Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Sivextro – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Sivextro

Sivextro 200 mg filmomhulde tabletten

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Sivextro 200 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke filmomhulde tablet bevat 200 mg tedizolidfosfaat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet (tablet).

Ovale (13,8 mm lang en 7,4 mm breed), gele filmomhulde tablet met ‘TZD’ aan de voorzijde en ‘200’ aan de achterzijde ingeslagen.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Sivextro-tabletten zijn geïndiceerd voor de behandeling van acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur (Acute Bacterial Skin and Skin Structure Infections, ABSSSI) bij: volwassenen

adolescenten en kinderen die minstens 35 kg wegen

Zie rubrieken 4.4 en 5.1.

Men dient rekening te houden met de officiële richtlijnen betreffende het juiste gebruik van antibacteriële middelen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

Tedizolidfosfaat tabletten, poeder voor suspensie voor oraal gebruik of poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie kunnen gebruikt worden als initiële behandeling. Patiënten die de behandeling starten met de parenterale formulering kunnen op een orale formulering overschakelen wanneer dit klinisch aangewezen is.

De aanbevolen dosis voor volwassenen is 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen. Dit geldt ook voor adolescenten en kinderen die minstens 35 kg wegen.

Als een dosis wordt vergeten, moet deze zo snel mogelijk worden ingenomen, tot 8 uur vóór de geplande volgende dosis. In geval van een tijdsspanne van minder dan 8 uur vóór de volgende dosis, moet de patiënt wachten tot de volgende geplande dosis. Patiënten mogen geen dubbele dosis innemen om een vergeten dosis in te halen.

Speciale populaties

Ouderen

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2). De klinische ervaring bij patiënten ≥ 75 jaar is beperkt.

Verminderde leverfunctie

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Verminderde nierfunctie

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

Voor adolescenten en kinderen die minstens 35 kg wegen, is tedizolidfosfaat beschikbaar als 200 mg tabletten, poeder voor suspensie voor oraal gebruik of poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie.

Voor adolescenten en kinderen die minder dan 35 kg wegen, is tedizolidfosfaat beschikbaar als poeder voor orale suspensie of poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie.

Wijze van toediening

Bestemd gebruik. De tabletten moeten in zijn geheel doorgeslikt worden, met of zonder voedsel (zie rubriek 5.2).

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof(fen) of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Patiënten met neutropenie

De veiligheid en werkzaamheid van tedizolidfosfaat bij patiënten met neutropenie (aantal neutrofielen < 1000 cellen/mm3) zijn niet onderzocht. In een diermodel voor infectie was de antibacteriële werking van tedizolid verminderd bij afwezigheid van granulocyten. De klinische relevantie van deze bevinding is niet bekend. Alternatieve therapieën dienen overwogen te worden bij behandeling van patiënten met neutropenie en ABSSSI (zie rubriek 5.1).

Mitochondriale disfunctie

Tedizolid remt de mitochondriale eiwitsynthese. Bijwerkingen zoals lactaatacidose, anemie en neuropathie (optisch en perifeer) kunnen als gevolg van deze remming optreden. Deze gebeurtenissen zijn waargenomen met een ander lid van de oxazolidinonklasse waarbij de toedieningsduur langer was dan die aanbevolen voor tedizolidfosfaat.

Myelosuppressie

Tijdens de behandeling met tedizolidfosfaat werden trombocytopenie, een daling van hemoglobine en een daling van neutrofielen waargenomen (zie rubriek 4.8). Anemie, leukopenie en pancytopenie zijn gemeld bij patiënten die behandeld werden met een ander lid van de oxazolidinonklasse en het risico van deze bijwerkingen bleek verband te houden met de duur van de behandeling. De meeste gevallen van trombocytopenie traden op bij een behandeling die langer duurde dan de aanbevolen duur. Patiënten met nierfalen kunnen een risico lopen op trombocytopenie. Patiënten die myelosuppressie ontwikkelen moeten worden gecontroleerd en de voordelen en risico’s moeten opnieuw worden afgewogen. Als de behandeling wordt voortgezet, moet het bloedbeeld nauwkeurig gecontroleerd worden en moeten passende manieren van aanpak worden uitgevoerd.

Perifere neuropathie en stoornissen van de nervus opticus

Perifere neuropathie alsook opticusneuropathie, die soms tot gezichtsverlies leidde, zijn gemeld bij patiënten die behandeld werden met een ander lid van de oxazolidinonklasse met een duur van de behandeling die de aanbevolen behandelingsduur voor tedizolidfosfaat overschreed. Neuropathie (optisch en perifeer) is niet gemeld bij patiënten die gedurende de aanbevolen behandelingsduur van 6 dagen met tedizolidfosfaat behandeld werden. Aan alle patiënten moet geadviseerd worden om symptomen van visusstoornissen, zoals veranderingen in de gezichtsscherpte, veranderingen in het kleurenzicht, wazig zien of afwijkingen in het gezichtsveld, te melden. In dergelijke gevallen is onmiddellijke evaluatie aanbevolen waarbij de patiënt, indien nodig, naar een oogarts moet worden doorverwezen.

Lactaatacidose

Lactaatacidose is gemeld bij het gebruik van een ander lid van de oxazolidinonklasse. Lactaatacidose is niet gemeld bij patiënten die gedurende de aanbevolen behandelingsduur van 6 dagen met tedizolidfosfaat werden behandeld.

Overgevoeligheidsreacties

Tedizolidfosfaat dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten van wie bekend is dat ze overgevoelig zijn voor andere oxazolidinonen, aangezien kruisovergevoeligheid kan optreden.

Aan Clostridioides difficile geassocieerde diarree

Aan Clostridioides difficile geassocieerde diarree (Clostridioides difficile associated diarrhoea, CDAD) is gemeld met tedizolidfosfaat (zie rubriek 4.8). CDAD kan in ernst variëren van lichte diarree tot fatale colitis. De behandeling met antibacteriële middelen verandert de normale flora in de dikke darm en kan tot overgroei van C. difficile leiden.

Met CDAD moet rekening worden gehouden bij alle patiënten die zich aandienen met ernstige diarree na het gebruik van antibiotica. Het afnemen van een nauwkeurige medische voorgeschiedenis is noodzakelijk aangezien er meldingen zijn waarbij CDAD meer dan twee maanden na de toediening van antibacteriële middelen optrad.

Bij vermoedelijke of bevestigde CDAD moeten tedizolidfosfaat en, indien mogelijk, andere antibacteriële middelen die niet tegen C. difficile gericht zijn, worden stopgezet en moeten er onmiddellijk gepaste therapeutische maatregelen worden genomen. Gepaste ondersteunende maatregelen, behandeling van C. difficile met antibiotica en chirurgische evaluatie dienen te worden overwogen. Geneesmiddelen die de peristaltiek remmen, zijn in deze situatie gecontra-indiceerd.

Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele, niet-selectieve remmer van monoamineoxidase (MAO) (zie rubriek 4.5).

Serotoninesyndroom

Er zijn spontane meldingen gerapporteerd van serotoninesyndroom dat in verband werd gebracht met de gelijktijdige toediening van oxazolidinonen, waaronder tedizolidfosfaat, met serotonerge middelen (zoals antidepressiva en opioïden) (zie rubriek 4.5).

Voorzichtigheid is geboden wanneer tedizolid samen met deze geneesmiddelen wordt gebruikt. Patiënten moeten nauwlettend worden geobserveerd op tekenen en symptomen van het serotoninesyndroom, zoals cognitieve disfunctie, hyperpyrexie, hyperreflexie en incoördinatie. Als zich tekenen of symptomen voordoen, moeten artsen overwegen om met één of beide middelen te stoppen.

Niet-gevoelige micro-organismen

Wanneer tedizolidfosfaat wordt voorgeschreven zonder dat er een bewijs of sterk vermoeden is van een bacteriële infectie, verhoogt dit het risico op de ontwikkeling van geneesmiddelresistente bacteriën.

Tedizolid is over het algemeen niet werkzaam tegen gramnegatieve bacteriën.

Beperkingen van de klinische gegevens

Bij ABSSSI waren de soorten infecties die behandeld werden, beperkt tot enkel cellulitis/erysipelas of grote huidabcessen en wondinfecties. Andere soorten huidinfecties zijn niet onderzocht.

Er is beperkte ervaring met tedizolidfosfaat bij de behandeling van patiënten met gelijktijdige acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur en secundaire bacteriëmie en er is geen ervaring met de behandeling van ABSSSI met ernstige sepsis of septische shock.

In gecontroleerd klinisch onderzoek werden geen patiënten met neutropenie (aantal neutrofielen < 1000 cellen/mm3) of ernstig immuungecompromitteerde patiënten opgenomen.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Mogelijk effect van tedizolidfosfaat op andere geneesmiddelen

Remming van de transporter van het breast cancer resistance protein

In een klinisch onderzoek om de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis (10 mg) rosuvastatine (breast cancer resistance protein [BCRP]-substraat, zie rubriek 5.2) alleen of in combinatie met tedizolidfosfaat (eenmaal daags 200 mg orale dosis) te vergelijken, waren de AUC en Cmax van rosuvastatine verhoogd met respectievelijk ongeveer 70 % en 55 %, wanneer gelijktijdig toegediend met tedizolidfosfaat. Daarom kan oraal toegediend tedizolidfosfaat leiden tot remming van BCRP in de darmen. Indien mogelijk zou een onderbreking van het gelijktijdig toegediend BCRP-substraat-geneesmiddel (zoals imatinib, lapatinib, methotrexaat, pitavastatine, rosuvastatine, sulfasalazine en topotecan) moeten worden overwogen gedurende de 6-daagse behandeling met oraal tedizolidfosfaat.

Serotonerge interacties

Mogelijke serotonerge interacties zijn niet onderzocht bij patiënten of gezonde vrijwilligers (zie rubriek 4.4 en 5.2). In fase 3-onderzoeken werden proefpersonen uitgesloten die serotonerge middelen gebruikten, waaronder antidepressiva zoals selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s), tricyclische antidepressiva en serotonine 5-hydroxytryptamine (5-HT1)-receptoragonisten (triptanen), meperidine of buspiron.

Post-marketingervaring: er zijn meldingen geweest van patiënten die last hadden van het serotoninesyndroom tijdens het gebruik van tedizolid en serotonerge middelen (antidepressiva, opioïden). Dit verdween na het stopzetten van één of beide medicijnen.

Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele remmer van monoamineoxidase (MAO)(zie rubriek 5.2). De interactie met MAO-remmers kon in fase 2- en fase 3-onderzoeken niet worden beoordeeld, omdat personen die deze geneesmiddelen gebruiken waren uitgesloten van de onderzoeken.

Adrenerge interacties

Twee placebogecontroleerde cross-over onderzoeken zijn uitgevoerd om de potentie van 200 mg oraal tedizolidfosfaat bij steady-state te beoordelen om de pressorreacties op pseudo-efedrine en tyramine bij gezonde personen te versterken. Er werden geen betekenisvolle veranderingen in bloeddruk of hartslag gezien met pseudo-efedrine. De mediane tyraminedosis die nodig was om een stijging van de systolische bloeddruk van ≥ 30 mmHg ten opzichte van de uitgangswaarde vóór dosering te veroorzaken, was 325 mg met tedizolidfosfaat vergeleken met 425 mg met placebo. Toediening van Sivextro met tyraminerijke voedingsmiddelen (d.w.z. met tyraminegehalten van ongeveer 100 mg) zou naar verwachting geen pressorreacties uitlokken.

Geneesmiddelen gemetaboliseerd door CYP3A

In een klinisch onderzoek om de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis (2 mg) midazolam (CYP3A4-substraat, zie rubriek 5.2) alleen of in combinatie met tedizolidfosfaat (eenmaal daags 200 mg orale dosis gedurende 10 dagen) te vergelijken waren de AUC en Cmax van midazolam respectievelijk 81 % wanneer gelijktijdig toegediend met tedizolidfosfaat en 83 % wanneer alleen toegediend. Dit effect is niet klinisch relevant en een dosisaanpassing van gelijktijdig toegediende CYP3A4-substraten is niet nodig tijdens behandeling met tedizolidfosfaat.

Pediatrische patiënten

Interactie-onderzoeken zijn alleen gedaan bij volwassenen.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen gegevens over het gebruik van tedizolidfosfaat bij zwangere vrouwen. Onderzoek bij muizen en ratten toonde effecten aan op de ontwikkeling (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van tedizolidfosfaat te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Het is niet bekend of tedizolidfosfaat of de metabolieten ervan in de moedermelk worden uitgescheiden. Tedizolid wordt uitgescheiden in de melk van ratten (zie rubriek 5.3). Risico voor met moedermelk gevoede zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met tedizolidfosfaat moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

De effecten van tedizolidfosfaat op de vruchtbaarheid bij mensen zijn niet onderzocht. De resultaten van dieronderzoek met tedizolidfosfaat duiden niet op schadelijke effecten wat betreft de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Sivextro kan een geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen aangezien het duizeligheid, vermoeidheid of, in sommige gevallen, slaperigheid kan veroorzaken (zie rubriek 4.8).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De vaakst gerapporteerde bijwerkingen die optraden bij patiënten die tedizolidfosfaat toegediend kregen in de gepoolde gecontroleerde klinische fase 3-onderzoeken (tedizolidfosfaat 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen) waren misselijkheid (6,9 %), hoofdpijn (3,5 %), diarree (3,2 %) en braken (2,3 %). Deze bijwerkingen waren over het algemeen van lichte tot matige ernst.

Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar bij patiënten die alleen intraveneus tedizolidfosfaat toegediend kregen ten opzichte van patiënten die alleen oraal tedizolidfosfaattoegediend kregen, met uitzondering van een groter aantal gemelde maag-darmaandoeningen bij orale toediening.

Tabel met bijwerkingen

De volgende bijwerkingen zijn waargenomen in twee vergelijkende fase3-hoofdonderzoeken bij volwassenen die met Sivextro werden behandeld (tabel 1). De bijwerkingen zijn ingedeeld volgens voorkeursterm en systeem/orgaanklasse en volgens frequentie. De frequenties zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 1: Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen

Infecties en parasitaire

aandoeningen Soms: Vulvovaginale mycotische infectie, schimmelinfectie, vulvovaginale candidiasis, abces, Clostridioides difficile-colitis, dermatofytose, orale candidiasis, luchtweginfectie

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Soms: Lymfadenopathie, anemie Niet bekend*: Trombocytopenie*

Immuunsysteemaandoeningen Soms: Geneesmiddelovergevoeligheid

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Soms: Dehydratie, diabetes mellitus onvoldoende onder controle, hyperkaliëmie

Psychische stoornissen Soms: Insomnia, slaapstoornis, angst, nachtmerries

Zenuwstelselaandoeningen Vaak: Hoofdpijn, duizeligheid

Soms: Somnolentie, dysgeusie, tremor, paresthesie, hypo-esthesie

Oogaandoeningen Soms: Wazig zien, glasvochttroebeling
Hartaandoeningen Soms: Bradycardie
Bloedvataandoeningen Soms: Overmatig blozen, opvliegers

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen

Soms: Hoesten, nasale droogheid, pulmonale congestie

Maagdarmstelselaandoeningen Vaak: Misselijkheid, diarree, braken

Soms: Abdominale pijn, obstipatie, abdominaal ongemak, droge mond, dyspepsie, bovenbuikpijn, flatulentie, gastro-oesofageale refluxziekte, hematochezie, kokhalzen

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Vaak: Gegeneraliseerde pruritus

Soms: Hyperhidrose, pruritus, rash, urticaria, alopecia, erythemateuze rash, gegeneraliseerde rash, acne, allergische pruritus, maculo-papulaire rash, papulaire rash, pruritische rash

Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen

Soms: Artralgie, spierspasmes, rugpijn, ongemak in de ledematen, nekpijn

Nier- en

urinewegaandoeningen

Soms: Abnormale urinegeur

Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen

Soms: Vulvovaginale pruritus

Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen

Vaak: Vermoeidheid

Soms: Koude rillingen, prikkelbaarheid, pyrexie, perifeer oedeem

Onderzoeken Soms: Verminderde grijpkracht, verhoogde transaminasen, verminderd aantal witte bloedcellen

* Gebaseerd op post-marketingmeldingen. Omdat deze bijwerkingen vrijwillig gemeld zijn in een populatie van onbekende grootte, is het niet mogelijk om hun frequentie betrouwbaar te schatten. Daarom wordt deze gecategoriseerd als ‘niet bekend’.

Pediatrische patiënten

De veiligheid van tedizolidfosfaat bij adolescenten werd onderzocht in één klinisch fase 3-onderzoek (zie rubriek 5.1), met 91 pediatrische patiënten (12 tot < 18 jaar) met ABSSSI die gedurende 6 dagen werden behandeld met 200 mg intraveneus en/of oraal tedizolidfosfaat en 29 patiënten die gedurende 10 dagen werden behandeld met comparatormiddelen.

De veiligheid van tedizolidfosfaat (intraveneus en/of oraal) werd ook onderzocht in 2 klinische onderzoeken met meervoudige dosering bij 83 kinderen van < 12 jaar. Deze omvatten 44 kinderen van 6 tot < 12 jaar met een mediaan van 9 doseringsdagen (bereik 1-12 dagen), 16 kinderen van 2 tot < 6 jaar met een mediaan van 9 doseringsdagen (bereik 2-14 dagen), 15 kinderen van 28 dagen tot < 2 jaar oud met een mediaan van 10 doseringsdagen (bereik 6-11 dagen), en 8 pasgeborenen van < 28 dagen oud (4 à terme en 4 prematuur) met een mediaan van 3 doseringsdagen (bereik 3 dagen).

De meest voorkomende bijwerkingen bij pediatrische patiënten < 18 jaar die tedizolidfosfaat kregen in de klinische onderzoeken naar ABSSSI waren misselijkheid (1,1 %), braken (1,1 %) en flebitis (1,1 %). Drie adolescenten (3,3 %) in de tedizolidgroep kregen verhoogde ALAT, verhoogde ASAT of afwijkende waarden met leverfunctietests.

In onderzoeken met pediatrische patiënten was het veiligheidsprofiel van tedizolidfosfaat over het algemeen vergelijkbaar met dat bij volwassenen.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

In geval van overdosering moet de toediening van Sivextro worden stopgezet en moet een algemeen ondersteunende behandeling worden ingesteld. Hemodialyse resulteert niet in een betekenisvolle verwijdering van tedizolid uit de systemische circulatie. De hoogste enkelvoudige dosis die in klinisch onderzoek werd toegediend, bedroeg 1200 mg. Alle bijwerkingen bij dit dosisniveau waren van lichte of matige ernst.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Antibacteriële middelen voor systemisch gebruik, overige antibacteriële middelen, ATC-code: J01XX11

Werkingsmechanisme

Tedizolidfosfaat is een prodrug van oxazolidinonfosfaat. De antibacteriële werking van tedizolid wordt gemedieerd door binding aan de 50S-subeenheid van het bacteriële ribosoom, wat tot remming van de eiwitsynthese leidt.

Tedizolid is hoofdzakelijk werkzaam tegen grampositieve bacteriën.

Tedizolid is in vitro bacteriostatisch tegen enterokokken, stafylokokken en streptokokken.

Resistentie

De vaakst waargenomen mutaties bij stafylokokken en enterokokken die tot resistentie tegen oxazolidinon resulteren, vinden plaats in één of meer kopieën van de 23S rRNA-genen (G2576U en T2500A). Organismen die resistent zijn tegen oxazolidinonen door mutaties in de voor 23S rRNA coderende chromosomale genen of ribosomale eiwitten (L3 en L4) zijn doorgaans kruisresistent tegen tedizolid.

Een tweede resistentiemechanisme wordt gecodeerd door een door plasmiden overgedragen en met een transposon geassocieerd chlooramfenicol-florfenicol resistentiegen (cfr-gen) dat in stafylokokken en enterokokken resistentie verleent tegen oxazolidinonen, fenicolen, lincosamiden, pleuromutilines, streptogramine-A en macroliden met 16 atomen. Ten gevolge van een hydroxymethylgroep op C5 behoudt tedizolid zijn werking tegen Staphylococcus aureus stammen die het cfr-gen tot expressie brengen in de afwezigheid van chromosomale mutaties.

Het werkingsmechanisme verschilt van dat van antibacteriële geneesmiddelen die niet tot de oxazolidinonklasse behoren. Bijgevolg is kruisresistentie tussen tedizolid en andere klassen antibacteriële geneesmiddelen onwaarschijnlijk.

Antibacteriële werking in combinatie met andere antibacteriële en antifungale middelen

Uit in vitro-onderzoek naar geneesmiddelcombinaties met tedizolid en amfotericine B, aztreonam, ceftazidim, ceftriaxon, ciprofloxacine, clindamycine, colistine, daptomycine, gentamicine, imipenem, ketoconazol, minocycline, piperacilline, rifampicine, terbinafine, trimethoprim/sulfamethoxazol en vancomycine blijkt dat noch synergie noch antagonisme zijn aangetoond.

Gevoeligheidstestbreekpunten

Het Europees Comité voor tests op antimicrobiële resistentie (EUCAST) heeft voor tedizolid interpretatiecriteria voor gevoeligheidstests vastgesteld met betrekking tot de MIC (minimale remmende concentratie). Deze criteria zijn te vinden via de volgende link:

https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx.

Farmacokinetische/farmacodynamische relatie

De AUC/MIC-ratio was de farmacodynamische parameter die het best correleerde met de werkzaamheid in infectiemodellen met S. aureus in de dijen en longen van muizen.

In een infectiemodel met S. aureus in de dijen van muizen was de antibacteriële werking van tedizolid verminderd bij afwezigheid van granulocyten. De AUC/MIC-ratio voor het bereiken van bacteriostase bij muizen met neutropenie was minstens 16 maal de AUC/MIC-ratio bij immuuncompetente dieren (zie rubriek 4.4).

Klinische werkzaamheid tegen specifieke pathogenen

In klinisch onderzoek is de werkzaamheid aangetoond tegen de pathogenen vermeld onder elke indicatie die in vitro gevoelig waren voor tedizolid.

Acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur

  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus pyogenes
  • Streptococcus agalactiae
  • Streptococcus anginosus-groep (waaronder S. anginosus, S. intermedius en S. constellatus)

Antibacteriële werking tegen andere relevante pathogenen

Klinische werkzaamheid is niet aangetoond tegen de volgende pathogenen, hoewel in vitro-onderzoek aangeeft dat ze gevoelig zouden zijn voor tedizolid bij afwezigheid van verworven resistentiemechanismen:

  • Staphylococcus lugdunensis

Pediatrische patiënten

In een gerandomiseerd, voor de onderzoeker geblindeerd onderzoek bij 120 pediatrische patiënten van 12 tot < 18 jaar met ABSSSI werden de veiligheid en werkzaamheid beoordeeld van intraveneus en/of oraal tedizolidfosfaat, gedoseerd 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen, versus intraveneuze en/of orale comparator, door de onderzoeker geselecteerd, gedurende 10 dagen. Eenennegentig (91) patiënten werden gerandomiseerd naar tedizolidfosfaat en 29 naar comparator. Werkzaamheid was een secundair eindpunt dat beschrijvend geanalyseerd werd in de intent-to-treat (ITT)-populatie. Klinisch resultaat op dag 18 tot 25 na behandeling was 96,7 % in de tedizolidgroep en 93,1 % in de comparatorgroep (verschil 3,6 %, 95 %-BI: -6,3; 13,5). Vroege klinische respons (gedefinieerd als ten minste een reductie van 20 % in laesiegrootte 48-72 uur na start van de behandeling) was 92,3 % in de tedizolidgroep en 96,6 % in de comparatorgroep (verschil -4,2 %, 95 %-BI: -12,9; 4,4).

Daarnaast werden de veiligheid en werkzaamheid van tedizolidfosfaat onderzocht bij pediatrische patiënten van 28 dagen tot < 12 jaar in een gerandomiseerd, voor de onderzoeker geblindeerd onderzoek met werkzaam controlemiddel bij 100 patiënten met klinisch gedocumenteerde ABSSSI (75 kregen tedizolid, 25 kregen de comparator geselecteerd door de onderzoeker). Patiënten werden in een 3:1-verhouding gerandomiseerd om tedizolidfosfaat gedurende 6 tot 10 dagen te krijgen of de comparator gedurende 10 tot 14 dagen. Tedizolidfosfaat (intraveneus en/of oraal) werd gedoseerd met een op gewicht gebaseerde dosis van 2-2,5 mg/kg elke 12 uur of als 200 mg eenmaal daags. Werkzaamheid was een secundair eindpunt dat beschrijvend geanalyseerd werd. Klinisch resultaat op dag 22 tot dag 29 na behandeling binnen de ITT-populatie was 93,3 % in de tedizolidgroep en 92,0 % in de comparatorgroep (verschil 1,3 %, 95 %-BI: -10,7; 13,4).

Er werd in geen van beide onderzoeken een hypothesetoetsing gepland of uitgevoerd. De werkzaamheid bij pediatrische patiënten is vastgesteld op basis van het bereiken van vergelijkbare blootstellingen als bij volwassenen (zie rubriek 5.2).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Oraal en intraveneus tedizolidfosfaat is een prodrug die snel door fosfatasen wordt omgezet in tedizolid, de microbiologisch werkzame stof. In deze rubriek wordt enkel het farmacokinetische profiel van tedizolid besproken. Farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd met gezonde vrijwilligers en populatiefarmacokinetische analyses werden uitgevoerd bij patiënten die deelnamen aan fase III-onderzoek.

Absorptie

Bij steady-state waren de gemiddelde (SD) Cmax-waarden van tedizolid van 2,2 (0,6) en 3,0 (0,7) mcg/ml en de AUC-waarden van tedizolid van 25,6 (8,5) en 29,2 (6,2) mcg·u/ml vergelijkbaar bij respectievelijk orale en intraveneuze toediening van tedizolidfosfaat. De absolute biologische beschikbaarheid van tedizolid is meer dan 90 %. De piekplasmaconcentraties van tedizolid worden bereikt ongeveer 3 uur na toediening van oraal toegediend tedizolidfosfaat in nuchtere toestand.

De piekconcentraties (Cmax) van tedizolid dalen met ongeveer 26 % en worden met 6 uur vertraagd wanneer tedizolidfosfaat wordt toegediend na een vetrijke maaltijd vergeleken met nuchtere toestand, terwijl de totale blootstelling (AUC0-∞) onveranderd blijft tussen nuchtere en niet-nuchtere toestand.

Distributie

De gemiddelde binding van tedizolid aan humane plasmaeiwitten bedraagt ongeveer 70-90 %. Het gemiddelde verdelingsvolume van tedizolid in steady-state bij gezonde volwassenen (n = 8) na een enkelvoudige intraveneuze dosis tedizolidfosfaat van 200 mg varieerde van 67 tot 80 l.

Biotransformatie

Tedizolidfosfaat wordt door endogene fosfatasen in plasma en weefsel omgezet in de microbiologisch werkzame stof, tedizolid. Naast tedizolid, dat verantwoordelijk is voor ongeveer 95 % van de totale AUC van radioactieve koolstof in het plasma, zijn er geen andere belangrijke circulerende metabolieten. Wanneer tedizolid werd geïncubeerd met gepoolde humane levermicrosomen, bleef het stabiel. Dit suggereert dat tedizolid geen substraat van CYP450-leverenzymen is. Bij de biotransformatie van tedizolid zijn verschillende sulfotransferase (SULT)-enzymen (SULT1A1, SULT1A2 en SULT2A1) betrokken. Zij vormen een inactief en niet-circulerend sulfaatconjugaat dat in de excreta wordt teruggevonden.

Eliminatie

Tedizolid wordt in excreta geëlimineerd, hoofdzakelijk als een niet-circulerend sulfaatconjugaat. Na een enkelvoudige orale toediening van 14C-gemerkt tedizolidfosfaat in nuchtere toestand, vond de eliminatie hoofdzakelijk via de lever plaats, waarbij 81,5 % van de radioactieve dosis in de feces en 18 % in de urine werd teruggevonden. Het grootste deel van de eliminatie (> 85 %) vond plaats in de eerste 96 uur. Minder dan 3 % van de toegediende dosis tedizolidfosfaat wordt uitgescheiden als werkzaam tedizolid. De eliminatiehalfwaardetijd van tedizolid bedraagt ongeveer 12 uur en de intraveneuze klaring is 6-7 l/u.

Lineariteit/non-lineariteit

Tedizolid vertoonde een lineaire farmacokinetiek wat dosis en tijd betreft. De Cmax en AUC van tedizolid namen ongeveer dosisproportioneel toe binnen het enkelvoudige orale dosisbereik van 200 mg tot 1200 mg en binnen het intraveneuze dosisbereik van 100 mg tot 400 mg. Steady-state-concentraties worden binnen 3 dagen bereikt en wijzen op een bescheiden accumulatie van de werkzame stof van ongeveer 30 % na meerdere orale of intraveneuze eenmaal daagse toedieningen, zoals voorspeld door een halfwaardetijd van ongeveer 12 uur.

Speciale populaties

Verminderde nierfunctie

Na toediening van een enkelvoudige intraveneuze dosis tedizolidfosfaat van 200 mg bij 8 proefpersonen met ernstig verminderde nierfunctie gedefinieerd als een eGFR <30 ml/min, was de Cmax nagenoeg onveranderd en de AUC0-∞ was met minder dan 10 % veranderd ten opzichte van 8 vergelijkbare gezonde proefpersonen in de controlegroep. Hemodialyse resulteert niet in een betekenisvolle verwijdering van tedizolid uit de systemische circulatie zoals bleek bij proefpersonen met terminale nierziekte (eGFR <15 ml/min). De eGFR werd berekend met behulp van de MDRD4-formule.

Verminderde leverfunctie

Na toediening van een enkelvoudige orale dosis tedizolidfosfaat van 200 mg wordt de farmacokinetiek van tedizolid niet gewijzigd bij patiënten met een matig (n = 8) of ernstig (n = 8) verminderde leverfunctie (Child-Pugh klasse B en C).

Ouderen

De farmacokinetiek van tedizolid bij oudere, gezonde vrijwilligers (65 jaar en ouder, waarvan ten minste 5 proefpersonen van minstens 75 jaar; n = 14) was vergelijkbaar met jongere proefpersonen in de controlegroep (25 tot 45 jaar; n = 14) na toediening van een enkelvoudige orale dosis tedizolidfosfaat van 200 mg.

Pediatrische patiënten

De farmacokinetiek van tedizolid werd onderzocht bij adolescenten (12 tot < 18 jaar; n = 91) die oraal of intraveneus tedizolidfosfaat 200 mg iedere 24 uur gedurende 6 dagen kregen. De gemiddelde (% CV) Cmax en AUC0-24 u bij steady-state voor tedizolid bij adolescenten werden geschat op 3,37 (42,2 %) mcg/ml en 30,8 (50,2 %) mcg·uur/ml, deze waren vergelijkbaar bij volwassenen.

De gemiddelde farmacokinetische parameters van tedizolid na meervoudige dosering van tedizolidfosfaat als intraveneuze infusie en als een orale formulering voor pediatrische patiënten < 12 jaar staan in tabel 2. Vergeleken met volwassen patiënten die eenmaal daags 200 mg tedizolidfosfaat krijgen, zijn de steady-state blootstellingen aan tedizolid (AUC0-24u en Cmax) hoger bij pediatrische patiënten < 12 jaar die de aanbevolen dosering tedizolidfosfaat krijgen.

Tabel 2: Geometrisch gemiddelde (%CV) voorspelde populatiefarmacokinetische parameterschattingen voor steady-state tedizolid bij pediatrische patiëntena jonger dan 12 jaar en met een gewicht van ten minste 35 kg

Doseringsschema

Totale dagelijkse

dosis

Toedienings-

wijze

Steady-state AUC0-24u

(mcg·u/ml)

Steady-state Cmax

(mcg/ml)

200 mg Eenmaal daags200 mgIntraveneus38,70 (32,00)5,02 (15,73)
Oraal (tablet)36,96 (32,00)3,21 (21,16)
Oraal (suspensie)24,62 (25,41)2,91 (21,14)

AUC, oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve; Cmax, maximale concentratie; %CV, variatiecoëfficiënt.

a N=16

Geslacht

De impact van het geslacht op de farmacokinetiek van tedizolidfosfaat werd onderzocht bij gezonde mannen en vrouwen in klinisch onderzoek en in een populatiefarmacokinetische analyse. De farmacokinetiek van tedizolid was vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.

Onderzoek naar geneesmiddelinteracties

Effecten van andere geneesmiddelen op tedizolidfosfaat

In–vitro-onderzoek heeft aangetoond dat geneesmiddelinteracties tussen tedizolid en remmers of inductoren van cytochroom-P450 (CYP) iso-enzymen niet verwacht worden.

Er werden in vitro meerdere sulfotransferase (SULT)-isovormen (SULT1A1, SULT1A2 en SULT2A1) geïdentificeerd die in staat zijn tedizolid te conjugeren. Dit suggereert dat geen enkel iso-enzym een cruciale rol speelt bij de klaring van tedizolid.

Effecten van tedizolidfosfaat op andere geneesmiddelen

Geneesmiddelmetaboliserende enzymen

In vitro-onderzoek met menselijke levermicrosomen duidt erop dat tedizolidfosfaat en tedizolid geen significant remmende werking hebben op metabolismen die gemedieerd worden door een van de volgende CYP iso-enzymen (CYP1A2, CYP2C19, CYP2A6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6 en CYP3A4). Tedizolid wijzigde de activiteit van geselecteerde CYP iso-enzymen niet, maar inductie van CYP3A4-mRNA werd in vitro in levercellen waargenomen.

Membraantransporters

Het vermogen van tedizolid of tedizolidfosfaat om het transport van testsubstraten van belangrijke geneesmiddelopname (OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, OCT1 en OCT2) en effluxtransporters (P-gp en BCRP) te remmen, werd in vitro onderzocht. Het wordt niet verwacht dat er klinisch relevante interacties optreden bij deze transporters, met uitzondering van BCRP. Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele remmer van MAO. Er wordt echter geen interactie verwacht wanneer men de IC50 vergelijkt met de verwachte plasmablootstellingen bij de mens.

Serotonerge middelen

De serotonerge effecten bij doseringen van tedizolidfosfaat die tot 30 maal hoger waren dan de equivalente dosis bij de mens, verschilden niet van vehiculum-controles in een muizenmodel dat de serotonerge werking in de hersenen voorspelt.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er is geen onderzoek naar carcinogeniteit op lange termijn uitgevoerd met tedizolidfosfaat.

Herhaalde orale en intraveneuze toediening van tedizolidfosfaat bij ratten in 1 en 3 maanden durende onderzoeken naar toxicologie veroorzaakte dosis- en tijdsafhankelijke (myeloïde, erytroïde en megakaryocytaire) hypocellulariteit van het beenmerg die gepaard ging met een daling van het aantal circulerende rode bloedcellen, witte bloedcellen en trombocyten. Deze effecten vertoonden tekenen van reversibiliteit en traden op bij blootstellingsniveaus van tedizolid in het plasma (AUC) die ≥ 6 maal hoger waren dan de plasmablootstelling bij de therapeutische dosis bij de mens. In een 1 maand durend onderzoek naar immunotoxicologie bij ratten bleek de herhaalde toediening van orale doses tedizolidfosfaat een significante daling van het aantal B-cellen en T-cellen in de milt en een daling van IgG-gehaltes in het plasma te veroorzaken. Deze effecten traden op bij blootstellingsniveaus van tedizolid in het plasma (AUC) die ≥ 3 maal hoger waren dan de verwachte plasmablootstelling bij de mens na toediening van de therapeutische dosis.

In studies bij jonge ratten werden geen specifieke, noch unieke doelorganen van toxiciteit waargenomen vergeleken met de doelorganen die al waren geïdentificeerd in de toxiciteitsonderzoeken met herhaalde orale dosis bij volwassen ratten. De blootstelling bij het no perceived adverse effect level (NOAEL)(gebaseerd op AUC0-24u) van het juveniele toxiciteitsonderzoek was echter 2 keer lager vergeleken met de blootstelling in de 28 daagse studie bij volwassen ratten. De blootstellingsniveaus in het plasma in het juveniele toxiciteitsonderzoek waren dus vergelijkbaar met die bij pediatrische patiënten bij de humane therapeutische dosis.

Er werd een speciaal onderzoek naar neuropathologie uitgevoerd met gepigmenteerde Long Evans-ratten die gedurende maximaal 9 maanden dagelijks tedizolidfosfaat toegediend kregen. Dit onderzoek maakte gebruik van gevoelige morfologische beoordeling van door perfusie gefixeerd weefsel uit het perifere en centrale zenuwstelsel. Er werd geen aanwijzing van neurotoxiciteit, met inbegrip van neurologische gedragsveranderingen of optische of perifere neuropathie, in verband gebracht met tedizolid na 1, 3, 6 of 9 maanden orale toediening van doses met blootstellingsniveaus in het plasma (AUC) die tot 8 maal hoger waren dan de verwachte plasmablootstelling bij de mens na toediening van de orale therapeutische dosis.

Tedizolidfosfaat was negatief voor genotoxiciteit in alle in vitro-testen (bacteriële omgekeerde mutatie [Ames-test], chromosomale aberratie met longcellen van Chinese hamsters) en in alle in-vivo-testen (micronucleustest in beenmerg van muizen, niet-geplande DNA-synthese in de lever van ratten). Tedizolid, dat na metabole activatie (in vitro en in vivo) uit tedizolidfosfaat ontstaat, werd ook getest op genotoxiciteit. Tedizolid was positief in een in vitro chromosomale aberratietest met longcellen van Chinese hamsters, maar negatief voor genotoxiciteit in andere in vitro-testen (Ames-test, mutageniteitstest met lymfoomcellen van muizen) en in vivo in een micronucleustest in beenmerg van muizen.

Tedizolidfosfaat had geen bijwerkingen op de vruchtbaarheid of het voortplantingsvermogen van mannelijke ratten, waaronder spermatogenese, bij orale doseringen tot de maximaal geteste dosering van 50 mg/kg/dag, of van volwassen vrouwelijke ratten bij orale doseringen tot de maximaal geteste dosering van 15 mg/kg/dag. Deze doseringsniveaus komen overeen met blootstellingsmarges van ≥ 5,3 maal bij mannen en ≥ 4,2 maal bij vrouwen vergeleken met de AUC0-24u-concentraties van tedizolid in het plasma na toediening van de orale therapeutische dosis bij de mens. Onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling bij muizen en ratten gaf geen bewijs voor een teratogeen effect bij blootstellingsniveaus die respectievelijk 4 maal en 6 maal zo hoog waren als die welke verwacht worden bij de mens. In embryo-foetaal onderzoek werd aangetoond dat tedizolidfosfaat foetale ontwikkelingstoxiciteit veroorzaakte bij muizen en ratten. Effecten op de foetale ontwikkeling die in de afwezigheid van maternale toxiciteit bij muizen optraden, waren onder meer een verminderd foetaal gewicht en een verhoogde incidentie van fusie van het ribkraakbeen (een verergering van de normale genetische predispositie voor sternale afwijkingen in de CD-1-stam van muizen) bij de hoge dosering van 25 mg/kg/dag (4 maal het geschatte blootstellingsniveau bij de mens op basis van AUC’s). Bij ratten werd bij de hoge dosering van 15 mg/kg/dag (6 maal de geschatte blootstelling bij de mens op basis van AUC’s) een verminderd foetaal gewicht en een toename in skeletafwijkingen waargenomen, waaronder een verminderde ossificatie van de sternebrae, wervels en schedel. Deze afwijkingen gingen gepaard met maternale toxiciteit (verminderd maternaal lichaamsgewicht). De NOAEL’s voor foetale toxiciteit bij muizen (5 mg/kg/dag) alsook de maternale en foetale toxiciteit bij ratten (2,5 mg/kg/dag) gingen gepaard met AUC-plasmawaarden voor tedizolid die ongeveer overeenkwamen met de AUC-waarde van tedizolid bij de orale therapeutische dosis voor mensen.

Tedizolid wordt uitgescheiden in de melk van zogende ratten en de concentraties die werden waargenomen, waren vergelijkbaar met die welke werden waargenomen in maternaal plasma.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern

Microkristallijne cellulose

Mannitol

Povidon

Crospovidon

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Polyvinylalcohol

Titaandioxide (E171)

Macrogol

Talk

Geel ijzeroxide (E172)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

6 x 1 tabletten in geperforeerde blisterverpakkingen (eenheidsafleververpakkingen) vervaardigd uit aluminium/polyethyleentereftalaat (PET)/papier-folie en een heldere laag bestaande uit polyvinylchloride (PVC)/polyvinylideenchoride (PVdC). De blisterverpakkingen zijn moeilijk te openen door kinderen.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Merck Sharp & Dohme B.V.

Waarderweg 39

2031 BN Haarlem

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/15/991/001

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 23 maart 2015

Datum van laatste verlenging: 9 januari 2020

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Sivextro 200 mg poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Sivextro 200 mg poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke injectieflacon bevat dinatriumtedizolidfosfaat overeenkomend met 200 mg tedizolidfosfaat.

Na reconstitutie bevat elke ml 50 mg tedizolidfosfaat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie (poeder voor concentraat).

Wit tot gebroken wit poeder.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Sivextro poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie is geïndiceerd voor de behandeling van acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur (Acute Bacterial Skin and Skin Structure Infections, ABSSSI) vanaf de geboorte (zie rubrieken 4.4 en 5.1).

Men dient rekening te houden met de officiële richtlijnen betreffende het juiste gebruik van antibacteriële middelen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

Tedizolidfosfaat tabletten, poeder voor suspensie voor oraal gebruik of poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie kunnen gebruikt worden als initiële behandeling. Patiënten die de behandeling starten met de parenterale formulering kunnen op een orale formulering overschakelen wanneer dit klinisch aangewezen is.

Adolescenten en kinderen die meer dan 35 kg wegen en volwassenen

De aanbevolen dosis van tedizolidfosfaat is 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen.

Adolescenten en kinderen die minder dan 35 kg wegen

De aanbevolen intraveneuze dosis van tedizolidfosfaat staat in tabel 1. Bij deze patiënten werd tedizolidfosfaat tweemaal daags toegediend gedurende 6 dagen als een intraveneuze infusie gedurende 1 uur.

Tabel 1: Intraveneuze dosis van tedizolidfosfaat voor pediatrische patiënten die minder dan

35 kg wegen

Gewichtsband (kg)DosisFrequentie
1 tot 36 mgTweemaal daags
3 tot 612 mgTweemaal daags
6 tot 1020 mgTweemaal daags
10 tot 1430 mgTweemaal daags
14 tot 2040 mgTweemaal daags
20 tot 3560 mgTweemaal daags

Eenmaal daagse dosis van tedizolidfosfaat

Als een dosis wordt vergeten, moet deze zo snel mogelijk aan de patiënt worden toegediend, tot 8 uur vóór de geplande volgende dosis. Wanneer er minder dan 8 uur is vóór de volgende dosis, moet de arts wachten tot de volgende geplande dosis. Er mag geen dubbele dosis gegeven worden om een vergeten dosis in te halen.

Tweemaal daagse dosis van tedizolidfosfaat

Als een dosis wordt vergeten, moet deze zo snel mogelijk aan de patiënt worden toegediend, tot 6 uur vóór de geplande volgende dosis. Wanneer er minder dan 6 uur is vóór de volgende dosis, moet de arts wachten tot de volgende geplande dosis. Er mag geen dubbele dosis gegeven worden om een vergeten dosis in te halen.

Speciale populaties

Ouderen

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2). De klinische ervaring bij patiënten ≥75 jaar is beperkt.

Verminderde leverfunctie

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Verminderde nierfunctie

De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

Tedizolidfosfaat is ook beschikbaar als 200 mg tabletten voor adolescenten en kinderen die meer dan 35 kg wegen. Voor patiënten die minder wegen dan 35 kg of voor patiënten die de tabletten niet kunnen slikken, kan poeder voor suspensie voor oraal gebruik worden gegeven.

Wijze van toediening

Sivextro moet via intraveneuze infusie gedurende 60 minuten worden toegediend.

Voor instructies over reconstitutie en verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof(fen) of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Patiënten met neutropenie

De veiligheid en werkzaamheid van tedizolidfosfaat bij patiënten met neutropenie (aantal neutrofielen <1000 cellen/mm3) zijn niet onderzocht. In een diermodel voor infectie was de antibacteriële werking van tedizolid verminderd bij afwezigheid van granulocyten. De klinische relevantie van deze bevinding is niet bekend. Alternatieve therapieën dienen overwogen te worden bij behandeling van patiënten met neutropenie en ABSSSI (zie rubriek 5.1).

Mitochondriale disfunctie

Tedizolid remt de mitochondriale eiwitsynthese. Bijwerkingen zoals lactaatacidose, anemie en neuropathie (optisch en perifeer) kunnen als gevolg van deze remming optreden. Deze gebeurtenissen zijn waargenomen met een ander lid van de oxazolidinonklasse waarbij de toedieningsduur langer was dan die aanbevolen voor tedizolidfosfaat.

Myelosuppressie

Tijdens de behandeling met tedizolidfosfaat werden trombocytopenie, een daling van hemoglobine en een daling van neutrofielen waargenomen (zie rubriek 4.8). Anemie, leukopenie en pancytopenie zijn gemeld bij patiënten die behandeld werden met een ander lid van de oxazolidinonklasse en het risico van deze bijwerkingen bleek verband te houden met de duur van de behandeling. De meeste gevallen van trombocytopenie traden op bij een behandeling die langer duurde dan de aanbevolen duur. Patiënten met nierfalen kunnen een risico lopen op trombocytopenie. Patiënten die myelosuppressie ontwikkelen moeten worden gecontroleerd en de voordelen en risico’s moeten opnieuw worden afgewogen. Als de behandeling wordt voortgezet, moet het bloedbeeld nauwkeurig gecontroleerd worden en moeten passende manieren van aanpak worden uitgevoerd.

Perifere neuropathie en stoornissen van de nervus opticus

Perifere neuropathie alsook opticusneuropathie, die soms tot gezichtsverlies leidde, zijn gemeld bij patiënten die behandeld werden met een ander lid van de oxazolidinonklasse met een duur van de behandeling die de aanbevolen behandelingsduur voor tedizolidfosfaat overschreed. Neuropathie (optisch en perifeer) is niet gemeld bij patiënten die gedurende de aanbevolen behandelingsduur van 6 dagen met tedizolidfosfaat behandeld werden. Alle patiënten moet geadviseerd worden om symptomen van visusstoornissen, zoals veranderingen in de gezichtsscherpte, veranderingen in het kleurenzicht, wazig zien of afwijkingen in het gezichtsveld, te melden. In dergelijke gevallen is onmiddellijke evaluatie aanbevolen waarbij de patiënt, indien nodig, naar een oogarts moet worden doorverwezen.

Lactaatacidose

Lactaatacidose is gemeld bij het gebruik van een ander lid van de oxazolidinonklasse. Lactaatacidose is niet gemeld bij patiënten die gedurende de aanbevolen behandelingsduur van 6 dagen met tedizolidfosfaat werden behandeld.

Overgevoeligheidsreacties

Tedizolidfosfaat dient met voorzichtigheid te worden toegediend bij patiënten van wie bekend is dat ze overgevoelig zijn voor andere oxazolidinonen, aangezien kruisovergevoeligheid kan optreden.

Aan Clostridioides difficile geassocieerde diarree

Aan Clostridioides difficile geassocieerde diarree (Clostridioides difficile associated diarrhoea, CDAD) is gemeld met tedizolidfosfaat (zie rubriek 4.8). CDAD kan in ernst variëren van lichte diarree tot fatale colitis. De behandeling met antibacteriële middelen verandert de normale flora in de dikke darm en kan tot overgroei van C. difficile leiden.

Met CDAD moet rekening worden gehouden bij alle patiënten die zich aandienen met ernstige diarree na het gebruik van antibiotica. Het afnemen van een nauwkeurige medische voorgeschiedenis is noodzakelijk aangezien er meldingen zijn waarbij CDAD meer dan twee maanden na de toediening van antibacteriële middelen optrad.

Bij vermoedelijke of bevestigde CDAD moeten tedizolidfosfaat en, indien mogelijk, andere antibacteriële middelen die niet tegen C. difficile gericht zijn, worden stopgezet en moeten er onmiddellijk gepaste therapeutische maatregelen worden genomen. Gepaste ondersteunende maatregelen, behandeling van C. difficile met antibiotica en chirurgische evaluatie dienen te worden overwogen. Geneesmiddelen die de peristaltiek remmen, zijn in deze situatie gecontra-indiceerd.

Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele, niet-selectieve remmer van monoamineoxidase (MAO) (zie rubriek 4.5).

Serotoninesyndroom

Er zijn spontane meldingen gerapporteerd van serotoninesyndroom dat in verband werd gebracht met de gelijktijdige toediening van oxazolidinonen, waaronder tedizolidfosfaat, met serotonerge middelen (zoals antidepressiva en opioïden) (zie rubriek 4.5).

Voorzichtigheid is geboden wanneer tedizolid samen met deze geneesmiddelen wordt gebruikt. Patiënten moeten nauwlettend worden geobserveerd op tekenen en symptomen van het serotoninesyndroom, zoals cognitieve disfunctie, hyperpyrexie, hyperreflexie en incoördinatie. Als zich tekenen of symptomen voordoen, moeten artsen overwegen om met één of beide middelen te stoppen.

Niet-gevoelige micro-organismen

Wanneer tedizolidfosfaat wordt voorgeschreven zonder dat er een bewijs of sterk vermoeden is van een bacteriële infectie, verhoogt dit het risico op de ontwikkeling van geneesmiddelresistente bacteriën.

Tedizolid is over het algemeen niet werkzaam tegen gramnegatieve bacteriën.

Beperkingen van de klinische gegevens

Bij ABSSSI waren de soorten infecties die behandeld werden, beperkt tot enkel cellulitis/erysipelas of grote huidabcessen en wondinfecties. Andere soorten huidinfecties zijn niet onderzocht.

Er is beperkte ervaring met tedizolidfosfaat bij de behandeling van patiënten met gelijktijdige acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur en secundaire bacteriëmie en er is geen ervaring met de behandeling van ABSSSI met ernstige sepsis of septische shock.

In gecontroleerd klinisch onderzoek werden geen patiënten met neutropenie (aantal neutrofielen <1000 cellen/mm3) of ernstig immuungecompromitteerde patiënten opgenomen.

Natrium

Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per injectieflacon, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Mogelijk effect van tedizolidfosfaat op andere geneesmiddelen

Remming van de transporter van het breast cancer resistance protein

In een klinisch onderzoek om de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis (10 mg) rosuvastatine (breast cancer resistance protein [BCRP]-substraat, zie rubriek 5.2) alleen of in combinatie met tedizolidfosfaat (eenmaal daags 200 mg orale dosis) te vergelijken waren de AUC en Cmax van rosuvastatine verhoogd met respectievelijk ongeveer 70 % en 55 %, wanneer gelijktijdig toegediend met tedizolidfosfaat. Daarom kan oraal toegediend tedizolidfosfaat leiden tot remming van BCRP in de darmen. Indien mogelijk zou een onderbreking van het gelijktijdig toegediend BCRP-substraat geneesmiddel (zoals imatinib, lapatinib, methotrexaat, pitavastatine, rosuvastatine, sulfasalazine en topotecan) moeten worden overwogen gedurende de 6-daagse behandeling met oraal tedizolidfosfaat.

Serotonerge interacties

Mogelijke serotonerge interacties zijn niet onderzocht bij patiënten of gezonde vrijwilligers (zie rubriek 4.4 en 5.2). In fase 3-onderzoeken werden proefpersonen uitgesloten die serotonerge middelen gebruikten, waaronder antidepressiva zoals selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s), tricyclische antidepressiva en serotonine 5-hydroxytryptamine (5 HT1)-receptoragonisten (triptanen), meperidine of buspiron.

Post-marketingervaring: er zijn meldingen geweest van patiënten die last hadden van het serotoninesyndroom tijdens het gebruik van tedizolid en serotonerge middelen (antidepressiva, opioïden). Dit verdween na het stoppen van één of beide medicijnen.

Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele remmer van monoamineoxidase (MAO)(zie rubriek 5.2). De interactie met MAO-remmers kon in fase 2 en fase 3-onderzoeken niet worden beoordeeld, omdat personen die deze geneesmiddelen gebruiken waren uitgesloten van de onderzoeken.

Adrenerge interacties

Twee placebogecontroleerde cross-over onderzoeken zijn uitgevoerd om de potentie van 200 mg oraal tedizolidfosfaat bij steady-state te beoordelen om de pressorreacties op pseudo-efedrine en tyramine bij gezonde personen te versterken. Er werden geen betekenisvolle veranderingen in bloeddruk of hartslag gezien met pseudo-efedrine. De mediane tyraminedosis die nodig was om een stijging van de systolische bloeddruk van ≥ 30 mmHg ten opzichte van de uitgangswaarde vóór dosering te veroorzaken, was 325 mg met tedizolidfosfaat vergeleken met 425 mg met placebo. Toediening van Sivextro met tyraminerijke voedingsmiddelen (d.w.z. met tyraminegehalten van ongeveer 100 mg) zou naar verwachting geen pressorreacties uitlokken.

Geneesmiddelen gemetaboliseerd door CYP3A

In een klinisch onderzoek om de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis (2 mg) midazolam (CYP3A4-substraat, zie rubriek 5.2) alleen of in combinatie met tedizolidfosfaat (eenmaal daags 200 mg orale dosis gedurende 10 dagen) te vergelijken waren de AUC en Cmax van midazolam respectievelijk 81 % wanneer gelijktijdig toegediend met tedizolidfosfaat en 83 % wanneer alleen toegediend. Dit effect is niet klinisch relevant en een dosisaanpassing van gelijktijdig toegediende CYP3A4-substraten is niet nodig tijdens behandeling met tedizolidfosfaat.

Pediatrische patiënten

Interactie-onderzoeken zijn alleen gedaan bij volwassenen.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen gegevens over het gebruik van tedizolidfosfaat bij zwangere vrouwen. Onderzoek bij muizen en ratten toonde effecten op de ontwikkeling (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van tedizolidfosfaat te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Het is niet bekend of tedizolidfosfaat of de metabolieten ervan in de moedermelk worden uitgescheiden. Tedizolid wordt uitgescheiden in de melk van ratten (zie rubriek 5.3). Risico voor met moedermelk gevoede zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met tedizolidfosfaat moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

De effecten van tedizolidfosfaat op de vruchtbaarheid bij mensen zijn niet onderzocht. De resultaten van dieronderzoek met tedizolidfosfaat duiden niet op schadelijke effecten wat betreft de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Sivextro kan een geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen aangezien het duizeligheid, vermoeidheid of, in sommige gevallen, slaperigheid kan veroorzaken (zie rubriek 4.8).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De vaakst gerapporteerde bijwerkingen die optraden bij patiënten die tedizolidfosfaat toegediend kregen in de gepoolde gecontroleerde klinische fase III-onderzoeken (tedizolidfosfaat 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen) waren misselijkheid (6,9 %), hoofdpijn (3,5 %), diarree (3,2 %) en braken (2,3 %). Deze bijwerkingen waren over het algemeen van lichte tot matige ernst.

Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar bij patiënten die alleen intraveneus tedizolidfosfaat toegediend kregen ten opzichte van patiënten die alleen oraal tedizolidfosfaat toegediend kregen, met uitzondering van een groter aantal gemelde maagdarmaandoeningen bij orale toediening.

De veiligheid werd aanvullend beoordeeld in een gerandomiseerd, dubbelblind, multicenter onderzoek uitgevoerd in China, de Filipijnen, Taiwan en de VS, met daarin in totaal 292 volwassen patiënten die behandeld werden met tedizolidfosfaat 200 mg intraveneus en/of oraal toegediend eenmaal daags gedurende 6 dagen en 297 patiënten die behandeld werden met linezolid 600 mg intraveneus en/of oraal toegediend elke 12 uur gedurende 10 dagen voor ABSSSI. Het veiligheidsprofiel in dit onderzoek was vergelijkbaar met het klinische fase 3-onderzoek; infusieplaatsreacties (flebitis) werden echter vaker gemeld (2,7 %) bij patiënten die behandeld werden met tedizolidfosfaat dan in de controlegroep met linezolid (0 %), in het bijzonder bij Aziatische patiënten. Deze bevindingen suggereren een hogere frequentie van infusiegerelateerde reacties (flebitis) dan waargenomen werd in eerdere klinische studies met tedizolidfosfaat..

Tabel met bijwerkingen

De volgende bijwerkingen zijn waargenomen in twee vergelijkende fase 3-hoofdonderzoeken en een post-autorisatieonderzoek bij volwassenen die met Sivextro (tabel 2) werden behandeld. De bijwerkingen zijn ingedeeld volgens voorkeursterm en systeem/orgaanklasse en volgens frequentie. De frequenties zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 2: Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen

Infecties en parasitaire

aandoeningen Soms: Vulvovaginale mycotische infectie, schimmelinfectie, vulvovaginale candidiasis, abces, Clostridioides difficile colitis, dermatofytose, orale candidiasis, luchtweginfectie

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Soms: Lymfadenopathie, anemie Niet bekend*: Trombocytopenie*

Immuunsysteemaandoeningen Soms: Geneesmiddelovergevoeligheid

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Soms: Dehydratie, diabetes mellitus onvoldoende onder controle, hyperkaliëmie

Psychische stoornissen Soms: Insomnia, slaapstoornis, angst, nachtmerries

Zenuwstelselaandoeningen Vaak: Hoofdpijn, duizeligheid

Soms: Somnolentie, dysgeusie, tremor, paresthesie, hypo-esthesie

Oogaandoeningen Soms: Wazig zien, glasvochttroebeling
Hartaandoeningen Soms: Bradycardie
Bloedvataandoeningen Soms: Overmatig blozen, opvliegers

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen

Soms: Hoesten, nasale droogheid, pulmonale congestie

Maagdarmstelselaandoeningen Vaak: Misselijkheid, diarree, braken

Soms: Abdominale pijn, obstipatie, abdominaal ongemak, droge mond, dyspepsie, bovenbuikpijn, flatulentie, gastro-oesofageale refluxziekte, hematochezie, kokhalzen

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Vaak: Gegeneraliseerde pruritus

Soms: Hyperhidrose, pruritus, rash, urticaria, alopecia, erythemateuze rash, gegeneraliseerde rash, acne, allergische pruritus, maculo-papulaire rash, papulaire rash, pruritische rash

Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen

Soms: Artralgie, spierspasmes, rugpijn, ongemak in de ledematen, nekpijn

Nier- en

urinewegaandoeningen

Soms: Abnormale urinegeur

Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen

Soms: Vulvovaginale pruritus

Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen

Vaak: Vermoeidheid, infusieplaatsreacties (flebitis) Soms: Koude rillingen, pijn op de infusieplaats, prikkelbaarheid, pyrexie, infusiegerelateerde bijwerking, perifeer oedeem

Onderzoeken Soms: Verminderde grijpkracht, verhoogde transaminasen, verminderd aantal witte bloedcellen

* Gebaseerd op post-marketingmeldingen. Omdat deze bijwerkingen vrijwillig gemeld zijn in een populatie met onbekende grootte, is het niet mogelijk om hun frequentie betrouwbaar te schatten. Daarom wordt deze gecategoriseerd als ‘niet bekend’.

Pediatrische patiënten

De veiligheid van tedizolidfosfaat bij adolescenten werd onderzocht in één klinische fase 3-onderzoek (zie rubriek 5.1), met 91 pediatrische patiënten (12 tot < 18 jaar) met ABSSSI die gedurende 6 dagen werden behandeld met intraveneus en/of oraal tedizolidfosfaat 200 mg en 29 patiënten die gedurende 10 dagen werden behandeld met comparatormiddelen.

De veiligheid van tedizolidfosfaat (intraveneus en/of oraal) werd ook onderzocht in 2 klinische onderzoeken met meervoudige dosering bij 83 kinderen van < 12 jaar. Deze omvatten 44 kinderen van 6 tot < 12 jaar met een mediaan van 9 doseringsdagen (bereik 1-12 dagen), 16 kinderen van 2 tot < 6 jaar met een mediaan van 9 doseringsdagen (bereik 2-14 dagen), 15 kinderen van 28 dagen tot < 2 jaar oud met een mediaan van 10 doseringsdagen (bereik 6-11 dagen), en 8 pasgeborenen van < 28 dagen oud (4 à terme en 4 prematuur) met een mediaan van 3 doseringsdagen (bereik 3 dagen).

De meest voorkomende bijwerkingen bij pediatrische patiënten < 18 jaar die tedizolidfosfaat kregen in de klinische onderzoeken naar ABSSSI waren misselijkheid (1,1 %), braken (1,1 %) en flebitis (1,1 %). Drie adolescenten (3,3 %) in de tedizolidgroep kregen verhoogde ALAT, verhoogde ASAT of afwijkende waarden met leverfunctietests.

In onderzoeken met pediatrische patiënten was het veiligheidsprofiel van tedizolidfosfaat over het algemeen vergelijkbaar met dat bij volwassenen.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

In geval van overdosering moet de toediening van Sivextro worden stopgezet en moet een algemeen ondersteunende behandeling worden ingesteld. Hemodialyse resulteert niet in een betekenisvolle verwijdering van tedizolid uit de systemische circulatie. De hoogste enkelvoudige dosis die in klinisch onderzoek werd toegediend, bedroeg 1200 mg. Alle bijwerkingen bij dit dosisniveau waren van lichte of matige ernst.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Antibacteriële middelen voor systemisch gebruik, overige antibacteriële middelen, ATC-code: J01XX11

Werkingsmechanisme

Tedizolidfosfaat is een prodrug van oxazolidinonfosfaat. De antibacteriële werking van tedizolid wordt gemedieerd door binding aan de 50S-subeenheid van het bacteriële ribosoom, wat tot remming van de eiwitsynthese leidt.

Tedizolid is hoofdzakelijk werkzaam tegen grampositieve bacteriën.

Tedizolid is in vitro bacteriostatisch tegen enterokokken, stafylokokken en streptokokken.

Resistentie

De vaakst waargenomen mutaties bij stafylokokken en enterokokken die tot resistentie tegen oxazolidinon resulteren, vinden plaats in één of meer kopieën van de 23S rRNA-genen (G2576U en T2500A). Organismen die resistent zijn tegen oxazolidinonen door mutaties in de voor 23S rRNA coderende chromosomale genen of ribosomale eiwitten (L3 en L4) zijn doorgaans kruisresistent tegen tedizolid.

Een tweede resistentiemechanisme wordt gecodeerd door een door plasmiden overgedragen en met transposon geassocieerd chlooramfenicol-florfenicol resistentiegen (cfr-gen) dat in stafylokokken en enterokokken resistentie verleent tegen oxazolidinonen, fenicolen, lincosamiden, pleuromutilines, streptogramine-A en macroliden met 16 atomen. Ten gevolge van een hydroxymethylgroep op C5 behoudt tedizolid zijn werking tegen Staphylococcus aureus stammen die het cfr-gen tot expressie brengen in de afwezigheid van chromosomale mutaties.

Het werkingsmechanisme verschilt van dat van antibacteriële geneesmiddelen die niet tot de oxazolidinonklasse behoren. Bijgevolg is kruisresistentie tussen tedizolid en andere klassen antibacteriële geneesmiddelen onwaarschijnlijk.

Antibacteriële werking in combinatie met andere antibacteriële en antifungale middelen

Uit in vitro-onderzoek naar geneesmiddelcombinaties met tedizolid en amfotericine B, aztreonam, ceftazidim, ceftriaxone, ciprofloxacine, clindamycine, colistine, daptomycine, gentamicine, imipenem, ketoconazol, minocycline, piperacilline, rifampicine, terbinafine, trimethoprim/sulfamethoxazol en vancomycine blijkt dat noch synergie noch antagonisme zijn aangetoond.

Gevoeligheidstestbreekpunten

Het Europees Comité voor tests op antimicrobiële resistentie (EUCAST) heeft voor tedizolid interpretatiecriteria voor gevoeligheidstests vastgesteld met betrekking tot de MIC (minimale remmende concentratie). Deze criteria zijn te vinden via de volgende link:

https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx.

Farmacokinetische/farmacodynamische relatie

De AUC/MIC-ratio was de farmacodynamische parameter die het best correleerde met de werkzaamheid in infectiemodellen met S. aureus in de dijen en longen van muizen.

In een infectiemodel met S. aureus in de dijen van muizen was de antibacteriële werking van tedizolid verminderd bij afwezigheid van granulocyten. De AUC/MIC-ratio voor het bereiken van bacteriostase bij muizen met neutropenie was minstens 16 maal de AUC/MIC-ratio bij immuuncompetente dieren (zie rubriek 4.4).

Klinische werkzaamheid tegen specifieke pathogenen

In klinisch onderzoek is de werkzaamheid aangetoond tegen de pathogenen vermeld onder elke indicatie die in vitro gevoelig waren voor tedizolid.

Acute bacteriële infecties van de huid en huidstructuur

  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus pyogenes
  • Streptococcus agalactiae
  • Streptococcus anginosus-groep (waaronder S. anginosus, S. intermedius en S. constellatus)

Antibacteriële werking tegen andere relevante pathogenen

Klinische werkzaamheid is niet aangetoond tegen de volgende pathogenen, hoewel in vitro-onderzoek aangeeft dat ze gevoelig zouden zijn voor tedizolid bij afwezigheid van verworven resistentiemechanismen:

  • Staphylococcus lugdunensis

Pediatrische patiëntenp

In een gerandomiseerd, voor de onderzoeker geblindeerd onderzoek bij 120 pediatrische patiënten van 12 tot < 18 jaar met ABSSSI werden de veiligheid en werkzaamheid beoordeeld van intraveneus en/of oraal tedizolidfosfaat, gedoseerd 200 mg eenmaal daags gedurende 6 dagen, versus intraveneuze en/of orale comparator, door de onderzoeker geselecteerd, gedurende 10 dagen. Eenennegentig (91) patiënten werden gerandomiseerd naar tedizolidfosfaat en 29 naar comparator. Werkzaamheid was een secundair eindpunt dat beschrijvend geanalyseerd werd in de intent-to-treat (ITT)-populatie. Klinisch resultaat op dag 18 tot 25 na behandeling was 96,7 % in de tedizolidgroep en 93,1 % in de comparatorgroep (verschil 3,6 %, 95 %-BI: -6,3; 13,5). Vroege klinische respons (gedefinieerd als ten minste een reductie van 20 % in laesiegrootte 48-72 uur na start van de behandeling) was 92,3 % in de tedizolidgroep en 96,6 % in de comparatorgroep (verschil -4,2 %, 95 %-BI: -12,9; 4,4).

Daarnaast werden de veiligheid en werkzaamheid van tedizolidfosfaat onderzocht bij pediatrische patiënten van 28 dagen tot < 12 jaar in een gerandomiseerd, voor de onderzoeker geblindeerd onderzoek met werkzaam controlemiddel bij 100 patiënten met klinisch gedocumenteerde ABSSSI (75 kregen tedizolid, 25 kregen de comparator geselecteerd door de onderzoeker). Patiënten werden in een 3:1-verhouding gerandomiseerd om tedizolidfosfaat gedurende 6 tot 10 dagen te krijgen of de comparator gedurende 10 tot 14 dagen. Tedizolidfosfaat (intraveneus en/of oraal) werd gedoseerd met een op gewicht gebaseerde dosis van 2-2,5 mg/kg elke 12 uur of als 200 mg eenmaal daags. Werkzaamheid was een secundair eindpunt dat beschrijvend geanalyseerd werd. Klinisch resultaat op dag 22 tot dag 29 na behandeling binnen de ITT-populatie was 93,3 % in de tedizolidgroep en 92,0 % in de comparatorgroep (verschil 1,3 %, 95 %-BI: -10,7; 13,4).

Er werd in geen van beide onderzoeken een hypothesetoetsing gepland of uitgevoerd. De werkzaamheid bij pediatrische patiënten is vastgesteld op basis van het bereiken van vergelijkbare blootstellingen als bij volwassenen (zie rubriek 5.2).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Oraal en intraveneus tedizolidfosfaat is een prodrug die snel door fosfatasen wordt omgezet in tedizolid, de microbiologisch werkzame stof. In deze rubriek wordt enkel het farmacokinetische profiel van tedizolid besproken. Farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd met gezonde vrijwilligers en populatiefarmacokinetische analyses werden uitgevoerd bij patiënten die deelnamen aan fase III-onderzoek.

Absorptie

Bij steady-state waren de gemiddelde (SD) Cmax-waarden van tedizolid van 2,2 (0,6) en 3,0 (0,7) mcg/ml en de AUC-waarden van tedizolid van 25,6 (8,5) en 29,2 (6,2) mcg·u/ml vergelijkbaar bij respectievelijk orale en intraveneuze toediening van tedizolidfosfaat. De absolute biologische beschikbaarheid van tedizolid is meer dan 90 %. De piekplasmaconcentraties van tedizolid worden bereikt ongeveer 3 uur na toediening van oraal toegediend tedizolidfosfaat in nuchtere toestand.

De piekconcentraties (Cmax) van tedizolid dalen met ongeveer 26 % en worden met 6 uur vertraagd wanneer tedizolidfosfaat wordt toegediend na een vetrijke maaltijd vergeleken met nuchtere toestand, terwijl de totale blootstelling (AUC0-∞) onveranderd blijft tussen nuchtere en niet-nuchtere toestand.

Distributie

De gemiddelde binding van tedizolid aan humane plasmaeiwitten bedraagt ongeveer 70-90 %. Het gemiddelde verdelingsvolume van tedizolid in steady-state bij gezonde volwassenen (n = 8) na een enkelvoudige intraveneuze dosis tedizolidfosfaat van 200 mg varieerde van 67 tot 80 l.

Biotransformatie

Tedizolidfosfaat wordt door endogene fosfatasen in plasma en weefsel omgezet in de microbiologisch werkzame stof, tedizolid. Naast tedizolid, dat verantwoordelijk is voor ongeveer 95 % van de totale AUC van radioactieve koolstof in het plasma, zijn er geen andere belangrijke circulerende metabolieten. Wanneer tedizolid werd geïncubeerd met gepoolde humane levermicrosomen, bleef het stabiel. Dit suggereert dat tedizolid geen substraat van CYP450-leverenzymen is. Bij de biotransformatie van tedizolid zijn verschillende sulfotransferase (SULT)-enzymen (SULT1A1, SULT1A2 en SULT2A1) betrokken. Zij vormen een inactief en niet-circulerend sulfaatconjugaat dat in de excreta wordt teruggevonden.

Eliminatie

Tedizolid wordt in excreta geëlimineerd, hoofdzakelijk als een niet-circulerend sulfaatconjugaat. Na een enkelvoudige orale toediening van 14C-gemerkt tedizolidfosfaat in nuchtere toestand, vond de eliminatie hoofdzakelijk via de lever plaats, waarbij 81,5 % van de radioactieve dosis in de feces en 18% in de urine werd teruggevonden. Het grootste deel van de eliminatie (> 85 %) vond plaats in de eerste 96 uur. Minder dan 3 % van de toegediende dosis tedizolidfosfaat wordt uitgescheiden als werkzaam tedizolid. De eliminatiehalfwaardetijd van tedizolid bedraagt ongeveer 12 uur en de intraveneuze klaring is 6-7 l/u.

Lineariteit/non-lineariteit

Tedizolid vertoonde een lineaire farmacokinetiek wat dosis en tijd betreft. De Cmax en AUC van tedizolid namen ongeveer dosisproportioneel toe binnen het enkelvoudige orale dosisbereik van 200 mg tot 1200 mg en binnen het intraveneuze dosisbereik van 100 mg tot 400 mg. Steady-state-concentraties worden binnen 3 dagen bereikt en wijzen op een bescheiden accumulatie van de werkzame stof van ongeveer 30 % na meerdere orale of intraveneuze eenmaal daagse toedieningen, zoals voorspeld door een halfwaardetijd van ongeveer 12 uur.

Speciale populaties

Verminderde nierfunctie

Na toediening van een enkelvoudige intraveneuze dosis tedizolidfosfaat van 200 mg bij 8 proefpersonen met ernstig verminderde nierfunctie gedefinieerd als een eGFR < 30 ml/min, was de Cmax nagenoeg onveranderd en de AUC0-∞ was met minder dan 10 % veranderd ten opzichte van 8 vergelijkbare gezonde proefpersonen in de controlegroep. Hemodialyse resulteert niet in een betekenisvolle verwijdering van tedizolid uit de systemische circulatie zoals bleek bij proefpersonen met terminale nierziekte (eGFR < 15 ml/min). De eGFR werd berekend met behulp van de MDRD4-formule.

Verminderde leverfunctie

Na toediening van een enkelvoudige orale dosis tedizolidfosfaat van 200 mg wordt de farmacokinetiek van tedizolid niet gewijzigd bij patiënten met een matig (n = 8) of ernstig (n = 8) verminderde leverfunctie (Child-Pugh klasse B en C).

Ouderen

De farmacokinetiek van tedizolid bij oudere, gezonde vrijwilligers (65 jaar en ouder, waarvan minstens 5 proefpersonen van minstens 75 jaar; n = 14) was vergelijkbaar met jongere proefpersonen in de controlegroep (25 tot 45 jaar; n = 14) na toediening van een enkelvoudige orale dosis tediozolidfosfaat van 200 mg.

Pediatrische patiënten

De farmacokinetiek van tedizolid werd onderzocht bij adolescenten (12 tot < 18 jaar; n = 91) die oraal of intraveneus tedizolidfosfaat 200 mg iedere 24 uur gedurende 6 dagen kregen. De gemiddelde (% CV) Cmax en AUC0-24 u bij steady-state voor tedizolid bij adolescenten werden geschat op 3,37 mcg/ml (42,2 %) en 30,8 mcg·uur/ml (50,2 %), deze waren vergelijkbaar bij volwassenen.

De gemiddelde farmacokinetische parameters van tedizolid na meervoudige dosering van tedizolidfosfaat als intraveneuze infusie en als orale formulering voor pediatrische patiënten < 12 jaar staan in tabel 3. Vergeleken met volwassen patiënten die eenmaal daags 200 mg tedizolidfosfaat krijgen, zijn de steady-state blootstellingen aan tedizolid (AUC0-24u en Cmax) hoger bij pediatrische patiënten < 12 jaar die de aanbevolen dosering tedizolidfosfaat krijgen.

Tabel 3: Geometrisch gemiddelde (%CV) voorspelde populatiefarmacokinetische parameterschattingen voor steady-state tedizolid bij pediatrische patiënten van geboorte* tot 12 jaar

Gewicht (kg)Doserings-schema

Totale dagelijkse

dosis

Toedie nings-wijzeSteady-state AUC0-24u (mcg·u/ml) †

Steady-state Cmax

(mcg/ml)

1 tot 3 (N = 14)6 mg12 mgIntrave neus28,41 (48,25)2,22 (34,36)
Tweemaal daags
Oraal (suspen sie)24,27 (48,25)1,35 (43,05)
3 tot 6 (N = 13)

12 mg

Tweemaal daags

24 mgIntrave neus26,40 (34,38)2,40 (20,71)
Oraal (suspen sie)22,55 (34,38)1,40 (28,20)
6 tot 10 (N = 13)

20 mg

Tweemaal daags

40 mgIntrave neus22,54 (43,87)2,22 (20,37)
Oraal (suspen sie)19,26 (43,87)1,33 (29,42)
10 tot 14 (N = 17)

30 mg

Tweemaal daags

60 mgIntrave neus27,61 (32,14)2,68 (19,57)
Oraal (suspen sie)23,58 (32,14)1,53 (27,01)
14 tot 20 (N = 25)

40 mg

Tweemaal daags

80 mgIntrave neus28,44 (22,09)2,74 (12,95)
Oraal (suspen sie)24,30 (22,09)1,61 (12,69)
20 tot 35 (N = 42)

60 mg

Tweemaal daags

120 mgIntrave neus31,84 (30,43)2,64 (22,06)
Oraal (suspen sie)27,20 (30,43)1,63 (25,66)
Vanaf 35 (N = 16)200 mg Eenmaal daags200 mgIntrave neus38,70 (32,00)5,02 (15,73)
Oraal (tablet)36,96 (32,00)3,21 (21,16)
Oraal (suspen sie)24,62 (25,41)2,91 (21,14)

AUC, oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve; Cmax, maximale concentratie; %CV, variatiecoëfficiënt.

* Omvat pasgeborenen (N=22) na een zwangerschapsduur van minimaal 26 weken. † AUC0-24u=2 AUC0-12u voor tweemaal daagse dosering.

Geslacht

De impact van het geslacht op de farmacokinetiek van tedizolidfosfaat werd onderzocht bij gezonde mannen en vrouwen in klinisch onderzoek en in een populatie-farmacokinetische analyse. De farmacokinetiek van tedizolid was vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.

Onderzoek naar geneesmiddelinteracties

Effecten van andere geneesmiddelen op tedizolidfosfaat

In-vitro-onderzoek heeft aangetoond dat geneesmiddelinteracties tussen tedizolid en remmers of inductoren van cytochroom-P450 (CYP) iso-enzymen niet verwacht worden.

Er werden in vitro verschillende sulfotransferase (SULT)-isovormen (SULT1A1, SULT1A2 en SULT2A1) geïdentificeerd die in staat zijn tedizolid te conjugeren. Dit wijst erop dat geen enkel iso-enzym een cruciale rol speelt bij de klaring van tedizolid.

Effecten van tedizolidfosfaat op andere geneesmiddelen

Geneesmiddelmetaboliserende enzymen

In vitro-onderzoek met menselijke levermicrosomen duidt erop dat tedizolidfosfaat en tedizolid geen significant remmende werking hebben op metabolismen die gemedieerd worden door een van de volgende CYP iso-enzymen (CYP1A2, CYP2C19, CYP2A6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6 en CYP3A4). Tedizolid wijzigde de activiteit van geselecteerde CYP iso-enzymen niet, maar inductie van CYP3A4-mRNA werd in vitro in levercellen waargenomen.

Membraantransporters

Het vermogen van tedizolid of tedizolidfosfaat om het transport van testsubstraten van belangrijke geneesmiddelopname (OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3, OCT1 en OCT2) en effluxtransporters (P-gp en BCRP) te remmen, werd in vitro onderzocht. Het wordt niet verwacht dat er klinisch relevante interacties optreden bij deze transporters bij toediening van de parenterale formulering.

Monoamineoxidaseremming

Tedizolid is in vitro een reversibele remmer van MAO. Er wordt echter geen interactie verwacht wanneer men de IC50 vergelijkt met de verwachte plasmablootstellingen bij de mens.

Serotonerge middelen

De serotonerge effecten bij doseringen van tedizolidfosfaat die tot 30 maal hoger waren dan de equivalente dosis bij de mens verschilden niet van vehiculum-controles in een muizenmodel dat de serotonerge werking in de hersenen voorspelt.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er is geen onderzoek naar carcinogeniteit op lange termijn uitgevoerd met tedizolidfosfaat.

Herhaalde orale en intraveneuze toediening van tedizolidfosfaat bij ratten in 1 en 3-maanden durende onderzoeken naar toxicologie veroorzaakte dosis- en tijdsafhankelijke (myeloïde, erytroïde en megakaryocytaire) hypocellulariteit van het beenmerg die gepaard ging met een daling van het aantal circulerende rode bloedcellen, witte bloedcellen en trombocyten. Deze effecten vertoonden tekenen van reversibiliteit en traden op bij blootstellingsniveaus van tedizolid in het plasma (AUC) die ≥ 6-maal hoger waren dan de plasmablootstelling bij de therapeutische dosis bij de mens. In een 1 maand durend onderzoek naar immunotoxicologie bij ratten bleek de herhaalde toediening van orale doses tedizolidfosfaat een significante daling van het aantal B-cellen en T-cellen in de milt en een daling van het IgG-gehalte in het plasma te veroorzaken. Deze effecten traden op bij blootstellingsniveaus van tedizolid in het plasma (AUC) die ≥ 3-maal hoger waren dan de verwachte plasmablootstelling bij de mens na toediening van de therapeutische dosis.

In onderzoeken bij jonge ratten werden geen specifieke, noch unieke doelorganen van toxiciteit waargenomen vergeleken met de doelorganen die al waren geïdentificeerd in de toxiciteitsonderzoeken met herhaalde orale dosis bij volwassen ratten. De blootstelling bij het no perceived adverse effect level (NOAEL) (gebaseerd op AUC0-24u) van het juveniele toxiciteitsonderzoek was echter 2 keer lager vergeleken met de blootstelling in de 28 daagse studie bij volwassen ratten. De blootstellingsniveaus in het plasma in het juveniele toxiciteitsonderzoek waren dus vergelijkbaar met die bij pediatrische patiënten bij de humane therapeutische dosis.

Er werd een speciaal onderzoek naar neuropathologie uitgevoerd met gepigmenteerde Long Evans-ratten die gedurende maximaal 9 maanden dagelijks tedizolidfosfaat toegediend kregen. Dit onderzoek maakte gebruik van gevoelige morfologische beoordeling van door perfusie gefixeerd weefsel uit het perifere en centrale zenuwstelsel. Er werd geen aanwijzing van neurotoxiciteit, met inbegrip van neurologische gedragsveranderingen of optische of perifere neuropathie, in verband gebracht met tedizolid na 1, 3, 6 of 9 maanden orale toediening van doses met blootstellingsniveaus in het plasma (AUC) die tot 8 maal hoger waren dan de verwachte plasmablootstelling bij de mens na toediening van de orale therapeutische dosis.

Tedizolidfosfaat was negatief voor genotoxiciteit in alle in-vitro-testen (bacteriële omgekeerde mutatie [Ames-test], chromosomale aberratie met longcellen van Chinese hamsters) en in alle in-vivo-testen (micronucleustest in beenmerg van muizen, niet-geplande DNA-synthese in de lever van ratten). Tedizolid, dat na metabole activatie (in vitro en in vivo) uit tedizolidfosfaat ontstaat, werd ook getest op genotoxiciteit. Tedizolid was positief in een in vitro chromosomale aberratietest met longcellen van Chinese hamsters, maar negatief voor genotoxiciteit in andere in-vitro-testen (Ames-test, mutageniteitstest met lymfoomcellen van muizen) en in vivo in een micronucleustest in beenmerg van muizen.

Tedizolidfosfaat had geen bijwerkingen op de vruchtbaarheid of het voortplantingsvermogen van mannelijke ratten, waaronder spermatogenese, bij orale doseringen tot de maximaal geteste dosering van 50 mg/kg/dag, of van volwassen vrouwelijke ratten bij orale doseringen tot de maximaal geteste dosering van 15 mg/kg/dag. Deze doseringsniveaus komen overeen met blootstellingsmarges van ≥ 5,3-maal bij mannen en ≥ 4,2-maal bij vrouwen vergeleken met de AUC0-24u-concentraties van tedizolid in het plasma na toediening van de orale therapeutische dosis bij de mens.

Onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling bij muizen en ratten gaf geen bewijs voor een teratogeen effect bij blootstellingsniveaus die respectievelijk 4-maal en 6-maal zo hoog waren als die welke verwacht worden bij de mens. In embryo-foetaal onderzoek werd aangetoond dat tedizolidfosfaat foetale ontwikkelingstoxiciteit veroorzaakte bij muizen en ratten. Effecten op de foetale ontwikkeling die in de afwezigheid van maternale toxiciteit bij muizen optraden, waren onder meer een verminderd foetaal gewicht en een verhoogde incidentie van fusie van het ribkraakbeen (een verergering van de normale genetische predispositie voor sternale afwijkingen in de CD-1-stam van muizen) bij de hoge dosering van 25 mg/kg/dag (4-maal het geschatte blootstellingsniveau bij de mens op basis van AUC’s). Bij ratten werd bij de hoge dossering van 15 mg/kg/dag (6 maal de geschatte blootstelling bij de mens op basis van AUC’s) een verminderd foetaal gewicht en een toename in skeletafwijkingen waargenomen, waaronder een verminderde ossificatie van de sternebrae, wervels en schedel. Deze afwijkingen gingen gepaard met maternale toxiciteit (verminderd maternaal lichaamsgewicht). De NOAEL’s voor foetale toxiciteit bij muizen (5 mg/kg/dag) alsook de maternale en foetale toxiciteit bij ratten (2,5 mg/kg/dag) gingen gepaard met AUC-plasmawaarden voor tedizolid die ongeveer overeenkwamen met de AUC-waarde van tedizolid bij de orale therapeutische dosis voor mensen.

Tedizolid wordt uitgescheiden in de melk van zogende ratten en de concentraties die werden waargenomen, waren vergelijkbaar met die welke werden waargenomen in maternaal plasma.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Mannitol

Natriumhydroxide (voor pH-aanpassing)

Zoutzuur (voor pH-aanpassing)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6. Sivextro is onverenigbaar met oplossingen die divalente kationen bevatten (bijv. Ca2+, Mg2+), met inbegrip van Ringer-lactaat oplossing voor injectie en Hartmann-oplossing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

De gecombineerde bewaartijd (van reconstitutie tot verdunning tot toediening) mag niet langer zijn dan 24 uur wanneer bewaard bij kamertemperatuur of in een koelkast (2 °C - 8 °C).

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities. Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na reconstitutie en verdunning, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Injectieflacon (10 ml) van helder borosilicaatglas type I met een gesiliconiseerde, grijze chloorbutylrubberen stop. Beschikbaar in verpakkingen met 1 injectieflacon en 6 injectieflacons.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Sivextro injectieflacons zijn uitsluitend bestemd voor eenmalig gebruik.

Het geneesmiddel mag uitsluitend als een intravenveuze infusie worden toegediend. Het mag niet als een intraveneuze bolus worden toegediend.

Bij de bereiding van de oplossing voor infusie moeten aseptische technieken gebruikt worden. De inhoud van de injectieflacon moet gereconstitueerd worden met 4 ml water voor injecties en voorzichtig gezwenkt worden totdat het poeder volledig is opgelost. Schudden of snelle bewegingen dienen vermeden te worden aangezien dit tot schuimvorming kan leiden.

Voor de toediening moet de gereconstitueerde oplossing verder verdund worden in natriumchloride 0,9 % oplossing voor injectie, zoals hieronder beschreven. De infuuszak mag niet geschud worden. De resulterende oplossing is een heldere, kleurloze of lichtgele oplossing en moet gedurende een tijdspanne van ongeveer 1 uur worden toegediend.

Er zijn slechts beperkte gegevens beschikbaar over de verenigbaarheid van Sivextro met andere intraveneuze stoffen en daarom mogen additieven of andere geneesmiddelen niet toegevoegd worden aan Sivextro injectieflacons voor eenmalig gebruik of gelijktijdig worden geïnfundeerd. Indien dezelfde intraveneuze lijn wordt gebruikt voor opeenvolgende infusie van verschillende geneesmiddelen, moet de lijn voor en na de infusie met 0,9 % natriumchloride worden gespoeld.

De gereconstitueerde oplossing moet voorafgaand aan de toediening visueel gecontroleerd worden op de aanwezigheid van deeltjes. Gereconstitueerde oplossingen die zichtbare deeltjes bevatten, moeten worden weggegooid.

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

Instructies voor een aseptische bereiding

  1. 1. Gebruik een steriele spuit. Spuit 4 ml water voor injecties in de flacon met het Sivextro poeder.
  2. 2. Zwenk de flacon voorzichtig tot het poeder volledig is opgelost. Niet schudden of snel bewegen om schuimvorming te voorkomen.

Instructies voor het aseptisch verdunnen van de opgeloste vloeistof en het bereiden van de dosis

Voor het bereiden van de Sivextro-dosis van 200 mg voor eenmaaldaagse infusie (adolescenten en kinderen die minstens 35 kg wegen en volwassenen):

  1. 1. Vul een injectiespuit met 4 ml van de gereconstitueerde oplossing uit de flacon en voeg dit toe aan een infuuszak met 250 ml 0,9 % natriumchloride voor injectie.
  2. 2. Laat de gehele zak bij de patiënt inlopen gedurende 1 uur.

Voor het bereiden van gewichtsgebaseerde doses voor tweemaaldaagse infusie (voor kinderen en adolescenten die minder dan 35 kg wegen):

  1. 1.

    Bereiden van de stockoplossing (100 ml 0,8 mg/ml tedizolidfosfaat):

    Vul een injectiespuit met 1,6 ml van de gereconstitueerde oplossing uit de flacon en voeg dit toe aan een infuuszak met 98,4 ml 0,9 % natriumchloride voor injectie. Let op, in de voorgevulde infuuszakken zit meer oplosmiddel. Om de juiste concentratie te krijgen is het belangrijk dat u zeker weet dat er precies 98,4 ml oplosmiddel is gebruikt met deze stap.

  2. 2.

    Bereiden van de dosis uit de stockoplossing:

    a. Bepaal de geschikte hoeveelheid Sivextro in mg door de doseringstabel hieronder te raadplegen.

Tabel 4. Bereiding van Sivextro voor infusie voor pediatrische patiënten die minder dan 35 kg wegen uit de 100 ml stockoplossing met 0,8 mg/ml tedizolidfosfaat

Lichaamsgewicht (kg)

Hoeveelheid (mg) Sivextro per

dosis (Tweemaal daags gegeven)

Volume (ml) van stockoplossing om aan de patient toe te dienen
1 tot 367,5
3 tot 61215
6 tot 102025
10 tot 143037,5
14 tot 204050
20 tot 356075

b. Breng het geschikte volume van de stockoplossing over naar een infuuszak of infuusspuit van geschikte grootte. Voor kleinere volumes kan het noodzakelijk zijn om af te ronden naar de dichtstbijzijnde afleesmarkering op een injectiespuit van geschikte grootte.

c. Inlopen gedurende 1 uur via infuus of spuitpomp

d. Dit proces wordt herhaald voor de tweede dosis van de dag

N.B: beide doses moeten worden gebruikt binnen de vastgestelde bewaartermijn (zie rubriek 6.3)

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Merck Sharp & Dohme B.V.

Waarderweg 39

2031 BN Haarlem

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/15/991/002

EU/1/15/991/003

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 23 maart 2015

Datum van laatste verlenging: 9 januari 2020

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Sivextro

EU-vergunningsnummer EU/1/15/991
Werkzame stof (INN) tedizolid
ATC-code J01XX11
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Merck Sharp & Dohme B.V.
Status van de vergunning Vergund (23-03-2015)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 08-09-2026