SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Bronchitol
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Bronchitol 40 mg inhalatiepoeder, harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke harde capsule bevat 40 mg mannitol.
De gemiddelde afgegeven dosis per capsule is 32,2 mg.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Inhalatiepoeder, harde capsule.
Heldere, kleurloze, harde capsules met de opdruk 'PXS 40 mg' die een wit of vrijwel wit poeder bevatten.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Bronchitol is geïndiceerd voor de behandeling van cystische fibrose (CF) bij volwassenen van 18 jaar en ouder als add-on-behandeling bij de beste zorgstandaard.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Dosering
Beoordeling testdosis
Voordat een behandeling met Bronchitol wordt gestart, moet elke patiënt tijdens de toediening van de testdosis worden beoordeeld op bronchiale hyperreactiviteit op geïnhaleerd mannitol (zie rubrieken 4.4 en 5.1).
De testdosis Bronchitol voor de patiënt moet worden gebruikt onder toezicht en controle van een ervaren arts of ander medisch personeel dat adequaat is opgeleid en toegerust om spirometrie uit te voeren, de zuurstofverzadiging (SpO2) te monitoren en acuut bronchospasme te behandelen (zie rubrieken 4.4 en 4.8), waaronder correct gebruik van reanimatieapparatuur.
Aan de patiënt moet 5–15 minuten vóór de testdosis maar na de baselinemeting van FEV1 en SpO2 (zuurstofsaturatie in het bloed) als premedicatie een bronchodilatator worden toegediend. Alle FEV1-metingen en SpO2-monitoring moeten 60 seconden na inhalatie van de dosis worden uitgevoerd.
Het is belangrijk de patiënt te trainen in het juiste gebruik van de inhalator tijdens de beoordeling van de testdosis.
De beoordeling van de testdosis moet aan de hand van de volgende stappen worden uitgevoerd:
Stap 1: de baselinewaarden van FEV1 en SpO2 van de patiënt worden voor de testdosis gemeten
Stap 2: de patiënt inhaleert 40 mg (1x40mg-capsule) en de SpO2 wordt gemonitord Stap 3: de patiënt inhaleert 80 mg (2x40mg-capsule) en de SpO2 wordt gemonitord Stap 4: de patiënt inhaleert 120 mg (3x40mg-capsule), het FEV1 wordt gemeten en de SpO2 gemonitord
Stap 5: de patiënt inhaleert 160 mg (4x40mg-capsule), het FEV1 wordt gemeten en de SpO2 gemonitord
Stap 6: het FEV1 van de patiënt wordt 15 minuten na toediening van de testdosis gemeten.
Bij patiënten met astma kunnen zich tijdelijke, reversibele lichte bronchospasmen voordoen, zelfs nadat bij de beoordeling van de testdosis geen problemen waren geconstateerd en daarom moeten alle patiënten worden gemonitord tot hun FEV1 weer tot de baselinewaarde is gedaald.
Therapeutisch behandelschema
Het therapeutische behandelschema mag niet worden voorgeschreven voor de testdosis is beoordeeld. De patiënt moet de testdosis met succes voltooien alvorens de behandeling met Bronchitol te beginnen.
5-15 minuten voorafgaand aan elke dosis Bronchitol moet er een bronchodilator worden toegediend.
De aanbevolen dosis Bronchitol is 400 mg tweemaal daags. Dit vereist dat tweemaal daags de inhoud van tien capsules via de inhalator moet worden geïnhaleerd.
De doses moeten 's morgens en 's avonds worden ingenomen, waarbij de avonddosis 2–3 uur voor het slapen gaan moet worden ingenomen.
Voor patiënten die een aantal respiratoire therapieën krijgen toegediend, is de aanbevolen volgorde als volgt:
- 1. Bronchodilatator
- 2. Bronchitol
- 3. Fysiotherapie/oefeningen
- 4. Dornase-alfa (indien van toepassing)
- 5. Inhalatieantibiotica (indien van toepassing)
Speciale populaties
Oudere patiënten (≥65 jaar)
Er zijn onvoldoende gegevens voor deze populatie om een aanbeveling voor of tegen dosisaanpassing te kunnen doen.
Nier- of leverfunctiestoornis
Bronchitol is niet formeel onderzocht bij patiënten met een nier- of leverfunctiestoornis. Beschikbare gegevens uit de onderzoeken DPM-CF-301 en -302 duiden erop dat voor deze patiëntenpopulaties geen dosisaanpassingen nodig zijn.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Bronchitol bij kinderen en adolescenten van 6 tot 18 jaar zijn nog niet vastgesteld. De momenteel beschikbare gegevens worden beschreven in rubrieken 4.8, 5.1 en 5.2, maar er kan geen doseringsaanbeveling worden gedaan.
De veiligheid en werkzaamheid van Bronchitol bij kinderen jonger dan 6 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Bronchitol is voor inhalatie met gebruikmaking van de inhalator die in de verpakking is meegeleverd. Het mag niet via een andere route of met behulp van een andere inhalator worden toegediend. De capsules mogen niet worden ingeslikt.
Elke capsule wordt afzonderlijk in de inhalator geladen. De inhoud van de capsules wordt via de inhalator geïnhaleerd in een of twee ademteugen. Na inhalatie moet iedere lege capsule worden weggegooid voordat de volgende capsule zo snel mogelijk in de inhalator wordt geplaatst.
Nadat de inhalator een week is gebruikt, moet deze worden vervangen. Als de inhalator moet worden gereinigd, moet ervoor worden gezorgd dat het apparaat leeg is en dat het vervolgens gewassen wordt in warm water; de inhalator dient goed aan de lucht te worden gedroogd voordat deze weer wordt gebruikt.
Gedetailleerde instructies over het gebruik van de inhalator staan vermeld in de bijsluiter. Patiënten moeten worden geïnstrueerd deze zorgvuldig door te lezen.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor het werkzame bestanddeel.
Bronchiale hyperreactiviteit op geïnhaleerd mannitol (zie rubriek 4.4).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Hyperreactiviteit op mannitol
De patiënten moeten gemonitord worden voor bronchiale hyperreactiviteit op ingeademde mannitol tijdens de beoordeling van hun testdosis voordat ze het therapeutische doseringsschema van Bronchitol beginnen. Als de patiënt geen spirometrie kan doen of de beoordeling van de testdosis niet kan voltooien, mag hij geen Bronchitol voorgeschreven krijgen. Hyperreactieve patiënten mogen het therapeutische doseringsschema van Bronchitol niet voorgeschreven krijgen (zie rubriek 4.3). Er gelden de gewoonlijke voorzorgen m.b.t. de monitoring van bronchiale hyperreactiviteit (zie rubriek 4.2).
Een patiënt wordt gedefinieerd als hyperreactief op ingeademde mannitol en mag het therapeutische doseringsschema niet voorgeschreven krijgen als hij een van de volgende fenomenen ervaart tijdens de beoordeling van de testdosis:
- ≥10% daling ten opzichte van baseline van de SpO2 op elk willekeurig moment tijdens de beoordeling;
- de FEV1-daling ten opzichte van baseline is ≥20% bij een cumulatieve dosis van 240 mg;
- het FEV1 is aan het eind van de beoordeling 20-<50% gedaald (ten opzichte van baseline) en herstelt zich niet tot <20% binnen 15 minuten;
- het FEV1 is aan het eind van de beoordeling ≥50% gedaald (ten opzichte van baseline).
Als door de behandeling geïnduceerde hyperreactiviteit wordt vermoed, moet het gebruik van Bronchitol worden gestaakt.
Alle patiënten dienen gemonitord te worden totdat hun FEV1 gedaald is tot de basisniveaus.
Bronchospasme
Bij inhalatie van een geneesmiddel kan zich bronchospasme voordoen; dit is met Bronchitol in klinische onderzoeken gemeld, zelfs bij patiënten die niet hyperreactief waren op de testdosis van geïnhaleerd mannitol (zie rubriek 4.8). Bronchospasme moet worden behandeld met een bronchodilatator of zoals medisch aangewezen.
Indien er aanwijzingen zijn voor door de behandeling geïnduceerd bronchospasme, moet de arts zorgvuldig beoordelen of de voordelen van verder gebruik van Bronchitol opwegen tegen de risico's voor de patiënt.
Alle patiënten moeten na ongeveer zes weken behandeling met Bronchitol formeel worden beoordeeld op klachten en verschijnselen die duiden op door de werkzame stof geïnduceerd bronchospasme. In geval van twijfel moet de beoordeling van de testdosis beschreven in rubriek 4.2 worden herhaald.
Astma
De veiligheid/werkzaamheid van Bronchitol bij patiënten met astma zijn niet formeel onderzocht. Patiënten met astma moeten na de testdosis Bronchitol nauwlettend worden gemonitord op verergering van de klachten en verschijnselen van astma.
Patiënten moeten worden geadviseerd verergering van de klachten en verschijnselen van astma tijdens therapeutisch gebruik te melden aan hun arts. Indien er aanwijzingen zijn voor door de behandeling geïnduceerd bronchospasme, moet de arts zorgvuldig beoordelen of de voordelen van verder gebruik van Bronchitol opwegen tegen de risico's voor de patiënt. Bronchospasme moet worden behandeld met een bronchodilatator of zoals medisch aangewezen.
Hemoptoë
In klinische onderzoeken met Bronchitol is vaak hemoptoë gemeld. Bronchitol is niet onderzocht bij patiënten met een voorgeschiedenis van significante episoden van hemoptoë (>60 ml) in de voorgaande drie maanden. Daarom moeten deze patiënten zorgvuldig worden gemonitord en moet het gebruik van Bronchitol in geval van ernstige hemoptoë worden stopgezet. Als ernstige hemoptoë wordt aangemerkt:
- acute bloeding van ≥240 ml in 24 uur
- recidiverende bloeding van ≥100 ml/dag in de loop van een aantal dagen Het opnieuw starten of stopzetten van Bronchitol na kleinere episoden van hemoptoë moet worden gebaseerd op klinische beoordeling.
Hoesten
Bij gebruik van Bronchitol in klinische onderzoeken werd hoesten vaak gemeld (zie rubriek 4.8). Patiënten moet tijdens de behandeling worden geleerd de inhalator op juiste wijze te gebruiken; tevens moeten zij worden geïnstrueerd aanhoudend hoesten bij het gebruik van Bronchitol te melden aan hun arts.
Longfunctiestoornis
De veiligheid en werkzaamheid zijn niet aangetoond bij patiënten met een FEV1 van minder dan 30% van de voorspelde waarde (zie rubriek 5.1). Het gebruik van Bronchitol wordt bij deze patiënten niet aanbevolen.
Niet aan CF gerelateerde bronchiëctasie
De werkzaamheid en veiligheid zijn niet vastgesteld bij patiënten met niet aan CF gerelateerde bronchiëctasie. Behandeling met Bronchitol wordt daarom niet aanbevolen.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen formeel onderzoek naar interacties uitgevoerd.
Bronchitol is echter in klinische onderzoeken gebruikt in combinatie met standaardbehandelingen voor cystische fibrose als mucolytica, antibiotica (waaronder tobramycine en colistimethaatnatrium), bronchodilatatoren, pancreasenzymen, vitaminen, geïnhaleerde en systemische corticosteroïden, en analgetica.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van hypertone fysiologische zoutoplossing met Bronchitol aangezien dit was uitgesloten uit de fase 3-onderzoeken.
4.6. Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap:
Er is een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van mannitol bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek zijn geen directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Aangezien de effecten van een mogelijke hyperreactieve respons op de moeder en/of foetus onbekend zijn, is voorzichtigheid geboden bij het voorschrijven van Bronchitol aan zwangere vrouwen. Als voorzorgsmaatregel verdient het de voorkeur Bronchitol tijdens de zwangerschap te niet gebruiken.
Borstvoeding
Het is niet bekend of mannitol bij de mens overgaat in de moedermelk. De uitscheiding van mannitol in moedermelk is niet bij dieren onderzocht. Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of de borstvoeding of de behandeling met Bronchitol moet worden stopgezet, waarbij rekening moet worden gehouden met het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling met Bronchitol voor de vrouw.
Vruchtbaarheid
Er zijn voor mannitol geen klinische gegevens betreffende de vruchtbaarheid beschikbaar. Er is geen reproductieonderzoek bij dieren uitgevoerd met geïnhaleerd mannitol. Onderzoeken met oraal toegediend mannitol wijzen echter niet op effecten op de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Bronchitol heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
Het veiligheidsprofiel van Bronchitol is geëvalueerd in klinische studies waarbij meer dan 1200 patiënten betrokken waren. (zie Tabel 1).
Beoordeling testdosis
De meest waargenomen bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol tijdens de beoordeling van de testdosis is hoesten (2,9% van de patiënten) (zie rubriek 4.4).
De belangrijkste bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol tijdens de beoordeling van de testdosis is bronchospasme (zie rubriek 4.4).
Therapeutisch behandelschema
De meest waargenomen bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol is hoesten (zie rubriek 4.4). Dit werd bij 8,3% van de patiënten waargenomen tegenover 4,0% van de patiënten in de controlearm. Ook hoesten resulterend in stopzetting van de behandeling deed zich vaak voor en werd waargenomen bij 4,0% van de patiënten in de behandelingsarm met Bronchitol.
De belangrijkste bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol is hemoptoë. Het percentage patiënten bij wie zich hemoptoë als bijwerking voordeed, was 7,3% en 3,3% en 3,4% in de armen met Bronchitol in respectievelijk onderzoek 301, 302 en 303 vs. 3,4%, 0% en 5,6% in de controlearmen. Het aantal patiënten dat last kreeg van hemoptoë, inclusief hemoptoë gemeld tijdens exacerbatie, was 7,0% in de mannitol-arm en 7,7% in de controlearm (zie rubriek 4.4).
Getabelleerde lijst van bijwerkingen
Het veiligheidsprofiel van Bronchitol is gebaseerd op de veiligheidsgegevens van klinische fase III-onderzoeken (inclusief gegevens van de beoordeling van de startdosis).
De frequenties worden gedefinieerd als:
zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100 tot <1/10), soms (≥ 1/1.000 tot <1/100), zelden (≥ 1/10.000 tot <1/1.000), zeer zelden (≥1/100.000 tot <1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Binnen elke frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 1: Frequentie van negatieve bijwerkingen met Bronchitol in de fase 3-onderzoeken
(beoordeling van startdosis en/of behandelingsfase)
| Systeem/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerking |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Soms | Bacteriën geïdentificeerd in sputum, bacteriële ziektedrager, bronchitis, bronchopneumonie, longinfectie, orale candidiasis, faryngitis, stafylokokkeninfectie, infectie van de bovenste luchtwegen |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Soms | Verminderde eetlust, aan CF gerelateerde diabetes, dehydratie |
| Psychiatrische stoornissen | Soms | Inslaapproblemen, morbide gedachten |
| Zenuwstelselaandoeningen | Vaak | Hoofdpijn |
| Soms | Duizeligheid | |
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Soms | Oorpijn |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Vaak | Hoesten, hemoptoë, orofaryngeale pijn, piepende ademhaling (wheezing) |
| Soms | Productieve hoest, keelirritatie, astma, bronchospasme, geforceerd expiratoir volume afgenomen, rinorroe, dyspnoe, dysfonie, hyperventilatie, obstructieve luchtwegaandoening, verstopping van de luchtwegen, verkleurd sputum, hypoxie | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Braken na hoesten, braken |
| Soms | Misselijkheid, diarree, ructus, flatulentie, gastro-oesofageale refluxziekte, glossodynie, kokhalzen, stomatitis, pijn in de bovenbuik, afteuze stomatitis, odynofagie | |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Soms | Acne, koud zweet, pruritus, huiduitslag, pruritische huiduitslag |
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | Soms | Musculoskeletale pijn op de borst, artralgie, rugpijn, gewrichtsstijfheid, musculoskeletale pijn |
Nier- en urinewegaandoeningen | Soms | Urine-incontinentie |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vaak | Aandoening verergerd, onaangenaam gevoel op de borst |
| Soms | Pyrexie, vermoeidheid, griepachtige ziekte, herniapijn, malaise, pijn op de borst | |
| Onderzoeken | Soms | Alkalische fosfatase in bloed verhoogd, bacteriën of positieve sputumtest op schimmels |
Negatieve bijwerkingen die uitsluitend met de startdosisbeoordeling (MTT) plaatsvonden zijn uitdroging, afname van het uitademingsvolume, hypoxie, diarree, pijn in de bovenbuik, stomatitis met aften, odynofagie, pijn op de borst en verhoogde alkalische fosfatase in het bloed.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Zevenentwintig (7,1%) van de 378 patiënten die de mannitoltolerantietest (MTT) ondergingen in onderzoek 301 en 18 (5,3%) van de 341 patiënten in onderzoek 302 en 25 (5,1%) van de 486 patiënten in onderzoek 303, hadden een positieve mannitoltolerantietest (MTT). In onderzoek 301 waren de meest gemelde bijwerkingen tijdens de MTT hoesten bij 20 (5,3%) proefpersonen, piepende ademhaling/bronchospasme bij 7 (1,9%) proefpersonen en een onaangenaam gevoel op de borst bij 6 (1,6%) proefpersonen. In onderzoek 302 was hoesten de meest gemelde bijwerking tijdens de MTT (2,1%), en in onderzoek 303 was bij 8 patiënten (1,6%) hoesten ook de meest gemelde bijwerking tijdens de MTT.
Pediatrische patiënten (6 tot en met 17 jaar)
Frequentie, type en ernst van de bijwerkingen bij kinderen komen overeen met die waargenomen bij volwassenen.
Testdosis (6 tot en met 17 jaar)
De meest waargenomen bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol tijdens de beoordeling van de testdosis bij pediatrische patiënten is hoesten (4,8% van de patiënten).
De belangrijkste bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol tijdens de beoordeling van de testdosis bij pediatrische patiënten is bronchospasme.
Therapeutisch behandelschema
De meest waargenomen bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol is hoesten. Dit werd waargenomen bij 7,8% van de patiënten tegenover 3,8% van de patiënten in de controlearm.
De belangrijkste bijwerking in samenhang met het gebruik van Bronchitol is hemoptoë.
| Tabel 2: Frequentie van negatieve bijwerkingen met Bronchitol in de fase 3-onderzoeken | ||
| (beoordeling van startdosis en/of behandelingsfase) - populatie kinderen | ||
| (6 tot 17 jaar oud). | ||
| Frequentie | Bijwerkingen | |
| Systeem/orgaanklasse | ||
| Psychische stoornissen | Soms | Inslaapproblemen |
| Zenuwstelselaandoeningen | Vaak | Hoofdpijn |
| Soms | Duizeligheid | |
| Evenwichtsorgaan- en | Soms | Oorpijn |
| ooraandoeningen | ||
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- | Vaak | Hoesten, aandoening verergerd, hemoptoë, |
| en mediastinumaandoeningen | orofaryngolaryngeale pijn, onaangenaam gevoel | |
| op de borst, piepende ademhaling, astma, | ||
| productieve hoest | ||
| Soms | Bronchitis, bronchopneumonie, dysfonie, | |
| hyperventilatie, verkleurd sputum, keelirritatie, | ||
| faryngitis, bovensteluchtweginfectie, | ||
| bronchospasme, dyspneu, pijn op de borst | ||
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Braken, braken na hoesten |
| Soms | Misselijkheid, odynofagie, kokhalzen | |
| Huid- en | Soms | Pruritus, pruritische huiduitslag |
| onderhuidaandoeningen | ||
| Skeletspierstelsel- en | Soms | Musculoskeletale pijn op de borst |
| bindweefselaandoeningen | ||
| Nier- en urinewegaandoeningen | Soms | Urine-incontinentie |
| Algemene aandoeningen en | Soms | Koorts |
| toedieningsplaatsstoornissen | ||
| Onderzoeken | Vaak | Bacteriën geïdentificeerd in sputum |
Negatieve bijwerkingen die uitsluiten met de startdosisbeoordeling (MTT) plaatsvonden zijn bronchospasmen, pijn op de borst, odynofagie en kokhalzen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in Bijlage V.
4.9 Overdosering
Bij daarvoor gevoelige personen kan in geval van een geïnhaleerde overdosis bronchoconstrictie optreden. Indien zich zeer hevig hoesten en bronchoconstrictie voordoen, moeten een bèta2-agonist en, zo nodig, zuurstof worden toegediend.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische groep: Hoest- en verkoudheidsmiddelen, Mucolytica. ATC-code: R05CB16
Werkingsmechanisme
Bronchitol is een hyperosmotisch inhalatiegeneesmiddel. Hoewel het precieze werkingsmechanisme onbekend is, kan geïnhaleerd mannitol de visco-elastische eigenschappen van mucus veranderen, de hydratie van de periciliaire vloeistoflaag verbeteren en bijdragen aan een betere mucusklaring van het vastgehouden secreet door mucociliaire activiteit. Een productieve hoest kan bijdragen aan de sputumklaring.
Farmacodynamische effecten
In de ITT-populatie van een open-label dosisresponsonderzoek, DPM-CF-202, was de gemiddelde (SD) procentuele verandering in het FEV1 voor de dosis van 400 mg 8,75 (SD: 12,4) en -1,569 (SD: 9,0) voor de dosis van 40 mg (p<0,0001).
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Er zijn drie 26 weken durende, dubbelblinde, gerandomiseerde, gecontroleerde fase 3-interventieonderzoeken met parallelle armen (DPM-CF-301, DPM-CF-302 en DPM-CF-303) uitgevoerd waarin 324 (DPM-CF-301) en 318 (DPM-CF-302) patiënten van 6 jaar en ouder werden gerandomiseerd in een verhouding van 3:2 naar geïnhaleerd mannitol 400 mg tweemaal daags of naar controle (geïnhaleerd mannitol 50 mg tweemaal daags). In het derde onderzoek (DPM-CF-303) werden 423 volwassen patiënten gerandomiseerd in een verhouding van 1:1 naar geïnhaleerd mannitol 400 mg tweemaal daags of naar controle. Zevenentwintig (7,1%) van de 378 patiënten die de mannitoltolerantietest (MTT) ondergingen in onderzoek 301 en 18 (5,3%) van de 341 patiënten in onderzoek 302 en 25 (5,1%) van de 486 patiënten in onderzoek 303 hadden een positieve MTT, gedefinieerd als [1] een afname van het FEV1 van >20% ten opzichte van baseline halverwege de test (stap 4) of [2] een afname ten opzichte van baseline van >20% aan het eind van de test die niet binnen 15 minuten herstelde tot <20% of [3] een afname van het FEV1 van >50% ten opzichte van baseline aan het eind van de test (stap 6) of [4] een afname van de SpO2 tot <89% tijdens de procedure. Nog eens 2,8% (n=34) van de patiënten uit de drie onderzoeken had onvolledige MTT's en werd niet gerandomiseerd.
Het gemiddelde (SD) FEV1-percentage van de voorspelde waarde bij baseline in onderzoek DPM-CF-301 (veiligheidspopulatie, N= 295) was 62,4 (SD:16,45) en 61,4 (SD:16,13) in respectievelijk de mannitol- en de controlegroep. Deze waarden zijn voor onderzoek DPM-CF-302 (N=305) als volgt: 65,24 (SD:13,90) en 64,35 (SD:15,29). In onderzoek DPM-CF-303 (N=423) was het voorspelde baseline FEV1-percentage 63,17 (SD: 15,15) en 62,98 (SD: 13,65). In onderzoek DPM-CF-301 bestond 64,4% van de patiëntenpopulatie uit volwassenen terwijl dit in onderzoek DPM-CF-302 49,5% was. Onderzoek DPM-CF-303 betrof alleen volwassen patiënten. 55% van de patiënten in onderzoek DPM-CF-301 kreeg rhDNase, tegenover 75% in onderzoek DPM-CF-302 en voor DPM-CF-303 was dit 67,6%. Het percentage patiënten dat inhalatieantibiotica kreeg toegediend, was 55% in onderzoek DPM-CF-301, 56% in onderzoek DPM-CF-302 en 52% in onderzoek DPM-CF-303. Gelijktijdige toediening met hypertone fysiologische zoutoplossing was in deze onderzoeken niet toegestaan.
Het primaire, vooraf gespecificeerde eindpunt, d.w.z. de verandering vanaf baseline in het FEV1 (ml), in de gemodificeerde ITT-populatie (mITT-populatie) (n=269, 297 en 423 in respectievelijk onderzoek DPM-CF-301, DPM-CF-302 en DPM-CF-303) in vergelijking met controle gedurende de periode van 26 weken wordt weergegeven in Tabel 3 naast het FEV1 gepresenteerd als absolute en relatieve verandering van het percentage van voorspeld.
Tabel 3: Verandering in het FEV1 ten opzichte van baseline in 26 weken in de mITT-populatie en de volwassen populatie
| Geschatte omvang effect | |||||||||||||||
| DPM-CF-301 | DPM-CF-302 | DPM-CF-303 | |||||||||||||
| FEV1 | p-waarde | FEV1 | p-waarde | FEV1 | |||||||||||
| p-waarde | |||||||||||||||
| (95%-BI) | (95%-BI) | (95%-BI) | |||||||||||||
| Totale populatie | |||||||||||||||
| N=269 | N=297 | N=423 | |||||||||||||
| Absoluut ml | 94,5 | <0,001 | 54,1 | 0,059 | 54 | 0,020 | |||||||||
| (46,2, 142,7) | (-1,97, 110,3) | (8, 100) | |||||||||||||
| Absoluut % voorspeld | 2,4 | 0,001 | 1,9 | 0,052 | 1,2 | 0,037 | |||||||||
| (0,9, 3,9) | (-0,02, 3,8) | (0,07, 2,4) | |||||||||||||
| Relatief % voorspeld | 3,5 | 0,007 | 3,6 | 0,033 | 2,3 | 0,024 | |||||||||
| (1,0, 6,1) | (0,3, 6,9) | (0,3, 4,2) | |||||||||||||
| Volwassen populatie | |||||||||||||||
| N=171 | N=144 | N=423 | |||||||||||||
| Absoluut ml | 108,5 | <0,001 | 85,9 | 0,038 | 54 | 0,020 | |||||||||
| (47,6, 169,4) | (4,6, 167,3) | (8, 100) | |||||||||||||
| Absoluut % voorspeld | 2,7 | 0,004 | 2,3 | 0,095 | 1,2 | 0,037 | |||||||||
| (0,9, 4,5) | (-0,4, 5,1) | (0,07, 2,4) | |||||||||||||
| Relatief % voorspeld | 4,3 | 0,008 | 5,0 | 0,040 | 2,3 | 0,024 | |||||||||
| (1,1, 7,5) | (0,2, 9,8) | (0,3, 4,2) | |||||||||||||
Opmerking: tussen de 3 studies waren er enkele verschillen in de analysemethodes. In DPM-CF-303 werd imputatie van ontbrekende gegevens uitgevoerd met behulp van een “baseline observation carried forward (BOCF)”-benadering, terwijl in DPM-CF-301 of DPM-CF-302 geen imputatie werd uitgevoerd.
Het behandeleffect van Bronchitol op FEV1 was minder duidelijk in de subgroep met patiënten die gelijktijdig rhDNase kregen. Bij personen die in onderzoek 301 rhDNase gebruikten, was de relatieve verandering in het FEV1-percentage van voorspeld ten opzichte van baseline in 26 weken behandeling 2,83 (95% betrouwbaarheidsinterval -0,62, 6,27). Voor niet-gebruikers was de relatieve verandering 4,30 (95% betrouwbaarheidsinterval 0,53, 8,07). In onderzoek 302 was de relatieve verandering (95% betrouwbaarheidsinterval) voor gebruikers en niet-gebruikers van rhDNase respectievelijk 3,21 (-0,61, 7,03) en 4,73 (-1,93, 11,40). In studie 303 bedroeg de relatieve verandering (95%-BI) voor gebruikers en niet-gebruikers van rhDNase respectievelijk 1,30 (-0,91, 3,51) en 4,45 (0,52, 8,38).
Onderzoek 303 toonde geen verbeterd behandeleffect aan van Bronchitol op FEV1 voor vrouwelijke patiënten bij wie het verloop van de onderliggende cystische fibrose erger kan zijn dan bij mannen, als gevolg van oorzaken die nog niet volledig bekend zijn. Bij vrouwelijke patiënten was de gemiddelde verandering voor FEV1 27 ml voor Bronchitol en 44 ml voor de controle-arm. Dit suggereert een potentieel lager voordeel op de longfunctie met Bronchitol vergeleken met de controle, hoewel het verschil statistisch niet significant was (p=0,480).
Het aantal proefpersonen met tenminste één in het protocol gedefinieerde pulmonale exacerbatie (PDPE, gedefinieerd als de aanwezigheid van ten minste 4 klachten en verschijnselen plus het gebruik van intraveneuze antibiotica) was 18,1% in de mannitolarm en 28% in de controlearm in onderzoek 301 (ITT-populatie). In onderzoek 302 had 15,2% van de proefpersonen in de mannitolarm en 19% in de controlearm een PDPE. In onderzoek 303 had 13,4% van de proefpersonen in de mannitolarm en 13,6% in de controle een PDPE.
Het geschatte behandelingseffect (gemiddelde verandering en 95% betrouwbaarheidsinterval ten opzichte van baseline in 26 weken, mITT-populatie) op het FVC was 108,78 ml (95% betrouwbaarheidsinterval: 49,21, 168,35) in onderzoek 301, 71,4 ml
(95% betrouwbaarheidsinterval: 10,57, 132,13) in onderzoek 302 en 40 ml (95% betrouwbaarheidsinterval: -12, 92) in onderzoek 303.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Bronchitol bij kinderen en adolescenten jonger dan 18 jaar is niet vastgesteld (zie rubriek 4.2).
In de onderzoeken DPM-CF-301 en -302 was het relatieve percentage van het voorspelde FEV1 in vergelijking met de controle bij kinderen (6-11 jaar) verbeterd met respectievelijk 0,44% (95% betrouwbaarheidsinterval -5,90, 6,77, N=43) en 6,1% (95% betrouwbaarheidsinterval -1,28, 13,54, N=59) in 26 weken (p=0,892 en 0,104).
Bij adolescenten (12-17 jaar) was de relatieve verandering in het percentage van het voorspelde FEV1 versus de controlearm verbeterd met respectievelijk 3,31% (95% betrouwbaarheidsinterval -2,29, 8,90, N=55) en 0,42% (95% betrouwbaarheidsinterval -5,45, 6,29, N=94) in 26 weken (p=0,245 en 0,888).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
In een onderzoek met 18 gezonde mannelijke volwassen vrijwilligers was de absolute biologische beschikbaarheid van mannitolpoeder voor inhalatie ten opzichte van intraveneus toegediend mannitol 0,59% ± 0,15.
De snelheid en mate van absorptie van mannitol na inhalatie kwamen sterk overeen met die na orale toediening. De Tmax na inhalatie was 1,5 ± 0,5 uur.
In een onderzoek met 9 patiënten met cystische fibrose (6 volwassenen, 3 adolescenten), die 400 mg geïnhaleerd mannitol als enkelvoudige dosis (dag 1) gebruikten en vervolgens tweemaal daags gedurende 7 dagen (dag 2-7), waren de farmacokinetische parameters voor volwassenen en adolescenten gelijk, met uitzondering van een langere gemiddelde schijnbare terminale halfwaardetijd voor adolescenten (dag 1 = 7,29 uur; dag 7 = 6,52 uur) in vergelijking met volwassenen (dag 1 = 6,10 uur; dag 7 = 5,42 uur). In het algemeen liet de vergelijking van de AUC's tussen dag 1 en dag 7 een tijdonafhankelijkheid zien van de farmacokinetiek, wat wijst op lineariteit bij het dosisniveau dat in dit onderzoek werd toegediend.
Biotransformatie
Een klein percentage van het systemisch geabsorbeerd mannitol ondergaat omzetting in de lever in glycogeen en koolstofdioxide. Onderzoek bij ratten, muizen en mensen heeft aangetoond dat mannitol geen toxische metabolieten heeft. De metabole route van geïnhaleerd mannitol is niet in farmacokinetische onderzoeken onderzocht.
Distributie
Onderzoeken naar afzetting in de longen hebben een afzetting van 24,7% van geïnhaleerd mannitol aangetoond, wat de distributie ervan naar het doelorgaan heeft bevestigd. Niet-klinische toxicologische onderzoeken wijzen uit dat in de longen geïnhaleerd mannitol in de bloedbaan wordt opgenomen, waarbij de maximale serumconcentratie na 1 uur wordt bereikt. Er zijn geen aanwijzingen dat mannitol zich in het lichaam ophoopt; daarom is distributie van geïnhaleerd mannitol niet in farmacokinetische onderzoeken beoordeeld.
Eliminatie
De cumulatieve hoeveelheid mannitol die in de verzamelperiode van 24 uur naar de urine werd gefiltreerd, was voor geïnhaleerd (55%) en oraal (54%) mannitol gelijk. Wanneer mannitol intraveneus wordt toegediend, wordt het grotendeels onveranderd geëlimineerd door glomerulaire filtratie en 87% van de dosis wordt binnen 24 uur in de urine uitgescheiden. De gemiddeld terminale halfwaardetijd bij volwassenen was ongeveer 4 tot 5 uur uit serum en ongeveer 3,66 uur uit urine.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Bronchitol bij kinderen en adolescenten van 6 tot 18 jaar zijn nog niet vastgesteld.
De beperkte beschikbare gegevens voor adolescenten van 12 tot en met 17 jaar geven aan dat de farmacokinetische parameters van geïnhaleerd mannitol overeenkomen met die voor de volwassen populatie. Er zijn geen gegevens voor kinderen jonger dan 12 jaar.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Na 13 weken toediening van mannitol door inhalatie werden bij mannelijke ratten bij doses hoger dan 9,3 keer de maximale dosis verhoogde aantallen circulerende lymfocyten waargenomen evenals plasmocytose van mandibulaire lymfeklieren. De verhoogde lymfocytentelling lag binnen historische controlewaarden, nam niet verder toe en had zich in wezen weer hersteld tegen het eind van de looptijd van het onderzoek en na stopzetting van de behandeling. Dit effect werd niet opgemerkt bij andere diersoorten en leidde niet tot klinische klachten.
Bij honden werd zowel tijdens als onmiddellijk na toediening van de lage en hoge doses geïnhaleerd mannitol vaker hoesten waargenomen. Bij meer dan 13 keer de maximale therapeutische dosis deed zich geen aan de behandeling gerelateerde bijwerking voor.
Er is geen mutageen of genotoxisch effect opgemerkt bij beoordeling van mannitol in een standaard reeks van genotoxiciteitsonderzoeken.
In een op zichzelf staande assay met runderogen of bij inbrenging in konijnenogen bleek mannitol geen irriterende stof te zijn.
Er zijn geen aanwijzingen voor carcinogeniciteit waargenomen wanneer in voedingsmiddelen gebruikt mannitol (≤5%) gedurende 2 jaar aan muizen en ratten werd toegediend. Er zijn geen carcinogeniciteitsonderzoeken met geïnhaleerd mannitol uitgevoerd.
Er zijn geen reproductie- en ontwikkelingstoxiciteitsonderzoeken met geïnhaleerd mannitol uitgevoerd. Onderzoeken uitgevoerd met via andere routes toegediend mannitol toonden echter geen effect aan op de foetale overleving bij muizen, ratten en hamsters en op de embryonale en foetale ontwikkeling bij ratten en konijnen.
Er is geen reproductieonderzoek bij dieren met geïnhaleerd mannitol uitgevoerd. Onderzoeken uitgevoerd met oraal toegediend mannitol wezen echter niet op teratogene effecten bij muizen of ratten in doses tot wel 1,6 g/kg of bij hamsters bij 1,2 g/kg.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Geen.
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
De inhalator en bijbehorende dop 1 week na het eerste gebruik weggooien.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren beneden 30°C.
Bewaren in de oorspronkelijke blisterverpakking ter bescherming tegen vocht. De capsules mogen pas vlak voor gebruik worden uitgenomen.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Aluminium/polyamide/PVC/aluminiumblisters. Dozen met 10 of 280 capsules voor respectievelijk de testdosis en behandeling.
De doos met de testdosis bevat 1 blisterverpakking (met 10 capsules) en één inhalator.
De doos voor 2 weken bevat 28 blisterverpakkingen (elk met 10 capsules) en twee inhalatoren.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Geen bijzondere vereisten.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Pharmaxis Europe Limited,
108 Q House
Furze Road
Sandyford
Dublin 18, D18AY29
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/12/760/001-002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/HERNIEUWING VAN DE VERGUNNING
Datum eerste vergunning: 13 april 2012
Datum van laatste verlenging: 11 januari 2017
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau (http://www.ema.europa.eu).
