Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Tuzulby – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Tuzulby

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Tuzulby 20 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

Tuzulby 30 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

Tuzulby 40 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Tuzulby 20 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

Elke tablet bevat 20 mg methylfenidaathydrochloride, wat overeenkomt met 17,30 mg methylfenidaat.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet bevat 6,1 mg aspartaam (E 951).

Tuzulby 30 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

Elke tablet bevat 30 mg methylfenidaathydrochloride, wat overeenkomt met 25,95 mg methylfenidaat.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet bevat 9,15 mg aspartaam (E 951).

Tuzulby 40 mg kauwtabletten met verlengde afgifte

Elke tablet bevat 40 mg methylfenidaathydrochloride, wat overeenkomt met 34,59 mg methylfenidaat.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet bevat 12,2 mg aspartaam (E 951).

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Kauwtablet met verlengde afgifte.

Tuzulby 20 mg kauwtabletten met verlengde afgifte zijn gespikkelde, gebroken witte, capsulevormige omhulde tabletten van 6,8 x 14,7 mm, met aan de ene kant de inscriptie “N2” “N2” en aan de andere kant een lijn in het midden.

De kauwtablet kan in gelijke doses verdeeld worden.

Tuzulby 30 mg kauwtabletten met verlengde afgifte zijn gespikkelde, gebroken witte, capsulevormige omhulde tabletten van 7,7 x 16,8 mm, met aan de ene kant de inscriptie “N3” “N3” en aan de andere kant een lijn in het midden.

De kauwtablet kan in gelijke doses verdeeld worden.

Tuzulby 40 mg kauwtabletten met verlengde afgifte zijn gespikkelde, gebroken witte, capsulevormige omhulde tabletten van 8,5 x 18,5 mm, met aan de ene kant de inscriptie “NP14” en aan de andere kant niets.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Tuzulby is geïndiceerd als onderdeel van een uitgebreid behandelprogramma voor aandachtstekortstoornis/hyperactiviteitsstoornis (ADHD) bij kinderen en adolescenten van 6-17 jaar, wanneer alleen remediërende maatregelen onvoldoende blijken.

De behandeling moet plaatsvinden onder toezicht van een specialist in gedragsproblemen bij kinderen. De diagnose moet worden gesteld volgens de criteria van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders Fourth Edition (DSM-IV) of de richtlijnen in de International Classification of Diseases, Tenth Revision (ICD-10), en moet gebaseerd zijn op een volledige anamnese en evaluatie van de patiënt. De diagnose kan niet alleen worden gesteld op basis van de aanwezigheid van één of meer symptomen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling moet worden gestart onder toezicht van een specialist in gedragsstoornissen bij kinderen en/of adolescenten.

Dosering

Tuzulby-kauwtabletten met verlengde afgifte bestaan uit een component met directe afgifte (30% van de dosis, wat zorgt voor een snelle werking) en een component met verlengde afgifte (70% van de dosis, bedoeld om therapeutische plasmaspiegels gedurende een langere periode te handhaven). Dit geneesmiddel is ontwikkeld om therapeutische plasmaspiegels te leveren gedurende een periode van ongeveer 8 uur na toediening (zie ook rubriek 5.2).

Dosistitratie

Bij aanvang van de behandeling met methylfenidaat is een zorgvuldige dosistitratie noodzakelijk. Dosistitratie moet worden gestart met de laagst mogelijke dosis.

Mogelijk zijn andere methylfenidaatbevattende geneesmiddelen met andere sterktes beschikbaar. Overschakelen van methylfenidaatbevattende geneesmiddelen met directe afgifte naar Tuzulby-kauwtabletten met verlengde afgifte, toegediend als een enkele dosis, zorgt voor een vergelijkbare totale blootstelling aan methylfenidaat als dezelfde totale dosis van de formulering met directe afgifte, tweemaal daags toegediend.

De aanbevolen dosis Tuzulby moet gelijk zijn aan de totale dagelijkse dosis van de methylfenidaatbevattende formulering met directe afgifte, waarbij de totale dosis de 60 mg niet mag overschrijden. Voorbeelden vindt u in de onderstaande tabel.

Methylfenidaat-dosis met directe afgifteTuzulby-dosis
10 mg methylfenidaat tweemaal daags20 mg eenmaal daags
15 mg methylfenidaat tweemaal daags30 mg eenmaal daags
20 mg methylfenidaat tweemaal daags40 mg eenmaal daags
30 mg methylfenidaat tweemaal daags60 mg eenmaal daags

Behandeling van hyperkinetische stoornissen/ADHD bij kinderen en adolescenten (van 6 jaar tot jonger dan 18 jaar)

Voor patiënten van 6 jaar tot jonger dan 18 jaar bedraagt de aanbevolen startdosering 20 mg, eenmaal daags oraal in te nemen in de ochtend. De dosis kan wekelijks omhoog of omlaag worden getitreerd in stappen van 10 mg, 15 mg of 20 mg. De doses van 10 mg en 15 mg kunnen worden bereikt door de met een lijn gemarkeerde tabletten van respectievelijk 20 mg en 30 mg doormidden te breken. De dosering moet individueel worden aangepast, afhankelijk van de behandelingsbehoeften en reacties van de patiënt.

De maximale dagelijkse dosis methylfenidaat bedraagt 60 mg voor de behandeling van kinderen en adolescenten (van 6 jaar tot jonger dan 18 jaar) met ADHD.

Langdurig (meer dan 12 maanden) gebruik bij kinderen en adolescenten (van 6 jaar tot jonger dan 18 jaar)

De veiligheid en werkzaamheid van langdurig gebruik van methylfenidaat zijn niet systematisch onderzocht in gecontroleerde onderzoeken. De behandeling met methylfenidaat mag en hoeft niet voor onbepaalde tijd te duren. De behandeling met methylfenidaat wordt meestal tijdens of na de puberteit stopgezet. De arts die besluit om methylfenidaat gedurende langere tijd (langer dan 12 maanden) te gebruiken bij kinderen en adolescenten (van 6 jaar tot jonger dan 18 jaar) met ADHD, moet periodiek het nut van het geneesmiddel op de lange termijn voor de individuele patiënt opnieuw evalueren, met behulp van proefperiodes zonder medicatie, om het functioneren van de patiënt zonder farmacotherapie te beoordelen. Het wordt aanbevolen om minimaal één keer per jaar te stoppen met methylfenidaat om de toestand van het kind te beoordelen (bij voorkeur tijdens schoolvakanties). De verbetering kan aanhouden als het geneesmiddel tijdelijk of permanent wordt stopgezet.

Dosisverlaging en stopzetting

De behandeling moet worden stopgezet als de symptomen niet verbeteren na een passende dosisaanpassing gedurende een periode van één maand. Indien er sprake is van paradoxale verergering van de symptomen of andere ernstige bijwerkingen, dient de dosering te worden verlaagd of stopgezet.

Speciale populaties

Volwassenen

Methylfenidaat is niet geïndiceerd voor gebruik bij volwassenen met ADHD. De veiligheid en werkzaamheid zijn in deze leeftijdsgroep niet vastgesteld.

Ouderen

Methylfenidaat mag niet door ouderen worden gebruikt. De veiligheid en werkzaamheid zijn in deze leeftijdsgroep niet vastgesteld.

Leverfunctiestoornis

Methylfenidaat is niet onderzocht bij patiënten met leverfunctiestoornissen. Bij deze patiënten is voorzichtigheid geboden.

Nierfunctiestoornis

Methylfenidaat is niet onderzocht bij patiënten met nierfunctiestoornissen. Bij deze patiënten is voorzichtigheid geboden.

Pediatrische patiënten

Methylfenidaat mag niet worden gebruikt bij kinderen jonger dan 6 jaar. De veiligheid en werkzaamheid van methylfenidaat bij deze leeftijdsgroep zijn niet vastgesteld.

Wijze van toediening

Tuzulby is bedoeld voor oraal gebruik.

Tuzulby dient eenmaal daags oraal in de ochtend te worden ingenomen, met of zonder voedsel (zie rubriek 5.2).

Tuzulby moet gekauwd worden en mag niet in zijn geheel doorgeslikt of geplet worden.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen
  • Glaucoom
  • Feochromocytoom
  • Huidige behandeling met monoamineoxidase (MAO)-remmers of korter dan 14 dagen geleden gestopt met deze geneesmiddelen, vanwege het risico op een hypertensieve crisis (zie rubriek 4.5)
  • Hyperthyreoïdie of thyreotoxicose
  • Diagnose of voorgeschiedenis van ernstige depressie, anorexia nervosa/anorectische stoornissen, suïcidale neigingen, psychotische symptomen, ernstige stemmingsstoornissen, manie, schizofrenie, psychopathische/borderline persoonlijkheidsstoornis
  • Diagnose of voorgeschiedenis van ernstige en episodische (type 1) bipolaire (affectieve)

    stoornis (die niet goed onder controle is)

  • Bestaande cardiovasculaire aandoeningen, waaronder ernstige hypertensie, hartfalen, arteriële occlusieve ziekte, angina pectoris, hemodynamisch significante aangeboren hartaandoening, cardiomyopathieën, myocardinfarct, potentieel levensbedreigende aritmieën en kanalopathieën (aandoeningen veroorzaakt door een disfunctie van ionkanalen) (zie rubriek 4.4)
  • Bestaande cerebrovasculaire aandoeningen, cerebraal aneurysma, vasculaire afwijkingen waaronder vasculitis of beroerte of bekende risicofactoren voor cerebrovasculaire aandoeningen

4.4 Speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

De beslissing om het geneesmiddel te gebruiken moet gebaseerd zijn op een zeer grondige beoordeling van de ernst en de chroniciteit van de symptomen van het kind of de adolescent in relatie tot de leeftijd.

Screening voorafgaand aan de behandeling

Voordat een geneesmiddel wordt voorgeschreven, is het noodzakelijk om een basisevaluatie uit te voeren van de cardiovasculaire status van de patiënt, inclusief bloeddruk en hartslag. Een uitgebreide anamnese moet gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen, vroegere en huidige comorbide medische en psychiatrische aandoeningen of symptomen, familiegeschiedenis van plotselinge hartdood of onverklaard overlijden of maligne aritmie omvatten, naast nauwkeurige registratie van de lengte en het gewicht vóór de behandeling op een groeicurve (zie rubriek 4.3).

Langdurig gebruik (meer dan 12 maanden) bij kinderen en adolescenten

De veiligheid en werkzaamheid van langdurig gebruik van methylfenidaat zijn niet systematisch geëvalueerd in gecontroleerde onderzoeken. De behandeling met methylfenidaat mag en hoeft niet voor onbepaalde tijd te duren. De behandeling met methylfenidaat wordt meestal tijdens of na de puberteit stopgezet. Patiënten die langdurig (langer dan 12 maanden) worden behandeld, moeten nauwlettend en voortdurend worden gecontroleerd conform de richtlijnen in rubriek 4.2 en 4.4 op cardiovasculaire status, groei, eetlust, ontwikkeling van de novo of verergering van reeds bestaande psychiatrische stoornissen. Hieronder worden de psychiatrische stoornissen beschreven waarop u moet letten. Deze omvatten (maar zijn niet beperkt tot) motorische of vocale tics, agressief of vijandig gedrag, agitatie, angst, depressie, psychose, manie, waanideeën, prikkelbaarheid, gebrek aan spontaniteit, terugtrekking en buitensporige volharding.

De arts die besluit om methylfenidaat gedurende langere tijd (langer dan 12 maanden) te gebruiken bij kinderen en adolescenten met ADHD, moet periodiek het nut van het geneesmiddel op de lange termijn voor de individuele patiënt opnieuw evalueren, met behulp van proefperiodes zonder medicatie, om het functioneren van de patiënt zonder farmacotherapie te beoordelen. Het wordt aanbevolen om minimaal één keer per jaar te stoppen met methylfenidaat om de toestand van het kind/de adolescent te beoordelen (bij voorkeur tijdens schoolvakanties). De verbetering kan aanhouden als het geneesmiddel tijdelijk of permanent wordt stopgezet.

Cardiovasculaire status

Bij patiënten die in aanmerking komen voor behandeling met stimulerende geneesmiddelen, moet een zorgvuldige anamnese worden afgenomen (waaronder een beoordeling van de familiegeschiedenis van plotselinge hartdood, onverklaarde dood of maligne aritmie) en moet een lichamelijk onderzoek worden uitgevoerd om vast te stellen of er sprake is van een hartaandoening. Indien de eerste bevindingen wijzen op een dergelijke voorgeschiedenis of aandoening, moet er een aanvullende specialistische evaluatie van het hart worden uitgevoerd. Patiënten die tijdens de behandeling met methylfenidaat symptomen ontwikkelen zoals hartkloppingen, pijn op de borst bij inspanning, onverklaarbare syncope, dyspneu of andere symptomen die wijzen op een hartaandoening, dienen onmiddellijk een specialistisch hartonderzoek te ondergaan.

Uit analyses van gegevens uit klinische onderzoeken naar methylfenidaat bij kinderen en adolescenten met ADHD bleek dat patiënten die methylfenidaat gebruiken, vaker veranderingen in de diastolische en systolische bloeddruk van meer dan 10 mmHg ervaren in vergelijking met de controlegroep. De klinische gevolgen op korte en lange termijn van deze cardiovasculaire effecten bij kinderen en adolescenten zijn niet bekend, maar de mogelijkheid van klinische complicaties kan niet worden uitgesloten als gevolg van de effecten die in de klinische onderzoeksgegevens zijn waargenomen. Voorzichtigheid is geboden bij de behandeling van patiënten van wie de onderliggende medische aandoeningen mogelijk worden verergerd door een verhoogde bloeddruk of hartslag. Zie rubriek 4.3 voor aandoeningen waarbij behandeling met methylfenidaat gecontra-indiceerd is.

De cardiovasculaire status moet zorgvuldig worden gecontroleerd. De bloeddruk en de pols moeten bij elke dosisaanpassing en daarna ten minste elke 6 maanden worden vastgelegd in een percentielgrafiek;

Plotselinge dood en reeds bestaande structurele hartafwijkingen of andere ernstige hartaandoeningen Er is melding gemaakt van plotseling overlijden in verband met het gebruik van stimulerende middelen van het centrale zenuwstelsel (CZS) in gebruikelijke doseringen bij kinderen en adolescenten, van wie sommigen structurele hartafwijkingen of andere ernstige hartproblemen hadden. Hoewel sommige ernstige hartproblemen op zichzelf al een verhoogd risico op plotseling overlijden met zich mee kunnen brengen, worden stimulerende geneesmiddelen niet aanbevolen bij kinderen of adolescenten met bekende structurele hartafwijkingen, cardiomyopathie, ernstige hartritmestoornissen of andere ernstige hartproblemen waardoor zij extra gevoelig zijn voor de sympathicomimetische effecten van een stimulerend geneesmiddel.

Misbruik en cardiovasculaire gebeurtenissen

Verkeerd gebruik van stimulerende middelen voor het centrale zenuwstelsel kan gepaard gaan met plotselinge dood en andere ernstige cardiovasculaire bijwerkingen.

Cerebrovasculaire aandoeningen

Zie rubriek 4.3 voor cerebrovasculaire aandoeningen waarbij behandeling met methylfenidaat gecontra-indiceerd is. Patiënten met extra risicofactoren (zoals een voorgeschiedenis van hart- en vaatziekten, gelijktijdig gebruik van geneesmiddelen die de bloeddruk verhogen) dienen bij elk bezoek te worden beoordeeld op neurologische tekenen en symptomen na aanvang van de behandeling met methylfenidaat.

Cerebrale vasculitis lijkt een zeer zeldzame idiosyncratische reactie te zijn op blootstelling aan methylfenidaat. Er is slechts weinig bewijs aan de hand waarvan patiënten met een hoger risico zouden kunnen worden herkend. De eerste symptomen die zich voordoen, kunnen de eerste indicatie zijn van een onderliggend klinisch probleem. Een vroege diagnose, gebaseerd op een hoge mate van verdenking, kan een snelle stopzetting van methylfenidaat en een vroege behandeling mogelijk maken. De diagnose moet daarom worden overwogen bij elke patiënt die tijdens de behandeling met methylfenidaat nieuwe neurologische symptomen ontwikkelt die passen bij cerebrale ischemie. Deze symptomen kunnen bestaan uit ernstige hoofdpijn, gevoelloosheid, zwakte, verlamming en een verminderd coördinatievermogen, zicht, spraak, taal of geheugen.

Psychische stoornissen

Comorbiditeit van psychische stoornissen komt vaak voor bij ADHD en hier moet rekening mee worden gehouden bij het voorschrijven van stimulerende middelen. Bij acute psychiatrische symptomen of verergering van reeds bestaande psychische stoornissen mag methylfenidaat niet worden gegeven, tenzij de voordelen opwegen tegen de risico's voor de patiënt.

De ontwikkeling van de novo of verergering van psychische stoornissen moet bij elke dosisaanpassing, daarna ten minste elke 6 maanden en bij elk bezoek worden gecontroleerd. Het kan dan passend zijn om de behandeling te staken.

Verergering van reeds bestaande psychotische of manische symptomen

Bij psychotische patiënten kan toediening van methylfenidaat de symptomen van gedragsstoornissen en denkstoornissen verergeren.

Ontstaan van nieuwe psychotische of manische symptomen

Psychotische symptomen die optreden bij de behandeling (visuele/tactiele/auditieve hallucinaties en waanideeën) of manie bij kinderen en adolescenten zonder voorgeschiedenis van psychotische ziekte of manie kunnen worden veroorzaakt door methylfenidaat in de gebruikelijke doseringen (zie rubriek 4.8). Indien er manische of psychotische symptomen optreden, dient men rekening te houden met een mogelijke causale rol van methylfenidaat en kan het nodig zijn de behandeling te staken.

Agressief of vijandig gedrag

Het ontstaan of verergeren van agressie of vijandigheid kan veroorzaakt worden door behandeling met stimulerende middelen. Patiënten die met methylfenidaat worden behandeld, moeten bij aanvang van de behandeling, bij elke dosisaanpassing en daarna minimaal elke 6 maanden en bij elk bezoek nauwlettend worden gecontroleerd op het ontstaan of de verergering van agressief gedrag of vijandigheid. Artsen moeten bij patiënten die gedragsveranderingen ervaren, beoordelen of het nodig is het behandelregime aan te passen. Daarbij moeten ze er rekening mee houden dat een opwaartse of neerwaartse titratie passend kan zijn.

Suïcidale neiging

Patiënten met suïcidale gedachten of suïcidaal gedrag tijdens de behandeling van ADHD dienen onmiddellijk door hun arts te worden onderzocht. Er moet rekening worden gehouden met de verergering van een onderliggende psychiatrische aandoening en met een mogelijke causale rol van de behandeling met methylfenidaat. Behandeling van een onderliggende psychiatrische aandoening kan noodzakelijk zijn en er dient overwogen te worden om de behandeling met methylfenidaat eventueel te staken.

Tics

Methylfenidaat wordt in verband gebracht met het ontstaan of verergeren van motorische en verbale tics. Er is ook melding gemaakt van verergering van het syndroom van Gilles de la Tourette. De familiegeschiedenis moet worden beoordeeld en een klinische evaluatie van tics of het syndroom van Gilles de la Tourette bij kinderen moet voorafgaan aan het gebruik van methylfenidaat. Patiënten moeten tijdens de behandeling met methylfenidaat regelmatig worden gecontroleerd op het ontstaan of verergeren van tics. Controle dient bij elke dosisaanpassing en daarna minimaal elke 6 maanden of bij elk bezoek plaats te vinden.

Angst, agitatie of spanning

Methylfenidaat wordt in verband gebracht met verergering van reeds bestaande angst, agitatie of spanning. Voorafgaand aan het gebruik van methylfenidaat moet een klinische evaluatie van angst, agitatie of spanning plaatsvinden. Patiënten moeten tijdens de behandeling, bij elke dosisaanpassing en daarna ten minste elke 6 maanden of bij elk bezoek worden gecontroleerd op het ontstaan of verergeren van deze symptomen.

Bipolaire stoornis

Er moet bijzondere voorzichtigheid worden betracht bij het gebruik van methylfenidaat voor de behandeling van ADHD bij patiënten met een comorbide bipolaire stoornis (waaronder onbehandelde bipolaire stoornis type 1 of andere vormen van bipolaire stoornis) vanwege de bezorgdheid over een mogelijke uitlokking van een gemengde/manische episode bij dergelijke patiënten. Voordat de behandeling met methylfenidaat wordt gestart, moeten patiënten met comorbide depressieve symptomen adequaat worden gescreend om te bepalen of ze risico lopen op een bipolaire stoornis. Een dergelijke screening moet een gedetailleerde psychiatrische voorgeschiedenis omvatten, inclusief een familieanamnese van zelfdoding, bipolaire stoornis en depressie. Bij deze patiënten is nauwlettende, voortdurende controle essentieel (zie hierboven 'Psychische stoornissen' en rubriek 4.2). Patiënten moeten bij elke dosisaanpassing, daarna minimaal elke 6 maanden en bij elk bezoek op symptomen worden gecontroleerd.

Groei

Bij langdurig gebruik van methylfenidaat bij kinderen zijn een matig verminderde gewichtstoename en groeiachterstand gemeld (zie rubriek 4.8).

De effecten van methylfenidaat op de uiteindelijke lengte en het uiteindelijke gewicht zijn momenteel onbekend en worden onderzocht.

Tijdens de behandeling met methylfenidaat moet de groei worden gecontroleerd: lengte, gewicht en eetlust moeten ten minste eens per 6 maanden worden geregistreerd, waarbij een groeicurve moet worden bijgehouden. Bij patiënten die niet groeien of niet toenemen in lengte of gewicht zoals verwacht, kan het nodig zijn de behandeling te onderbreken.

Insulten

Methylfenidaat moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met epilepsie. Methylfenidaat kan de convulsiedrempel verlagen bij patiënten met een voorgeschiedenis van epileptische aanvallen, bij patiënten met eerdere EEG-afwijkingen bij afwezigheid van epileptische aanvallen en in zeldzame gevallen bij patiënten zonder voorgeschiedenis van convulsies en zonder EEG-afwijkingen. Als de frequentie van de aanvallen toeneemt of als er nieuwe aanvallen optreden, moet de behandeling met methylfenidaat worden stopgezet.

Verhoogde intraoculaire druk en glaucoom

Er zijn meldingen van gevallen waarin behandeling met methylfenidaat gepaard ging met verhoogde intraoculaire druk (IOD) en glaucoom (waaronder open-kamerhoek-glaucoom en kamerhoekblok-glaucoom) (zie rubriek 4.8). Patiënten dienen geadviseerd te worden contact op te nemen met hun arts als ze symptomen ervaren die op verhoogde IOD of glaucoom wijzen. Bij een toenemende IOD dient er een oogarts te worden geraadpleegd en te worden overwogen om de behandeling met methylfenidaat te stoppen (zie rubriek 4.3). Het wordt aanbevolen om bij patiënten met een voorgeschiedenis van verhoogde IOD regelmatig oogheelkundige controles uit te voeren.

Misbruik, verkeerd gebruik en afwijking van de dosering

Patiënten moeten nauwlettend worden gecontroleerd op het risico van afwijking van de dosering, misbruik en verkeerd gebruik van methylfenidaat.

Methylfenidaat moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met een bekende drugs- of alcoholverslaving vanwege de kans op misbruik, verkeerd gebruik of afwijking van de dosering.

Chronisch misbruik van methylfenidaat kan leiden tot een sterke tolerantie en psychische afhankelijkheid, met wisselende mate van abnormaal gedrag. Er kunnen ernstige psychotische episodes optreden, vooral als reactie op parenteraal misbruik.

Bij het bepalen van de behandelwijze voor ADHD moet rekening worden gehouden met de leeftijd van de patiënt, de aanwezigheid van risicofactoren voor een middelengebruikstoornis (zoals comorbide oppositioneel-opstandige gedragsstoornis of normoverschrijdend-gedragsstoornis en bipolaire stoornis) en eerder of huidig middelenmisbruik. Voorzichtigheid is geboden bij emotioneel instabiele patiënten, zoals patiënten met een voorgeschiedenis van drugs- of alcoholverslaving. Deze patiënten kunnen de dosering namelijk op eigen initiatief verhogen.

Voor sommige patiënten met een hoog risico op middelenmisbruik zijn methylfenidaat of andere stimulerende middelen mogelijk niet geschikt en moet een behandeling zonder stimulerende middelen worden overwogen.

Ontwenning

Tijdens het stoppen met de medicatie is zorgvuldig toezicht vereist, omdat dit depressie en chronische hyperactiviteit kan blootleggen. Bij sommige patiënten kan langdurige follow-up nodig zijn.

Bij het stoppen met dit middel wegens misbruik is zorgvuldig toezicht vereist, omdat er ernstige depressie kan optreden.

Keuze van methylfenidaatformulering

De keuze voor de formulering van het methylfenidaatbevattende product moet door de behandelend specialist per geval worden bepaald en is afhankelijk van de beoogde werkingsduur.

Drugsscreening

Dit product bevat methylfenidaat, wat bij laboratoriumtests voor amfetaminen een vals positieve uitslag kan veroorzaken, met name bij een immunoassay-screeningstest.

Nier- of leverinsufficiëntie

Er is geen ervaring met het gebruik van methylfenidaat bij patiënten met nier- of leverinsufficiëntie.

Hematologische effecten

De veiligheid van de behandeling met methylfenidaat op de lange termijn is niet volledig bekend. Bij leukopenie, trombocytopenie, anemie of andere afwijkingen, waaronder afwijkingen die wijzen op ernstige nier- of leveraandoeningen, dient te worden overwogen de behandeling te staken.

Priapisme

Er zijn langdurige en pijnlijke erecties gemeld in verband met methylfenidaatproducten, voornamelijk in verband met een verandering in het behandelingsregime van methylfenidaat. Patiënten die abnormaal aanhoudende of frequente en pijnlijke erecties krijgen, dienen onmiddellijk medische hulp te zoeken.

Hulpstoffen met bekend effect

Aspartaam (E 951)

Tuzulby 20 mg kauwtabletten met verlengde afgifte bevatten 6,1 mg aspartaam (E 951) per tablet. Tuzulby 30 mg kauwtabletten met verlengde afgifte bevatten 9,15 mg aspartaam (E 951) per tablet. Tuzulby 40 mg kauwtabletten met verlengde afgifte bevatten 12,2 mg aspartaam (E 951) per tablet. Aspartaam is een bron van fenylalanine. Het kan schadelijk zijn als u fenylketonurie heeft, een zeldzame genetische aandoening waarbij fenylalanine zich ophoopt omdat het lichaam het niet goed kan afvoeren.

Natrium

Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per kauwtablet met verlengde afgifte, dat wil zeggen dat het in wezen 'natriumvrij' is.

4.5 Interactie met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Farmacokinetische interactie

Het is niet bekend hoe methylfenidaat de plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen beïnvloedt. Daarom is voorzichtigheid geboden bij het combineren van methylfenidaat met andere geneesmiddelen, vooral met geneesmiddelen met een smal therapeutisch venster.

Methylfenidaat wordt niet in klinisch relevante mate door cytochroom P450 gemetaboliseerd. Er wordt niet verwacht dat inductoren of remmers van cytochroom P450 een relevante invloed hebben op de farmacokinetiek van methylfenidaat. Omgekeerd remmen de d- en l-enantiomeren van methylfenidaat cytochroom P450 1A2, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 of 3A niet op relevante wijze.

Er zijn echter rapporten die erop wijzen dat methylfenidaat het metabolisme van coumarine-anticoagulantia, anticonvulsiva (bijv. fenobarbital, fenytoïne, primodon) en sommige antidepressiva (tricyclische antidepressiva en selectieve serotonineheropnameremmers) kan remmen. Bij het starten en stoppen van de behandeling met methylfenidaat kan het nodig zijn om de dosis van de reeds gebruikte geneesmiddelen aan te passen en de plasmaconcentraties van het geneesmiddel te bepalen (of, bij coumarine, de stollingstijden).

Farmacodynamische interacties

Antihypertensieve geneesmiddelen

Methylfenidaat kan de werkzaamheid van geneesmiddelen die worden gebruikt om hypertensie te behandelen, verminderen.

Gebruik met geneesmiddelen die de bloeddruk verhogen

Voorzichtigheid is geboden bij patiënten die met methylfenidaat worden behandeld in combinatie met andere geneesmiddelen die ook de bloeddruk kunnen verhogen (zie ook de paragrafen over cardiovasculaire en cerebrovasculaire aandoeningen in rubriek 4.4).

Vanwege een mogelijke hypertensieve crisis is methylfenidaat gecontra-indiceerd bij patiënten die (momenteel of in de voorafgaande twee weken) worden behandeld met MAO-remmers (zie rubriek 4.3).

Gebruik met alcohol

Alcohol kan de schadelijke effecten van psychoactieve geneesmiddelen, waaronder methylfenidaat, op het centrale zenuwstelsel verergeren. Het is daarom raadzaam dat patiënten tijdens de behandeling geen alcohol drinken.

Gebruik met gehalogeneerde anesthetica

Tijdens de operatie bestaat het risico dat de bloeddruk en de hartslag plotseling toenemen. Als er een operatie gepland is, mag de behandeling met methylfenidaat op de dag van de operatie niet worden gebruikt.

Gebruik met centraal werkende α2-agonisten (bijv. clonidine)

Ernstige bijwerkingen, waaronder plotselinge dood, zijn gemeld bij gelijktijdig gebruik met clonidine. De veiligheid van het gebruik van methylfenidaat in combinatie met clonidine of andere centraal werkende alfa-2-agonisten is niet systematisch geëvalueerd.

Gebruik met dopaminerge geneesmiddelen

Voorzichtigheid is geboden bij gelijktijdig gebruik van methylfenidaat en dopaminerge geneesmiddelen, waaronder antipsychotica. Omdat een belangrijke werking van methylfenidaat het verhogen van de extracellulaire dopaminespiegels is, kan methylfenidaat gepaard gaan met farmacodynamische interacties bij gelijktijdige toediening met directe en indirecte dopamine-agonisten (waaronder DOPA en tricyclische antidepressiva) of met dopamine-antagonisten, waaronder antipsychotica.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Gegevens uit een cohortonderzoek van in totaal ongeveer 3.400 zwangerschappen die in het eerste trimester zijn blootgesteld, wijzen niet op een verhoogd risico op geboorteafwijkingen. Er was een kleine toename in het voorkomen van hartafwijkingen (samengevoegd gecorrigeerd relatief risico: 1,3; 95%-BI: 1,0-1,6), wat overeenkomt met 3 extra baby's die geboren werden met aangeboren hartafwijkingen voor elke 1.000 vrouwen die methylfenidaat kregen tijdens het eerste trimester van de zwangerschap, vergeleken met zwangerschappen waarbij geen blootstelling plaatsvond. Er zijn spontane meldingen gedaan van gevallen van neonatale cardiorespiratoire toxiciteit, met name foetale tachycardie en ademnood.

Uit dieronderzoek is gebleken dat het middel reproductietoxisch is bij doses die toxisch zijn voor de moeder (zie rubriek 5.3).

Methylfenidaat mag niet tijdens de zwangerschap worden gebruikt, tenzij er een klinische beslissing is genomen dat uitstel van de behandeling een groter risico voor de zwangerschap kan opleveren.

Borstvoeding

Methylfenidaat is aangetroffen in de moedermelk van vrouwen die met methylfenidaat werden behandeld.

Er is één casusrapport van een baby met een niet nader gespecificeerde gewichtsafname tijdens de blootstellingsperiode, die echter herstelde en weer aankwam nadat de moeder stopte met de behandeling met methylfenidaat.

Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.

Er moet worden beslist of de borstvoeding wordt gestaakt of de behandeling met methylfenidaat wordt gestaakt / niet gestart, rekening houdend met het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van de behandeling voor de vrouw.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van methylfenidaat op de vruchtbaarheid bij mensen.

Methylfenidaat had geen nadelige invloed op de vruchtbaarheid bij mannelijke of vrouwelijke muizen. In dierstudies werden geen klinisch relevante effecten op de vruchtbaarheid waargenomen.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Methylfenidaat heeft een matige invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen. Het kan duizeligheid, slaperigheid en visuele stoornissen veroorzaken, waaronder accommodatieproblemen, diplopie en wazig zien. Patiënten moeten worden gewaarschuwd voor deze bijwerkingen en moeten het advies krijgen om, als ze hier last van krijgen, potentieel gevaarlijke activiteiten zoals autorijden of het bedienen van machines te vermijden.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

Over het algemeen zijn de meest voorkomende bijwerkingen die in verband worden gebracht met de behandeling met methylfenidaat en die zeer vaak zijn gemeld: verminderde eetlust, slapeloosheid, nervositeit, hoofdpijn, misselijkheid en een droge mond.

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

In de onderstaande tabel 1 staan alle bijwerkingen die zijn gerapporteerd tijdens klinische onderzoeken en na het op de markt brengen van methylfenidaat, evenals de bijwerkingen die zijn gemeld bij andere methylfenidaathydrochlorideformuleringen. Als de frequenties van de bijwerkingen van methylfenidaat en andere formuleringen van methylfenidaathydrochloride verschilden, werd de hoogste frequentie uit de veiligheidsdatabase gebruikt.

Bijwerkingen worden als volgt gerangschikt volgens het MedDRA-systeem voor orgaanklassen en frequentieconventie: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep staan de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.

Tabel 1. Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseBijwerkingenFrequentiecategorie
Infecties en parasitaire aandoeningenNeus-keelholteontstekingVaak
Bloed- en lymfestelselaandoeningenLeukopenie, trombocytopenie, anemie, trombocytopenische purpuraZeer zelden
PancytopenieNiet bekend
Immuunsysteemaandoeningen

Overgevoeligheidsreacties zoals angioneurotisch oedeem, anafylactische reacties,

oorschelpzwelling, blaasvormige aandoeningen, exfoliatieve aandoeningen, urticaria, jeuk*, huiduitslag en uitslag*

Soms

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen *

Verminderde eetlust**Zeer vaak
Anorexia, matig gewichtsverlies, vertraagde lengtegroei*Vaak
Psychische stoornissen *Slapeloosheid, nervositeitZeer vaak

Abnormaal gedrag, agressie*, affectielabiliteit, agitatie*, anorexia, angst*, depressie*, prikkelbaarheid, rusteloosheid**, slaapstoornis**, libido

afgenomen**, paniekaanval, spanning, bruxisme

Vaak
Hypervigilantie, auditieve, visuele en tactiele hallucinaties*, stemmingswisselingen, woede, zelfmoordgedachten*, huilerig, psychotische stoornissen*, tics*, verergering van reeds bestaande tics of het syndroom van Gilles de la Tourette*, spanning, emotionele armoedeSoms

Manie*, desoriëntatie,

libidostoornis, obsessief-compulsieve stoornis (inclusief trichotillomanie en

dermatillomanie)

Zelden
Zelfmoordpoging, zelfmoord*, voorbijgaande depressieve stemming*, abnormaal denken, apathieZeer zelden

Waanideeën*,

gedachtenstoornissen*, verwarde toestand, afhankelijkheid, logorrhoea*****

Niet bekend
ZenuwstelselaandoeningenHoofdpijnZeer vaak

Trillen**, slaperigheid,

duizeligheid, dyskinesie, psychomotorische hyperactiviteit

Vaak
Sedatie, acathisie***, verminderde eetlustSoms

Convulsies, choreoathetotische bewegingen, reversibel

ischemisch neurologisch tekort, neuroleptisch maligne syndroom (MNS)***

Zeer zelden

Cerebrovasculaire aandoeningen* (waaronder vasculitis,

hersenbloedingen,

cerebrovasculaire accidenten, cerebrale arteritis, cerebrale occlusie), grand mal convulsies*, migraine, dysfemie

Niet bekend
OogaandoeningenDiplopie, wazig zien, droog oog******Soms
Moeilijkheden met visuele accommodatie, mydriasis, visuele stoornisZelden
Verhoogde intraoculaire druk, glaucoomNiet bekend
HartaandoeningenTachycardie, hartkloppingen, aritmieVaak
Pijn op de borstSoms
Angina pectorisZelden
Hartstilstand, myocardinfarctZeer zelden

Supraventriculaire

tachycardie, bradycardie, ventriculaire extrasystolen, extrasystolen

Niet bekend
BloedvataandoeningenHypertensie, perifere kou**Vaak
Cerebrale arteritis en/of occlusie, fenomeen van RaynaudZeer zelden
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenEpistaxisNiet bekend
Maag-darmstelselaandoeningenMisselijkheid**, droge mond**Zeer vaak
Buikpijn, diarree, maagklachten, braken, dyspepsie*, kiespijn*Vaak
ConstipatieSoms
Lever- en galaandoeningenVerhogingen van leverenzymenSoms
Abnormale leverfuncties, waaronder hepatisch comaZeer zelden
Huid- en onderhuidaandoeningenHyperhidrose**, alopecia, pruritus, huiduitslag, urticariaVaak
Angioneurotisch oedeem, bulleuze aandoeningen, exfoliërende aandoeningenSoms
Maculaire huiduitslag, erytheemZelden
Erythema multiforme, exfoliatieve dermatitis, fixed-drug eruptionZeer zelden
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenArtralgieVaak
Myalgie, spiertrekkingen, spierspanningSoms
SpierspasmenZeer zelden
TrismusNiet bekend
Nier- en urinewegaandoeningenHematurieSoms
IncontinentieNiet bekend
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenGynaecomastieZelden
Erectiestoornissen, priapisme, erectieversterking en langdurige erectieNiet bekend
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsomstandighedenPyrexie, groeivertraging bij langdurig gebruik bij kinderen en adolescenten*, zenuwachtig voelen, vermoeidheid**, dorstVaak
Pijn op de borstSoms
Plotselinge hartdood*Zeer zelden
Borstongemak, hyperpyrexieNiet bekend
OnderzoekenVeranderingen in bloeddruk en hartslag (meestal een stijging)*, gewicht afgenomen*Vaak
Hartruis*, leverenzym verhoogdSoms
Verhoogde alkalische fosfatase in het bloed, verhoogd bilirubine in het bloed, verlaagd aantal bloedplaatjes, afwijkend aantal witte bloedcellenZeer zelden

* Zie rubriek 4.4 "Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik" ** Bijwerkingen uit klinische onderzoeken bij volwassen patiënten die met een hogere frequentie werden gerapporteerd dan bij kinderen en adolescenten.

*** De meldingen waren slecht gedocumenteerd en in de meeste gevallen kregen patiënten ook andere geneesmiddelen, dus de rol van methylfenidaat is onduidelijk. **** Deze klachten treden meestal op aan het begin van de behandeling en kunnen verlicht worden door gelijktijdige inname van voedsel.

***** Er zijn gevallen van misbruik en afhankelijkheid beschreven, vaker bij formuleringen met directe afgifte.

****** De frequentie berust op gegevens uit klinische onderzoeken met volwassenen en niet op gegevens uit klinische onderzoeken met kinderen en adolescenten; kan ook met betrekking tot kinderen en adolescenten relevant zijn.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Er zijn ook zeer zeldzame gevallen van plotselinge dood gemeld in verband met het gebruik van stimulerende middelen van het centrale zenuwstelsel in gebruikelijke doseringen bij kinderen, van wie sommigen structurele hartafwijkingen of andere ernstige hartproblemen hadden. De cardiovasculaire status moet zorgvuldig worden beoordeeld en gecontroleerd (zie rubriek 4.4).

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Bij de behandeling van patiënten met een overdosis moet rekening worden gehouden met de vertraagde afgifte van methylfenidaat uit formuleringen met een verlengde werkingsduur.

Tekenen en symptomen

Een acute overdosis, voornamelijk als gevolg van overstimulatie van het centrale en sympathische zenuwstelsel, kan leiden tot braken, agitatie, trillingen, hyperreflexie, spiertrekkingen, convulsies (mogelijk gevolgd door coma), euforie, verwardheid, hallucinaties, delirium, zweten, blozen, hoofdpijn, hyperpyrexie, tachycardie, hartkloppingen, hartritmestoornissen, hypertensie, mydriasis, droogheid van de slijmvliezen en rabdomyolyse.

Behandeling

Er is geen specifieke remedie voor een overdosering met methylfenidaat. De behandeling bestaat uit passende ondersteunende maatregelen.

De patiënt moet beschermd worden tegen zelfbeschadiging en tegen externe prikkels die de reeds aanwezige overprikkeling zouden verergeren. Als de symptomen niet te ernstig zijn en de patiënt bij bewustzijn is, kan de maaginhoud worden geleegd door braken op te wekken of door een maagspoeling uit te voeren. Voordat u een maagspoeling uitvoert, moet u eventuele agitatie en toevallen onder controle houden en de luchtwegen beschermen. Andere maatregelen voor gastro-intestinale ontgifting zijn het toedienen van actieve kool en een laxeermiddel. Bij ernstige intoxicatie dient een zorgvuldig afgestelde dosis van een benzodiazepine te worden toegediend alvorens een maagspoeling wordt uitgevoerd.

Er moet intensieve zorg worden verleend om een adequate bloedsomloop en respiratoire uitwisseling te behouden; externe koelprocedures kunnen nodig zijn om hyperpyrexie te verminderen.

De werkzaamheid van peritoneale dialyse of extracorporele hemodialyse bij overdosering met methylfenidaat is niet vastgesteld.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische groep: psychoanaleptica, psychostimulantia, middelen voor ADHD en noötropica – ATC-code: N06BA04

Werkingsmechanisme

Methylfenidaat is een stimulerend middel voor het centrale zenuwstelsel (psychostimulant) met een sterker effect op de centrale dan op de motorische activiteiten. Methylfenidaat bestaat in vier stereo-isomeren, waarbij de threo-vorm de farmacodynamisch actieve configuratie is. Het D-isomeer is farmacologisch actiever dan het L-isomeer.

Het werkingsmechanisme bij mensen is nog niet volledig bekend. Men vermoedt echter dat het effect ontstaat doordat de heropname van dopamine in het striatum wordt geremd, zonder dat er dopamine vrijkomt. Methylfenidaat bindt zich met name aan dopaminetransporters (DAT) en noradrenalinetransporters (NET), die doorgaans verantwoordelijk zijn voor de heropname van deze neurotransmitters uit de synaptische spleet. Het blokkeert deze transporters, waardoor de synaptische niveaus van dopamine (DA) en noradrenaline (NE) toenemen en de extracellulaire DA in het striatum, de nucleus accumbens en de prefrontale cortex toeneemt. Zowel de DA-receptorsubtypes 1 (D1) en 2 (D2), als de μ-opioïdereceptor zijn belangrijk voor de belonende en therapeutische effecten van methylfenidaathydrochloride. Het mechanisme waarmee methylfenidaat de cognitieve en gedragsmatige effecten teweegbrengt, is echter nog niet duidelijk vastgesteld.

De centrale stimulerende werking uit zich onder andere in een toename van het concentratievermogen, de bereidheid om te presteren en beslissingen te nemen, de psychofysische activiteit en in de onderdrukking van vermoeidheid en fysieke uitputting. Het indirecte sympathicomimetische effect van methylfenidaat kan bij mensen ook leiden tot een verhoging van de bloeddruk, een versnelling van de polsslag en een vermindering van de tonus van de bronchiale spieren. Deze effecten zijn doorgaans niet erg uitgesproken. Methylfenidaat kan de eetlust verminderen en bij hoge doseringen leiden tot een verhoging van de lichaamstemperatuur. Gedragsstereotypes kunnen ook worden veroorzaakt door hoge doseringen of na langdurig gebruik.

Farmacokinetische/farmacodynamische (PK/PD) populatiemodellering en simulatie

Er werden populatie-PK-modellen ontwikkeld voor methylfenidaat voor zowel de formuleringen met verlengde afgifte als de formuleringen met directe afgifte. Er werd een overeenkomst aangetoond tussen de behandelingen met verlengde afgifte wat betreft de uitkomst van PD. Met behulp van modellering en simulatie werd de impact van verschillen in de vorm van het PK-profiel tussen formuleringen met verlengde afgifte en formuleringen met directe afgifte op de werkzaamheid beoordeeld, weergegeven als SKAMP-score in de doelpopulatie van kinderen met ADHD. De resultaten van de analyse ondersteunden de beweerde klinische non-inferioriteit in het tijdsbestek van 12 uur na toediening voor de voorgestelde formuleringen met verlengde afgifte vergeleken met de formuleringen met directe afgifte.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De werkzaamheid van methylfenidaathydrochloride werd geëvalueerd in een multicenter, dosisgeoptimaliseerde, dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie uitgevoerd bij 90 pediatrische proefpersonen in een laboratoriumklaslokaal. Geschikte proefpersonen waren mannen of vrouwen in de leeftijd van 6 tot en met 12 jaar, met een diagnose van gecombineerde of onoplettende ADHD en behoefte aan farmacologische behandeling voor hun aandoening. De diagnose werd gesteld met behulp van de Schedule for Affective Disorders and Schizophrenia (K-SADS), de Clinical Global Impression of Severity (CGI-S; score ≥ 3) en de Attention Deficit Hyperactivity Disorder Rating Scale (ADHD-RS; ≥ 90e percentiel in de subschaal hyperactief-impulsief, subschaal onoplettendheid of totaalscore). Het onderzoek begon met een open-label dosisoptimalisatieperiode van 6 weken met een initiële dosis methylfenidaathydrochloride van 20 mg. Patiënten kregen de instructie om elke tablet eenmaal per dag in de ochtend te kauwen. De dosis kon wekelijks worden getitreerd in stappen van 10 tot 20 mg totdat een optimale dosis of de maximale dosis was bereikt. 60 mg/dag werd bereikt. Zesentachtig (86) van de 90 ingeschreven proefpersonen gingen vervolgens een gerandomiseerde, dubbelblinde, parallelle groepsbehandelingsperiode van één week in met de individueel geoptimaliseerde dosis methylfenidaathydrochloride of placebo. Aan het einde van de dubbelblinde behandelingsperiode beoordeelden de beoordelaars en docenten in de laboratoriumklassen de aandacht en het gedrag van de proefpersonen gedurende de dag met behulp van de beoordelingsschaal van Swanson, Kotkin, Agler, M-Flynn en Pelham (SKAMP). De SKAMP-combinatiescore, gemeten op 0,75, 2, 4, 8, 10, 12 en 13 uur na toediening tijdens de laboratoriumlesdag aan het einde van de dubbelblinde behandelingsperiode, werd gebruikt om de primaire en de belangrijkste secundaire werkzaamheidsparameters te beoordelen. Het primaire werkzaamheidseindpunt was het gemiddelde van de behandelingseffecten gedurende alle hierboven gespecificeerde tijdpunten tijdens de lesdag. De belangrijkste secundaire werkzaamheidsparameters waren het begin en de duur van het klinische effect.

In totaal werden 85 proefpersonen geëvalueerd, met een gemiddelde (standaarddeviatie, SD) leeftijd van 9,6 (1,69) jaar, zowel mannelijke als vrouwelijke proefpersonen, van Spaanse/Latijns-Amerikaanse of niet-Spaanse/Latijns-Amerikaanse etniciteit, 27,1% met ADHD-type onoplettend en 72,9% met ADHD-type gecombineerd, die allemaal een ADHD-RS van ≥ 90e percentiel hadden bij baseline. In totaal hadden 39 proefpersonen (43,3%) eerder geneesmiddelen gebruikt. De meest voorkomende eerdere geneesmiddelen waren centraal werkende sympathicomimetica (37,8%). Methylfenidaathydrochloride was statistisch significant superieur aan placebo met betrekking tot het primaire eindpunt. Methylfenidaathydrochloride liet ook verbetering zien ten opzichte van placebo op 0,75, 2, 4 en 8 uur na toediening. De werkzaamheid van methylfenidaathydrochloride begon 2 uur na toediening en bleef aanhouden tot het tijdstip van 8 uur. De SKAMP-subschaalscores kwamen overeen met de SKAMP-combinatiescore. De belangrijkste resultaten van de primaire en secundaire werkzaamheidsvariabelen die uit het onderzoek zijn verkregen, worden in de onderstaande tabel weergegeven (tabel 2).

Tabel 2. Resultaten van de primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsvariabelen

WerkzaamheidseindpuntenPlaceboMethylfenidaat-hydrochlorideBehandelings-verschil

Primair eindpunt:

Postdosis-SKAMP-combinatiescores bij bezoek 9

Gemiddelde over alle postdosis-tijdpunten

n

LS-gemiddelde (SE)

43

19,1 (1,39)

42

12,1 (1,41)

-7,0 (1,99), p < 0,001

Belangrijkste secundaire eindpunten: Postdosis-SKAMP-combinatiescores bij bezoek 9

0,75 uur post-dosis

2 uur post-dosis

4 uur post-dosis

8 uur post-dosis

10 uur post-dosis

12 uur post-dosis

13 uur post-dosis

PERMP-scores na toediening bij bezoek 9

Gemiddelde over alle postdosistijdpunten

n

LS-gemiddelde (SE)

18,3 (1,60) 20,3 (1,60) 19,9 (1,60) 19,4 (1,60) 17,7 (1,60) 19,4 (1,60) 18,5 (1,60)

43

103,5 (7,20)

10,2 (1,62) 7,5 (1,62) 7,6 (1,62) 11,6 (1,62) 14,3 (1,62) 16,5 (1,62) 16,9 (1,62)

42

128,0 (7,30)

-8,2 (2,28), p < 0,001 -12,8 (2,28), p < 0,001 -12,3 (2,28), p < 0,001 -7,8 (2,28), p < 0,001 -3,4 (2,28), p = 0,133 -2,9 (2,28), p = 0,206 -1,6 (2,28), p = 0,496

24,5 (10,25), p = 0,017

LS: kleinste kwadraten; PERMP: permanente productmaatstaf voor prestatie; SE: standaardfout; SKAMP: beoordelingsschaal van Swanson, Kotin, Agler, M-Flynn en Pelham.

Zowel de scores van de Clinical Global Impressions-Severity (CGI-S) als de Clinical Global Impressions-Improvement (CGI-I) verbeterden tijdens de open-label dosisoptimalisatieperiode. Aan het einde van de open-labelfase werden alle proefpersonen beschouwd als sterk verbeterd of zeer sterk verbeterd op de CGI-I. Ook werden verbeteringen waargenomen op de ADHD-RS tijdens de open-label dosisoptimalisatieperiode en de meeste proefpersonen werden beschouwd als ADHD-RS-respondenten. Alle Comprehensive Psychopathological Rating Scales (CPRS) lieten een daling in scores zien tussen baseline en bezoek 8.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

De werkzame stof methylfenidaathydrochloride wordt snel en vrijwel volledig opgenomen uit de tabletten met directe afgifte. Door het uitgebreide first-pass metabolisme bedroeg de absolute biologische beschikbaarheid 22±8% voor het d-enantiomeer en 5±3% voor het l-enantiomeer. Piekplasmaconcentraties (Cmax) van ongeveer 11 ng/ml worden gemiddeld 1-2 uur na toediening van 0,30 mg/kg bereikt. Het oppervlak onder de concentratie-tijdcurve (AUC) en de Cmax zijn evenredig met de dosis.

Na een enkele orale dosis van 40 mg methylfenidaathydrochloride onder nuchtere omstandigheden bereikte plasmamethylfenidaat de maximale concentratie (Cmax) na een mediane tijd van 5 uur na toediening. De Cmax en blootstelling (area under the curve, AUC) van methylfenidaat waren ongeveer 12 ng/ml en 112 ng×h/ml, respectievelijk.

Na een enkele orale dosis van 40 mg onder gevoede omstandigheden vertoonde methylfenidaathydrochloride Cmax- en AUC-waarden van ongeveer 15 ng/ml en 133 ng×h/ml, respectievelijk. Zowel de AUC als de Cmax waren ook evenredig met de dosis binnen het dosisbereik van 20-40 mg na een enkele dosis kauwtabletten met verlengde vrijgave bij gezonde proefpersonen onder gevoede omstandigheden.

Er is een aanzienlijke inter- en intra-individuele variatie in plasmaconcentratie.

Voedseleffect

Een maaltijd met veel vet had geen effect op de tijd tot piekconcentratie en verhoogde de Cmax en systemische blootstelling (AUC0-∞) van methylfenidaat met ongeveer 20% en 4%, respectievelijk, na toediening van een enkele dosis van 40 mg methylfenidaathydrochloride.

Distributie

In het bloed worden methylfenidaat en zijn metabolieten verdeeld over het plasma (57%) en erythrocyten (43%). De binding van methylfenidaat en zijn metabolieten aan plasma-eiwitten is laag met 10-33%. Het distributievolume is 2,65±1,11 l/kg voor d-methylfenidaat en 1,80±0,91 l/kg voor l-methylfenidaat.

Biotransformatie

Methylfenidaat wordt snel en vrijwel volledig gemetaboliseerd door de carboxylesterase CES1A1. Het wordt voornamelijk afgebroken tot ritalinezuur. De piekplasmaconcentraties van ritalinezuur worden ongeveer 2 uur na toediening van een formulering met directe afgifte bereikt en zijn 30 tot 50 keer hoger dan die van methylfenidaat. De halfwaardetijd van ritalinezuur is ongeveer twee keer zo lang als die van methylfenidaat en de systemische klaring is 0,17 l/h/kg. Dit maakt accumulatie mogelijk bij patiënten met nierinsufficiëntie. Omdat ritalinezuur weinig of geen farmacodynamische activiteit heeft, speelt het therapeutisch een ondergeschikte rol. Er zijn slechts kleine hoeveelheden gehydroxyleerde metabolieten (bijv. hydroxymethylfenidaat en hydroxyritalinezuur) detecteerbaar. De therapeutische activiteit lijkt voornamelijk beperkt te zijn tot methylfenidaat.

Eliminatie

De plasmaconcentraties van methylfenidaat nemen monofasisch af na orale toediening van methylfenidaathydrochloride. De gemiddelde terminale plasma-eliminatiehalfwaardetijd van methylfenidaat bedroeg ongeveer 5 uur bij gezonde vrijwilligers na toediening van een enkele dosis van 40 mg. Alleen kleine hoeveelheden (< 1%) van onveranderd methylfenidaat verschijnen in de urine. Het grootste deel van de dosis wordt via de urine uitgescheiden als ritalinezuur (60-86%), vermoedelijk onafhankelijk van de pH.

Er lijken geen verschillen te zijn in de farmacokinetiek van methylfenidaat tussen kinderen met hyperkinetische stoornissen/ADHD en gezonde volwassen proefpersonen. Uit eliminatiegegevens van patiënten met een normale nierfunctie blijkt dat de renale eliminatie van niet-gemetaboliseerd methylfenidaat nauwelijks wordt beïnvloed door een verminderde nierfunctie. De renale uitscheiding van de belangrijkste metaboliet ritalinezuur kan verminderd zijn.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Carcinogeniciteit

In levenslange carcinogeniciteitsstudies bij ratten en muizen werd alleen bij mannelijke muizen een verhoogd aantal kwaadaardige levertumoren vastgesteld. De betekenis van deze bevinding voor mensen is onbekend.

Methylfenidaat had geen invloed op de voortplantingsprestaties of vruchtbaarheid bij lage veelvouden van de klinische dosis.

Zwangerschap en embryonale/foetale ontwikkeling

Methylfenidaat wordt niet als teratogeen beschouwd bij ratten en konijnen. Bij ratten werd foetale toxiciteit (d.w.z. verlies van alle jongen) en maternale toxiciteit waargenomen bij doses die toxisch waren voor de moeder.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Natriumpolystyreensulfonaat

Povidon (E 1201)

Triacetine (E 1518)

Polyvinylacetaat

Natriumlaurylsulfaat

Mannitol (E 421)

Xanthaangom (E 415)

Crospovidon (E 1202)

Microkristallijne cellulose (E 460)

Guargom (E 412)

Aspartaam (E 951)

Citroenzuur

Kersensmaakstof

Talk (E 553b)

Silicium, colloïdaal gehydrateerd

Magnesiumstearaat

Polyvinylalcohol

Macrogol

Polysorbaat 80 (E 433)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel gelden geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Houd de fles goed gesloten ter bescherming tegen vocht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Verpakkingsgrootten: 28 of 30 kauwtabletten met verlengde afgifte in een HDPE-fles van 60 ml, inclusief een busje met 2 g droogmiddel met een kindveilige dop (PP).

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Neuraxpharm Pharmaceuticals, SL

Avda. Barcelona 69

08970 Sant Joan Despí - Barcelona

Spanje

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/24/1907/001 (20 mg x 30 kauwtabletten met verlengde afgifte)

EU/1/24/1907/004 (20 mg x 28 kauwtabletten met verlengde afgifte)

EU/1/24/1907/002 (30 mg x 30 kauwtabletten met verlengde afgifte)

EU/1/24/1907/005 (30 mg x 28 kauwtabletten met verlengde afgifte)

EU/1/24/1907/003 (40 mg x 30 kauwtabletten met verlengde afgifte)

EU/1/24/1907/006 (40 mg x 28 kauwtabletten met verlengde afgifte)

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 28-02-2025

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau. http://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Tuzulby

EU-vergunningsnummer EU/1/24/1907
Werkzame stof (INN) methylphenidate hydrochloride
ATC-code N06BA04 – Methylfenidaat
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Neuraxpharm Pharmaceuticals S.L.
Status van de vergunning Vergund (28-02-2025)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 14-08-2026