SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Buvidal
Buvidal 8 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifteBuvidal 16 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifteBuvidal 24 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Buvidal 8 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 16 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 24 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 32 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Buvidal 8 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 8 mg buprenorfine
Buvidal 16 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 16 mg buprenorfine
Buvidal 24 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 24 mg buprenorfine
Buvidal 32 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 32 mg buprenorfine
Hulpstof met bekend effect
De sterktes 8 mg, 16 mg, 24 mg en 32 mg bevatten 95,7 mg alcohol (ethanol) in elke ml (10% w/w).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor injectie met verlengde afgifte.
Geelachtige tot gele heldere vloeistof.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Behandeling van een verslaving aan opioïden, binnen het kader van medische, sociale en psychologische behandeling. Behandeling is bedoeld voor gebruik bij volwassenen en jongeren in de leeftijd van 16 jaar en ouder.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Toediening van Buvidal is voorbehouden aan beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg. De behandeling moet worden gestart door en blijvend onder toezicht staan van een arts die ervaring heeft met de behandeling van verslaving aan opioïden. Er dienen gepaste voorzorgsmaatregelen genomen te worden bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine, zoals opvolgingsbezoeken van de patiënt met klinische bewaking volgens de behoefte van de patiënt. Het product mee naar huis nemen of zelf toedienen door patiënten is niet toegestaan.
Voorzorgsmaatregelen die genomen moeten worden voor aanvang van de behandeling
Om versneld optreden van ontwenningsverschijnselen te voorkomen, dient behandeling met buvidal gestart te worden wanneer er objectieve en duidelijke tekenen van lichte tot matige ontwenningsverschijnselen zijn (zie rubriek 4.4). Er moet aandacht worden besteed aan het type opioïde dat gebruikt werd (of deze opioïde lang- of kortwerkend is), tijd sinds het laatste opioïdgebruik en wat de mate van verslaving is.
- Voor patiënten die heroïne of kortwerkende opioïden gebruiken, dient de eerste dosis buvidal niet te worden toegediend voordat er 6 uur is verstreken sinds de patiënt voor het laatst opioïden gebruikte.
- Voor patiënten die methadon krijgen, dient de dosis methadon verminderd te worden tot een maximum van 30 mg/dag voordat gestart wordt met de behandeling met buvidal. Het mag niet toegediend worden tot er minstens 24 uur is verstreken sinds de patiënt voor het laatst dosis methadon kreeg. Buvidal kan ontwenningsverschijnselen triggeren bij patiënten die afhankelijk zijn van methadon.
Dosering
Aanvang van behandeling bij patiënten die nog geen buprenorfine ontvangen Patiënten die niet eerder zijn blootgesteld aan buprenorfine dienen een sublinguale dosis buprenorfine van 4 mg te krijgen en een uur geobserveerd te worden voor de eerste toediening van wekelijkse buvidal, om verdraagbaarheid van buprenorfine te bevestigen.
De aanbevolen startdosis buvidal is 16 mg met een of twee extra doses van 8 mg met een tussentijd van minimaal 1 dag, naar een doeldosis van 24 mg of 32 mg gedurende de eerste week van de behandeling. De aanbevolen dosis van de tweede week van de behandeling is de totale dosis die is toegediend in de startweek.
Behandeling met maandelijkse Buvidal kan gestart worden na de start van de behandeling met wekelijkse Buvidal, in overeenstemming met de dosisconversie in tabel 1 zodra patiënten stabiel zijn op de wekelijkse behandeling (vier weken of meer, wanneer praktisch mogelijk).
Overschakelen van sublinguale buprenorfineproducten naar Buvidal
Patiënten die behandeld worden met sublinguale buprenorfine kunnen direct omgezet worden naar wekelijkse of maandelijkse Buvidal, startend op de dag na de laatste dagelijkse sublinguale behandelingsdosis buprenorfine, in overeenstemming met de doseringsaanbevelingen in tabel 1. Tijdens de doseringsperiode na de overgang is nauwlettende monitoring van patiënten aan te bevelen.
| Tabel 1. Conventionele dagelijkse sublinguale behandelingsdoses buprenorfine en aanbevolen overeenkomende doses wekelijkse en maandelijkse Buvidal | ||
| Dosis dagelijkse sublinguale buprenorfine | Dosis wekelijkse Buvidal | Dosis maandelijkse Buvidal |
| 2-6 mg | 8 mg | |
| 8-10 mg | 16 mg | 64 mg |
| 12-16 mg | 24 mg | 96 mg |
| 18-24 mg | 32 mg | 128 mg |
| 26-32 mg | 160 mg | |
De patiënt kan direct worden overgeschakeld van sublinguale buprenorfine 26-32 mg naar maandelijkse Buvidal 160 mg, met nauwlettende controle tijdens de toedieningsperiode na de overschakeling.
De dosis buprenorfine in mg kan verschillen tussen sublinguale producten, wat bij elk apart product in overweging genomen dient te worden. De farmacokinetische eigenschappen van Buvidal worden beschreven in rubriek 5.2.
Onderhoudsbehandeling en dosisaanpassingen
Buvidal kan wekelijks of maandelijks toegediend worden. Doses kunnen verhoogd of verlaagd worden en patiënten kunnen omgezet worden tussen wekelijkse en maandelijkse producten volgens de behoeften van individuele patiënten en naar klinisch oordeel van de behandelend arts volgens de aanbevelingen in tabel 1. Nadat ze zijn overgezet, hebben patiënten mogelijk nauwlettender monitoring nodig. Beoordeling van langetermijnbehandeling is gebaseerd op gegevens van 48 weken.
Aanvullende dosering
Een maximale eenmalige aanvullende dosis van 8 mg Buvidal kan toegediend worden bij een ongepland bezoek tussen regelmatige wekelijkse en maandelijkse doses, op basis van de tijdelijke behoeften van individuele patiënten.
De maximale wekelijkse dosis voor patiënten die op een wekelijkse behandeling met Buvidal staan, is 32 mg met een aanvullende dosis van 8 mg. De maximale maandelijkse dosis voor patiënten die op een maandelijkse behandeling met Buvidal staan, is 160 mg.
Gemiste doses
Om te voorkomen dat dosissen worden gemist, mag de wekelijkse dosis maximaal 2 dagen voor of na het wekelijkse tijdstip toegediend worden, en de maandelijkse dosis mag tot 1 week voor of na het maandelijkse tijdstip toegediend worden.
Als een dosis wordt overgeslagen, moet de volgende dosis zo snel mogelijk worden toegediend.
Behandeldoelen en beëindiging van de behandeling
Voordat de behandeling met Buvidal wordt gestart, moeten de behandeldoelen samen met de patiënt worden overeengekomen. Indien de behandeling met Buvidal wordt beëindigd, moet rekening worden gehouden met de kenmerken van de verlengde afgifte en kan het raadzaam zijn de dosis geleidelijk af te bouwen om ontwenningsverschijnselen te voorkomen (zie rubriek 4.4). Als de patiënt wordt overgezet van behandeling met sublinguale buprenorfine dient dit één week na de laatste wekelijkse dosis of één maand na de maandelijkse dosis Buvidal gedaan te worden volgens de aanbevelingen in tabel 1.
Speciale populaties
Ouderen
De werkzaamheid en veiligheid van buprenorfine bij mensen > 65 jaar zijn niet vastgesteld. Er kan geen doseringsadvies worden gegeven.
Over het algemeen is de aanbevolen dosis voor oudere patiënten met een normale nierfunctie hetzelfde als voor jongvolwassen patiënten met een normale nierfunctie. Omdat oudere patiënten echter een verminderde nier-/leverfunctie kunnen hebben, zijn dosisaanpassingen mogelijk nodig (zie hieronder).
Leverinsufficiëntie
Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 5.2). Bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie is het gebruik van buprenorfine gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Nierinsufficiëntie
Bij mensen met nierinsufficiëntie is een wijziging van de buprenorfine-dosis niet vereist. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min) wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij kinderen en jongeren tot 16 jaar zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.4). Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Buvidal is alleen bedoeld voor subcutane toediening. Het dient langzaam en volledig geïnjecteerd te worden in het subcutane weefsel van verschillende gebieden (billen, dij, buik of bovenarm), mits daar voldoende subcutaan weefsel is. Elk gebied kan meerdere injectieplaatsen hebben. Injectieplaatsen dienen geroteerd te worden zowel voor wekelijkse als voor maandelijkse injecties. Voordat men de wekelijkse dosis opnieuw injecteert in een eerder gebruikte injectieplaats, moet men ten minste 8 weken wachten. Er bestaan geen klinische gegevens die het opnieuw injecteren van de maandelijkse dosis op dezelfde plaats ondersteunen. Dit is hoogstwaarschijnlijk geen probleem voor de veiligheid. De beslissing om opnieuw te injecteren op dezelfde plaats, moet ook gebaseerd zijn op het klinisch oordeel van de behandelend arts. De toegediende dosis dient een enkele injectie te zijn en mag niet worden opgedeeld. De dosis mag niet intravasculair (intraveneus), intramusculair of intradermaal (in de huid) worden toegediend (zie rubriek 4.4). Zie rubriek 6.6 voor toedieningsinstructies.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen Ernstige ademhalingsinsufficiëntie
Ernstige leverinsufficiëntie
Acuut alcoholisme of delirium tremens
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Toediening
Er dient zorg te worden gedragen dat Buvidal niet onopzettelijk geïnjecteerd wordt. De dosis mag niet intravasculair (intraveneus), intramusculair of intradermaal worden toegediend.
Intravasculair, zoals bij een intraveneuze injectie, zou een risico vormen op ernstig letsel doordat Buvidal een vaste massa wordt wanneer het in contact komt met lichaamsvocht, wat mogelijk letsel aan bloedvaten, occlusie of trombo-embolische voorvallen kan veroorzaken.
Om het risico op oneigenlijk gebruik, misbruik en handel zoveel mogelijk te beperken, dienen gepaste voorzorgsmaatregelen genomen te worden bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg dienen Buvidal direct aan de patiënt toe te dienen. Het product mee naar huis nemen of zelf toedienen door patiënten is niet toegestaan. Elke poging om het depot te verwijderen dient gedurende de hele behandeling gemonitord worden.
Eigenschappen van verlengde afgifte
De eigenschappen van verlengde afgifte van het product dienen bij de behandeling in overweging genomen te worden, inclusief starten en beëindigen (zie rubriek 4.2). Patiënten met gelijktijdig medicijngebruik en/of comorbiditeiten dienen in het bijzonder gemonitord te worden op klachten en verschijnselen van toxiciteit, overdosering of ontwenning veroorzaakt door verhoogde of verlaagde niveaus buprenorfine (zie rubrieken 4.5 en 5.2).
Ademhalingsdepressie
Een aantal sterfgevallen als gevolg van ademhalingsdepressie werd gemeld bij patiënten die behandeld werden met buprenorfine, in het bijzonder wanneer dit gebruikt werd in combinatie met benzodiazepinen (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet in overeenstemming met de voorschrijfinformatie werd gebruikt. Ook zijn sterfgevallen gemeld die geassocieerd werden met een gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere ademhalingonderdrukkende middelen, zoals alcohol, gabapentinoïden (zoals pregabaline en gabapentine) (zie rubriek 4.5) of andere opioïden. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van buprenorfine bij patiënten met ademhalingsinsufficiëntie (bijvoorbeeld chronische obstructieve longziekte, astma, cor pulmonale, verminderde ademhalingsreserve, hypoxie, hypercapnie, reeds bestaande ademhalingsdepressie of kyfoscoliose).
Buprenorfine kan ernstige, mogelijk fatale ademhalingsdepressie veroorzaken bij kinderen en niet-opioïdafhankelijke personen die het middel per ongeluk of opzettelijk gebruiken.
Depressie van het centrale zenuwstelsel
Buprenorfine kan slaperigheid veroorzaken, in het bijzonder indien het wordt gebruikt in combinatie met alcohol of met middelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken, zoals benzodiazepines, tranquillizers, sedativa, gabapentinoïden of hypnotica (zie rubriek 4.5 en 4.7).
Tolerantie en stoornis in het gebruik van opioïden (misbruik en afhankelijkheid)
Buprenorfine is een partiële agonist op de mu-opiaatreceptor en chronische toediening kan opioïdverslaving veroorzaken.
Tolerantie, fysieke en psychologische afhankelijkheid en opioïdengebruiksstoornis (opioid use disorder (OUD)) kunnen zich ontwikkelen bij herhaalde toediening van opioïden zoals buprenorfine. Misbruik of opzettelijk verkeerd gebruik van buprenorfine kan leiden tot een overdosis en/of de dood. Het risico op het ontwikkelen van OUD is verhoogd bij patiënten met een persoonlijke of familiale voorgeschiedenis (ouders of broers en zussen) van middelenmisbruiksstoornissen (waaronder alcoholgebruiksstoornissen), bij huidige tabaksgebruikers of bij patiënten met een persoonlijke voorgeschiedenis van andere psychische stoornissen (bijv. ernstige depressie, angst en persoonlijkheidsstoornissen).
Voordat de behandeling met buprenorfine wordt gestart en tijdens de behandeling moeten de behandeldoelen en een beëindigingsplan met de patiënt worden afgesproken (zie rubriek 4.2).
Patiënten zullen moeten worden gecontroleerd op tekenen van afhankelijkheid (bijvoorbeeld te vroege verzoeken om herhaalrecepten). Dit omvat de beoordeling van gelijktijdig gebruikte opioïden en psychoactieve geneesmiddelen (zoals benzodiazepinen). Voor patiënten met tekenen en symptomen van OUD moet overleg met een verslavingsspecialist worden overwogen.
Serotoninesyndroom
Gelijktijdige toediening van Buvidal en andere serotonerge middelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers (SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, kan leiden tot serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening (zie rubriek 4.5). Als een gelijktijdige behandeling met andere serotonerge middelen klinisch gerechtvaardigd is, wordt geadviseerd de patiënt nauwlettend in de gaten te houden, met name bij aanvang van de behandeling en bij dosisverhogingen.
Mogelijke symptomen van serotoninesyndroom zijn een veranderde geestelijke toestand, autonome instabiliteit, neuromusculaire afwijkingen en/of gastro-intestinale symptomen. Bij vermoeden van serotoninesyndroom moet dosisverlaging of stopzetting van de behandeling worden overwogen, afhankelijk van de ernst van de symptomen.
Hepatitis en hepatische voorvallen
Het wordt aanbevolen voorafgaand aan het starten met de behandeling baseline leverfunctietests en documentatie van de virale hepatitisstatus uit te voeren. Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, gelijktijdig bepaalde andere geneesmiddelen gebruiken (zie rubriek 4.5) en/of die een bestaande leverdisfunctie hebben, lopen een groter risico op leverbeschadiging. Het wordt aanbevolen een regelmatige monitoring van de leverfunctie uit te voeren.
Gevallen van acute leverbeschadiging zijn gemeld bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden, zowel in klinische onderzoeken als in postmarketingrapporten over bijwerkingen met geneesmiddelen die buprenorfine bevatten. Het afwijkingenspectrum varieert van voorbijgaande asymptomatische verhogingen van hepatische transaminasen tot casusrapporten van cytolytische hepatitis, leverfalen, levernecrose, hepatorenaal syndroom, hepatische encefalopathie en overlijden. In veel gevallen kunnen de aanwezigheid van reeds bestaande leverenzymafwijkingen, genetische ziekte, een infectie met het hepatitis B- of hepatitis C-virus, alcoholmisbruik, anorexia, een gelijktijdig gebruik van andere potentieel hepatotoxische geneesmiddelen of het blijven injecteren van drugs een oorzakelijke of bevorderende rol hebben. Met deze onderliggende factoren moet rekening worden gehouden voordat buprenorfine wordt voorgeschreven en gedurende de behandeling. Wanneer een hepatisch voorval wordt vermoed, is een verdere biologische en etiologische evaluatie vereist. Afhankelijk van de bevindingen kan er gestopt worden met Buvidal. Mogelijk is verdere monitoring nodig naast de wekelijkse en maandelijkse behandelperiode. Als de behandeling wordt voortgezet, moet de leverfunctie zorgvuldig worden gemonitord.
Versneld optreden van ontwenningsverschijnselen
Bij het starten van behandeling met buprenorfine is het belangrijk alert te zijn op het partiële agonistprofiel van buprenorfine. Buprenorfineproducten hebben versneld ontwenningssymptomen veroorzaakt bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden wanneer deze toegediend werden voordat het effect van de agonist, veroorzaakt door recent gebruik of misbruik van opioïden, verdwenen was. Om versneld optreden van ontwenningsverschijnselen te voorkomen, dient inductie plaats te vinden wanneer objectieve klachten en verschijnselen van lichte tot matige ontwenning duidelijk aanwezig zijn (zie rubriek 4.2).
Stopzetting van de behandeling kan resulteren in een ontwenningssyndroom dat een vertraagd begin kan hebben.
Leverinsufficiëntie
Buprenorfine wordt uitgebreid gemetaboliseerd in de lever. Patiënten met matige leverinsufficiëntie moeten worden gemonitord op klachten en verschijnselen van versnelde opioïdontwenning, -toxiciteit of -overdosering veroorzaakt door verhoogde buprenorfinespiegels. Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2). De leverfunctie dient regelmatig gecontroleerd te worden tijdens de behandeling. Het gebruik van buprenorfine is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.3).
Nierinsufficiëntie
Bij patiënten met nierfalen hopen de metabolieten van buprenorfine zich op. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min), wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.2 en 5.2).
QT-verlenging
Voorzichtigheid moet in acht worden genomen bij het tegelijk toedienen van Buvidal met andere geneesmiddelen die het QT-interval verlengen, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van lang QT-syndroom of andere risicofactoren voor QT-verlenging.
Acute pijnbestrijding
Voor de bestrijding van acute pijn tijdens voortgezet gebruik van Buvidal kan een combinatie van gebruik van opioïden met hoge affiniteit voor de mu-opioïdreceptor (bijv. fentanyl), niet-opioïde analgetica en regionale anesthesie nodig zijn. Titratie van orale of intraveneuze kortwerkende opioïde geneesmiddelen tegen pijn (morfine met onmiddellijke afgifte, oxycodon of fentanyl.) naar het gewenste analgetische effect bij patiënten behandeld met Buvidal behoeft mogelijk hogere doses. Patiënten dienen tijdens de behandeling gemonitord te worden.
Gebruik bij kinderen en jongeren tot 18 jaar
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij kinderen jonger dan 16 jaar zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.2). Vanwege de beperkte gegevens over gebruik bij adolescenten (leeftijd 16 of 17) moeten de patiënten in deze leeftijdsgroep gedurende de behandeling extra zorgvuldig worden gemonitord.
Slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen
Opioïden kunnen slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen veroorzaken, waaronder centrale slaapapneu (CSA) en slaapgerelateerde hypoxemie. Het gebruik van opioïden verhoogt het risico op CSA op dosisafhankelijke wijze. Overweeg bij patiënten met CSA om de totale opioïdendosis te verlagen.
Klasse-effecten
Opioïden kunnen orthostatische hypotensie veroorzaken.
Opioïden kunnen de cerebrospinale vloeistofdruk verhogen, wat toevallen kan veroorzaken. Daarom dienen opioïden met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hoofdletsel of een intracraniale laesie, patiënten in andere omstandigheden waarin de druk van het hersenvocht toegenomen kan zijn en patiënten met een voorgeschiedenis van stuipen.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hypotensie, prostaathypertrofie of urethrastenose.
Opioïdgeïnduceerde miose, veranderingen in het bewustzijnsniveau en veranderingen in de perceptie van pijn als symptoom van een aandoening kunnen de evaluatie van een patiënt verstoren of de diagnose of het klinische verloop van een bijkomende aandoening verhullen.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met myxoedeem, hypothyreoïdie of adrenocorticale insufficiëntie (bijvoorbeeld de ziekte van Addison).
Het is aangetoond dat opioïden de druk in de ductus choledochus verhogen. Opioïden dienen daarom met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met een verstoring in de galafvoer.
Latex
Er wordt geen natuurlijk rubber of latex gebruikt bij de formulering van de naaldbescherming. Niettemin kan de aanwezigheid van verwaarloosbare sporen niet worden uitgesloten en bestaat er daarom een potentieel risico op allergische reacties bij latexgevoelige personen die niet volledig kunnen worden uitgesloten.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen onderzoek naar interacties met Buvidal uitgevoerd.
Buprenorfine moet voorzichtigheid worden gebruikt wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met:
- naltrexon en nalmefeen: Dit zijn opioïdantagonisten die de farmacologische effecten van buprenorfine kunnen blokkeren. Voor patiënten die afhankelijk zijn van opioïden die momenteel behandeld worden met buprenorfine kan naltrexon versneld optreden van verlengde en intense opioïdontwenningsverschijnselen veroorzaken. Voor patiënten die momenteel een behandeling krijgen met naltrexon, kunnen de bedoelde therapeutische effecten van toediening van buprenorfine geblokkeerd worden door naltrexon.
- alcoholische dranken of geneesmiddelen die alcohol bevatten, omdat alcohol het sedatieve effect van buprenorfine versterkt (zie rubriek 4.7).
benzodiazepinen: Deze combinatie kan dodelijk zijn vanwege centrale ademhalingsdepressie.
Daarom moeten de doseringen nauwlettend worden gemonitord en moet deze combinatie worden vermeden in die gevallen waar de kans op een oneigenlijk gebruik bestaat. De patiënten moeten ervoor worden gewaarschuwd dat het erg gevaarlijk is om zelf niet-voorgeschreven benzodiazepinen toe te dienen wanneer dit product wordt gebruikt en dat zij alleen gelijktijdig met dit product benzodiazepinen mogen gebruiken wanneer dit door de arts is opgedragen (zie rubriek 4.4).
- gabapentinoïden: Het gelijktijdige gebruik van Buvidal met gabapentinoïden (gabapentine en pregabaline) kan resulteren in ademhalingsdepressie, hypotensie, diepe sedatie, coma of overlijden. Daarom moeten de doseringen nauwlettend worden gemonitord en moet deze combinatie worden vermeden in die gevallen waar de kans op een oneigenlijk gebruik bestaat. Patiënten dienen gewaarschuwd te worden om dit product alleen gelijktijdig te gebruiken met gabapentinoïden volgens de instructies van hun arts (zie rubriek 4.4).
serotonerge geneesmiddelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers
(SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, aangezien het risico op serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening, wordt verhoogd (zie rubriek 4.4).
- andere centraal dempende middelen: Andere afgeleiden van opioïden (bijv. methadon, analgetica en hoestmiddelen), bepaalde antidepressiva, sedatieve H1-receptorantagonisten, barbituraten, andere anxiolytica dan benzodiazepinen, antipsychotica, clonidine en verwante stoffen. Deze combinaties vergroten de demping van het centrale zenuwstelsel. De verminderde mate van alertheid kan ervoor zorgen dat het besturen van voertuigen en het gebruik van machines gevaarlijk worden (zie rubriek 4.7).
- opioïde analgetica: Het kan moeilijk zijn een adequate pijnstilling te bereiken wanneer een volledige opioïdagonist wordt toegediend aan patiënten die buprenorfine krijgen. De kans bestaat ook op het toedienen van een overdosis met een volledige agonist, met name bij pogingen om de partieel agonistische effecten van buprenorfine tegen te gaan of wanneer het plasmaniveau van buprenorfine afneemt (zie rubriek 4.4)
Buprenorfine wordt primair door CYP3A4 gemetaboliseerd naar norbuprenorfine. Interactie met tegelijk toegediende inducers of remmers zijn vastgesteld in onderzoeken met transmucosale en transdermale buprenorfine. Buprenorfine wordt ook gemetaboliseerd naar buprenorfine-3β-glucuronide door UGT1A1.
CYP3A4-remmers kunnen het metabolisme van buprenorfine remmen, resulterend in de verhoogde Cmax en AUC van buprenorfine en norbuprenorfine. Buvidal vermijdt first-pass effecten en verwacht wordt dat CYP3A4-remmers (bijv. proteaseremmers zoals ritonavir, nelfinavir of indinavir, of azoolderivaten zoals ketoconazol of itraconazol, of macrolide antibiotica) minder effecten hebben op het metabolisme van buprenorfine wanneer deze tegelijk worden toegediend met Buvidal dan wanneer deze tegelijk worden toegediend met sublinguale buprenorfine. Bij het omschakelen van sublinguale buprenorfine naar Buvidal moeten patiënten mogelijk gemonitord worden om ervoor te zorgen dat de buprenorfineniveaus in het plasma voldoende zijn.
Patiënten die al Buvidal krijgen en die een behandeling met CYP3A4-remmers starten, dienen wekelijks te worden behandeld met Buvidal en te worden gemonitord op klachten en verschijnselen van overbehandeling. Omgekeerd geldt dat als een patiënt die tegelijk behandeld wordt met Buvidal en een CYP3A4-remmer, stopt met de behandeling met de CYP3A4-remmer, de patiënt gemonitord moet worden op symptomen van ontwenning (zie rubriek 4.4).
- CYP3A4-inducers kunnen het metabolisme van buprenorfine induceren, resulterend in verlaagde niveaus van buprenorfine. Buvidal vermijdt first-pass effecten en verwacht wordt dat CYP3A4-inducers (bijv. fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne of rifampicine) minder effecten hebben op het metabolisme van buprenorfine wanneer deze tegelijk worden toegediend met Buvidal dan wanneer deze tegelijk worden toegediend met sublinguale buprenorfine. Bij het omschakelen van sublinguale buprenorfine naar Buvidal moeten patiënten mogelijk gemonitord worden om ervoor te zorgen dat de buprenorfineniveaus in het plasma voldoende zijn. Patiënten die al Buvidal krijgen en die een behandeling met CYP3A4-inducers starten, dienen wekelijks te worden behandeld met Buvidal en te worden gemonitord op klachten en verschijnselen van ontwenning. Omgekeerd geldt dat als een patiënt die tegelijk behandeld wordt met Buvidal en een CYP3A4-inducer, stopt met de behandeling met de CYP3A4-inducer, de patiënt gemonitord moet worden op symptomen van overbehandeling.
- UGT1A1-remmers kunnen de systemische blootstelling aan buprenorfine beïnvloeden.
- monoamineoxidaseremmers (MAO-remmers): Mogelijke verergering van de effecten van opioïden, op basis van ervaring met morfine.
- gelijktijdige toediening van buprenorfine met anticholinergica of medicijnen met anticholinergische werking (bijv. tricyclische antidepressiva, antihistaminica, antipsychotica, spierverslappers, anti-Parkinsongeneesmiddelen) kan resulteren in een toename van de anticholinergische bijwerkingen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of beperkte gegevens over het gebruik van buprenorfine bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Buprenorfine mag alleen worden gebruikt tijdens de zwangerschap als de potentiële voordelen zwaarder wegen dan het potentiële risico voor de foetus.
Tegen het einde van de zwangerschap kan buprenorfine een ademhalingsdepressie veroorzaken bij de pasgeborene, zelfs na een korte periode van toediening. Een langdurige toediening gedurende de laatste drie maanden van de zwangerschap kan neonataal abstinentiesyndroom veroorzaken (bijvoorbeeld hypertonie, neonatale tremoren, neonatale agitatie, myoclonus of convulsies). Dit syndroom openbaart zich doorgaans pas vanaf enkele uren tot enkele dagen na de geboorte.
Vanwege de lange halfwaardetijd van buprenorfine moet worden overwogen gedurende verscheidene dagen na geboorte neonatale monitoring uit te voeren om het risico op ademhalingsdepressie of neonataal abstinentiesyndroom te voorkomen.
Borstvoeding
Buprenorfine/metabolieten worden uitgescheiden in de moedermelk en Buvidal dient met voorzichtigheid gebruikt te worden in de periode dat borstvoeding wordt gegeven.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen of beperkte gegevens over de effecten van buprenorfine op vruchtbaarheid bij de mens. Er is geen effect van buprenorfine op vruchtbaarheid waargenomen bij dieren (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Buprenorfine heeft een geringe tot matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen wanneer het wordt toegediend bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden. Buprenorfine kan slaperigheid, duizeligheid of verstoord denken veroorzaken, in het bijzonder tijdens de behandelingsinductie en dosisaanpassing. Indien het tegelijk met alcohol of centraal dempende middelen wordt gebruikt, zal het waarschijnlijk een nog sterker effect hebben (zie rubriek 4.4. en 4.5).
De patiënt moet ervoor worden gewaarschuwd niet te rijden of gevaarlijke machines te bedienen tijdens het gebruik van dit geneesmiddel, totdat bekend is hoe dit geneesmiddel van invloed is op de patiënt. De behandelend arts moet een individuele aanbeveling geven.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest gerapporteerde bijwerkingen van buprenorfine zijn hoofdpijn, misselijkheid, hyperhidrose, slapeloosheid, abstinentiesyndroom en pijn.
Tabel met lijst van bijwerkingen
In tabel 2 staan bijwerkingen gerapporteerd voor buprenorfine, inclusief Buvidal. De volgende termen en frequenties zijn toegepast: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100 tot < 1/10), soms (≥ 1/1000 tot < 1/100) en frequentie niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
| Tabel 2. Bijwerkingen weergegeven per lichaamssysteem | ||||||
| Systeem/orgaanklas se | Zeer vaak | Vaak | Soms | Niet bekend | ||
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Infectie Influenza Faryngitis Rinitis | Cellulitis op de injectieplaats | ||||
Bloed- en lymfestelselaandoen ingen | Lymfadenopathie | |||||
| Immuunsysteemaan doeningen | Overgevoeligheid | |||||
Voedings- en stofwisselingsstoorni ssen | Verminderde eetlust | |||||
| Psychische stoornissen | Slapeloosheid | Angst Agitatie Depressie Vijandigheid Nervositeit Abnormale gedachten Paranoïdie Medische afhankelijkheid | Hallucinaties Euforische stemming | |||
| Zenuwstelselaandoe ningen | Hoofdpijn | Slaperigheid Duizeligheid Migraine Paresthesie Syncope Onvrijwillig beven (tremor) Hypertonie Spraakstoornissen | ||||
| Oogaandoeningen | Traanklieraandoening Mydriasis Miose | |||||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Vertigo | |||||
| Hartaandoeningen | Hartkloppingen | |||||
| Bloedvataandoening en | Vasodilatatie Hypotensie | |||||
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoe ningen | Hoesten Dyspneu Geeuwen Astma Bronchitis | |||||
| Maagdarmstelselaa ndoeningen | Misselijkheid | Constipatie Braken | ||||
| Tabel 2. Bijwerkingen weergegeven per lichaamssysteem | ||||||
| Systeem/orgaanklas se | Zeer vaak | Vaak | Soms | Niet bekend | ||
Buikpijn Winderigheid Dyspepsie Droge mond Diarree Spijsverteringsstoorni s | ||||||
Lever- en galaandoeningen | Verhoogde alanine-aminotransferase Varhoogde aspartaat- aminotransferase Verhoogde leverenzymen | |||||
Huid- en onderhuidaandoeni ngen | Huiduitslag Pruritus Urticaria | Huidvlekken | Erytheem | |||
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoen ingen | Artralgie Rugpijn Myalgie Spierspasmen Pijn in de nek Botpijn | |||||
Nier- en urinewegaandoenin gen | Urineretentie | |||||
Voortplantingsstelse l- en borstaandoeningen | Dysmenorroe | |||||
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatssto ornissen | Hyperhidrose Abstinentiesynd room Pijn | Pijn op de injectieplaats Pruritus op de injectieplaats Erytheem op de injectieplaats Zwelling op de injectieplaats Reactie op de injectieplaats Verharding van de injectieplaats Knobbel op de injectieplaats Perifeer oedeem Asthenie Malaise Pyrexie Koude rillingen Neonataal onthoudingssyndroo m Pijn op de borst | Ontsteking van de injectieplaats Blauwe plek op de injectieplaats Netelroos op de injectieplaats | Abces op de injectieplaats Ulceratie op de injectieplaats Necrose op de injectieplaats | ||
| Onderzoeken | Afwijkingen bij leverfunctietests | |||||
Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplic aties | Duizeligheid bij de verrichting | |||||
Beschrijving van bepaalde bijwerkingen
Reactie op de injectieplaats
Bij het dubbelblinde, fase 3 werkzaamheidsonderzoek werden injectieplaatsgerelateerde bijwerkingen waargenomen bij 36 (16,9%) van de 213 patiënten (5% van de toegediende injecties) in de met Buvidal behandelde groep. De meest voorkomende bijwerkingen waren pijn op de injectieplaats (8,9%), pruritus op de injectieplaats (6,1%) en erytheem op de injectieplaats (4,7%). De reacties op de injectieplaats waren allemaal van lichte of matige ernst en de meeste voorvallen waren van voorbijgaande aard.
Na het op de markt brengen van Buvidal zijn bijwerkingen gerelateerd aan de injectieplaats, zoals abces, ulceratie en necrose, gemeld.
Drugsverslaving
Herhaald gebruik van buprenorfine kan leiden tot drugsverslaving, zelfs bij therapeutische doses. Het risico op drugsverslaving kan variëren afhankelijk van de individuele risicofactoren, de dosering en de duur van de opioïdenbehandeling van de patiënt (zie rubriek 4.4).
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg worden verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Symptomen
Een ademhalingsdepressie als gevolg van CZS-depressie is het voornaamste symptoom waarvoor een interventie vereist is in het geval van overdosering van buprenorfine, omdat dit kan leiden tot een ademhalingsstilstand en overlijden. Tot de eerste symptomen van overdosering kunnen ook overmatig zweten, slaperigheid, amblyopie, miose, hypotensie, misselijkheid, braken en/of spraakstoornissen behoren.
Behandeling
Algemene ondersteunende maatregelen moeten worden ingesteld, inclusief een zorgvuldige monitoring van de respiratoire en de cardiale status van de patiënt. Een symptomatische behandeling van de ademhalingsdepressie na standaard intensivecaremaatregelen moeten worden ingesteld. Een doorgankelijke luchtweg en geassisteerde of gecontroleerde ventilatie moeten verzekerd zijn. De patiënt moet worden overgebracht naar een omgeving waarin volledige reanimatiefaciliteiten aanwezig zijn. Als de patiënt braakt, moeten voorzorgsmaatregelen worden genomen om inademing te voorkomen. Het gebruik van een opioïdantagonist (d.w.z. naloxon) wordt aanbevolen, ondanks het geringe effect dat dit kan hebben bij het omkeren van de ademhalingssymptomen van buprenorfine in vergelijking met de effecten ervan op volledige-agonisten-opioïden.
Er moet rekening worden gehouden met de lange werkingsduur van buprenorfine en de verlengde afgifte van Buvidal bij het bepalen van de duur van de behandeling die nodig is voor het omkeren van de effecten van een overdosis (zie rubriek 4.4). Naloxon kan sneller worden geklaard dan buprenorfine, waardoor eerder beheerste symptomen van een buprenorfine-overdosering kunnen terugkomen.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Overige middelen werkzaam op het zenuwstelsel, middelen bij opioïdverslaving, ATC-code: N07BC01
Werkingsmechanisme
Buprenorfine is een opioïde partiële agonist/antagonist die zich bindt aan de μ (mu) en κ (kappa) opioïdreceptoren in de hersenen. De werkzaamheid in de opioïde onderhoudsbehandeling wordt toegeschreven aan de langzaam omkeerbare eigenschappen met de μ-opioïdereceptoren die, gedurende een langere periode, de behoefte aan illegale opioïden van patiënten die afhankelijk zijn van opioïden, kunnen minimaliseren.
Opioïdagonist-plafondeffecten zijn bij mensen die afhankelijk zijn van opioïden waargenomen tijdens klinische, farmacologische studies.
Klinische werkzaamheid
De werkzaamheid en veiligheid van Buvidal bij de behandeling van afhankelijkheid van opioïden werden vastgesteld in een gerandomiseerd, dubbelblind, dubbelplacebo, actief gecontroleerd fase 3-kernonderzoek met flexibele doses bij patiënten met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden. In dit onderzoek werden 428 patiënten gerandomiseerd naar een van twee behandelingsgroepen. Patiënten in de Buvidalgroep (n = 213) kregen wekelijkse injecties (16 mg tot 32 mg) gedurende de eerste 12 weken, gevolgd door maandelijkse injecties (64 mg tot 160 mg) gedurende de laatste 12 weken, plus dagelijkse doses sublinguale placebotabletten gedurende de volledige behandelingsperiode. Patiënten in de sublinguale buprenorfine-/naloxongroep (n = 215) kregen wekelijkse placebo-injecties gedurende de eerste 12 weken en maandelijkse placebo-injecties gedurende de laatste 12 weken, plus dagelijkse sublinguale buprenorfine-/naloxontabletten gedurende de gehele behandelingsperiode (8 mg tot 24 mg gedurende de eerste 12 weken en 8 mg tot 32 mg gedurende de laatste 12 weken). Gedurende de 12 weken met maandelijkse injecties, konden de patiënten in beide groepen één aanvullende wekelijkse dosis van 8 mg Buvidal per maand krijgen, indien nodig. Patiënten kwamen naar 12 wekelijkse bezoeken gedurende de eerste 12 weken en 6 bezoeken gedurende de laatste 12 weken (3 geplande maandelijkse bezoeken en 3 willekeurige urinetoxicologiebezoeken). Bij elk bezoek werden werkzaamheids- en veiligheidsuitkomsten beoordeeld.
Van de 428 gerandomiseerde patiënten voltooide 69,0% (147/213) van de patiënten in de groep behandeld met Buvidal en 72,6% (156/215) van de patiënten in de groep behandeld met sublinguale buprenorfine/naloxon de behandeling van 24 weken.
Het onderzoek voldeed aan het primaire eindpunt van non-inferioriteit in gemiddeld percentage van urinemonsters negatief voor illegale opioïden gedurende behandelingsweken 1 tot 24 voor de Buvidalgroep vergeleken met de sublinguale buprenorfine-/naloxongroep (tabel 3). Er werd voldaan aan superioriteit van Buvidal ten opzichte van sublinguale buprenorfine/naloxon (vooraf gespecificeerde testvolgorde) voor het secundaire eindpunt cumulatieve distributiefunctie (CDF) voor percentage van urinemonsters negatief voor opioïden gedurende behandelingsweken 4 tot 24 (tabel 3).
| Tabel 3. Werkzaamheidsvariabelen in een gerandomiseerd, dubbelblind, dubbelplacebo, actief gecontroleerd, fase 3-kernonderzoek met flexibele doses bij patiënten met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden | ||||||||||||||
| Werkzaamheidsvariabele | Statistiek | Buvidal | SL BPN/NX | Behandelingsverschil (%)a (95% BI) | P-waarde | |||||||||
| Percentage urinemonsters negatief voor illegale opioïden | N | 213 | 215 | |||||||||||
LS gemiddeld (%) (SE) | 35,1 (2,48) | 28,4 (2,47) | 6,7 | <0,001 | ||||||||||
| 95% BI | 30,3 – 40,0 | 23,5 - 33,3 | -0,1 - 13,6 | |||||||||||
| CDF van percentage van urinemonsters negatief voor illegale opioïden gedurende weken 4-24 | N | 213 | 215 | |||||||||||
| Mediaan | 26,7 | 6,7 | - | 0,008b | ||||||||||
CDF = cumulatieve distributiefunctie, BI = betrouwbaarheidsinterval, LS = kleinstekwadratenmethode (least squares); SE = standaard fout (standard error), SL BPN/NX = sublinguale buprenorfine/naloxon a Verschil = Buvidal - SL BPN/NX.
b De p-waarde was voor superioriteit
Er werd een langlopend, open-label, fase 3-veiligheidsonderzoek uitgevoerd met flexibele wekelijkse en maandelijkse doseringen Buvidal gedurende 48 weken. In het onderzoek werden in totaal 227 patiënten ingeschreven met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden, van wie 190 patiënten waren overgezet van sublinguale buprenorfine (met of zonder naloxon) en 37 patiënten niet eerder behandeld waren met buprenorfine. Gedurende de behandelingsperiode van 48 weken konden patiënten wisselen tussen wekelijkse en maandelijkse injecties met Buvidal en tussen doseringen (8 mg tot 32 mg Buvidal per week en 64 mg tot 160 mg Buvidal per maand) naar het klinisch oordeel van de arts.
Voor patiënten die waren overgezet van sublinguale buprenorfine was het percentage patiënten met urinemonsters negatief voor illegale opioïden 78,8% bij de baseline en 84,0% aan het einde van de behandelingsperiode van 48 weken. Voor patiënten die niet eerder werden behandeld, was het percentage patiënten met urinemonsters negatief voor illegale opioïden 0,0% bij de baseline en 63,0% aan het einde van de behandelingsperiode van 48 weken. In totaal voltooiden 156 patiënten (68,7%) de behandelingsperiode van 48 weken.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Wekelijks Buvidal
Absorptie
Na injectie stijgt de plasmaconcentratie van buprenorfine met een mediane tijd tot maximale plasmaconcentratie (tmax) van ongeveer 24 uur. Buvidal heeft volledige absolute biologische beschikbaarheid. Steady-state blootstelling wordt bereikt bij de vierde wekelijkse dosis.
Dosisevenredige verhogingen in blootstelling worden waargenomen bij het dosisinterval 8 mg tot 32 mg.
Distributie
Het gemiddelde schijnbare distributievolume voor buprenorfine is ongeveer 1900 l. Buprenorfine is ongeveer 96% eiwitgebonden, primair aan alfa- en bètaglobuline.
Biotransformatie en eliminatie
Buprenorfine wordt oxidatief gemetaboliseerd door 14-N-dealkylering naar N-desalkyl-buprenorfine (ook bekend als norbuprenorfine) via cytochroom P450 CYP3A4 en door glucuroconjungatie van de oudermolecuul en de gedealkyleerde metaboliet. Norbuprenorfine is een μ-opioïde agonist met een zwakke intrinsieke activiteit.
Subcutane toediening van Buvidal resulteert in significant lagere plasmaconcentraties van de norbuprenorfinemetaboliet vergeleken met toediening van sublinguale buprenorfine, vanwege vermijding van het first-passmetabolisme.
Eliminatie van buprenorfine uit Buvidal is beperkt door de afgiftesnelheid met een terminale halfwaardetijd variërend van 3 tot 5 dagen.
Buprenorfine wordt primair uitgescheiden via de feces door middel van galexcretie van de glucurogeconjugeerde metabolieten (70%) en de rest wordt via de urine uitgescheiden. De totale klaring van buprenorfine is ongeveer 68 l/u.
Speciale populaties
Ouderen
Er zijn geen farmacokinetische gegevens over gebruik bij ouderen (> 65 jaar) beschikbaar.
Nierinsufficiëntie
Eliminatie via de nieren speelt een relatief kleine rol (≈30%) in de totale klaring van buprenorfine. Op basis van de nierfunctie is geen dosisaanpassing nodig, maar voorzichtigheid wordt aanbevolen bij het doseren van patiënten met een ernstige nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Leverinsufficiëntie
Tabel 4 vat de resultaten van een klinisch onderzoek samen waarin de blootstelling na toediening van een 2,0/0,5 mg sublinguale tablet buprenorfine/naloxon tablet aan gezonde proefpersonen en aan proefpersonen met verschillende maten van leverinsufficiëntie.
| Tabel 4. Effect op leverinsufficiëntie (verandering ten opzichte van gezonde proefpersonen) op farmacokinetische parameters van buprenorfine na sublinguale toediening van buprenorfine/naloxon (2,0/0,5 mg) aan gezonde proefpersonen, en aan proefpersonen met variërende maten van leverinsufficiëntie | |||
| Farmacokinetische parameters | lichte leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse A) (n=9) | matige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse B) (n=8) | ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse C) (n=8) |
| Buprenorfine | |||
| Cmax | 1,2-voudige toename | 1,1-voudige toename | 1,7-voudige toename |
| AUClaatste | Vergelijkbaar met controle | 1,6-voudige toename | 2,8-voudige toename |
In totaal steeg de buprenorfineblootstelling in plasma ongeveer 3-voudig bij proefpersonen met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.4).
Pediatrische patiënten
Er zijn geen farmacokinetische gegevens uit de pediatrie (patiënten jonger dan 18 jaar) beschikbaar. Gegevens over gesimuleerde blootstelling aan buprenorfine bij adolescenten van 16 jaar tonen een lagere Cmax en AUC aan dan de waarden waargenomen bij volwassenen bij wekelijkse en maandelijkse toediening van Buvidal.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Acute toxiciteit van buprenorfine werd vastgesteld bij muizen en ratten na orale en parenterale (intraveneuze, intraperitoneale) toediening. Ongewenste effecten werden gebaseerd op de bekende farmacologische activiteit van buprenorfine.
Buprenorfine toonde lage weefsel- en biochemische toxiciteiten toen beagles een maand subcutaan gedoseerd werden, resusapen oraal gedurende een maand en ratten en bavianen intramusculair gedurende zes maanden.
Uit teratologie- en reproductietoxiciteitsonderzoeken bij ratten en konijnen via intramusculaire toediening bleek dat buprenorfine niet embryotoxisch of teratogeen is en geen duidelijke effecten heeft op de mogelijkheid om te zogen. Bij ratten waren er geen negatieve effecten op de vruchtbaarheid of algemene reproductieve functies.
Chronische toxiciteitsonderzoeken bij ratten en honden naar het vehikel dat gebruikt wordt voor Buvidal toonden geen speciale gevaren voor mensen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Fosfatidylcholine uit soja
Glyceroldioleaat
Ethanol watervrij
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Niet in de koelkast of de vriezer bewaren.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Een voorgevulde spuit van 1 ml (glas, type I) met plunjerstop (met fluoropolymeer bekleed bromobutylrubber) met naald (½ inch, 23 gauge, 12 mm) en naaldbescherming (styreen butadieenrubber). De voorgevulde spuit wordt gemonteerd in een veiligheidsapparaat ter voorkoming van prikken na de injectie. De naaldbescherming van de veiligheidsspuit kan rubberlatex bevatten.
Verpakkingsgrootten
Verpakking bevat 1 voorgevulde spuit met stop, naald, naaldbescherming, veiligheidsapparaat en 1 plunjerstaafje.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Belangrijke informatie
- Het middel dient te worden toegediend in subcutaan weefsel.
- Intravasculaire, intramusculaire en intradermale toediening moet voorkomen worden.
- Mag niet gebruikt worden als de veiligheidsnaald gebroken is of de verpakking beschadigd is.
- De naaldbescherming van de spuit kan rubberlatex bevatten, wat allergische reacties kan veroorzaken bij mensen met een latexallergie.
- Behandel de veiligheidsspuit voorzichtig om een prikaccident te voorkomen. De veiligheidsspuit bevat een veiligheidsapparaat ter beveiliging van de naald dat activeert na de injectie. Haal het dopje niet van de veiligheidsspuit totdat u klaar bent om te injecteren. Probeer het dopje nooit terug op de naald te doen nadat dit eraf is gehaald.
- Gooi de gebruikte veiligheidsnaald direct na gebruik weg. Gebruik de veiligheidsspuit niet opnieuw.
Raadpleeg de bijsluiter voor de volledige gebruiksaanwijzing.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Camurus AB
Rydbergs torg 4
SE-224 84 Lund
Zweden
medicalinfo@camurus.com
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Buvidal met verlengde afgifte oplossing voor injectie (wekelijks)
EU/1/18/1336/001 [8 mg buprenorfine/0,16 ml]
EU/1/18/1336/002 [16 mg buprenorfine/0,32 ml]
EU/1/18/1336/003 [24 mg buprenorfine/0,48 ml]
EU/1/18/1336/004 [32 mg buprenorfine/0,64 ml]
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 20 november 2018
Datum van laatste verlenging: 26 juli 2023
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
Buvidal 64 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifteBuvidal 96 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifteBuvidal 128 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Buvidal 64 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 96 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 128 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Buvidal 160 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Buvidal 64 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 64 mg buprenorfine
Buvidal 96 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 96 mg buprenorfine
Buvidal 128 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 128 mg buprenorfine
Buvidal 160 mg oplossing voor injectie met verlengde afgifte
Elke voorgevulde spuit bevat 160 mg buprenorfine
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor injectie met verlengde afgifte.
Geelachtige tot gele heldere vloeistof.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Behandeling van een verslaving aan opioïden, binnen het kader van medische, sociale en psychologische behandeling. Behandeling is bedoeld voor gebruik bij volwassenen en jongeren in de leeftijd van 16 jaar en ouder.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Toediening van Buvidal is voorbehouden aan beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg. De behandeling moet worden gestart door en blijvend onder toezicht staan van een arts die ervaring heeft met de behandeling van verslaving aan opioïden. Er dienen gepaste voorzorgsmaatregelen genomen te worden bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine, zoals opvolgingsbezoeken van de patiënt met klinische bewaking volgens de behoefte van de patiënt. Het product mee naar huis nemen of zelf toedienen door patiënten is niet toegestaan.
Voorzorgsmaatregelen die genomen moeten worden voor aanvang van de behandeling
Om versneld optreden van ontwenningsverschijnselen te voorkomen, dient behandeling met Buvidal gestart te worden wanneer er objectieve en duidelijke tekenen van lichte tot matige ontwenningsverschijnselen zijn (zie rubriek 4.4). Er moet aandacht worden besteed aan het type opioïde dat gebruikt werd (of deze opioïde lang- of kortwerkend is), tijd sinds het laatste opioïdgebruik en wat de mate van verslaving is.
- Voor patiënten die heroïne of kortwerkende opioïden gebruiken, dient de eerste dosis Buvidal niet te worden toegediend voordat er 6 uur is verstreken sinds de patiënt voor het laatst opioïden gebruikte.
- Voor patiënten die methadon krijgen, dient de dosis methadon verminderd te worden tot een maximum van 30 mg/dag voordat gestart wordt met de behandeling met Buvidal. Het mag niet toegediend worden tot er minstens 24 uur is verstreken sinds de patiënt voor het laatst dosis methadon kreeg. Buvidal kan ontwenningsverschijnselen triggeren bij patiënten die afhankelijk zijn van methadon.
Dosering
Aanvang van behandeling bij patiënten die nog geen buprenorfine ontvangen Patiënten die niet eerder zijn blootgesteld aan buprenorfine dienen een sublinguale dosis buprenorfine van 4 mg te krijgen en een uur geobserveerd te worden voor de eerste toediening van wekelijkse Buvidal, om verdraagbaarheid van buprenorfine te bevestigen.
De aanbevolen startdosis Buvidal is 16 mg met een of twee extra doses van 8 mg met een tussentijd van minimaal 1 dag, naar een doeldosis van 24 mg of 32 mg gedurende de eerste week van de behandeling. De aanbevolen dosis van de tweede week van de behandeling is de totale dosis die is toegediend in de startweek.
Behandeling met maandelijkse Buvidal kan gestart worden na de start van de behandeling met wekelijkse Buvidal, in overeenstemming met de dosisconversie in tabel 1 zodra patiënten stabiel zijn op de wekelijkse behandeling (vier weken of meer, wanneer praktisch mogelijk).
Overschakelen van sublinguale buprenorfineproducten naar Buvidal
Patiënten die behandeld worden met sublinguale buprenorfine kunnen direct omgezet worden naar wekelijkse of maandelijkse Buvidal, startend op de dag na de laatste dagelijkse sublinguale behandelingsdosis buprenorfine, in overeenstemming met de doseringsaanbevelingen in tabel 1. Tijdens de doseringsperiode na de overgang is nauwlettende monitoring van patiënten aan te bevelen.
| Tabel 1. Conventionele dagelijkse sublinguale behandelingsdoses buprenorfine en aanbevolen overeenkomende doses wekelijkse en maandelijkse Buvidal | ||
| Dosis dagelijkse sublinguale buprenorfine* | Dosis wekelijkse Buvidal | Dosis maandelijkse Buvidal |
| 2-6 mg | 8 mg | |
| 8-10 mg | 16 mg | 64 mg |
| 12-16 mg | 24 mg | 96 mg |
| 18-24 mg | 32 mg | 128 mg |
| 26-32 mg | 160 mg | |
De patiënt kan direct worden overgeschakeld van sublinguale buprenorfine 26-32 mg naar maandelijkse Buvidal 160 mg, met nauwlettende controle tijdens de toedieningsperiode na de overschakeling.
De dosis buprenorfine in mg kan verschillen tussen sublinguale producten, wat bij elk apart product in overweging genomen dient te worden. De farmacokinetische eigenschappen van Buvidal worden beschreven in rubriek 5.2.
Onderhoudsbehandeling en dosisaanpassingen
Buvidal kan wekelijks of maandelijks toegediend worden. Doses kunnen verhoogd of verlaagd worden en patiënten kunnen omgezet worden tussen wekelijkse en maandelijkse producten volgens de behoeften van individuele patiënten en naar klinisch oordeel van de behandelend arts volgens de aanbevelingen in tabel 1. Nadat ze zijn overgezet, hebben patiënten mogelijk nauwlettender monitoring nodig. Beoordeling van langetermijnbehandeling is gebaseerd op gegevens van 48 weken.
Aanvullende dosering
Een maximale eenmalige aanvullende dosis van 8 mg Buvidal kan toegediend worden bij een ongepland bezoek tussen regelmatige wekelijkse en maandelijkse doses, op basis van de tijdelijke behoeften van individuele patiënten.
De maximale wekelijkse dosis voor patiënten die op een wekelijkse behandeling met Buvidal staan, is 32 mg met een aanvullende dosis van 8 mg. De maximale maandelijkse dosis voor patiënten die op een maandelijkse behandeling met Buvidal staan, is 160 mg.
Gemiste doses
Om te voorkomen dat dosissen worden gemist, mag de wekelijkse dosis maximaal 2 dagen voor of na het wekelijkse tijdstip toegediend worden, en de maandelijkse dosis mag tot 1 week voor of na het maandelijkse tijdstip toegediend worden.
Als een dosis wordt overgeslagen, moet de volgende dosis zo snel mogelijk worden toegediend.
Behandeldoelen en beëindiging van de behandeling
Voordat de behandeling met Buvidal wordt gestart, moeten de behandeldoelen samen met de patiënt worden overeengekomen. Indien de behandeling met Buvidal wordt beëindigd, moet rekening worden gehouden met de kenmerken van de verlengde afgifte en kan het raadzaam zijn de dosis geleidelijk af te bouwen om ontwenningsverschijnselen te voorkomen (zie rubriek 4.4). Als de patiënt wordt overgezet van behandeling met sublinguale buprenorfine dient dit één week na de laatste wekelijkse dosis of één maand na de maandelijkse dosis Buvidal gedaan te worden volgens de aanbevelingen in tabel 1.
Speciale populaties
Ouderen
De werkzaamheid en veiligheid van buprenorfine bij mensen > 65 jaar zijn niet vastgesteld. Er kan geen doseringsadvies worden gegeven.
Over het algemeen is de aanbevolen dosis voor oudere patiënten met een normale nierfunctie hetzelfde als voor jongvolwassen patiënten met een normale nierfunctie. Omdat oudere patiënten echter een verminderde nier-/leverfunctie kunnen hebben, zijn dosisaanpassingen mogelijk nodig (zie hieronder).
Leverinsufficiëntie
Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 5.2). Bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie is het gebruik van buprenorfine gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Nierinsufficiëntie
Bij mensen met nierinsufficiëntie is een wijziging van de buprenorfine-dosis niet vereist. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min) wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij kinderen en jongeren tot 16 jaar zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.4). Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Buvidal is alleen bedoeld voor subcutane toediening. Het dient langzaam en volledig geïnjecteerd te worden in het subcutane weefsel van verschillende gebieden (billen, dij, buik of bovenarm), mits daar voldoende subcutaan weefsel is. Elk gebied kan meerdere injectieplaatsen hebben. Injectieplaatsen dienen geroteerd te worden zowel voor wekelijkse als voor maandelijkse injecties. Voordat men de wekelijkse dosis opnieuw injecteert in een eerder gebruikte injectieplaats, moet men ten minste 8 weken wachten. Er bestaan geen klinische gegevens die het opnieuw injecteren van de maandelijkse dosis op dezelfde plaats ondersteunen. Dit is hoogstwaarschijnlijk geen probleem voor de veiligheid. De beslissing om opnieuw te injecteren op dezelfde plaats, moet ook gebaseerd zijn op het klinisch oordeel van de behandelend arts. De toegediende dosis dient een enkele injectie te zijn en mag niet worden opgedeeld. De dosis mag niet intravasculair (intraveneus), intramusculair of intradermaal (in de huid) worden toegediend (zie rubriek 4.4). Zie rubriek 6.6 voor toedieningsinstructies.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen Ernstige ademhalingsinsufficiëntie
Ernstige leverinsufficiëntie
Acuut alcoholisme of delirium tremens
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Toediening
Er dient zorg te worden gedragen dat Buvidal niet onopzettelijk geïnjecteerd wordt. De dosis mag niet intravasculair (intraveneus), intramusculair of intradermaal worden toegediend.
Intravasculair, zoals bij een intraveneuze injectie, zou een risico vormen op ernstig letsel doordat Buvidal een vaste massa wordt wanneer het in contact komt met lichaamsvocht, wat mogelijk letsel aan bloedvaten, occlusie of trombo-embolische voorvallen kan veroorzaken.
Om het risico op oneigenlijk gebruik, misbruik en handel zoveel mogelijk te beperken, dienen gepaste voorzorgsmaatregelen genomen te worden bij het voorschrijven en verstrekken van buprenorfine. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg dienen Buvidal direct aan de patiënt toe te dienen. Het product mee naar huis nemen of zelf toedienen door patiënten is niet toegestaan. Elke poging om het depot te verwijderen dient gedurende de hele behandeling gemonitord worden.
Eigenschappen van verlengde afgifte
De eigenschappen van verlengde afgifte van het product dienen bij de behandeling in overweging genomen te worden, inclusief starten en beëindigen (zie rubriek 4.2). Patiënten met gelijktijdig medicijngebruik en/of comorbiditeiten dienen in het bijzonder gemonitord te worden op klachten en verschijnselen van toxiciteit, overdosering of ontwenning veroorzaakt door verhoogde of verlaagde niveaus buprenorfine (zie rubrieken 4.5 en 5.2).
Ademhalingsdepressie
Een aantal sterfgevallen als gevolg van ademhalingsdepressie werd gemeld bij patiënten die behandeld werden met buprenorfine, in het bijzonder wanneer dit gebruikt werd in combinatie met benzodiazepinen (zie rubriek 4.5) of wanneer buprenorfine niet in overeenstemming met de voorschrijfinformatie werd gebruikt. Ook zijn sterfgevallen gemeld die geassocieerd werden met een gelijktijdige toediening van buprenorfine en andere ademhalingonderdrukkende middelen, zoals alcohol, gabapentinoïden (zoals pregabaline en gabapentine) (zie rubriek 4.5) of andere opioïden. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van buprenorfine bij patiënten met ademhalingsinsufficiëntie (bijvoorbeeld chronische obstructieve longziekte, astma, cor pulmonale, verminderde ademhalingsreserve, hypoxie, hypercapnie, reeds bestaande ademhalingsdepressie of kyfoscoliose).
Buprenorfine kan ernstige, mogelijk fatale ademhalingsdepressie veroorzaken bij kinderen en niet-opioïdafhankelijke personen die het middel per ongeluk of opzettelijk gebruiken.
Depressie van het centrale zenuwstelsel
Buprenorfine kan slaperigheid veroorzaken, in het bijzonder indien het wordt gebruikt in combinatie met alcohol of met middelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken zoals benzodiazepines, tranquillizers, sedativa, gabapentinoïden of hypnotica (zie rubriek 4.5 en 4.7).
Tolerantie en stoornis in het gebruik van opioïden (misbruik en afhankelijkheid)
Buprenorfine is een partiële agonist op de mu-opiaatreceptor en chronische toediening kan opioïdverslaving veroorzaken.
Tolerantie, fysieke en psychologische afhankelijkheid en opioïdengebruiksstoornis (opioid use disorder (OUD)) kunnen zich ontwikkelen bij herhaalde toediening van opioïden zoals buprenorfine. Misbruik of opzettelijk verkeerd gebruik van buprenorfine kan leiden tot een overdosis en/of de dood. Het risico op het ontwikkelen van OUD is verhoogd bij patiënten met een persoonlijke of familiale voorgeschiedenis (ouders of broers en zussen) van middelenmissbruikstoornissen (waaronder alcoholgebruiksstoornissen), bij huidige tabaksgebruikers of bij patiënten met een persoonlijke voorgeschiedenis van andere psychische stoornissen (bijv. ernstige depressie, angst en persoonlijkheidsstoornissen).
Voordat de behandeling met buprenorfine wordt gestart en tijdens de behandeling moeten de behandeldoelen en een beëindigingsplan met de patiënt worden afgesproken (zie rubriek 4.2).
Patiënten zullen moeten worden gecontroleerd op tekenen van afhankelijkheid (bijvoorbeeld te vroege verzoeken om herhaalrecepten). Dit omvat de beoordeling van gelijktijdig gebruikte opioïden en psychoactieve geneesmiddelen (zoals benzodiazepinen). Voor patiënten met tekenen en symptomen van OUD moet overleg met een verslavingsspecialist worden overwogen.
Serotoninesyndroom
Gelijktijdige toediening van Buvidal en andere serotonerge middelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers (SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, kan leiden tot serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening (zie rubriek 4.5). Als een gelijktijdige behandeling met andere serotonerge middelen klinisch gerechtvaardigd is, wordt geadviseerd de patiënt nauwlettend in de gaten te houden, met name bij aanvang van de behandeling en bij dosisverhogingen.
Mogelijke symptomen van serotoninesyndroom zijn een veranderde geestelijke toestand, autonome instabiliteit, neuromusculaire afwijkingen en/of gastro-intestinale symptomen. Bij vermoeden van serotoninesyndroom moet dosisverlaging of stopzetting van de behandeling worden overwogen, afhankelijk van de ernst van de symptomen.
Hepatitis en hepatische voorvallen
Het wordt aanbevolen voorafgaand aan het starten met de behandeling baseline leverfunctietests en documentatie van de virale hepatitisstatus uit te voeren. Patiënten die positief zijn voor virale hepatitis, gelijktijdig bepaalde andere geneesmiddelen gebruiken (zie rubriek 4.5) en/of die een bestaande leverdisfunctie hebben, lopen een groter risico op leverbeschadiging. Het wordt aanbevolen een regelmatige monitoring van de leverfunctie uit te voeren.
Gevallen van acute leverbeschadiging zijn gemeld bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden, zowel in klinische onderzoeken als in postmarketingrapporten over bijwerkingen met geneesmiddelen die buprenorfine bevatten. Het afwijkingenspectrum varieert van voorbijgaande asymptomatische verhogingen van hepatische transaminasen tot casusrapporten van cytolytische hepatitis, leverfalen, levernecrose, hepatorenaal syndroom, hepatische encefalopathie en overlijden. In veel gevallen kunnen de aanwezigheid van reeds bestaande leverenzymafwijkingen, genetische ziekte, een infectie met het hepatitis B- of hepatitis C-virus, alcoholmisbruik, anorexia, een gelijktijdig gebruik van andere potentieel hepatotoxische geneesmiddelen of het blijven injecteren van drugs een oorzakelijke of bevorderende rol hebben. Met deze onderliggende factoren moet rekening worden gehouden voordat buprenorfine wordt voorgeschreven en gedurende de behandeling. Wanneer een hepatisch voorval wordt vermoed, is een verdere biologische en etiologische evaluatie vereist. Afhankelijk van de bevindingen kan er gestopt worden met Buvidal. Mogelijk is verdere monitoring nodig naast de wekelijkse en maandelijkse behandelperiode. Als de behandeling wordt voortgezet, moet de leverfunctie zorgvuldig worden gemonitord.
Versneld optreden van ontwenningsverschijnselen
Bij het starten van behandeling met buprenorfine is het belangrijk alert te zijn op het partiële agonistprofiel van buprenorfine. Buprenorfineproducten hebben versneld ontwenningssymptomen veroorzaakt bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden wanneer deze toegediend werden voordat het effect van de agonist, veroorzaakt door recent gebruik of misbruik van opioïden, verdwenen was. Om versneld optreden van ontwenningsverschijnselen te voorkomen, dient inductie plaats te vinden wanneer objectieve klachten en verschijnselen van lichte tot matige ontwenning duidelijk aanwezig zijn (zie rubriek 4.2).
Stopzetting van de behandeling kan resulteren in een ontwenningssyndroom dat een vertraagd begin kan hebben.
Leverinsufficiëntie
Buprenorfine wordt uitgebreid gemetaboliseerd in de lever. Patiënten met matige leverinsufficiëntie moeten worden gemonitord op klachten en verschijnselen van versnelde opioïdontwenning, -toxiciteit of -overdosering veroorzaakt door verhoogde buprenorfinespiegels. Buprenorfine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2). De leverfunctie dient regelmatig gecontroleerd te worden tijdens de behandeling. Het gebruik van buprenorfine is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.3).
Nierinsufficiëntie
Bij patiënten met nierfalen hopen de metabolieten van buprenorfine zich op. Bij het doseren van patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring < 30 ml/min), wordt uiterste voorzichtigheid aanbevolen (zie rubriek 4.2 en 5.2).
QT-verlenging
Voorzichtigheid moet in acht worden genomen bij het tegelijk toedienen van Buvidal met andere geneesmiddelen die het QT-interval verlengen, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van lang QT-syndroom of andere risicofactoren voor QT-verlenging.
Acute pijnbestrijding
Voor de bestrijding van acute pijn tijdens voortgezet gebruik van Buvidal, kan een combinatie van gebruik van opioïden met hoge affiniteit voor de mu-opioïdreceptor (bijv. fentanyl), niet-opioïde analgetica en regionale anesthesie nodig zijn. Titratie van orale of intraveneuze kortwerkende opioïde geneesmiddelen tegen pijn (morfine met onmiddellijke afgifte, oxycodon of fentanyl.) naar het gewenste analgetische effect bij patiënten behandeld met Buvidal behoeft mogelijk hogere doses. Patiënten dienen tijdens de behandeling gemonitord te worden.
Gebruik bij kinderen en jongeren tot 18 jaar
De veiligheid en werkzaamheid van buprenorfine bij kinderen jonger dan 16 jaar zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.2). Vanwege de beperkte gegevens over gebruik bij adolescenten (leeftijd 16 of 17) moeten de patiënten in deze leeftijdsgroep gedurende de behandeling extra zorgvuldig worden gemonitord.
Slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen
Opioïden kunnen slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen veroorzaken, waaronder centrale slaapapneu (CSA) en slaapgerelateerde hypoxemie. Het gebruik van opioïden verhoogt het risico op CSA op dosisafhankelijke wijze. Overweeg bij patiënten met CSA om de totale opioïdendosis te verlagen.
Klasse-effecten
Opioïden kunnen orthostatische hypotensie veroorzaken.
Opioïden kunnen de cerebrospinale vloeistofdruk verhogen, wat toevallen kan veroorzaken. Daarom dienen opioïden met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hoofdletsel of een intracraniale laesie, patiënten in andere omstandigheden waarin de druk van het hersenvocht toegenomen kan zijn en patiënten met een voorgeschiedenis van stuipen.
Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met hypotensie, prostaathypertrofie of urethrastenose.
Opioïdgeïnduceerde miose, veranderingen in het bewustzijnsniveau en veranderingen in de perceptie van pijn als symptoom van een aandoening kunnen de evaluatie van een patiënt verstoren of de diagnose of het klinische verloop van een bijkomende aandoening verhullen. Opioïden dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met myxoedeem, hypothyreoïdie of adrenocorticale insufficiëntie (bijvoorbeeld de ziekte van Addison).
Het is aangetoond dat opioïden de druk in de ductus choledochus verhogen. Opioïden dienen daarom met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met een verstoring in de galafvoer.
Latex
Er wordt geen natuurlijk rubber of latex gebruikt bij de formulering van de naaldbescherming. Niettemin kan de aanwezigheid van verwaarloosbare sporen niet worden uitgesloten en bestaat er daarom een potentieel risico op allergische reacties bij latexgevoelige personen die niet volledig kunnen worden uitgesloten.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen onderzoek naar interacties met Buvidal uitgevoerd.
Buprenorfine moet voorzichtigheid worden gebruikt wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met:
- naltrexon en nalmefeen: Dit zijn opioïdantagonisten die de farmacologische effecten van buprenorfine kunnen blokkeren. Voor patiënten die afhankelijk zijn van opioïden die momenteel behandeld worden met buprenorfine kan naltrexon versneld optreden van verlengde en intense opioïdontwenningsverschijnselen veroorzaken. Voor patiënten die momenteel een behandeling krijgen met naltrexon, kunnen de bedoelde therapeutische effecten van toediening van buprenorfine geblokkeerd worden door naltrexon.
- alcoholische dranken of geneesmiddelen die alcohol bevatten, omdat alcohol het sedatieve effect van buprenorfine versterkt (zie rubriek 4.7).
benzodiazepinen: Deze combinatie kan dodelijk zijn vanwege de centrale ademhalingsdepressie.
Daarom moeten de doseringen nauwlettend worden gemonitord en moet deze combinatie worden vermeden in die gevallen waar de kans op een oneigenlijk gebruik bestaat. De patiënten moeten ervoor worden gewaarschuwd dat het erg gevaarlijk is om zelf niet-voorgeschreven benzodiazepinen toe te dienen wanneer dit product wordt gebruikt en dat zij alleen gelijktijdig met dit product benzodiazepinen mogen gebruiken wanneer dit door de arts is opgedragen (zie rubriek 4.4).
- gabapentinoïden: Het gelijktijdige gebruik van Buvidal met gabapentinoïden (gabapentine en pregabaline) kan resulteren in ademhalingsdepressie, hypotensie, diepe sedatie, coma of overlijden. Daarom moeten de doseringen nauwlettend worden gemonitord en moet deze combinatie worden vermeden in die gevallen waar de kans op een oneigenlijk gebruik bestaat. Patiënten dienen gewaarschuwd te worden om dit product alleen gelijktijdig te gebruiken met gabapentinoïden volgens de instructies van hun arts (zie rubriek 4.4).
serotonerge geneesmiddelen, zoals MAO-remmers, selectieve serotonine-heropnameremmers
(SSRI's), serotonine-norepinefrine-heropnameremmers (SNRI’s) of tricyclische antidepressiva, aangezien het risico op serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening, wordt verhoogd (zie rubriek 4.4).
- andere centraal dempende middelen: Andere afgeleiden van opioïden (bijv. methadon, analgetica en hoestmiddelen), bepaalde antidepressiva, sedatieve H1-receptorantagonisten, barbituraten, andere anxiolytica dan benzodiazepinen, antipsychotica, clonidine en verwante stoffen. Deze combinaties vergroten de demping van het centrale zenuwstelsel. De verminderde mate van alertheid kan ervoor zorgen dat het besturen van voertuigen en het gebruik van machines gevaarlijk worden (zie rubriek 4.7).
- opioïde analgetica: Het kan moeilijk zijn een adequate pijnstilling te bereiken wanneer een volledige opioïdagonist wordt toegediend aan patiënten die buprenorfine krijgen. De kans bestaat ook op het toedienen van een overdosis met een volledige agonist, met name bij pogingen om de partieel agonistische effecten van buprenorfine tegen te gaan of wanneer het plasmaniveau van buprenorfine afneemt (zie rubriek 4.4)
Buprenorfine wordt primair door CYP3A4 gemetaboliseerd naar norbuprenorfine. Interactie met tegelijk toegediende inducers of remmers zijn vastgesteld in onderzoeken met transmucosale en transdermale buprenorfine. Buprenorfine wordt ook gemetaboliseerd naar buprenorfine-3β-glucuronide door UGT1A1.
CYP3A4-remmers kunnen het metabolisme van buprenorfine remmen, resulterend in de verhoogde Cmax en AUC van buprenorfine en norbuprenorfine. Buvidal vermijdt first-pass effecten en verwacht wordt dat CYP3A4-remmers (bijv. proteaseremmers zoals ritonavir, nelfinavir of indinavir, of azoolderivaten zoals ketoconazol of itraconazol of macrolide antibiotica) minder effecten hebben op het metabolisme van buprenorfine wanneer deze tegelijk worden toegediend met Buvidal dan wanneer deze tegelijk worden toegediend met sublinguale buprenorfine. Bij het omschakelen van sublinguale buprenorfine naar Buvidal moeten patiënten mogelijk gemonitord worden om ervoor te zorgen dat de buprenorfineniveaus in het plasma voldoende zijn.
Patiënten die al Buvidal krijgen en die een behandeling met CYP3A4-remmers starten, dienen wekelijks behandeld te worden met Buvidal en te worden gemonitord op klachten en verschijnselen van overbehandeling. Omgekeerd geldt dat als een patiënt die tegelijk behandeld wordt met Buvidal en een CYP3A4-remmer, stopt met de behandeling met de CYP3A4-remmer, de patiënt gemonitord moet worden op symptomen van ontwenning (zie rubriek 4.4).
- CYP3A4-inducers kunnen het metabolisme van buprenorfine induceren, resulterend in verlaagde niveaus van buprenorfine. Buvidal vermijdt first-pass effecten en verwacht wordt dat CYP3A4 inducers (bijv. fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne of rifampicine) minder effecten hebben op het metabolisme van buprenorfine wanneer deze tegelijk worden toegediend met Buvidal dan vergeleken met wanneer deze tegelijk worden toegediend met sublinguale buprenorfine. Bij het omschakelen van sublinguale buprenorfine naar Buvidal moeten patiënten mogelijk gemonitord worden om ervoor te zorgen dat de buprenorfineniveaus in het plasma voldoende zijn. Patiënten die al Buvidal krijgen en die een behandeling met CYP3A4-inducers starten, dienen wekelijks te worden behandeld met Buvidal en te worden gemonitord op klachten en verschijnselen van ontwenning. Omgekeerd geldt dat als een patiënt die tegelijk behandeld wordt met Buvidal en een CYP3A4-inducer, stopt met de behandeling met de CYP3A4-inducer, de patiënt gemonitord moet worden op symptomen van overbehandeling.
- UGT1A1-remmers kunnen de systemische blootstelling van buprenorfine beïnvloeden.
- monoamine-oxidaseremmers (MAO-remmers): Mogelijke verergering van de effecten van opioïden, op basis van ervaring met morfine.
gelijktijdige toediening van buprenorfine met anticholinergica of medicijnen met
anticholinergische werking (bijv. tricyclische antidepressiva, antihistaminica, antipsychotica, spierverslappers, anti-Parkinsongeneesmiddelen) kan resulteren in een toename van de anticholinergische bijwerkingen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of beperkte gegevens over het gebruik van buprenorfine bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Buprenorfine mag alleen worden gebruikt tijdens de zwangerschap als de potentiële voordelen zwaarder wegen dan het potentiële risico voor de foetus.
Tegen het einde van de zwangerschap kan buprenorfine een ademhalingsdepressie veroorzaken bij de pasgeborene, zelfs na een korte periode van toediening. Een langdurige toediening gedurende de laatste drie maanden van de zwangerschap kan neonataal abstinentiesyndroom veroorzaken (bijvoorbeeld hypertonie, neonatale tremoren, neonatale agitatie, myoclonus of convulsies). Dit syndroom openbaart zich doorgaans pas vanaf enkele uren tot enkele dagen na de geboorte.
Vanwege de lange halfwaardetijd van buprenorfine moet worden overwogen gedurende verscheidene dagen na geboorte neonatale monitoring uit te voeren om het risico op ademhalingsdepressie of neonataal abstinentiesyndroom te voorkomen.
Borstvoeding
Buprenorfine/ metabolieten worden uitgescheiden in de moedermelk en Buvidal dient met voorzichtigheid gebruikt te worden in de periode dat borstvoeding wordt gegeven.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen of beperkte gegevens over de effecten van buprenorfine op vruchtbaarheid bij de mens. Er is geen effect van buprenorfine op vruchtbaarheid waargenomen bij dieren (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Buprenorfine heeft een geringe tot matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen wanneer het wordt toegediend bij patiënten die afhankelijk zijn van opioïden. Buprenorfine kan slaperigheid, duizeligheid of verstoord denken veroorzaken, in het bijzonder tijdens de behandelingsinductie en dosisaanpassing. Indien het tegelijk met alcohol of centraal dempende middelen wordt gebruikt, zal het waarschijnlijk een nog sterker effect hebben (zie rubriek 4.4. en 4.5). De patiënten moeten ervoor worden gewaarschuwd dat het gebruik van buprenorfine het vermogen of gevaarlijke machines te bedienen, kan aantasten.
De patiënt moet ervoor worden gewaarschuwd niet te rijden of gevaarlijke machines te bedienen tijdens het gebruik van dit geneesmiddel, totdat bekend is hoe dit geneesmiddel van invloed is op de patiënt. De behandelend arts moet een individuele aanbeveling geven.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest gerapporteerde bijwerkingen van buprenorfine zijn hoofdpijn, misselijkheid, hyperhidrose, slapeloosheid, abstinentiesyndroom en pijn.
Tabel met lijst van bijwerkingen
In tabel 2 staan bijwerkingen gerapporteerd voor buprenorfine, inclusief Buvidal. De volgende termen en frequenties zijn toegepast: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100 tot < 1/10), soms (≥ 1/1000 tot < 1/100) en frequentie niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
| Tabel 2. Bijwerkingen weergegeven per lichaamssysteem | ||||||
| Systeem/orgaanklas se | Zeer vaak | Vaak | Soms | Niet bekend | ||
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Infectie Influenza Faryngitis Rinitis | Cellulitis op de injectieplaats | ||||
Bloed- en lymfestelselaandoen ingen | Lymfadenopathie | |||||
| Immuunsysteemaan doeningen | Overgevoeligheid | |||||
Voedings- en stofwisselingsstoorni ssen | Verminderde eetlust | |||||
| Psychische stoornissen | Slapeloosheid | Angst Agitatie Depressie Vijandigheid Nervositeit Abnormale gedachten Paranoïdie Medische afhankelijkheid | Hallucinaties Euforische stemming | |||
| Zenuwstelselaandoe ningen | Hoofdpijn | Slaperigheid Duizeligheid Migraine Paresthesie Slaperigheid Syncope Onvrijwillig beven (tremor) Hypertonie Spraakstoornissen | ||||
| Oogaandoeningen | Traanklieraandoening Mydriasis Miose | |||||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Vertigo | |||||
| Hartaandoeningen | Hartkloppingen | |||||
| Bloedvataandoening en | Vasodilatatie Hypotensie | |||||
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoe ningen | Hoesten Dyspneu Geeuwen Astma Bronchitis | |||||
| Maagdarmstelselaa ndoeningen | Misselijkheid | Constipatie Braken Buikpijn Winderigheid Dyspepsie Droge mond Diarree Spijsverteringsstoorni s | ||||
| Tabel 2. Bijwerkingen weergegeven per lichaamssysteem | ||||||
| Systeem/orgaanklas se | Zeer vaak | Vaak | Soms | Niet bekend | ||
Lever- en galaandoeningen | Verhoogde alanine- aminotransferase Varhoogde aspartaat- aminotransferase Verhoogde leverenzymen | |||||
Huid- en onderhuidaandoeni ngen | Huiduitslag Pruritus Urticaria | Huidvlekken | Erytheem | |||
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoen ingen | Artralgie Rugpijn Myalgie Spierspasmen Pijn in de nek Botpijn | |||||
Nier- en urinewegaandoenin gen | Urineretentie | |||||
Voortplantingsstelse l- en borstaandoeningen | Dysmenorroe | |||||
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatssto ornissen | Hyperhidrose Abstinentiesynd room Pijn | Pijn op de injectieplaats Pruritus op de injectieplaats Erytheem op de injectieplaats Zwelling op de injectieplaats Reactie op de injectieplaats Verharding van de injectieplaats Knobbel op de injectieplaats Perifeer oedeem Asthenie Malaise Pyrexie Koude rillingen Neonataal onthoudingssyndroo m Pijn op de borst | Ontsteking van de injectieplaats Blauwe plek op de injectieplaats Netelroos op de injectieplaats | Abces op de injectieplaats Ulceratie op de injectieplaats Necrose op de injectieplaats | ||
| Onderzoeken | Afwijkingen bij leverfunctietests | |||||
Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplic aties | Duizeligheid bij de verrichting | |||||
Beschrijving van bepaalde bijwerkingen
Reactie op de injectieplaats
Bij het dubbelblinde, fase 3 werkzaamheidsonderzoek, werden injectieplaatsgerelateerde bijwerkingen waargenomen bij 36 (16,9%) van de 213 patiënten (5% van de toegediende injecties) in de met Buvidal behandelde groep. De meest voorkomende bijwerkingen waren pijn op de injectieplaats (8,9%), pruritus op de injectieplaats (6,1%) en erytheem op de injectieplaats (4,7%). De reacties op de injectieplaats waren allemaal van lichte of matige ernst en de meeste voorvallen waren van voorbijgaande aard.
Na het op de markt brengen van Buvidal zijn bijwerkingen gerelateerd aan de injectieplaats, zoals abces, ulceratie en necrose, gemeld.
Drugsverslaving
Herhaald gebruik van buprenorfine kan leiden tot drugsverslaving, zelfs bij therapeutische doses. Het risico op drugsverslaving kan variëren afhankelijk van de individuele risicofactoren, de dosering en de duur van de opioïdenbehandeling van de patiënt (zie rubriek 4.4).
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Symptomen
Een ademhalingsdepressie als gevolg van CZS-depressie is het voornaamste symptoom waarvoor een interventie vereist is in het geval van overdosering van buprenorfine, omdat dit kan leiden tot een ademhalingsstilstand en overlijden. Tot de eerste symptomen van overdosering kunnen ook overmatig zweten, slaperigheid, amblyopie, miose, hypotensie, misselijkheid, braken en/of spraakstoornissen behoren.
Behandeling
Algemene ondersteunende maatregelen moeten worden ingesteld, inclusief een zorgvuldige monitoring van de respiratoire en de cardiale status van de patiënt. Een symptomatische behandeling van de ademhalingsdepressie na standaard intensive-care-maatregelen moeten worden ingesteld. Een doorgankelijke luchtweg en geassisteerde of gecontroleerde ventilatie moeten verzekerd zijn. De patiënt moet worden overgebracht naar een omgeving waarin volledige reanimatiefaciliteiten aanwezig zijn. Als de patiënt braakt, moeten voorzorgsmaatregelen worden genomen om inademing te voorkomen. Het gebruik van een opioïdantagonist (d.w.z. naloxon) wordt aanbevolen, ondanks het geringe effect dat dit kan hebben bij het omkeren van de ademhalingssymptomen van buprenorfine in vergelijking met de effecten ervan op volledige-agonisten-opioïden.
Er moet rekening worden gehouden met de lange werkingsduur van buprenorfine en de verlengde afgifte van Buvidal bij het bepalen van de duur van de behandeling die nodig is voor het omkeren van de effecten van een overdosis (zie rubriek 4.4). Naloxon kan sneller worden geklaard dan buprenorfine, waardoor eerder beheerste symptomen van een buprenorfine-overdosering kunnen terugkomen.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Overige middelen werkzaam op het zenuwstelsel, middelen bij opioïdverslaving, ATC-code: N07BC01
Werkingsmechanisme
Buprenorfine is een opioïde partiële agonist/antagonist die zich bindt aan de μ (mu) en κ (kappa) opioïdreceptoren in de hersenen. De werkzaamheid in de opioïde onderhoudsbehandeling wordt toegeschreven aan de langzaam omkeerbare eigenschappen met de μ-opioïdereceptoren die, gedurende een langere periode, de behoefte aan illegale opioïden van patiënten die afhankelijk zijn van opioïden, kunnen minimaliseren.
Opioïdagonist-plafondeffecten zijn bij mensen die afhankelijk zijn van opioïden waargenomen tijdens klinische, farmacologische studies.
Klinische werkzaamheid
De werkzaamheid en veiligheid van Buvidal bij de behandeling van afhankelijkheid van opioïden werden vastgesteld in eengerandomiseerd, dubbelblind, dubbelplacebo, actief gecontroleerd, fase 3-kernonderzoek met flexibele doses bij patiënten met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden. In dit onderzoek werden 428 patiënten gerandomiseerd naar een van twee behandelingsgroepen. Patiënten in de Buvidalgroep (n = 213) kregen wekelijkse injecties (16 mg tot 32 mg) gedurende de eerste 12 weken, gevolgd door maandelijkse injecties (64 mg tot 160 mg) gedurende de laatste 12 weken, plus dagelijkse doses sublinguale placebotabletten gedurende de volledige behandelingsperiode. Patiënten in de sublinguale buprenorfine-/naloxongroep (n = 215) kregen wekelijkse placebo-injecties gedurende de eerste 12 weken en maandelijkse placebo-injecties gedurende de laatste 12 weken, plus dagelijkse sublinguale buprenorfine-/naloxontabletten gedurende de gehele behandelingsperiode (8 mg tot 24 mg gedurende de eerste 12 weken en 8 mg tot 32 mg gedurende de laatste 12 weken). Gedurende de 12 weken met maandelijkse injecties, konden de patiënten in beide groepen één aanvullende wekelijkse dosis van 8 mg Buvidal per maand krijgen, indien nodig. Patiënten kwamen naar 12 wekelijkse bezoeken gedurende de eerste 12 weken en 6 bezoeken gedurende de laatste 12 weken (3 geplande maandelijkse bezoeken en 3 willekeurige urinetoxicologiebezoeken). Bij elk bezoek werden werkzaamheids- en veiligheidsuitkomsten beoordeeld.
Van de 428 gerandomiseerde patiënten voltooide 69,0% (147/213) van de patiënten in de groep behandeld met Buvidal en 72,6% (156/215) van de patiënten in de groep behandeld met sublinguale buprenorfine/naloxon de behandeling van 24 weken.
Het onderzoek voldeed aan het primaire eindpunt van non-inferioriteit in gemiddeld percentage van urinemonsters negatief voor illegale opioïden gedurende behandelingsweken 1 tot 24 voor de Buvidalgroep vergeleken met de sublinguale buprenorfine-/naloxongroep (tabel 3). Er werd voldaan aan superioriteit van Buvidal ten opzichte van sublinguale buprenorfine/naloxon (vooraf gespecificeerde testvolgorde) voor het secundaire eindpunt cumulatieve distributiefunctie (CDF) voor percentage van urinemonsters negatief voor opioïden gedurende behandelingsweken 4 tot 24 (tabel 3).
| Tabel 3. Werkzaamheidsvariabelen in een gerandomiseerd, dubbelblind, dubbelplacebo, actief gecontroleerd, fase 3-kernonderzoek met flexibele doses bij patiënten met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden | ||||||||||||||||||
| Werkzaamheidsvariabele | Statistiek | Buvidal | SL BPN/NX | Behandelingsverschil (%)a (95 % BI) | P-waarde | |||||||||||||
| Percentage urinemonsters negatief voor illegale opioïden | N | 213 | 215 | |||||||||||||||
LS gemiddeld (%) (SE) | 35,1 (2,48) | 28,4 (2,47) | 6,7 | <0,001 | ||||||||||||||
| 95% BI | 30,3 – 40,0 | 23,5 - 33,3 | -0,1 - 13,6 | |||||||||||||||
| CDF van percentage van urinemonsters negatief voor illegale opioïden gedurende weken 4-24 | N | 213 | 215 | |||||||||||||||
| Mediaan | 26,7 | 6,7 | - | 0,008b | ||||||||||||||
CDF = cumulatieve distributiefunctie, BI = betrouwbaarheidsinterval, LS = kleinstekwadratenmethode (least squares); SE = standaard fout (standard error), SL BPN/NX = sublinguale buprenorfine/naloxon a Verschil = Buvidal - SL BPN/NX.
b De p-waarde was voor superioriteit
Er werd een langlopend, open-label, fase 3-veiligheidsonderzoek uitgevoerd met flexibele wekelijkse en maandelijkse doseringen Buvidal gedurende 48 weken. In het onderzoek werden in totaal 227 patiënten ingeschreven met matige tot ernstige afhankelijkheid van opioïden, van wie 190 patiënten waren overgezet van sublinguale buprenorfine (met of zonder naloxon) en 37 patiënten niet eerder behandeld waren met buprenorfine. Gedurende de behandelingsperiode van 48 weken, konden patiënten wisselen tussen wekelijkse en maandelijkse injecties met Buvidal en tussen doseringen (8 mg tot 32 mg Buvidal per week en 64 mg tot 160 mg Buvidal per maand) naar het klinisch oordeel van de arts.
Voor patiënten die waren overgezet van sublinguale buprenorfine was het percentage patiënten met urinemonsters negatief voor illegale opioïden 78,8% bij de baseline en 84,0% aan het einde van de behandelingsperiode van 48 weken. Voor patiënten die niet eerder werden behandeld, was het percentage patiënten met urinemonsters negatief voor illegale opioïden 0,0% bij de baseline en 63,0% aan het einde van de behandelingsperiode van 48 weken. In totaal voltooiden 156 patiënten (68,7%) de behandelingsperiode van 48 weken.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Maandelijks Buvidal
Absorptie
Na injectie stijgt de plasmaconcentratie van buprenorfine toe met een mediane tijd tot maximale plasmaconcentratie (tmax) van 6-10 uur. Buvidal heeft volledige absolute biologische beschikbaarheid. Steady-state blootstelling wordt bereikt bij de vierde maandelijkse dosis.
Dosisevenredige verhogingen in algehele blootstelling worden waargenomen bij het dosisinterval 64 mg tot 160 mg.
Distributie
Het gemiddelde schijnbare distributievolume voor buprenorfine is ongeveer 1900 l. Buprenorfine is ongeveer 96% eiwitgebonden, primair aan alfa- en bètaglobuline.
Biotransformatie en eliminatie
Buprenorfine wordt oxidatief gemetaboliseerd door 14-N-dealkylering naar N-desalkyl-buprenorfine (ook bekend als norbuprenorfine) via cytochroom P450 CYP3A4 en door glucuroconjungatie van de oudermolecuul en de gedealkyleerde metaboliet. Norbuprenorfine is een μ-opioïde agonist met een zwakke intrinsieke activiteit.
Subcutane toediening van Buvidal resulteert in significant lagere plasmaconcentraties van de norbuprenorfinemetaboliet vergeleken met toediening van sublinguale buprenorfine, vanwege vermijding van het first-passmetabolisme.
Eliminatie van buprenorfine uit Buvidal is beperkt door de afgiftesnelheid met een terminale halfwaardetijd variërend van 19 tot 25 dagen.
Buprenorfine wordt primair uitgescheiden via de feces door middel van galexcretie van de glucurogeconjugeerde metabolieten (70%) en de rest wordt via de urine uitgescheiden. De totale klaring van buprenorfine is ongeveer 68 l/u.
Speciale populaties
Ouderen
Er zijn geen farmacokinetische gegevens over gebruik bij ouderen (> 65 jaar) beschikbaar.
Nierinsufficiëntie
Eliminatie via de nieren speelt een relatief kleine rol (≈30%) in de totale klaring van buprenorfine. Op basis van de nierfunctie is geen dosisaanpassing nodig, maar voorzichtigheid wordt aanbevolen bij het doseren van patiënten met een ernstige nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Leverinsufficiëntie
Tabel 4 vat de resultaten van een klinisch onderzoek samen waarin de blootstelling na toediening van een 2,0/0,5 mg sublinguale tablet buprenorfine/naloxon tablet aan gezonde proefpersonen en in proefpersonen met verschillende maten van leverinsufficiëntie.
| Tabel 4. Effect op leverinsufficiëntie (verandering ten opzichte van gezonde proefpersonen) op farmacokinetische parameters van buprenorfine na sublinguale toediening van buprenorfine/naloxon (2,0/0,5 mg) aan gezonde proefpersonen, en aan proefpersonen met variërende maten van leverinsufficiëntie | |||
| Farmacokinetische parameters | lichte leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse A) (n=9) | matige leverinsufficiëntie (Child-Pughklasse B) (n=8) | ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse C) (n=8) |
| Buprenorfine | |||
| Cmax | 1,2-voudige toename | 1,1-voudige toename | 1,7-voudige toename |
| AUClaatste | Vergelijkbaar met controle | 1,6-voudige toename | 2,8-voudige toename |
In totaal steeg de buprenorfineblootstelling in plasma ongeveer 3-voudig bij proefpersonen met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.4).
Pediatrische patiënten
Er zijn geen farmacokinetische gegevens uit de pediatrie (patiënten jonger dan 18 jaar) beschikbaar. Gegevens over gesimuleerde blootstelling aan buprenorfine bij adolescenten van 16 jaar tonen een lagere Cmax en AUC aan dan de waarden waargenomen bij volwassenen bij wekelijkse en maandelijkse toediening van Buvidal.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Acute toxiciteit van buprenorfine werd vastgesteld bij muizen en ratten na orale en parenterale (intraveneuze, intraperitoneale) toediening. Ongewenste effecten werden gebaseerd op de bekende farmacologische activiteit van buprenorfine.
Buprenorfine toonde lage weefsel- en biochemische toxiciteiten toen beagles een maand subcutaan gedoseerd werden, resusapen oraal gedurende een maand en ratten en bavianen intramusculair gedurende zes maanden.
Uit teratologie- en reproductietoxiciteitsonderzoeken bij ratten en konijnen via intramusculaire toediening bleek dat buprenorfine niet embryotoxisch of teratogeen is en geen duidelijke effecten heeft op de mogelijkheid om te zogen. Bij ratten waren er geen negatieve effecten op de vruchtbaarheid of algemene reproductieve functies.
Chronische toxiciteitsonderzoeken bij ratten en honden naar het vehikel dat gebruikt wordt voor Buvidal toonden geen speciale gevaren voor mensen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Fosfatidylcholine uit soja
Glyceroldioleaat
N-Methylpyrrolidon
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Niet in de koelkast of de vriezer bewaren.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Een 1 ml voorgevulde spuit (glas, type 1) met plunjerstop (met fluoropolymeer bekleed bromobutylrubber) met naald (½-inch, 23 gauge, 12 mm) en naaldbescherming (styreen butadieenrubber). De voorgevulde spuit wordt gemonteerd in een veiligheidsapparaat ter voorkoming van prikaccidenten post-injectie. De naaldbescherming van de veiligheidsspuit kan rubberlatex bevatten.
Verpakkingsgroottes:
Verpakking bevat 1 voorgevulde spuit met stop, naald, naaldbescherming, veiligheidsapparaat en 1 plunjerstaafje.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Belangrijke informatie
- Het middel dient te worden toegediend in subcutaan weefsel.
- Intravasculaire, intramusculaire en intradermale toediening moet voorkomen worden.
- Mag niet gebruikt worden als de veiligheidsnaald gebroken is of de verpakking beschadigd is.
- De naaldbescherming van de spuit kan rubberlatex bevatten, wat allergische reacties kan veroorzaken bij mensen met een latexallergie.
- Behandel de veiligheidsspuit voorzichtig om een prikaccident te voorkomen. De veiligheidsspuit bevat een veiligheidsapparaat ter beveiliging van de naald dat activeert na de injectie. Haal het dopje niet van de veiligheidsspuit totdat u klaar bent om te injecteren. Probeer het dopje nooit terug op de naald te doen nadat dit eraf is gehaald.
- Gooi de gebruikte veiligheidsnaald direct na gebruik weg. Gebruik de veiligheidsspuit niet opnieuw.
Raadpleeg de bijsluiter voor de volledige gebruiksaanwijzing.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Camurus AB
Rydbergs torg 4
SE-224 84 Lund
Zweden
medicalinfo@camurus.com
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Buvidal met verlengde afgifte oplossing voor injectie (maandelijks)
EU/1/18/1336/005 [64 mg buprenorfine/0,18 ml]
EU/1/18/1336/006 [96 mg buprenorfine/0,27 ml]
EU/1/18/1336/007 [128 mg buprenorfine/0,36 ml]
EU/1/18/1336/009 [160 mg buprenorfine/0,45 ml]
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 20 november 2018
Datum van laatste verlenging: 26 juli 2023
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
