SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Zubsolv
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Zubsolv 0,7 mg/0,18 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 1,4 mg/0,36 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 2,9 mg/0,71 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 5,7 mg/1,4 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 8,6 mg/2,1 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 11,4 mg/2,9 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Zubsolv 0,7 mg/0,18 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 0,7 mg/0,18 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 0,7 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 0,18 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Zubsolv 1,4 mg/0,36 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 1,4 mg/0,36 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 1,4 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 0,36 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Zubsolv 2,9 mg/0,71 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 2,9 mg/0,71 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 2,9 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 0,71 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Zubsolv 5,7 mg/1,4 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 5,7 mg/1,4 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 5,7 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 1,4 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Zubsolv 8,6 mg/2,1 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 8,6 mg/2,1 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 8,6 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 2,1 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Zubsolv 11,4 mg/2,9 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Elke 11,4 mg/2,9 mg tablet voor sublinguaal gebruik bevat 11,4 mg buprenorfine (als hydrochloride) en 2,9 mg naloxon (als hydrochloridedihydraat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Tablet voor sublinguaal gebruik
Zubsolv 0,7 mg/0,18 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, ovale tablet, lengte 6,8 mm en breedte 4,0 mm, met de inscriptie “.7” aan één kant.
Zubsolv 1,4 mg/0,36 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, driehoekige tablet, basis 7,2 mm en hoogte 6,9 mm, met de inscriptie “1.4” aan één kant.
Zubsolv 2,9 mg/0,71 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, D-vormige tablet, hoogte 7,3 mm en breedte 5,65 mm, met de inscriptie “2,9” aan één kant.
Zubsolv 5,7 mg/1,4 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, ronde tablet, 7 mm in diameter, met de inscriptie “5.7” aan één kant.
Zubsolv 8,6 mg/2,1 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, ruitvormige tablet, lengte 9,5 mm en breedte 8,2 mm, met de inscriptie “8.6” aan één kant.
Zubsolv 11,4 mg/2,9 mg tabletten voor sublinguaal gebruik
Een witte tot gebroken witte, capsulevormige tablet, lengte 10,3 mm en breedte 8,2 mm, met de inscriptie “11.4” aan één kant.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Een substitutietherapie voor de behandeling van een verslaving aan opioïden, binnen het kader van medische, sociale en psychologische behandeling. De bedoeling van de naloxoncomponent is het ontmoedigen van intraveneus misbruik. Zubsolv is geïndiceerd bij volwassenen en jongeren ouder dan 15 jaar, die hebben ingestemd met een behandeling van hun verslaving.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet plaatsvinden onder toezicht van een arts die ervaring heeft met het behandelen van de afhankelijkheid van of verslaving aan opioïden.
Zubsolv is niet verwisselbaar met andere buprenorfineproducten, aangezien verschillende buprenorfineproducten een verschillende biologische beschikbaarheid hebben. Daarom kan de dosis in mg tussen producten verschillen. Zodra de juiste dosis is geïdentificeerd voor een patiënt met een specifiek buprenorfineproduct, moet dat product niet worden verwisseld met een ander product.
Als een patiënt omgezet wordt van of naar buprenorfine of buprenorfine- en naloxonbevattende producten, kunnen dosisaanpassingen noodzakelijk zijn vanwege de mogelijke verschillen in biologische beschikbaarheid (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Gebruik van veelvouden van de drie laagste dosisformuleringen van Zubsolv om een van de drie hoogste dosisformuleringen te vervangen (bijvoorbeeld in gevallen waar de hoogste dosisformuleringen niet beschikbaar zijn), wordt niet aanbevolen (zie rubriek 5.2).
Te nemen voorzorgen voorafgaand aan de inductie
Voorafgaand aan de start van de behandeling, moet aandacht worden besteed aan het type opioïdafhankelijkheid (of deze opioïde lang- of kortwerkend is), hoeveel tijd verstreken is sinds het laatste opioïdgebruik en wat de mate van afhankelijkheid ervan is. Om plotselinge onthouding te vermijden, mag inductie met buprenorfine/naloxon of buprenorfine alleen worden toegepast wanneer objectieve en duidelijke tekenen van onthouding zichtbaar zijn (aangetoond bijv. door een score die wijst op lichte tot matige ontwenningsverschijnselen op de gevalideerde Clinical Opioid Withdrawal Scale (COWS, klinische onthoudingsschaal)).
- Voor patiënten die afhankelijk zijn van heroïne of kortwerkende opioïden, moet de eerste dosis buprenorfine/naloxon worden ingenomen zodra verschijnselen van onthouding zich openbaren, maar dit mag niet binnen 6 uur na het laatste opioïdgebruik plaatsvinden.
- Voor patiënten die methadon krijgen, moet de dosis methadon tot een maximum van 30 mg/dag worden verminderd voordat kan worden begonnen met de buprenorfine/naloxon-therapie. Men moet rekening houden met de lange halfwaardetijd van methadon wanneer wordt gestart met buprenorfine/naloxon. De eerste dosis buprenorfine/naloxon mag alleen worden ingenomen zodra verschijnselen van onthouding zich openbaren, maar dit mag niet binnen 24 uur na het laatste methadongebruik door de patiënt plaatsvinden. Buprenorfine kan de symptomen van onthouding bij patiënten die afhankelijk zijn van methadon versnellen.
Dosering
Aanvangstherapie (inductie)
De aanbevolen startdosis voor volwassenen en jongeren ouder dan 15 jaar is 1,4 mg/0,36 mg of 2,9 mg/0,71 mg per dag. Op dag 1 kan, afhankelijk van de behoefte van de patiënt, nog één extra tablet Zubsolv 1,4 mg/0,36 mg of 2,9 mg/0,71 mg worden gegeven.
Gedurende de start van de behandeling wordt een dagelijks toezicht op de inname aanbevolen om de juiste sublinguale plaatsing van de dosis te garanderen en de respons van de patiënt op de behandeling te observeren, als leidraad voor de effectieve dosistitratie naargelang van het klinische effect.
Stabilisatie van de dosering en onderhoudstherapie:
Na de inductie van de behandeling op dag 1 moet de patiënt snel worden gestabiliseerd op een adequate onderhoudsdosis door titratie om een dosis te bereiken die de patiënt in behandeling houdt en de opioïdenonthoudingsverschijnselen onderdrukt en wordt geleid door de herbeoordeling van de klinische en psychologische status van de patiënt. De maximale enkelvoudige dagelijkse dosis mag niet hoger zijn dan 17,2 mg buprenorfine (bijv. gegeven als 11,4 + 5,7 mg, 2 x 8,6 mg of 3 x 5,7 mg).
Tijdens onderhoudstherapie kan het nodig zijn om de patiënt in reactie op de veranderende behoeften van de patiënt periodiek opnieuw te stabiliseren op een nieuwe onderhoudsdosis.
De 0,7 mg/0,18 mg sterkte is bedoeld om de dosering voor patiënten te verfijnen, vooral tijdens het afbouwen van de behandeling of bij tolerantieproblemen tijdens de titratie.
Artsen wordt aanbevolen om waar mogelijk een dosering van eenmaal daags één tablet voor te schrijven, om het risico op doorverkopen te minimaliseren.
Minder dan de dagelijkse dosering
Nadat voldoende stabilisatie is bereikt, kan de frequentie van de Zubsolv-dosering worden verminderd naar het om de andere dag toedienen van tweemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis. Bijvoorbeeld, aan een patiënt die gestabiliseerd is op het ontvangen van een dagelijkse dosis van 8 mg/2 mg kan om de dag 16 mg/4 mg worden gegeven, zonder dosis op de tussenliggende dagen. Bij sommige patiënten kan, na het bereiken van voldoende stabilisatie, de doseringsfrequentie worden verminderd naar 3 maal per week (bijvoorbeeld op maandag, woensdag en vrijdag). De dosis op maandag en woensdag moet dan tweemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis zijn en de dosis op vrijdag driemaal de individueel getitreerde dagelijkse dosis, waarbij op de tussenliggende dagen geen dosis wordt gegeven. De dosis die per dag wordt gegeven mag echter nooit hoger zijn dan 17,2 mg buprenorfine. Patiënten die een getitreerde dagelijkse dosis nodig hebben van > 5,7 mg buprenorfine/dag vinden dit regime wellicht niet adequaat.
Staken van de medicatie
Nadat voldoende stabilisatie is bereikt, kan, indien de patiënt hiermee akkoord gaat, de dosis geleidelijk aan worden verlaagd naar een lagere onderhoudsdosis en in sommige gunstige gevallen kan de behandeling worden gestaakt. De beschikbaarheid van de sublinguale tablet in doses van 2 mg/0,5 mg en 8 mg/2 mg maakt een neerwaartse dosistitratie mogelijk. Voor patiënten die mogelijk een lagere dosis buprenorfine nodig hebben, kan de buprenorfine 0,4 mg sublinguale tablet worden gebruikt. De patiënten moeten na het staken van de medicatie worden gemonitord vanwege een mogelijke relaps.
Speciale populaties
Ouderen
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine/naloxon bij mensen ouder dan 65 jaar zijn niet vastgesteld. Er kan geen doseringsadvies worden gegeven.
Leverinsufficiëntie
Omdat de farmacokinetiek van buprenorfine/naloxon bij patiënten met leverinsufficiëntie veranderd kan zijn, worden lagere startdoses en zorgvuldige dosistitratie bij patiënten met een lichte tot matige leverinsufficiëntie aanbevolen (zie rubriek 5.2). Buprenorfine/naloxon is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.3 en 5.2).
Nierinsufficiëntie
Bij mensen met nierinsufficiëntie is een aanpassing van de buprenorfine/naloxon-dosis niet vereist. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min) wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine/naloxon bij kinderen jonger dan 15 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Artsen moeten hun patiënten waarschuwen dat de sublinguale toedieningswijze de enige effectieve en veilige toedieningswijze is voor dit geneesmiddel (zie rubriek 4.4). De tablet moet onder de tong worden geplaatst totdat deze volledig is opgelost. De patiënt mag niet drinken of eten voordat de tablet volledig is opgelost.
Zubsolv valt meestal uiteen binnen 40 seconden, maar het kan 5 tot 10 minuten duren voordat de patiënt het gevoel heeft dat de tablet volledig uit de mond is verdwenen.
Als meer dan één tablet nodig is, kunnen ze allemaal op hetzelfde moment of in twee porties worden toegediend. De tweede portie moet onmiddellijk na het oplossen van de eerste portie worden ingenomen.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Ernstige ademhalingsinsufficiëntie.
Ernstige leverinsufficiëntie.
Acuut alcoholisme of delirium tremens.
Gelijktijdige toediening van opioïde antagonisten (naltrexon, nalmefeen) voor de behandeling van alcohol- of opioïdafhankelijkheid.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Verkeerd gebruik, misbruik en recreatief gebruik
Buprenorfine kan net als andere opioïden, legale of illegale, worden misbruikt of verkeerd gebruikt. Risico’s van verkeerd gebruik en misbruik kunnen onder meer zijn overdosering, verspreiding van via bloed overdraagbare virale of gelokaliseerde en systemische infecties, ademhalingsdepressie en leverbeschadiging. Misbruik van buprenorfine door iemand anders dan de patiënt voor wie het middel was bedoeld, levert een extra risico op van nieuwe verslaafde patiënten die buprenorfine gebruiken als primair verdovend middel en dit kan optreden wanneer het geneesmiddel direct door de bedoelde patiënt voor clandestien gebruik wordt verdeeld of wanneer het geneesmiddel niet goed tegen diefstal wordt beveiligd.
Sub-optimale behandeling met buprenorfine/naloxon kan aanzetten tot verkeerd gebruik van geneesmiddelen door de patiënt, wat leidt tot overdosering of staken van de behandeling door de patiënt. Een patiënt die een te lage dosering buprenorfine/naloxon krijgt, kan blijven reageren op ongecontroleerde ontwenningssymptomen door zelfmedicatie met opioïden, alcohol of andere sedativa/hypnotica zoals benzodiazepinen.
Om het risico op verkeerd gebruik, misbruik en recreatief gebruik te minimaliseren, dienen passende maatregelen te worden genomen bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine, bijvoorbeeld door het vroeg in de behandeling uitschrijven van meerdere herhalingsrecepten te vermijden en door de patiënten terug te laten komen voor follow-upbezoeken met een klinische monitoring die past bij de behoeften van de patiënt.
Het combineren van buprenorfine met naloxon in Zubsolv is bedoeld om verkeerd gebruik en misbruik van buprenorfine te ontmoedigen. Het intraveneus of intranasaal misbruiken van Zubsolv is naar verwachting minder waarschijnlijk dan bij alleen buprenorfine, omdat het naloxon in Zubsolv de ontwenning bij mensen die afhankelijk zijn van heroïne, methadon of andere opioïdagonisten kan bespoedigen.
Slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen
Opioïden kunnen slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen veroorzaken, waaronder centrale slaapapneu (CSA) en slaapgerelateerde hypoxemie. Het gebruik van opioïden verhoogt het risico op CSA op dosisafhankelijke wijze. Overweeg bij patiënten met CSA de totale opioïdendosering te verlagen.
Ademhalingsdepressie
Een aantal sterfgevallen als gevolg van ademhalingsdepressie werd gemeld, in het bijzonder voor gevallen waarbij buprenorfine in combinatie met benzodiazepinen werd gebruikt (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet in overeenstemming met de voorschrijfinformatie werd gebruikt. Ook zijn sterfgevallen gemeld die geassocieerd werden met een gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere ademhalingonderdrukkende middelen, zoals alcohol of andere opioïden. Als buprenorfine wordt toegediend aan personen zonder opioïde afhankelijkheid, die de effecten van opioïden niet verdragen, kan mogelijk fatale ademhalingsdepressie optreden.
Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van dit geneesmiddel bij patiënten met astma of ademhalingsinsufficiëntie (bijvoorbeeld chronische obstructieve longaandoening, cor pulmonale, verminderde ademhalingsreserve, hypoxie, hypercapnie, reeds bestaande ademhalingsdepressie of kyfoscoliose (kromming van de wervelkolom die kortademigheid tot gevolg kan hebben).
Buprenorfine/naloxon kan ernstige, mogelijk fatale ademhalingsdepressie veroorzaken bij kinderen en niet-afhankelijke personen die het middel per ongeluk of opzettelijk inslikken. De patiënten moeten worden gewaarschuwd dat de blisterverpakking veilig moet worden opgeborgen, dat de blisterverpakking nooit van tevoren mag worden geopend, dat de blisterverpakking buiten het bereik van kinderen en andere huisgenoten moet worden bewaard en dat dit geneesmiddel niet in het bijzijn van kinderen mag worden ingenomen. Als het middel per ongeluk is ingenomen of als wordt vermoed dat het middel per ongeluk is ingenomen, moet onmiddellijk spoedeisende hulp worden ingeschakeld.
Depressie van het centraal zenuwstelsel (CZS)
Buprenorfine/naloxon kan slaperigheid veroorzaken, in het bijzonder indien het in combinatie met alcohol of met middelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken (zoals benzodiazepinen, tranquillizers, sedativa of hypnotica, zie rubriek 4.5 en 4.7) wordt ingenomen.
Risico van gelijktijdig gebruik van sedatieve geneesmiddelen zoals benzodiazepinen of verwante geneesmiddelen
Gelijktijdig gebruik van buprenorfine/naloxon en sedatieve geneesmiddelen zoals benzodiazepinen of verwante geneesmiddelen kan resulteren in sedatie, ademhalingsdepressie, coma en overlijden. Vanwege deze risico's dient het gelijktijdig voorschrijven van deze sedativa te worden voorbehouden aan patiënten voor wie alternatieve behandelingen niet mogelijk zijn. Indien wordt besloten buprenorfine/naloxon gelijktijdig voor te schrijven met sedatieve geneesmiddelen, dienen de sedativa in de laagst effectieve dosis te worden gebruikt, en de duur van de behandeling dient zo kort mogelijk te zijn. De patiënten dienen nauwlettend te worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van ademhalingsdepressie en sedatie. In dit verband wordt het sterk aanbevolen patiënten en hun verzorgers te wijzen op deze symptomen (zie rubriek 4.5).
Serotoninesyndroom
Gelijktijdige toediening van Zubsolv en andere serotonerge middelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers (SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, kan leiden tot serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening (zie rubriek 4.5).
Als een gelijktijdige behandeling met andere serotonerge middelen klinisch gerechtvaardigd is, wordt geadviseerd de patiënt nauwlettend in de gaten te houden, met name bij aanvang van de behandeling en bij dosisverhogingen.
Mogelijke symptomen van serotoninesyndroom zijn een veranderde geestelijke toestand, autonome instabiliteit, neuromusculaire afwijkingen en/of gastro-intestinale symptomen.
Bij vermoeden van serotoninesyndroom moet dosisverlaging of stopzetting van de behandeling worden overwogen, afhankelijk van de ernst van de symptomen.
Afhankelijkheid
Buprenorfine is een partiële agonist op de μ (mu)-opiaatreceptor en een chronische toediening veroorzaakt afhankelijkheid van het opioïde type. Onderzoeken bij dieren en klinische ervaringen hebben aangetoond dat buprenorfine afhankelijkheid kan veroorzaken, maar in mindere mate dan bij een volledige agonist zoals bijvoorbeeld morfine.
Het plotseling staken van de behandeling wordt niet aanbevolen, omdat dit kan leiden tot een ontwenningssyndroom dat in aanvang kan worden vertraagd.
Hepatitis en hepatische voorvallen
Gevallen van acute leverbeschadiging zijn gemeld bij patiënten die verslaafd zijn aan opioïden, zowel in klinische onderzoeken als in rapporten over bijwerkingen nadat het middel op de markt was gebracht. Het afwijkingenspectrum varieert van voorbijgaande asymptomatische verhogingen van hepatische transaminasen tot casusrapporten van leverfalen, levernecrose, hepatorenaal syndroom, hepatische encefalopathie en overlijden. In veel gevallen kunnen de aanwezigheid van reeds bestaande mitochondriale afwijkingen (genetische aandoeningen, leverenzymafwijkingen, een infectie met het hepatitis B- of hepatitis C-virus, alcoholmisbruik, anorexia, een gelijktijdig gebruik van andere potentieel hepatotoxische geneesmiddelen) of het blijven injecteren van drugs een oorzakelijke of bevorderende rol hebben. Met deze onderliggende factoren moet rekening worden gehouden voordat buprenorfine/naloxon wordt voorgeschreven en gedurende de behandeling.
Wanneer een hepatisch voorval wordt vermoed, is een verdere biologische en etiologische evaluatie vereist. Afhankelijk van de bevindingen, kan het gebruik van het geneesmiddel voorzichtig worden gestaakt om onthoudingssymptomen en de terugkeer naar illegaal drugsgebruik te voorkomen. Als de behandeling wordt voortgezet, moet de leverfunctie zorgvuldig worden gemonitord.
Veroorzaken van het opioïdenontwennings syndroom
Wanneer een behandeling met buprenorfine/naloxon wordt opgestart, moet de arts zich bewust zijn van het partiële agonistprofiel van buprenorfine en dat dit ontwenningsverschijnselen kan veroorzaken bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden, met name indien dit minder dan 6 uur na het laatste gebruik van heroïne of een ander kortwerkend opioïde wordt toegediend of minder dan 24 uur na de laatste dosis methadon. De patiënten moeten duidelijk worden gemonitord gedurende de periode van overschakeling van buprenorfine of methadon op buprenorfine/naloxon, omdat ontwenningsverschijnselen zijn gemeld.
Om het veroorzaken van ontwenningsverschijnselen te vermijden, moet de inductie met buprenorfine/naloxon worden toegepast wanneer objectieve onthoudingsverschijnselen duidelijk worden (zie rubriek 4.2).
De ontwenningsverschijnselen kunnen ook verband houden met een suboptimale dosering.
Leverinsufficiëntie
De effecten van leverinsufficiëntie op de farmacokinetiek van buprenorfine en naloxon werden geëvalueerd in een postmarketingstudie. Aangezien zowel buprenorfine als naloxon uitgebreid worden gemetaboliseerd in de lever, bleken de plasmaspiegels hoger voor zowel buprenorfine als naloxon bij patiënten met matige en ernstige leverinsufficiëntie dan bij gezonde proefpersonen. Patiënten moeten worden gemonitord op klachten en verschijnselen van versnelde opioïdontwenning, toxiciteit of overdosering veroorzaakt door verhoogde naloxon- en/of buprenorfinespiegels.
Het wordt aanbevolen voorafgaand aan het beginnen met de behandeling baseline leverfunctietests en documentatie van de virale hepatitisstatus uit te voeren. Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, gelijktijdig andere geneesmiddelen gebruiken (zie rubriek 4.5) en/of een bestaande leverdisfunctie hebben, lopen een groter risico op leverbeschadiging. Het wordt aanbevolen een regelmatige monitoring van de leverfunctie uit te voeren (zie rubriek 4.4).
Zubsolv tabletten voor sublinguaal gebruik moeten met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2). Bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie is het gebruik van buprenorfine/naloxon gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Nierinsufficiëntie
De eliminatie via de nieren kan langer duren omdat 30% van de toegediende dosis via de nieren wordt geëlimineerd. Bij patiënten met nierfalen hopen de metabolieten van buprenorfine zich op. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min) wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.2 en 5.2).
CYP3A4-remmers
Geneesmiddelen die het enzym CYP3A4 remmen, kunnen verhoogde concentraties buprenorfine tot gevolg hebben. Het kan nodig zijn de buprenorfine/naloxon-dosis te verminderen. Bij patiënten die al worden behandeld met CYP3A4-remmers moet de dosis buprenorfine/naloxon zorgvuldig worden getitreerd omdat een lagere dosis bij deze patiënten voldoende zou kunnen zijn (zie rubriek 4.5).
Klasse-effecten
Opioïden kunnen orthostatische hypotensie veroorzaken bij ambulante patiënten.
Door opioïden kan de druk van het hersenvocht toenemen, wat stuipen tot gevolg kan hebben. Opioïden dienen daarom met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hoofdletsel of een intracraniale laesie, patiënten in andere omstandigheden waarin de druk van het hersenvocht toegenomen kan zijn en patiënten met een voorgeschiedenis van stuipen.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hypotensie, prostaathypertrofie of ureterstenose.
Opioïdgeïnduceerde miose, veranderingen in het bewustzijnsniveau en veranderingen in de perceptie van pijn als symptoom van een aandoening kunnen de evaluatie van een patiënt verstoren of de diagnose of het klinische verloop van een bijkomende aandoening verhullen.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met myxoedeem, hypothyreoïdie of adrenocorticale insufficiëntie (bijvoorbeeld de ziekte van Addison).
Het is aangetoond dat opioïden de druk in de ductus choledochus verhogen. Opioïden dienen daarom met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met een verstoring in de galafvoer.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden toegediend aan oudere en verzwakte patiënten.
Gelijktijdig gebruik van opioïden en monoamineoxidaseremmers (MAO-remmers) kan de effecten van opioïden versterken, gebaseerd op de ervaringen met morfine (zie rubriek 4.5).
Overstappen tussen producten die buprenorfine bevatten
De dosis in mg kan verschillen tussen producten met buprenorfine en de producten zijn niet direct uitwisselbaar. Daarom moeten patiënten worden opgevolgd bij het overstappen naar andere buprenorfinebevattende producten, omdat de verschillen in biologische beschikbaarheid (zie rubriek 5.2) in sommige individuele gevallen merkbaar kunnen zijn. Dosisaanpassingen kunnen derhalve nodig zijn.
Pediatrische populatie
Gebruik bij jongeren (leeftijd 15 tot < 18 jaar)
Vanwege het gebrek aan gegevens over gebruik bij jongeren (leeftijd 15 tot < 18 jaar) moeten de patiënten in deze leeftijdsgroep gedurende de behandeling extra zorgvuldig worden gemonitord.
Hulpstoffen
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Zubsolv mag niet worden gebruikt in combinatie met:
Zubsolv mag niet worden gebruikt in combinatie met:
- alcoholische dranken of geneesmiddelen die alcohol bevatten, omdat alcohol het sedatieve effect van buprenorfine versterkt (zie rubriek 4.7).
Zubsolv moet voorzichtig worden gebruikt wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met:
Sedativa zoals benzodiazepinen of verwante geneesmiddelen
Het gelijktijdig gebruik van opioïden en sedatieve geneesmiddelen zoals benzodiazepinen of verwante geneesmiddelen vergroot het risico op sedatie, ademhalingsdepressie, coma en overlijden vanwege het aanvullende onderdrukkende effect op het CZS. De dosis en de duur van het gelijktijdig gebruik van sedatieve geneesmiddelen dient te worden beperkt (zie rubriek 4.4). De patiënten moeten ervoor worden gewaarschuwd dat het erg gevaarlijk is om zelf niet-voorgeschreven benzodiazepinen toe te dienen wanneer dit geneesmiddel wordt gebruikt en dat zij alleen gelijktijdig met dit geneesmiddel benzodiazepinen mogen gebruiken wanneer dit door de arts is opgedragen (zie rubriek 4.4).
- het gelijktijdige gebruik van Zubsolv met gabapentinoïden (gabapentine en pregabaline) kan leiden tot ademhalingsdepressie, hypotensie, diepe sedatie, coma of overlijden (zie rubriek 4.4);
Overige onderdrukkende middelen van het CZS, andere afgeleiden van opioïden (bijv.
methadon, analgetica en hoestmiddelen), bepaalde antidepressiva, sedatieve H1-receptorantagonisten, barbituraten, andere anxiolytica dan benzodiazepinen, neuroleptica, clonidine en verwante stoffen: deze combinaties verhogen de CZS-depressie. De verminderde mate van alertheid kan ervoor zorgen dat het besturen van voertuigen en het gebruik van machines gevaarlijk worden.
- Verder kan het moeilijk zijn een adequate pijnstilling te bereiken wanneer een volledige opioïdagonist wordt toegediend aan patiënten die buprenorfine/naloxon krijgen. Daardoor bestaat de kans op het toedienen van een overdosis met een volledige agonist, met name bij pogingen om de partieel agonistische effecten van buprenorfine tegen te gaan of wanneer het plasmaniveau van buprenorfine afneemt.
Serotonerge geneesmiddelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers
(SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, aangezien het risico op serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening, wordt verhoogd (zie rubriek 4.4).
- naltrexon en nalmefeen zijn opioïde antagonisten die de farmacologische effecten van buprenorfine kunnen blokkeren. Het gelijktijdig toedienen tijdens een behandeling met buprenorfine/naloxon is gecontra-indiceerd vanwege de mogelijk gevaarlijke interactie die een versnelde en plotselinge aanval van langdurige en hevige opioïdontwenningsverschijnselen kan veroorzaken (zie rubriek 4.3)
- CYP3A4-remmers: een interactiestudie naar buprenorfine met ketoconazol (een krachtige remmer van CYP3A4) resulteerde in een verhoogde Cmax en AUC (gebied onder de curve) van buprenorfine (respectievelijk ongeveer 50 % en 70 %) en, in mindere mate, van norbuprenorfine. Patiënten die Zubsolv krijgen, moeten zorgvuldig worden gemonitord en hebben mogelijk een dosisvermindering nodig indien het middel wordt gecombineerd met krachtige CYP3A4-remmers (bijvoorbeeld proteaseremmers zoals ritonavir, nelfinavir, indinavir of azoolderivaten zoals ketoconazol of itraconazol, macrolide antibiotica).
- CYP3A4-inducers: Gelijktijdig gebruik van CYP3A4-inducers en buprenorfine, kan een verlaging van de plasmaconcentratie van buprenorfine tot gevolg hebben, waardoor mogelijk de behandeling van opioïdafhankelijkheid met buprenorfine niet optimaal is. Het wordt aanbevolen om patiënten die buprenorfine/naloxon krijgen, nauwgezet te volgen als zij tevens inducers (bijvoorbeeld fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne, rifampicine) toegediend krijgen. Het kan nodig zijn de dosis van buprenorfine of de CYP3A4-inducer aan te passen
- Het gelijktijdige gebruik van monoamineoxidaseremmers (MAOI) kan de effecten van opioïden verergeren, op basis van ervaringen met morfine.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van buprenorfine/naloxon bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Het potentiële risico voor de mens is niet bekend.
Tegen het einde van de zwangerschap kan buprenorfine een ademhalingsdepressie veroorzaken bij de pasgeborene, zelfs na een korte periode van toediening. Een langdurige toediening van buprenorfine gedurende de laatste drie maanden van de zwangerschap kan een ontwenningssyndroom bij de pasgeborene veroorzaken (bijvoorbeeld hypertonie, neonatale tremoren, neonatale agitatie, myoclonus of convulsies). Dit syndroom openbaart zich doorgaans pas enkele uren tot enkele dagen na de geboorte.
Vanwege de lange halfwaardetijd van buprenorfine moet worden overwogen gedurende verscheidene dagen aan het eind van de zwangerschap neonatale monitoring uit te voeren om het risico op ademhalingsdepressie of ontwenningssyndroom bij de pasgeborene te voorkomen.
Daarnaast dient het gebruik van buprenorfine/naloxon tijdens de zwangerschap te worden beoordeeld door de arts. Buprenorfine/naloxon mag alleen worden gebruikt tijdens de zwangerschap als de potentiële voordelen zwaarder wegen dan het potentiële risico voor de foetus.
Borstvoeding
Het is niet bekend of naloxon/metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden. Buprenorfine/metabolieten worden in de moedermelk uitgescheiden. Bij ratten bleek buprenorfine de lactatie te remmen. Daarom moet borstvoeding worden gestaakt tijdens behandeling met Zubsolv.
Vruchtbaarheid
Uit dieronderzoek is gebleken dat de vrouwelijke vruchtbaarheid vermindert bij hoge doses (systemische blootstelling > 2,4 maal de maximaal aanbevolen blootstelling bij de mens van 17,2 mg buprenorfine, op basis van AUC) (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Buprenorfine/naloxon heeft een geringe tot matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen wanneer het wordt toegediend bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden. Dit geneesmiddel kan slaperigheid, duizeligheid of verstoord denken veroorzaken, in het bijzonder tijdens de behandelingsinductie en dosisaanpassing. Indien het tegelijk met alcohol of CZS-onderdrukkende middelen wordt gebruikt, zal het waarschijnlijk een nog sterker effect hebben (zie rubrieken 4.4. en 4.5).
De patiënten moeten ervoor worden gewaarschuwd dat het gebruik van buprenorfine/naloxon het vermogen om een voertuig te besturen of gevaarlijke machines te bedienen, kan aantasten.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De gedurende klinische hoofdonderzoeken vaakst gemelde bijwerkingen die gerelateerd zijn aan de behandeling waren verstopping en symptomen die gewoonlijk in verband worden gebracht met ontwenningsverschijnselen (d.w.z. slapeloosheid, hoofdpijn, misselijkheid, hyperhidrose en pijn). Een aantal meldingen van stuipen, braken, diarree en verhoogde leverfunctietests werd als ernstig beschouwd.
Tabel met lijst van bijwerkingen
In tabel 1 wordt een samenvatting gegeven van de bijwerkingen die zijn gemeld bij klinische hoofdonderzoeken waarbij door 342 van de 472 patiënten (72,5%) bijwerkingen werden gemeld en van de bijwerkingen die zijn gemeld tijdens postmarketingonderzoek.
De frequentie van onderstaande mogelijke bijwerkingen is volgens de volgende conventie gedefinieerd:
Zeer vaak (≥1/10), Vaak (≥1/100, <1/10), Soms (≥1/1.000, <1/100), Zelden (≥/10.000, <1/1.000), Zeer zelden (<1/10.000), Niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 1: Behandelingsgerelateerde bijwerkingen die in klinische onderzoeken naar buprenorfine/naloxon en in postmarketingonderzoek zijn gemeld
| Systeem/orgaanklass en | Zeer vaak | Vaak | Soms | Niet bekend |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Influenza Infectie Faryngitis Rinitis | Urineweginfectie Vaginale infectie | ||
Bloed- en lymfestelselaandoenin gen | Anemie Leukocytose Leukopenie Lymfadenopathie Trombocytopenie | |||
| Immuunsysteemaando eningen | Overgevoeligheid | Anafylactische shock | ||
| Voedings- en stofwisselings-stoornissen | Verminderde eetlust Hyperglykemie Hyperlipidemie Hypoglykemie | |||
| Psychische stoornissen | Slapeloosheid | Angst Depressie Verminderd libido Nervositeit Abnormale gedachten | Abnormale dromen Agitatie Apathie Depersonalisatie Geneesmiddelen-afhankelijkheid Eufore stemming Vijandigheid | Hallucinaties |
| Zenuwstelsel-aandoeningen | Hoofdpijn | Migraine Duizeligheid Hypertonie Paresthesie Slaperigheid | Amnesie Hyperkinesie Convulsie Spraakstoornissen Tremor | Hepatische encefalopathie Syncope |
| Oogaandoeningen | Amblyopie Traanklier-aandoening | Conjunctivitis Miose | ||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Vertigo | |||
| Hartaandoeningen | Angina pectoris Bradycardie Myocardinfarct Hartkloppingen Tachycardie | |||
| Bloedvataandoeningen | Hypertensie Vasodilatatie | Hypotensie | Orthostatische hypotensie | |
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinum- aandoeningen | Hoesten | Astma Dyspneu Geeuwen | Bronchospasme Ademhalings-depressie | |
| Maagdarmstelsel-aandoeningen | Constipatie Misselijkheid | Buikpijn Diarree Dyspepsie Winderigheid Braken | Zweren in de mond Verkleuring van de tong | Tandcariës |
Lever- en galaandoeningen | Hepatitis Acute hepatitis Geelzucht Levernecrose Hepatorenaal syndroom |
| Huid- en onderhuid-aandoeningen | Hyperhidrose | Pruritus Huiduitslag Urticaria | Acne Alopecia Exfoliatieve dermatitis Droge huid Huidmassa | Angio-oedeem |
Skeletspierstelsel- en bindweefsel- aandoeningen | Rugpijn Artralgie Spierspasmen Myalgie | Artritis | ||
| Nier- en urineweg-aandoeningen | Urine afwijking | Albuminurie Dysurie Hematurie Nefrolithiase Urineretentie | ||
| Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen | Erectiele disfunctie | Amenorroe Ejaculatiestoornis Menorragie Metrorragie | ||
Algemene aandoeningen en toedieningsplaats-stoornissen | Drugsonthoudin gssyndroom | Asthenie Pijn op de borst Koude rillingen Pyrexie Pijn door malaise Perifeer oedeem | Hypothermie | Neonataal drugonthoudings syndroom |
| Onderzoeken | Abnormale leverfunctietest Gewicht verminderd | Bloedcreatinine verhoogd | Transaminasen verhoogd | |
Letsels, intoxicaties en verrichtings- complicaties | Letsel | Hitteberoerte |
Beschrijving van bepaalde bijwerkingen
In gevallen van intraveneus drugsmisbruik worden bijwerkingen eerder toegeschreven aan het misbruik dan aan het middel en deze omvatten lokale reacties, soms septisch (abces, cellulitis), en potentieel ernstige, acute hepatitis, en er zijn andere infecties zoals longontsteking, endocarditis gemeld (zie rubriek 4.4).
Bij patiënten die zich melden met een duidelijke afhankelijkheid van drugs kan een eerste toediening van buprenorfine zorgen voor een ontwenningssyndroom dat te vergelijken is met dat van naloxon (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Symptomen
Een ademhalingsdepressie als gevolg van CZS-depressie is het voornaamste symptoom waarvoor een interventie vereist is in het geval van overdosering omdat dit kan leiden tot een ademhalingsstilstand en overlijden. Tot de verschijnselen van overdosering kunnen ook slaperigheid, amblyopia, miose, hypotensie, misselijkheid, braken en/of spraakstoornissen behoren.
Behandeling
Algemene ondersteunende maatregelen moeten worden ingesteld, inclusief een zorgvuldige monitoring van de respiratoire en de cardiale status van de patiënt. Een symptomatische behandeling van de ademhalingsdepressie en standaard intensive care maatregelen moeten worden geïmplementeerd. Een doorgankelijke luchtweg en geassisteerde of gecontroleerde ventilatie moeten verzekerd zijn. De patiënt moet worden overgebracht naar een omgeving waarin volledige reanimatiefaciliteiten aanwezig zijn.
Als de patiënt braakt, moet worden voorkomen dat het braaksel in de luchtwegen terechtkomt.
Het gebruik van een opioïdantagonist (d.w.z. naloxon) wordt aanbevolen, ondanks het geringe effect dat dit kan hebben bij het omkeren van de ademhalingssymptomen van buprenorfine in vergelijking met de effecten ervan op volledige-agonisten-opioïdenagentia.
Als naloxon wordt gebruikt, moet rekening worden gehouden met de lange werkingsduur van buprenorfine bij het bepalen van de duur van de behandeling en het medische toezicht dat nodig is voor het omkeren van de effecten van een overdosis. Naloxon kan sneller worden geklaard dan buprenorfine, waardoor eerder beheerste symptomen van een buprenorfine-overdosering kunnen terugkomen en een continue infusie nodig kan zijn.
Als infusie niet mogelijk is, kan herhaalde dosering met naloxon vereist zijn. Verdere intraveneuze infusie dient te worden getitreerd op basis van de respons van de patiënt.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: overige zenuwstelselmiddelen, geneesmiddelen gebruikt voor verslavingsaandoeningen, ATC-code: N07BC51.
Werkingsmechanisme
Buprenorfine is een opioïde partiële agonist/antagonist die zich bindt aan de μ en κ (kappa) opioïdreceptoren in de hersenen. De werkzaamheid in de opioïde onderhoudsbehandeling wordt toegeschreven aan de langzaam omkeerbare eigenschappen met de μ-opioïdreceptoren die, gedurende een langere periode, de behoefte aan drugs van patiënten die drugsverslaafd zijn, kunnen minimaliseren.
Opioïdagonist-plafondeffecten zijn bij mensen die afhankelijk zijn van opioïden waargenomen tijdens klinische, farmacologische studies.
Naloxon is een antagonist op de μ-opioïdreceptoren. Wanneer dit in de gebruikelijke doses oraal of sublinguaal wordt toegediend aan patiënten die een opioïdonthouding ervaren, vertoont naloxon weinig of geen farmacologisch effect vanwege zijn bijna volledige first-pass-metabolisme. Wanneer het echter intraveneus wordt toegediend aan opioïdafhankelijke personen, zorgt de aanwezigheid van naloxon in Zubsolv voor duidelijke opioïdantagonistische effecten en opioïdonthouding, waarmee het intraveneus misbruik zal ontmoedigen.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De gegevens over werkzaamheid en veiligheid voor buprenorfine/naloxon zijn hoofdzakelijk afgeleid van een één jaar durend klinisch onderzoek, waarin een 4 weken durende gerandomiseerde, dubbelblinde vergelijking van buprenorfine/naloxon, buprenorfine en placebo plaatsvond, gevolgd door een 48 weken durend veiligheidsonderzoek naar buprenorfine/naloxon. In dit onderzoek werden 326 aan heroïne verslaafde proefpersonen willekeurig toegewezen aan 16 mg buprenorfine/naloxon per dag, 16 mg buprenorfine per dag of placebo. De proefpersonen die aan een van de twee actieve behandelingen waren toegewezen, begonnen met een dosering van 8 mg buprenorfine op dag 1, gevolgd door 16 mg (twee tabletten van 8 mg) buprenorfine op dag 2. Op dag 3 werden de proefpersonen die waren toegewezen aan de groep buprenorfine/naloxon overgeschakeld op de combinatietablet. De proefpersonen werden dagelijks (van maandag tot en met vrijdag) in het ziekenhuis gezien voor beoordelingen met betrekking tot de dosering en werkzaamheid. Voor het weekend werden doseringen voor thuisgebruik verstrekt. De primaire studievergelijking had betrekking op het beoordelen van de werkzaamheid van buprenorfine en buprenorfine/naloxon individueel ten opzichte van placebo. Het percentage van de driemaal per week verzamelde urinemonsters die negatief waren voor andere opioïden dan de opioïden in het onderzoek was statistisch hoger voor zowel buprenorfine/naloxon versus placebo (p < 0,0001) als voor buprenorfine versus placebo (p < 0,0001).
In een dubbelblind, dubbelplacebo- onderzoek met parallelle groepen waarin een buprenorfine ethanoloplossing wordt vergeleken met een actieve controlegroep met volledige agonist werden 162 proefpersonen gerandomiseerd om de sublinguale ethanoloplossing van buprenorfine te krijgen in een dosis van 8 mg/dag (een dosis die ongeveer vergelijkbaar is met een dosis van 12 mg/dag buprenorfine/naloxon) of twee relatief lage doses actieve controle, waarvan één laag genoeg was om te fungeren als een alternatief voor placebo, gedurende een 3 tot 10 dagen durende inductiefase, een 16 weken durende onderhoudsfase en een 7 weken durende detoxificatiefase. Buprenorfine werd getitreerd naar een onderhoudsdosis tegen dag 3. De actieve controledoses werden geleidelijker getitreerd. Op basis van de retentie in de behandeling en het percentage van de driemaal per week afgenomen urinemonsters die negatief bleken voor andere opioïden dan de opioïden in het onderzoek was buprenorfine effectiever dan de lage dosis van het controlemiddel, voor wat betreft het in de behandeling vasthouden van de heroïneverslaafden en het gedurende de behandeling verminderen van hun opioïdgebruik. De werkzaamheid van buprenorfine 8 mg per dag was vergelijkbaar met die van de matig actieve controledosis, maar gelijkwaardigheid werd niet aangetoond.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Zubsolv valt meestal uiteen binnen 40 seconden, maar het kan 5 tot 10 minuten duren voordat de patiënt het gevoel heeft dat de tablet volledig uit de mond is verdwenen.
Zubsolv tabletten voor sublinguaal gebruik hebben een hogere biologische beschikbaarheid dan conventionele tabletten voor sublinguaal gebruik. Daarom kan de dosis in mg tussen producten verschillen. Zubsolv is niet uitwisselbaar met andere producten met buprenorfine.
In bio-equivalentiestudies liet Zubsolv 11,4 mg/2,9 mg een equivalente buprenorfineblootstelling zien met 16 mg/4 mg (2 x 8 mg/2 mg) buprenorfine/naloxon toegediend via conventionele tabletten voor sublinguaal gebruik, maar Zubsolv 2 x 1,4 mg/0,36 mg liet 20% minder buprenorfineblootstelling zien dan 2 x 2 mg/0,5 mg, buprenorfine/naloxon toegediend als conventionele tabletten voor sublinguaal gebruik. De naloxonblootstelling was op elk van de geteste doseringen niet hoger bij Zubsolv.
Buprenorfine
Absorptie
Buprenorfine ondergaat, indien oraal ingenomen, een first-pass-metabolisme met N-dealkylatie en glucuronconjugatie in de dunne darm en in de lever. Het gebruik van dit geneesmiddel via de orale toedieningsweg is daarom niet geschikt.
Er zijn kleine afwijkingen in de blootstellingsparameters voor dosisproportionaliteit van buprenorfine, alsook afwijkingen van een strikte samenstellingsproportionaliteit voor de drie laagste sterktes (2,9 mg/0,71 mg, 1,4 mg/0,36 mg en 0,7 mg/0,18 mg) ten opzichte van de drie formuleringen met de hoogste dosis. Om een van de drie formuleringen met de hoogste dosis van Zubsolv te vervangen, dienen daarom geen veelvouden van de drie formuleringen met de laagste dosis van Zubsolv te worden gebruikt.
Piekplasmaconcentraties worden ongeveer 90 minuten na de sublinguale toediening bereikt. De plasmaspiegels van buprenorfine stegen met het verhogen van de sublinguale dosis van buprenorfine/naloxon. Zowel de Cmax als AUC van buprenorfine namen toe bij een toename van de dosis, hoewel de toename minder was dan proportioneel aan de dosis.
Distributie
De absorptie van buprenorfine wordt gevolgd door een snelle distributiefase (distributiehalfwaardetijd van 2 tot 5 uur).
Buprenorfine is zeer lipofiel, wat leidt tot snelle doordringing van de bloed-hersenbarrière. Buprenorfine wordt voor ongeveer 96 % aan eiwitten gebonden, voornamelijk aan alfa- en bèta-globuline.
Biotransformatie
Buprenorfine wordt hoofdzakelijk gemetaboliseerd door middel van 14-N-dealkylering door microsomaal CYP3A4 in de lever. De oudermolecule en de primaire gedealkyleerde metaboliet, norbuprenorfine, ondergaan vervolgens glucuronidering. Norbuprenorfine bindt aan opioïdreceptoren in vitro. Het is echter niet bekend of norbuprenorfine bijdraagt aan het algehele effect van buprenorfine/naloxon.
Eliminatie
De eliminatie van buprenorfine is bi- of tri-exponentieel en buprenorfine en de gemiddelde terminale eliminatiehalfwaardetijd uit plasma is 32 uur.
Buprenorfine wordt uitgescheiden via de feces (~70 %) door middel van galexcretie van de glucurongeconjugeerde metabolieten en de rest (~30 %) wordt via de urine uitgescheiden.
Naloxon
Absorptie
Na sublinguale toediening van buprenorfine/naloxon zijn de plasmaconcentraties van naloxon laag en dalen ze snel. De gemiddelde piekplasmaconcentraties van naloxon waren te laag om dosisproportionaliteit te beoordelen. Het is niet gebleken dat naloxon de farmacokinetiek van buprenorfine aantast.
Distributie
Naloxon wordt voor ongeveer 45 % aan eiwitten gebonden, voornamelijk aan albumine.
Biotransformatie
Naloxon wordt gemetaboliseerd in de lever, vooral door glucuronideconjugatie, en uitgescheiden in de urine. Naloxon ondergaat directe glucuronidering tot naloxon-3-glucuronide, evenals N-dealkylering en reductie van de oxo-groep.
Eliminatie
Naloxon wordt uitgescheiden in de urine, met een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd uit plasma variërend van 0,9 tot 9 uur.
Speciale populaties
Ouderen
Er zijn geen farmacokinetische gegevens over gebruik bij ouderen beschikbaar.
Nierinsufficiëntie
Eliminatie via de nieren speelt een relatief kleine rol (~30%) in de totale klaring van buprenorfine/naloxon. Op basis van de nierfunctie is geen dosisaanpassing nodig, maar voorzichtigheid wordt aanbevolen bij het doseren van patiënten met een ernstige nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4).
Leverinsufficiëntie
Het effect van leverinsufficiëntie op de farmacokinetiek van buprenorfine en naloxon werd geëvalueerd in een post-marketing studie.
Tabel 2 vat de resultaten van een klinische studie samen waarin de blootstelling na toediening van een enkele dosis buprenorfine/naloxon tablet voor sublinguaal gebruik werd vastgesteld in gezonde proefpersonen en in proefpersonen met leverinsufficiëntie.
Tabel 2: Effect van leverinsufficiëntie op farmacokinetische parameters van buprenorfine en naloxon na toediening (verandering ten opzichte van gezonde proefpersonen)
| PK-parameter | Lichte leverinsufficiëntie (Child-Pugh klasse A) (n=9) | Matige leverinsufficiëntie (Child-Pugh klasse B) (n=8) | Ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh klasse C) (n=8) |
| Buprenorfine | |||
| Cmax | 1,2-voudige toename | 1,1-voudige toename | 1,7-voudige toename |
| AUClaatste | Vergelijkbaar met controle | 1,6-voudige toename | 2,8-voudige toename |
| Naloxon | |||
| Cmax | Vergelijkbaar met controle | 2,7-voudige toename | 11,3-voudige toename |
| AUClaatste | 0,2-voudige afname | 3,2-voudige toename | 14,0-voudige toename |
Globaal gezien nam de plasmablootstelling van buprenorfine ongeveer drievoudig toe bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie, terwijl de naloxonplasmablootstelling veertienvoudig toenam bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
De combinatie van buprenorfine en naloxon werd onderzocht in toxiciteitsstudies bij dieren met acute en herhaalde dosis (tot 90 dagen bij ratten). Er werd geen synergistische versterking van de toxiciteit waargenomen. Bijwerkingen waren gebaseerd op de bekende farmacologische werking van opioïdagonistische en/of -antagonistische stoffen.
De combinatie (4:1) van buprenorfinehydrochloride en naloxonhydrochloride was niet mutageen in een bacterieel mutatie-assay (de Ames-test) en niet clastogeen in een in vitro-cytogenetisch assay in menselijke lymfocyten of in een intraveneuze micronucleustest bij de rat.
Reproductieonderzoek via orale toediening van buprenorfine: naloxon (verhouding 1:1) wees uit dat embryoletaliteit bij ratten optrad in aanwezigheid van maternale toxiciteit bij alle doseringen. De laagste bestudeerde dosis vertegenwoordigde een blootstellingsveelvoud van 1 x voor buprenorfine en 5 x voor naloxon bij de maximale therapeutische dosis voor mensen berekend op basis van mg/m². Er werd geen ontwikkelingstoxiciteit waargenomen bij konijnen met maternaal toxische doses. Bij zowel ratten als konijnen is verder geen teratogeniciteit waargenomen. Er is geen peri-postnataal onderzoek uitgevoerd met buprenorfine/naloxon. Een maternale orale toediening van buprenorfine tijdens de dracht en lactatie, in hoge doses, resulteerde echter in een moeilijke partus (mogelijk als gevolg van het sedatieve effect van buprenorfine), een hoge neonatale mortaliteit en een lichte ontwikkelingsachterstand van een aantal neurologische functies (oprichtreflex en schrikrespons) bij pasgeboren ratten.
Een toediening met voedsel van buprenorfine/naloxon bij ratten in doseringen van 500 ppm of meer had een vermindering van de vruchtbaarheid tot gevolg die bleek uit een verminderd aantal concepties bij vrouwelijke ratten. Een dosis van 100 ppm toegediend met voedsel (geschatte blootstelling ongeveer 2,4 x voor buprenorfine in een dosis voor mensen van 17,2 mg buprenorfine/naloxon gebaseerd op AUC, de plasmaspiegels van naloxon lagen onder de detectielimiet bij ratten) vertoonde geen nadelig effect op de vruchtbaarheid van vrouwtjes.
Een onderzoek naar de carcinogeniciteit met buprenorfine/naloxon werd uitgevoerd bij ratten in doses van 7, 30 en 120 mg/kg/dag, met geschatte blootstellingsveelvouden van 3 tot 75 maal, op basis van een gelijkwaardige dagelijkse sublinguale dosis van Zubsolv voor mensen van 11,4 mg buprenorfine, berekend op basis van mg/m². Statistisch significante stijgingen van de incidentie van goedaardige testiculaire interstitiële (Leydig-)celadenomen werden in alle dosisgroepen waargenomen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Mannitol (E 421)
Citroenzuur (E 330)
Natriumcitraat (E 331)
Microkristallijne cellulose
Croscarmellosenatrium
Sucralose
Levomenthol
Colloïdaal watervrij silica
Natriumstearylfumaraat
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
0,7 mg/0,18 mg
2 jaar
1,4 mg/0,36 mg
4 jaar
2,9 mg/0,71 mg
3 jaar
5,7 mg/1,4 mg
4 jaar
8,6 mg/2,1 mg
4 jaar
11,4 mg/2,9 mg
4 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren beneden 25 °C.
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen vocht.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
PVC/oPA/Alu/PVC//Alu/PET/Papier kindveilige blisterverpakkingen. Verpakkingsgrootte van 7, 28 of 30 tabletten voor sublinguaal gebruik.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Accord Healthcare S.L.U.
World Trade Center, Moll de Barcelona, s/n
Edifici Est 6ª planta
08039 Barcelona
Spanje
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/17/1233/001
EU/1/17/1233/002
EU/1/17/1233/003
EU/1/17/1233/004
EU/1/17/1233/005
EU/1/17/1233/006
EU/1/17/1233/007
EU/1/17/1233/008
EU/1/17/1233/009
EU/1/17/1233/010
EU/1/17/1233/011
EU/1/17/1233/012
EU/1/17/1233/013
EU/1/17/1233/014
EU/1/17/1233/015
EU/1/17/1233/016
EU/1/17/1233/017
EU/1/17/1233/018
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 10 november 2017 Datum van laatste verlenging: 27 juli 2022
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau: http://www/ema.europa.eu.
