Awiqli – SmPC

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Awiqli 700 eenheden/ml oplossing voor injectie in voorgevulde pen

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

1 ml oplossing bevat 700 eenheden insuline icodec* (overeenkomend met 26,8 mg insuline icodec).

Elke voorgevulde pen bevat 700 eenheden insuline icodec in 1 ml oplossing. Elke voorgevulde pen bevat 1.050 eenheden insuline icodec in 1,5 ml oplossing. Elke voorgevulde pen bevat 2.100 eenheden insuline icodec in 3 ml oplossing.

* Geproduceerd in Saccharomyces cerevisiae met behulp van recombinant-DNA-technologie.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Oplossing voor injectie in een voorgevulde pen (FlexTouch).

Heldere en kleurloze isotone oplossing met een pH van ongeveer 7,4.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Behandeling van diabetes mellitus bij volwassenen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

Dit geneesmiddel is een basale insuline voor subcutane toediening eenmaal per week. Het is bedoeld om elke week op dezelfde dag van de week te worden toegediend.

De sterkte van insuline-analogen, met inbegrip van insuline icodec, wordt uitgedrukt in eenheden. Eén (1) eenheid insuline icodec komt overeen met 1 eenheid insuline glargine (100 eenheden/ml), 1 eenheid insuline detemir, 1 eenheid insuline degludec of 1 internationale eenheid humane insuline.

Awiqli is beschikbaar in één sterkte, 700 eenheden/ml. De benodigde dosis wordt in eenheden ingesteld. Een dosis van 10-700 eenheden per injectie kan in stappen van 10 eenheden worden toegediend.

Bij patiënten met diabetes mellitus type 1 moet dit geneesmiddel worden gecombineerd met bolusinsuline om de insulinebehoefte bij maaltijden te dekken.

Bij patiënten met diabetes mellitus type 2 kan dit geneesmiddel op zichzelf staand worden gebruikt of in welke combinatie dan ook met orale bloedglucoseverlagende middelen, GLP-1-receptoragonisten en bolusinsuline. Wanneer insuline icodec wordt toegevoegd aan behandeling met sulfonylureumderivaat, moet stopzetting of een verlaging van de dosis van sulfonylureumderivaat worden overwogen. Zie rubriek 4.5 en 5.1.

Awiqli moet worden gedoseerd in overeenstemming met de behoeften van de individuele patiënt. Het wordt aanbevolen om de glykemische regulatie te optimaliseren via dosisaanpassing gebaseerd op nuchtere plasmaglucose.

Vanwege de lange halfwaardetijd van insuline icodec wordt aanpassing van de dosis niet aanbevolen tijdens acute ziekte, of als patiënten kortdurende veranderingen aanbrengen in de hoeveelheid lichaamsbeweging of hun gebruikelijke dieet. In deze situaties moeten patiënten worden geïnstrueerd om hun zorgverlener te raadplegen voor verdere begeleiding over andere mogelijke aanpassingen, zoals glucose-inname of veranderingen in andere glucoseverlagende medicatie.

Starten met Awiqli

Patiënten met diabetes mellitus type 2 (insuline-naïef)

De aanbevolen wekelijkse startdosis is 70 eenheden, gevolgd door individuele dosisaanpassingen eenmaal per week.

Nieuw gediagnosticeerde patiënten met diabetes mellitus type 1

De veiligheid en werkzaamheid van Awiqli bij nieuw gediagnosticeerde insuline-naïeve patiënten met diabetes type 1 zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Zie rubriek 4.4.

Overschakelen van basale insulinemiddelen eenmaal- of tweemaal daags naar Awiqli bij diabetes type 2 en type 1

De eerste wekelijkse dosis Awiqli moet worden toegediend op de dag na de laatste dosis basale insuline eenmaal of tweemaal daags.

Wanneer patiënten overstappen van basale insuline eenmaal of tweemaal daags is de aanbevolen dosering Awiqli eenmaal per week de totale dagelijkse basale dosis vermenigvuldigd met 7. Alleen voor de eerste injectie (dosis week 1) wordt een eenmalige extra dosis van 50% Awiqli aanbevolen, als er wordt gestreefd naar een snellere verwezenlijking van glykemische controle bij patiënten met diabetes type 2. Voor patiënten met diabetes type 1 wordt deze dosis altijd aanbevolen (alleen voor de eerste injectie). Als de eenmalige extra dosis Awiqli van 50% wordt toegediend, moet de dosis van week 1 de totale dagelijkse basale insulinedosis zijn, vermenigvuldigd met 7 en vervolgens vermenigvuldigd met 1,5, afgerond op de dichtstbijzijnde 10 eenheden (zie tabel 1).

De eenmalige extra dosis moet niet meer worden toegevoegd vanaf de tweede injectie (zie rubriek 4.4). De tweede wekelijkse dosis Awiqli is de totale dagelijkse basale dosis vermenigvuldigd met 7.

De derde dosis en volgende wekelijkse doses moeten worden gebaseerd op de metabolische behoeften van de patiënt, bloedglucosemonitoringresultaten en glykemische streefwaarde totdat de gewenste nuchtere plasmaglucose is bereikt. Aanpassing van de dosis moet plaatsvinden op basis van de nuchtere glucosewaarden op de dag van titratie en de twee voorgaande dagen.

Een nauwgezette controle van de bloedglucosespiegel verdient aanbeveling tijdens de overstap en gedurende de daaropvolgende weken. Het kan noodzakelijk zijn de doses en het tijdstip van toediening van gelijktijdige bolus insuline of een andere diabetesbehandeling die gelijktijdig wordt gebruik, aan te passen.

Tabel 1 Awiqli-dosis bij het overstappen van basale insuline eenmaal- of tweemaal daags voor patiënten met diabetes type 2 en voor patiënten met diabetes type 1, in het geval dat er aanvankelijk (week 1) een eenmalige extra dosis wordt toegediend

^a Alle doses worden afgerond op de dichtstbijzijnde 10 eenheden

^b 1,5 x eerdere totale dagelijkse dosis basale insuline vermenigvuldigd met 7. Het geven van een eenmalige extra dosis in week 1 wordt aanbevolen als er wordt gestreefd naar een snellere verwezenlijking van glykemische controle bij patiënten met diabetes type 2. Deze dosis wordt altijd aanbevolen bij patiënten met diabetes type 1.

^c eerdere totale dagelijkse dosis basale insuline vermenigvuldigd met 7

^d wanneer de vereiste dosis groter is dan de maximale dosisstop van de voorgevulde pen (700 eenheden), kan een gesplitste dosis met twee injecties nodig zijn.

Gemiste dosis

Als een dosis wordt gemist, wordt aanbevolen deze zo snel mogelijk toe te dienen.

Patiënten met diabetes type 1

Patiënten met diabetes type 1 moeten worden geïnstrueerd om door te gaan met hun dosering van eenmaal per week. Het doseringsschema van eenmaal per week wordt dan gewijzigd naar de dag van de week waarop de gemiste dosis werd toegediend.

Controle van de nuchtere plasmaglucose wordt aanbevolen.

Als de oorspronkelijke dag van toediening van één keer per week moet worden gehandhaafd, kan de tijd tussen opeenvolgende doses achtereenvolgens worden verlengd om uiteindelijk dezelfde toedieningsdag te verkrijgen.

Patiënten met diabetes type 2

Als het nog steeds binnen 3 dagen na de gemiste dosis is, kan de patiënt met diabetes type 2 het oorspronkelijke doseringsschema van eenmaal per week hervatten. Controle van de nuchtere bloedglucose moet worden uitgevoerd.

Als er meer dan 3 dagen zijn verstreken, moet de gemiste dosis toch zo snel mogelijk worden toegediend. Het doseringsschema van eenmaal per week wordt dan gewijzigd naar de dag van de week waarop de gemiste dosis werd toegediend. Als de oorspronkelijke dag van toediening van eenmaal per week moet worden gehandhaafd, kan de tijd tussen opeenvolgende doses achtereenvolgens worden verlengd om uiteindelijk dezelfde toedieningsdag te verkrijgen.

Speciale populaties

Ouderen

Er is geen dosisaanpassing vereist bij oudere patiënten (zie rubriek 4.8).

Nierfunctiestoornis

Er is geen dosisaanpassing vereist bij patiënten met een nierfunctiestoornis. Bij patiënten met een nierfunctiestoornis wordt frequentere glucosecontrole aanbevolen (zie rubriek 5.2).

Leverfunctiestoornis

Er is geen dosisaanpassing vereist bij patiënten met een leverfunctiestoornis. Bij patiënten met een leverfunctiestoornis wordt frequentere glucosecontrole aanbevolen (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Awiqli bij kinderen en jongeren in de leeftijd tot 18 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Uitsluitend subcutaan gebruik.

Awiqli mag niet intraveneus worden toegediend omdat dit kan leiden tot ernstige hypoglykemie. Dit geneesmiddel mag niet intramusculair worden toegediend omdat de absorptie hierdoor kan veranderen.

Dit geneesmiddel mag niet in insuline-infusiepompen worden gebruikt.

Awiqli wordt subcutaan toegediend door middel van een injectie in de dij, bovenarm of buikwand. De injectieplaatsen binnen eenzelfde gebied dienen altijd te worden afgewisseld om de kans op lipodystrofie en cutane amyloïdose te beperken (zie rubriek 4.4).

Patiënten dienen te worden geïnstrueerd om altijd een nieuwe naald te gebruiken. Het hergebruik van naalden van voorgevulde pennen vergroot het risico op verstopte naalden, wat kan leiden tot onder- of overdosering. In het geval van een verstopte naald moet de patiënt de instructies volgen die beschreven staan in de rubriek Gebruiksaanwijzing aan het einde van de bijsluiter.

Awiqli is beschikbaar in een voorgevulde pen. Het dosisvenster toont het aantal eenheden insuline icodec dat geïnjecteerd wordt. Er is geen herberekening van de dosis vereist. De voorgevulde pen levert 10-700 eenheden, in stappen van 10 eenheden.

Awiqli mag niet vanuit de patroon van de voorgevulde pen in een injectiespuit worden opgetrokken (zie rubriek 4.4).

Raadpleeg rubriek 6.6 voor verdere informatie over maatregelen voorafgaand aan toediening.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Terugvinden herkomst

Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.

Hypoglykemie

Hypoglykemie kan optreden als de insulinedosis te hoog is ten opzichte van de insulinebehoefte (zie rubriek 4.5, 4.8 en 4.9).

Het overslaan van een maaltijd of onverwachte, zware fysieke inspanning kan leiden tot hypoglykemie.

Ernstige hypoglykemie kan leiden tot verlies van het bewustzijn en/of insulten en kan een tijdelijke of permanente beschadiging van de hersenfunctie of zelfs de dood tot gevolg hebben. De symptomen van hypoglykemie treden meestal plotseling op. Deze symptomen kunnen zijn: koud zweet, een koude bleke huid, vermoeidheid, zenuwachtigheid of tremor, angstgevoelens, ongewone vermoeidheid of zwakte, verwardheid, concentratiestoornissen, sufheid, overmatig hongergevoel, visusstoornissen, hoofdpijn, misselijkheid en hartkloppingen.

Patiënten bij wie de bloedglucoseregulatie sterk is verbeterd (bijv. door een intensievere insulinetherapie), kunnen veranderingen in de voor hen gebruikelijke waarschuwingssymptomen van hypoglykemie ervaren. Zij dienen hierover geïnformeerd te worden. Bij patiënten die langdurig diabetes hebben, kunnen de gebruikelijke waarschuwingssymptomen verdwijnen. De mogelijkheid van terugkerende, niet-herkende (vooral nachtelijke) episoden van hypoglykemie moet worden overwogen.

De naleving door de patiënt van de dosis en het dieetregime, correcte insulinetoediening en bewustzijn van symptomen van hypoglykemie zijn essentieel om het risico op hypoglykemie te verminderen. Factoren die de gevoeligheid voor hypoglykemie vergroten, vereisen bijzonder nauwlettende controle. Deze zijn:

• verandering in het injectiegebied
• verbeterde insulinegevoeligheid (bijv. door verwijdering van stressfactoren)
• ongewone, toegenomen of langdurige lichamelijke activiteit
• tussenkomende ziekte (bijv. braken, diarree, koorts)
• onvoldoende voedselinname en gemiste maaltijden
• alcoholconsumptie
• bepaalde niet-gecompenseerde endocriene stoornissen (bijv. bij hypothyreoïdie en bij hypopituïtarisme of bijnierschorsinsufficiëntie)
• gelijktijdige behandeling met bepaalde andere geneesmiddelen (zie rubriek 4.5).

Het langdurige effect van Awiqli kan het herstel van hypoglykemie vertragen. Bij het begin van een hypoglykemische episode wordt patiënten aangeraden tot herstel de bloedglucose nauwkeurig te meten.

Patiënten met diabetes type 1

Voor patiënten met diabetes type 1 behandeld met insuline icodec, was er een hoger risico op hypoglykemie dan bij insuline degludec (zie rubriek 4.8 en 5.1). Patiënten met diabetes type 1 zouden alleen moeten worden behandeld met insuline icodec als er een duidelijk voordeel wordt verwacht van een doseringsschema van eenmaal per week.

De veiligheid en werkzaamheid van Awiqli bij nieuw gediagnosticeerde insuline-naïeve patiënten met diabetes type 1 zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Hyperglykemie

In gevallen van ernstige hyperglykemie wordt toediening van snelwerkende insuline aanbevolen. Een verkeerde dosering en/of het afbreken van de behandeling bij patiënten die insuline nodig hebben, kan leiden tot hyperglykemie en mogelijk tot diabetische ketoacidose. Bovendien kunnen bijkomende ziekten, vooral infecties, leiden tot hyperglykemie en daardoor een verhoogde insulinebehoefte veroorzaken.

Gewoonlijk ontwikkelen de eerste symptomen van hyperglykemie zich geleidelijk over een periode van uren tot dagen. Deze symptomen kunnen zijn: dorst, frequentere mictie, misselijkheid, braken, sufheid, een rode droge huid, een droge mond, gebrek aan eetlust; ook kan de adem naar aceton ruiken. Onbehandelde hyperglykemie kan uiteindelijk leiden tot diabetische ketoacidose. Dit kan de dood tot gevolg hebben.

Overschakelen van een andere insuline op insuline icodec

Het overschakelen van een patiënt van een ander insulinegeneesmiddel op insuline icodec moet onder medisch toezicht gebeuren en kan leiden tot een verandering van de dosering (zie rubriek 4.2).

Tijdens het overschakelen van dagelijkse basale insuline op wekelijkse insuline icodec kunnen medicatiefouten optreden in de vorm van bijv. overdosering, doseringsfouten of vergeten te stoppen met de aanbevolen eenmalige aanvullende dosis na de eerste injectie. Deze fouten kunnen leiden tot hypoglykemie, hyperglykemie en/of andere klinische gevolgen. Daarom moeten patiënten geïnstrueerd worden om te controleren of ze de juiste dosis injecteren, vooral voor de eerste en tweede injectie (zie rubriek 4.2 en 4.9).

Patiënten die onzeker zijn over de juiste dosis moeten worden geïnstrueerd om hun arts te raadplegen voor verdere begeleiding.

Lipodystrofie en cutane amyloïdose

Patiënten moeten worden geïnstrueerd om de injectieplaats telkens af te wisselen om het risico op het ontstaan van lipodystrofie en cutane amyloïdose te beperken. Er bestaat een potentieel risico op vertraagde insuline-absorptie en verslechterde glykemische regulatie na insuline-injecties op plaatsen waar deze reacties optreden. Er is gemeld dat een plotselinge verandering van injectieplaats naar een niet-aangedaan gebied resulteerde in hypoglykemie. Controle van de bloedglucosespiegel wordt aanbevolen na de verandering van injectieplaats van een aangedaan naar een niet-aangedaan gebied, en dosisaanpassing van antidiabetica kan worden overwogen.

Oogaandoening

Intensivering van de insulinebehandeling met een abrupte verbetering in de glykemische regulatie kan gepaard gaan met tijdelijke verergering van diabetische retinopathie terwijl een langdurig verbeterde glykemische regulatie het risico op progressie van diabetische retinopathie vermindert.

Vermijden van medicatiefouten

Patiënten moeten worden geïnstrueerd om altijd het etiket van de insulinepen vóór elke injectie te controleren om onbedoelde verwisselingen tussen wekelijkse insuline icodec en een andere insuline te vermijden. Patiënten die behandeld worden of behandeld zijn met andere eenmaal per week injecteerbare antidiabetica moeten extra opletten, aangezien het instellen van de voorgeschreven dosis van Awiqli verschilt van die van andere eenmaal per week injecteerbare antidiabetica. Patiënten moeten het aantal ingestelde eenheden op het dosisafleesvenster van de voorgevulde pen visueel controleren en mogen nooit de maximale enkelvoudige dosis (700E) instellen tenzij dit hun voorgeschreven dosis is. Blinden of slechtzienden moeten worden geïnstrueerd om altijd hulp/ondersteuning te vragen van een andere persoon met een goed gezichtsvermogen en die geoefend is in het gebruik van de voorgevulde pen.

Om doseerfouten en mogelijke overdosering te voorkomen mogen patiënten en zorgverleners nooit een injectiespuit gebruiken om het geneesmiddel op te trekken uit de patroon van de voorgevulde pen.

In het geval van een verstopte naald moet de patiënt de instructies volgen die beschreven staan in de rubriek Gebruiksaanwijzing aan het einde van de bijsluiter.

Immunogeniciteit

Insulinetoediening kan de vorming van insuline-antilichamen veroorzaken. In zeldzame gevallen kan de aanwezigheid van dergelijke insuline-antilichamen een aanpassing in de insulinedosis noodzakelijk maken om zo een neiging tot hyper- of hypoglykemie te corrigeren (zie rubriek 5.1 en 5.2).

Combinatie van pioglitazon en een insuline

Er zijn gevallen van hartfalen gemeld wanneer pioglitazon werd gebruikt in combinatie met insuline, in het bijzonder bij patiënten met risicofactoren voor het ontwikkelen van congestief hartfalen. Hiermee dient rekening gehouden te worden als een behandeling met de combinatie van pioglitazon en insuline icodec wordt overwogen. Als de combinatie wordt gebruikt, dienen patiënten gevolgd te worden voor klachten en verschijnselen van congestief hartfalen, gewichtstoename en oedeem. De behandeling met pioglitazon dient gestaakt te worden als er een verslechtering van cardiovasculaire symptomen optreedt.

Natrium

Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Van een aantal geneesmiddelen is bekend dat ze een interactie hebben met het glucosemetabolisme.

Geneesmiddelen die de insulinebehoefte van de patiënt kunnen verlagen

Bloedglucoseverlagende middelen, GLP-1-receptoragonisten, sulfonylureumderivaten, monoamineoxidaseremmers (MAO-remmers), bètablokkers, angiotensine-converterend enzym (ACE)-remmers, salicylaten, anabole steroïden, en sulfonamiden.

De volgende stoffen kunnen de insulinebehoefte van de patiënt verhogen

Orale anticonceptiva, thiaziden, glucocorticoïden, schildklierhormonen, sympathicomimetica, groeihormoon en danazol.

Octreotide/lanreotide kan de insulinebehoefte verhogen of verlagen.

Alcohol kan het hypoglykemisch effect van insuline versterken of verminderen.

Bètablokkers kunnen de symptomen van hypoglykemie maskeren.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er is geen klinische ervaring met het gebruik van insuline icodec bij zwangere vrouwen.

Voortplantingsonderzoek bij dieren met insuline-icodec duidt niet op effecten met betrekking tot embryotoxiciteit en teratogeniciteit.

Wegens gebrek aan ervaring tijdens de zwangerschap moeten vrouwen die zwanger kunnen worden, worden geadviseerd om te stoppen met Awiqli als ze zwanger worden of zwanger willen worden.

Borstvoeding

Het is niet bekend of insuline icodec in moedermelk wordt uitgescheiden. Beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij ratten hebben de uitscheiding van insuline icodec in de melk aangetoond. Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.

Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met insuline icodec moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Voortplantingsonderzoek met insuline icodec bij dieren duidt niet op negatieve effecten op de vruchtbaarheid.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Awiqli heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Het vermogen van de patiënt om zich te concentreren en te reageren kan worden aangetast als gevolg van hypoglykemie of hyperglykemie, of bijvoorbeeld als gevolg van een visuele beperking. Dit kan gevaar opleveren in die omstandigheden waar deze vermogens van groot belang zijn (bijvoorbeeld het besturen van voertuigen of bedienen van machines).

Aan patiënten dient geadviseerd te worden om maatregelen te nemen om hypoglykemie te vermijden tijdens het besturen van voertuigen. Dit is vooral belangrijk voor patiënten met verminderde of afwezige herkenning van de waarschuwingssymptomen van hypoglykemie of voor patiënten die frequente episoden van hypoglykemie hebben. Onder dergelijke omstandigheden dient overwogen te worden of het raadzaam is een voertuig te besturen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest gemelde bijwerking tijdens klinische onderzoeken met insuline icodec is hypoglykemie (zie rubriek 4.4 en 5.1).

Tabel met lijst van bijwerkingen

Het algemene veiligheidsprofiel van insuline icodec is gebaseerd op zes fase 3-onderzoeken (ONWARDS 1-6) waarbij in totaal 2.170 patiënten werden blootgesteld aan insuline icodec, 1.880 met diabetes type 2 en 290 met diabetes type 1.

De hierna vermelde bijwerkingen zijn gebaseerd op gegevens van klinische studies en geclassificeerd volgens de MedDRA systeem/orgaanklassen. Frequentiecategorieën zijn gedefinieerd aan de hand van de volgende regel: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 2 Tabel van bijwerkingen

^* Hypoglykemie wordt hieronder gedefinieerd

^** Gegroepeerde term die betrekking heeft op bijwerkingen gerelateerd aan perifeer oedeem ^*** Gegroepeerde term die betrekking heeft op bijwerkingen gerelateerd aan overgevoeligheid.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Hypoglykemie

Hypoglykemie is de meest voorkomende bijwerking bij patiënten die insuline icodec gebruiken (zie rubriek 4.4 en 5.1).

In klinische fase 3-onderzoeken met insuline icodec werd ernstige hypoglykemie gedefinieerd als hypoglykemie geassocieerd met ernstige cognitieve stoornissen die externe hulp voor herstel vereist en klinisch significante hypoglykemie werd gedefinieerd als een plasmaglucosewaarde van minder dan 54 mg/dl (3,0 mmol/l).

Diabetes type 2

Het percentage patiënten dat ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden meldde voor insuline icodec versus dagelijkse basale insuline was 9%-12% versus 6%-11% bij insuline-naïeve patiënten met diabetes type 2 (ONWARDS 1, 3 en 5), 14% versus 7% bij patiënten met diabetes type 2 die eerder behandeld werden met basale insuline (ONWARDS 2), en 51% versus 56% bij patiënten met diabetes type 2 die eerder een basaal-bolusregime ontvingen (ONWARDS 4).

Het aantal ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden per patiëntjaar blootstelling voor insuline icodec versus dagelijkse basale insuline was als volgt: ONWARDS 1: 0,30 versus 0,16; ONWARDS 3: 0,31 versus 0,15; ONWARDS 5: 0,19 versus 0,14 (insuline-naïeve patiënten met diabetes type 2); ONWARDS 2: 0,73 versus 0,27 (bij patiënten met diabetes type 2 die eerder behandeld werden met basale insuline); en ONWARDS 4: 5,64 versus 5,62 (bij patiënten met diabetes type 2 die eerder behandeld werden met een basaal-bolusregime).

De hoofdfase van de ONWARDS 1-studie werd gevolgd door een verlengingsgedeelte van 26 weken behandeling om de veiligheid op lange termijn te onderzoeken. In de complete studie was het percentage patiënten met ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden voor insuline icodec versus insuline glargine 100 eenheden/ml 12% versus 14%, en het aantal was 0,30 versus 0,16 episoden per patiëntjaar blootstelling.

Voor informatie over dagelijkse basale insuline comparatoren die in elk onderzoek werden gebruikt, zie rubriek 5.1.

Diabetes type 1

Het percentage patiënten dat ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden rapporteerde voor insuline icodec versus insuline degludec was 85% versus 76% bij patiënten met diabetes type 1 die eerder behandeld werden met basale insuline. Het aantal ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden per patiëntjaar blootstelling voor insuline icodec vergeleken met insuline degludec was 19,93 versus 10,37.

De ONWARDS 6-studie werd gevolgd door een verlengingsgedeelte van 26 weken behandeling om de veiligheid op lange termijn te onderzoeken. In de complete studie was het percentage patiënten met ernstige of klinisch significante hypoglykemische episoden voor insuline icodec versus insuline degludec 91% versus 86%, en het aantal was 17,00 versus 9,16 episoden per patiëntjaar blootstelling.

Zie ook rubriek 5.1.

In de ONWARDS-onderzoeken werden de meeste hypoglykemische episodes waargenomen op dag 2-4 na de wekelijkse toediening.

Overgevoeligheid

Net als bij een andere insuline kunnen allergische reacties optreden bij insuline icodec. Onmiddellijke allergische reacties op insuline of op de hulpstoffen zijn potentieel levensbedreigend.

Overgevoeligheidsreacties (zoals urticaria, zwelling van de lippen en zwelling van het gezicht) zijn gemeld in het fase 3a-programma met insuline icodec. Overgevoeligheidsreacties werden gemeld bij 0,4% van de met insuline icodec behandelde patiënten vergeleken met 0,6% van de dagelijks met basale insuline behandelde patiënten. Twee van de 10 voorvallen gemeld door met insuline icodec behandelde patiënten waren ernstig (urticaria) en één daarvan werd ook als ernstig gemeld.

Reacties op de injectieplaats

In de fase-3-onderzoeken werden reacties op de injectieplaats gemeld bij 1,6% van de met insuline icodec behandelde patiënten vergeleken met 1,4% van de dagelijks met basale insuline behandelde patiënten. De meerderheid van de reacties op de injectieplaats bij de met insuline icodec behandelde patiënten (75%) werd gemeld in het dubbelblinde, dubbeldummy, actief gecontroleerde onderzoek (ONWARDS 3). Bij de met dagelijkse basale insuline behandelde patiënten werd 21% van de reacties op de injectieplaats gemeld in ONWARDS 3.

Over het algemeen waren in de fase 3-onderzoeken erytheem en pruritus de meest voorkomende tekenen en symptomen van reacties op de injectieplaats. De ernst van reacties op de injectieplaats bij patiënten die werden behandeld met insuline icodec was licht (94%) of matig (6%). Er waren geen ernstige reacties op de injectieplaats.

Huid- en onderhuidaandoeningen

Lipodystrofie (waaronder lipohypertrofie, lipoatrofie) en cutane amyloïdose kunnen optreden op de injectieplaats en kunnen de plaatselijke insuline-absorptie vertragen. Het continue afwisselen van de injectieplaats binnen eenzelfde gebied kan helpen deze reacties te verminderen of te voorkomen (zie rubriek 4.4).

Andere speciale populaties

Gebaseerd op de resultaten van klinische studies met insuline icodec, wijzen frequentie, type en ernst van bijwerkingen waargenomen bij oudere patiënten en bij patiënten met nier- of leverinsufficiëntie niet op verschillen in vergelijking met de uitgebreidere ervaring in de algemene populatie.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Voor insuline bestaat geen specifieke definitie van overdosering. Er kan echter hypoglykemie ontstaan, die zich in een aantal opeenvolgende stadia kan ontwikkelen als meer insuline wordt toegediend dan de patiënt nodig heeft:

• Episoden van lichte hypoglykemie kunnen worden behandeld door orale toediening van glucose of andere suikerhoudende producten. Het wordt daarom aanbevolen dat de patiënt altijd suikerhoudende producten bij zich heeft.
• Episoden van ernstige hypoglykemie, waarbij de patiënt niet in staat is zichzelf te behandelen, kunnen worden behandeld met glucagon dat intramusculair, subcutaan of intranasaal wordt toegediend door iemand die daarin geoefend is, of door intraveneuze toediening van glucose door medisch personeel. Glucose moet intraveneus worden toegediend wanneer de patiënt niet binnen 10 tot 15 minuten reageert op glucagon. Om een recidief te voorkomen, wordt het aanbevolen de patiënt oraal koolhydraten toe te dienen wanneer deze weer bij bewustzijn is.

Er kunnen overdoseringsvoorvallen optreden tijdens de overstap van basale insuline eenmaal of tweemaal daags naar insuline icodec, vooral als de eenmalige aanvullende dosis, tegen de aanbeveling in, na de eerste injectie blijft worden toegediend (zie rubriek 4.4).

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Geneesmiddelen gebruikt bij diabetes, insuline en analogen voor injectie, langwerkend, ATC-code: A10AE07.

Werkingsmechanisme

Een langzaam en gestaag glucoseverlagend effect van insuline icodec wordt veroorzaakt door de binding van albumine en een verminderde binding en klaring van de insulinereceptor. De verlengde halfwaardetijd van insuline icodec weerspiegelt een depot van insuline icodec in de circulatie en in het interstitiële compartiment, van waaruit insuline icodec langzaam en continu vrijkomt en zich specifiek bindt aan de insulinereceptor. Wanneer insuline icodec aan de humane insulinereceptor bindt, resulteert dat in dezelfde farmacologische effecten als humane insuline.

De primaire werking van insuline, waaronder insuline icodec, is het reguleren van het glucosemetabolisme. Insuline en zijn analogen verlagen de bloedglucose door specifieke insulinereceptoren te activeren om de perifere glucoseopname te stimuleren, vooral door skeletspieren en vet, en om de productie van glucose in de lever te remmen. Insuline remt ook lipolyse en proteolyse en bevordert de eiwitsynthese.

Farmacodynamische effecten

De steady state farmacodynamische eigenschappen van insuline icodec werden onderzocht in een onderzoek met patiënten met diabetes type 2. De partiële farmacodynamische eigenschappen van insuline icodec werden gemeten in 3 euglykemische klemmen (6,7 mmol/l) tijdens steady state die 3,5 van het 7 dagen durende doseringsinterval besloeg. Glucose-infusiesnelheid (glucose infusion rate, GIR)-profielen voor alle drie de klemmen worden samen weergegeven met de modelgegevens, wat de duur van het glucoseverlagende effect voor een volledige week suggereert (afbeelding 1).

Afbeelding 1 Glucose-infuussnelheidsprofiel van insuline icodec gedurende een volle week bij steady state bij diabetes type 2

Opmerkingen: Gearceerde gebieden zijn standaardfouten van het gemiddelde van individuele glucose-infusiesnelheid (GIR)-profielen (gepoold over drie steady state weken). De lijn is het gemiddelde van individuele, door een model voorspelde GIR-profielen (gedurende één steady state week).

Gebaseerd op gegevens waarbij insuline icodec om 20.00 uur werd geïnjecteerd (overeenkomend met dag 0).

Klinische steady state werd bereikt na 2‐4 weken bij het starten van insuline icodec zonder een eenmalige extra dosis en na 2‐3 weken bij het starten van insuline icodec met een eenmalige extra dosis van 50% bij de eerste dosis.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De veiligheid en werkzaamheid van insuline icodec werden beoordeeld in vijf multinationale, gerandomiseerde, actief gecontroleerde, open-label of geblindeerde klinische fase 3-onderzoeken met parallelle groepen met een duur van 26 of 52 weken (ONWARDS 1‐4 en 6). In de onderzoeken werden 1.628 patiënten blootgesteld aan insuline icodec (1.338 met diabetes mellitus type 2 en 290 met diabetes mellitus type 1). Een ‘treat-to-target’-benadering werd gevolgd in de onderzoeken. De glykemische streefwaarde was voor het ontbijt zelf gemeten nuchtere plasmaglucose (self-measured plasma glucose, SMPG)-waarden van 4,4-7,2 mmol/l. Op basis van de laatste 3 SMPG-waarden vóór het ontbijt werd de dosis insuline icodec stabiel gehouden of naar boven of beneden aangepast volgens het onderzoeksschema (wekelijks of om de week).

De veiligheid en werkzaamheid van insuline icodec werden beoordeeld bij insuline-naïeve patiënten met diabetes mellitus type 2 (ONWARDS 1 en 3), bij patiënten met diabetes mellitus type 2 die eerder werden behandeld met basale insuline (ONWARDS 2), bij patiënten met diabetes mellitus type 2 die eerder werden behandeld met een basaal-bolusregime (ONWARDS 4) en bij patiënten met diabetes mellitus type 1 (ONWARDS 6). De primaire doelstelling voor de fase 3-onderzoeken was het aantonen van het effect op glykemische controle van eenmaal per week insuline icodec vergeleken met een dagelijkse basale insuline (insuline degludec of insuline glargine) in de specifieke onderzochte diabetespopulatie. Dit omvatte een vergelijking van de verandering in HbA_1c van baseline tot het einde van de behandeling met de comparator om non-inferioriteit te bevestigen. Patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (eGFR < 30 ml/min/1,73 m²) werden uitgesloten van ONWARDS 1-4 en 6.

Patiënten met diabetes mellitus type 2

In een 52 weken durend open-label onderzoek, met een verlengingsfase van 26 weken (ONWARDS 1), werden 984 insuline-naïeve patiënten met diabetes type 2 gerandomiseerd naar insuline icodec en insuline glargine (100 eenheden/ml). Als uitgangswaarde hadden de patiënten een gemiddelde duur van diabetes van 11,5 jaar, een gemiddelde HbA_1c van 69 mmol/mol (8,5%), een gemiddelde nuchtere plasmaglucose (fasting plasma glucose, FPG) van 10,3 mmol/l en een gemiddelde BMI van 30,1 kg/m² (tabel 3).

In een 26 weken durend dubbelblind onderzoek (ONWARDS 3) werden 588 insuline-naïeve patiënten met diabetes type 2 gerandomiseerd naar insuline icodec en insuline degludec (100 eenheden/ml). Als uitgangswaarde hadden de patiënten een gemiddelde duur van diabetes van 11,3 jaar, een gemiddelde HbA_1c van 69 mmol/mol (8,5%), een gemiddelde FPG van 10,1 mmol/l en een gemiddelde BMI van 29,6 kg/m². Het onderzoek werd gestratificeerd naar regio en behandeling met sulfonylureumderivaat of gliniden (tabel 3).

In een 26 weken durend open-label onderzoek (ONWARDS 2) werden 526 met basale insuline behandelde patiënten met diabetes type 2 gerandomiseerd naar insuline icodec en insuline degludec (100 eenheden/ml). Als uitgangswaarde hadden de patiënten een gemiddelde duur van diabetes van 16,7 jaar, een gemiddelde HbA_1c van 65 mmol/mol (8,1%), een gemiddelde FPG van 8,4 mmol/l en een gemiddelde BMI van 29,3 kg/m² (tabel 4).

In een 26 weken durend open-label onderzoek (ONWARDS 4) werden 582 met basaal-bolusregime behandelde patiënten met diabetes type 2 gerandomiseerd naar insuline icodec en insuline glargine (100 eenheden/ml). Als uitgangswaarde hadden de patiënten een gemiddelde duur van diabetes van 17,1 jaar, een gemiddelde HbA_1c van 67 mmol/mol (8,3%), gemiddelde FPG van 9,4 mmol/l en een gemiddelde BMI van 30,3 kg/m² (tabel 5).

In de onderzoeken met patiënten met diabetes mellitus type 2 werd toegestaan om de huidige niet-insuline glucoseverlagende middelen op hetzelfde dosisniveau te handhaven, met uitzondering van gliniden of sulfonylureumderivaten. Om het risico op hypoglykemie tot een minimum te beperken, moest de behandeling met gliniden of sulfonylureumderivaten worden stopgezet (ONWARDS 1‐2 en

1. 4) of bij randomisatie met ongeveer 50% worden verlaagd (ONWARDS 3).

Tabel 3 Resultaten van dubbelblinde (26 weken) en open-label (52 weken) klinische onderzoeken bij volwassenen met diabetes mellitus type 2 (insuline-naïef) – ONWARDS 3 en ONWARDS 1

PYE = patiëntjaren aan blootstelling

Het betrouwbaarheidsinterval van 95% is opgenomen tussen ‘[]’

^* kleinste-kwadratengemiddelde (LS-gemiddelde)

^a p< 0,05 voor superioriteit, gecorrigeerd voor multipliciteit

^b geen correctie voor multipliciteit

^c hogere kans op het bereiken van HbA_1c-doel zonder hypoglykemie van niveau 3 of niveau 2 in de voorafgaande 12 weken bij patiënten die werden behandeld met insuline icodec

^d 4,27% komt overeen met ongeveer 61 minuten meer besteed binnen bereik per dag.

Tabel 4 Resultaten uit open-label klinische onderzoeken onder volwassenen met diabetes mellitus type 2 (patiënten voorheen enkel behandeld met basale insuline) – ONWARDS 2

PYE = patiëntjaren aan blootstelling

Het betrouwbaarheidsinterval van 95% is opgenomen tussen ‘[]’

^* kleinste-kwadratengemiddelde (LS-gemiddelde)

^a p< 0,05 voor superioriteit, gecorrigeerd voor multipliciteit

^b geen correctie voor multipliciteit

^c hogere kans op het bereiken van HbA_1c-doel zonder hypoglykemie van niveau 3 of niveau 2 in de voorafgaande 12 weken bij patiënten die werden behandeld met insuline icodec

^d 2,41% komt overeen met ongeveer 35 minuten meer besteed binnen bereik per dag

Tabel 5 Resultaten van open-label klinisch onderzoek bij volwassenen met diabetes mellitus type 2 (patiënten die eerder zijn behandeld met een basaal-bolusregime) – ONWARDS 4

PYE = patiëntjaren aan blootstelling

Het betrouwbaarheidsinterval van 95% is opgenomen tussen ‘[]’

^* kleinste-kwadratengemiddelde (LS-gemiddelde)

^a p< 0,05 voor non-inferioriteit, gecorrigeerd voor multipliciteit. De non-inferioriteitsmarge van 0,3% werd gekozen voor dit eindpunt

^b geen correctie voor multipliciteit

^c 0,29% komt overeen met ongeveer 4 minuten meer besteed binnen bereik per dag.

Patiënten met diabetes mellitus type 1

In een 26 weken durend open-label onderzoek met een verlengingsfase van 26 weken (ONWARDS 6) werden 582 met basaal-bolusregime behandelde patiënten met diabetes type 1 gerandomiseerd naar insuline icodec en insuline degludec (100 eenheden/ml). Als uitgangswaarde hadden de patiënten een gemiddelde duur van diabetes van 19,5 jaar, een gemiddelde HbA_1c van 60 mmol/mol (7,6%), gemiddelde FPG van 9,8 mmol/l en een gemiddelde BMI van 26,5 kg/m². Het onderzoek werd gestratificeerd volgens behandeling met basale insuline vóór het onderzoek (ofwel tweemaal daags/ insuline glargine 300 eenheden/ml ofwel eenmaal daags) en HbA_1c (ofwel < 8% ofwel ≥ 8%) bij de screening (tabel 6).

Tabel 6 Resultaten uit open-label klinische onderzoeken onder volwassenen met diabetes mellitus type 1 – ONWARDS 6

PYE = patiëntjaren aan blootstelling

Het betrouwbaarheidsinterval van 95% is opgenomen tussen ‘[]’

^* kleinste-kwadratengemiddelde (LS-gemiddelde)

^** gedeblindeerde CGM-gegevens werden vastgelegd uit een onderzoek bij patiënten met diabetes mellitus type 1 ^a p< 0,05 voor non-inferioriteit, gecorrigeerd voor multipliciteit. De non-inferioriteitsmarge van 0,3% werd gekozen voor dit eindpunt

^b geen correctie voor multipliciteit

^c hogere kans op het bereiken van HbA_1c-doel zonder hypoglykemie van niveau 3 of niveau 2 in de voorafgaande 12 weken bij patiënten die werden behandeld met insuline degludec

^d -2,00% komt overeen met ongeveer 29 minuten meer besteed binnen bereik per dag.

Verlengingsgegevens van ONWARDS 6

In het volledige ONWARDS 6-onderzoek, inclusief de verlengingsfase van 26 weken, bij T1DM-patiënten, bedroeg de verlaging van HbA_1c ten opzichte van de uitgangswaarde voor insuline icodec versus insuline degludec -0,37% versus -0,54% (kleinste-kwadratengemiddelde [LS-gemiddelde] ; geschat behandelingsverschil 0,17 [0,02;0,31]).

Figuur 2 HbA_1c per behandelingsweek in ONWARDS 6 – verandering vanaf baseline tot week 52

Opmerkingen: Waargenomen gegevens, inclusief gegevens verkregen na voortijdige stopzetting van de behandeling. Volledige analyseset.

Legenda: Gemiddelde (symbool) ± standaardfout naar gemiddelde (foutbalken).

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Awiqli in alle subgroepen van pediatrische patiënten (0 tot 18 jaar) voor zowel diabetes type 1 als type 2 (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

Immunogeniciteit

Bij patiënten met diabetes type 2 induceerde behandeling met insuline icodec de ontwikkeling van antilichamen tegen het geneesmiddel (ADA) bij 77%-82% van de voorheen insuline-naïeve patiënten (ONWARDS 3 en onderzoek 4383), bij 54% van de patiënten die eerder werden behandeld met dagelijkse basale insuline (ONWARDS 2) en bij 41% van de patiënten die eerder werden behandeld met een dagelijks basaal-bolusregime (ONWARDS 4). In de diabetes type 1 populatie (ONWARDS 6) induceerde behandeling met insuline icodec de ontwikkeling van ADA bij 33%. De ADA-titers waren verhoogd bij 37% van de patiënten met diabetes type 1 die bij aanvang ADA-positief waren. De meeste icodec-antilichaampositieve patiënten, zowel in de diabetes type 1 als diabetes type 2 populaties, hadden ook kruisreactiviteit van antilichamen tegen humane insuline. Over het geheel genomen hadden de titers van antilichamen tegen insuline icodec geen invloed op de gemeten klinische werkzaamheid of veiligheidsparameters. Zie ook rubriek 4.4 en 5.2.

Speciale populaties

Verbetering in HbA_1c werd niet beïnvloed door geslacht, etniciteit, leeftijd, duur van diabetes (< 10 jaar en ≥ 10 jaar), HbA_1c-waarde bij de uitgangswaarde (< 8% of ≥ 8%) of de uitgangswaarde van de body mass index (BMI).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Over het algemeen waren de farmacokinetische eigenschappen vergelijkbaar tussen de groepen, beoordeeld door famacokinetische populatieanalyse in bevestigende onderzoeken, met een trend naar hogere blootstelling met hogere titers voor antilichamen tegen het geneesmiddel (anti-drug antibodies, ADA). Het effect wordt niet klinisch relevant geacht, omdat de relatieve blootstelling (C_avg) binnen het 0,8-1,25 interval lag in vergelijking met ADA-negatieve proefpersonen. De totale ADA-prevalentie was 70-82%. Zie rubriek 5.1.

Absorptie

Insuline icodec is een basale insuline die omkeerbaar bindt aan albumine, wat resulteert in een langzame afgifte van insuline icodec uit het in wezen inactieve depot in de bloedsomloop en het interstitiële compartiment.

Na subcutane injectie, werd klinische steady state bereikt na 2‐4 weken bij het starten van insuline icodec zonder een eenmalige extra dosis en na 2‐3 weken bij het starten van insuline icodec met een eenmalige extra dosis van 50% bij de eerste dosis.

Na subcutane injectie van insuline icodec wordt de week-tot-week intra-persoon variabiliteit in totale blootstelling als laag beschouwd (de variatiecoëfficiënt voor insuline icodec bij steady state was 5,90% bij patiënten met diabetes type 2).

Distributie

De affiniteit van insuline icodec met serumalbumine komt overeen met een plasma-eiwitbinding van > 99% in humaan plasma. Er zijn geen klinisch relevante verschillen in de farmacokinetische eigenschappen van insuline icodec waargenomen tussen de serumalbuminespiegels.

De resultaten van de in vitro uitgevoerde onderzoeken naar eiwitbinding tonen aan dat er geen klinisch relevante interactie is tussen insuline icodec en vetzuren of andere eiwitgebonden geneesmiddelen.

Biotransformatie

De afbraak van insuline icodec is vergelijkbaar met die van humane insuline. Geen van de gevormde metabolieten is actief.

Eliminatie

De halfwaardetijd na subcutane toediening is ongeveer een week onafhankelijk van de dosis.

Lineariteit

Dosisproportionaliteit in de totale blootstelling wordt waargenomen na subcutane toediening binnen het therapeutische dosisbereik.

Geslacht, ouderen, nier- en leverfunctiestoornis

Over het algemeen werden de farmacokinetische eigenschappen van insuline icodec behouden en er was geen klinisch relevant verschil in blootstelling tussen vrouwelijke en mannelijke proefpersonen, tussen oudere en jongere volwassen proefpersonen (bereik van onderzochte leeftijd van 18-86 jaar oud), of tussen gezonde proefpersonen en proefpersonen met een nier- of leverfunctiestoornis.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

De verhouding tussen de mitogene en metabolische sterkte van insuline icodec is vergelijkbaar met die van humane insuline.

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering en reproductietoxiciteit.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Glycerol

Metacresol

Fenol

Zinkacetaat

Natriumchloride

Zoutzuur (voor pH-aanpassing)

Natriumhydroxide (voor pH-aanpassing)

Water voor injecties

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen.

Awiqli mag niet worden toegevoegd aan infusievloeistoffen.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

Houdbaarheid na eerste opening van de pen

Na opening of wanneer meegenomen als reserve mag het geneesmiddel maximaal 12 weken worden bewaard. Bewaren beneden 30°C. Kan in de koelkast worden bewaard (2°C – 8°C). Houd de dop op de pen ter bescherming tegen licht.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor ingebruikname

Bewaren in de koelkast (2°C – 8°C).

Niet in de vriezer bewaren. Uit de buurt houden van het vrieselement.

Houd de dop op de pen ter bescherming tegen licht.

Na opening of wanneer meegenomen als reserve

Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na opening, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

1, 1,5 of 3 ml oplossing in een patroon (type I-glas) met een zuiger (halobutyl) en een gelamineerde rubberen vel (halobutyl/poly-isopreen) in een voorgevulde wegwerppen voor meervoudig gebruik gemaakt van polypropyleen, polyoxymethyleen, polycarbonaat en acrylonitril-butadieen-styreen. De pendop van het langere patroon van 3 ml (2.100 eenheden oplossing) heeft een clip als designelement op de pendop van de toedieningspen.

De voorgevulde pen is ontworpen voor gebruik met wegwerpnaalden met een maximale lengte van 8 mm.

De pen is groen, terwijl het etiket van de pen donkerder groen is, met een geel vak dat de sterkte aangeeft. De buitenverpakking is groen met de formuleringssterkte aangegeven in een geelgekleurd vak.

Verpakkingsgrootte

Awiqli voorgevulde pen met 700 eenheden insuline icodec in 1 ml oplossing.

• 1 voorgevulde pen (zonder naalden).
• 1 voorgevulde pen met 9 NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• 1 voorgevulde pen met 14 NovoFine Plus wegwerpnaalden.

Awiqli voorgevulde pen met 1.050 eenheden insuline icodec in 1,5 ml oplossing.

• 1 voorgevulde pen (zonder naalden).
• 1 voorgevulde pen met 13 NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• 1 voorgevulde pen met 14 NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• Multiverpakking met 2 (2 verpakkingen van 1) voorgevulde pennen met 26 (2 verpakkingen van 13) NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• Multiverpakking met 2 (2 verpakkingen van 1) voorgevulde pennen met 28 (2 verpakkingen van 14) NovoFine Plus wegwerpnaalden.

Awiqli voorgevulde pen met 2.100 eenheden insuline icodec in 3 ml oplossing.

• 1 voorgevulde pen (zonder naalden).
• 2 voorgevulde pennen (zonder naalden).
• 1 voorgevulde pen met 13 NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• 1 voorgevulde pen met 14 NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• Multiverpakking met 2 (2 verpakkingen van 1) voorgevulde pennen met 26 (2 verpakkingen van 13) NovoFine Plus wegwerpnaalden.
• Multiverpakking met 2 (2 verpakkingen van 1) voorgevulde pennen met 28 (2 verpakkingen van 14) NovoFine Plus wegwerpnaalden.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Dit geneesmiddel mag maar door één persoon worden gebruikt.

Awiqli mag niet worden gebruikt indien de oplossing niet helder en kleurloos is. Awiqli dat bevroren is geweest, mag niet worden gebruikt.

Voor elke injectie moet altijd een nieuwe naald worden bevestigd. Naalden mogen niet worden hergebruikt. Naalden moeten onmiddellijk na gebruik worden weggegooid.

In het geval van een verstopte naald moet de patiënt de instructies volgen die beschreven staan in de rubriek gebruiksaanwijzing van de bijsluiter.

Voor een gedetailleerde gebruiksaanwijzing, zie de bijsluiter.

Al het afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Novo Nordisk A/S

Novo Alle 1

DK-2880 Bagsvaerd

Denemarken

8. NUMMERS VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Awiqli 700 eenheden/ml oplossing voor injectie in voorgevulde pen

EU/1/24/1815/001

EU/1/24/1815/002

EU/1/24/1815/003

EU/1/24/1815/004

EU/1/24/1815/005

EU/1/24/1815/006

EU/1/24/1815/007

EU/1/24/1815/008

EU/1/24/1815/009

EU/1/24/1815/010

EU/1/24/1815/011

EU/1/24/1815/012

EU/1/24/1815/013

EU/1/24/1815/014

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 mei 2024

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.