SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Zokinvy
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Zokinvy 50 mg harde capsules
Zokinvy 75 mg harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Zokinvy 50 mg harde capsules
Elke capsule bevat 50 mg lonafarnib.
Zokinvy 75 mg harde capsules
Elke capsule bevat 75 mg lonafarnib.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Harde capsule (capsule)
Zokinvy 50 mg harde capsules
Harde capsule maat 4 (5 mm x 14 mm), ondoorzichtig geel met ‘LNF’ en ‘50’ in zwarte opdruk.
Zokinvy 75 mg harde capsules
Harde capsule maat 3 (6 mm x 16 mm), ondoorzichtig lichtoranje met ‘LNF’ en ‘75’ in zwarte opdruk.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Zokinvy is geïndiceerd voor de behandeling van patiënten van 12 maanden en ouder met een genetisch bevestigde diagnose van het Hutchinson-Gilfordprogeriasyndroom of een verwerkingsdeficiënte progeroïde laminopathie die in verband gebracht wordt met een heterozygote LMNA-mutatie met een ophoping van progerineachtige eiwitten, dan wel met een homozygote of samengestelde heterozygote ZMPSTE24-mutatie.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet worden gestart door een arts die ervaring heeft met de behandeling van patiënten met bevestigde progeroïde syndromen of zeldzame genetische stofwisselingssyndromen.
Dosering
Aanvangsdosis
De aanbevolen aanvangsdosis is 115 mg/m2 tweemaal daags voor alle indicaties. Om de juiste dosering te bepalen dient het lichaamsoppervlak te worden berekend aan de hand van de Du Bois-formule, die ook is gebruikt in het klinisch onderzoek. Alle totale dagelijkse doses moeten worden afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg en worden opgesplitst in twee gelijke of bijna gelijke doses (zie tabel 1). De doses moeten met een tussenpoos van ongeveer twaalf uur worden ingenomen (’s ochtends en ’s avonds).
Tabel 1: Aanbevolen aanvangsdosis en toedieningsschema voor dosering op basis van 115 mg/m2 lichaamsoppervlak
| Lichaamsoppervlak (m2) | Totale dagelijkse dosis, afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg | Aantal capsules ochtenddosis | Aantal capsules avonddosis | ||
lonafarnib 50 mg | lonafarnib 75 mg | lonafarnib 50 mg | lonafarnib 75 mg | ||
| 0,30-0,38 | 75 | 1* | 1* | ||
| 0,39-0,48 | 100 | 1 | 1 | ||
| 0,49-0,59 | 125 | 1 | 1 | ||
| 0,6-0,7 | 150 | 1 | 1 | ||
| 0,71-0,81 | 175 | 2 | 1 | ||
| 0,82-0,92 | 200 | 2 | 2 | ||
| 0,93-1 | 225 | 1 | 1 | 2 | |
* Voor patiënten met een lichaamsoppervlak van 0,30 m2 tot 0,38 m2 moet de inhoud van een capsule van 75 mg worden gemengd met 10 ml zacht voedsel (zie Wijze van toediening). Deze dosis wordt tweemaal daags bereid en ingenomen (zie rubriek 6.6).
Onderhoudsdosis
Na vier maanden behandeling met de aanvangsdosis van 115 mg/m2 tweemaal daags dient de dosis te worden verhoogd tot de onderhoudsdosis van 150 mg/m2 tweemaal daags (’s ochtends en ’s avonds). Alle totale dagelijkse doses moeten worden afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg en worden opgesplitst in twee gelijke of bijna gelijke doses (zie tabel 2).
Tabel 2: Aanbevolen onderhoudsdosis en toedieningsschema voor dosering op basis van 150 mg/m2 lichaamsoppervlak
| Lichaamsoppervlak (m2) | Totale dagelijkse dosis, afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg | Aantal capsules ochtenddosis | Aantal capsules avonddosis | ||
lonafarnib 50 mg | lonafarnib 75 mg | lonafarnib 50 mg | lonafarnib 75 mg | ||
| 0,30-0,37 | 100 | 1 | 1 | ||
| 0,38-0,45 | 125 | 1 | 1 | ||
| 0,46-0,54 | 150 | 1 | 1 | ||
| 0,55-0,62 | 175 | 2 | 1 | ||
| 0,63-0,7 | 200 | 2 | 2 | ||
| 0,71-0,79 | 225 | 1 | 1 | 2 | |
| 0,8-0,87 | 250 | 1 | 1 | 1 | 1 |
| 0,88-0,95 | 275 | 2 | 1 | 1 | |
| 0,96-1 | 300 | 2 | 2 | ||
Gemiste dosis
Een gemiste dosis dient zo snel mogelijk maar maximaal acht uur vóór de volgende geplande dosis met voedsel te worden ingenomen. Als er minder dan acht uur tot de volgende geplande dosis overblijft, moet de gemiste dosis worden overgeslagen en moet het doseringsschema bij de volgende geplande dosis worden hervat.
Patiënten met een lichaamsoppervlak van 0,30 m2 tot 0,38 m2 die de aanvangsdosis van 115 mg/m2 innemen
Er dient een dagelijkse dosis van 75 mg (37,5 mg tweemaal daags) aan de patiënten te worden toegediend. De inhoud van een capsule van 75 mg moet worden gemengd met 10 ml zacht voedsel (zie Wijze van toediening). Deze dosis wordt tweemaal daags bereid en gebruikt (zie rubriek 6.6).
Dosisaanpassing voor patiënten die last hebben van aanhoudend braken en/of aanhoudende diarree met uitdroging of gewichtsverlies tot gevolg
Voor patiënten bij wie de dosis is verhoogd tot 150 mg/m2 tweemaal daags en die herhaaldelijk episoden doormaken van braken en/of diarree met uitdroging of gewichtsverlies tot gevolg (zie rubriek 4.4), kan de dosering worden verlaagd tot de aanvangsdosis van 115 mg/m2 tweemaal daags. Alle dagelijkse doses moeten worden afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg en worden opgesplitst in twee gelijke of bijna gelijke doses (zie tabel 1).
Preventie of behandeling van braken en/of diarree met uitdroging of gewichtsverlies tot gevolg Er kan worden overwogen om braken en/of diarree te voorkomen of te behandelen met een antibraakmiddel en/of een diarreeremmer (zie rubriek 4.4).
Dosisaanpassing voor patiënten die al een matige CYP3A-remmer gebruiken (zie rubriek 4.5) Wanneer lonafarnib wordt toegevoegd aan een bestaand behandelingsschema met een matige CYP3A-remmer, kan een lagere aanvangsdosis lonafarnib redelijk zijn. Als de gelijktijdig gebruikte matige CYP3A-remmer wordt stopgezet, kan de dosis lonafarnib worden verhoogd (dosering op basis van het lichaamsoppervlak).
Dosisaanpassing voor patiënten met bekende disfunctionele CYP3A4-polymorfismen De dagelijkse dosis lonafarnib van de patiënt moet met 50% worden verlaagd en de verlaagde dagelijkse dosis moet in twee gelijke doses worden verdeeld. Elke dosis moet worden afgerond tot de dichtstbijzijnde 25 mg. Het doseringsschema is 25 mg tweemaal daags, 50 mg tweemaal daags of 75 mg tweemaal daags. Patiënten met een verlaagde dagelijkse dosis van 50 mg (25 mg tweemaal daags) moeten de inhoud van een capsule lonafarnib 50 mg bijvoorbeeld mengen met 10 ml zacht voedsel (zie Wijze van toediening). De helft van dit mengsel (5 ml of 1 theelepel), die gelijk is aan een dosis van 25 mg lonafarnib, moet worden toegediend. Het resterende mengsel moet worden weggegooid, en voor elke toediening moet een nieuwe dosis worden bereid (zie rubriek 6.6). QTc-controle wordt aanbevolen.
Dosisaanpassing voor patiënten die parenteraal midazolam nodig hebben met het oog op een chirurgische ingreep
Gelijktijdig gebruik van midazolam is gecontra-indiceerd (zie de rubrieken 4.3 en 4.5). Patiënten die parenteraal toegediend midazolam nodig hebben voor een chirurgische ingreep, dienen het gebruik van lonafarnib gedurende 14 dagen vóór en 2 dagen na de toediening van midazolam stop te zetten.
Specifieke wisselwerking met eten en drinken
Lonafarnib mag niet worden ingenomen met voedsel of sap dat grapefruit, cranberry’s, granaatappel of Sevilla-sinaasappelen – ook wel zure of bittere sinaasappelen genoemd – bevat (bijv. sinaasappelmarmelade) (zie rubriek 4.5). Het innemen van lonafarnib met eten of drinken dat deze vruchten of vruchtensappen bevat, kan het risico verhogen op bijwerkingen die met lonafarnib in verband worden gebracht.
Dosisaanpassing voor patiënten met verlenging van het QTc-interval
Voor aanvang van het gebruik van lonafarnib moeten elektrocardiogrammen (ECG’s) worden gemaakt en tijdens de behandeling met lonafarnib moeten deze worden gecontroleerd (zie rubriek 4.4). Bij patiënten met QTc-intervallen van ≥ 500 msec moet de behandeling met lonafarnib worden uitgesteld totdat er bij herhaalde ECG-controle weer normale QTc-intervallen worden waargenomen. Daarna moet de behandeling met lonafarnib worden hervat met dezelfde dosis. Indien bij patiënten bij
herhaalde ECG-controle QTc-intervallen van ≥ 500 msec worden waargenomen, moet stopzetting van de behandeling met lonafarnib worden overwogen.
Bijzondere populaties
Patiënten met leverinsufficiëntie
De dosering hoeft niet te worden aangepast voor patiënten met lichte of matige leverinsufficiëntie (respectievelijk Child-Pughklasse A of B). Lonafarnib is gecontra-indiceerd voor patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pughklasse C) (zie de rubrieken 4.3, 4.4 en 5.2).
Patiënten met nierinsufficiëntie
Lonafarnib is niet onderzocht bij patiënten met nierinsufficiëntie. Aangezien lonafarnib en de metaboliet HM21 slechts in beperkte mate via de urine worden uitgescheiden, hoeft de dosering niet te worden aangepast voor patiënten met nierinsufficiëntie (zie de rubrieken 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De dosering is gelijk bij volwassenen en kinderen van 12 maanden en ouder.
De veiligheid en werkzaamheid van lonafarnib bij kinderen jonger dan 12 maanden zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar (zie rubriek 5.1).
Wijze van toediening
Lonafarnib is bedoeld voor oraal gebruik. De capsule moet in haar geheel worden doorgeslikt, zonder erop te kauwen. Elke dosis moet met voedsel worden ingenomen.
Patiënten die geen hele capsule kunnen doorslikken, kunnen de instructies in rubriek 6.6 raadplegen voor het mengen van de inhoud van een capsule met sinaasappelsap, geprakte banaan, yoghurt en griesmeelpap.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof, voor een ander geneesmiddel uit de categorie farnesyltransferasen, of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Gelijktijdig gebruik met sterke CYP3A-remmers (zie rubriek 4.5).
Gelijktijdig gebruik van geneesmiddelen die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP3A4, zoals midazolam, atorvastatine, lovastatine en simvastatine (zie de rubrieken 4.2, 4.4 en 4.5).
Patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pughklasse C) (zie rubriek 5.2).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Leeftijd bij aanvang van de behandeling
De behandeling met lonafarnib dient te worden gestart zodra de diagnose is gesteld. Uit klinische gegevens blijkt dat het verwachte overlevingsvoordeel van behandeling met lonafarnib kleiner is bij patiënten met het Hutchinson-Gilfordprogeriasyndroom (HGPS) die op de leeftijd van 10 jaar of ouder met de behandeling zijn begonnen dan bij patiënten die op jongere leeftijd zijn begonnen (zie rubriek 5.1).
Aanvang van de behandeling met lonafarnib bij oudere patiënten moet worden afgewogen tegen de bijwerkingen (d.w.z. braken, misselijkheid en diarree) tijdens de eerste paar maanden van de behandeling.
Verlenging van het QTc-interval
Er is aangetoond dat lonafarnib de cardiale ventriculaire repolarisatie verlengt, zoals gemeten aan de hand van het QTc-interval op het oppervlakte-ECG op een concentratie-afhankelijke manier bij volwassen gezonde vrijwilligers. Verlenging van het QTc-interval verhoogt het risico op torsade de pointes, andere ernstige aritmieën en plotselinge dood. Bij subtherapeutische blootstellingen is verlenging van het QTc-interval tot 20 msec waargenomen (zie rubriek 5.1).
Op basis van deze bevinding moet het gebruik van lonafarnib worden vermeden bij patiënten met een voorgeschiedenis van hartaritmieën of met aandoeningen die het risico verhogen op torsade de pointes of plotselinge dood, zoals lang-QT-intervalsyndroom, symptomatische bradycardie, hypokaliëmie, hypomagnesiëmie of congestief hartfalen. Een aanzienlijke verlenging van het QTc-interval kan zich voordoen wanneer lonafarnib wordt ingenomen samen met sterke CYP3A4-remmers of andere geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze het QTc-interval verlengen (zie rubriek 4.5). Dit risico kan worden verhoogd bij aanwezigheid van hypokaliëmie of hypomagnesiëmie, wat het risico op levensbedreigende aritmieën nog verder kan verhogen.
Vóór aanvang van het gebruik van lonafarnib moeten de ECG’s en serumelektrolyten worden beoordeeld, en tijdens de gehele behandeling met lonafarnib moeten deze worden gecontroleerd, waarbij een verstoorde elektrolytenbalans onmiddellijk moet worden gecorrigeerd.
Gastro-intestinale bijwerkingen en dehydratie
Er is melding gemaakt van elektrolytafwijkingen (hypermagnesiëmie, hypokaliëmie, hyponatriëmie) (zie rubriek 4.8). De ernst van gastro-intestinale bijwerkingen moet nauwlettend worden gecontroleerd, vooral tijdens de eerste vier maanden van de behandeling. Wanneer er gastro-intestinale bijwerkingen optreden, moeten het gewicht, de calorische inname en de vochtinname van de patiënt regelmatig worden gecontroleerd. In sommige gevallen kan aanhoudende diarree leiden tot hypovolemie, die via infusie of oraal moet worden behandeld.
Patiënten die last hebben van diarree en worden behandeld met de diarreeremmer loperamide, dienen gecontroleerd te worden op bijwerkingen die in verband worden gebracht met een verhoogde blootstelling aan loperamide (zie rubriek 4.5).
Patiënten die parenteraal midazolam nodig hebben met het oog op een chirurgische ingreep
Gelijktijdige toediening van lonafarnib en midazolam is gecontra-indiceerd (zie de rubrieken 4.3 en 4.5) vanwege een verhoogd risico op extreme sedatie en ademhalingsdepressie. Bij patiënten die voor een chirurgische ingreep midazolam nodig hebben als onderdeel van de anesthesie, moet de behandeling met lonafarnib gedurende 14 dagen vóór en 2 dagen na de toediening van parenteraal midazolam worden stopgezet.
Abnormale leverfunctie
Er is melding gemaakt van verhoogde concentraties van leverenzymen, zoals aspartaataminotransferase of alanineaminotransferase (zie rubriek 4.8). Tekenen en symptomen van verminderde leverfunctie moeten op consistente wijze worden beoordeeld. De leverfunctie moet jaarlijks of bij het optreden van nieuwe of verergerende tekenen of symptomen van leverdisfunctie worden gemeten.
Nefrotoxiciteit
Lonafarnib veroorzaakte bij ratten nefrotoxiciteit met veranderingen in de klinische chemie en de urineanalyse bij plasmablootstellingen die ongeveer gelijk waren aan de dosis voor mensen (zie rubriek 5.3). Tekenen en symptomen van verminderde nierfunctie moeten op consistente wijze worden beoordeeld. De nierfunctie moet jaarlijks of bij het optreden van nieuwe of verergerende tekenen of symptomen die in verband worden gebracht met nierdisfunctie worden gemeten.
Retinale toxiciteit
Lonafarnib veroorzaakte bij apen een staafjesafhankelijke afname van het gezichtsvermogen bij weinig licht bij plasmablootstellingen die vergelijkbaar waren met de dosis voor mensen (zie rubriek 5.3). Er dient jaarlijks en bij het optreden van nieuwe visusstoornissen tijdens de behandeling een oogheelkundige beoordeling te worden uitgevoerd.
Gelijktijdig gebruik van matige en sterke CYP3A-inductoren
Gelijktijdig gebruik van matige en sterke CYP3A-inductoren kan de werkzaamheid van lonafarnib verminderen en dient te worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers
Gelijktijdig gebruik van lonafarnib en sterke CYP3A-remmers is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3 en 4.5).
Gelijktijdig gebruik van zwakke CYP3A-inductoren
Gelijktijdig gebruik van zwakke CYP3A-inductoren kan de werkzaamheid van lonafarnib verminderen en dient te worden vermeden. Als het gebruik ervan onvermijdelijk is, hoeft de dosis lonafarnib niet te worden aangepast (zie rubriek 4.5).
Patiënten met bekende disfunctionele CYP3A4-polymorfismen
De behandeling van patiënten met een bekend disfunctioneel CYP3A4-polymorfisme dient te worden gestart met 50% van de geïndiceerde dosis. QTc-controle is noodzakelijk (zie de rubrieken 4.2 en 4.5).
Andere progeroïde syndromen
Lonafarnib zal naar verwachting niet werkzaam zijn voor de behandeling van progeroïde syndromen die worden veroorzaakt door mutaties in andere genen dan LMNA of ZMPSTE24 en laminopathieën zonder ophoping van progerineachtige eiwitten. Lonafarnib zal naar verwachting niet werkzaam zijn voor de behandeling van de volgende progeroïde syndromen: het syndroom van Werner, het syndroom van Bloom, het Rothmund-Thomsonsyndroom, het Cockaynesyndroom, xeroderma pigmentosum, trichothiodystrofie en ataxie-teleangiëctasie.
Hulpstoffen met bekend effect
Zokinvy bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, wat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Lonafarnib wordt gemetaboliseerd door CYP3A4 en CYP3A5 en staat ook bekend als een matige CYP3A4-remmer. Daarom remt het zijn eigen metabolisme. Na meerdere doses lonafarnib (75 mg tweemaal daags gedurende 6 dagen) is er sprake van een ongeveer 4-voudige toename van de Cmax ten opzichte van een enkelvoudige dosis lonafarnib (75 mg). Op basis van de Cmax- en AUC-waarden was ophoping van de werkzame stof bij steady-state duidelijk. Hetzelfde gold voor de belangrijkste metaboliet van lonafarnib, maar in mindere mate.
Lonafarnib als slachtoffer
Sterke CYP3A-remmers
Bij de gelijktijdige toediening van lonafarnib en ketoconazol – een sterke CYP3A-remmer – aan gezonde volwassen proefpersonen, verhoogde het ketoconazol (200 mg voor vijf doses) de Cmax van lonafarnib (enkelvoudige dosis van 50 mg) met een factor 3,7 en de AUC van lonafarnib met een factor 5,3. Dit kan leiden tot een verhoogd risico op bijwerkingen. Daarom is gelijktijdig gebruik van lonafarnib en sterke CYP3A-remmers gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Matige CYP3A-remmers
Wanneer fluconazol (200 mg eenmaal daags gedurende 4 dagen), een matige CYP3A4-remmer, wordt toegevoegd aan een behandeling met meerdere doses lonafarnib (75 mg tweemaal daags gedurende 6 dagen, daarna gelijktijdig toegediend met fluconazol gedurende 4 dagen), worden de verschillen in blootstellingen aan lonafarnib niet als klinisch relevant beschouwd (geen verandering in Cmax en een afname van de AUC met een factor 1,2). Naast het zelfremmende effect wordt er na meerdere doses lonafarnib geen verdere remming waargenomen wanneer de matige CYP3A4-remmer fluconazol aan de behandeling wordt toegevoegd. Bij toevoeging van lonafarnib aan een bestaande behandeling met een matige CYP3A-remmer is echter voorzichtigheid geboden, en een lagere aanvangsdosis kan redelijk zijn (zie de rubrieken 4.2 en 4.4).
Zwakke CYP3A-remmers
Er is geen onderzoek naar geneesmiddeleninteracties uitgevoerd met zwakke CYP3A-remmers. Aanpassing van de dosis wordt niet noodzakelijk geacht; als gelijktijdig gebruik van een zwakke CYP3A-remmer echter aanhoudende toxiciteit veroorzaakt, dient de dosis lonafarnib met 50% te worden verlaagd en wordt QTc-controle aanbevolen (zie de rubrieken 4.2 en 6.6).
Sterke CYP3A-inductoren
De gelijktijdige toediening van een enkelvoudige orale dosis van 50 mg lonafarnib (in combinatie met een enkelvoudige orale dosis van 100 mg ritonavir) na 600 mg rifampine eenmaal daags gedurende acht dagen leidde tot een verlaging van de Cmax van lonafarnib met een factor 12,5 en een verlaging van de AUC met een factor 50 ten opzichte van behandeling met alleen rifampine bij gezonde volwassen proefpersonen. Er zijn geen werkzaamheidsgegevens beschikbaar waaruit blijkt dat lonafarnib werkzaam blijft bij gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A-inductor. Daarom moet gelijktijdig gebruik van lonafarnib en een sterke CYP3A-inductor worden vermeden en moet naar therapeutische alternatieven worden gezocht (zie rubriek 4.4).
Matige CYP3A-inductoren
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd met matige CYP3A-inductoren. Er zijn geen werkzaamheidsgegevens beschikbaar waaruit blijkt dat lonafarnib werkzaam blijft bij gelijktijdige toediening met een matige CYP3A-inductor. Daarom moet gelijktijdig gebruik van lonafarnib en een matige CYP3A-inductor worden vermeden en moet naar therapeutische alternatieven worden gezocht (zie rubriek 4.4).
Zwakke CYP3A-inductoren
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd met zwakke CYP3A-inductoren. Er zijn geen werkzaamheidsgegevens beschikbaar waaruit blijkt dat lonafarnib werkzaam blijft bij gelijktijdige toediening met een zwakke CYP3A-inductor. Daarom moet gelijktijdig gebruik van lonafarnib en een zwakke CYP3A-inductor worden vermeden en moet naar therapeutische alternatieven worden gezocht (zie de rubrieken 4.2 en 4.4). Als gelijktijdige toediening met een zwakke CYP3A-inductor onvermijdelijk is, moet de huidige dosis lonafarnib worden gehandhaafd. Als de dosis van de patiënt nog niet is verhoogd naar de onderhoudsdosis van 150 mg/m2 tweemaal daags, moet het tijdstip van de geplande dosisverhoging worden aangehouden.
Voedsel en specifieke sappen die van invloed zijn op het metabolisme van lonafarnib
Grapefruit, cranberry’s, granaatappel en Sevilla-sinaasappelen – ook wel zure of bittere sinaasappelen genoemd – (bijv. in sinaasappelmarmelade) remmen het CYP3A-systeem. De inname van voedsel of sap dat deze vruchten bevat, moet worden vermeden tijdens het gebruik van lonafarnib (zie rubriek 4.2).
Lonafarnib als dader
CYP3A4-substraten
Lonafarnib is een remmer van CYP3A4. Bij gelijktijdige toediening van lonafarnib met het CYP3A4-substraat midazolam aan gezonde volwassen proefpersonen, verhoogde een meervoudige dosis lonafarnib (100 mg tweemaal daags gedurende 5 opeenvolgende dagen) de Cmax van midazolam (enkelvoudige orale dosis van 3 mg) met een factor 2,8 en de AUC van midazolam met een factor 7,4. Deze interactie verhoogt daardoor het risico op extreme sedatie en ademhalingsdepressie. Daarom is gelijktijdig gebruik van lonafarnib en midazolam gecontra-indiceerd (zie de rubrieken 4.2, 4.3 en 4.4).
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd met HMG-CoA-reductaseremmers. De HMG-CoA-reductaseremmers atorvastatine, lovastatine en simvastatine zijn alle drie afhankelijk van CYP3A voor hun metabolisme. Lonafarnib is in vivo een krachtige mechanismegebaseerde CYP3A-remmer en bij gelijktijdige toediening met atorvastatine, lovastatine of simvastatine wordt verwacht dat lonafarnib de plasmaconcentraties van deze statines verhoogt. Dit resulteert in een verhoogd risico op myopathie, met inbegrip van rabdomyolyse. Daarom is gelijktijdig gebruik van lonafarnib en atorvastatine, lovastatine en simvastatine gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Loperamide
Bij de gelijktijdige toediening van lonafarnib en loperamide aan gezonde volwassen proefpersonen, verhoogde een meervoudige dosis lonafarnib (100 mg tweemaal daags gedurende vijf opeenvolgende dagen) de Cmax van loperamide (enkelvoudige orale dosis van 2 mg) met een factor 3,1 en de AUC van loperamide met een factor 4,0. De dosis loperamide mag niet hoger zijn dan 1 mg per dag (zie rubriek 4.4). Indien meer dan 1 mg loperamide per dag moet worden toegediend, dient de dosis langzaam en met de nodige voorzichtigheid te worden verhoogd om diarree te behandelen.
CYP2C19-substraten
Bij de gelijktijdige toediening van lonafarnib en het CYP2C19-substraat omeprazol aan gezonde volwassen proefpersonen, verhoogde een meervoudige dosis lonafarnib (75 mg tweemaal daags gedurende vijf opeenvolgende dagen) de Cmax van omeprazol (enkelvoudige orale dosis van 40 mg) met 28% en de AUC van omeprazol met 60%. Patiënten die CYP2C19-substraten als geneesmiddel gebruiken, dienen te worden gecontroleerd op mogelijke bijwerkingen zolang dit duurt, waarbij de dosis zo nodig moet worden aangepast.
MATE1 en MATE2-K
Op basis van in-vitrogegevens blijkt lonafarnib bij klinisch relevante maximale systemische concentraties op te treden als MATE1/MATE2-K-remmer die een klinisch relevante interactie zou kunnen bespoedigen. Momenteel is metformine het enige vastgestelde klinisch relevante substraat van MATE1/MATE2-K. Gelijktijdig gebruik van metformine en lonafarnib dient te worden vermeden. Als de patiënt metformine nodig heeft, dient de arts hem of haar nauwlettend te controleren op interacties met lonafarnib.
P-glycoproteïnesubstraten
Bij de gelijktijdige toediening van lonafarnib en het P-glycoproteïnesubstraat fexofenadine aan gezonde volwassen proefpersonen, verhoogde een meervoudige dosis lonafarnib (100 mg tweemaal daags gedurende vijf opeenvolgende dagen) de Cmax van fexofenadine (enkelvoudige orale dosis van 180 mg) met 21% en de AUC van fexofenadine met 24%. Wanneer lonafarnib gelijktijdig wordt
toegediend met P-glycoproteïnesubstraten (bijv. digoxine, dabigatran), waarbij minimale concentratieveranderingen kunnen leiden tot ernstige of levensbedreigende toxiciteit, moet de patiënt worden gecontroleerd op bijwerkingen en moet de dosis P-glycoproteïnesubstraat worden verlaagd in overeenstemming met de goedgekeurde productetikettering ervan.
OCT1-substraten
In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat lonafarnib bij klinisch relevante systemische concentraties optreedt als OCT1-remmer. De klinische relevantie hiervan is momenteel echter niet bekend.
Antiaritmica en andere stoffen die het QT-interval kunnen verlengen
Lonafarnib moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met een verlenging van het QT-interval of bij wie een verlenging van het QT-interval kan ontstaan, onder wie patiënten die antiaritmica gebruiken zoals amiodaron, disopyramide, procaïnamide, kinidine en sotalol of andere geneesmiddelen die kunnen leiden tot verlenging van het QT-interval zoals chloroquine, halofantrine, claritromycine, haloperidol, methadon en moxifloxacine (zie rubriek 4.4). Dit is geen volledige lijst en alle antiaritmica moeten worden beoordeeld op het risico op QT-verlengende activiteit.
Orale anticonceptiemiddelen
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd bij de gelijktijdige toediening van lonafarnib en een oraal anticonceptiemiddel. Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten tijdens de behandeling met Zokinvy en gedurende ten minste één week na de laatste dosis een effectieve anticonceptiemethode gebruiken (zie rubriek 4.6).
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie voor mannen en vrouwen
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten tijdens de behandeling met Zokinvy en gedurende ten minste één week na de laatste dosis een effectieve anticonceptiemethode gebruiken. Mannen met vrouwelijke partners die zwanger kunnen worden, moeten tijdens de behandeling met Zokinvy en gedurende ten minste drie maanden na de laatste dosis een effectieve anticonceptiemethode gebruiken.
De effecten van Zokinvy op anticonceptiesteroïden zijn niet onderzocht. Als systemische steroïden worden gebruikt voor anticonceptie, moet daarnaast een barrièremethode worden toegepast.
Zwangerschap
Er zijn geen of slechts beperkte gegevens beschikbaar over het gebruik van lonafarnib bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Lonafarnib wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap of door vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.
Borstvoeding
Het is niet bekend of lonafarnib in de menselijke moedermelk wordt uitgescheiden. Uit dieronderzoek is gebleken dat lonafarnib in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3 voor meer informatie). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
Er moet worden besloten of de borstvoeding moet worden gestaakt dan wel de behandeling met lonafarnib moet worden stopgezet, waarbij zowel het voordeel van borstvoeding voor het kind als het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over de effecten van lonafarnib op de vruchtbaarheid bij de mens. In dieronderzoek leidde lonafarnib tot veranderingen in de mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen en tot resorptie (zie rubriek 5.3). Het potentiële effect van lonafarnib op de vruchtbaarheid bij de mens is momenteel niet bekend.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Lonafarnib heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Na toediening van lonafarnib kan vermoeidheid optreden (zie rubriek 4.8).
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest voorkomende bijwerkingen zijn: braken (86%), diarree (78%), verhoogde concentraties aspartaataminotransferase (64%), verhoogde concentraties alanineaminotransferase (50%), verminderde eetlust (41%), nausea (38%), buikpijn (35%), vermoeidheid (29%), gewichtsverlies (27%), constipatie (18%) en bovenste-luchtweginfectie (11%). De meeste bijwerkingen traden op binnen de eerste vier weken na aanvang van de behandeling en namen doorgaans gestaag af naarmate de behandeling vorderde.
De ernstigste bijwerkingen zijn verhoogde concentraties alanineaminotransferase (3,6%), verhoogde concentraties aspartaataminotransferase (3,6%), cerebrale ischemie (3,2%), pyrexie (1,6%) en dehydratie (1,6%).
Tabel met de lijst van bijwerkingen
In tabel 3 worden de bijwerkingen weergegeven die tijdens de klinische onderzoeken zijn opgetreden, uitgesplitst naar systeem/orgaanklasse en voorkeursterm. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen vermeld in volgorde van afnemende frequentie per systeem/orgaanklasse.
Tabel 3: Bijwerkingen
| Systeem/orgaanklasse | Zeer vaak | Vaak |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Bovenste-luchtweginfectie | Infectie Rinitis Gastro-enteritis Influenza Pustel in de mond Perirectaal abces Pneumonie Sinusitis |
Bloed‑ en lymfestelselaandoeningen | Hemoglobine verlaagd | Wittebloedceltelling verlaagd |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Verminderde eetlust Gewicht verlaagd | Dehydratie Hypermagnesiëmie Hypokaliëmie Hypoalbuminemie Hyponatriëmie |
| Psychische stoornissen | Zwaarmoedige stemming | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Cerebrale ischemie Hoofdpijn Duizeligheid Paresthesie | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Hoesten Bloedneus Laryngeale/orofaryngeale pijn Neusverstopping | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Braken Diarree Nausea Buikpijna Constipatie | Flatulentie Colitis Dyspepsie Gastritis Bloeding van onderste deel van maag-darmkanaal |
| Lever- en galaandoeningen | Aspartaataminotransferase verhoogd Alanine-aminotransferase verhoogd Bloed-bicarbonaat verlaagd | Bloed-creatinine verlaagd |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Rash Pruritus Droge huid Huidhyperpigmentatie | |
| Skeletspierstelsel‑ en bindweefselaandoeningen | Skeletspierstelselpijn Rugpijn Pijn in extremiteit | |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vermoeidheid | Koorts Borstkaspijn Koude rillingen |
| Letsel, intoxicatie en verrichtingscomplicaties | Tandbreuk |
a Buikpijn omvat buikpijn en bovenbuikpijn.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Gastro-intestinale bijwerkingen
Het vaakst van al werd melding gemaakt van gastro-intestinale bijwerkingen (braken [85,7%], diarree [77,8%], misselijkheid [38,1%]). Van de patiënten met behandelingsgerelateerd braken hadden er 29 (53,7%) last van braken van graad 1 (waarbij geen interventie vereist is) en 25 (46,3%) van graad 2 (waarbij medische interventie in de vorm van ambulante intraveneuze hydratatie vereist is). Van de
patiënten met behandelingsgerelateerde misselijkheid hadden 23 patiënten (95,8%) last van misselijkheid van graad 1 (d.i. verlies van eetlust zonder verandering van eetgewoonten) en had 1 patiënt (4,2%) last van misselijkheid van graad 2 (d.i. verminderde orale inname zonder significante mate van gewichtsverlies, dehydratie of ondervoeding). Tijdens de eerste vier maanden van de behandeling in het kader van het ProLon1-onderzoek hadden 19 patiënten (67,9%) last van braken en 10 patiënten (35,7%) last van misselijkheid. Aan het einde van de behandeling hadden 4 patiënten (14,3%) middelen tegen braken of misselijkheid nodig (zie rubriek 4.4). In totaal stopten 4 patiënten met de behandeling, voornamelijk vanwege misselijkheid of braken.
De meeste patiënten met behandelingsgerelateerde diarree (ongeveer 94%) hadden last van lichte of matige diarree; 38 patiënten (77,6%) meldden behandelingsgerelateerde diarree van graad 1 (d.i. een toename van minder dan vier stoelgangen per dag ten opzichte van de baseline) en 8 patiënten (16,3%) meldden behandelingsgerelateerde diarree van graad 2 (d.i. een toename van vier tot zes stoelgangen per dag ten opzichte van de baseline, met een verstoring van instrumentele activiteiten van het dagelijks leven tot gevolg). 3 patiënten (6,1%) meldden diarree van graad 3 (d.i. een toename van zeven of meer stoelgangen per dag ten opzichte van de baseline, waarbij ziekenhuisopname geïndiceerd is; ernstige toename van de stomaproductie ten opzichte van de baseline; verstoring van zelfverzorgende activiteiten van het dagelijks leven). Tijdens de eerste vier maanden van de behandeling in het kader van het ProLon1-onderzoek hadden 23 patiënten (82,1%) diarree; aan het eind van de behandeling waren dat er nog 3 (10,7%). 12 patiënten (42,9%) werden behandeld met loperamide.
Elektrolytafwijkingen
Bij 4 patiënten (6,3%) traden elektrolytafwijkingen (hypermagnesiëmie, hypokaliëmie, hyponatriëmie) op. Van de 2 patiënten bij wie hypermagnesiëmie optrad, hadden beide (100%) hypermagnesiëmie van graad 1 (d.w.z. > bovengrens van de normaalwaarde (ULN) tot 3,0 mg/dl; > ULN tot 1,23 mmol/l). Van de 2 patiënten bij wie hypokaliëmie optrad, had er 1 (50%) hypokaliëmie van graad 1 (d.w.z. < ondergrens van de normaalwaarde (LLN) tot 3,0 mmol/l) en 1 (50%) hypokaliëmie van graad 3 (d.w.z. < 3,0 tot 2,5 mmol/l; ziekenhuisopname geïndiceerd). De enige patiënt bij wie hyponatriëmie optrad (100%), had hyponatriëmie van graad 1 (d.w.z. < LLN tot 130 mmol/l). Dehydratie trad op bij 3 patiënten (4,8%). Van de 3 patiënten bij wie dehydratie optrad, vertoonde 1 patiënt (33,3%) dehydratie van graad 1 (verhoogde orale vloeistoffen geïndiceerd; droge slijmvliezen; verminderde huidturgor) en vertoonden 2 patiënten (66,7%) dehydratie van graad 2 (intraveneuze vloeistoffen geïndiceerd).
Verhoogde aminotransferaseconcentratie
Bij 14 patiënten (50,0%) in het ProLon1-onderzoek werden verhoogde concentraties alanineaminotransferase geregistreerd. Van de patiënten met verhoogde concentraties alanineaminotransferase werd bij 11 patiënten (78,6%) een verhoging van graad 1 waargenomen (> ULN tot driemaal de ULN bij een normale baseline en anderhalf- tot driemaal de baseline bij een abnormale baseline), bij 1 patiënt (7,1%) een verhoging van graad 2 (meer dan drie- tot vijfmaal de ULN bij een normale baseline en meer dan drie- tot vijfmaal de baseline bij een abnormale baseline) en bij 2 patiënten (14,3%) een verhoging van graad 3 (meer dan vijf- tot twintigmaal de ULN bij een normale baseline en meer dan vijf- tot twintigmaal de baseline bij een abnormale baseline).
Bij 18 patiënten (64,3%) in het ProLon1-onderzoek werden verhoogde concentraties aspartaataminotransferase geregistreerd. Bij 17 van deze patiënten (94,4%) werd een verhoging van graad 1 waargenomen (> ULN tot driemaal de ULN bij een normale baseline en anderhalf- tot driemaal de baseline bij een abnormale baseline) en bij 1 van hen (5,6%) een verhoging van graad 3 (meer dan vijf- tot twintigmaal de ULN bij een normale baseline en meer dan vijf- tot twintigmaal de baseline bij een abnormale baseline).
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden
gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
In het geval van acute overdosering moet op klinische indicatie ondersteunende medische zorg worden gegeven, met inbegrip van vochtsuppletie om verstoring van de elektrolytenbalans te voorkomen en een nauwlettende controle van de vitale functies. Er bestaat geen antidotum tegen lonafarnib om een overdosis ongedaan te maken.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: andere spijsverteringskanaal- en metabolismeproducten, diverse spijsverteringskanaal- en metabolismeproducten, ATC-code: A16AX20.
Werkingsmechanisme
Lonafarnib is een ziektemodificerend middel dat farnesylatie voorkomt, waardoor de ophoping van afwijkend progerine en afwijkende progerineachtige eiwitten in het binnenste nucleaire membraan van cellen wordt verminderd. Daardoor behouden de cellen hun integriteit en normale werking. De ophoping van progerine en progerineachtige eiwitten in cellen binnen in de wanden van grote bloedvaten veroorzaakt ontsteking en fibrose.
Farmacodynamische effecten
Verlenging van het QTc-interval
Na toediening van 200 mg lonafarnib tweemaal daags (totale dosis van 400 mg/dag) aan gezonde vrijwilligers bedroeg de waargenomen Cmax op dag 10 2.233 ng/ml, vergelijkbaar met de gemiddelde Cmax van 2.695 ng/ml die werd waargenomen in de HGPS-patiëntenpopulatie. Bij deze blootstelling aan lonafarnib werden op dag 10 veranderingen in de voor placebo gecorrigeerde kleinste-kwadraten-gemiddelden tussen de 0 en 20 msec waargenomen ten opzichte van de baseline bij het voor de hartslag gecorrigeerde QTc-interval met behulp van de formule van Fridericia (QTcF).
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De klinische werkzaamheid en de veiligheid van lonafarnib zijn beoordeeld in twee fase 2‑onderzoeken (ProLon1 en ProLon2). Beide onderzoeken waren een monocentrisch, eenarmig onderzoek met openlabelopzet waarin de werkzaamheid en de veiligheid van lonafarnib werden beoordeeld bij patiënten met genetisch bevestigd HGPS of een verwerkingsdeficiënte progeroïde laminopathie. Ter analyse werden de onderzoeken samengevoegd voor een gepoolde analyse om verschillen in overleving te beoordelen tussen de HGPS-patiënten die met lonafarnib werden behandeld en de lonafarnibnaïeve patiënten. Na één, twee en drie jaar werden overlevingsanalyses verricht op basis van de toedieningsperiode van lonafarnib als monotherapie in het ProLon1- of ProLon2-onderzoek. Hiertoe werd gebruikgemaakt van de vitale status per 1 augustus 2021 (het laatste follow-uptijdstip).
Aan ProLon1 namen 28 patiënten deel (26 met klassiek HGPS, 1 met niet-klassiek HGPS en 1 met een progeroïde laminopathie waarbij sprake is van een heterozygote LMNA-mutatie met een ophoping van progerineachtige eiwitten). De patiënten kregen gedurende 24 tot 30 maanden lonafarnib toegediend. De behandeling werd gestart met tweemaal daags lonafarnib 115 mg/m2. Bij patiënten die de behandeling verdroegen werd de dosis na vier maanden verhoogd tot 150 mg/m2 tweemaal daags. Van de 28 behandelde patiënten werden 27 patiënten met HGPS (16 vrouwen, 11 mannen) opgenomen in de overlevingsbeoordeling. De mediane leeftijd bij aanvang van de behandeling was voor de
27 patiënten 7,5 jaar (bereik: 3 tot 16 jaar). Bij aanvang van het onderzoek waren alle patiënten jonger dan 18 jaar.
Aan ProLon2 namen 35 patiënten deel (34 met klassiek HGPS en 1 met niet-klassiek HGPS). De patiënten kregen gedurende 12 tot 36 maanden lonafarnib toegediend. De patiënten werden behandeld met tweemaal daags lonafarnib 150 mg/m2. Alle 35 behandelde patiënten werden opgenomen in de overlevingsbeoordeling. De mediane leeftijd bij aanvang van de behandeling was 6,0 jaar (bereik: 2 tot 17 jaar). Bij aanvang van het onderzoek waren alle patiënten jonger dan 18 jaar.
Bij 15 (24%) van de 63 patiënten die deelnamen aan ProLon1 en ProLon2 moest de dosis worden aangepast. Bij 1 patiënt (2%) werd de behandeling stopgezet, bij 11 patiënten (17%) werd de dosis onderbroken en bij 3 patiënten (5%) werd de dosis verlaagd. Bij 10 patiënten (van de 63, d.i. 16%) hing de genomen maatregel samen met een maagdarmstoornis, een bekende en vaak voorkomende bijwerking van lonafarnib.
De retrospectieve analyse van de overleving na drie jaar was gebaseerd op de mortaliteitsgegevens van 62 HGPS-patiënten (27 behandelingsnaïeve patiënten in de ProLon1-groep en 35 behandelingsnaïeve patiënten in de ProLon2-groep) die lonafarnib als monotherapie kregen en gegevens van gematchte onbehandelde patiënten in een afzonderlijk cohort met een natuurlijk ziektebeloop.
De gemiddelde levensduur van met lonafarnib behandelde HGPS-patiënten steeg met gemiddeld 0,44 tot 0,47 jaar (respectievelijk zonder en met aanpassing voor de leeftijd bij aanvang van de behandeling) tijdens de eerste drie jaar van de follow-upperiode. Vanwege onzekerheden in de beschikbare gegevens zou het echter ook om slechts 2,4 maanden kunnen gaan.
Op het laatste follow-uptijdstip (d.w.z. 1 augustus 2021) was de gemiddelde levensduur van met lonafarnib behandelde HGPS-patiënten met gemiddeld 4,3 jaar toegenomen. Gezien de beperkte informatie in de datasets zou het echter ook om slechts 2,6 jaar kunnen gaan. Bij de interpretatie van de resultaten met betrekking tot het laatste follow-uptijdstip is enige voorzichtigheid geboden, aangezien de patiënten aanvullende behandelingen ondergingen (die mogelijk een gunstige invloed hadden).
In tabel 4 wordt een samenvatting gegeven van de overlevingsanalyse.
Tabel 4: Samenvatting van de overlevingsanalyse voor patiënten met het Hutchinson-Gilfordprogeriasyndroom (met lonafarnib behandeld cohort versus extern cohort met een natuurlijk ziektebeloop)
Verschil in RMST* in jaren (95%-BI) | Hazardratio* (95%-BI) | |
| follow-up na 3 jaar | 0,466 (0,204; 0,728) P1+P2 0,414 (0,042; 0,785) P1 0,172 (-0,101; 0,445) P2 | 0,28 (0,107; 0,756) P1+P2 0,15 (0,017; 1,263) P1 0,71 (0,199; 2,556) P2 |
| laatste follow-up (1 augustus 2021) | 4,338 (2,551; 6,126) P1+P2 | 0,28 (0,154; 0,521) P1+P2 |
| follow-up na 2 jaar | 0,237 (0,074; 0,401) P1+P2 | 0,29 (0,097; 0,838) P1+P2 |
| follow-up na 1 jaar | 0,094 (0,034; 0,154) P1+P2 | 0,20 (0,054; 0,732) P1+P2 |
BI = betrouwbaarheidsinterval; P1 = ProLon1; P2 = ProLon2; RMST = beperkte gemiddelde overlevingstijd (restricted mean survival time)
Er namen 27 patiënten deel aan ProLon1 en 35 patiënten aan ProLon2.
* Schattingen zijn als volgt gebaseerd op matching: elke met lonafarnib behandelde patiënt werd willekeurig gematcht met een onbehandelde patiënt van hetzelfde geslacht en uit hetzelfde werelddeel. De patiënten in de lonafarnibgroep werden sequentieel gematcht van de oudste tot de jongste lonafarnibpatiënt bij aanvang. De leeftijd bij aanvang van de behandeling van de onbehandelde patiënt binnen een match werd gezet op de leeftijd van de lonafarnibpatiënt. Als de onbehandelde patiënt binnen een match een langere follow-up kreeg dan de met lonafarnib behandelde patiënt, werd de follow-up van de onbehandelde patiënt gecensureerd op de duur van de follow-up van de lonafarnibpatiënt. In het kader van de regressieanalyse voor de RMST en het ‘Cox proportional
hazards’-regressiemodel voor de hazardratio golden geslacht en werelddeel als stratificatiefactoren en gold de leeftijd bij aanvang van de behandeling als covariabele.
Dit geneesmiddel is geregistreerd onder ‘uitzonderlijke voorwaarden’. Dit betekent dat vanwege de zeldzaamheid van de ziekte het niet mogelijk was om volledige informatie over dit geneesmiddel te verkrijgen.
Het Europees Geneesmiddelenbureau zal alle nieuwe informatie die beschikbaar kan komen, ieder jaar beoordelen en deze SmPC zal zo nodig aangepast worden.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
De absolute biologische beschikbaarheid is niet beoordeeld. Lonafarnib wordt oraal geabsorbeerd. De mediane tijd tot de maximale piekconcentratie (tmax) was twee tot vier uur. Na de toediening van meerdere doses lonafarnib (100 mg tweemaal daags gedurende vijf dagen) aan gezonde vrijwilligers bedroeg de gemiddelde maximale piekconcentratie 964 ng/ml, waargenomen na een mediane tijd van vier uur (bereik: twee tot vijf uur).
Bij gezonde vrijwilligers werd de blootstelling na een enkelvoudige orale dosis van 75 mg lonafarnib, ingenomen als intacte capsule, vergeleken met de blootstelling na enkelvoudige orale inname van de inhoud van een capsule lonafarnib 75 mg gemengd met sinaasappelsap, geprakte banaan, yoghurt en griesmeelpap (voor instructies over het mengen van de inhoud van een capsule met sinaasappelsap, geprakte banaan, yoghurt en griesmeelpap, zie rubriek 6.6). Na dit mengen bleek de blootstelling aan lonafarnib te stijgen of dalen zoals vermeld in tabel 5.
Tabel 5: Effect op blootstellingen aan lonafarnib wanneer de inhoud van de capsule wordt gemengd met voedsel
| Zacht voedsel | Cmax | AUC |
| Sinaasappelsap | ↓9% | ↓8% |
| Geprakte banaan | ↓11% | ↓7% |
| Griesmeelpap | ↑7% | ↓9% |
| Yoghurt | ↑4% | ↓12% |
↑ = stijging; ↓ = daling; AUC = area under the concentration curve (oppervlakte onder de concentratiecurve); Cmax = maximale waargenomen concentratie
Bij gezonde vrijwilligers daalde de absorptie van lonafarnib wanneer een enkelvoudige orale dosis van 100 mg lonafarnib werd ingenomen met voedsel en was de relatieve orale biologische beschikbaarheid in gevoede toestand op basis van de Cmax en de AUC respectievelijk 48% en 77% ten opzichte van de waarden in nuchtere toestand. Toediening van meerdere doses lonafarnib met voedsel aan gezonde volwassen proefpersonen had geen significant effect op de biologische beschikbaarheid en resulteerde in lagere variabiliteit tussen proefpersonen (~16%).
Bij gezonde vrijwilligers wordt de accumulatieverhouding geschat op 4,46 voor AUCTAU/AUC0-12 en op 3,36 voor Cmax.
De intra-individuele variabiliteit is 20,79% voor de Cmax en 21,13% voor de AUCTAU, en de interindividuele variabiliteit is 36,92% voor de Cmax en 50,75% voor de AUCTAU.
Distributie
De plasma-eiwitbinding in vitro van lonafarnib was ≥ 99% voor het concentratiebereik tussen 0,5 en 40,0 microgram/ml. De bloed/plasmaverhouding bedroeg 0,992 tot 1,56.
Lonafarnib vertoont een tijdsafhankelijke farmacokinetiek. Uit een vergelijking van onderzoeken onder gezonde volwassen vrijwilligers die een enkelvoudige dosis van 75 mg lonafarnib kregen dan
wel gedurende vijf dagen tweemaal daags een dosis van 75 mg lonafarnib innamen, blijkt dat het schijnbare distributievolume van lonafarnib na de toediening van een meervoudige dosis lonafarnib gedurende vijf dagen met 60% daalt (respectievelijk 242 l en 97,4 l).
Biotransformatie
Lonafarnib wordt in grote mate gemetaboliseerd via de lever. Lonafarnib was verantwoordelijk voor 50% tot 57% van de geprofileerde plasmaradioactiviteit. Totale plasmaterugwinning voor de twee relevante metabolieten: HM17 (15,1%) en HM21 (13,9%); in totaal werd dus 79% tot 86% van de plasmaradioactiviteit teruggevonden. De gebruikelijke metabole routes waren oxidatie, dehydrogenering en combinaties van deze twee processen. De meeste metabolieten waren het gevolg van structurele veranderingen in het gebied van de hangende piperidinering van lonafarnib.
HM21 is een farmacologisch actieve metaboliet. Na orale toediening van 100 mg lonafarnib tweemaal daags gedurende vijf dagen heeft HM21 na ongeveer vier uur (bereik: drie tot zes) een piekplasmaconcentratie van 94,8 ng/ml bereikt, met een AUCTAU van 864 ng.u/ml. Na orale toediening van 75 mg lonafarnib tweemaal daags gedurende vijf dagen heeft HM21 na ongeveer drie uur (bereik: drie tot vijf) een piekplasmaconcentratie van 82,1 ng/ml bereikt, met een AUCTAU van 767 ng.u/ml.
Uit in-vitrometabolismeonderzoeken blijkt dat CYP3A4 en CYP3A5 in hoofdzaak verantwoordelijk zijn voor het oxidatieve metabolisme van lonafarnib en dat lonafarnib in vivo een gevoelig CYP3A4-substraat is.
Er werden 21 metabolieten gekarakteriseerd/geïdentificeerd in urine en ontlasting. Geen enkele niet-gekarakteriseerde metaboliet maakte meer dan 5% van de dosis uit.
Transporters
Op basis van de in-vitrogegevens is lonafarnib hoogstwaarschijnlijk een P-glycoproteïnesubstraat en geen substraat van BCRP, OCT1, OATP1B1 en OATP1B3.
Eliminatie
Uit een onderzoek naar de absorptie, het metabolisme en de excretie van 14C bij gezonde vrijwilligers na toediening van een enkelvoudige dosis lonafarnib, bleek dat van het geneesmiddel afgeleide radioactiviteit voornamelijk werd uitgescheiden via de ontlasting. De gemiddelde cumulatieve excretie van radioactiviteit bedroeg tot 24 uur na toediening 61% in de ontlasting en minder dan 1% in de urine (de totale terugwinning was ~62% in het massabalansonderzoek).
Lonafarnib vertoont een tijdsafhankelijke farmacokinetiek. Uit een vergelijking van onderzoeken onder gezonde volwassen vrijwilligers die een enkelvoudige dosis van 75 mg lonafarnib kregen dan wel gedurende vijf dagen tweemaal daags een dosis van 75 mg lonafarnib innamen, blijkt dat de klaring van lonafarnib met 75% daalt (respectievelijk 48,2 l/u en 12,1 l/u) en dat de t1/2 met 60% stijgt (respectievelijk 3,5 uur en 5,6 uur) na de toediening van een meervoudige dosis lonafarnib gedurende vijf dagen.
Bijzondere populaties
Leverinsufficiëntie
Lonafarnib is niet onderzocht bij patiënten met leverinsufficiëntie. De gelijktijdige toediening van een enkelvoudige orale dosis van 50 mg lonafarnib (in combinatie met een enkelvoudige orale dosis van 100 mg ritonavir) bij proefpersonen met lichte of matige leverinsufficiëntie leidde tot een vergelijkbare blootstelling aan lonafarnib ten opzichte van de gematchte normale controlegroep (met een normale leverfunctie). Deze resultaten wijzen erop dat de dosis niet hoeft te worden aangepast voor patiënten met lichte of matige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.2). Lonafarnib is gecontra-indiceerd voor patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 4.3) vanwege het voorspelde veiligheidsprobleem van decompensatie in verband met het risico op diarree (zie de rubrieken 4.4 en
4.8). Lonafarnib (hoogstwaarschijnlijk evenals HM21) wordt in grote mate gemetaboliseerd via de lever. Een verminderde leverfunctie leidt dan ook hoogstwaarschijnlijk tot een verhoogde blootstelling aan lonafarnib (het effect op HM21 is onbekend) (zie rubriek 4.4).
Nierinsufficiëntie
Lonafarnib is niet onderzocht bij patiënten met nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4). Lonafarnib en HM21 worden slechts in beperkte mate via de urine uitgescheiden. Daarom wordt niet verwacht dat nierinsufficiëntie invloed heeft op de blootstelling aan lonafarnib en HM21.
Geslacht
De farmacokinetische gegevens van gezonde vrijwilligers na toediening van een enkelvoudige orale dosis van 100 mg lonafarnib duiden erop dat de blootstelling aan lonafarnib (AUC0-inf) bij vrouwelijke proefpersonen hoger is (namelijk 44% hoger) dan bij mannelijke proefpersonen. Geslacht had een minder groot effect (26%) op de Cmax dan op de AUC0-inf.
Leeftijd
De farmacokinetische gegevens van gezonde vrijwilligers na toediening van een enkelvoudige orale dosis van 100 mg lonafarnib duiden erop dat blootstelling aan lonafarnib (AUC0-inf) bij oudere proefpersonen hoger is (namelijk 59% hoger bij proefpersonen van 65 jaar of ouder) dan bij jongere proefpersonen van 18 tot 45 jaar. Leeftijd had een minder groot effect (27%) op de Cmax dan op de AUC0-inf.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Lonafarnib had geen effect op het QT- of QTc-interval bij cavia’s en er werden geen veranderingen in het elektrocardiogram (ECG) waargenomen bij apen. Lonafarnib had geringe en geïsoleerde effecten op het QT-interval van het ECG bij ratten bij geschatte blootstellingen die vergelijkbaar zijn met het blootstellingsniveau bij mensen.
Er kon geen NOAEL (no-observed-adverse-effect level, niveau waarop geen bijwerkingen worden waargenomen) worden vastgesteld in onderzoeken met een duur tot één jaar bij apen. Er werd systemische toxiciteit vastgesteld in toxiciteitsonderzoeken met een duur van drie maanden en één jaar bij ratten en apen na herhaalde orale toediening van lonafarnib in doses van respectievelijk ≥ 30 en ≥ 10 mg/kg/dag, hetgeen overeenkomt met lagere blootstellingsniveaus dan waargenomen bij patiënten. Tot de toxiciteitsbevindingen behoorden beenmergsuppressie, testiculaire toxiciteit en lymfoïde toxiciteit bij ratten en apen, nierveranderingen bij ratten (vacuolisatie, mineralisatie en necrose van de binnenste renale medulla), alsook diarree en elektroretinografische veranderingen bij apen. In een toxiciteitsonderzoek van drie maanden bij apen werd acute morbiditeit als gevolg van hemorragie in meerdere organen vastgesteld bij een klein aantal apen die 60 mg/kg/dag kregen toegediend, hetgeen overeenkomt met vergelijkbare blootstellingsniveaus als waargenomen bij mensen (bij 150 mg/m2 tweemaal daags). In toxiciteitsonderzoeken bij apen werden oculaire bevindingen van enkelvoudige celnecrose van retinale fotoreceptoren waargenomen bij ≥ 40 mg/kg/dag. In een drie maanden durend follow-uponderzoek werden veranderingen in de elektroretinografie waargenomen bij ≥ 15 mg/kg/dag, waaronder aanzienlijke veranderingen in de scotopische amplituden bij 60 mg/kg/dag, wat wijst op verstoring van de staafcellen en vermindering van het nachtzicht. Het NOAEL voor oculaire toxiciteit bij lonafarnib werd geacht 20 mg/kg/dag te zijn, hetgeen overeenkomt met vergelijkbare blootstellingsniveaus als waargenomen bij mensen (bij 150 mg/m2 tweemaal daags).
Lonafarnib zorgde voor een toename van het verlies vóór en na innesteling en een afname van het aantal levende foetussen bij vrouwtjesratten bij doses ≥ 30 mg/kg/dag. Bij dit dosisniveau werden ook een verlaagd lichaamsgewicht van de moeder en een lager lichaamsgewicht van de foetus waargenomen. Het NOAEL voor maternale toxiciteit en F1-nesten werd geacht 10 mg/kg/dag te zijn, met een geschat blootstellingsniveau dat lager is dan bij mensen wordt waargenomen bij 150 mg/m2 tweemaal daags.
Bij mannetjesratten en -apen werd toxiciteit voor de voortplantingsorganen waargenomen, waaronder een lager testiculair en epididymaal gewicht, aspermie, veranderde spermatogenese en spermatogoniaal debris bij mannetjesratten bij ≥ 90 mg/kg/dag, en een lager testesgewicht bij mannetjesapen bij de laagste geteste dosis van 10 mg/kg/dag. Het NOAEL of de laagste geteste dosis met betrekking tot deze effecten komt overeen met lagere blootstellingsniveaus dan bij mensen worden waargenomen bij 150 mg/m2 tweemaal daags.
Lonafarnib vertoonde een teratogeen potentieel bij klinisch relevante blootstellingen bij konijnen bij afwezigheid van maternale toxiciteit, met een verhoogde incidentie van misvormingen en variaties in de foetale skeletontwikkeling waargenomen bij de laagste geteste dosis van 10 mg/kg/dag, hetgeen overeenkomt met een lager blootstellingsniveau dan bij mensen wordt waargenomen bij 150 mg/m2 tweemaal daags. Maternale toxiciteit werd waargenomen bij ≥ 40 mg/kg/dag en zowel maternale als embryofoetale toxiciteit – waaronder abortus, verkleurde urine, gewichtsverlies, verhoogd verlies na innesteling en verlaagd foetaal lichaamsgewicht – werd waargenomen bij 120 mg/kg/dag, hetgeen overeenkomt met hogere blootstellingsniveaus dan bij mensen worden waargenomen (respectievelijk ~2 en 25 keer de menselijke blootstelling bij 150 mg/m2 tweemaal daags). In een onderzoek naar de pre- en postnatale ontwikkeling bij ratten had lonafarnib geen nadelige effecten op F1- en F2-generaties. Lonafarnib wordt na orale toediening bij zogende ratten in de melk uitgescheiden, met een gemiddelde melk/plasmaconcentratieverhouding van 1,5 na twaalf uur.
Over het geheel genomen blijkt lonafarnib geen genotoxisch risico te vormen op basis van de resultaten van in-vitrotests, waaronder bacteriële terugmutatietests en een test op chromosoomafwijkingen waarbij gebruik werd gemaakt van lymfocyten uit menselijk perifeer bloed. In de in-vivomicronucleustest van het bot bij muizen bleek lonafarnib niet genotoxisch te zijn bij doses tot 50 en 60 mg/kg/dag (intraperitoneale injectie) bij respectievelijk mannetjes- en vrouwtjesmuizen. Deze dosisniveaus liggen echter onder de klinisch relevante dosis.
Het carcinogeen potentieel van lonafarnib is niet onderzocht.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Inhoud van de capsule
Povidon
Poloxameer
Croscarmellosenatrium
Watervrij colloïdaal siliciumdioxide
Magnesiumstearaat
Omhulsel van de capsule
Gelatine (E 171)
Titaandioxide
Geel ijzeroxide (E 172)
Rood ijzeroxide (E 172) (alleen capsules van 75 mg)
Zonnebloemlecithine (E 322)
Zwarte inkt
Schellak
Zwart ijzeroxide (E 172)
Propyleenglycol
Ammoniakoplossing
Kaliumhydroxide
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking. De fles zorgvuldig gesloten houden ter bescherming tegen vocht. Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
HDPE-fles met daarin droogmiddel in een busje en capsules, met inductiezegel en polypropyleendop. Verpakkingsgrootte: dertig harde capsules.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
Patiënten die de capsules niet in hun geheel kunnen doorslikken
Als de capsules niet in hun geheel kunnen worden doorgeslikt, kunnen zij worden geopend en kan de inhoud ervan worden gemengd met sinaasappelsap, geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap. De inhoud van de capsule mag niet worden gemengd met appelmoes, pindakaas of havermoutpap.
Stap 1: Meet bij menging met sinaasappelsap 5 ml of 10 ml sinaasappelsap af in een schoon maatbekertje. U kunt ervoor kiezen 5 ml of 10 ml sinaasappelsap te gebruiken.
Meet bij menging met zacht voedsel 1 of 2 theelepels geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap af. U kunt ervoor kiezen 1 of 2 theelepels geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap te gebruiken.
Stap 2: Doe het in stap 1 afgemeten sinaasappelsap of de in stap 1 afgemeten geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap in een schone beker.
Stap 3: Houd een capsule boven de beker met het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap. Houd de capsule aan beide uiteinden vast tussen duim en wijsvinger. Draai de twee uiteinden voorzichtig in de tegenovergestelde richting en trek de capsule uit elkaar.
Stap 4: Strooi de inhoud van de capsule rechtstreeks in de beker met het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap.
Stap 5: Meng de inhoud van de capsule en het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap goed door elkaar met een schone lepel. Ga verder naar stap 7 als er slechts één capsule moet worden ingenomen. Ga naar stap 6 als er twee capsules moeten worden ingenomen.
Stap 6: Als er twee capsules worden ingenomen, herhaal dan de stappen 1-5 voor de tweede capsule. Ga daarna naar de stappen 7, 8 en 9.
Stap 7: Neem het volledige mengsel in met voedsel binnen ongeveer tien minuten na bereiding. Elke dosis moet binnen tien minuten worden gemengd en ingenomen. Het mengsel mag alleen vlak vóór inname worden bereid.
Stap 8: Spoel bij gebruik van sinaasappelsap het maatbekertje dat werd gebruikt om het sinaasappelsap af te meten om en vul het met 5 ml water voor elke capsule die met sinaasappelsap werd gemengd. Vul bij gebruik van zacht voedsel een schoon maatbekertje met 5 ml water voor elke capsule die met geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap wordt gemengd.
Stap 9: Giet het in stap 8 afgemeten water in de beker die werd gebruikt om Zokinvy met het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap te mengen. Laat het water voorzichtig ronddraaien in de beker. Drink het water op.
Patiënten die een verlaagde dagelijkse dosis Zokinvy nodig hebben
Stap 1: Meet bij menging met sinaasappelsap 10 ml sinaasappelsap af in een schoon maatbekertje. Meet bij menging met zacht voedsel 2 theelepels geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap af.
Stap 2: Doe het in stap 1 afgemeten sinaasappelsap of de in stap 1 afgemeten geprakte banaan, yoghurt of griesmeelpap in een schone mengbeker.
Stap 3: Houd, naargelang de aanwijzingen van uw arts, een capsule van 75 mg of 50 mg boven de beker met het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap. Houd de capsule aan beide uiteinden vast tussen duim en wijsvinger. Draai de twee uiteinden voorzichtig in de tegenovergestelde richting en trek de capsule uit elkaar.
Stap 4: Strooi de inhoud van de capsule rechtstreeks in de beker met het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap.
Stap 5: Meng de inhoud van de capsule en het sinaasappelsap, de geprakte banaan, de yoghurt of de griesmeelpap goed door elkaar met een schone lepel.
Stap 6: Doe de helft van het mengsel uit de mengbeker in een schoon maatbekertje (5 ml van het mengsel met het sinaasappelsap of 1 theelepel van het mengsel met zacht voedsel).
Stap 7: Neem het mengsel van 5 ml of 1 theelepel in met voedsel binnen ongeveer tien minuten na bereiding. Elke dosis moet binnen tien minuten worden gemengd en ingenomen. Het mengsel mag alleen vlak vóór inname worden bereid.
Stap 8: Vul het maatbekertje dat werd gebruikt om het mengsel in te nemen met 5 ml water.
Stap 9: Laat het water voorzichtig ronddraaien in het maatbekertje. Drink het water op.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Integral Pharma Solutions EU Limited
1 Windmill Lane
Dublin 2
D02 F206
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Zokinvy 50 mg harde capsules
EU/1/22/1660/001
Zokinvy 75 mg harde capsules
EU/1/22/1660/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 18 juli 2022.
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
