SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Zynyz
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
ZYNYZ 500 mg concentraat voor oplossing voor infusie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Een flacon van 20 ml concentraat bevat 500 mg retifanlimab.
Elke ml concentraat bevat 25 mg retifanlimab.
Retifanlimab is een anti-programmed cell death-1 (PD-1) immunoglobuline G4 (IgG4) gehumaniseerd monoklonaal antilichaam geproduceerd in een suspensiecultuur van ovariumcellen van de Chinese hamster (CHO), met behulp van recombinant DNA-techniek.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Concentraat voor oplossing voor infusie (steriel concentraat).
Heldere tot licht opaalachtige, kleurloze tot lichtgele oplossing met een pH van 5,1 en een osmolaliteit tussen 275 en 355 mOsm/kg.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal (SCAC)
ZYNYZ is geïndiceerd in combinatie met carboplatine en paclitaxel voor de eerstelijnsbehandeling van volwassen patiënten met gemetastaseerd of met inoperabel lokaal recidiverend plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal (SCAC).
Merkelcelcarcinoom (MCC)
ZYNYZ is geïndiceerd als monotherapie voor de eerstelijnsbehandeling bij volwassen patiënten met gemetastaseerd of recidiverend lokaal gevorderd merkelcelcarcinoom (MCC) dat niet vatbaar is voor curatieve chirurgie of bestraling.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet worden geïnitieerd en gemonitord door een arts die ervaring heeft met het behandelen van kanker.
Dosering
Plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal (SCAC)
De aanbevolen dosis is 500 mg retifanlimab elke 4 weken, toegediend als een intraveneuze infusie gedurende 30 minuten, in combinatie met carboplatine en paclitaxel gedurende 6 cycli, gevolgd door retifanlimab 500 mg als monotherapie elke 4 weken voor alle daaropvolgende cycli. De behandeling dient te worden voortgezet tot ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit, met een maximale duur van 1 jaar.
Voor de dosering en toediening van carboplatine en paclitaxel, inclusief aanbevolen patiëntmanagement, wordt verwezen naar de respectieve Samenvattingen van de Productkenmerken (SmPC).
Merkelcelcarcinoom (MCC)
De aanbevolen dosering is 500 mg retifanlimab elke 4 weken toegediend als een intraveneuze infusie gedurende 30 minuten. De behandeling moet gedurende maximaal 2 jaar worden voortgezet, tot aan ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit.
Dosisaanpassingen
Dosisescalatie of -verlaging van retifanlimab is niet geïndiceerd.
De aanbevolen dosisaanpassingen om immuungerelateerde bijwerkingen te beheersen staan in tabel 1 (zie ook rubriek 4.4 en 4.8).
Tabel 1: Aanbevolen dosisaanpassingen voor ZYNYZ
| Bijwerking | Ernsta | Dosisaanpassing |
| Pneumonitis | Graad 2 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. |
| Graad 3 of 4 | Permanent staken. | |
| Colitis | Graad 2 of 3 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. |
| Recidiverend graad 3 of graad 4 | Permanent staken. | |
Hepatitis zonder tumorbetrokkenheid van de lever OF Totaalbilirubine verhoogd | Graad 3 met ASAT of ALAT meer dan 3 maar niet meer dan 8 keer ULN OF TB verhoogd tot meer dan 1,5 en maximaal 3 keer ULN | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Permanent staken indien er geen verbetering optreedt binnen 12 weken na aanvang van steroïden of indien het niet lukt om prednison te verlagen tot minder dan 10 mg/dag (of gelijkwaardig) binnen 12 weken na aanvang van steroïden. |
Graad 4 met ASAT of ALAT meer dan 8 keer ULN OF TB meer dan 3 keer ULN | Permanent staken. | |
Hepatitis met tumorbetrokkenheid van de lever OF Totaalbilirubine verhoogd | Graad 3 met ASAT of ALAT meer dan 5 en maximaal 10 keer ULN OF TB meer dan 1,5 maar niet meer dan 3 keer ULN | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Permanent staken indien er geen verbetering optreedt binnen 12 weken na aanvang van steroïden of indien het niet lukt om prednison te verlagen tot minder dan 10 mg/dag (of gelijkwaardig) binnen 12 weken na aanvang van steroïden. |
Graad 4 met ASAT- of ALAT-verhoging van meer dan 10 keer ULN OF TB meer dan 3 keer ULN | Permanent staken. |
| Bijwerking | Ernsta | Dosisaanpassing |
Endocrinopathieën
| Bijnierinsufficiëntie graad 2 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1 of anderszins klinisch stabiel is. |
| Bijnierinsufficiëntie graad 3 of 4 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Permanent staken indien er geen verbetering optreedt binnen 12 weken na aanvang van steroïden of indien het niet lukt om prednison te verlagen tot minder dan 10 mg/dag (of gelijkwaardig) binnen 12 weken na aanvang van steroïden. | |
| Hypothyreoïdie graad 3 of 4 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1 of anderszins klinisch stabiel is. | |
| Hyperthyreoïdie graad 3 of 4 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1 of anderszins klinisch stabiel is. | |
| Diabetes mellitus type 1 (of hyperglykemie) graad 3 of 4 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1 of anderszins klinisch stabiel is. | |
| Hypofysitis graad 2 (asymptomatisch) | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Mag opnieuw gestart worden na regulatie door hormoonsubstitutietherapie (HST). | |
| Hypofysitis graad 2 (symptomatisch, bijv. hoofdpijn, visusstoornissen) | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Mag opnieuw gestart worden na regulatie door hormoonsubstitutietherapie (HST), indien geïndiceerd en de steroïden volledig zijn afgebouwd. | |
| Hypofysitis graad 3 of 4 (symptomatisch) | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. Permanent staken indien er geen verbetering optreedt binnen 12 weken na aanvang van steroïden of indien het niet lukt om prednison te verlagen tot minder dan 10 mg/dag (of gelijkwaardig) binnen 12 weken na aanvang van steroïden. | |
| Nefritis met nierdisfunctie | Graad 2 met verhoogd creatinine in het bloed | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. |
| Graad 3 of 4 met verhoogd creatinine in het bloed | Permanent staken.b |
| Bijwerking | Ernsta | Dosisaanpassing |
| Huidreacties | Graad 3 of vermoeden van SJS of vermoeden van TEN Aanhoudend graad 2 (≥ 2 weken) | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. |
| Graad 4 of bevestigd SJS of bevestigde TEN | Permanent staken. | |
| Myocarditis | Bevestigd graad 2, 3 of 4 | Permanent staken. |
Overige immuungerelateerde bijwerkingen (inclusief myositis, encefalitis, demyeliniserende neuropathie, Guillain-Barré-syndroom, sarcoïdose, auto-immuun hemolytische anemie, pancreatitis, uveïtis, diabetische ketoacidose, artralgie) | Graad 3 | Staken tot de bijwerking is hersteld tot graad 0-1. |
| Graad 4 | Permanent staken. | |
Aanhoudende immuungerelateerde bijwerkingen (exclusief endocrinopathieën) graad 2 of 3 | Graad 2 of 3 (≥ 12 weken na de laatste dosis) Recidiverend graad 3 of 4 Recidiverend pneumonitis graad 2 | Permanent staken. |
| Infusiegerelateerde reacties | Graad 1 | Onderbreek of vertraag de infusiesnelheid. |
| Graad 2 | Eerste voorval: infusie onderbreken en hervatten met 50% van de oorspronkelijke snelheid indien de symptomen binnen 1 uur verdwijnen. Latere voorvallen: permanent staken na aanbevolen profylaxe. | |
| Graad 3 | Permanent staken. Indien er een snelle respons is op symptomatische behandeling en/of op een korte onderbreking van de infusie, hoeft de retifanlimab niet permanent te worden gestaakt. | |
| Graad 4 | Permanent staken. |
ASAT = aspartaat-aminotransferase; ALAT = alanine-aminotransferase; ULN = bovengrens van normaal; TB = totaalbilirubine; SJS = Stevens-Johnson-syndroom; TEN = toxische epidermale necrolyse. a Toxiciteit ingedeeld volgens de Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE) v5 van het National Cancer Institute (NCI).
b Alleen permanent staken indien retifanlimab direct betrokken is bij niertoxiciteit.
Patiëntenwaarschuwingskaart
Alle voorschrijvers van ZYNYZ moeten vertrouwd zijn met de patiëntenwaarschuwingskaart en de patiënten hierover informeren door uit te leggen wat zij moeten doen indien ze eventuele symptomen ervaren van immuungerelateerde bijwerkingen. De patiëntenwaarschuwingskaart wordt verstrekt aan alle patiënten die met retifanlimab worden behandeld.
Speciale populaties
Ouderen
Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten van 65 jaar en ouder (zie rubriek 5.1 en 5.2).
Nierfunctiestoornissen
Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten met lichte of matige nierfunctiestoornissen. Er zijn onvoldoende gegevens voor patiënten met ernstige nierfunctiestoornissen (creatinineklaring < 30 ml/min) en geen gegevens voor patiënten met terminaal nierfalen, waardoor er geen dosisaanbevelingen kunnen worden gegeven (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornissen
Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten met lichte leverfunctiestoornissen. Er zijn onvoldoende gegevens voor patiënten met matige leverfunctiestoornissen en geen gegevens voor patiënten met ernstige leverfunctiestoornissen, waardoor er geen dosisaanbevelingen kunnen worden gegeven (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
Er is geen relevante toepassing van retifanlimab bij kinderen in de leeftijd van 0 tot 18 jaar met plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal en merkelcelcarcinoom.
Wijze van toediening
ZYNYZ is voor intraveneus gebruik. Het moet worden verdund en toegediend als een intraveneuze infusie gedurende 30 minuten.
ZYNYZ mag niet worden toegediend als een intraveneuze push- of bolusinjectie.
ZYNYZ mag uitsluitend worden toegediend via een intraveneuze lijn met een steriele, niet-pyrogene in-line- of add-on-filter van 0,2 micron tot 5 micron of in-line- of add-on-filter met membraan van 15 micron met lage eiwitbinding en gemaakt van polyethersulfon, polyvinylideenfluoride of celluloseacetaat. Er mogen geen andere geneesmiddelen gelijktijdig worden toegediend via dezelfde infuuslijn.
Voor instructies over verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Terugvinden herkomst
Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.
Immuungerelateerde bijwerkingen
Bij patiënten die behandeld worden met retifanlimab kunnen ernstige of dodelijke immuungerelateerde bijwerkingen optreden. Immuungerelateerde bijwerkingen kunnen optreden in elk orgaan of weefsel en kunnen meer dan één lichaamssysteem tegelijk aantasten. Hoewel immuungerelateerde bijwerkingen meestal optreden tijdens de behandeling, kunnen symptomen ook optreden na het staken van de behandeling. Belangrijke immuungerelateerde bijwerkingen die in deze rubriek worden vermeld, omvatten niet alle mogelijke immuungerelateerde bijwerkingen.
Vroegtijdige identificatie en behandeling van immuungerelateerde bijwerkingen is essentieel om veilig gebruik van retifanlimab te waarborgen. Patiënten moeten worden gecontroleerd op symptomen en tekenen van immuungerelateerde bijwerkingen. De bloedonderzoeken, waaronder leverfunctietesten en schildklierfunctietesten, moeten bij aanvang van de behandeling en periodiek tijdens de behandeling worden geëvalueerd. Bij een vermoeden van immuungerelateerde bijwerkingen moet een adequate evaluatie inclusief raadpleging van specialisten worden uitgevoerd om de etiologie te bevestigen of een andere oorzaak uit te sluiten.
Afhankelijk van de ernst van de bijwerking moet de behandeling met retifanlimab worden onderbroken of permanent worden gestaakt en moeten corticosteroïden (1 tot 2 mg/kg prednison per dag of gelijkwaardig) of een andere geschikte behandeling worden toegediend. Na verbetering tot graad ≤ 1 moet worden begonnen met het afbouwen van corticosteroïden en dit moet ten minste 1 maand worden volgehouden (zie tabel 1).
Bij patiënten met een reeds bestaande auto-immuunziekte (AIZ) suggereren gegevens uit observationele onderzoeken dat het risico op immuungemedieerde bijwerkingen na een behandeling met een immuun-‘checkpoint’-remmer groter kan zijn dan het risico bij patiënten zonder reeds bestaande AIZ. Daarnaast waren er vaak opflakkeringen van de onderliggende AIZ, maar de meeste waren licht en beheersbaar. Specifieke gegevens over retifanlimab zijn echter schaars.
Immuungerelateerde pneumonitis
Er is immuungerelateerde pneumonitis gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van pneumonitis. Vermoedelijke pneumonitis moet worden bevestigd met röntgenfoto's en andere oorzaken moeten worden uitgesloten. Patiënten moeten worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab en corticosteroïden (zie tabel 1).
Immuungerelateerde colitis
Er is immuungerelateerde colitis gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van colitis en moeten worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab, anti-diarreemiddelen en corticosteroïden (zie tabel 1).
Immuungerelateerde hepatitis
Er is immuungerelateerde hepatitis gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op afwijkende leverfunctietests voorafgaand aan en periodiek tijdens de behandeling, zoals geïndiceerd op basis van klinische evaluatie en behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab en corticosteroïden (zie tabel 1). Voor hepatitis van graad 1 moet de frequentie van de leverfunctietests worden verhoogd naar tweemaal per week totdat de leverfunctietests weer terug zijn op de baselinewaarde.
Immuungerelateerde endocrinopathieën
Er zijn immuungerelateerde endocrinopathieën, waaronder hypothyreoïdie, hyperthyreoïdie, bijnierinsufficiëntie, hypofysitis en diabetische ketoacidose gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op afwijkende schildklierfunctietesten voorafgaand aan en periodiek tijdens de behandeling en op cortisol, zoals aangegeven op basis van symptomen en/of dalend schildklierstimulerend hormoon.
Hypothyreoïdie en hyperthyreoïdie
Immuungerelateerde hypothyreoïdie en hyperthyreoïdie (inclusief thyroïditis) zijn gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen. Immuungerelateerde hypothyreoïdie en hyperthyreoïdie (inclusief thyroïditis) moeten worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab zoals aanbevolen in tabel 1.
Hypofysitis
Er is immuungerelateerde hypofysitis gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van hypofysitis en moeten op klinische indicatie worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab, corticosteroïden en hormoonvervanging (zie tabel 1).
Bijnierinsufficiëntie
Er is immuungerelateerde bijnierinsufficiëntie gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen. Patiënten moeten worden gecontroleerd op klinische tekenen en symptomen van bijnierinsufficiëntie en moeten worden behandeld met corticosteroïden en hormoonvervanging, zoals klinisch geïndiceerd (zie tabel 1).
Diabetes mellitus type 1
Er is immuungerelateerde diabetes mellitus type 1 waargenomen bij patiënten behandeld met PD-1-remmers (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op hyperglykemie en tekenen en symptomen van diabetes zoals aangegeven op basis van klinische evaluatie en moeten worden behandeld met orale anti-hyperglykemische geneesmiddelen of insuline en aanpassingen van de behandeling met retifanlimab (zie tabel 1).
Immuungerelateerde nefritis
Er is immuungerelateerde nefritis gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten worden gecontroleerd op veranderingen in de nierfunctie en worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab en corticosteroïden (zie rubriek 4.2).
Immuungerelateerde huidreacties
Immuungerelateerde huidreacties, zoals toxische epidermale necrolyse, zijn gemeld bij patiënten die retifanlimab ontvingen (zie rubriek 4.8). Stevens-Johnson-syndroom is gemeld als bijwerking bij patiënten die behandeld werden met PD-1-remmers. Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van huidreacties. Immuungerelateerde huidreacties moeten worden behandeld zoals aanbevolen in tabel 1.
Voorzichtigheid is geboden wanneer het gebruik van retifanlimab wordt overwogen bij een patiënt die eerder een ernstige of levensbedreigende huidreactie als bijwerking heeft gehad bij eerdere behandeling met andere checkpointremmers.
Overige immuungerelateerde bijwerkingen
Er zijn klinisch significante, immuungerelateerde bijwerkingen gemeld bij patiënten die tijdens klinische onderzoeken werden behandeld met retifanlimab, waaronder uveïtis, artritis, myositis, demyeliniserende polyneuropathie (bijv. Guillain-Barré-syndroom), pancreatitis, myocarditis, cholangitis en stomatitis (zie rubriek 4.8).
Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van immuungerelateerde bijwerkingen en worden behandeld met aanpassingen van de behandeling met retifanlimab zoals beschreven in rubriek 4.2.
Infusiegerelateerde reacties
Zoals bij elk therapeutisch eiwit kan retifanlimab infusiegerelateerde reacties veroorzaken, waarvan sommige ernstig kunnen zijn. Patiënten moeten worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van infusiegerelateerde reacties. De behandeling met retifanlimab moet worden onderbroken, of de infusiesnelheid moet worden verlaagd, of de behandeling moet permanent worden gestaakt op basis van de ernst van de reactie en de respons op de behandeling (zie rubriek 4.2). Premedicatie met een antipyreticum en/of een antihistaminicum moet worden overwogen voor patiënten die eerder klinisch significante reacties hebben gehad op infusies met therapeutische eiwitten (zie rubriek 4.8).
Hematologie
Gelijktijdige toediening van retifanlimab met carboplatine en paclitaxel verhoogt het risico en de ernst van neutropenie.
Frequente hematologische monitoring wordt aanbevolen en de behandelingsrichtlijnen voor neutropenie dienen te worden gevolgd.
Transplantatie-gerelateerde bijwerkingen
Afstoting van solide-orgaantransplantaten
Afstoting van solide-orgaantransplantaten is gemeld in de postmarketing setting bij patiënten die behandeld zijn met PD-1-remmers. Behandeling met retifanlimab kan het risico op afstoting verhogen bij ontvangers van transplantaten van solide organen. Bij deze patiënten moet het voordeel van behandeling met retifanlimab worden afgewogen tegen het risico van mogelijke orgaanafstoting.
Complicaties van allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT)
Dodelijke en andere ernstige complicaties kunnen optreden bij patiënten die allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT) ondergaan voor of na behandeling met een PD-1/PD-L1-blokkerend antilichaam. Transplantatie-gerelateerde complicaties zijn onder andere hyperacute graft-versus-host ziekte (Graft-versus-host disease of GvHD), acute GvHD, chronische GvHD, veno-occlusieve leveraandoening na conditionering met verminderde intensiteit en febriel syndroom dat steroïden vereist (zonder geïdentificeerde infectieuze oorzaak). Deze complicaties kunnen optreden ondanks interventietherapie tussen PD-1/PD-L1-blokkade en allogene HSCT. Patiënten moeten nauwlettend worden gemonitord op tekenen van transplantatie-gerelateerde complicaties en onmiddellijk ingrijpen kan nodig zijn. Overweeg het voordeel versus de risico's van behandeling met een PD-1/PD-L1-blokkerend antilichaam voorafgaand aan of na een allogene HSCT.
Patiënten uitgesloten van het klinische programma
Patiënten met de volgende status werden uitgesloten van het klinische programma: een prestatiescore van ≥ 2 volgens de Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) bij baseline; symptomatische metastasen in het centrale zenuwstelsel; voorafgaande immuuntherapie of auto-immuunziekte waarvoor systemische behandeling met immunosuppressiva nodig was; voorgeschiedenis van andere maligniteiten in de afgelopen 3 jaar; orgaantransplantatie; of een actieve hepatitisinfectie. Patiënten met een ongecontroleerde hiv-infectie (CD4+-telling < 300 cellen/μl, detecteerbare virale lading of die geen hoogactieve antiretrovirale therapie kregen) werden ook uitgesloten.
Natriumgehalte
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosiseenheid, dat wil zeggen dat het in wezen 'natriumvrij' is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er zijn geen formele farmacokinetische onderzoeken naar geneesmiddelinteracties uitgevoerd met retifanlimab. Aangezien retifanlimab uit de circulatie wordt geklaard door katabolisme, worden er geen metabole interacties tussen geneesmiddelen verwacht.
Het gebruik van systemische corticosteroïden of immunosuppressiva vóór het starten van retifanlimab, met uitzondering van fysiologische doses systemische corticosteroïden (≤ 10 mg/dag prednison of gelijkwaardig), moet worden vermeden vanwege hun mogelijke interferentie met de farmacodynamische activiteit en werkzaamheid van retifanlimab. Na het starten van retifanlimab kunnen systemische corticosteroïden of andere immunosuppressiva wel worden gebruikt om immuungerelateerde bijwerkingen te behandelen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Retifanlimab is naar verwachting geen slachtoffer of veroorzaker van interacties tussen geneesmiddelen waarbij geneesmiddeltransporteiwitten of CYP-enzymen betrokken zijn.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling met retifanlimab en gedurende ten minste 4 maanden na de behandeling.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van retifanlimab bij zwangere vrouwen. Er zijn geen onderzoeken met retifanlimab uitgevoerd naar de reproductie bij dieren. Uit dieronderzoek is gebleken dat remming van de PD-1/PD-L1-route kan leiden tot een verhoogd risico op immuun-gemedieerde afstoting van de zich ontwikkelende foetus met foetale sterfte als gevolg. Daarom kan retifanlimab, gebaseerd op het werkingsmechanisme, letsel veroorzaken bij de foetus wanneer het wordt toegediend aan een zwangere vrouw. Van menselijke IgG4-immunoglobulinen is bekend dat ze de placenta passeren. Retifanlimab kan daarom mogelijk worden overgedragen van de moeder op de zich ontwikkelende foetus. ZYNYZ wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen (zie rubriek 5.3).
Borstvoeding
Het is niet bekend of retifanlimab in de moedermelk wordt uitgescheiden. Er is onvoldoende informatie over de uitscheiding van retifanlimab in dierlijke melk.
Het is bekend dat menselijke IgG's de eerste paar dagen na de geboorte in moedermelk worden uitgescheiden. Kort daarna nemen ze af tot lage concentraties. Daarom kan een risico voor het kind dat borstvoeding krijgt gedurende deze korte periode niet worden uitgesloten. Er moet voor deze specifieke periode worden besloten dat borstvoeding moet worden gestaakt, of dat behandeling met retifanlimab ofwel moet worden gestaakt ofwel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen. Daarna kan retifanlimab worden gebruikt tijdens de borstvoeding als dat klinisch noodzakelijk is.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over de mogelijke effecten van retifanlimab op de vruchtbaarheid. Er is geen reproductieonderzoek bij dieren uitgevoerd om het effect van retifanlimab op de vruchtbaarheid te evalueren.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
ZYNYZ heeft een geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vanwege mogelijke bijwerkingen zoals vermoeidheid (zie rubriek 4.8) moeten patiënten worden geadviseerd voorzichtig te zijn met autorijden of het bedienen van machines totdat zij er zeker van zijn dat retifanlimab geen nadelige invloed op hen heeft.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
Er zijn immuungerelateerde bijwerkingen opgetreden met retifanlimab. De meeste hiervan, waaronder ernstige reacties, verdwenen na het instellen van een geschikte medische behandeling of het staken van retifanlimab (zie 'Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen' hieronder).
De veiligheid van retifanlimab als monotherapie is geëvalueerd bij 452 patiënten met gevorderde solide maligniteiten die de aanbevolen dosis van 500 mg om de 4 weken ontvingen, onder wie 107 patiënten met gemetastaseerd of recidiverend lokaal gevorderd MCC. De mediane duur van de behandeling was 5,4 maanden (spreiding: 1 dag - 27 maanden). De meest voorkomende bijwerkingen waren vermoeidheid (35,4%), huiduitslag (18,8%), diarree (18,6%), anemie (16,2%), pruritus (15,9%), artralgie (13,3%), constipatie (13,3%), misselijkheid (13,3%), pyrexie (13,1%) en verminderde eetlust (12,6%). Bijwerkingen waren ernstig bij 11,7% van de patiënten. De meeste ernstige bijwerkingen waren immuungerelateerde bijwerkingen.
ZYNYZ werd bij 8% van de patiënten definitief gestaakt vanwege bijwerkingen. De meeste daarvan waren immuungerelateerd.
De veiligheid van retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel is geëvalueerd bij 154 patiënten met gemetastaseerd of inoperabel lokaal recidiverend SCAC. De mediane duur van de behandeling met retifanlimab bedroeg 7,4 maanden (spreiding: 1 dag – 14,6 maanden). De meest voorkomende bijwerkingen waren neutropenie (70,1%), pruritus (24%), rash (23,4%), lymfopenie (14,3%), hypothyreoïdie (14,3%) en alanine-aminotransferase verhoogd (10,4%). Bijwerkingen waren ernstig bij 13,6% van de patiënten; de ernstigste bijwerkingen waren immuungerelateerde bijwerkingen. ZYNYZ werd definitief stopgezet wegens bijwerkingen bij 5,8% van de patiënten; de meeste daarvan betroffen immuungerelateerde voorvallen.
Bijwerkingen in tabelvorm
Bijwerkingen die zijn gemeld in de gepoolde dataset voor patiënten behandeld met ZYNYZ als monotherapie (N = 452) en in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) worden weergegeven in tabel 2.
Deze bijwerkingen worden weergegeven per systeem/orgaanklasse en per frequentie. De frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt op volgorde van afnemende incidentie.
Tabel 2: Bijwerkingen bij patiënten behandeld met retifanlimab
Retifanlimab monotherapie (N = 452) | Retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) | |||
| Systeem/orgaankl asse | Frequentie van alle graden | Frequentie van graad 3-4 | Frequentie van alle graden | Frequentie van graad 3-4 |
Bloed- en lymfestelselaandoe ningen | Zeer vaak Anemiea | Vaak Anemiea | Zeer vaak Lymfopenieb Neutropeniec | Zeer vaak Neutropeniec Vaak Lymfopenieb |
| Endocriene aandoeningen | Vaak Hypothyreoïdie Hyperthyreoïdie Soms Bijnierinsufficiënti e Thyroïditisd Hypofysitis Diabetes mellitus type 1e | Soms Bijnierinsufficiënti e Hypofysitis Diabetes mellitus type 1e | Zeer vaak Hypothyreoïdie Vaak Bijnierinsufficiënti e Hyperthyreoïdie Hypofysitis Hyperglykemie Soms Auto-immunitaire thyreoïditis Secundaire bijnierschorsinsuffi ciëntie | Vaak Bijnierinsufficiënti e Soms Hypothyreoïdie Hyperthyreoïdie Secundaire bijnierschorsinsuffi ciëntie |
Voedings- en stofwisselingsstoor nissen | Zeer vaak Verminderde eetlust | Soms Verminderde eetlust | Vaak Hyponatriëmie | Vaak Hyponatriëmie |
| Zenuwstelselaando eningen | Vaak Paresthesie Soms Polyneuropathief Radiculopathie Stembandverlammi ng | Soms Polyneuropathief Radiculopathie | Zeer vaak Perifere sensorische neuropathie Vaak Perifere motorische neuropathie Perifere sensimotorische neuropathie | Vaak Perifere sensimotorische neuropathie |
| Oogaandoeningen | Soms Uveïtisg Keratitis | Soms Uveïtisg | ||
| Hartaandoeningen | Soms Pericarditis Myocarditis | Soms Myocarditis | ||
| Ademhalingsstelsel -, borstkas- en mediastinumaando eningen | Vaak Pneumonitish | Soms Pneumonitish | ||
Retifanlimab monotherapie (N = 452) | Retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) | |||
| Maagdarmstelselaa ndoeningen | Zeer vaak Diarree Misselijkheid Constipatie Vaak Colitisi Soms Pancreatitis | Soms Diarree Pancreatitis Colitisi | Zeer vaak Colitisj Vaak Stomatitis | Vaak Colitisj |
Lever- en galaandoeningen | Vaak Hepatocellulair letsel Hepatitisk Soms Hyperbilirubinemie Cholangitis | Soms Hepatitisk Hepatocellulair letsel Cholangitis Hyperbilirubinemie | Vaak Hepatitisl Soms Immuungemedieer de cholangitis | Vaak Hepatitisl Soms Immuungemedieer de cholangitis |
Huid- en onderhuidaandoeni ngen | Zeer vaak Huiduitslagm Pruritus | Vaak Huiduitslagm | Zeer vaak Pruritus Huiduitslagn | Vaak Huiduitslagn Soms Pruritus |
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoe ningen | Zeer vaak Artralgie Soms Artritiso Myositis Eosinofiele fasciitis Polymyalgia rheumatica | Soms Artralgie Artritiso Myositis Eosinofiele fasciitis | Vaak Artritis | |
Nier- en urinewegaandoenin gen | Vaak Acuut nierletsel Nierfalen Soms Tubulo-interstitiële nefritis | Soms Acuut nierletsel Tubulo-interstitiële nefritis | ||
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsst oornissen | Zeer vaak Vermoeidheidp Pyrexie | Vaak Vermoeidheidp Soms Pyrexie | Zeer vaak Asthenie | Vaak Asthenie |
Retifanlimab monotherapie (N = 452) | Retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) | |||
| Onderzoeken | Vaak Transaminasen verhoogdq Bloed creatinine verhoogd Amylase verhoogd Lipase verhoogd Bloed bilirubine verhoogd Bloed thyreoïd-stimulerend hormoon verhoogd Soms Bloed thyreoïd-stimulerend hormoon verhoogd | Vaak Transaminasen verhoogdq Soms Bloed bilirubine verhoogd Lipase verhoogd Bloed creatinine verhoogd Amalyse verhoogd | Zeer vaak Alanine- aminotransferase verhoogd Vaak Aspartaataminotran sferase verhoogd Lipase verhoogd Bloed creatinine verhoogd Amylase verhoogd | Vaak Alanine-aminotransferase verhoogd Aspartaataminotran sferase verhoogd Lipase verhoogd Soms Bloed creatinine verhoogd Amylase verhoogd |
Letsels, intoxicaties en verrichtingscompli caties | Vaak Infusiegerelateerde reactier | Soms Infusiegerelateerde reactier | Vaak Infusiegerelateerde reactie | Soms Infusiegerelateerde reactie |
a Waaronder anemie, anemie door ijzertekort, anemie bij een kwaadaardige ziekte en anemie door vitamine B12-tekort.
b Waaronder lymfopenie en lymfocytentelling verlaagd.
c Waaronder neutropenie en neutrofielentelling verlaagd.
d Waaronder thyroïditis en auto-immuunthyroïditis.
e Waaronder diabetische ketoacidose.
f Waaronder polyneuropathie en demyeliniserende polyneuropathie.
g Waaronder uveïtis en iritis.
h Waaronder pneumonitis, interstitiële longziekte, organiserende pneumonie en longinfiltratie. i Waaronder colitis en immuungemedieerde enterocolitis.
j Waaronder colitis, immuungemedieerde enterocolitis en immuungemedieerde diarree. k Waaronder hepatitis en auto-immuunhepatitis.
l Waaronder hepatitis en immuungemedieerde hepatitis.
m Waaronder huiduitslag, maculo-papuleuze huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, pruritische huiduitslag, dermatitis, psoriasis, maculaire huiduitslag, papuleuze huiduitslag, lichenoïde keratose, pustuleuze huiduitslag, bulleuze dermatitis, palmair-plantair erytrodysesthesiesyndroom, toxische epidermale necrolyse en toxische huideruptie.
n Waaronder huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, maculo-papuleuze huiduitslag en pruritische huiduitslag.
o Waaronder artritis en polyartritis.
p Waaronder asthenie en vermoeidheid.
q Waaronder verhoogde transaminasen, verhoogde alanine-aminotransferase en verhoogde aspartaat-aminotransferase.
r Waaronder overgevoeligheid voor geneesmiddelen en infusiegerelateerde reactie.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
De hieronder beschreven geselecteerde bijwerkingen zijn gebaseerd op de veiligheid van retifanlimab als monotherapie in een gepoolde veiligheidspopulatie van 452 patiënten met gevorderde solide maligniteiten, onder wie patiënten met gemetastaseerd of recidiverend lokaal gevorderd MCC en op de veiligheid van retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel bij 154 patiënten met gemetastaseerd of inoperabel lokaal recidiverend SCAC. De behandelrichtlijnen voor deze bijwerkingen worden beschreven in rubriek 4.2.
Immuungerelateerde bijwerkingen (zie rubriek 4.4)
Immuungerelateerde pneumonitis
Immuungerelateerde pneumonitis kwam voor bij 3,1% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 1,3% van de patiënten met graad 2, 0,9% van de patiënten met graad 3 en 0,2% van de patiënten met graad 5. De mediane tijd tot het begin van de pneumonitis was 100 dagen (bereik: 43 - 673 dagen). Pneumonitis leidde bij 0,2% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Van de patiënten met pneumonitis kreeg 71,4% systemische corticosteroïden. Pneumonitis verdween bij 78,6% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 37 dagen (bereik: 9 - 104 dagen).
Immuungerelateerde colitis
Immuungerelateerde colitis kwam voor bij 2,7% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 1,1% van de patiënten met graad 2, 0,4% van de patiënten met graad 3 en 0,2% van de patiënten met graad 4. De mediane tijd tot het begin van de colitis was 165,5 dagen (bereik: 11 - 749 dagen). Colitis leidde bij 0,9% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Van de patiënten met colitis kreeg 75% systemische corticosteroïden en 8,3% een ander immunosuppressivum (infliximab). Colitis verdween bij 66,7% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 83,5 dagen (bereik: 15 - 675 dagen).
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad immuungerelateerde colitis op bij 10,4% van de patiënten, waaronder 3,2% met graad 2, 2,6% met graad 3 en 0,6% met graad 4. De mediane tijd tot het optreden van colitis bedroeg 83,5 dagen (spreiding: 3 – 271 dagen). Colitis leidde tot stopzetting van retifanlimab bij 1,3% van de patiënten. Van de patiënten met colitis kreeg 93,8% systemische corticosteroïden en 6,3% een ander immunosuppressivum (infliximab). Bij 93,8% van de patiënten trad herstel van de colitis op, met een mediane tijd tot herstel van 27 dagen (spreiding: 1 – 102 dagen).
Immuungerelateerde nefritis
Immuungerelateerde nefritis kwam voor bij 2% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 0,4% van de patiënten met graad 2, 1,1% van de patiënten met graad 3 en 0,4% van de patiënten met graad 4. De mediane tijd tot het begin van de nefritis was 176 dagen (bereik: 15 - 515 dagen). Nefritis leidde bij 1,1% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Van de patiënten met nefritis ontving 66,7% systemische corticosteroïden. Nefritis verdween bij 44,4% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 22,5 dagen (bereik: 9 - 136 dagen).
Immuungerelateerde endocrinopathieën
Hypothyreoïdie trad op bij 10,2% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 4,9% van de patiënten met graad 2. De mediane tijd tot het begin van de hypothyreoïdie was 88 dagen (bereik: 1 - 505 dagen). Geen van de voorvallen leidde tot stopzetting van retifanlimab. Hypothyreoïdie verdween bij 32,6% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 56 dagen (bereik: 2 - 224 dagen).
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad hypothyreoïdie op bij 14,3% van de patiënten, waaronder 9,1% met graad 2 en 0,6% met graad 4. De mediane tijd tot het optreden van hypothyreoïdie bedroeg 138,5 dagen (spreiding: 55 – 390 dagen). Hypothyreoïdie leidde tot stopzetting van retifanlimab bij 1 patiënt. Bij 27,3% van de patiënten trad herstel van de hypothyreoïdie op, met een mediane tijd tot herstel van 114 dagen (spreiding: 57 – 212 dagen).
Hyperthyreoïdie trad op bij 5,8% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 2,7% van de patiënten met graad 2. De mediane tijd tot het begin van de hyperthyreoïdie was 55,5 dagen (bereik: 8 - 575 dagen). Geen van de voorvallen leidde tot stopzetting van retifanlimab. Hyperthyreoïdie verdween bij 61,5% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 74 dagen (bereik: 15 - 295 dagen).
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad hyperthyreoïdie op bij 8,4% van de patiënten, waaronder 3,2% met graad 2 en 0,6% met graad 3. De mediane tijd tot het optreden van hyperthyreoïdie bedroeg 82 dagen (spreiding: 8 – 278 dagen). Geen van de voorvallen leidde tot stopzetting van retifanlimab. Bij 76,9% van de patiënten trad herstel van de hyperthyreoïdie op, met een mediane tijd tot herstel van 29 dagen (spreiding: 8 –130 dagen).
Hypofysitis kwam voor bij 0,7% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 0,4% van de patiënten met graad 2 en 0,2% van de patiënten met graad 3. De mediane tijd tot het begin van de hypofysitis was 308 dagen (bereik: 266 - 377 dagen). Hypofysitis leidde bij 0,2% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Hypofysitis verdween bij 33,3% van de patiënten, met een oplostijd van 6 dagen.
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad hypofysitis op bij 2 patiënten (1,3%, beiden graad 2). De mediane tijd tot het optreden van hypofysitis bedroeg 192 dagen (spreiding: 90 – 294 dagen). Geen van de voorvallen leidde tot stopzetting van retifanlimab. Hypofysitis herstelde bij 1 van de 2 patiënten, met een tijd tot herstel van 8 dagen.
Bijnierinsufficiëntie kwam voor bij 0,9% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 0,4% van de patiënten met graad 2 en 0,4% van de patiënten met graad 3. De mediane tijd tot het begin van de bijnierinsufficiëntie was 220,5 dagen (bereik: 146 - 275 dagen). Geen van de voorvallen leidde tot stopzetting van retifanlimab. Bijnierinsufficiëntie verdween bij 25% van de patiënten, met een oplostijd van 12 dagen.
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad bijnierinsufficiëntie op bij 5,8% van de patiënten, waaronder 1,9% met graad 2 en 1,9% met graad 3. De mediane tijd tot het optreden van bijnierinsufficiëntie bedroeg 197 dagen (spreiding: 63 – 302 dagen). Eén voorval leidde tot stopzetting van retifanlimab. Bijnierinsufficiëntie herstelde bij 44,4% van de patiënten, met een tijd tot herstel van 13,5 dagen.
Diabetes mellitus type 1 die zich presenteerde als diabetische ketoacidose (graad 3) trad op bij 0,2% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen. De tijd tot het begin van de diabetische ketoacidose bedroeg 284 dagen. De bijwerking leidde niet tot het staken van retifanlimab en verdween met een oplostijd van 6 dagen.
Immuungerelateerde hepatitis
Immuungerelateerde hepatitis kwam voor bij 3,5% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 0,9% van de patiënten met graad 2, 2,4% van de patiënten met graad 3 en 0,2% van de patiënten met graad 4. De mediane tijd tot het begin van de hepatitis was 70,5 dagen (bereik: 8 - 580 dagen). Hepatitis leidde bij 1,5% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Van de patiënten met hepatitis ontving 81,3% systemische corticosteroïden en 6,3% een ander immunosuppressivum (mycofenolaatmofetil). Hepatitis verdween bij 56,3% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 22 dagen (bereik: 6 - 104 dagen).
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, trad immuungerelateerde hepatitis op bij 2 patiënten (1,3%, beiden graad 3). De mediane tijd tot het optreden van hepatitis bedroeg 195,5 dagen (spreiding: 140 –251 dagen). Hepatitis leidde tot stopzetting van retifanlimab bij 1 patiënt. Beide patiënten met hepatitis ontvingen systemische corticosteroïden en een ander immunosuppressivum (mycofenolaatmofetil). Hepatitis herstelde bij beide patiënten, met een mediane tijd tot herstel van 58,5 dagen (spreiding: 57 – 60 dagen).
Immuungerelateerde huidreacties
Immuungerelateerde huidreacties kwamen voor bij 9,5% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 8% van de patiënten met graad 2, 1,1% van de patiënten met graad 3 en 0,2% van de patiënten met graad 4. De mediane tijd tot het begin van de huidreacties was 86 dagen (bereik: 2 - 589 dagen). Huidreacties leidden bij 0,7% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab. Van de patiënten met huidreacties ontving 32,6% systemische corticosteroïden. De huidreacties verdwenen bij 72,1% van de patiënten, met een mediane oplostijd van 37 dagen (bereik: 3 - 470 dagen).
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, traden immuungerelateerde huidreacties op bij 11,7% van de patiënten, waaronder 9,7% met graad 2 en 1,9% met graad 3. De mediane tijd tot het optreden van huidreacties bedroeg 46,5 dagen (spreiding: 2 – 443 dagen). Huidreacties leidden tot stopzetting van retifanlimab bij 2 patiënten. Van de patiënten met huidreacties kreeg 33,3% systemische corticosteroïden. Huidreacties herstelden bij 72,2% van de patiënten, met een mediane tijd tot herstel van 22 dagen (spreiding: 5 – 385 dagen).
Infusiegerelateerde reacties
Infusiegerelateerde reacties kwamen voor bij 6,2% van de patiënten die retifanlimab als monotherapie ontvingen, onder wie 2,2% van de patiënten met graad 2 en 0,4% van de patiënten met graad 3. Infusiegerelateerde reacties leidden bij 0,4% van de patiënten tot stopzetting van retifanlimab.
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met carboplatine en paclitaxel, traden infusiereacties op bij 9,7% van de patiënten, waaronder 1,9% met graad 3. Geen van de infusiereacties leidde tot stopzetting van retifanlimab.
Laboratoriumafwijkingen
Bij patiënten met SCAC die retifanlimab ontvingen in combinatie met chemotherapie, bedroeg het percentage patiënten dat een verschuiving van de uitgangswaarde naar een laboratoriumafwijking van graad 3 of 4 ervoer, die bij > 3% van de patiënten voorkwam, 42,8% voor minder lymfocyten, 52% voor minder neutrofielen, 4,5% voor lipase, 3,9% voor alanine-aminotransferase en 3,9% voor aspartaataminotransferase.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
In het geval van overdosering moeten patiënten nauwlettend worden gemonitord op tekenen of symptomen van bijwerkingen, en moet een passende symptomatische behandeling worden geïnitieerd.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Antineoplastische middelen, PD-1/PD-L1 remmers (geprogrammeerde celdood-proteïne 1/dood-ligand 1). ATC-code: L01FF10
Werkingsmechanisme
Retifanlimab is een immunoglobuline G4 (IgG4) monoklonaal antilichaam dat bindt aan de geprogrammeerde-doodreceptor-1 (PD-1) en de interactie met de liganden PD-L1 en PD-L2 blokkeert. Het binden van PD-1 met de liganden PD-L1 en PD-L2, die tot expressie worden gebracht door antigeenpresenterende cellen en tot expressie kunnen worden gebracht door tumorcellen en/of andere cellen in de tumormicro-omgeving, resulteert in remming van de T-celfunctie, zoals proliferatie, cytokinesecretie en cytotoxische activiteit. Retifanlimab bindt aan de PD-1-receptor, blokkeert de interactie met de liganden PD-L1 en PD-L2 en versterkt de T-celactiviteit.
Farmacodynamische effecten
Immunogeniciteit
Anti-drug antilichamen (ADA) werden zelden gedetecteerd. Er werden geen aanwijzingen waargenomen van invloed van ADA op de farmacokinetiek, werkzaamheid of veiligheid.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal (SCAC)
De werkzaamheid en veiligheid van retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel werden onderzocht in het POD1UM-303/InterAACT-2-onderzoek, een gerandomiseerd, multicentrisch, dubbelblind fase III-onderzoek waarin patiënten werden geïncludeerd met chemotherapie-naïef gemetastaseerd of inoperabel lokaal recidiverend SCAC. Patiënten met een actieve auto-immuunziekte of een medische aandoening waarvoor immunosuppressie vereist was, ernstige lever- of nierinsufficiëntie, klinisch significante hartziekte, een voorgeschiedenis van orgaantransplantatie, een Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) performance status (PS) ≥ 2, of aanwijzingen voor interstitiële longziekte of actieve niet-infectieuze pneumonitis kwamen niet in aanmerking. Patiënten die geen eerdere systemische therapie hadden ontvangen, anders dan een radiosensibiliserend middel of neoadjuvante of adjuvante therapie die > 6 maanden vóór inclusie in de studie was afgerond, kwamen wel in aanmerking. Ook HIV-positieve patiënten konden worden geïncludeerd indien zij een ondetecteerbare virale lading hadden, een CD4+-telling ≥ 200 cellen/microliter en antiretrovirale therapie kregen. De studie includeerde geen patiënten die eerder waren behandeld met PD-(L)1-gerichte therapieën.
De randomisatie werd gestratificeerd op basis van PD-L1-expressie (< 1% versus ≥ 1%), regio en uitgebreidheid van de ziekte (lokaal recidiverend versus gemetastaseerd). Patiënten werden (1:1) gerandomiseerd naar één van de volgende behandelingen:
retifanlimab 500 mg intraveneus elke 4 weken op dag 1, carboplatine met een AUC van
5 mg/ml op dag 1 en paclitaxel 80 mg/m² op dag 1, 8 en 15 gedurende 6 cycli, gevolgd door retifanlimab 500 mg intraveneus elke 4 weken;
- placebo intraveneus elke 4 weken op dag 1, carboplatine met een AUC van 5 mg/ml op dag 1 en paclitaxel 80 mg/m² op dag 1, 8 en 15 gedurende 6 cycli, gevolgd door placebo 500 mg intraveneus elke 4 weken.
De behandeling met retifanlimab werd voortgezet tot ziekteprogressie, onaanvaardbare toxiciteit, overlijden of intrekking van toestemming, met een maximale duur van 12 maanden. Tumorresponsbeoordelingen werden gedurende de volledige behandelingsperiode elke 8 weken uitgevoerd. Patiënten die placebo kregen in combinatie met carboplatine en paclitaxel en bij wie gedocumenteerde ziekteprogressie optrad (bevestigd door een geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling [BICR]), kregen de mogelijkheid om in een cross-overbehandelingsperiode retifanlimab 500 mg als monotherapie te ontvangen.
Van de 308 geïncludeerde patiënten was de mediane leeftijd 62 jaar (spreiding: 29–86 jaar), waarbij 31 patiënten (10,1%) 75 jaar of ouder waren. In totaal was 27,9% van de patiënten man, 87,3% was blank, en de ECOG-performancestatus was 0 bij 54,5% en 1 bij 45,1% van de patiënten. 71% van de patiënten had eerder radiotherapie ondergaan en 34,7% had een eerdere chirurgische ingreep gehad. Vier procent van de patiënten was HIV-positief. 83% procent van de patiënten had bij aanvang gemetastaseerde ziekte. PD-L1-expressie van ≥ 1% was aanwezig in 91% van de tumoren.
Het primaire werkzaamheidseindpunt was progressievrije overleving (PFS), beoordeeld door een geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling (BICR) volgens de Response Evaluation Criteria in Solid Tumors (RECIST) versie 1.1. Het belangrijkste secundaire eindpunt was de totale overleving (OS). Aanvullende secundaire werkzaamheidseindpunten omvatten de objectieve responsratio (ORR) en de duur van de respons (DOR).
De werkzaamheidsresultaten zijn samengevat in tabel 3, figuur 1 en figuur 2.
Tabel 3: Werkzaamheidsresultaten in POD1UM-303/InterAACT-2 bij patiënten met gemetastaseerd of inoperabel lokaal recidiverend SCAC
| Eindpunt | ZYNYZ in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) | Placebo in combinatie met carboplatine en paclitaxel (N = 154) |
| Progressievrije overlevinga,b | ||
| Voorvallen, n (%) | 92 (59,7) | 110 (71,4) |
| Mediaan in maanden (95%-BI) | 9,3 (7,5, 11,3) | 7,4 (7,1, 7,7) |
| Hazard ratio (95%-BI) | 0,63 (0,47, 0,84) | |
| p-waardec | 0,0013 | |
| Totale overlevingd | ||
| Overlijdens, n (%) | 78 (50,6) | 94 (61,0) |
| Mediaan in maanden (95%-BI) | 32,8 (25,7, 44,5) | 22,2 (15,7, 27,2) |
| Hazard ratio (95%-BI) | 0,75 (0,55, 1,01) | |
| Objectieve responsratioa | ||
| Objectieve responsratio (95%-BI) | 55,8% (47,6, 63,8) | 44,2% (36,2, 52,4) |
BI = betrouwbaarheidsinterval.
a Gebaseerd op de primaire analyse.
b Mediane duur van follow-up voor PFS: ZYNYZ in combinatie met carboplatine en paclitaxel = 7,6 maanden (spreiding: 0 – 33,9 maanden); placebo in combinatie met carboplatine en paclitaxel = 7,1 maanden (spreiding: 0 – 27,4 maanden).
c Tweezijdige p-waarde gebaseerd op de gestratificeerde log-ranktest.
d Gebaseerd op de definitieve analyse; de totale overleving (OS) bereikte de vooraf vastgestelde drempel voor statistische significantie niet.
Figuur 1: Kaplan-Meier-curve voor progressievrije overleving (PFS) in POD1UM-303/InterAACT-2 (definitieve analyse)
| Aantal patiënten dat nog in risico is |
| ZYNYZ+Carboplatine+ | |
| Paclitaxel | |
| 154 |



139 117 103 75 59
| 54 |
47 42 37 35 29 26 23 20 18 14 12 8 7 5 4 3 1 0
| PIacebo+Carboplatine+ | ||
| Paclitaxel | ||
154 128 100 84 54 39 28 23 21 19 18 16 13 9 7 7 4 4 3 2 0
0 2 4 6 8 10 12 14 16 18 20 22 24 26 28 30 32 34 36 38 40 42 44 46 48 Figuur 2: Kaplan-Meier-curve voor totale overleving (OS) in POD1UM-303/InterAACT-2 (definitieve analyse)
![]()
![]()
![]()
![]()
Aantal patiënten dat nog in risico is
| ZYNYZ+Carboplatine+ | |
| Paclitaxel | |
154 139 126 102 89 81 60 47 30 13 6 0
| PIacebo+Carboplatine+ | ||
| Paclitaxel | ||
154 140 112 88 77 65 50 36 26 11 4 1 0
Merkelcelcarcinoom (MCC)
De werkzaamheid en veiligheid van retifanlimab werd onderzocht in het POD1UM-201-onderzoek, een open-label, eenarmig, multiregionaal onderzoek waaraan patiënten deelnamen met gemetastaseerd of recidiverend lokaal gevorderd MCC die geen eerdere systemische behandeling hadden gekregen voor hun gevorderde ziekte. Patiënten met een actieve auto-immuunziekte of een medische aandoening die immunosuppressie vereiste, ernstige lever- of nierfunctiestoornissen, klinisch significante hartziekte, voorgeschiedenis van orgaantransplantatie of een PS van ≥ 2 volgens de ECOG kwamen niet in aanmerking. Patiënten die hiv-positief waren, met een ondetecteerbare virale lading, een CD4+-telling ≥ 300 cellen/microliter en die antiretrovirale therapie kregen, kwamen in aanmerking.
Patiënten kregen gedurende maximaal 2 jaar elke 4 weken 500 mg retifanlimab tot progressie van de ziekte of onaanvaardbare toxiciteit. De werkzaamheid werd elke 8 weken beoordeeld gedurende het eerste jaar van de behandeling en daarna elke 12 weken. De belangrijkste uitkomstmaat voor de werkzaamheid van bevestigd objectief responspercentage en de duur van de respons werd beoordeeld door een onafhankelijke centrale beoordelingscommissie volgens RECIST v1.1. Alle lopende responsen werden minstens 12 maanden gevolgd.
In totaal werden 101 patiënten geanalyseerd op werkzaamheid. De mediane leeftijd van de ingeschreven patiënten was 71,1 jaar (bereik: 38 - 90 jaar) met 39 (39%) in de leeftijd van 75 jaar of ouder. Van de patiënten was 67,3% man, op één na waren alle patiënten Kaukasisch en de prestatiestatus volgens de Eastern Cooperative Oncology Group was 0 (73,3%) of 1 (26,7%). Zevenendertig procent van de patiënten had eerder bestraling ondergaan en 68,3% had eerder een chirurgische behandeling gehad. Negentig procent van de patiënten had gemetastaseerde ziekte. Eén patiënt was hiv-positief. De meerderheid van de geteste tumormonsters (72,3%) was positief voor merkelcelpolyomavirus (MCPyV).
0 5 10 15 20 25 30 35 40 45 50 55 60
De werkzaamheidsresultaten zijn samengevat in tabel 4. De mediane duur van de behandeling was 10,3 maanden (bereik: 1 dag - 24,8 maanden).
Tabel 4: Werkzaamheidsresultaten in het onderzoek POD1UM-201 voor patiënten met gemetastaseerd of recidiverend lokaal gevorderd MCC
| Eindpunt | ZYNYZ (N = 101) |
| Objectief responspercentage | |
| Objectief responspercentage (95%-BI) | 53,5% (43,3; 63,5) |
| Volledige respons | 16,8% |
| Gedeeltelijke respons | 36,6% |
| Duur van respons | |
| Mediaan in maanden (95%-BI) | 25,3 (14,2; NS) |
| Minimum, maximum (maanden) | 1,1; 38,7+ |
BI = betrouwbaarheidsinterval; NS = niet te schatten; + geeft een lopende respons aan. Mediane duur van follow-up: 17,6 maanden (bereik: 1,1 - 38,7 maanden).
Werkzaamheid en PD-L1/MCPyV-status
Er werd klinische activiteit waargenomen ongeacht de status van PD-L1 of MCPyV. In tabel 5 staat een samenvatting van de objectieve responspercentages naar PD-L1-expressie van de tumor en MCPyV-status van chemotherapie-naïeve MCC-patiënten met centrale biomarkerresultaten in het onderzoek POD1UM-201.
Tabel 5: Objectieve responspercentages naar PD-L1-expressie in de tumor en MCPyV-status
ZYNYZ Objectieve responspercentages (95%-BI) N = 101 | |
PD-L1-expressiea bij afkapwaarde van ≥ 1% Positief (n=83) Negatief of ontbreekt (n=18) | 57,8% (46,5; 68,6) 33,3% (13,3; 59,0) |
MCPyV-status Positief (n=73) Negatief, dubbelzinnig, of ontbreekt (n=28) | 52,1% (40; 63,9) 57,1% (37,2; 75,5) |
MCPyV = merkelcelpolyomavirus.
a PD-L1-expressie werd bepaald door immunohistochemie (IHC) met behulp van CPS (Combined Positive Score)-interpretatie.
Ouderen
Plaveiselcelcarcinoom van het anale kanaal (SCAC)
Van de 154 patiënten die in de werkzaamheidspopulatie van POD1UM-303/InterAACT-2 retifanlimab in combinatie met carboplatine en paclitaxel kregen, was 37,7% (58/154) 65 jaar of ouder en 9,1% (14/154) 75 jaar of ouder. Er werden geen algemene verschillen in werkzaamheid waargenomen tussen oudere en jongere patiënten die deze combinatiebehandeling kregen.
Merkelcelcarcinoom (MCC)
Van de 101 patiënten die werden behandeld met retifanlimab in de werkzaamheidspopulatie van POD1UM-201 was 76,2% (77/101) 65 jaar of ouder, en 38,6% (39/101) 75 jaar of ouder. De objectieve responspercentages in deze leeftijdsgroepen waren respectievelijk 55,8% (95% BI: 44,1; 67,2) en 48,7% (95% BI: 32,4; 65,2).
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met ZYNYZ in alle subgroepen van pediatrische patiënten voor de behandeling van MCC en SCAC (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van retifanlimab werd gekarakteriseerd met behulp van een farmacokinetische populatieanalyse met concentratiegegevens verzameld bij 788 patiënten met verschillende soorten kanker die retifanlimab kregen in doses van 1, 3, 10 mg/kg elke 2 weken, 375 mg elke 3 weken, of 3 mg/kg, 10 mg/kg, 500 mg en 750 mg elke 4 weken. De AUC was evenredig met de dosis in het bestudeerde dosisbereik. Het geometrisch gemiddelde (CV%) van Cmax en de AUC bij steady state voor de aanbevolen dosis van 500 mg elke 4 weken was 197 mg/liter (25,4%) en 2270 dag*mg/liter (35,1%).
Distributie
De geometrisch gemiddelde waarde (CV%) voor het distributievolume bij steady state is 6 liter (19,8%).
Biotransformatie
De metabole route van retifanlimab is niet gekarakteriseerd. Retifanlimab wordt naar verwachting gekataboliseerd door eiwitafbraakprocessen.
Eliminatie
De geometrisch gemiddelde (CV%) klaring van retifanlimab na de eerste dosis was 0,301 liter/dag (38,3%) en nam in de loop van de tijd af met 22,9%, wat resulteerde in een klaring bij steady state van 0,232 l/dag (35,7%). Voor de aanbevolen dosis van 500 mg elke 4 weken is de halfwaardetijd 15,6 dagen (31,5%) na de eerste dosis en 19,8 dagen (29,9%) bij steady state.
Speciale populaties
Van de volgende factoren wordt niet verwacht dat ze klinisch belangrijke effecten hebben op de farmacokinetiek van retifanlimab: leeftijd (bereik: 18 tot 94 jaar), gewicht (33 tot 133 kg), geslacht, ras of tumorlast.
Nierfunctiestoornissen
Het effect van een nierfunctiestoornis op de klaring van retifanlimab werd geëvalueerd met farmacokinetische populatieanalyses bij patiënten met een lichte (n = 354) of matige (n = 151) nierfunctiestoornis (eGFR tussen 89 en 30 ml/min/1,73m2; n = 505) vergeleken met patiënten met een normale nierfunctie (eGFR ≥ 90 ml/min/1,73m2; n = 263). Er werden geen klinisch belangrijke verschillen gevonden in de klaring van retifanlimab. Er zijn beperkte gegevens over patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (n = 4, laagste eGFR 26,0 ml/min/1,73m2). Retifanlimab is niet onderzocht bij patiënten met terminaal nierfalen.
Leverfunctiestoornissen
Het effect van een leverfunctiestoornis op de klaring van retifanlimab werd geëvalueerd door farmacokinetische populatieanalyses bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (n = 93; TB > ULN tot 1,5 ULN of ASAT > ULN) in vergelijking met patiënten met een normale leverfunctie (n = 692; TB en ASAT ≤ ULN). Er werden geen klinisch belangrijke verschillen gevonden in de klaring van retifanlimab. Er zijn beperkte gegevens bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (n = 1; TB tussen 1,5 en 3,0 keer ULN en elke ASAT). Retifanlimab is niet onderzocht bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (TB tussen 3,0 en 10 keer ULN en elke ASAT).
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Er zijn geen bevindingen van toxicologisch belang waargenomen bij apen in onderzoeken met een duur tot 13 weken bij blootstellingen die voldoende hoger waren dan de klinische blootstelling bij de aanbevolen dosis van 500 mg retifanlimab elke 4 weken.
Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd om het potentieel van retifanlimab voor carcinogeniteit of genotoxiciteit te beoordelen.
Er zijn geen onderzoeken met retifanlimab uitgevoerd naar de reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit bij dieren. Een centrale functie van de PD-1/PD-L1-route is het behouden van de zwangerschap door het handhaven van maternale immuuntolerantie voor de foetus. In modellen met zwangere muizen is aangetoond dat blokkade van PD-L1-signalering de tolerantie voor de foetus verstoort en resulteert in een toename van foetaal verlies. Daarom omvatten de potentiële risico's van toediening van retifanlimab tijdens de zwangerschap een verhoogd percentage abortus of doodgeboorte. Zoals gemeld in de literatuur waren er geen misvormingen gerelateerd aan de blokkade van PD-1/PD-L1-signalering in de nakomelingen van deze dieren. Er traden wel immuun-gemedieerde stoornissen op bij PD-1 en PD-L1 ‘knock-out’-muizen. Op basis van het werkingsmechanisme kan blootstelling van de foetus aan retifanlimab het risico op het ontwikkelen van immuun-gemedieerde aandoeningen of het wijzigen van de normale immuunrespons verhogen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Natriumacetaat trihydraat (voor pH-aanpassing) (E262)
IJsazijn (E260)
Sucrose
Polysorbaat 80 (E433)
Water voor injecties
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet gemengd worden met andere geneesmiddelen en/of verdunningsmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6. Er mogen geen andere geneesmiddelen gelijktijdig worden toegediend via dezelfde infuuslijn.
6.3 Houdbaarheid
Ongeopende flacon
2 jaar
Na verdunning
De chemische en fysische stabiliteit bij gebruik is aangetoond gedurende 24 uur bij 2 ºC tot 8 ºC en 8 uur bij kamertemperatuur (20 ºC tot 25 ºC).
Vanuit microbiologisch oogpunt moet het geneesmiddel onmiddellijk worden gebruikt. Indien niet onmiddellijk gebruikt, zijn de opslagtijden en -omstandigheden vóór gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker en zijn normaal gesproken niet langer dan 24 uur bij 2 ºC tot 8 °C, tenzij verdunning heeft plaatsgevonden onder gecontroleerde en gevalideerde aseptische omstandigheden.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de koelkast (2 ºC – 8 ºC).
Niet in de vriezer bewaren.
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na verdunning, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Type I-glazen flacon, afgesloten met een FluroTec-gecoate chloorbutylrubberen stop, aluminium verzegeling en plastic afsluitdop, met 20 ml concentraat.
Elke doos bevat één flacon.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Prepareren en toedienen
- Parenterale geneesmiddelen moeten visueel worden geïnspecteerd op deeltjes en verkleuring voordat ze worden toegediend. Retifanlimab is een heldere tot licht opaalachtige, kleurloze tot lichtgele oplossing, vrij van zichtbare deeltjes. Voer de flacon af als de oplossing troebel of verkleurd is of als er zichtbare deeltjes worden waargenomen.
- De flacon niet schudden.
- Trek 20 ml (500 mg) retifanlimab-concentraat op uit de flacon en breng dit over in een intraveneuze infuuszak met natriumchloride 9 mg/ml (0,9%) oplossing voor injectie of glucose 50 mg/ml (5%) oplossing voor injectie om een verdunde oplossing te bereiden met een eindconcentratie tussen 1,4 mg/ml en 10 mg/ml. Gebruik infuuszakken van polyvinylchloride (pvc) en di-2-ethylhexylftalaat (DEHP), polyolefinecopolymeer, polyolefine met polyamide of ethyleenvinylacetaat.
- Meng de verdunde oplossing door de infuuszak voorzichtig om te keren. Niet met de infuuszak schudden.
Vanuit microbiologisch oogpunt moet het geneesmiddel eenmaal bereid onmiddellijk worden gebruikt. Indien niet onmiddellijk gebruikt, zijn de chemische en fysische stabiliteit bij gebruik aangetoond:
gedurende 8 uur bij kamertemperatuur (20 °C tot 25 °C) (inclusief infusietijd).
OF
- gedurende 24 uur onder koeling (2 °C tot 8 °C). Indien gekoeld, laat de verdunde oplossing op kamertemperatuur komen voorafgaand aan toediening. De verdunde oplossing moet binnen 4 uur worden toegediend (inclusief infusietijd) nadat deze uit de koelkast is gehaald. Niet in de vriezer bewaren.
- Voer af als de verdunde oplossing verkleurd is of andere vreemde deeltjes bevat dan sporen van doorschijnende tot witte deeltjes.
- De oplossing met retifanlimab gedurende 30 minuten toedienen via een intraveneuze lijn met een steriele, niet-pyrogene in-line- of add-on-filter van 0,2 micron tot 5 micron of in-line- of add-on-filter met membraan van 15 micron met lage eiwitbinding en gemaakt van polyethersulfon, polyvinylideenfluoride of celluloseacetaat.
- Niet gelijktijdig andere geneesmiddelen toedienen via dezelfde infuuslijn.
Verwijdering
- Retifanlimab is uitsluitend voor eenmalig gebruik. Voer ongebruikte porties in de flacon af.
- Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient in overeenstemming met lokale voorschriften te worden vernietigd.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Incyte Biosciences Distribution B.V.
Paasheuvelweg 25
1105 BP Amsterdam
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/24/1800/001
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 19 april 2024
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
