet eerder dan 6 uur nadat de patiënt voor het laatst opioïden heeft gebruikt.
Voor patiënten die methadon krijgen, moet de dosis methadon worden verlaagd tot maximaal 30 mg/dag voordat met de behandeling met buprenorfine wordt begonnen. De lange halfwaardetijd van methadon moet worden overwogen wanneer begonnen wordt met buprenorfine. De eerste dosis buprenorfine mag alleen worden gebruikt wanneer er tekenen van ontwenning verschijnen, maar niet eerder dan 24 uur nadat de patiënt voor het laatst methadon heeft gebruikt. Buprenorfine kan ontwenningsverschijnselen veroorzaken bij patiënten die afhankelijk zijn van methadon.
Dosering
Instellen van de therapie (inductie)
De aanbevolen startdosis bij volwassenen en adolescenten ouder dan 15 jaar bedraagt 2 tot 4 mg als enkelvoudige dagelijkse dosis. Op dag één kan een extra 2 tot 4 mg worden toegediend, afhankelijk van de behoefte van de individuele patiënt. Buprenorfine Neuraxpharm mag alleen worden gebruikt voor het instellen van de behandeling wanneer een enkelvoudige dagelijkse aanvangsdosis van 4 mg is geïndiceerd.
Bij het instellen van de behandeling wordt dagelijks toezicht op de toediening aanbevolen om te zorgen voor een goede sublinguale plaatsing van de film en om de respons van de patiënt op de behandeling te observeren als leidraad voor doeltreffende dosistitratie in overeenstemming met het klinische effect.
Dosisaanpassing en onderhoudsbehandeling
Na het instellen van de behandeling op dag één moet de patiënt gedurende de volgende paar dagen worden gestabiliseerd tot een onderhoudsdosis door de dosis progressief aan te passen in overeenstemming met het klinische effect op de individuele patiënt. Dosistitratie vindt plaats op geleide van herbeoordeling van de klinische en psychologische status van de patiënt en mag niet hoger worden dan een maximale enkelvoudige dagelijkse dosis van 24 mg buprenorfine. Dosistitratiestappen kunnen worden bereikt via combinaties van sterktes van 0,4 mg, 4 mg, 6 mg en 8 mg.
Dagelijkse toediening van buprenorfine wordt aanbevolen, vooral tijdens het instellen van de behandeling. Vervolgens kan de patiënt na stabilisatie een voorraad van het product krijgen die voldoende is voor meerdere dagen behandeling. Het wordt echter aanbevolen om de hoeveelheid uitgereikt product te beperken tot maximaal 7 dagen.
Minder dan dagelijkse toediening
Nadat voldoende stabilisatie is bereikt, kan de toedieningsfrequentie worden verlaagd tot toediening om de dag van tweemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis. Zo kan een patiënt die gestabiliseerd is bij toediening van een dagelijkse dosis van 8 mg buprenorfine om de andere dag 16 mg buprenorfine krijgen, zonder dosis op de tussenliggende dagen. Nadat voldoende stabilisatie is bereikt, kan bij sommige patiënten de toedieningsfrequentie worden verlaagd tot 3 keer per week (bijvoorbeeld op maandag, woensdag en vrijdag). De dosis op maandag en woensdag moet tweemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis zijn, en de dosis op vrijdag moet driemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis zijn, zonder dosis op de tussenliggende dagen. De dosis die op eender welke dag wordt gegeven, mag echter niet hoger zijn dan 24 mg buprenorfine. Voor patiënten bij wie een getitreerde dagelijkse dosis hoger is dan 8 mg buprenorfine/dag is dit regime mogelijk niet geschikt.
Afbouwen van de medicatie
Wanneer klinische evaluatie en de wil van de patiënt leiden tot overweging om de behandeling stop te zetten, moet dit met voorzichtigheid worden behaald. De beslissing om de behandeling met buprenorfine na een periode van onderhoud of korte stabilisatie te staken, moet worden genomen als onderdeel van een uitgebreid behandelplan. Om ontwenningsverschijnselen en mogelijke terugval naar gebruik van illegale drugs te voorkomen, kan de dosis buprenorfine in gunstige gevallen in de loop van de tijd geleidelijk worden verlaagd totdat de behandeling kan worden stopgezet. Nadat voldoende stabilisatie is bereikt, kan de dosering van buprenorfine, als de patiënt hiermee akkoord gaat, geleidelijk worden verlaagd. In sommige gunstige gevallen kan de behandeling worden stopgezet. De beschikbaarheid van films voor sublinguaal gebruik met doses van respectievelijk 0,4 mg, 4 mg, 6 mg en 8 mg maakt een afbouw van de dosering mogelijk, maar er kunnen alternatieve buprenorfineformuleringen nodig zijn. Patiënten moeten na beëindiging van de behandeling met buprenorfine worden gemonitord vanwege de kans op terugval.
Wisselen tussen buprenorfine film voor sublinguaal gebruik en andere buprenorfinegeneesmiddelen (indien van toepassing)
In klinische onderzoeken is aangetoond dat de farmacokinetiek van buprenorfine film van 0,4 mg, 4 mg, 6 mg en 8 mg vergelijkbaar is met de respectievelijke dosissterktes van Subutex® buprenorfine tabletten voor sublinguaal gebruik. Bij het wisselen tussen film en tabletten voor sublinguaal gebruik moet de patiënt toch worden gemonitord in het geval de dosis moet worden aangepast.
Uitwisselbaarheid met andere buprenorfinegeneesmiddelen (behalve tabletten voor sublinguaal gebruik) werd niet onderzocht. Bij het wisselen tussen geneesmiddelen kunnen dosisaanpassingen noodzakelijk zijn. Patiënten moeten worden gemonitord op overdosering, ontwenningsverschijnselen of andere indicaties van onderdosering.
Speciale populaties
Ouderen
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij patiënten ouder dan 65 jaar zijn niet vastgesteld. Er kan geen doseringsadvies worden gegeven.
Leverinsufficiëntie
Leverfunctietests bij de baseline en documentatie van virale hepatitisstatus worden aanbevolen voorafgaand aan het begin van de behandeling.
De effecten van leverinsufficiëntie op de farmacokinetiek van buprenorfine werden geëvalueerd in een postmarketingonderzoek. Buprenorfine wordt uitgebreid gemetaboliseerd in de lever en bij patiënten met leverinsufficiëntie werden de plasmaspiegels hoger bevonden voor buprenorfine. Systemische blootstelling wordt marginaal verhoogd bij proefpersonen met lichte leverinsufficiëntie en er wordt geen dosisaanpassing nodig geacht. Na toediening van een enkelvoudige dosis van 2 mg is de totale systemische blootstelling significant verhoogd bij matige (1,6 maal) en ernstige (2,8 maal) leverfunctiestoornis in vergelijking met gezonde proefpersonen. Patiënten moeten worden gemonitord op tekenen en symptomen van toxiciteit of overdosering veroorzaakt door verhoogde buprenorfinespiegels. Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie en verlaging van de instellings- en onderhoudsdoses moet worden overwogen. Gezien de uitgesproken hogere blootstelling bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie en de mogelijkheid op meer accumulatie na herhaalde toediening mag buprenorfine niet worden gebruikt bij dergelijke patiënten (zie rubriek 4.3 en 5.2).
Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, gelijktijdig andere geneesmiddelen gebruiken (zie rubriek 4.5) en/of een bestaande leverfunctiestoornis hebben, lopen een groter risico op versneld leverletsel. Leverfunctietests bij de baseline en documentatie van virale hepatitisstatus worden aanbevolen voorafgaand aan het begin van de behandeling. Regelmatige monitoring van de leverfunctie wordt aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Nierinsufficiëntie
Aanpassing van de dosis buprenorfine is over het algemeen niet vereist bij patiënten met nierinsufficiëntie. Voorzichtigheid is geboden bij toediening aan patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring <30 ml/min) (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij kinderen en adolescenten jonger dan 15 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Sublinguaal gebruik.
Artsen dienen patiënten te adviseren dat het sublinguaal gebruik het enige doeltreffende en veilige gebruik van dit geneesmiddel is.
Het geneesmiddel moet onmiddellijk na verwijdering ervan uit de primaire verpakking worden toegediend.
De film mag niet worden doorgeslikt. De film moet onder de tong worden geplaatst totdat deze volledig is opgelost, wat meestal binnen 10 tot 15 minuten gebeurt. Het wordt aangeraden dat patiënten hun mond bevochtigen voorafgaand aan toediening. Patiënten mogen de film niet bewegen nadat ze deze onder de tong hebben geplaatst, en mogen evenmin eten of drinken totdat de film volledig is opgelost. De film mag na plaatsing niet worden verplaatst en de juiste toedieningstechniek moet aan de patiënt worden getoond.
Als een extra film nodig is om de voorgeschreven dosis te bereiken, moet deze onder de tong worden geplaatst nadat de eerste film volledig is opgelost.
Voor dosisaanpassing mogen de films voorafgaand aan toediening niet worden gesplitst.
Behandelingsdoelen en stopzetting
Voordat de behandeling met Buprenorfine Neuraxpharm wordt gestart, moet met de patiënt een behandelingsstrategie worden overeengekomen met inbegrip van de duur van de behandeling en de behandelingsdoelen. Tijdens de behandeling moet er frequent contact zijn tussen de arts en de patiënt om zo nodig de noodzaak van voortgezette behandeling te evalueren, stopzetting te overwegen en doseringen aan te passen. Wanneer een patiënt geen behandeling meer nodig heeft met Buprenorfine Neuraxpharm, kan het raadzaam zijn de dosis geleidelijk af te bouwen om ontwenningsverschijnselen te voorkomen (zie rubriek 4.4).
4.3 Contra-indicaties
- Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
- Ernstige ademhalingsinsufficiëntie
- Ernstige leverinsufficiëntie
- Acuut alcoholisme of delirium tremens
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Gebruik bij adolescenten: Vanwege het gebrek aan gegevens bij adolescenten van 15–17 jaar, moeten patiënten in deze leeftijdsgroep tijdens de behandeling nauwkeuriger worden gemonitord.
Verkeerd gebruik, misbruik en oneigenlijk gebruik
Buprenorfine kan net als andere legaal of illegaal gebruikte opioïden verkeerd worden gebruikt of misbruikt. Sommige risico’s bij verkeerd gebruik en misbruik zijn onder meer overdosering, verspreiding van via bloed overdraagbare virale of gelokaliseerde en systemische infecties, ademhalingsdepressie en leverletsel. Wanneer buprenorfine verkeerd wordt gebruikt door iemand anders dan de beoogde patiënt bestaat er een bijkomend risico dat die personen afhankelijk worden van buprenorfine als primaire drug, wat kan optreden als het geneesmiddel rechtstreeks door de beoogde patiënt wordt gedistribueerd voor illegaal gebruik of als het geneesmiddel niet wordt beschermd tegen diefstal.
In gevallen van verkeerd gebruik via intraveneuze weg werden lokale reacties gemeld, soms septisch (abces, cellulitis) en mogelijk ernstige acute hepatitis en andere acute infecties, zoals longontsteking en endocarditis.
Suboptimale behandeling met buprenorfine kan leiden tot verkeerd gebruik van het geneesmiddel door de patiënt, wat leidt tot een overdosis of het stopzetten van de behandeling. Een patiënt die een te lage dosis buprenorfine krijgt, kan als reactie op ontwenningsverschijnselen die niet onder controle zijn zelf opioïden, alcohol of andere sedativa/hypnotica zoals benzodiazepinen blijven gebruiken.
Om het risico op verkeerd gebruik, misbruik en oneigenlijk gebruik te minimaliseren, moeten artsen gepaste voorzorgsmaatregelen nemen bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine, zoals vermijden dat er vroeg tijdens de behandeling meerdere herhaalrecepten worden uitgeschreven en opvolgingsbezoeken in te plannen voor patiënten met klinische monitoring die geschikt is voor het stabiliteitsniveau van de patiënt.
Slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen
Opioïden kunnen slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen veroorzaken, waaronder centrale slaapapneu (CSA) en slaapgerelateerde hypoxemie. Opioïdgebruik verhoogt op een dosisafhankelijke manier het risico op CSA. Overweeg bij patiënten die CSA hebben de totale opioïddosering te verlagen.
Ademhalingsdepressie
Er zijn een aantal gevallen van overlijden gemeld als gevolg van ademhalingsdepressie, vooral wanneer buprenorfine werd gebruikt in combinatie met benzodiazepinen of gabapentinoïden (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet werd gebruikt volgens de informatie in het recept. Er zijn ook sterfgevallen gemeld in verband met gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere ademhalingsonderdrukkende middelen zoals alcohol of andere opioïden. Als buprenorfine wordt toegediend aan niet-opioïdafhankelijke personen die de effecten van opioïden niet kunnen verdragen, kan mogelijk fatale ademhalingsdepressie optreden.
Dit geneesmiddel moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met astma of ademhalingsinsufficiëntie (bijv. chronische obstructieve longziekte, cor pulmonale, verminderde ademhalingsreserve, hypoxie, hypercapnie, reeds bestaande ademhalingsdepressie of kyfoscoliose [kromming van de wervelkolom die tot kortademigheid kan leiden]).
Patiënten met de bovengenoemde lichamelijke en/of farmacologische risicofactoren moeten worden gemonitord en dosisverlaging kan worden overwogen.
Buprenorfine kan bij accidentele of opzettelijke inname ernstige, mogelijk fatale, ademhalingsdepressie veroorzaken bij kinderen en niet-afhankelijke personen. Patiënten moeten worden gewaarschuwd om het sachet veilig te bewaren, het sachet nooit op voorhand te openen, ze buiten het bereik van kinderen en andere gezinsleden te bewaren en dit geneesmiddel niet in aanwezigheid van kinderen te gebruiken. Er moet onmiddellijk contact worden opgenomen met een spoedeisende hulpdienst in geval van accidentele inname of vermoeden van inname.
Onderdrukking van het centraal zenuwstelsel
Buprenorfine kan slaperigheid veroorzaken, met name wanneer het wordt gebruikt in combinatie met alcohol of middelen die het centraal zenuwstelsel onderdrukken (zoals benzodiazepinen, kalmerende middelen, sedativa of hypnotica) (zie rubriek 4.5 en 4.7).
Risico van gelijktijdig gebruik van sedativa zoals benzodiazepinen, gabapentinoïden of gerelateerde geneesmiddelen
Gelijktijdig gebruik van buprenorfine en sedativa zoals benzodiazepinen, gabapentinoïden of gerelateerde geneesmiddelen kan leiden tot sedatie, ademhalingsdepressie, coma en overlijden. Vanwege deze risico’s moet het gelijktijdig voorschrijven van deze kalmerende geneesmiddelen voorbehouden worden aan patiënten voor wie alternatieve behandelingsopties niet mogelijk zijn. Als besloten wordt om buprenorfine gelijktijdig met sedativa voor te schrijven, moet de laagste werkzame dosis van de sedativa gebruikt worden en moet de duur van de behandeling zo kort mogelijk zijn. De patiënten moeten nauwlettend worden gevolgd op tekenen en symptomen van ademhalingsdepressie en sedatie. In dit opzicht wordt het sterk aanbevolen om patiënten en hun zorgverleners te informeren zodat ze zich bewust kunnen zijn van deze symptomen (zie rubriek 4.5).
Tolerantie en stoornis in het gebruik van een opioïd (misbruik en afhankelijkheid)
Tolerantie, fysieke en psychologische afhankelijkheid en een stoornis in het gebruik van een opioïd (opioid use disorder, OUD) kunnen ontstaan bij herhaalde toediening van opioïden zoals Buprenorfine Neuraxpharm. Verkeerd gebruik of opzettelijk misbruik van Buprenorfine Neuraxpharm kan leiden tot overdosering en/of overlijden. Het risico op het ontwikkelen van OUD is verhoogd bij patiënten met een persoonlijke of familiegeschiedenis (ouders of broers/zussen) van een stoornis in het gebruik van een middel (waaronder een stoornis in alcoholgebruik), bij huidige tabaksgebruikers of bij patiënten met een persoonlijke voorgeschiedenis van andere psychische aandoeningen (bijv. ernstige depressie, angst en persoonlijkheidsstoornissen).
Voordat de behandeling met Buprenorfine Neuraxpharm wordt ingesteld en tijdens de behandeling dienen behandelingsdoelen en een stopzettingsplan met de patiënt te worden overeengekomen (zie rubriek 4.2).
Patiënten moeten worden gemonitord op tekenen van middelzoekend gedrag (bijv. te vroege aanvragen voor aanvulling van bestaande recepten). Dit omvat de beoordeling van gelijktijdige opioïden en psychoactieve geneesmiddelen (zoals benzodiazepinen). Voor patiënten met tekenen en symptomen van OUD moet overleg met een verslavingsspecialist worden overwogen.
Serotoninesyndroom
Gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere serotonerge middelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s), serotonine-norepinefrineheropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva kan leiden tot serotoninesyndroom, een mogelijk levensbedreigende aandoening (zie rubriek 4.5).
Als gelijktijdige behandeling met andere serotonerge middelen klinisch gerechtvaardigd is, wordt nauwlettende observatie van de patiënt aanbevolen, vooral bij het instellen van de behandeling en bij dosisverhogingen.
Symptomen van het serotoninesyndroom zijn onder meer veranderingen in de mentale toestand, autonome instabiliteit, neuromusculaire afwijkingen en/of gastro-intestinale symptomen.
Als het serotoninesyndroom wordt vermoed, moet een dosisverlaging of stopzetting van de behandeling worden overwogen, afhankelijk van de ernst van de symptomen.
Hepatitis en hepatische voorvallen
Ernstige gevallen van acuut leverletsel zijn gemeld in de context van verkeerd gebruik, met name bij intraveneus gebruik (zie rubriek 4.8). Deze leverbeschadigingen werden voornamelijk waargenomen bij de hoge doses en kunnen het gevolg zijn van een mitochondriale toxiciteit. In veel gevallen kan de aanwezigheid van reeds bestaande mitochondriale stoornis (genetische ziekten, leverenzymafwijkingen, infectie met hepatitis B- of hepatitis C-virus, alcoholmisbruik, anorexie, gelijktijdig gebruik van andere mogelijk hepatotoxische geneesmiddelen) en het blijven injecteren van drugs een oorzakelijke of bijdragende rol hebben. Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, gelijktijdige geneesmiddelen gebruiken (zie rubriek 4.5) en/of bestaande leverfunctiestoornis hebben, lopen een groter risico op leverschade. Deze onderliggende factoren moeten in overweging worden genomen voordat buprenorfine wordt voorgeschreven en tijdens de behandeling (zie rubriek 4.2).
Wanneer een hepatisch voorval wordt vermoed, is verdere biologische en etiologische evaluatie vereist. Afhankelijk van de bevindingen kan het geneesmiddel voorzichtig worden stopgezet om het ontwenningssyndroom te voorkomen en om te voorkomen dat het gebruik van illegale drugs wordt hervat. Als de behandeling wordt voortgezet, moet de leverfunctie nauwlettend worden gemonitord.
Opwekken van ontwenningsverschijnselen van opioïden
Bij het instellen van de behandeling met buprenorfine moet de arts zich bewust zijn van het partiële agonistprofiel van buprenorfine en dat dit ontwenningsverschijnselen kan veroorzaken bij opioïdafhankelijke patiënten, met name bij toediening minder dan 6 uur na het laatste gebruik van heroïne of een ander kortwerkend opioïd, of bij toediening minder dan 24 uur na de laatste dosis methadon (volgens de lange halfwaardetijd van methadon). Patiënten moeten duidelijk tijdens de overschakelingsperiode van methadon naar buprenorfine worden gemonitord, aangezien ontwenningsverschijnselen werden gemeld. Om optreden van ontwenningsverschijnselen te voorkomen, moet inductie met buprenorfine worden uitgevoerd wanneer objectieve tekenen van matige ontwenningsverschijnselen duidelijk zijn (zie rubriek 4.2).
Ontwenningsverschijnselen kunnen ook verband houden met suboptimale dosering.
Allergische reacties
Gevallen van acute en chronische overgevoeligheid voor buprenorfine werden zowel in klinische onderzoeken als in de postmarketingervaring gemeld. De meest voorkomende tekenen en symptomen zijn huiduitslag, urticaria en pruritus. Er werden gevallen van bronchospasme, angio-oedeem en anafylactische shock gemeld. Een voorgeschiedenis van overgevoeligheid voor buprenorfine is een contra-indicatie voor gebruik van buprenorfine.
Leverinsufficiëntie
De effecten van leverinsufficiëntie op de farmacokinetiek van buprenorfine werden geëvalueerd in een postmarketingonderzoek met een enkelvoudige dosis. Aangezien buprenorfine in hoge mate wordt gemetaboliseerd, bleken bij patiënten met matige en ernstige leverinsufficiëntie de plasmaspiegels hoger voor buprenorfine. Patiënten moeten worden gemonitord op tekenen en symptomen van toxiciteit of overdosering veroorzaakt door verhoogde buprenorfinespiegels. Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie. Bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie is het gebruik van buprenorfine gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3 en 5.2).
Nierinsufficiëntie
De eliminatie via de nieren kan langer duren, aangezien 30% van de toegediende dosis via de nieren wordt geëlimineerd. Metabolieten van buprenorfine hopen zich op bij patiënten met nierfalen. Voorzichtigheid is geboden bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring <30 ml/min) (zie rubriek 4.2 en 5.2).
CYP3A4-remmers
Combinatie met krachtige CYP3A4-remmers zoals ketoconazol en ritonavir kan leiden tot verhoogde plasmaconcentraties van buprenorfine. Patiënten die buprenorfine krijgen, moeten nauwlettend worden gemonitord en kunnen dosisverlaging nodig hebben indien de dosis gecombineerd wordt met krachtige CYP3A4-remmers (zie rubriek 4.5).
Algemene waarschuwingen opioïdklasse
Opioïden kunnen orthostatische hypotensie veroorzaken.
Opioïden kunnen de druk in het hersenvocht verhogen, wat insulten kan veroorzaken. Net als bij dosis andere opioïden is voorzichtigheid geboden bij patiënten die buprenorfine gebruiken en hoofdletsel, intracraniële laesies en verhoogde hersendruk of een voorgeschiedenis van insulten hebben.
Door opioïden geïnduceerde miose, veranderingen in het bewustzijnsniveau of veranderingen in de perceptie van pijn als een symptoom van ziekte kunnen de evaluatie van de patiënt verstoren of de diagnose of het klinisch verloop van gelijktijdige ziekte verhullen.
Opioïden moeten met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met myxoedeem, hypothyreoïdie of bijnierschorsinsufficiëntie (bijv. de ziekte van Addison).
Opioïden moeten met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met hypotensie, prostaathypertrofie of urethrastrictuur.
Van opioïden werd aangetoond dat ze de intracholedochale druk verhogen en ze moeten met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met een disfunctie van de galwegen.
Opioïden moeten met voorzichtigheid worden toegediend aan oudere of verzwakte patiënten.
De volgende combinaties worden niet aanbevolen met buprenorfine: analgetica van niveau II, ethylmorfine en alcohol (zie rubriek 4.5).
Hulpstoffen met bekend effect
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per film, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Niet aanbevolen combinaties
Alcohol
Alcohol verhoogt het sedatieve effect van buprenorfine, wat het besturen van voertuigen en het gebruik van machines gevaarlijk kan maken. Vermijd het gebruik van buprenorfine in combinatie met alcoholische dranken of geneesmiddelen die alcohol bevatten.
Buprenorfine moet voorzichtig worden gebruikt wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met
Sedativa zoals benzodiazepinen, gabapentinoïden of verwante stoffen
Gelijktijdig gebruik van opioïden met sedativa zoals benzodiazepinen (bijv. diazepam, temazepam, alprazolam), gabapentinoïden (bijv. pregabaline, gabapentine) of verwante stoffen zoals barbituraten (bijv. fenobarbital) of chloralhydraat verhoogt het risico op sedatie, ademhalingsdepressie, coma en overlijden als gevolg van het bijkomstige onderdrukkende effect op het centraal zenuwstelsel. De doses en de duur van gelijktijdig gebruik moeten worden beperkt (zie rubriek 4.4). Patiënten moeten worden gewaarschuwd dat het uiterst gevaarlijk is om zelf niet-voorgeschreven benzodiazepinen toe te dienen terwijl ze dit product gebruiken en moeten ook worden gewaarschuwd om benzodiazepinen alleen volgens voorschrift gelijktijdig te gebruiken (zie rubriek 4.4).
Andere geneesmiddelen die het centraal zenuwstelsel onderdrukken, zoals andere opioïdderivaten (bijv. methadon, analgetica en antitussiva), bepaalde antidepressiva, sedatieve H1-receptorantagonisten, benzodiazepinen, andere anxiolytica dan benzodiazepinen, neuroleptica, clonidine en verwante stoffen
Gelijktijdig gebruik samen met deze stoffen verhoogt het onderdrukkend effect op het centraal zenuwstelsel. Het verminderde niveau van alertheid kan het besturen van voertuigen en het gebruik van machines gevaarlijk maken. Bij barbituraten is er bovendien sprake van een verhoogd risico op ademhalingsdepressie.
Naltrexon en nalmefeen
Opioïdantagonisten die de farmacologische effecten van buprenorfine kunnen blokkeren. Bij patiënten met opioïdafhankelijkheid die momenteel een behandeling met buprenorfine krijgen, kan naltrexon of nalmefeen een plots optreden van langdurige en hevige opioïdontwenningsverschijnselen veroorzaken. Voor patiënten die momenteel behandeling met naltrexon of nalmefeen krijgen, kunnen de beoogde therapeutische effecten van toediening van buprenorfine worden geblokkeerd.
Opioïde analgetica zoals morfine
Geschikte pijnstilling kan moeilijk te bereiken zijn bij het toedienen van een volledige opioïdagonist aan patiënten die buprenorfine krijgen. De kans op overdosering bestaat ook met een volledige agonist, vooral wanneer wordt geprobeerd om de gedeeltelijk agonistische effecten van buprenorfine tegen te gaan, of wanneer de plasmaspiegels van buprenorfine dalen. Patiënten met een behoefte aan pijnstilling en een behandeling voor opioïdafhankelijkheid kunnen het best worden behandeld door multidisciplinaire teams die specialisten op het gebied van zowel pijn als opioïdafhankelijkheid omvatten.
Serotonerge geneesmiddelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s), serotonine-norepinefrineheropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva Het risico op serotoninesyndroom, een mogelijk levensbedreigende aandoening, is verhoogd (zie rubriek 4.4).
CYP3A4-remmers
Een interactiestudie van buprenorfine met ketoconazol (een krachtige CYP3A4-remmer) resulteerde in een verhoogde Cmax en AUC (gebied onder de curve) van buprenorfine (respectievelijk ongeveer 50% en 70%) en, in mindere mate, van norbuprenorfine. Patiënten die buprenorfine krijgen, moeten nauwlettend worden gemonitord en kunnen dosisverlaging nodig hebben indien gecombineerd met krachtige CYP3A4-remmers (bijv. proteaseremmers zoals ritonavir, nelfinavir of indinavir, of azol-gebaseerde antifungale middelen zoals ketoconazol, itraconazol, voriconazol of posaconazol).
CYP3A4-inductoren
In een bij gezonde vrijwilligers uitgevoerd klinisch onderzoek vertoonde de combinatie van buprenorfine met ofwel rifampicine of rifabutine een afname van respectievelijk 70% en 35% in plasmabuprenorfinespiegels, en het begin van ontwenningsverschijnselen bij 50% van de 12 vrijwilligers. Daarom wordt aanbevolen dat patiënten die buprenorfine krijgen nauwlettend worden gemonitord indien inductoren (bijv. fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne, rifampicine) gelijktijdig worden toegediend en moet de dosis buprenorfine of CYP3A4-inductor mogelijk dienovereenkomstig worden aangepast.
Anticholinergica of geneesmiddelen met anticholinergische activiteit
Gelijktijdige toediening van buprenorfine met anticholinergica of geneesmiddelen met anticholinerge activiteit (bijv. tricyclische antidepressiva, antihistaminica, antipsychotica, spierverslappers, antiparkinsonmiddelen) kan leiden tot verhoogde anticholinerge bijwerkingen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van buprenorfine bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is geen reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Buprenorfine mag tijdens de zwangerschap alleen worden gebruikt als het mogelijke voordeel opweegt tegen het mogelijke risico voor de foetus.
Chronisch gebruik van buprenorfine door de moeder aan het einde van de zwangerschap, aan welke dosis dan ook, kan leiden tot neonataal abstinentiesyndroom (huilen met hoge stem, slecht eten, abnormale slaap, prikkelbaarheid, tremor, hypertonie, myoclonus of convulsies. Dit syndroom treedt enkele uren tot enkele dagen na de geboorte op. Er zijn ook gevallen van ademhalingsstoornissen bij pasgeborenen gemeld. Als de moeder tot aan het einde van de zwangerschap wordt behandeld, moet daarom neonatale controle worden overwogen tijdens de eerste postnatale dagen.
Borstvoeding
Zeer kleine hoeveelheden buprenorfine en de metaboliet ervan komen in de moedermelk terecht. Deze hoeveelheden zijn niet voldoende om het neonataal abstinentiesyndroom te voorkomen, wat later kan optreden bij zuigelingen die borstvoeding krijgen. Na evaluatie van individuele risicofactoren kan borstvoeding worden overwogen bij met buprenorfine behandelde patiënten.
Vruchtbaarheid
Er zijn beperkte gegevens over de effecten van buprenorfine op de menselijke vruchtbaarheid. In een onderzoek met farmacologische doses bij muizen werden een atrofie en een tubulaire mineralisatie van de testis aangetoond bij behandelde dieren. Er werden geen bijwerkingen op de vruchtbaarheid waargenomen in onderzoeken bij ratten. Er werd echter moeite met de bevalling opgemerkt (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Buprenorfine heeft lichte tot matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen wanneer het wordt toegediend aan opioïdafhankelijke patiënten. Dit geneesmiddel kan slaperigheid, duizeligheid of stoornis in het denkvermogen veroorzaken, vooral tijdens de inductie van de behandeling en dosisaanpassing. Als het samen wordt gebruikt met alcohol of een middel dat het centraal zenuwstelsel onderdrukt, is het effect waarschijnlijk meer uitgesproken (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Patiënten moeten worden gewaarschuwd geen voertuigen te besturen of geen gevaarlijke machines te bedienen in het geval dat buprenorfine hun vermogen om dergelijke activiteiten uit te voeren negatief zou beïnvloeden.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest gemelde behandelingsgerelateerde bijwerkingen die tijdens de klinische hoofdonderzoeken werden gemeld, waren symptomen die vaak geassocieerd werden met onthouding van geneesmiddel (d.w.z. slapeloosheid, hoofdpijn, misselijkheid, hyperhidrose en pijn).
Tabel met lijst van bijwerkingen
Tabel 1 geeft een overzicht van bijwerkingen die met een hogere incidentie werden gemeld bij patiënten die tijdens een klinisch hoofdonderzoek werden behandeld met buprenorfine (n=103) versus placebo (n=107).
De frequentie van mogelijke bijwerkingen die hieronder worden vermeld, wordt gedefinieerd aan de hand van de volgende conventie: zeer vaak (≥1/10), vaak (≥1/100, <1/10), soms (≥1/1.000, <1/100), zelden (≥1/10.000, <1/1.000), zeer zelden (<1/10.000). En frequentie niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
| Tabel 1: Bijwerkingen waargenomen in klinische hoofdonderzoeken en/of toezicht na verlening van de handelsvergunning, vermeld per lichaamssysteem | ||||
| Systeem/orgaanklasse | Zeer vaak | Vaak | Zelden | Niet bekend |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Infectie | Faryngitis | Tandheelkundige cariës | |
| Immuunsysteem-aandoeningen | Overgevoelig-heidsreacties | |||
| Psychische stoornissen | Slapeloosheid | Agitatie Angst Nervositeit | Hallucinatie | Geneesmiddelafha nkelijkheid |
| Zenuwstelsel-aandoeningen | Hoofdpijn | Migraine Paresthesie Slaperigheid Syncope Vertigo Hyperkinesie | ||
Bloedvat- aandoeningen | Orthostatische hypotensie | |||
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinum-aan-doeningen | Dyspneu | Ademhalings-depressie | ||
| Maagdarmstelsel-aandoeningen | Misselijkheid Buikpijn | Obstipatie, overgeven | ||
Lever- en galaandoeningen | Verhoogde transaminasen, Hepatitis Geelzucht | |||
Huid- en onderhuid-aandoeningen | Hyperhidrose | |||
| Skeletspierstelsel- en bindweefsel-aandoeningen | Spierspasmen | |||
| Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen | Dysmenorroe Leukorroe | |||
Algemene aandoeningen en toedieningsplaats-stoornissen | Geneesmiddel-ontwennings-syndroom | Asthenie | Neonataal abstinentie-syndroom |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Geneesmiddelverslaving
Herhaald gebruik van de Buprenorfine Neuraxpharm film voor sublinguaal gebruik kan leiden tot geneesmiddelafhankelijkheid, zelfs bij therapeutische doses. Het risico op
geneesmiddelafhankelijkheid kan variëren afhankelijk van de individuele risicofactoren van de patiënt, de dosering en de duur van de behandeling met opioïden (zie rubriek 4.4).
Ademhalingsdepressie
Er is ademhalingsdepressie opgetreden. Overlijden als gevolg van ademhalingsdepressie werd gemeld, vooral wanneer buprenorfine werd gebruikt in combinatie met benzodiazepinen (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet werd gebruikt volgens de informatie in het recept. Er zijn ook sterfgevallen gemeld in verband met gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere middelen die het centraal zenuwstelsel onderdrukken zoals alcohol of andere opioïden. (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Neonataal abstinentiesyndroom
Neonataal abstinentiesyndroom werd gemeld bij pasgeborenen van vrouwen die tijdens de zwangerschap buprenorfine hebben gekregen. Het syndroom kan lichter en meer aanhoudend zijn dan dat van kortwerkende volledige μ-opioïdagonisten. De aard van het syndroom kan variëren afhankelijk van de geschiedenis van het middelengebruik door de moeder (zie rubriek 4.6).
Overgevoeligheidsreacties
De meest voorkomende tekenen en symptomen van overgevoeligheid zijn huiduitslag, urticaria en pruritus. Er werden gevallen van bronchospasme, ademhalingsdepressie, angio-oedeem en anafylactische shock gemeld.
Verhoogde transaminasen, hepatitis, geelzucht
Verhoogde levertransaminasen en hepatitis met geelzucht die over het algemeen op gunstige wijze verdwenen (zie rubriek 4.4).
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Buprenorfine lijkt een theoretisch brede veiligheidsmarge te hebben omdat het de gedeeltelijke eigenschappen van een opioïdagonist heeft.
Symptomen
Ademhalingsdepressie als gevolg van onderdrukking van het centraal zenuwstelsel is het primaire symptoom waarvoor interventie nodig is in geval van een overdosis, omdat dit kan leiden tot ademstilstand en overlijden (zie rubriek 4.4). Mogelijke tekenen van overdosering zijn ook sedatie, miosis, hypotensie, misselijkheid en overgeven.
Behandeling/maatregelen
In geval van overdosering moeten algemene ondersteunende maatregelen worden genomen, waaronder nauwlettende monitoring van de respiratoire en cardiale status van de patiënt.
Symptomatische behandeling van ademhalingsdepressie en standaard maatregelen voor intensieve zorg moeten worden uitgevoerd. Indien nodig moet er worden gezorgd voor een doorgankelijke luchtweg en geassisteerde of gecontroleerde beademing.
De patiënt moet worden overgebracht naar een omgeving waar volledige reanimatiefaciliteiten beschikbaar zijn.
Als de patiënt overgeeft, moet erop worden gelet dat aspiratie van het overgeefsel wordt voorkomen.
Het gebruik van een injecteerbare opioïdantagonist (d.w.z. naloxon) wordt aanbevolen, ondanks het bescheiden effect dat het kan hebben bij het omkeren van de ademhalingssymptomen van buprenorfine, aangezien buprenorfine zich sterk bindt aan de morfinereceptoren.
Als naloxon wordt gebruikt, moet rekening worden gehouden met de lange werkingsduur van buprenorfine bij het bepalen van de duur van de behandeling en het medisch toezicht dat nodig is, om de effecten van een overdosis om te keren. Naloxon kan sneller worden geklaard dan buprenorfine, waardoor symptomen van overdosering met buprenorfine die eerder onder controle waren, kunnen terugkeren, en een continue infusie nodig kan zijn. Snelheid van continue intraveneuze infusie moet worden getitreerd op basis van de respons van de patiënt. Als infusie niet mogelijk is, kan herhaalde toediening van naloxon nodig zijn.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Andere geneesmiddelen voor het zenuwstelsel, geneesmiddelen die worden gebruikt bij opioïdverslaving, ATC-code: N07BC01
Werkingsmechanisme
Buprenorfine is een gedeeltelijke opioïdagonist/-antagonist die zich hecht aan de μ- (mu) en k- (kappa) receptoren van de hersenen. De activiteit ervan bij onderhoudsbehandeling van opioïdafhankelijkheid wordt toegeschreven aan de langzaam omkeerbare binding ervan aan de μ-receptoren die, over een langere periode, de behoefte van de verslaafde patiënten aan geneesmiddelen kunnen minimaliseren.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Wanneer buprenorfine oraal wordt ingenomen, ondergaat het een first-pass levermetabolisme met N-dealkylatie en glucuroconjungatie in de dunne darm en de lever. Het gebruik van deze medicatie via orale weg is daarom niet geschikt.
Piekplasmaconcentraties worden 90 minuten na sublinguale toediening bereikt en de maximale dosis-concentratierelatie is dosisafhankelijk maar niet dosisproportioneel in het dosisbereik tussen 2 mg en 24 mg buprenorfine.
De plasmaconcentraties van buprenorfine namen toe met toenemende sublinguale dosis buprenorfine.
Tabel 2: Gemiddelde (standaarddeviatie) farmacokinetische parameters van buprenorfine
| 0,4 mg | 8 mg | |
| Cmax pg/ml | 604,65 (214) | 8.191,85 (2.978) |
| Tmax*(u) | 1,38 | 1,00 |
| AUC0-72 uur uur ×pg/ml | 3.338,51 (992) | 48.051,47 (13.179) |
*Mediaan
Distributie
De absorptie van buprenorfine wordt gevolgd door een snelle distributiefase en een halfwaardetijd van 2 tot 5 uur.
Metabolisme
Buprenorfine wordt gemetaboliseerd door 14-N-dealkylatie en glucuroconjugatie van het moedermolecuul en de gedealkyleerde metaboliet. Klinische gegevens bevestigen dat CYP3A4 verantwoordelijk is voor de N-dealkylatie van buprenorfine. De N-dealkybuprenorfine is een μ-agonist met een zwakke intrinsieke activiteit.
Eliminatie
Eliminatie van buprenorfine is bi- of tri-exponentieel, met een lange terminale eliminatiefase van 20-25 uur, gedeeltelijk vanwege reabsorptie van buprenorfine na intestinale hydrolyse van het geconjugeerde derivaat, en gedeeltelijk vanwege de sterk lipofiele aard van het molecuul. De mediane halfwaardetijden waargenomen voor doses van 0,4 mg en 8 mg waren respectievelijk 25,37 en 26,45 uur.
Uitscheiding
Buprenorfine wordt hoofdzakelijk uitgescheiden in de ontlasting door middel van galexcretie van de glucurogeconjugeerde metabolieten (70%), de rest wordt uitgescheiden in de urine.
Speciale populaties
Leverinsufficiëntie
Buprenorfine wordt uitgebreid gemetaboliseerd in de lever en bij patiënten met leverinsufficiëntie werden de plasmaspiegels hoger bevonden voor buprenorfine. Tabel 3 geeft een overzicht van de resultaten van een klinisch onderzoek waarin de blootstelling aan buprenorfine werd bepaald na toediening van een sublinguaal tablet buprenorfine/naloxon 2,0/0,5 mg bij gezonde proefpersonen en bij proefpersonen met verschillende gradaties van leverinsufficiëntie.
| Tabel 3: Effect van leverinsufficiëntie op farmacokinetische parameters van buprenorfine na toediening van buprenorfine/naloxon (verandering ten opzichte van gezonde proefpersonen) | |||
| Farmacokinetische parameters | Lichte leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse A) (n=9) | Matige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse B) (n=8) | Ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse C) (n=8) |
| Buprenorfine | |||
| Cmax | 1,2-voudige toename | 1,1-voudige toename | 1,7-voudige toename |
| AUClast | Vergelijkbaar met controle | 1,6-voudige toename | 2,8-voudige toename |
In het algemeen nam de plasmablootstelling aan buprenorfine ongeveer 3-voudig toe bij patiënten met een ernstig verminderde leverfunctie.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Onderzoek naar chronische toxiciteit bij vier soorten (knaagdieren en niet-knaagdieren) via vier verschillende toedieningsroutes heeft geen enkel klinisch relevant element aangetoond. In één oraal onderzoek van één jaar bij honden is een levertoxiciteit waargenomen bij een zeer hoge dosis (75 mg/kg).
Teratologieonderzoeken uitgevoerd bij ratten en konijnen laten toe om te concluderen dat buprenorfine niet embryotoxisch noch teratogeen is. Er is geen ongewenst effect op de vruchtbaarheid gemeld bij ratten, maar er is wel een hoge peri- en postnatale mortaliteit waargenomen bij deze soorten bij intramusculaire en orale toedieningsroutes, als gevolg van moeilijke geboorte en beperking van maternale borstvoeding.
In een standaard reeks testen is geen bewijs van genotoxisch potentieel aangetoond.
Carcinogeniteitsonderzoeken bij muizen en ratten tonen aan dat er geen verschil is in de incidenties van verschillende tumortypes tussen de controledieren en met buprenorfine behandelde dieren. In een onderzoek uitgevoerd met farmacologische doses bij muizen zijn echter een atrofie en een tubulaire mineralisatie van testis aangetoond bij behandelde dieren.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Hypromellose
Maltodextrine
Polysorbaat 20
Carbomeer
Glycerol
Titaandioxide (E171)
Natriumcitraat
Citroenzuurmonohydraat
Gedeeltelijk gedementholiseerde muntolie
Sucralose
Gebutyleerd hydroxytolueen (E321)
Gebutyleerd hydroxyanisol (E320)
Drukinkt (hypromellose, propyleenglycol [E1520], ijzeroxide zwart [E172])
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik
IJzeroxide geel (E172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik
2 jaar
Buprenorfine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg film voor sublinguaal gebruik 30 maanden
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Buprenorfine Neuraxpharm 0,4 mg film voor sublinguaal gebruik
Bewaren beneden 30°C in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Buprenorfine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg film voor sublinguaal gebruik Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Elke film voor sublinguaal gebruik is verpakt in een met twee lagen drielaagse laminaatfolie verpakt, hitteverzegeld, kindveilig, individueel sachet. Elke drielaagse laminaatfolie bestaat uit 12 micron polyethyleentereftalaat, 12 micron aluminiumfolie en 60 micron aftrekbaar polyethyleen.
Eén doos bevat 7, 28, 49 of 56 films voor sublinguaal gebruik, verpakt in kindveilige individuele sachets.
Verpakkingsgrootten: 7 × 1, 28 × 1, 49 × 1, 56 × 1 film voor sublinguaal gebruik
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Veilig bewaren om verkeerd gebruik en accidentele blootstelling te voorkomen, vooral bij kinderen.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Neuraxpharm Pharmaceuticals, S.L.
Avda. Barcelona 69
8970 Sant Joan Despí - Barcelona
Spanje
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/24/1809/001 (0,4 mg x 7)
EU/1/24/1809/002 (0,4 mg x 28)
EU/1/24/1809/003 (0,4 mg x 56)
EU/1/24/1809/004 (4 mg x 7)
EU/1/24/1809/005 (4 mg x 28)
EU/1/24/1809/006 (4 mg x 56)
EU/1/24/1809/007 (6 mg x 7)
EU/1/24/1809/008 (6 mg x 28)
EU/1/24/1809/009 (6 mg x 56)
EU/1/24/1809/010 (8 mg x 7)
EU/1/24/1809/011 (8 mg x 28)
EU/1/24/1809/012 (8 mg x 56)
EU/1/24/1809/013 (0,4 mg x 49)
EU/1/24/1809/014 (4 mg x 49)
EU/1/24/1809/015 (6 mg x 49)
EU/1/24/1809/016 (8 mg x 49)
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 19 december 2024
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
