Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Zydelig – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Zydelig

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Zydelig 100 mg filmomhulde tabletten

Zydelig 150 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Zydelig 100 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 100 mg idelalisib.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet bevat 0,1 mg zonnegeel FCF (E110) (zie rubriek 4.4).

Zydelig 150 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 150 mg idelalisib.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet.

Zydelig 100 mg filmomhulde tabletten

Oranje, ovale, filmomhulde tablet met een afmeting van 9,7 mm x 6,0 mm, met aan de ene kant “GSI” en aan de andere kant “100” gegraveerd.

Zydelig 150 mg filmomhulde tabletten

Roze, ovale, filmomhulde tablet met een afmeting van 10,0 mm x 6,8 mm, met aan de ene kant “GSI” en aan de andere kant “150” gegraveerd.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Zydelig is geïndiceerd in combinatie met rituximab voor de behandeling van volwassen patiënten met chronische lymfatische leukemie (CLL):

  • die ten minste één eerdere behandeling hebben gekregen (zie rubriek 4.4), of
  • als eerstelijnsbehandeling bij aanwezigheid van 17p-deletie of TP53-mutatie bij patiënten die niet in aanmerking komen voor andere therapieën (zie rubriek 4.4).

Zydelig is geïndiceerd als monotherapie voor de behandeling van volwassen patiënten met folliculair lymfoom (FL) dat refractair is voor twee eerdere therapielijnen (zie rubriek 4.4).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met Zydelig moet worden uitgevoerd door een arts die ervaren is in het gebruik van therapieën tegen kanker.

Dosering

De aanbevolen dosering is 150 mg idelalisib tweemaal daags. De behandeling moet worden voortgezet totdat progressie van de ziekte of onaanvaardbare toxiciteit optreedt.

Wanneer de patiënt een dosis Zydelig heeft overgeslagen en dit binnen 6 uur na het gebruikelijke tijdstip van innemen bemerkt, moet de patiënt de overgeslagen dosis zo snel mogelijk innemen en doorgaan met het normale doseringsschema. Wanneer een patiënt een dosis heeft overgeslagen en dit later dan 6 uur na het gebruikelijke tijdstip van innemen bemerkt, mag de patiënt de overgeslagen dosis niet meer innemen en moet hij/zij gewoon doorgaan met het gebruikelijke doseringsschema.

Aanpassing van de dosis

Verhoogde levertransaminasewaarden

De behandeling met Zydelig moet worden onderbroken in het geval van een verhoogde aminotransferasewaarde van graad 3 of 4 (alanineaminotransferase [ALAT]/aspartaataminotransferase [ASAT] > 5 x ULN [upper limit of normal, bovengrens van het normale bereik]). Zodra de waarden zijn gedaald tot graad 1 of lager (ALAT/ASAT ≤ 3 x ULN), kan de behandeling worden hervat met een dosering van tweemaal daags 100 mg.

Als het voorval niet opnieuw optreedt, kan de dosis naar het oordeel van de arts weer worden verhoogd tot tweemaal daags 150 mg.

Als het voorval opnieuw optreedt, moet de behandeling met Zydelig worden onderbroken tot de waarden gedaald zijn tot graad 1 of lager. Daarna kan naar het oordeel van de arts worden overwogen de behandeling opnieuw te beginnen met tweemaal daags 100 mg (zie rubrieken 4.4 en 4.8).

Diarree/colitis

De behandeling met Zydelig moet worden onderbroken in het geval van diarree/colitis van graad 3 of 4. Zodra de diarree/colitis is afgenomen tot graad 1 of lager, kan de behandeling worden hervat met een dosering van tweemaal daags 100 mg. Als de diarree/colitis niet opnieuw optreedt, kan de dosis naar het oordeel van de behandelende arts weer worden verhoogd tot tweemaal daags 150 mg (zie rubriek 4.8).

Pneumonitis

De behandeling met Zydelig moet worden onderbroken in het geval van vermoeden van pneumonitis. Wanneer de pneumonitis verdwenen is en indien herbehandeling aangewezen is, kan worden overwogen om de behandeling te hervatten met een dosering van tweemaal daags 100 mg. De behandeling met Zydelig moet definitief worden stopgezet als er matige of ernstige symptomatische pneumonitis of organiserende pneumonie optreedt (zie rubrieken 4.4 en 4.8).

Huiduitslag

De behandeling met Zydelig moet worden onderbroken in het geval van huiduitslag van graad 3 of 4. Zodra de huiduitslag is afgenomen tot graad 1 of lager, kan de behandeling worden hervat met een dosering van tweemaal daags 100 mg. Als de huiduitslag niet opnieuw optreedt, kan de dosis naar het oordeel van de behandelende arts weer worden verhoogd tot tweemaal daags 150 mg (zie rubriek 4.8).

Neutropenie

De behandeling met Zydelig dient te worden onderbroken bij patiënten zolang de absolute neutrofielentelling (ANC) minder dan 500 per mm3 bedraagt. ANC moet ten minste elke week worden gecontroleerd tot dat ANC ≥ 500 per mm3 bedraagt; de behandeling kan dan worden hervat met een dosering van tweemaal daags 100 mg (zie rubriek 4.4).

ANC 1.000 tot < 1.500/mm3ANC 500 tot < 1.000/mm3ANC < 500/mm3
Dosering van Zydelig handhaven.

Dosering van Zydelig handhaven.

ANC minstens wekelijks controleren.

Dosering van Zydelig onderbreken.

ANC minstens wekelijks controleren tot dat ANC ≥ 500/mm3; daarna mag dosering van Zydelig worden hervat met 100 mg tweemaal daags.

Specifieke populaties

Ouderen

Bij oudere patiënten (in de leeftijd van ≥ 65 jaar) is geen specifieke dosisaanpassing noodzakelijk (zie rubriek 5.2).

Nierfunctiestoornis

Bij patiënten met een lichte (creatinineklaring (CrCl) = 60 - 80 ml/min), matig-ernstige (CrCl = 30 - 59 ml/min) of ernstige (CrCl = 15 - 29 ml/min) nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing noodzakelijk (zie rubriek 5.2).

Leverfunctiestoornis

Bij start van de behandeling met Zydelig bij patiënten met een lichte (Child-Pugh klasse A) of matig-ernstige (Child-Pugh klasse B) leverfunctiestoornis is geen dosisaanpassing noodzakelijk, maar een intensievere controle van bijwerkingen wordt aanbevolen (zie rubrieken 4.4 en 5.2).

Er zijn onvoldoende gegevens beschikbaar om dosisaanbevelingen te doen voor patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis. Daarom is voorzichtigheid geboden bij toediening van Zydelig aan deze patiënten en wordt een intensievere controle van bijwerkingen aanbevolen (zie rubrieken 4.4 en 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Zydelig bij kinderen jonger dan 18 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Zydelig is voor oraal gebruik. Patiënten moeten erop gewezen worden de tablet in zijn geheel door te slikken. De filmomhulde tablet mag niet worden gekauwd of fijngemaakt. De filmomhulde tablet kan met of zonder voedsel worden ingenomen (zie rubriek 5.2).

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Ernstige infecties

Behandeling met Zydelig mag niet worden geïnitieerd bij patiënten met enig bewijs van een nog aanwezige, systemische bacteriële infectie, schimmelinfectie of virale infectie.

Ernstige en fatale infecties zijn voorgekomen met idelalisib, waaronder opportunistische infecties zoals Pneumocystis jirovecii pneumonia (PJP) en cytomegalovirus (CMV). Daarom moet gedurende de gehele behandeling met idelalisib en gedurende een periode van 2 tot 6 maanden na stopzetting van de behandeling bij alle patiënten profylaxe voor PJP worden toegediend. De duur van de profylaxe na de behandeling moet worden gebaseerd op het klinische oordeel en daarbij kan rekening worden gehouden met de risicofactoren van een patiënt, zoals gelijktijdige behandeling met corticosteroïden en langdurige neutropenie (zie rubriek 4.8).

Patiënten moeten gedurende de gehele behandeling worden gecontroleerd op verschijnselen en symptomen met betrekking tot het ademhalingstelsel. Patiënten moeten het advies krijgen dat ze nieuwe symptomen met betrekking tot het ademhalingstelsel onmiddellijk moeten melden.

Een regelmatige klinische- en laboratoriumcontrole op infectie met CMV wordt aanbevolen bij patiënten met positieve CMV-serologie aan het begin van de behandeling met idelalisib of met ander bewijs voor een voorgeschiedenis van CMV-infectie. Patiënten met CMV-viremie zonder bijkomende klinische tekenen van CMV-infectie moeten zorgvuldig worden gecontroleerd. Voor patiënten met bewijs voor CMV-viremie en klinische tekenen van CMV-infectie moet onderbreking van de behandeling met idelalisib in overweging worden genomen totdat de infectie voorbij is. Indien geoordeeld wordt dat de voordelen van het hervatten van de behandeling met idelalisib zwaarder wegen dan de risico’s, moet worden overwogen om preventieve CMV-therapie toe te dienen.

Er zijn gevallen van progressieve multifocale leukencefalopathie (PML) gemeld na gebruik van idelalisib in de context van eerdere of gelijktijdige immunosuppressieve therapieën die in verband zijn gebracht met PML. Artsen moeten PML overwegen bij de differentiële diagnose van patiënten met nieuwe of verergerende neurologische, cognitieve of gedragsmatige tekenen of symptomen. Als PML wordt vermoed, moeten diagnostische evaluaties worden uitgevoerd en moet de behandeling worden opgeschort tot PML is uitgesloten. In geval van twijfel moet verwijzing naar een neuroloog worden overwogen, alsmede gepaste diagnostische procedures voor PML, waaronder een MRI-scan (bij voorkeur met contrast), test van het cerebrospinaal vocht (CSV) op viraal DNA van het JC-virus en herhaling van neurologische evaluaties.

Neutropenie

Tijdens de behandeling optredende neutropenie van graad 3 of 4, waaronder febriele neutropenie, is voorgekomen bij patiënten die werden behandeld met idelalisib. Bij alle patiënten moeten bloedwaarden worden gecontroleerd, ten minste om de 2 weken gedurende de eerste 6 maanden van de behandeling met idelalisib, en bij patiënten bij wie de ANC minder dan 1.000 per mm3 bedraagt, moet dit ten minste elke week worden gecontroleerd (zie rubriek 4.2).

Hepatotoxiciteit

In klinisch onderzoek met idelalisib zijn verhoogde ALAT- en ASAT-waarden van graad 3 en 4 (> 5 x ULN) waargenomen. Er zijn ook gevallen van hepatocellulair letsel, inclusief leverfalen, gemeld. Verhoogde levertransaminasewaarden werden over het algemeen waargenomen in de eerste 12 weken van behandeling, en ze waren omkeerbaar bij onderbreking van de toediening (zie rubriek 4.2). Van de patiënten die idelalisib hervatten met een lagere dosis had 26% een recidief van verhoogde ALAT/ASAT-waarden. De behandeling met Zydelig moet worden onderbroken in het geval van verhoogde ALAT/ASAT-waarden van graad 3 of 4 en de leverfunctie moet worden gecontroleerd. De behandeling kan worden hervat met een lagere dosis wanneer de waarden weer graad 1 of lager zijn (ALAT/ASAT ≤ 3 x ULN).

Bij alle patiënten moeten de waarden voor ALAT, ASAT en totaal bilirubine gedurende de eerste 3 maanden van behandeling elke twee weken worden gecontroleerd, daarna zoals klinisch aangewezen. Als gestegen ALAT- en/of ASAT-waarden van graad 2 of hoger worden waargenomen, moeten de waarden van patiënten voor ALAT, ASAT en totaal bilirubine wekelijks worden gecontroleerd tot de waarden weer graad 1 of lager zijn.

Leverfunctiestoornis

Een intensievere controle van bijwerkingen wordt aanbevolen bij patiënten met een leverfunctiestoornis, aangezien de blootstelling bij deze patiënten naar verwachting verhoogd is, in het bijzonder bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis. In klinisch onderzoek met idelalisib werden geen patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis opgenomen. Aanbevolen wordt om bij toediening van Zydelig aan deze patiënten voorzichtig te werk te gaan.

Chronische hepatitis

Idelalisib is niet onderzocht bij patiënten met chronische, actieve hepatitis, inclusief virale hepatitis. Voorzichtigheid is geboden bij toediening van Zydelig aan patiënten met actieve hepatitis.

Diarree/colitis

Gevallen van ernstige geneesmiddelgerelateerde colitis kwamen relatief laat (maanden) na aanvang van de behandeling voor, soms met snelle verergering, maar verdwenen binnen een paar weken door onderbreking van de toediening en aanvullende symptomatische behandeling (bijv. anti-inflammatoire middelen, zoals maagsapresistent budesonide) (zie rubriek 4.2).

Er is zeer beperkte ervaring opgedaan met de behandeling van patiënten met een voorgeschiedenis van inflammatoire darmziekten.

Pneumonitis en organiserende pneumonie

Met idelalisib zijn gevallen van pneumonitis en organiserende pneumonie (sommige met een fatale afloop) gemeld. Bij patiënten die ernstige longklachten vertonen moet idelalisib worden onderbroken en moet de patiënt worden beoordeeld op een etiologie die een verklaring kan bieden. Als er matige of ernstige symptomatische pneumonitis of organiserende pneumonie wordt gediagnosticeerd, moet een gepaste behandeling worden gestart en moet idelalisib definitief worden stopgezet.

Ernstige huidreacties

Stevens-Johnson-syndroom (SJS), toxische epidermale necrolyse (TEN) en geneesmiddelenreactie met eosinofilie en systemische symptomen (DRESS) traden op bij gebruik van idelalisib. Er zijn gevallen van SJS en TEN met fatale afloop gemeld wanneer idelalisib gelijktijdig werd toegediend met andere geneesmiddelen die met deze syndromen in verband worden gebracht. Bij vermoeden van SJS, TEN of DRESS moet idelalisib worden onderbroken en moet de patiënt worden beoordeeld en dienovereenkomstig worden behandeld. Bij een bevestigde diagnose van SJS, TEN of DRESS moet de behandeling met idelalisib permanent worden beëindigd.

CYP3A-inductoren

Blootstelling aan idelalisib kan verminderd zijn bij gelijktijdige toediening met CYP3A-inductoren, zoals rifampicine, fenytoïne, St. Janskruid (Hypericum perforatum) of carbamazepine. Aangezien een daling van de plasmaconcentraties van idelalisib kan resulteren in verminderde werkzaamheid dient gelijktijdige toediening van Zydelig met matig-sterke of krachtige CYP3A-inductoren te worden vermeden (zie rubriek 4.5).

CYP3A-substraten

De belangrijkste metaboliet van idelalisib, GS-563117, is een krachtige CYP3A4-remmer. Bijgevolg kan idelalisib een interactie vertonen met geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP3A, wat kan leiden tot verhoogde serumconcentraties van het andere product (zie rubriek 4.5). Wanneer idelalisib gelijktijdig met andere geneesmiddelen wordt toegediend, moet de samenvatting van de productkenmerken (SPC) van het andere product worden geraadpleegd voor de aanbevelingen met betrekking tot gelijktijdige toediening met CYP3A4-remmers. Gelijktijdige behandeling met idelalisib en CYP3A-substraten met ernstige en/of levensbedreigende bijwerkingen (bijv. alfuzosine, amiodaron, cisapride, pimozide, kinidine, ergotamine, dihydro-ergotamine, quetiapine, lovastatine, simvastatine, sildenafil, midazolam, triazolam) dient te worden vermeden en indien mogelijk moeten alternatieve geneesmiddelen worden gebruikt die minder gevoelig zijn voor de remmende werking van CYP3A4.

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten uitermate effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling met idelalisib en gedurende 1 maand na stopzetten van de behandeling (zie rubriek 4.6). Vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken, moeten een barrièremethode als tweede vorm van anticonceptie toevoegen, aangezien het op dit moment niet bekend is of idelalisib de doeltreffendheid van hormonale anticonceptiva kan verminderen.

Hulpstoffen met bekend effect

Zydelig bevat de azokleurstof zonnegeel FCF (E110), die allergische reacties kan veroorzaken.

Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Idelalisib wordt voornamelijk gemetaboliseerd via aldehydeoxidase, en in mindere mate via CYP3A en glucuronidatie (UGT1A4). Zijn belangrijkste metaboliet is GS-563117, die farmacologisch niet werkzaam is. Idelalisib en GS-563117 zijn substraten van P-gp en BCRP.

Effect van andere geneesmiddelen op de farmacokinetiek van idelalisib

CYP3A-inductoren

Een klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties toonde aan dat gelijktijdige toediening van een enkele dosis van 150 mg idelalisib met rifampicine (een krachtige CYP3A-inductor) resulteerde in een daling van de AUCinf van idelalisib met ~75%. Gelijktijdige toediening van Zydelig met matig-sterke of krachtige CYP3A-inductoren, zoals rifampicine, fenytoïne, St. Janskruid of carbamazepine, dient te worden vermeden, aangezien dit kan resulteren in verminderde werkzaamheid.

CYP3A/P-gp-remmers

Een klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties toonde aan dat gelijktijdige toediening van een enkele dosis van 400 mg idelalisib met 400 mg ketoconazol eenmaal daags (een krachtige CYP3A-, P-gp- en BCRP-remmer) resulteerde in een stijging van de Cmax van idelalisib met 26% en een stijging van de AUCinf met 79%. Een aanvankelijke dosisaanpassing van idelalisib wordt niet noodzakelijk geacht bij toediening met CYP3A/P-gp-remmers, maar een intensievere controle van bijwerkingen wordt aanbevolen.

Effect van idelalisib op de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen

CYP3A-substraten

De belangrijkste metaboliet van idelalisib, GS-563117, is een krachtige CYP3A-remmer. Een klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties toonde aan dat gelijktijdige toediening van idelalisib met midazolam (een gevoelig CYP3A-substraat) resulteerde in een stijging van de Cmax van midazolam met ~140% en een stijging van de AUCinf met ~440% ten gevolge van de remmende werking van GS-563117 op CYP3A. Gelijktijdige toediening van idelalisib met CYP3A-substraten kan hun systemische blootstellingen verhogen en hun therapeutische werking en bijwerkingen verhogen of verlengen. In vitro was het remmende effect op CYP3A4 onomkeerbaar; daarom wordt verwacht dat het hervatten van de normale activiteit van het enzym diverse dagen zal duren nadat toediening van idelalisib is stopgezet.

Mogelijke interacties tussen idelalisib en gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die CYP3A-substraten zijn, worden weergegeven in tabel 1 (een stijging wordt aangeduid met “↑”). Deze lijst is niet volledig en is uitsluitend bedoeld als leidraad. In het algemeen moet de SPC van het andere product worden geraadpleegd voor de aanbevelingen met betrekking tot gelijktijdige toediening met CYP3A4-remmers (zie rubriek 4.4).

Tabel 1: Interacties tussen idelalisib en andere geneesmiddelen die CYP3A-substraten zijn

GeneesmiddelVerwacht effect van idelalisib op concentraties geneesmiddelKlinische aanbeveling m.b.t. gelijktijdige toediening met idelalisib
ALFA-1-ADRENORECEPTORANTAGONISTEN
Alfuzosine↑ serumconcentratiesIdelalisib dient niet gelijktijdig met alfuzosine te worden toegediend.
ANALGETICA
Fentanyl, alfentanil, methadon, buprenorfine/naloxon↑ serumconcentraties

Zorgvuldige controle van bijwerkingen (bijv.

ademhalingsdepressie, sedatie) wordt aanbevolen.

ANTIARITMICA

Amiodaron, kinidine

Bepridil, disopyramide, lidocaïne

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

Idelalisib dient niet gelijktijdig met amiodaron of kinidine te worden toegediend.

Klinische controle wordt aanbevolen.

MIDDELEN TEGEN KANKER
Tyrosinekinaseremmers, zoals dasatinib en nilotinib, ook vincristine en vinblastine↑ serumconcentratiesZorgvuldige controle van de verdraagbaarheid van deze middelen tegen kanker wordt aanbevolen.
ANTICOAGULANTIA
Warfarine↑ serumconcentratiesHet wordt aanbevolen om de INR (international normalised ratio) te controleren bij gelijktijdige toediening en na stopzetten van de behandeling met idelalisib.
ANTICONVULSIVA
Carbamazepine↑ serumconcentratiesDe geneesmiddelconcentraties van het anticonvulsivum moeten worden gecontroleerd.
ANTIDEPRESSIVA
Trazodon↑ serumconcentratiesVoorzichtige titratie van het antidepressivum en controle van de respons op het antidepressivum worden aanbevolen.
ANTI-JICHTMIDDELEN
Colchicine↑ serumconcentratiesDosisverlagingen van colchicine kunnen nodig zijn. Idelalisib dient niet gelijktijdig met colchicine te worden toegediend aan patiënten met een nier- of leverfunctiestoornis.
ANTIHYPERTENSIVA
Amlodipine, diltiazem, felodipine, nifedipine, nicardipine↑ serumconcentratiesKlinische controle van het therapeutische effect en bijwerkingen wordt aanbevolen.
ANTI-INFECTIVA
Antimycotica
Ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol↑ serumconcentratiesKlinische controle wordt aanbevolen.
GeneesmiddelVerwacht effect van idelalisib op concentraties geneesmiddelKlinische aanbeveling m.b.t. gelijktijdige toediening met idelalisib
Antimycobacteriële middelen
Rifabutine↑ serumconcentratiesVerhoogde controle op rifabutinegerelateerde bijwerkingen, waaronder neutropenie en uveïtis, wordt aanbevolen.
HCV-proteaseremmers
Boceprevir, telaprevir↑ serumconcentratiesKlinische controle wordt aanbevolen.
Macrolide antibiotica
Claritromycine, telitromycine↑ serumconcentraties

Dosisaanpassing van claritromycine is niet nodig voor patiënten met een normale nierfunctie of een lichte nierfunctiestoornis (creatinineklaring [CrCl] 60-90 ml/min). Klinische controle wordt aanbevolen voor patiënten met CrCl < 90 ml/min. Voor patiënten met

CrCl < 60 ml/min moeten alternatieve antibacteriële middelen worden overwogen.

Klinische controle wordt aanbevolen voor telitromycine.

ANTIPSYCHOTICA/NEUROLEPTICA
Quetiapine, pimozide↑ serumconcentraties

Idelalisib dient niet gelijktijdig met quetiapine of pimozide te worden toegediend.

Alternatieve geneesmiddelen, zoals olanzapine, kunnen worden overwogen.

ENDOTHELINERECEPTORANTAGONISTEN
Bosentan↑ serumconcentratiesVoorzichtigheid is geboden en patiënten moeten nauwlettend worden gemonitord op toxiciteit ten gevolge van bosentan.
ERGOTALKALOÏDEN

Ergotamine,

dihydro-ergotamine

↑ serumconcentratiesIdelalisib dient niet gelijktijdig met ergotamine of dihydro-ergotamine te worden toegediend.
GASTRO-INTESTINALE MOTILITEITSMIDDELEN
Cisapride↑ serumconcentratiesIdelalisib dient niet gelijktijdig met cisapride te worden toegediend.
GLUCOCORTICOÏDEN

Geïnhaleerde/nasale corticosteroïden:

Budesonide, fluticason

Oraal budesonide

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

Klinische controle wordt aanbevolen.

Klinische controle wordt aanbevolen op toegenomen tekenen/symptomen van effecten van corticosteroïden.

GeneesmiddelVerwacht effect van idelalisib op concentraties geneesmiddelKlinische aanbeveling m.b.t. gelijktijdige toediening met idelalisib
HMG-COA-REDUCTASEREMMERS

Lovastatine, simvastatine

Atorvastatine

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

Idelalisib dient niet gelijktijdig met lovastatine of simvastatine te worden toegediend.

Klinische controle wordt aanbevolen en een lagere startdosis van atorvastatine kan worden overwogen. Als alternatief kan worden overwogen om over te schakelen op pravastatine, rosuvastatine of pitavastatine.

IMMUNOSUPPRESSIVA
Ciclosporine, sirolimus, tacrolimus↑ serumconcentratiesTherapeutische controle wordt aanbevolen.
GEÏNHALEERDE BÈTA-AGONISTEN
Salmeterol↑ serumconcentratiesGelijktijdige toediening van salmeterol en idelalisib wordt niet aanbevolen. De combinatie kan resulteren in verhoogd risico op cardiovasculaire bijwerkingen gerelateerd aan salmeterol, waaronder QT-verlenging, hartkloppingen en sinustachycardie.
FOSFODIËSTERASEREMMERS

Sildenafil

Tadalafil

Sildenafil, tadalafil

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

Voor pulmonale arteriële hypertensie:

Idelalisib dient niet gelijktijdig met sildenafil te worden toegediend.

Voorzichtigheid is geboden, waaronder het overwegen van een dosisverlaging, wanneer tadalafil gelijktijdig met idelalisib wordt toegediend.

Voor erectiele disfunctie:

Uiterste voorzichtigheid is geboden en dosisverlaging kan worden overwogen wanneer sildenafil of tadalafil wordt voorgeschreven met idelalisib, met verhoogde controle op bijwerkingen.

SEDATIVA/HYPNOTICA

Midazolam (oraal), triazolam

Buspiron, clorazepaat, diazepam, estazolam,

flurazepam, zolpidem

↑ serumconcentraties

↑ serumconcentraties

Idelalisib dient niet gelijktijdig met midazolam (oraal) of triazolam te worden toegediend.

Controle van de concentratie van sedativa/hypnotica wordt aanbevolen en dosisverlaging kan worden overwogen.

CYP2C8-substraten

In vitro had idelalisib zowel een remmend als een inducerend effect op CYP2C8, maar het is niet bekend of dit zich vertaalt in een in-vivo-effect op CYP2C8-substraten. Voorzichtigheid is geboden als Zydelig samen wordt gebruikt met geneesmiddelen met een smalle therapeutische index die substraten zijn van CYP2C8 (paclitaxel).

Substraten van induceerbare enzymen (bijv. CYP2C9, CYP2C19, CYP2B6 en UGT) In vitro had idelalisib een inducerend effect op meerdere enzymen; een risico op verminderde blootstelling aan en daardoor een verminderde werkzaamheid van substraten van induceerbare enzymen, zoals CYP2C9, CYP2C19, CYP2B6 en UGT, kan niet worden uitgesloten. Voorzichtigheid is geboden als Zydelig samen wordt gebruikt met geneesmiddelen met een smalle therapeutische index die substraten zijn van deze enzymen (warfarine, fenytoïne, S-mefenytoïne).

BCRP-, OATP1B1-, OATP1B3- en P-gp-substraten

Gelijktijdige toediening van meerdere doses van idelalisib 150 mg tweemaal daags aan gezonde proefpersonen resulteerde in vergelijkbare blootstellingen voor rosuvastatine (AUC 90% BI: 87; 121) en digoxine (AUC 90% BI: 98; 111), wat doet vermoeden dat idelalisib geen klinisch relevant remmend effect heeft op BCRP, OATP1B1/1B3 of systemisch P-gp. Een risico van remming van P-gp in het maag-darmkanaal, dat zou kunnen resulteren in toegenomen blootstelling aan gevoelige substraten voor P-gp van de darm, zoals dabigatranetexilaat, kan niet worden uitgesloten.

Pediatrische patiënten

Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden / anticonceptie

Afgaande op bevindingen bij dieren kan idelalisib schadelijk zijn voor de foetus. Vrouwen moeten vermijden zwanger te worden tijdens gebruik van Zydelig en gedurende maximaal 1 maand na beëindiging van de behandeling. Daarom moeten vrouwen die zwanger kunnen worden uitermate effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling met Zydelig en gedurende 1 maand na stopzetten van de behandeling. Het is op dit moment niet bekend of idelalisib de doeltreffendheid van hormonale anticonceptiva kan verminderen en daarom moeten vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken, een barrièremethode als tweede vorm van anticonceptie toevoegen.

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van idelalisib bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3).

Zydelig wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.

Borstvoeding

Het is niet bekend of idelalisib en zijn metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden.

Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.

Borstvoeding moet worden gestaakt tijdens behandeling met Zydelig.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van idelalisib op de vruchtbaarheid bij mensen. Dieronderzoek duidt op mogelijke schadelijke effecten van idelalisib op de vruchtbaarheid en foetale ontwikkeling (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Zydelig heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

In klinische onderzoeken bij proefpersonen met hematologische maligniteiten die idelalisib kregen, waren de vaakst gemelde bijwerkingen: infecties (70%), neutropenie (55%), verhoogde transaminasen (53%), diarree (48%), verhoogde triglyceriden (47%), pyrexie (36%), huiduitslag (30%) en lymfocytose (21%). De vaakst gemelde ernstige bijwerkingen (≥ graad 3) waren: infecties (39%), neutropenie (33%), diarree/colitis (22%), verhoogde transaminasen (15%) en lymfocytose (13%).

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

De beoordeling van bijwerkingen is gebaseerd op twee fase 3-onderzoeken (onderzoek 312-0116 en onderzoek 312-0119) en zes fase 1- en fase 2-onderzoeken. Onderzoek 312-0116 was een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek, waarbij 110 personen met eerder behandelde CLL idelalisib + rituximab kregen. Bovendien gingen 86 personen van dit onderzoek die waren gerandomiseerd naar placebo + rituximab door met idelalisib als enig middel in een vervolgonderzoek (onderzoek 312-0117). Onderzoek 312-0119 was een gerandomiseerd, gecontroleerd, open-label onderzoek, waarbij 173 personen met eerder behandelde CLL idelalisib + ofatumumab kregen. In de fase 1- en fase 2-onderzoeken werd de veiligheid van idelalisib beoordeeld bij in totaal 536 personen met hematologische maligniteiten, waaronder 400 personen die idelalisib (in verschillende doses) als enig middel kregen en 136 personen die idelalisib in combinatie met een monoklonaal anti-CD20-antilichaam (rituximab of ofatumumab) kregen.

De geneesmiddelbijwerkingen die zijn gemeld tijdens de behandeling met idelalisib alleen of in combinatie met monoklonale anti-CD20-antilichamen (rituximab of ofatumumab), worden weergegeven in tabel 2. De bijwerkingen worden genoemd volgens systeem/orgaanklasse en frequentie. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 2: Geneesmiddelbijwerkingen die zijn gemeld in klinisch onderzoek bij personen met hematologische maligniteiten die idelalisib kregen en na het in de handel brengen

BijwerkingAlle gradatiesGraad ≥ 3
Infecties en parasitaire aandoeningen
Infecties (waaronder Pneumocystis jirovecii pneumonia en CMV)*Zeer vaakZeer vaak
Bloed- en lymfestelselaandoeningen
NeutropenieZeer vaakZeer vaak
Lymfocytose**Zeer vaakZeer vaak
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen
PneumonitisVaakVaak
Organiserende pneumonie****SomsSoms
BijwerkingAlle gradatiesGraad ≥ 3
Maagdarmstelselaandoeningen
Diarree/colitisZeer vaakZeer vaak
Lever- en galaandoeningen
Verhoogde transaminasenZeer vaakZeer vaak
Hepatocellulair letselVaakVaak
Huid- en onderhuidaandoeningen
Huiduitslag***Zeer vaakVaak

Stevens-Johnson-syndroom/ toxische epidermale

necrolyse****

ZeldenZelden
Geneesmiddelenreactie met eosinofilie en systemische symptomen (DRESS)****Niet bekendNiet bekend
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen
PyrexieZeer vaakVaak
Onderzoeken
Verhoogde triglyceridenZeer vaakVaak

* Bestaat uit opportunistische infecties en bacteriële en virale infecties, zoals pneumonie, bronchitis en sepsis. ** Bij afwezigheid van andere klinische bevindingen dient idelalisib-geïnduceerde lymfocytose niet te worden beschouwd als een progressieve ziekte (zie rubriek 5.1).

*** Omvat de voorkeurstermen gegeneraliseerde exfoliatieve dermatitis, geneesmiddeleneruptie, huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, gegeneraliseerde huiduitslag, maculaire huiduitslag, maculopapulaire huiduitslag, papulaire huiduitslag, pruritische huiduitslag, pustuleuze rash, vesiculaire rash, papel, plaque op huid en exfoliatieve huiduitslag.

**** Waargenomen in gegevens die zijn verkregen na het in de handel brengen.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Infecties (zie rubriek 4.4)

Vergeleken met de controlegroepen van klinisch onderzoek met idelalisib werden in de idelalisibgroepen hogere frequenties waargenomen van totale infecties, waaronder infecties van graad 3 en 4. Het vaakst werden infecties van het ademhalingsstelsel en septische voorvallen waargenomen. In vele gevallen werd het pathogeen niet vastgesteld; onder de pathogenen die wel werden vastgesteld, bevonden zich echter zowel conventionele als opportunistische pathogenen, waaronder PJP en CMV. Vrijwel alle PJP-infecties, waaronder fatale gevallen, traden op in afwezigheid van PJP-profylaxe. Er zijn gevallen van PJP voorgekomen na stopzetting van de behandeling met idelalisib.

Huiduitslag

Over het algemeen was de huiduitslag licht tot matig-ernstig en leidde bij 2,1% van de personen tot stopzetting van behandeling. In onderzoek 312-0116/0117 en 312-0119 kwam huiduitslag voor (gemeld als gegeneraliseerde exfoliatieve dermatitis, geneesmiddeleneruptie, huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, gegeneraliseerde huiduitslag, maculaire huiduitslag, maculopapulaire huiduitslag, papulaire huiduitslag, pruritische huiduitslag, pustuleuze rash, vesiculaire rash, papel en plaque op huid) bij 31,1% van de personen die idelalisib + een monoklonaal anti-CD20-antilichaam (rituximab of ofatumumab) kregen en 8,2% van de personen die alleen een monoklonaal anti-CD20-antilichaam (rituximab of ofatumumab) kregen. Van deze groep had 5,7% van de personen die idelalisib + een monoklonaal anti-CD20-antilichaam (rituximab of ofatumumab) kregen en 1,5% van de personen die alleen een monoklonaal anti-CD20-antilichaam (rituximab of ofatumumab) kregen huiduitslag van graad 3; geen enkele persoon had een bijwerking van graad 4. In ernstige gevallen verdween de huiduitslag over het algemeen met behandeling (bijv. topische en/of orale steroïden, difenhydramine) en onderbreking van de toediening (zie rubriek 5.3, fototoxiciteit).

Ernstige huidreacties (zie rubriek 4.4)

Er traden gevallen van SJS, TEN en DRESS op wanneer idelalisib gelijktijdig werd toegediend met andere geneesmiddelen die met deze syndromen in verband worden gebracht (bendamustine, rituximab, allopurinol, amoxicilline en sulfamethoxazol/trimethoprim). SJS of TEN trad op binnen één maand na gebruik van de geneesmiddelencombinatie en heeft tot fatale afloop geleid.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Als overdosering optreedt, moet de patiënt worden gevolgd op verschijnselen van toxiciteit (zie rubriek 4.8). Behandeling van overdosering met Zydelig bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, waaronder controle van vitale functies alsook observatie van de klinische status van de patiënt.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmers, fosfatidylinositol-3-kinase (Pi3K)-remmers, ATC-code: L01EM01

Werkingsmechanisme

Idelalisib remt fosfatidylinositol 3-kinase p110δ (PI3Kδ), dat hyperactief is bij maligniteiten van B-cellen en een belangrijke rol speelt bij meerdere signaaltransductieroutes die proliferatie, overleving, homing en retentie van maligne cellen in lymfoïde weefsels en beenmerg aansturen. Idelalisib is een selectieve remmer van de binding van adenosine-5’-trifosfaat (ATP) aan het katalytische domein van PI3Kδ, wat leidt tot remming van de fosforylering van fosfatidylinositol, een belangrijke lipide secundaire boodschapper, en preventie van fosforylering van Akt (proteïnekinase B).

Idelalisib induceert apoptose en remt proliferatie bij cellijnen die zijn afgeleid van maligne B-cellen en bij primaire tumorcellen. Door remming van signalering via de chemokinereceptoren CXCR4 en CXCR5, die geïnduceerd wordt door respectievelijk de chemokines CXCL12 en CXCL13, remt idelalisib homing en retentie van maligne B-cellen in de micro-omgeving van de tumor, waaronder lymfoïde weefsels en het beenmerg.

In klinische onderzoeken zijn geen mechanistische verklaringen voor de ontwikkeling van resistentie tegen behandeling met idelalisib geïdentificeerd. In huidige onderzoeken naar maligniteiten van B-cellen is geen verder onderzoek naar dit onderwerp gepland.

Farmacodynamische effecten

Elektrocardiografisch

Het effect van idelalisib (150 mg en 400 mg) op het QT/QTc-interval werd geëvalueerd in een placebo- en positief gecontroleerd (400 mg moxifloxacine) crossover onderzoek bij 40 gezonde proefpersonen. Bij een dosis die 2,7 maal zo hoog was als de maximaal aanbevolen dosis, leidde idelalisib niet tot een verlenging van het QT/QTc-interval (d.w.z. < 10 ms).

Lymfocytose

Na starten met idelalisib is er een tijdelijke toename van het aantal lymfocyten (d.w.z. een toename met ≥ 50% ten opzichte van baseline en boven het absoluut lymfocytenaantal van 5.000/mm3) waargenomen. Deze treedt op bij ongeveer twee derde van de patiënten met CLL die behandeld worden met idelalisib als monotherapie en bij een vierde van de patiënten met CLL die worden behandeld met combinatietherapie met idelalisib. Het ontstaan van geïsoleerde lymfocytose vindt doorgaans plaats in de eerste 2 weken van de therapie met idelalisib en gaat vaak gepaard met een afname van lymfadenopathie. Deze waargenomen lymfocytose is een farmacodynamisch effect en dient bij afwezigheid van andere klinische bevindingen niet te worden beschouwd als een progressieve ziekte.

Klinische werkzaamheid bij chronische lymfatische leukemie

Idelalisib in combinatie met rituximab

Onderzoek 312-0116 was een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek bij 220 personen met eerder behandelde CLL die moesten worden behandeld, maar die niet geschikt werden geacht voor cytotoxische chemotherapie. Personen werden gerandomiseerd in een verhouding van 1:1 naar 8 cycli met rituximab (eerste cyclus met 375 mg/m2 lichaamsoppervlak [Body Surface Area, BSA], daaropvolgende cycli met 500 mg/m2 BSA) in combinatie met een orale placebo tweemaal daags of met 150 mg idelalisib tweemaal daags ingenomen totdat progressie van de ziekte of onaanvaardbare toxiciteit optrad.

De mediane leeftijd was 71 jaar (spreiding: 47 tot 92), waarbij 78,2% van de personen ouder was dan 65 jaar; 65,5% was man en 90,0% was blank; 64,1% had een Rai-stadium III of IV en 55,9% had een Binet-stadium C. De meeste personen hadden prognostisch ongunstige cytogenetische factoren: 43,2% had een chromosoom-17p-deletie en/of een mutatie van tumorproteïne 53 (TP53-mutatie), en 83,6% had niet-gemuteerde genen voor de variabele regio van de zware keten van immunoglobulinen (IGHV). De mediane tijd van diagnose van CLL tot randomisatie was 8,5 jaar. Personen hadden een mediane Cumulative Illness Rating Scale (CIRS)-score van 8. Het mediane aantal voorafgaande therapieën was 3,0. Vrijwel alle (95,9%) personen hadden eerder monoklonale anti-CD20-antilichamen gekregen. Het primaire eindpunt was progressievrije overleving (progression free survival, PFS). Resultaten met betrekking tot de werkzaamheid worden samengevat in tabel 3 en

  1. 4. De Kaplan-Meier-curve voor PFS wordt weergegeven in figuur 1.

Vergeleken met rituximab + placebo resulteerde behandeling met idelalisib + rituximab in statistisch significante en klinisch betekenisvolle verbeteringen van lichamelijk welzijn, sociaal welzijn, functioneel welzijn alsook van de leukemiespecifieke subschalen van de vragenlijsten van Functional Assessment of Cancer Therapy: Leukaemia (FACT-LEU), en tot statistisch significante en klinisch betekenisvolle verbeteringen van angst, depressie en gebruikelijke activiteiten, zoals gemeten met de vragenlijst EuroQoL Five-Dimensions (EQ-5D).

Tabel 3: Resultaten met betrekking tot de werkzaamheid van onderzoek 312-0116

Idelalisib + R

N = 110

Placebo + R

N = 110

PFS Mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

P-waarde

19,4 (12,3; NB)6,5 (4,0; 7,3)
0,15 (0,09; 0,24)
< 0,0001

ORR* n (%) (95% BI) Odds ratio (95% BI)

P-waarde

92 (83,6%) (75,4; 90,0)17 (15,5%) (9,3; 23,6)
27,76 (13,40; 57,49)
< 0,0001

LNR** n/N (%) (95% BI) Odds ratio (95% BI)

P-waarde

102/106 (96,2%) (90,6; 99,0)7/104 (6,7%) (2,7; 13,4)
225,83 (65,56; 777,94)
< 0,0001

OS^ Mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

P-waarde

NB (NB; NB)20,8 (14,8; NB)
0,34 (0,19; 0,60)
0,0001

BI: betrouwbaarheidsinterval; R: rituximab; n: aantal personen met respons; N: aantal personen per groep; NB: niet bereikt. De analyses van PFS, het percentage voor totale respons (overall response rate, ORR) en het percentage voor lymfklierrespons (lymph node response, LNR) werden gebaseerd op de evaluatie door een onafhankelijke controlecommissie (independent review committee, IRC).

* ORR gedefinieerd als het aantal personen dat een complete respons (CR) of partiële respons (PR) bereikte op basis van de responscriteria van het 2013 National Comprehensive Cancer Network (NCCN) en Cheson (2012). ** LNR gedefinieerd als het aantal personen dat een daling van ≥ 50% bereikte voor de som van de producten van de grootste loodrechte diameters van referentielaesies. Alleen personen die beoordelingen hadden bij aanvang en ook ≥ 1 evalueerbare beoordeling na aanvang, werden in deze analyse opgenomen. ^ De analyse van de totale overleving (overall survival, OS) omvat gegevens van personen die placebo + R kregen in onderzoek 312-0116 en daarna idelalisib kregen in een vervolgonderzoek, gebaseerd op de ‘intent to treat’-analyse.

Tabel 4: Samenvatting van percentages voor PFS en respons in vooraf gespecificeerde subgroepen van onderzoek 312-0116

Idelalisib + RPlacebo + R

17p-deletie/TP53-mutatie

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 46N = 49
NB (12,3; NB)4,0 (3,7; 5,7)
0,13 (0,07; 0,27)
84,8% (71,1; 93,7)12,2% (4,6; 24,8)

Niet-gemuteerd IGHV

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 91N = 93
19,4 (13,9; NB)5,6 (4,0; 7,2)
0,14 (0,08; 0,23)
82,4% (73,0; 89,6)15,1% (8,5; 24,0)

Leeftijd ≥ 65 jaar

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 89N = 83
19,4 (12,3; NB)5,7 (4,0; 7,3)
0,14 (0,08; 0,25)
84,3% (75,0; 91,1)16,9% (9,5; 26,7)

BI: betrouwbaarheidsinterval; R: rituximab; N: aantal personen per groep; NB: niet bereikt

Figuur 1: Kaplan-Meier-curve voor PFS in onderzoek 312-0116 (‘intent to treat’-populatie)

Tijd (maanden)

N patiënten met risico (voorvallen)

Idelalisib + R 110 (0) 101 (3) 93 (7) 73 (9) 59 (14) 31 (19) 20 (21) 9 (24) 7 (24) 4 (24) 1 (25) 0 (25) Placebo + R 110 (0) 84 (21) 48 (38) 29 (46) 20 (53) 9 (63) 4 (67) 1 (69) 0 (70) 0 (70) 0 (70) 0 (70)

Doorlopende lijn: idelalisib + R (N = 110), streeplijn: placebo + R (N = 110)

R: rituximab; N: aantal personen per groep

De analyse van PFS werd gebaseerd op de evaluatie door een IRC. Voor personen in de groep met placebo + R omvat de samenvatting gegevens tot en met de eerste toediening van idelalisib in een vervolgonderzoek.

In onderzoek 101-08/99 werden 64 personen opgenomen met niet eerder behandelde CLL, waaronder 5 personen met klein lymfocytair lymfoom (SLL). Personen kregen 150 mg idelalisib tweemaal daags en rituximab 375 mg/m2 BSA wekelijks voor 8 doses. De ORR bedroeg 96,9%, met 12 CR’s (18,8%) en 50 PR’s (78,1%), waaronder 3 CR’s en 6 PR’s bij personen met een 17p-deletie en/of TP53-mutatie en 2 CR’s en 34 PR’s bij personen met niet-gemuteerd IGHV. De mediane duur van respons (DOR) werd niet bereikt.

Idelalisib in combinatie met ofatumumab

Onderzoek 312-0119 was een gerandomiseerd, open-label, multicenter fase 3-onderzoek met parallelle groepen bij 261 personen met eerder behandelde CLL die meetbare lymfadenopathie hadden, behandeling nodig hadden en progressie van CLL vertoonden < 24 maanden na de voltooiing van de laatste eerdere behandeling. Personen werden in een verhouding van 2:1 gerandomiseerd naar 150 mg idelalisib tweemaal daags en 12 infusies ofatumumab gedurende 24 weken, of alleen 12 infusies ofatumumab gedurende 24 weken. De eerste infusie ofatumumab werd toegediend met een dosis van 300 mg, waarna de behandeling werd voortgezet met een dosis van ofwel 1.000 mg in de groep met idelalisib + ofatumumab of een dosis van 2.000 mg in de groep met alleen ofatumumab, wekelijks voor 7 doses, en daarna elke 4 weken voor 4 doses. Idelalisib werd ingenomen totdat progressie van de ziekte of onaanvaardbare toxiciteit optrad.

De mediane leeftijd was 68 jaar (spreiding: 61 tot 74), waarbij 64,0% van de personen ouder was dan 65 jaar; 71,3% was man en 84,3% was blank; 63,6% had een Rai-stadium III of IV en 58,2% had een Binet-stadium C. De meeste personen hadden prognostisch ongunstige cytogenetische factoren: 39,5% had een chromosoom-17p-deletie en/of een TP53-mutatie, en 78,5% had niet-gemuteerde genen voor IGHV. De mediane tijd na de diagnose was 7,7 jaar. Personen hadden een mediane CIRS-score van 4. Het mediane aantal voorafgaande therapieën was 3,0. Het primaire eindpunt was PFS. Resultaten met betrekking tot de werkzaamheid worden samengevat in tabel 5 en 6. De Kaplan-Meier-curve voor PFS wordt weergegeven in figuur 2.

Tabel 5: Resultaten met betrekking tot de werkzaamheid van onderzoek 312-0119

Idelalisib + O

N = 174

Ofatumumab

N = 87

PFS Mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

P-waarde

16,3 (13,6; 17,8)8,0 (5,7; 8,2)
0,27 (0,19; 0,39)
< 0,0001

ORR* n (%) (95% BI) Odds ratio (95% BI)

P-waarde

131 (75,3%) (68,2; 81,5)16 (18,4%) (10,9; 28,1)
15,94 (7,8; 32,58)
< 0,0001

LNR** n/N (%) (95% BI) Odds ratio (95% BI)

P-waarde

153/164 (93,3%) (88,3; 96,6)4/81 (4,9%) (1,4; 12,2)
486,96 (97,91; 2.424,85)
< 0,0001

OS Mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

P-waarde

20,9 (20,9; NB)19,4 (16,9; NB)
0,74 (0,44; 1,25)
0,27

BI: betrouwbaarheidsinterval; O: ofatumumab; n: aantal personen met respons; N: aantal personen per groep; NB: niet bereikt. De analyses van PFS, het percentage voor totale respons (overall response rate, ORR) en het percentage voor lymfklierrespons (lymph node response, LNR) werden gebaseerd op de evaluatie door een onafhankelijke controlecommissie (independent review committee, IRC).

* ORR gedefinieerd als het aantal personen dat een complete respons (CR) of partiële respons (PR) bereikte en de respons handhaafde gedurende ten minste 8 weken.

** LNR gedefinieerd als het aantal personen dat een daling van ≥ 50% bereikte voor de som van de producten van de grootste loodrechte diameters van referentielaesies. Alleen personen die beoordelingen hadden bij aanvang en ook ≥ 1 evalueerbare beoordelingen na aanvang, werden in deze analyse opgenomen.

Tabel 6: Samenvatting van percentages voor PFS en respons in vooraf gespecificeerde subgroepen van onderzoek 312-0119

Idelalisib + OOfatumumab

17p-deletie/TP53-mutatie

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 70N = 33
13,7 (11,0; 17,8)5,8 (4,5; 8,4)
0,32 (0,18; 0,57)
72,9% (60,9; 82,8)15,2% (5,1; 31,9)

Niet-gemuteerd IGHV

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 137N = 68
14,9 (12,4; 17,8)7,3 (5,3; 8,1)
0,25 (0,17; 0,38)
74,5% (66,3; 81,5)13,2% (6,2; 23,6)

Leeftijd ≥ 65 jaar

PFS mediaan (maanden) (95% BI) Hazard ratio (95% BI)

ORR (95% BI)

N = 107N = 60
16,4 (13,4; 17,8)8,0 (5,6; 8,4)
0,30 (0,19; 0,47)
72,0% (62,5; 80,2)18,3% (9,5; 30,4)

BI: betrouwbaarheidsinterval; O: ofatumumab; N: aantal personen per groep

Figuur 2: Kaplan-Meier-curve voor PFS in onderzoek 312-0119 (‘intent to treat’-populatie)

Tijd (maanden)

N patiënten met risico (voorvallen)

Idelalisib + O 174 (0) 162 (6) 151 (13) 140 (22) 129 (31) 110 (45) 82 (57) 44 (67) 37 (70) 7 (76) 1 (76) 0 (76) Ofatumumab 87 (0) 60 (14) 47 (21) 34 (30) 26 (34) 11 (49) 8 (51) 6 (52) 6 (52) 2 (54) 0 (54) 0 (54)

Doorlopende lijn: idelalisib + O (N = 174), streeplijn: ofatumumab (N = 87)

O: ofatumumab; N: aantal personen per groep

Klinische werkzaamheid bij folliculair lymfoom

De veiligheid en werkzaamheid van idelalisib zijn beoordeeld in een multicenter, klinisch onderzoek met één groep (onderzoek 101-09) dat werd uitgevoerd bij 125 personen met indolent B-cel-non-hodgkinlymfoom (iNHL, waaronder: FL, n = 72; SLL, n = 28; lymfoplasmacytair lymfoom/macroglobulinemie van Waldenström [LPL/WM], n = 10; en marginale zone lymfoom [MZL], n = 15). Alle personen waren refractair voor rituximab en 124 van de 125 personen waren refractair voor ten minste één alkylerend middel. Honderdentwaalf (89,6%) personen waren refractair voor hun laatste regime vóór opname in het onderzoek.

Van de 125 personen die in het onderzoek werden opgenomen, was 80 (64%) man; de mediane leeftijd was 64 jaar (spreiding: 33 tot 87) en 110 (89%) waren blank. Personen kregen 150 mg idelalisib tweemaal daags oraal toegediend totdat bewijs van progressie van de ziekte of onaanvaardbare toxiciteit optrad.

Het primaire eindpunt was de ORR gedefinieerd als het aantal personen dat een CR of PR bereikte (gebaseerd op de Revised Response Criteria for Malignant Lymphoma [Cheson]), en voor personen met macroglobulinemie van Waldenström een kleine respons (minor response, MR) (gebaseerd op de Response Assessment for Waldenström macroglobulinaemia [Owen]). DOR was een secundair eindpunt en werd gedefinieerd als de tijd vanaf de eerst gedocumenteerde respons (CR, PR of MR) tot de eerste documentatie van progressie van de ziekte of overlijden door elke oorzaak. Resultaten met betrekking tot de werkzaamheid worden samengevat in tabel 7.

Tabel 7: Samenvatting van de werkzaamheid in onderzoek 101-09 (beoordeling door IRC)

Kenmerk

Algemene iNHL-cohort (N=125)

n (%)

FL-subgroep (N=72)

n (%)

ORR*

95% BI

Responscategorie*† CR

PR

72 (57,6%) 48,4 – 66,4

13 (10,4%) 58 (46,4%)

40 (55,6%) 43,4 – 67,3

12 (16,7%) 28 (38,9%)

DOR (maanden) mediaan (95% BI)12,5 (7,4; 22,4)11,8 (6,2; 26,9)
PFS (maanden) mediaan (95% BI)11,1 (8,3; 14,0)11,0 (8,0; 14,0)
OS (maanden) mediaan (95% BI)48,6 (33,9; 71,7)61,2 (38,1; NB)

BI: betrouwbaarheidsinterval; n: aantal personen met respons

NB: niet bereikt

* Respons zoals bepaald door een onafhankelijke controlecommissie (Independent Review Committee, IRC), waarbij ORR = complete respons (CR) + partiële respons (PR) + kleine respons (minor respons, MR) bij proefpersonen met WM.

† In de algemene iNHL-cohort had 1 proefpesoon (0,6%) met WM, de beste algemene respons van MR.

Voor alle personen bedroeg de mediane DOR 12,5 maanden (12,5 maanden voor SLL-personen, en 11,8 maanden voor FL-personen, 20,4 maanden voor LPL/WM- personen en 18,4 maanden voor MZL-personen). Van de 122 personen met meetbare lymfeklieren zowel bij aanvang als na aanvang bereikten 71 personen (58,2%) een daling van ≥ 50% ten opzichte van de uitgangswaarde voor de som van de producten van de diameters (sum of the products of the diameters, SPD) van referentielaesies. Van de 53 personen die geen respons vertoonden, hadden 41 (32,8%) een stabiele ziekte, hadden 10 (8,0%) een progressieve ziekte en konden 2 (1,6%) niet worden geëvalueerd. De mediane OS inclusief follow-up op lange termijn voor alle 125 personen bedroeg 48,6 maanden. De mediane OS inclusief follow-up op lange termijn voor alle FL-personen bedroeg 61,2 maanden.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met idelalisib in alle subgroepen van pediatrische patiënten bij de behandeling van neoplasmata van rijpe B-cellen (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

Na orale toediening van een enkele dosis van idelalisib werden piekplasmaconcentraties waargenomen 2 tot 4 uur na toediening van de dosis met voedsel en na 0,5 tot 1,5 uur bij toediening in nuchtere toestand.

Na tweemaaldaagse toediening van 150 mg idelalisib bedroegen de gemiddelde waarden (bereik) voor Cmax en AUC bij steady-state respectievelijk 1.953 (272; 3.905) ng/ml en 10.439 (2.349; 29.315) ng•h/ml voor idelalisib en 4.039 (669; 10.897) ng/ml en 39.744 (6.002; 119.770) ng•h/ml voor GS-563117. Blootstellingen aan idelalisib in plasma (Cmax en AUC) zijn ongeveer dosisproportioneel tussen 50 mg en 100 mg en minder dan dosisevenredig boven 100 mg.

Effecten van voedsel

Ten opzichte van toediening in nuchtere toestand leidde toediening van een eerdere capsuleformulering van idelalisib met een vetrijke maaltijd niet tot een wijziging van de Cmax en tot een stijging met 36% voor de gemiddelde AUCinf. Idelalisib kan worden toegediend zonder rekening te houden met voedsel.

Distributie

Idelalisib is voor 93% tot 94% gebonden aan humane plasma-eiwitten bij concentraties die klinisch worden waargenomen. De gemiddelde concentratieverhouding van bloed tot plasma bedroeg ongeveer 0,5. Het schijnbare distributievolume voor idelalisib (gemiddelde) bedroeg ongeveer 96 l.

Biotransformatie

Idelalisib wordt voornamelijk gemetaboliseerd via aldehydeoxidase, en in mindere mate via CYP3A en UGT1A4. De belangrijkste en enige circulerende metaboliet, GS-563117, is niet werkzaam tegen PI3Kδ.

Eliminatie

De terminale eliminatiehalfwaardetijd van idelalisib bedroeg 8,2 (bereik: 1,9; 37,2) uur en de schijnbare klaring van idelalisib bedroeg 14,9 (bereik: 5,1; 63,8) l/uur na orale toediening van tweemaal daags 150 mg idelalisib. Na een enkele orale dosis van 150 mg [14C]-gelabeld idelalisib werd ongeveer 78% en 15% uitgescheiden in respectievelijk feces en urine. Onveranderd idelalisib is verantwoordelijk voor 23% van de totale radioactiviteit teruggevonden in urine gedurende 48 uur en voor 12% van de totale radioactiviteit teruggevonden in feces gedurende 144 uur.

In-vitro-interactiegegevens

In-vitro-gegevens duidden erop dat idelalisib geen remmende werking heeft op de metaboliserende enzymen CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A of UGT1A1, noch op de transporters OAT1, OAT3 of OCT2.

GS-563117 heeft geen remmende werking op de metaboliserende enzymen CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 of UGT1A1, noch op de transporters P-gp, BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OAT1, OAT3 of OCT2.

Specifieke populaties

Geslacht en ras

Farmacokinetische analyses van de populatie duidden erop dat geslacht en ras geen klinisch relevant effect hadden op de blootstellingen aan idelalisib of GS-563117.

Ouderen

Farmacokinetische analyses van de populatie duidden erop dat leeftijd geen klinisch relevant effect had op de blootstellingen aan idelalisib of GS-563117, met inbegrip van oudere personen (in de leeftijd van 65 jaar en ouder), vergeleken met jongere personen.

Nierfunctiestoornis

Een onderzoek naar de farmacokinetiek en veiligheid van idelalisib werd uitgevoerd bij gezonde proefpersonen en personen met een ernstige nierfunctiestoornis (geschatte CrCl 15 tot 29 ml/min). In vergelijking met gezonde proefpersonen werden na toediening van een enkele dosis van 150 mg bij personen met een ernstige nierfunctiestoornis geen klinisch relevante veranderingen waargenomen in blootstellingen aan idelalisib of GS-563117.

Leverfunctiestoornis

Een onderzoek naar de farmacokinetiek en veiligheid van idelalisib werd uitgevoerd bij gezonde proefpersonen en personen met een matig-ernstige (Child-Pugh klasse B) of ernstige (Child-Pugh klasse C) leverfunctiestoornis. In vergelijking met gematchte controles was de AUC van idelalisib (totaal, d.w.z. gebonden plus ongebonden) na toediening van een enkele dosis van 150 mg ~60% hoger bij een matig-ernstige en ernstige leverfunctiestoornis. Na rekening te hebben gehouden met verschillen in eiwitbinding was de AUC van idelalisib (ongebonden) ~80% (1,8 maal) hoger bij een matig-ernstige en ~152% (2,5 maal) hoger bij een ernstige stoornis in vergelijking met gematchte controles.

Pediatrische patiënten

De farmacokinetiek van idelalisib bij pediatrische patiënten is niet vastgesteld (zie rubriek 4.2).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Toxiciteit bij herhaalde dosering

Idelalisib induceerde lymfoïde depletie in milt, thymus, lymfeklieren en darmgeassocieerd lymfoïd weefsel. Over het algemeen werden B-lymfocytafhankelijke gebieden meer getroffen dan T-lymfocytafhankelijke gebieden. Bij ratten heeft idelalisib een potentieel remmend effect op T-cel-afhankelijke antilichaamresponsen. Idelalisib had echter geen remmende werking op de normale gastheerrespons op Staphylococcus aureus en leidde niet tot een versterkt myelosuppressief effect van cyclofosfamide. Idelalisib wordt niet geacht een brede immunosuppressieve werking te hebben.

Idelalisib induceerde inflammatoire veranderingen bij zowel ratten als honden. In onderzoek gedurende maximaal 4 weken bij ratten en honden werd levernecrose waargenomen bij blootstelling die respectievelijk 7 en 5 maal zo hoog was als de humane blootstelling gebaseerd op AUC. Verhoogde transaminasewaarden in serum waren gecorreleerd met levernecrose bij honden, maar werden niet waargenomen bij ratten. In onderzoek bij ratten en honden dat 13 weken of langer duurde, werden geen leverfunctiestoornis of chronische verhoogde transaminasewaarden waargenomen.

Genotoxiciteit

Idelalisib induceerde geen mutaties in de microbiële mutagenese (Ames) assay, was niet clastogeen in de in-vitro-chromosoomaberratieassay met lymfocyten uit humaan perifeer bloed en was niet genotoxisch in het in-vivo-micronucleusonderzoek bij ratten.

Carcinogeniciteit

Het carcinogeniciteitspotentieel van idelalisib werd geëvalueerd in een 26 weken durend transgeen RasH2-onderzoek met muizen en een 2 jaar durend onderzoek met ratten. Idelalisib was niet carcinogeen bij blootstelling tot 1,4/7,9-voudig (mannetjes/vrouwtjes) bij muizen, vergeleken met de blootstelling bij patiënten met hematologische maligniteiten die tweemaal daags de aanbevolen dosering van 150 mg kregen toegediend. Een dosisgerelateerde toename van pancreaseilandjestumoren werd waargenomen met een lage incidentie bij mannetjesratten bij blootstelling tot 0,4-voudig vergeleken met de humane blootstelling in de aanbevolen dosering; een vergelijkbare bevinding werd niet waargenomen bij vrouwtjesratten bij een 0,62-voudige blootstellingsmarge.

Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit

In een onderzoek naar embryofoetale ontwikkeling bij ratten werden toegenomen miskramen na innesteling, misvormingen (afwezigheid van caudale wervels en in sommige gevallen ook van sacrale wervels), afwijkingen in skeletontwikkeling en lager lichaamsgewicht van de foetus waargenomen. Misvormingen werden waargenomen bij blootstellingen vanaf 12 maal zo hoog als de humane blootstelling gebaseerd op AUC. Effecten op embryofoetale ontwikkeling werden niet onderzocht bij een tweede diersoort.

Degeneratie van de tubuli seminiferi in de testes werd waargenomen in 2 tot 13 weken durend onderzoek met herhaalde dosering bij honden en ratten, maar niet in onderzoek dat 26 weken en langer duurde. In een vruchtbaarheidsonderzoek bij mannetjesratten werd een afname van het gewicht van epididymides en van testes waargenomen, maar er werden geen bijwerkingen met betrekking tot parings- of vruchtbaarheidsparameters en geen degeneratie of verlies van spermatogenese waargenomen. De vruchtbaarheid van vrouwtjesratten werd niet beïnvloed.

Fototoxiciteit

Evaluatie van de potentiële fototoxiciteit in de fibroblastcellijn BALB/c 3T3 bij embryo’s van muizen was twijfelachtig voor idelalisib ten gevolge van cytotoxiciteit in de in-vitro-test. De belangrijkste metaboliet, GS-563117, kan fototoxiciteit versterken wanneer cellen gelijktijdig worden blootgesteld aan UVA-licht. Potentieel bestaat er een risico dat idelalisib, via zijn belangrijkste metaboliet, GS-563117, lichtgevoeligheid kan veroorzaken bij behandelde patiënten.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern

Microkristallijne cellulose

Hydroxypropylcellulose (E463)

Croscarmellose-natrium

Natriumzetmeelglycolaat

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Poly (vinylalcohol) (E1203)

Macrogol (E1521)

Titaniumdioxide (E171)

Talk (E553B)

Zonnegeel FCF (E110) (alleen Zydelig 100 mg filmomhulde tablet)

Rood ijzeroxide (E172) (alleen Zydelig 150 mg filmomhulde tablet)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

5 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Fles van polyethyleen met hoge dichtheid (HDPE), voorzien van een kindveilige sluiting van polypropyleen, die 60 filmomhulde tabletten en polyester vulmateriaal bevat.

Elke doos bevat 1 fles.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Gilead Sciences Ireland UC

Carrigtohill

County Cork, T45 DP77

Ierland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/14/938/001

EU/1/14/938/002

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 18 september 2014

Datum van laatste verlenging:

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Zydelig

EU-vergunningsnummer EU/1/14/938
Werkzame stof (INN) Idelalisib
ATC-code L01XX47
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Gilead Sciences Ireland UC
Status van de vergunning Vergund (18-09-2014)
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 21-10-2024