Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Vitrakvi – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Vitrakvi

VITRAKVI 25 mg harde capsulesVITRAKVI 100 mg harde capsules

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

VITRAKVI 25 mg harde capsules
VITRAKVI 100 mg harde capsules

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

VITRAKVI 25 mg harde capsules
Elke harde capsule bevat larotrectinibsulfaat overeenkomend met 25 mg larotrectinib.
VITRAKVI 100 mg harde capsules
Elke harde capsule bevat larotrectinibsulfaat overeenkomend met 100 mg larotrectinib.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Harde capsule (capsule).
VITRAKVI 25 mg harde capsules
Witte, ondoorzichtige, harde capsule van gelatine, maat 2 (18 mm lang x 6 mm breed), met
BAYER-kruis en ‘25 mg’ in blauw gedrukt op de capsule.
VITRAKVI 100 mg harde capsules
Witte, ondoorzichtige, harde capsule van gelatine, maat 0 (22 mm lang x 7 mm breed), met
BAYER-kruis en ‘100 mg’ in blauw gedrukt op de capsule.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

VITRAKVI als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen en pediatrische
patiënten met solide tumoren die een neurotrofe tyrosinereceptorkinase (NTRK)-genfusie vertonen,
-die een ziekte hebben die lokaal gevorderd of gemetastaseerd is of waarbij de kans groot is dat
chirurgische resectie leidt tot ernstige morbiditeit,en
-die geen bevredigende behandelopties hebben (zie rubriek 4.4 en 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met VITRAKVI moet worden gestart door artsen met ervaring in de toediening van
antikankertherapieën.
De aanwezigheid van een NTRK-genfusie in een tumormonster moet worden bevestigd met een
gevalideerde test alvorens te starten met de behandeling met VITRAKVI.
Dosering
Volwassenen
De aanbevolen dosis bij volwassenen is 100 mg larotrectinib, tweemaal daags, tot ziekteprogressie of
totdat zich een onaanvaardbare toxiciteit voordoet.
Pediatrische patiënten
Dosering bij pediatrische patiënten is gebaseerd op het lichaamsoppervlak (BSA, body surface area).
De aanbevolen dosis bij pediatrische patiënten is 100 mg/m2 larotrectinib, tweemaal daags, met een
maximum van 100 mg per dosis tot ziekteprogressie of totdat zich een onaanvaardbare toxiciteit
voordoet.
Voor pediatrische patiënten vanaf de geboorte tot de leeftijd van 3 maanden is de aanbevolen
aanvangsdosering 50 mg/m2 tweemaal daags (zie rubriek 5.2).
Vergeten dosis
Als een dosis is vergeten, mag de patiënt geen twee doses tegelijkertijd innemen om een vergeten
dosis in te halen. Patiënten moeten de volgende dosis op het eerstvolgende geplande tijdstip innemen.
Als de patiënt na inname van een dosis braakt, mag de patiënt geen aanvullende dosis innemen ter
compensatie van het braken.
Aanpassing van de dosis
Voor alle bijwerkingen van graad 2 kan voortzetting van de toediening gepast zijn, hoewel
nauwgezette controle aanbevolen wordt om ervoor te zorgen dat de toxiciteit niet verergert.
Voor alle bijwerkingen van graad 3 of 4 die geen betrekking hebben op afwijkingen in
leverfunctieonderzoeken, geldt het volgende:
-Het gebruik van VITRAKVI dient te worden onderbroken totdat de bijwerking verdwijnt of
verbetert tot de uitgangssituatie of graad 1. Het gebruik dient te worden hervat bij de volgende
aanpassing van de dosis als de bijwerking binnen 4 weken verdwijnt.
-VITRAKVI dient definitief te worden stopgezet als een bijwerking niet binnen 4 weken
verdwijnt.
De aanbevolen aanpassingen van de dosis voor VITRAKVI bij bijwerkingen worden gegeven in
tabel 1.
Tabel 1: Aanbevolen aanpassingen van de dosis voor VITRAKVI bij bijwerkingen

Dosis-

aanpassing

Volwassen en

pediatrische patiënten met een

lichaamsoppervlak van ten minste 1,0 m2

Pediatrische patiënten vanaf de leeftijd van 3 maanden met een lichaamsoppervlak van minder dan 1,0 m2Pediatrische patiënten jonger dan 3 maanden
Eerste75 mg tweemaal daags75 mg/m2 tweemaal daags25 mg/m2 tweemaal daags
Tweede50 mg tweemaal daags50 mg/m2 tweemaal daags-
Derde100 mg eenmaal daags25 mg/m2 tweemaal daagsa-

a Pediatrische patiënten die de derde dosisaanpassing van 25 mg/m² tweemaal daags krijgen, dienen deze dosis (25 mg/m² tweemaal daags) te blijven continueren, ook als het lichaamsoppervlak tijdens de behandeling toeneemt.

VITRAKVI dient definitief te worden stopgezet bij patiënten die VITRAKVI na drie
dosisaanpassingen niet kunnen verdragen.

De aanbevolen dosisaanpassingen in geval van afwijkingen in leverfunctieonderzoeken tijdens de behandeling met VITRAKVI worden gegeven in tabel 2.

Tabel 2: Aanbevolen dosisaanpassingen en behandeling voor VITRAKVI vanwege afwijkingen in leverfunctieonderzoeken

LaboratoriumparametersAanbevolen maatregelen
ALAT en/of ASAT van graad 2 (> 3 x ULN en ≤ 5 x ULN)
  • Na de observatie van toxiciteit van graad 2 regelmatig seriële laboratoriumevaluaties verrichten, totdat deze is verdwenen, om vast te stellen of een dosisonderbreking of -verlaging vereist is.

ALAT en/of ASAT van graad 3 (> 5 x ULN en ≤ 20 x ULN) of

ALAT en/of ASAT van graad 4 (> 20 x ULN), met bilirubine < 2 x ULN

  • De behandeling onderbreken totdat de bijwerking is verdwenen of verbeterd tot de uitgangssituatie. De leverfunctie regelmatig controleren totdat de bijwerking is verdwenen of hersteld tot de uitgangssituatie. Definitief stoppen met de behandeling als een bijwerking niet verdwijnt.
  • Met de volgende aanpassing van de dosis hervatten als de bijwerkingen verdwijnen. De behandeling mag alleen worden hervat bij patiënten bij wie het voordeel opweegt tegen het risico.
  • Definitief stoppen met de behandeling als een verhoging van de ALAT- en/of ASAT-waarde van graad 4 optreedt nadat de behandeling is hervat.
ALAT en/of ASAT ≥ 3 x ULN met bilirubine ≥ 2 x ULN
  • De behandeling onderbreken en de leverfunctie regelmatig controleren totdat de bijwerking is verdwenen of hersteld tot de uitgangssituatie.
  • Overwegen om definitief te stoppen met de behandeling.
  • De behandeling mag alleen worden hervat bij patiënten bij wie het voordeel opweegt tegen het risico.
  • Als de behandeling wordt hervat, dan starten met de volgende lagere dosis. De leverfunctie regelmatig controleren bij het opnieuw starten van de behandeling.
  • Definitief stoppen met de behandeling als een bijwerking terugkeert bij het hervatten van de behandeling.
ALAT Alanineaminotransferase
ASAT Aspartaataminotransferase
ULN upper limit of normal (bovengrens van normaal)
Bijzondere populaties
Oudere patiënten
Bij oudere patiënten wordt niet aanbevolen de dosis aan te passen (zie rubriek 5.2).
Leverinsufficiëntie
De startdosis van VITRAKVI dient met 50% te worden verlaagd bij patiënten met matig ernstige
(Child-Pugh B) tot ernstige (Child-Pugh C) leverinsufficiëntie. Voor patiënten met lichte
(Child-Pugh A) leverinsufficiëntie wordt niet aanbevolen om de dosis aan te passen (zie rubriek 5.2).
Nierinsufficiëntie
Voor patiënten met nierinsufficiëntie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).
Gelijktijdige toediening met sterke CYP3A4-remmers
Als gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-remmer noodzakelijk is, dient de dosis
VITRAKVI met 50% te worden verlaagd. Nadat de remmer gedurende 3 tot 5
eliminatiehalfwaardetijden is stopgezet, dient het gebruik van VITRAKVI te worden hervat met de
dosis die voorafgaand aan het instellen van de CYP3A4-remmer werd ingenomen (zie rubriek 4.5).
Wijze van toediening
VITRAKVI is bestemd voor oraal gebruik.
VITRAKVI is verkrijgbaar als een capsule of drank met equivalente orale biologische beschikbaarheid
en kunnen uitwisselbaar worden gebruikt.
De patiënt moet worden geadviseerd om de capsule in zijn geheel door te slikken met een glas water.
Vanwege de bittere smaak mag de capsule niet worden geopend, gekauwd of platgedrukt.
De capsules kunnen met of zonder voedsel worden ingenomen, maar mogen niet worden ingenomen
met grapefruit of grapefruitsap.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Werkzaamheid bij verschillende soorten tumoren

Het voordeel van VITRAKVI is vastgesteld in onderzoeken met een enkelvoudige arm waaraan een

relatief klein aantal patiënten deelnam bij wie de tumoren NTRK-genfusies vertonen. Gunstige
effecten van VITRAKVI zijn aangetoond in een beperkt aantal tumortypen op basis van de totale

respons en de duur van de respons. Het effect kan kwantitatief verschillen, afhankelijk van het type tumor en van gelijktijdige genetische veranderingen (zie rubriek 5.1). Om deze redenen moet VITRAKVI alleen worden gebruikt als er geen behandelingsopties zijn waarbij een klinisch voordeel

is vastgesteld, of als dergelijke behandelingsopties zijn uitgeput (d.w.z. geen bevredigende
behandelingsopties).
Neurologische reacties
Neurologische reacties, waaronder duizeligheid, loopstoornis en paresthesie, zijn gemeld bij patiënten
die larotrectinib kregen (zie rubriek 4.8). De meeste neurologische reacties traden voor het eerst op
binnen de eerste drie maanden van de behandeling. Het onderbreken, verlagen of stopzetten van de
dosering van VITRAKVI dient te worden overwogen, afhankelijk van de ernst en het aanhouden van
deze symptomen (zie rubriek 4.2).
Hepatotoxiciteit
Afwijkingen in leverfunctieonderzoeken, waaronder verhoogde ALAT-, ASAT-, alkalische-
fosfatase- (AF) en bilirubinewaarden zijn waargenomen bij patiënten die larotrectinib kregen (zie
rubriek 4.8). De meeste verhoogde ALAT- en ASAT-waarden kwamen voor binnen 3 maanden na de
start van de behandeling. Er zijn gevallen van hepatotoxiciteit met verhogingen in ALAT en/of ASAT
met een ernst van graad 2, 3 of 4 en verhogingen in bilirubine ≥ 2 x ULN gemeld.
Bij patiënten met verhogingen van levertransaminasen dient de toediening van VITRAKVI op basis
van de ernst te worden onderbroken, de dosis te worden aangepast of definitief te worden stopgezet
(zie rubriek 4.2).
De leverfunctie moet, met inbegrip van ALAT, ASAT, AF en bilirubine, worden gecontroleerd vóór
de eerste dosis, vervolgens elke 2 weken gedurende de eerste maand van de behandeling, vervolgens
maandelijks gedurende de volgende 6 maanden van de behandeling en vervolgens periodiek tijdens de
behandeling. Bij patiënten die verhoogde transaminasewaarden ontwikkelen, zijn frequentere tests
nodig (zie rubriek 4.2).
Gelijktijdige toediening met CYP3A4/P-gp-inductoren
Gelijktijdige toediening van sterke of matige CYP3A4/P-gp-inductoren met VITRAKVI moet worden
vermeden vanwege een risico op verminderde blootstelling (zie rubriek 4.5).
Anticonceptie bij vrouwen en mannen
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten zeer effectieve anticonceptie gebruiken zolang zij
VITRAKVI innemen en gedurende minimaal één maand na het stoppen van de behandeling (zie
rubriek 4.5 en 4.6).
Mannen die kinderen kunnen verwekken en een vrouwelijke partner hebben die niet zwanger is maar
wel zwanger kan worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te gebruiken
tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende minimaal één maand na de laatste dosis (zie
rubriek 4.6).

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Effecten van andere middelen op larotrectinib
Effect van CYP3A-, P-gp- en BCRP-remmers op larotrectinib
Larotrectinib is een substraat van cytochroom P450 (CYP) 3A, P-glycoproteïne (P-gp) en Breast
Cancer Resistance Protein (BCRP). Gelijktijdige toediening van VITRAKVI met sterke of matige
CYP3A-, P-gp- en BCRP-remmers (bijvoorbeeld atazanavir, claritromycine, indinavir, itraconazol,
ketoconazol, nefazodon, nelfinavir, ritonavir, saquinavir, telitromycine, troleandomycine, voriconazol
of grapefruit) kunnen de plasmaconcentraties van larotrectinib verhogen (zie rubriek 4.2).
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met 200 mg itraconazol (een sterke CYP3A-, P-gp- en
BCRP-remmer) eenmaal daags gedurende 7 dagen leidde tot een 2,8-voudige en 4,3-voudige toename
van respectievelijk de Cmax en AUC van larotrectinib.
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met een enkele dosis van 600 mg rifampicine (een P-gp- en
BCRP-remmer) leidde tot een 1,8-voudige en 1,7-voudige toename van respectievelijk de Cmax en
AUC van larotrectinib.
Effect van CYP3A- en P-gp-inductoren op larotrectinib
Gelijktijdige toediening van VITRAKVI met sterke of matige CYP3A-inductoren en sterke
P-gp-inductoren (bijvoorbeeld carbamazepine, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine, rifampicine of
sint-janskruid) kan de plasmaconcentraties van larotrectinib verlagen en dient te worden vermeden (zie
rubriek 4.4).
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met 600 mg rifampicine (een sterke CYP3A- en P-gp-inductor)
eenmaal daags gedurende 11 dagen leidde tot een afname van 71% en 81% van respectievelijk de Cmax
en AUC van larotrectinib. Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over het effect van een matige
inductor, maar een afname van de blootstelling aan larotrectinib is te verwachten.
Effecten van larotrectinib op andere middelen
Effect van larotrectinib op CYP3A-substraten
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van
VITRAKVI (100 mg tweemaal daags gedurende 10 dagen) leidde tot een 1,7-voudige toename van de
Cmax en AUC van oraal midazolam, vergeleken met alleen midazolam, wat doet vermoeden dat
larotrectinib een zwak remmend effect heeft op CYP3A.
Bij patiënten die VITRAKVI innemen, is voorzichtigheid geboden bij gelijktijdig gebruik van
CYP3A-substraten met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld alfentanil, ciclosporine,
dihydro-ergotamine, ergotamine, fentanyl, pimozide, kinidine, sirolimus of tacrolimus). Als
gelijktijdig gebruik van deze CYP3A-substraten met smalle therapeutische index noodzakelijk is bij
patiënten die VITRAKVI innemen, moet de dosis van de CYP3A-substraten mogelijk worden
verlaagd vanwege bijwerkingen.
Effect van larotrectinib op CYP2B6-substraten
In-vitro-onderzoeken duiden erop dat larotrectinib een inducerend effect heeft op CYP2B6.
Gelijktijdige toediening van larotrectinib met CYP2B6-substraten (bijvoorbeeld bupropion, efavirenz)
kan de plasmaspiegels van deze stoffen verlagen.
Effect van larotrectinib op andere transporter-substraten
In-vitro-onderzoeken duiden erop dat larotrectinib een remmer is van OATP1B1.Er zijn geen
klinische onderzoeken uitgevoerd naar de interacties met OATP1B1-substraten. Daarom kan niet
worden uitgesloten dat gelijktijdige toediening van larotrectinib met OATP1B1-substraten
(bijvoorbeeld valsartan, statines) de plasmaspiegels van deze stoffen kan verhogen.
Effect van larotrectinib op substraten van pregnane-X-receptor (PXR)-gereguleerde enzymen
In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat larotrectinib een zwakke induceerder is van PXR-gereguleerde
enzymen (bijvoorbeeld CYP2C-familie en UGT). Gelijktijdige toediening van larotrectinib met
CYP2C8-, CYP2C9- of CYP2C19-substraten (bijvoorbeeld repaglinide, warfarine, tolbutamide of
omeprazol) kan de plasmaspiegels van deze stoffen verlagen.
Hormonale anticonceptiva
Het is op dit moment niet bekend of larotrectinib de effectiviteit van systemisch werkende hormonale
anticonceptie kan verminderen. Daarom dienen vrouwen die systemisch werkende hormonale
anticonceptiva gebruiken het advies te krijgen om daarnaast ook een barrièremethode toe te passen.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie bij mannen en vrouwen
Op basis van het werkingsmechanisme kan een schadelijk effect op de foetus niet worden uitgesloten
wanneer larotrectinib wordt toegediend aan een zwangere vrouw. Vrouwen die zwanger kunnen
worden, moeten een zwangerschapstest ondergaan alvorens een behandeling te starten met
VITRAKVI.
Vrouwen die zwanger kunnen worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te
gebruiken tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende ten minste één maand na de laatste
dosis. Aangezien het op dit moment niet bekend is of larotrectinib de effectiviteit van systemisch
werkende hormonale anticonceptiva kan verminderen, dienen vrouwen die systemisch werkende
hormonale anticonceptiva gebruiken, het advies te krijgen om daarnaast ook een barrièremethode toe
te passen.
Mannen die kinderen kunnen verwekken en een vrouwelijke partner hebben die niet zwanger is maar
wel zwanger kan worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te gebruiken
tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende minimaal één maand na de laatste dosis.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van larotrectinib bij zwangere vrouwen.
De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft
reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3).
Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van VITRAKVI te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Het is niet bekend oflarotrectinib en/of metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden.
Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
Borstvoeding moet worden gestaakt tijdens behandeling met VITRAKVIen gedurende 3 dagen na de
laatste dosis.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen klinische gegevens over het effect van larotrectinib op de vruchtbaarheid. Er zijn geen
relevante effecten op de vruchtbaarheid waargenomen bij onderzoeken op het gebied van toxiciteit bij
herhaalde dosering (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

VITRAKVI heeft een matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te
bedienen. Duizeligheid en vermoeidheid zijn gemeld bij patiënten die larotrectinib kregen, meestal van
graad 1 en 2 gedurende de eerste 3 maanden van de behandeling. Dit kan in deze periode invloed
hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Patiënten moeten worden
geadviseerd dat ze geen voertuig mogen besturen en geen machines mogen bedienen, totdat ze er
redelijkerwijs zeker van zijn dat ze geen nadelig effect ondervinden van behandeling met VITRAKVI
(zie rubriek 4.4).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst voorkomende bijwerkingen (≥ 20%) van VITRAKVI in afnemende frequentie waren
ALAT verhoogd (36%), ASAT verhoogd (33%), braken (30%), anemie (28%), constipatie (28%),
diarree (27%), nausea (24%), vermoeidheid (23%) en duizeligheid (20%).
De meeste bijwerkingen waren graad 2 of 3. Graad 4 was de hoogste graad die is gemeld voor de
bijwerkingen neutrofielentelling verlaagd (2%), ALAT verhoogd (1%), ASAT verhoogd,
leukocytentelling verlaagd, trombocytentelling verlaagd, spierzwakte en alkalische fosfatase in bloed
verhoogd (elk < 1%). Graad 3 was de hoogste graad die is gemeld voor de bijwerkingen anemie (7%),
gewichtstoename (6%), diarree (4%), loopstoornis en braken (elk 1%), en vermoeidheid, duizeligheid,
paresthesie, nausea, myalgie en constipatie (elk < 1%).
Definitieve stopzetting van VITRAKVI vanwege bijwerkingen tijdens de behandeling kwam voor bij
2% van de patiënten (2 gevallen elk van neutrofielentelling verlaagd, ALAT verhoogd en ASAT
verhoogd, 1 geval elk van loopstoornis en spierzwakte). Demeeste bijwerkingen die leidden tot
dosisverlaging, kwamen voor in de eerste drie maanden van de behandeling.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De veiligheid van VITRAKVI werd geëvalueerd bij 361 patiënten met TRK-fusie-positieve kanker in
één van drie lopende klinische onderzoeken, onderzoeken 1, 2 (‘NAVIGATE’) en 3 (‘SCOUT’) en
postmarketing. De kenmerken van de veiligheidspopulatie omvatten patiënten met een mediane
leeftijd van 39,0 jaar (spreiding: 0; 90), waarbij 37% van de patiënten pediatrische patiënten betrof. De
mediane behandelingsduur voor de totale veiligheidspopulatie (n=361) bedroeg 16,2 maanden
(spreiding: 0,1; 89,1).
De bijwerkingen die zijn gemeld bij patiënten (n=361) die werden behandeld met VITRAKVI, worden
gegeven in tabel 3 en tabel 4.
De bijwerkingen zijn ingedeeld volgens systeem/orgaanklasse.
Defrequentiecategorieën zijn gedefinieerd op basis van de volgende conventie: zeer vaak (≥ 1/10);
vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden
(< 1/10.000); en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Binnen elke frequentiecategorie zijn de bijwerkingen gerangschikt volgens afnemende ernst.
Tabel 3: Bijwerkingen die werden gemeld bij TRK-fusie-positieve kankerpatiënten die werden
behandeld met VITRAKVI in de aanbevolen dosis (totale veiligheidspopulatie, n=361) en
postmarketing

Systeem/

orgaanklasse

FrequentieAlle gradenGraad 3/4

Bloed- en

lymfestelsel-aandoeningen

Zeer vaakAnemie
Neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie)
Leukocytentelling verlaagd
(leukopenie)
VaakTrombocytentelling verlaagd (trombocytopenie)Anemie
Neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie)a
Leukocytentelling verlaagd
(leukopenie)a
SomsTrombocytentelling verlaagd
(trombocytopenie)a, b
Zenuwstelsel-aandoeningenZeer vaakDuizeligheid
VaakLoopstoornis ParesthesieLoopstoornis
SomsDuizeligheid Paresthesie
Maagdarmstelsel-aandoeningenZeer vaakNausea
Constipatie
Braken
Diarree
VaakDysgeusiecDiarree
Braken
SomsNausea
Constipatie
Lever- enNiet bekendLeverletseld
galaandoeningen

Skeletspierstelsel- en bindweefsel-

aandoeningen

Zeer vaakMyalgie
VaakSpierzwakte
SomsMyalgie
Spierzwaktea, b
AlgemeneZeer vaakVermoeidheid
aandoeningen en
SomsVermoeidheid
toedieningsplaats-
stoornissen
OnderzoekenZeer vaakALAT verhoogd
ASAT verhoogd
Gewichtsstijging (abnormale
gewichtstoename)
VaakAlkalische fosfatase in bloed verhoogd

ALAT verhoogda

ASAT verhoogda

Gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename)

SomsAlkalische fosfatase in bloed verhoogda, b
a Bijwerkingen van graad 4 werden gemeld
b De frequentie van elke graad was minder dan < 1%
c De bijwerking ‘dysgeusie’ omvat de voorkeurstermen ‘dysgeusie’ en ‘smaakstoornis’
d Omvat gevallen met ALAT/ASAT ≥ 3 x ULN en bilirubine ≥ 2 x ULN
Tabel 4: Bijwerkingen die werden gemeld bij TRK-fusie-positieve pediatrische kankerpatiënten
die werden behandeld met VITRAKVI in de aanbevolen dosis (n=135); alle graden

Systeem/

orgaanklasse

FrequentieZuigelingen enKinderenAdolescentenPediatrische
peuterspatiënten
(n=43)a(n=67)b(n=25)c(n=135)

Bloed- en

lymfestelsel-aandoeningen

Zeer vaakAnemieAnemieAnemieAnemie
Neutrofielen-Neutrofielen-Neutrofielen-Neutrofielen-
telling verlaagdtelling verlaagdtelling verlaagdtelling verlaagd
(neutropenie)(neutropenie)(neutropenie)(neutropenie)
Leukocyten-tellingLeukocyten-tellingLeukocyten-tellingLeukocyten-telling
verlaagdverlaagdverlaagdverlaagd
(leukopenie)(leukopenie)(leukopenie)(leukopenie)
Trombocyten-Trombocyten-
telling verlaagdtelling verlaagd
(trombocytopenie)(trombocytopenie)
VaakTrombocyten-Trombocyten-
telling verlaagdtelling verlaagd
(trombocytopenie)(trombocytopenie)
Zenuwstelsel-aandoeningenZeer vaakDuizeligheid
VaakDuizeligheidDuizeligheidParesthesieDuizeligheid
ParesthesieLoopstoornisParesthesie
LoopstoornisLoopstoornis

Maagdarm-stelsel-

aandoeningen

Zeer vaakNauseaNauseaNauseaNausea
ConstipatieConstipatieConstipatieConstipatie
BrakenBrakenBrakenBraken
DiarreeDiarreeDiarreeDiarree
VaakDysgeusieDysgeusie

Skeletspier-stelsel- en

bindweefsel-aandoeningen

Zeer vaakMyalgieMyalgieMyalgie
VaakSpierzwakteSpierzwakteSpierzwakteSpierzwakte

Algemene

aandoeningen en toedienings-

plaatsstoornissen

Zeer vaakVermoeidheidVermoeidheidVermoeidheidVermoeidheid
OnderzoekenZeer vaakALAT verhoogdALAT verhoogdALAT verhoogdALAT verhoogd
ASAT verhoogdASAT verhoogdASAT verhoogdASAT verhoogd
GewichtsstijgingGewichtsstijgingGewichtsstijgingGewichtsstijging
(abnormale(abnormale(abnormale(abnormale
gewichtstoename)gewichtstoename)gewichtstoename)gewichtstoename)
AlkalischeAlkalischeAlkalischeAlkalische
fosfatase in bloedfosfatase in bloedfosfatase in bloedfosfatase in bloed
verhoogdverhoogdverhoogdverhoogd

a

Zuigelingen/peuters (28 dagen tot en met 23 maanden): 5 gevallen van bijwerking neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie) van graad 4 en 2 gevallen van alkalische fosfatase in bloed verhoogd werden gerapporteerd. Bijwerkingen
van graad 3 omvatten 11 gevallen van neutrofielentelling verlaagd (neutropenie), 4 gevallen van ALAT verhoogd,
3 gevallen elk van anemie, diarree en gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename), en 2 gevallen elk van alkalische
fosfatase in bloed verhoogd en braken en 1 geval van ASAT verhoogd.

b

Kinderen (2 tot en met 11 jaar): 1 bijwerking van graad 4 voor leukocytentelling verlaagd werd gerapporteerd.
9 bijwerkingen van graad 3 werden gerapporteerd voor neutrofielentelling verlaagd (neutropenie), 4 gevallen van
gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename), 2 gevallen elk van ALAT verhoogd, anemie, diarree en braken, en 1 geval
elk van ASAT verhoogd, loopstoornis, paresthesie en myalgie.

c

Adolescenten (12 tot < 18 jaar): geen bijwerkingen van graad 4 werden gerapporteerd. Bijwerkingen van graad 3 werden
gerapporteerd in 1 geval elk voor ALAT verhoogd, ASAT verhoogd, vermoeidheid, loopstoornis en spierzwakte.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Neurologische reacties
In de totale veiligheidsdatabase (n=361) was de hoogste graad voor waargenomen neurologische
bijwerkingen graad 3 of 4. Deze werd waargenomen bij 10 (3%) patiënten en omvatte loopstoornis
(4 patiënten, 1%), duizeligheid (3 patiënten, < 1%) en paresthesie (3 patiënten, < 1%). De totale
incidentie was 20% voor duizeligheid, 7% voor paresthesie en 5% voor loopstoornis. Neurologische
reacties die leidden tot dosisaanpassing of -onderbrekingen, omvatten duizeligheid (1%), loopstoornis
(< 1%) en paresthesie (< 1%). Eén patiënt zette de behandeling definitief stop vanwege loopstoornis
van graad 3. In alle gevallen behalve één konden patiënten met bewijs van antitumorwerking, voor wie
een dosisverlaging noodzakelijk was, toediening voortzetten met een verlaagde dosis en/of een
verlaagd schema (zie rubriek 4.4).
Hepatotoxiciteit
Afwijkingen in leverfunctieonderzoeken, waaronder ALAT, ASAT, AF en bilirubine zijn
waargenomen bij patiënten die werden behandeld met VITRAKVI.
In de totale veiligheidsdatabase (n=361) was de hoogste graad voor waargenomen verhoogde
transaminasewaarden een graad 4 ALAT-verhoging bij 7 patiënten (2%) en graad 4-ASAT-verhoging
bij 4 patiënten (1%). ALAT- en ASAT-verhogingen van graad 3 kwamen voor bij respectievelijk
26 (7%) en 22 (6%) patiënten. De meeste graad 3 verhogingen waren tijdelijk van aard, kwamen voor
in de eerste drie maanden van de behandeling en verbeterden tot graad 1 tegen maand 3-4. Graad 2
ALAT- en ASAT-verhogingen werden waargenomen bij respectievelijk 37 (10%) en 33 (9%)
patiënten, en ALAT- en ASAT-verhogingen van graad 1 werden waargenomen bij respectievelijk 173
(48%) en 177 (49%) patiënten.
ALAT- en ASAT-verhogingen die leidden tot dosisaanpassingen of -onderbrekingen, kwamen voor bij
respectievelijk 25 (7%) en 21 (6%) patiënten (zie rubriek 4.4). Twee patiënten zetten de behandeling
definitief stop, waarvan 1 patiënt vanwege ALAT-verhoging van graad 3 en ASAT-verhoging van
graad 3.
Er zijn gevallen van hepatotoxiciteit met verhogingen in ALAT en/of ASAT met een ernst van
graad 2, 3 of 4 en verhogingen in bilirubine ≥ 2 x ULN gemeld. In sommige gevallen werd de dosis
VITRAKVI onderbroken en met een verlaagde dosis hervat, terwijl in andere gevallen de behandeling
definitief werd gestaakt (zie rubriek 4.4).
Aanvullende informatie over bijzondere populaties
Pediatrische patiënten
Van de 361 patiënten behandeld met VITRAKVI, waren 135 (37%) patiënten in de leeftijd vanaf de
geboorte tot < 18 jaar oud (n=13 vanaf de geboorte tot < 3 maanden, n=4 ≥ 3 maanden
tot < 6 maanden, n=17 ≥ 6 maanden tot < 12 maanden, n=9 ≥ 12 maanden tot < 2 jaar, n=30 ≥ 2 jaar
tot < 6 jaar, n=37 ≥ 6 jaar tot < 12 jaar, n=25 ≥ 12 jaar tot < 18 jaar). De meeste bijwerkingen waren
van graad 1 of 2 in ernst en verdwenen zonder dosisaanpassing of stopzetting van VITRAKVI.
Bijwerkingen van graad 3 of 4 in ernst werden over het algemeen vaker waargenomen bij patiënten
< 6 jaar. Ze werden gemeld bij 77% van de patiënten in de leeftijdsgroep vanaf de geboorte tot < 3
maanden en bij 47% van de patiënten in de leeftijdsgroep van ≥ 3 maanden tot < 6 jaar. Er is gemeld
dat een verlaagd aantal neutrofielen heeft geleid tot stopzetting, dosisaanpassing en dosisonderbreking
van het geneesmiddel.
Ouderen
Van de 361 patiënten in de totale veiligheidspopulatie die VITRAKVI kregen, waren
69 (19%) patiënten 65 jaar of ouder en 22 (6%) patiënten 75 jaar of ouder. Het veiligheidsprofiel bij
oudere patiënten (≥ 65 jaar) komt overeen met het profiel dat is waargenomen bij jongere patiënten.
De bijwerkingen duizeligheid (30% versus 28% bij alle volwassenen), anemie (36% versus 28% bij
alle volwassenen), diarree (25% versus 23% bij alle volwassenen), spierzwakte (13% versus 11% bij
alle volwassenen), trombocytentelling verlaagd (12% versus 6% bij alle volwassenen), loopstoornis
(9% versus 5% bij alle volwassenen) en dysgeusie (9% versus 6% bij alle volwassenen) kwamen
vaker voor bij patiënten van 65 jaar of ouder.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op
deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden
gevolgd.Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen
te melden viahet nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is beperkte ervaring met overdosering met VITRAKVI. Er zijn geen symptomen van overdosering
vastgesteld. In geval van overdosering dient de arts algemene ondersteunende maatregelen te nemen
en symptomatisch te behandelen.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische en immunomodulerende middelen,
antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmer, ATC-code: L01EX12.
Werkingsmechanisme
Larotrectinib is een adenosinetrifosfaat (ATP)-competitieve en selectieve tropomyosinereceptorkinase
(TRK)-remmer die rationeel ontworpen is om werking met off-target kinasen te vermijden. Het
doelwit voor larotrectinib is de TRK-familie van eiwitten, met inbegrip van TRKA, TRKB en TRKC,
die worden gecodeerd door respectievelijk NTRK1-, NTRK2- en NTRK3-genen. In een breed panel van
gezuiverde enzymtests had larotrectinib een remmend effect op TRKA, TRKB en TRKC met
IC50-waarden tussen 5-11 nM. De enige andere kinase-activiteit vond plaats bij 100 maal hogere
concentraties. In in vitro en in vivo tumormodellen vertoonde larotrectinib antitumoractiviteit in cellen
met constitutieve activering van TRK-eiwitten die waren ontstaan uit genfusies, deletie van een
eiwitregulerend domein, of in cellen met overexpressie van TRK-eiwitten.
Gevallen van in-frame genfusie die voortvloeien uit chromosomale herschikkingen van de humane
genen NTRK1, NTRK2 en NTRK3, leiden tot de vorming van oncogene TRK-fusie-eiwitten. Deze
resulterende nieuwe chimere oncogene eiwitten worden afwijkend tot expressie gebracht, leidend tot
constitutieve kinasewerking en vervolgens tot activering van daaropvolgende downstream
celsignaleringsroutes die betrokken zijn bij proliferatie en overleving van cellen, wat leidt tot
TRK-fusie-positieve kanker.
Verworven resistentiemutaties zijn waargenomen na progressie tijdens het gebruik van TRK-remmers.
Larotrectinib had minimale activiteit in cellijnen met puntmutaties in het TRKA-kinasedomein,
waaronder de klinisch vastgestelde, verworven resistentiemutatie G595R. Puntmutaties in het
TRKC-kinasedomein met klinisch vastgestelde verworven resistentie tegen larotrectinib zijn G623R,
G696A en F617L.
De moleculaire oorzaken van primaire resistentie tegen larotrectinib zijn niet bekend. Het is daarom
niet bekend of de aanwezigheid van een bijkomende oncogene stimulator naast een NTRK-genfusie de
werkzaamheid van TRK-remming beïnvloedt. De gemeten impact van eventuele gelijktijdige
genomische veranderingen op de werkzaamheid van larotrectinib wordt hieronder gegeven (zie
klinische werkzaamheid).
Farmacodynamische effecten
Elektrofysiologie van het hart
Bij 36 gezonde volwassen personen die een enkele dosis kregen variërend van 100 mg tot 900 mg,
leidde VITRAKVI niet tot een klinisch relevante verlenging van het QT-interval.
De dosis van 200 mg stemt overeen met een piekblootstelling (Cmax) die ongeveer gelijk is aan de
piekblootstelling die werd waargenomen met tweemaal daags 100 mg larotrectinib bij steady-state. Er
werd een verkorting van het QTcF-interval waargenomen bij toediening van VITRAKVI, waarbij een
maximaal gemiddeld effect werd waargenomen tussen 3 en 24 uur na Cmax, met een afname van het
geometrisch gemiddelde QTcF-interval ten opzichte van de uitgangssituatie van -13,2 msec
(spreiding: -10 tot -15,6 msec). De klinische relevantie van deze bevinding is niet vastgesteld.
Klinische werkzaamheid
Overzicht van onderzoeken
De werkzaamheid en veiligheid van VITRAKVI zijn onderzocht in drie klinische multicenter,
open-label onderzoeken met een enkelvoudige arm bij volwassen en pediatrische kankerpatiënten
(tabel 5). Twee onderzoeken lopen op dit moment nog.
Patiënten met en zonder gedocumenteerde NTRK-genfusie mochten deelnemen aan onderzoek 1 en
aan onderzoek 3 (‘SCOUT’). In onderzoek 2 (‘NAVIGATE’) werden alleen patiënten opgenomen die
TRK-fusie-positieve kanker hadden. De gepoolde primaire analyseset van de werkzaamheid omvat
364 patiënten met TRK-fusie-positieve kanker uit alle drie de onderzoeken, die een meetbare ziekte
hadden volgens RECIST v1.1, een primaire niet-CZS tumor, en die per juli 2024 ten minste één dosis
larotrectinib kregen. Deze patiënten moesten voorafgaande standaardtherapie hebben gekregen die
geschikt was voor hun tumortype en stadium van de ziekte of die, naar het oordeel van de
onderzoeker, radicale chirurgie hadden moeten ondergaan (zoals amputatie van een ledemaat, resectie
in het gezicht of een procedure die verlamming veroorzaakte), of de kans moest klein zijn dat ze de
beschikbare standaardtherapieën zouden kunnen verdragen of dat ze een klinisch betekenisvol
voordeel ervan zouden hebben bij een ziekte in een gevorderd stadium. De belangrijkste
uitkomstmaatstaven voor werkzaamheid waren het totale responspercentage (ORR, overall response
rate) en de duur van de respons (DOR, duration of response), zoals vastgelegd door een geblindeerde,
onafhankelijke beoordelingscommissie (BIRC, Blinded Independent Review Committee).
Bovendien werden 60 patiënten met een primaire CZS-tumor en meetbare ziekte in de uitgangssituatie
behandeld in onderzoek 2 (‘NAVIGATE’) en in onderzoek 3 (‘SCOUT’). Zevenenvijftig van de
60 patiënten met een primaire CZS-tumor waren al eerder behandeld voor kanker (chirurgie,
radiotherapie en/of eerdere systemische therapie). Tumorresponsen werden beoordeeld door de
onderzoeker op basis van RANO- of RECIST-v1.1-criteria.
Voor identificatie van NTRK-genfusies werd gebruik gemaakt van weefselmonsters voor de
moleculaire testmethoden: Next Generation Sequencing (NGS) gebruikt bij 327 patiënten, Polymerase
Chain Reaction (PCR) gebruikt bij 14 patiënten, fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) gebruikt bij
18 patiënten, en andere testmethoden (Sequencing, Nanostring, Sanger seqencing of Chromosoom
Microarray) gebruikt bij 5 patiënten.
Tabel 5: Klinische onderzoeken die bijdragen aan de werkzaamheidsanalyses bij solide en
primaire CZS-tumoren.
Naam van het onderzoek,
onderzoeksopzet en patiëntenpopulatie
Dosis en formuleringTumortypes opgenomenn
in de werkzaamheids-
analyse
Onderzoek 1
NCT02122913

•

Fase I, open-label dosisescalatie
onderzoek met een uitbreidingsfase; voor
de uitbreidingsfase was tumoren met
NTRK-genfusie een vereiste

•

Doses tot 200 mg

Schildklier (n=4)

Speekselklier (n=3)

GIST (n=2)a

Wekedelensarcoom (n=2) NSCLC (n=1)b, c

Onbekende primaire kanker (n=1)

13
eenmaal of tweemaal
daags (capsules van
25 mg of 100 mg, of
drank van 20 mg/ml)
Volwassen patiënten (≥ 18 jaar) met
gevorderde solide tumoren met een
NTRK-genfusie
Onderzoek 2 ‘NAVIGATE’
NCT02576431

•

Fase II, multinationaal, open-label
onderzoek naar diverse tumoren

•

100 mg tweemaal daagsNSCLC (n=29)b,c210
(capsules van 25 mg ofWekedelensarcoom (n=28)
100 mg, of drank vanSchildklier (n=26)b
20 mg/ml)Colon (n=25)
Speekselklier (n=24)
Volwassen en pediatrische patiëntenPrimair CZS (n=19)
≥ 12 jaar met gevorderde solide tumorenMelanoom (n=10)b
met een NTRK-genfusieBorst, non-secretoir
(n=10)b
Pancreas (n=7)
Borst, secretoir (n=5)
Cholangiocarcinoom (n=4)
GIST (n=3)a
Maag (n=3)
Prostaat (n=2)
Appendix, atypische
carcinoïde longkanker,
botsarcoom, cervix, levere,
duodenum, uitwendige
gehoorgangb, oesofagus,
SCLCb, d, rectum, testikelsb,
thymus, onbekende
primaire kanker, urotheel,
uterus (elk n=1)
Onderzoek 3 ‘SCOUT’
NCT02637687

•

Fase I/II, multinationaal, open-label,
dosisescalatie onderzoek met een
uitbreidingsfase; voor het fase II-
uitbreidingscohort was gevorderde solide
tumoren met een NTRK-genfusie,
waaronder lokaal gevorderd infantiel
fibrosarcoom een vereiste

•

Doses tot 100 mg/m2

Infantiel fibrosarcoom (n=49)

Wekedelensarcoom (n=42)b Primair CZS (n=41) Congenitaal mesoblastisch nefroom (n=2)

Botsarcoom (n=2)

Borst secretoir, cervix, lipofibromatose, melanoom, schildklier (elk n=1)

141
tweemaal daags
(capsules van 25 mg of
100 mg, of drank van
20 mg/ml)
Pediatrische patiënten vanaf de geboorte
tot 21 jaar met gevorderde kanker of met
primaire CZS-tumoren
Totaal aantal patiënten (n)*364
* Omvat 304 patiënten met tumorresponsbeoordeling door IRC en 60 patiënten met een primaire CZS-tumor (waaronder
astrocytoom, ganglioglioom, glioblastoom, glioom, glioneuronale tumoren, neuronale en gemengd neuronale-gliale
tumoren, oligodendroglioom en primitieve neuro-ectodermale tumor, niet gespecificeerd) met tumorresponsbeoordeling
door de onderzoeker
a GIST: gastro-intestinale stromale tumor
b Hersenmetastasen werden waargenomen bij sommige patiënten bij de volgende tumortypen: long (NSCLC, SCLC),
schildklier, melanoom, borst (non-secretoir), uitwendige gehoorgang, wekedelensarcoom en testikels
c NSCLC: niet-kleincellige longkanker
d SCLC: kleincellige longkanker
e hepatocellulair carcinoom
De uitgangskenmerken voor de gepoolde 304 patiënten met solide tumoren met een NTRK-genfusie
waren de volgende: mediane leeftijd 44,5 jaar (spreiding 0-90 jaar); 33% < 18 jaar en 67% ≥ 18 jaar;
55% blank en 47% man; en ECOG PS 0-1 (88%), 2 (10%) of 3 (2%). Eenennegentig procent van de
patiënten was al eerder behandeld voor kanker, gedefinieerd als chirurgie, radiotherapie of
systemische therapie. Hiervan had 72% al eerder een systemische therapie gekregen met een mediaan
van 1 voorafgaand systemisch behandelingsschema. Achtentwintig procent van alle patiënten had nog
geen systemische therapie gekregen. Bij die 304 patiënten waren de meest voorkomende tumortypes
wekedelensarcoom (24%), infantiel fibrosarcoom (16%), longkanker (11%), schildklierkanker (10%),
speekselkliertumor (9%) en colonkanker (8%).
De uitgangskenmerken voor de 60 patiënten met primaire CZS-tumoren met een door de onderzoeker
beoordeelde NTRK-genfusie waren als volgt: mediane leeftijd van 9,1 jaar (spreiding 0-79 jaar);
43 patiënten < 18 jaar en 17 patiënten ≥ 18 jaar, en 39 patiënten blank en 28 patiënten mannelijk; en
ECOG PS 0-1 (52 patiënten) of 2 (5 patiënten). Zevenenvijftig (95%) patiënten waren al eerder
behandeld voor hun kanker, gedefinieerd als chirurgie, radiotherapie of systemische therapie. Het
mediane aantal eerder ondergane systemische behandelingsschema’s was 1.
Resultaten voor de werkzaamheid
De gepoolde resultaten voor de werkzaamheid voor totaal responspercentage, duur van respons en tijd
tot eerste respons, in de primaire analysepopulatie (n=304) en met post-hoc-toevoeging van primaire
CZS-tumoren (n=60) resulterend in de gepoolde populatie (n=364), worden gegeven in tabel 6 en
tabel 7.
Tabel 6: Gepoolde resultaten voor werkzaamheid bij solide tumoren inclusief en exclusief
primaire CZS-tumoren

Werkzaamheidsparameter

Analyse in solideAnalyse in solide
tumoren exclusieftumoren inclusief
primaireprimaire CZS-tumoren
CZS-tumoren(n=364)a, b
(n=304)a
Totale responspercentage (ORR, overall65% (198) [59; 70]
response rate) % (n)60% (219)
[95%-BI][55; 65]
Complete respons (CR)22% (66)20% (71)
Pathologische complete responsc7% (20)5% (20)
Partiële respons (PR)37% (112)35% (128)
Tijd tot eerste respons (mediaan, maanden)1,841,84
[spreiding][0,89; 22,90][0,89; 49,87]
Duur van respons (mediaan, maanden)43,343,3
[spreiding][0,0+; 84,7+][0,0+; 84,7+]
% met een duur van ≥ 12 maanden80%79%
% met een duur van ≥ 24 maanden66%65%
% met een duur van ≥ 36 maanden57%54%
% met een duur van ≥ 48 maanden48%47%
+ duidt aan dat dit nog loopt.
a Analyse door de onafhankelijke beoordelingscommissie (Independent Review Committee, IRC) volgens RECIST v1.1 voor
solide tumoren met uitzondering van primaire CZS-tumoren (304 patiënten).
b Geëvalueerd met gebruik van criteria volgens ofwel RANO of RECIST v1.1 voor primaire CZS-tumoren (60 patiënten).
c Een pathologische CR was een CR die bereikt werd door patiënten die behandeld waren met larotrectinib en vervolgens
chirurgische resectie hadden ondergaan, en bij wie bij pathologische beoordeling na afloop van de chirurgie geen
levensvatbare tumorcellen en negatieve resectiemarges werden gevonden. De pre-chirurgische beste respons voor deze
patiënten werd na chirurgie geherclassificeerd als pathologische CR volgens RECIST v.1.1.

Tabel 7: Totaal responspercentage en duur van respons volgens tumortype*

TumortypePatiënten (n=364)ORRaDOR
%95%-BImaandenBereik (maanden)
≥12≥24≥36
Wekedelensarcoom7268%56%; 79%80%72%60%0,03+; 84,7+
Primair CZS6035%23%; 48%66%50%50%2,8+; 70,9+
Infantiel fibrosarcoom4994%83%; 99%83%66%60%1,6+; 73,7+
Long3269%50%; 84%75%52%45%1,9+; 67,2+
Schildklier3165%45%; 81%85%63%47%3,7; 83,9+
Speekselklier2785%66%; 96%91%86%76%2,7; 81,1+
Colon2548%28%; 69%83%62%31%3,9; 56,3+
Borst16
Non-secretoirc1030%7%; 65%67%0%0%7,4; 15,3
Secretoirb683%36%; 100%80%80%80%11,1; 69,2+
Melanoom1145%17%; 77%50%NBNB1,9+; 23,2+
Pancreas714%0%; 58%0%0%0%5,8; 5,8
Gastro-intestinale stromale tumor580%28%; 99%75%38%38%9,5; 50,4+
Botsarcoom333%1%; 91%0%0%0%9,5; 9,5

Congenitaal

mesoblastisch nefroom

2100%16%; 100%100%100%50%32,9; 44,5
Cervix250%1%; 99%100%NBNB18,7+; 18,7+
Onbekende primaire kanker2100%16%; 100%0005,6; 7,4
Uitwendige gehoorgang1100%3%; 100%100%100%100%45,1+; 45,1+
Lipofibromatose1100%3%; 100%100%NBNB17,7+; 17,7+

DOR: duur van respons

NE: niet evalueerbaar

NB: niet bereikt

* er zijn geen gegevens beschikbaar voor de volgende tumortypen: cholangiocarcinoom (n=4), maag (n=3), prostaat (n=2); appendix, lever, duodenum, oesofagus, rectum, testikels, thymus, urotheel, uterus (elk n=1) + duidt aan dat de respons nog steeds aanhoudt

a Geëvalueerd met analyse door een onafhankelijke beoordelingscommissie (Independent Review Committee, IRC) volgens
RECIST v1.1 voor alle tumortypes, behalve voor patiënten met een primaire CZS-tumor die werden geëvalueerd met
gebruik van criteria volgens ofwel RANO of RECIST v1.1
b 2 met een complete respons, 2 met een partiële respons
c 1 met een complete respons, 2 met een partiële respons
Omdat TRK-fusie-positieve kanker slechts zelden voorkomt, werden veel typen tumoren bij patiënten
onderzocht, waarbij sommige typen tumoren slechts bij een beperkt aantal patiënten voorkwamen,
hetgeen leidt tot onzekerheid in de ORR bepaling per tumor type. De ORRin de totale populatie geeft
mogelijk niet de verwachte respons bij een specifiek tumortype weer.
In de subpopulatie volwassenen (n=222) was de ORR 51%. In de pediatrische subpopulatie (n=142)
bedroeg de ORR 74%.
Bij 257 patiënten met brede moleculaire karakterisering vóór behandeling met larotrectinib, was de
ORR 53% bij 120 patiënten met andere genomische veranderingen naast NTRK-genfusie en 68% bij
137 patiënten zonder andere genomische veranderingen.
Gepoolde primaire analyseset
De gepoolde primaire analyseset bestond uit 304 patiënten en omvatte geen primaire CZS-tumoren.
De mediane behandelingsduur vóór ziekteprogressie bedroeg 15,9 maanden (spreiding: 0,1 tot
99,4 maanden) op basis van vergrendeling van de gegevens in juli 2024. Vijfenvijftig procent van de
patiënten had VITRAKVI gedurende minstens 12 maanden gekregen, 37% gedurende minstens
24 maanden en 28% gedurende minstens 36 maanden. De follow-up liep nog door op het moment van
de analyse voor 27% van de patiënten.
Op het moment van de analyse was de mediane duur van respons 43,3 maanden (spreiding: 0,0+ tot
84,7+). Naar schatting 80% [95%-BI: 74; 86] van de responsen duurde 12 maanden of langer 66%
[95%-BI: 59; 74] van de responsen duurde 24 maanden of langer en 57% [95%-BI: 49; 64] van de
responsen duurde 36 maanden of langer. Drieëntachtig procent (83%) [95%-BI: 79; 88] van de
behandelde patiënten was één jaar na aanvang van de behandeling nog in leven, 73% [95%-BI: 68; 78]
twee jaar na aanvang van de behandeling en 68% [95%-BI: 63; 74] na drie jaar, waarbij de mediane
duur voor de algehele overleving nog niet bereikt was. Op het moment van de analyse was de mediane
progressievrije overleving 28,0 maanden, met een progressievrije overleving van 63%
[95%-BI: 57; 69] na 1 jaar, 54% [95%-BI: 48; 60] na 2 jaar en 44% [95%-BI: 38; 50] na 3 jaar.
De mediane wijziging in tumorgrootte in de gepoolde primaire analyseset was een afname met 66%.
Patiënten met primaire CZS-tumoren
Op het moment van vergrendeling van de gegevens was een bevestigde respons waargenomen bij
21 van de 60 patiënten met een primaire CZS-tumor (35%); 5 van de 60 patiënten (8%) had een
complete respons en 16 patiënten (27%) een partiële respons. Nog eens 24 patiënten (40%) hadden
stabiele ziekte. 13 patiënten (22%) hadden progressieve ziekte. Op het moment van vergrendeling van
de gegevens varieerde de behandelingsduur van 1,2 tot 67,3 maanden en duurde die voort bij 20 van
de 60 patiënten, van wie alle patiënten behandeling na progressie kregen.
Voorwaardelijke toelating
Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ’voorwaardelijke toelating’. Dit
betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht.
Het Europees Geneesmiddelenbureau zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst
eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SmPC aanpassen.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Bij kankerpatiënten die VITRAKVI-capsules kregen, werden ongeveer 1 uur na de toediening
maximale plasmaspiegels (Cmax) van larotrectinib bereikt. De halfwaardetijd (t½) bedraagt ongeveer
3 uur en steady-state wordt binnen 8 dagen bereikt met een 1,6-voudige systemische accumulatie. Bij
de aanbevolen dosis van 100 mg, tweemaal daags ingenomen, bedroeg het rekenkundige gemiddelde
bij steady-state (± standaardafwijking) voor Cmax en dagelijkse AUC bij volwassenen respectievelijk
914 ± 445 ng/ml en 5.410 ± 3.813 ng*uur/ml. In-vitro-onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen
substraat is voor zowel OATP1B1 of OATP1B3.
In vitro onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen remmend effect heeft op CYP1A2, CYP2B6,
CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 of CYP2D6 bij klinisch relevante concentraties en dat het
onwaarschijnlijk is dat het invloed heeft op de klaring van substraten van deze CYP’s.
In vitro onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen remmend effect heeft op de transporteiwitten
BCRP, P-gp, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2, OATP1B3, BSEP, MATE1 en MATE2-K bij klinisch
relevante concentraties en dat het onwaarschijnlijk is dat het invloed heeft op de klaring van substraten
van deze transporteiwitten.
Absorptie
VITRAKVI is als formulering verkrijgbaar in de vorm van een capsule en drank.
Na een enkele orale dosis van 100 mg bedroeg de gemiddelde absolute biologische beschikbaarheid
van larotrectinib 34% (spreiding: 32% tot 37%). Bij gezonde volwassen personen was de AUC van
larotrectinib voor de formulering als drank vergelijkbaar met die van de capsule, waarbij de Cmax 36%
hoger lag met de formulering van de drank.
Vergeleken met de Cmax en AUC na vasten ’s nachts was bij gezonde personen die VITRAKVI
toegediend kregen na een vet- en calorierijke maaltijd de Cmax van larotrectinib verlaagd met ongeveer
35% en was er geen effect op de AUC.
Effect van middelen die de pH van de maag verhogen, op larotrectinib
Larotrectinib heeft een oplosbaarheid die afhankelijk is van de pH. In–vitro-onderzoeken tonen aan dat
larotrectinib volledig oplosbaar is over het volledige pH-bereik van het maag-darmkanaal, in vloeibare
volumes die relevant zijn voor het maag-darmkanaal. Daarom is het onwaarschijnlijk dat larotrectinib
wordt beïnvloed door pH-modificerende middelen.
Distributie
Het gemiddelde distributievolume van larotrectinib bij gezonde volwassen personen bedroeg 48 l na
intraveneuze toediening van een i.v. microtracer in combinatie met een orale dosis van 100 mg.
Binding van larotrectinib aan humane plasma-eiwitten in vitro bedroeg ongeveer 70% en vond
onafhankelijk van de geneesmiddelconcentratie plaats. De concentratieverhouding van
bloed-tot-plasma bedroeg ongeveer 0,9.
Biotransformatie
Larotrectinib werd in vitro voornamelijk gemetaboliseerd door CYP3A4/5. Na orale toediening van
een enkele dosis van 100 mg radioactief gelabeld larotrectinib aan gezonde volwassen personen,
waren ongewijzigd larotrectinib (19%) en een O-glucuronide dat na verlies van de
hydroxypyrrolidine-ureumgroep wordt gevormd (26%), de belangrijkste circulerende radioactieve
geneesmiddelcomponenten.
Eliminatie
De halfwaardetijd van larotrectinib in plasma van kankerpatiënten die tweemaal daags 100 mg
VITRAKVI kregen, bedroeg ongeveer 3 uur. De gemiddelde klaring (CL) van larotrectinib bedroeg
ongeveer 34 l/uur na intraveneuze toediening van een i.v. microtracer in combinatie met een orale
dosis van 100 mg VITRAKVI.
Uitscheiding
Na orale toediening van 100 mg radioactief gelabeld larotrectinib aan gezonde volwassen personen
werd 58% van de toegediende radioactiviteit teruggevonden in feces en 39% in urine. Wanneer een
i.v. microtracerdosis werd gegeven in combinatie met een orale dosis van 100 mg larotrectinib, werd
35% van de toegediende radioactiviteit teruggevonden in feces en 53% in urine. De fractie die als
ongewijzigd geneesmiddel werd uitgescheiden in urine bedroeg 29% na toediening van een i.v.
microtracerdosis, wat erop duidt dat 29% van de totale klaring plaatsvond via directe uitscheiding via
de nieren.
Lineariteit/non-lineariteit
Het gebied onder de plasmaconcentratie-tijdcurve (AUC) en de maximale plasmaconcentratie (Cmax)
van larotrectinib na een enkele dosis bij gezonde volwassen personen waren tot 400 mg evenredig met
de dosis en bij doses van 600 tot 900 mg iets hoger dan evenredig met de dosis.
Bijzondere populaties
Pediatrische patiënten
Op basis van populatiefarmacokinetische analyses was de blootstelling (Cmax en AUC) bij pediatrische
patiënten bij de aanbevolen dosis van 100 mg/m2 met een maximum van tweemaal daags 100 mg
hoger dan bij volwassenen (≥ 18 jaar oud) die de dosis van tweemaal daags 100 mg kregen (zie
tabel 8).
Gegevens over de blootstelling bij kleine kinderen (1 maand tot < 2 jaar oud) bij de aanbevolen
dosering zijn beperkt (n = 46).
Tabel 8: Blootstelling (Cmax en AUCa) bij patiënten per leeftijdsgroep bij de aanbevolen dosis
van 100 mg/m2 met een maximum van tweemaal daags 100 mg
Leeftijdsgroepn=438bVeranderingsfactor vergeleken met patiënten≥ 18 jaarc
CmaxAUCa
1 tot < 3 maanden123,24,5
3 tot < 6 maanden43,03,2
6 tot < 12 maanden192,11,7
1 tot < 2 jaar111,61,1
2 tot < 6 jaar371,61,1
6 tot < 12 jaar381,31,2
12 tot < 18 jaar320,90,8
≥ 18 jaar2851,01,0
a gebied onder de plasmaconcentratie-tijdcurve (AUC) bij steady-state
b aantal patiënten met 23 september 2024 als datum van de vergrendeling van de gegevens
c veranderingsfactor is de ratio van de genoemde groep ten opzichte van de ≥ 18 jaar groep. Een veranderingsfactor van 1
staat gelijk aan niet verschillend.
Simulaties hebben aangetoond dat de dosis van 50 mg/m2 tweemaal daags bij patiënten jonger dan
3 maanden resulteert in blootstellingen die vergelijkbaar zijn met die bij patiënten van 3 maanden tot
jonger dan 2 jaar bij een dosis van 100 mg/m2 tweemaal daags, zonder dat de blootstellingsparameters
(Cmax, AUC, Cdal) onder de gesimuleerde blootstelling bij patiënten van 3 maanden tot jonger dan
2 jaar komen. Er zijn geen klinische gegevens met een dosis van 50 mg/m2 tweemaal daags bij
patiënten jonger dan 3 maanden.
Ouderen
Er is geen klinisch relevant verschil in blootstelling aan larotrectinib bij patiënten > 65 jaar vergeleken
met die bij jongere patiënten (< 65 jaar).
Patiënten met leverinsufficiëntie
Een farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd bij personen met lichte (Child-Pugh A), matig
ernstige (Child-Pugh B) en ernstige (Child-Pugh C) leverinsufficiëntie, en bij gezonde volwassen
controlepersonen met een normale leverfunctie die overeenstemden qua leeftijd, body mass index en
geslacht. Alle personen kregen een enkele dosis van 100 mg larotrectinib. Bij personen met een lichte,
matig ernstige en ernstige leverfunctiestoornis werd respectievelijk een 1,3-voudige, 2-voudige en
3,2-voudige stijging van de AUC0-inf van larotrectinib waargenomen ten opzichte van de personen met
een normale leverfunctie. De Cmax vertoonde een lichte stijging met respectievelijk een factor 1,1, 1,1
en 1,5.
Patiënten met nierinsufficiëntie
Een farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd bij personen met terminale nierinsufficiëntie die
dialyse nodig hadden en bij gezonde volwassen controlepersonen met een normale nierfunctie die
overeenstemden qua leeftijd, body mass index en geslacht. Alle personen kregen een enkele dosis van
100 mg larotrectinib. Ten opzichte van personen met een normale nierfunctie werd bij personen met
nierinsufficiëntie een 1,25- en 1,46-voudige stijging waargenomen voor respectievelijk de Cmax en
AUC0-inf van larotrectinib.
Andere bijzondere populaties
Op basis van de populatiefarmacokinetische analyse hebben geslacht en ras geen effect op de
systemische blootstelling aan larotrectinib.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Systemische toxiciteit
Systemische toxiciteit werd geëvalueerd in onderzoeken bij ratten en apen met een dagelijkse orale
toediening tot maximaal 3 maanden. Dosisbeperkende huidlaesies werden alleen waargenomen bij
ratten en waren de hoofdoorzaak voor mortaliteit en morbiditeit. Bij apen werden geen huidlaesies
waargenomen.
Bij apen waren klinische tekenen van gastro-intestinale toxiciteit dosisbeperkend. Bij ratten werd
ernstige toxiciteit (STD10) waargenomen bij doses die overeenstemden met 1-2 maal de humane AUC
bij de aanbevolen klinische dosis. Bij apen werd geen relevante systemische toxiciteit waargenomen
bij doses die overeenstemden met > 10 maal de humane AUC bij de aanbevolen klinische dosis.
Embryotoxiciteit/teratogeniciteit
Bij drachtige ratten en konijnen bij doses die toxisch waren voor het moederdier, d.w.z.
overeenkomend met 32 maal (ratten) en 16 maal (konijnen) de humane AUC bij de aanbevolen
klinische dosis, was larotrectinib bij dagelijkse dosering gedurende de periode van organogenese niet
teratogeen en embryotoxisch. Bij beide diersoorten passeert larotrectinib de placenta.
Reproductietoxiciteit
Er is met larotrectinib geen onderzoek naar de vruchtbaarheid uitgevoerd. In 3 maanden durende
onderzoeken naar de toxiciteit had larotrectinib geen histologisch effect op de mannelijke
voortplantingsorganen van ratten en apen bij de hoogste geteste doses die overeenkomen met ongeveer
7 maal (mannelijke ratten) en 10 maal (mannelijke apen) de humane AUC bij de aanbevolen klinische
dosis. Bovendien had larotrectinib geen effect op spermatogenese bij ratten.
In een 1 maand durend onderzoek met herhaalde dosering bij ratten werden minder corpora lutea, een
toegenomen incidentie van anoestrus en een verminderd uterusgewicht met atrofie van de uterus
waargenomen; deze effecten waren omkeerbaar. In 3 maanden durende onderzoeken naar de toxiciteit
bij ratten en apen werden geen effecten waargenomen op de vrouwelijke voortplantingsorganen bij
doses die overeenkomen met ongeveer 3 maal (vrouwelijke ratten) en 17 maal (vrouwelijke apen) de
humane AUC bij de aanbevolen klinische dosis.
Larotrectinib werd aan jonge ratten toegediend van dag 7 tot 70 na de geboorte (PND, postnatale dag).
Mortaliteit vóór het spenen (vóór PND 21) werd waargenomen bij het hoge dosisniveau dat
overeenkomt met 2,5 tot 4 maal de AUC bij de aanbevolen dosis. Effecten op de groei en het
zenuwstelsel werden gezien bij 0,5 tot 4 maal de AUC bij de aanbevolen dosis. De toename van het
lichaamsgewicht was bij mannetjes- en vrouwtjespups vóór het spenen verminderd, met een stijging
bij vrouwtjes na het spenen aan het eind van de blootstelling, terwijl bij mannetjes verminderde
toename van het lichaamsgewicht ook na het spenen werd gezien, zonder herstel. De verminderde
groei bij mannetjes ging gepaard met verlate puberteit. Effecten op het zenuwstelsel (d.w.z.
veranderde functionaliteit van de achterpoot en, waarschijnlijk, vaker sluiten van de oogleden)
vertoonden gedeeltelijk herstel. Er werd ook een daling van het percentage drachten gemeld, ondanks
de normale paring bij het hoge dosisniveau.
Genotoxiciteit en carcinogeniciteit
Er is met larotrectinib geen onderzoek naar carcinogeniciteit uitgevoerd.
Larotrectinib was niet mutageen bij bacteriële reverse mutatie (Ames)-tests en bij in vitro
mutagenesetests bij zoogdieren. Larotrectinib was negatief in de in vivo micronucleustest bij muizen
bij de maximaal verdragen dosis van 500 mg/kg.
Veiligheidsfarmacologie
In vitro en in vivo werd bij diverse diersoorten de veiligheidsfarmacologie van larotrectinib
geëvalueerd in diverse onderzoeken naar de effecten op het cardiovasculaire stelsel, CZS,
ademhalings- en gastro-intestinale stelsel. Larotrectinib had geen nadelig effect op hemodynamische
parameters en ECG-intervallen bij telegemeten apen bij blootstellingen (Cmax) die ongeveer het 6-voud
zijn van de humane therapeutische blootstellingen. Bij volwassen dieren (ratten, muizen, java-apen)
vertoonde larotrectinib geen neuropsychologische bevindingen bij een blootstelling (Cmax) die
minstens 7 maal hoger was dan de humane blootstelling. Bij ratten had larotrectinib geen effect op de
ademhalingsfunctie, bij blootstellingen (Cmax) van ten minste 8 maal de humane therapeutische
blootstelling. Bij ratten versnelde larotrectinib de darmtransit en verhoogde de maagsapsecretie en
zuurgraad in de maag.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Capsuleomhulsel
Gelatine
Titaandioxide (E 171)
Drukinkt
Schellak,gebleekt en ontwaxt
Indigokarmijn aluminiumlak (E 132)
Titaandioxide (E 171)
Propyleenglycol (E 1520)
Dimeticon 1000

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Flessen van hogedichtheidspolyethyleen (HDPE) met een kindveilige schroefdop van polypropyleen
(PP) met een smeltlaslaag van polyethyleen (PE).
Elke doos bevat één fles met 56 harde capsules.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale
voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Bayer AG
51368 Leverkusen
Duitsland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/19/1385/001
  • VITRAKVI 25 mg
EU/1/19/1385/002 – VITRAKVI 100 mg

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN

DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 19 september 2019
Datum van laatste verlenging: 18 juli 2025

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

VITRAKVI 20 mg/ml drank

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

VITRAKVI 20 mg/ml drank

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke ml drank bevat larotrectinibsulfaat overeenkomend met 20 mg larotrectinib.
Hulpstoffen met bekend effect:
Elke ml drank bevat 2 ml natriumbenzoaat.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Drank.
Kleurloze tot gele of oranje of rode of bruine oplossing.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

VITRAKVI als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen en pediatrische
patiënten met solide tumoren die een neurotrofe tyrosinereceptorkinase (NTRK)-genfusie vertonen,
-die een ziekte hebben die lokaal gevorderd of gemetastaseerd is of waarbij de kans groot is dat
chirurgische resectie leidt tot ernstige morbiditeit,en
-die geen bevredigende behandelopties hebben (zie rubriek 4.4 en 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met VITRAKVI moet worden gestart door artsen met ervaring in de toediening van
antikankertherapieën.
De aanwezigheid van een NTRK-genfusie in een tumormonster moet worden bevestigd met een
gevalideerde test alvorens te starten met de behandeling met VITRAKVI.
Dosering
Volwassenen
De aanbevolen dosis bij volwassenen is 100 mg larotrectinib, tweemaal daags, tot ziekteprogressie of
totdat zich een onaanvaardbare toxiciteit voordoet.
Pediatrische patiënten
Dosering bij pediatrische patiënten is gebaseerd op het lichaamsoppervlak (BSA, body surface area).
De aanbevolen dosis bij pediatrische patiënten is 100 mg/m2 larotrectinib, tweemaal daags, met een
maximum van 100 mg per dosis tot ziekteprogressie of totdat zich een onaanvaardbare toxiciteit
voordoet.
Voor pediatrische patiënten vanaf de geboorte tot de leeftijd van 3 maanden is de aanbevolen
aanvangsdosering 50 mg/m2 tweemaal daags (zie rubriek 5.2).
Vergeten dosis
Als een dosis is vergeten, mag de patiënt geen twee doses tegelijkertijd innemen om een vergeten
dosis in te halen. Patiënten moeten de volgende dosis op het eerstvolgende geplande tijdstip innemen.
Als de patiënt na inname van een dosis braakt, mag de patiënt geen aanvullende dosis innemen ter
compensatie van het braken.
Aanpassing van de dosis
Voor alle bijwerkingen van graad 2 kan voortzetting van de toediening gepast zijn, hoewel
nauwgezette controle aanbevolen wordt om ervoor te zorgen dat de toxiciteit niet verergert.
Voor alle bijwerkingen van graad 3 of 4 die geen betrekking hebben op afwijkingen in
leverfunctieonderzoeken, geldt het volgende:
-Het gebruik van VITRAKVI dient te worden onderbroken totdat de bijwerking verdwijnt of
verbetert tot de uitgangssituatie of graad 1. Het gebruik dient te worden hervat bij de volgende
aanpassing van de dosis als de bijwerking binnen 4 weken verdwijnt.
-VITRAKVI dient definitief te worden stopgezet als een bijwerking niet binnen 4 weken
verdwijnt.
De aanbevolen aanpassingen van de dosis voor VITRAKVI bij bijwerkingen worden gegeven in
tabel 1.
Tabel 1: Aanbevolen aanpassingen van de dosis voor VITRAKVI bij bijwerkingen

Dosis-

aanpassing

Volwassen en

pediatrische patiënten met een

lichaamsoppervlak van ten minste 1,0 m2

Pediatrische patiënten vanaf de leeftijd van 3 maanden met een lichaamsoppervlak van minder dan 1,0 m2Pediatrische patiënten jonger dan 3 maanden
Eerste75 mg tweemaal daags75 mg/m2 tweemaal daags25 mg/m2 tweemaal daags
Tweede50 mg tweemaal daags50 mg/m2 tweemaal daags-
Derde100 mg eenmaal daags25 mg/m2 tweemaal daagsa-

a Pediatrische patiënten die de derde dosisaanpassing van 25 mg/m² tweemaal daags krijgen, dienen deze dosis (25 mg/m² tweemaal daags) te blijven continueren, ook als het lichaamsoppervlak tijdens de behandeling toeneemt.

VITRAKVI dient definitief te worden stopgezet bij patiënten die VITRAKVI na drie
dosisaanpassingen niet kunnen verdragen.

De aanbevolen dosisaanpassingen in geval van afwijkingen in leverfunctieonderzoeken tijdens de behandeling met VITRAKVI worden gegeven in tabel 2.

Tabel 2: Aanbevolen dosisaanpassingen en behandeling voor VITRAKVI vanwege afwijkingen in leverfunctieonderzoeken

LaboratoriumparametersAanbevolen maatregelen
ALAT en/of ASAT van graad 2 (> 3 x ULN en ≤ 5 x ULN)
  • Na de observatie van toxiciteit van graad 2 regelmatig seriële laboratoriumevaluaties verrichten, totdat deze is verdwenen, om vast te stellen of een dosisonderbreking of -verlaging vereist is.

ALAT en/of ASAT van graad 3 (> 5 x ULN en ≤ 20 x ULN) of

ALAT en/of ASAT van graad 4 (> 20 x ULN), met bilirubine < 2 x ULN

  • De behandeling onderbreken totdat de bijwerking is verdwenen of verbeterd tot de uitgangssituatie. De leverfunctie regelmatig controleren totdat de bijwerking is verdwenen of hersteld tot de uitgangssituatie. Definitief stoppen met de behandeling als een bijwerking niet verdwijnt.
  • Met de volgende aanpassing van de dosis hervatten als de bijwerkingen verdwijnen. De behandeling mag alleen worden hervat bij patiënten bij wie het voordeel opweegt tegen het risico.
  • Definitief stoppen met de behandeling als een verhoging van de ALAT- en/of ASAT-waarde van graad 4 optreedt nadat de behandeling is hervat.
ALAT en/of ASAT ≥ 3 x ULN met bilirubine ≥ 2 x ULN
  • De behandeling onderbreken en de leverfunctie regelmatig controleren totdat de bijwerking is verdwenen of hersteld tot de uitgangssituatie.
  • Overwegen om definitief te stoppen met de behandeling.
  • De behandeling mag alleen worden hervat bij patiënten bij wie het voordeel opweegt tegen het risico.
  • Als de behandeling wordt hervat, dan starten met de volgende lagere dosis. De leverfunctie regelmatig controleren bij het opnieuw starten van de behandeling.
  • Definitief stoppen met de behandeling als een bijwerking terugkeert bij het hervatten van de behandeling.
ALAT Alanineaminotransferase
ASAT Aspartaataminotransferase
ULN upper limit of normal (bovengrens van normaal)
Bijzondere populaties
Oudere patiënten
Bij oudere patiënten wordt niet aanbevolen de dosis aan te passen (zie rubriek 5.2).
Leverinsufficiëntie
De startdosis van VITRAKVI dient met 50% te worden verlaagd bij patiënten met matig ernstige
(Child-Pugh B) tot ernstige (Child-Pugh C) leverinsufficiëntie. Voor patiënten met lichte
(Child-Pugh A) leverinsufficiëntie wordt niet aanbevolen om de dosis aan te passen (zie rubriek 5.2).
Nierinsufficiëntie
Voor patiënten met nierinsufficiëntie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).
Gelijktijdige toediening met sterke CYP3A4-remmers
Als gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-remmer noodzakelijk is, dient de dosis
VITRAKVI met 50% te worden verlaagd. Nadat de remmer gedurende 3 tot 5
eliminatiehalfwaardetijden is stopgezet, dient het gebruik van VITRAKVI te worden hervat met de
dosis die voorafgaand aan het instellen van de CYP3A4-remmer werd ingenomen (zie rubriek 4.5).
Wijze van toediening
VITRAKVI is bestemd voor oraal gebruik.
VITRAKVI is verkrijgbaar als een capsule of drank met equivalente orale biologische
beschikbaarheid; ze kunnen uitwisselbaar worden gebruikt.
De drank dient via de mond te worden toegediend met een doseerspuit voor orale toediening met een
volume van 1 ml of 5 ml of enteraal via een neus-maagsonde.
-Voor doses van minder dan 1 ml dient een doseerspuit voor orale toediening van 1 ml te worden
gebruikt. Het berekende dosisvolume dient te worden afgerond naar de dichtstbijzijnde 0,1 ml.
-Voor doses van 1 ml en hoger dient een doseerspuit voor orale toediening van 5 ml te worden
gebruikt. Het dosisvolume dient te worden berekend tot op de dichtstbijzijnde 0,2 ml.
-VITRAKVI mag niet worden gemengd met voedingsformules als het via een neus-maagsonde
wordt toegediend. Mengen met de voedingsformules zou kunnen leiden tot verstopping van de
slang.
-Voor instructies voor het gebruik van doseerspuiten voor orale toediening en voedingssondes,
zie rubriek 6.6.
De drank kan met of zonder voedsel worden ingenomen, maar mag niet worden ingenomen met
grapefruit of grapefruitsap.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Werkzaamheid bij verschillende soorten tumoren

Het voordeel van VITRAKVI is vastgesteld in onderzoeken met een enkelvoudige arm waaraan een

relatief klein aantal patiënten deelnam bij wie de tumoren NTRK-genfusies vertonen. Gunstige
effecten van VITRAKVI zijn aangetoond in een beperkt aantal tumortypen op basis van de totale
respons en de duur van de respons. Het effect kan kwantitatief verschillen, afhankelijk van het type
tumor en van gelijktijdige genetische veranderingen (zie rubriek 5.1). Om deze redenen moet
VITRAKVI alleen worden gebruikt als er geen behandelingsopties zijn waarbij een klinisch voordee

l

is vastgesteld, of als dergelijke behandelingsopties zijn uitgeput (d.w.z. geen bevredigende
behandelingsopties).
Neurologische reacties
Neurologische reacties, waaronder duizeligheid, loopstoornis en paresthesie, zijn gemeld bij patiënten
die larotrectinib kregen (zie rubriek 4.8). De meeste neurologische reacties traden voor het eerst op
binnen de eerste drie maanden van de behandeling. Het onderbreken, verlagen of stopzetten van de
dosering van VITRAKVI dient te worden overwogen, afhankelijk van de ernst en het aanhouden van
deze symptomen (zie rubriek 4.2).
Hepatotoxiciteit
Afwijkingen in leverfunctieonderzoeken, waaronder verhoogde ALAT-, ASAT-, alkalische-
fosfatase- (AF) en bilirubinewaarden zijn waargenomen bij patiënten die larotrectinib kregen (zie
rubriek 4.8). De meeste verhoogde ALAT- en ASAT-waarden kwamen voor binnen 3 maanden na de
start van de behandeling. Er zijn gevallen van hepatotoxiciteit met verhogingen in ALAT en/of ASAT
met een ernst van graad 2, 3 of 4 en verhogingen in bilirubine ≥ 2 x ULN gemeld.
Bij patiënten met verhogingen van levertransaminasen dient de toediening van VITRAKVI op basis
van de ernst te worden onderbroken, de dosis te worden aangepast of definitief te worden stopgezet
(zie rubriek 4.2).
De leverfunctie moet, met inbegrip van ALAT, ASAT, AF en bilirubine, worden gecontroleerd vóór
de eerste dosis, vervolgens elke 2 weken gedurende de eerste maand van de behandeling, vervolgens
maandelijks gedurende de volgende 6 maanden van de behandeling en vervolgens periodiek tijdensde
behandeling. Bij patiënten die verhoogde transaminasewaarden ontwikkelen, zijn frequentere tests
nodig (zie rubriek 4.2).
Gelijktijdige toediening met CYP3A4/P-gp-inductoren
Gelijktijdige toediening van sterke of matige CYP3A4/P-gp-inductoren met VITRAKVI moet worden
vermeden vanwege een risico op verminderde blootstelling (zie rubriek 4.5).
Anticonceptie bij vrouwen en mannen
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten zeer effectieve anticonceptie gebruiken zolang zij
VITRAKVI innemen en gedurende minimaal één maand na het stoppen van de behandeling (zie
rubriek 4.5 en 4.6).
Mannen die kinderen kunnen verwekken en een vrouwelijke partner hebben die niet zwanger is maar
wel zwanger kan worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te gebruiken
tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende minimaal één maand na de laatste dosis (zie
rubriek 4.6).
Belangrijke informatie over enkele van de bestanddelen
Natriumbenzoaat: dit geneesmiddel bevat 2 mg per 1 ml.
Natrium: dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per 5 ml, dat wil zeggen dat het
in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Effecten van andere middelen op larotrectinib
Effect van CYP3A-, P-gp- en BCRP-remmers op larotrectinib
Larotrectinib is een substraat van cytochroom P450 (CYP) 3A, P-glycoproteïne (P-gp) en Breast
Cancer Resistance Protein (BCRP). Gelijktijdige toediening van VITRAKVI met sterke of matige
CYP3A-, P-gp- en BCRP-remmers (bijvoorbeeld atazanavir, claritromycine, indinavir, itraconazol,
ketoconazol, nefazodon, nelfinavir, ritonavir, saquinavir, telitromycine, troleandomycine, voriconazol
of grapefruit) kunnen de plasmaconcentraties van larotrectinib verhogen (zie rubriek 4.2).
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met 200 mg itraconazol (een sterke CYP3A-, P-gp- en
BCRP-remmer) eenmaal daags gedurende 7 dagen leidde tot een 2,8-voudige en 4,3-voudige toename
van respectievelijk de Cmax en AUC van larotrectinib.
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met een enkele dosis van 600 mg rifampicine (een P-gp- en
BCRP-remmer) leidde tot een 1,8-voudige en 1,7-voudige toename van respectievelijk de Cmax en
AUC van larotrectinib.
Effect van CYP3A- en P-gp-inductoren op larotrectinib
Gelijktijdige toediening van VITRAKVI met sterke of matige CYP3A-inductoren en sterke
P-gp-inductoren (bijvoorbeeld carbamazepine, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine, rifampicine of
sint-janskruid) kan de plasmaconcentraties van larotrectinib verlagen en dient te worden vermeden (zie
rubriek 4.4).
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van een
enkele dosis van 100 mg VITRAKVI met 600 mg rifampicine (een sterke CYP3A- en P-gp-inductor)
eenmaal daags gedurende 11 dagen leidde tot een afname van 71% en 81% van respectievelijk de Cmax
en AUC van larotrectinib. Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over het effect van een matige
inductor, maar een afname van de blootstelling aan larotrectinib is te verwachten.
Effecten van larotrectinib op andere middelen
Effect van larotrectinib op CYP3A-substraten
Klinische gegevens bij gezonde volwassen personen duiden erop dat gelijktijdige toediening van
VITRAKVI (100 mg tweemaal daags gedurende 10 dagen) leidde tot een 1,7-voudige toename van de
Cmax en AUC van oraal midazolam, vergeleken met alleen midazolam, wat doet vermoeden dat
larotrectinib een zwak remmend effect heeft op CYP3A.
Bij patiënten die VITRAKVI innemen, is voorzichtigheid geboden bij gelijktijdig gebruik van
CYP3A-substraten met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld alfentanil, ciclosporine,
dihydro-ergotamine, ergotamine, fentanyl, pimozide, kinidine, sirolimus of tacrolimus). Als
gelijktijdig gebruik van deze CYP3A-substraten met smalle therapeutische index noodzakelijk is bij
patiënten die VITRAKVI innemen, moet de dosis van de CYP3A-substraten mogelijk worden
verlaagd vanwege bijwerkingen.
Effect van larotrectinib op CYP2B6-substraten
In–vitro-onderzoeken duiden erop dat larotrectinib een inducerend effect heeft op CYP2B6.
Gelijktijdige toediening van larotrectinib met CYP2B6-substraten (bijvoorbeeld bupropion, efavirenz)
kan de plasmaspiegels van deze stoffen verlagen.
Effect van larotrectinib op andere transporter-substraten
In-vitro-onderzoeken duiden erop dat larotrectinib een remmer is van OATP1B1.Er zijn geen
klinische onderzoeken uitgevoerd naar de interacties met OATP1B1-substraten. Daarom kan niet
worden uitgesloten dat gelijktijdige toediening van larotrectinib met OATP1B1-substraten
(bijvoorbeeld valsartan, statines) de plasmaspiegels van deze stoffen kan verhogen.
Effect van larotrectinib op substraten van pregnane-X-receptor (PXR)-gereguleerde enzymen
In–vitro-onderzoeken wijzen erop dat larotrectinib een zwakke induceerder is van PXR-gereguleerde
enzymen (bijvoorbeeld CYP2C-familie en UGT). Gelijktijdige toediening van larotrectinib met
CYP2C8-, CYP2C9- of CYP2C19-substraten (bijvoorbeeld repaglinide, warfarine, tolbutamide of
omeprazol) kan de plasmaspiegels van deze stoffen verlagen.
Hormonale anticonceptiva
Het is op dit moment niet bekend of larotrectinib de effectiviteit van systemisch werkende hormonale
anticonceptie kan verminderen. Daarom dienen vrouwen die systemisch werkende hormonale
anticonceptiva gebruiken het advies te krijgen om daarnaast ook een barrièremethode toe te passen.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie bij mannen en vrouwen
Op basis van het werkingsmechanisme kan een schadelijk effect op de foetus niet worden uitgesloten
wanneer larotrectinib wordt toegediend aan een zwangere vrouw. Vrouwen die zwanger kunnen
worden, moeten een zwangerschapstest ondergaan alvorens een behandeling te starten met
VITRAKVI.
Vrouwen die zwanger kunnen worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te
gebruiken tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende ten minste één maand na de laatste
dosis. Aangezien het op dit moment niet bekend is of larotrectinib de effectiviteit van systemisch
werkende hormonale anticonceptiva kan verminderen, dienen vrouwen die systemisch werkende
hormonale anticonceptiva gebruiken, het advies te krijgen om daarnaast ook een barrièremethode toe
te passen.
Mannen die kinderen kunnen verwekken en een vrouwelijke partner hebben die niet zwanger is maar
wel zwanger kan worden, dienen het advies te krijgen om zeer effectieve anticonceptie te gebruiken
tijdens de behandeling met VITRAKVI en gedurende minimaal één maand na de laatste dosis.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van larotrectinib bij zwangere vrouwen.
De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft
reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3).
Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van VITRAKVI te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Het is niet bekend oflarotrectinib en/of metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden.
Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
Borstvoeding moet worden gestaakt tijdens behandeling met VITRAKVIen gedurende 3 dagen na de
laatste dosis.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen klinische gegevens over het effect van larotrectinib op de vruchtbaarheid. Er zijn geen
relevante effecten op de vruchtbaarheid waargenomen bij onderzoeken op het gebied van toxiciteit bij
herhaalde dosering (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

VITRAKVI heeft een matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te
bedienen. Duizeligheid en vermoeidheid zijn gemeld bij patiënten die larotrectinib kregen, meestal van
graad 1 en 2 gedurende de eerste 3 maanden van de behandeling. Dit kan in deze periode invloed
hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Patiënten moeten worden
geadviseerd dat ze geen voertuig mogen besturen en geen machines mogen bedienen, totdat ze er
redelijkerwijs zeker van zijn dat ze geen nadelig effect ondervinden van behandeling met VITRAKVI
(zie rubriek 4.4).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst voorkomende bijwerkingen (≥ 20%) van VITRAKVI in afnemende frequentie waren
ALAT verhoogd (36%), ASAT verhoogd (33%), braken (30%), anemie (28%), constipatie (28%),
diarree (27%), nausea (24%), vermoeidheid (23%) en duizeligheid (20%).
De meeste bijwerkingen waren graad 2 of 3. Graad 4 was de hoogste graad die is gemeld voor de
bijwerkingen neutrofielentelling verlaagd (2%), ALAT verhoogd (1%), ASAT verhoogd,
leukocytentelling verlaagd, trombocytentelling verlaagd, spierzwakte en alkalische fosfatase in bloed
verhoogd (elk < 1%). Graad 3 was de hoogste graad die is gemeld voor de bijwerkingen anemie (7%),
gewichtstoename (6%), diarree (4%), loopstoornis en braken (elk 1%), en vermoeidheid, duizeligheid,
paresthesie, nausea, myalgie en constipatie (elk < 1%).
Definitieve stopzetting van VITRAKVI vanwege bijwerkingen tijdens de behandeling kwam voor bij
2% van de patiënten (2 gevallen elk van neutrofielentelling verlaagd, ALAT verhoogd en ASAT
verhoogd, 1 geval elk van loopstoornis en spierzwakte). De meeste bijwerkingen die leidden tot
dosisverlaging, kwamen voor in de eerste drie maanden van de behandeling.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De veiligheid van VITRAKVI werd geëvalueerd bij 361 patiënten met TRK-fusie-positieve kanker in
één van drie lopende klinische onderzoeken, onderzoeken 1, 2 (‘NAVIGATE’) en 3 (‘SCOUT’) en
postmarketing. De kenmerken van de veiligheidspopulatie omvatten patiënten met een mediane
leeftijd van 39,0 jaar (spreiding: 0; 90), waarbij 37% van de patiënten pediatrische patiënten betrof. De
mediane behandelingsduur voor de totale veiligheidspopulatie (n=361) bedroeg 16,2 maanden
(spreiding: 0,1; 89,1).
De bijwerkingen die zijn gemeld bij patiënten (n=361) die werden behandeld met VITRAKVI, worden
gegeven in tabel 3 en tabel 4.
De bijwerkingen zijn ingedeeld volgens systeem/orgaanklasse.
Defrequentiecategorieën zijn gedefinieerd op basis van de volgende conventie: zeer vaak (≥ 1/10);
vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden
(< 1/10.000); en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Binnen elke frequentiecategorie zijn de bijwerkingen gerangschikt volgens afnemende ernst.
Tabel 3: Bijwerkingen die werden gemeld bij TRK-fusie-positieve kankerpatiënten die werden
behandeld met VITRAKVI in de aanbevolen dosis (totale veiligheidspopulatie, n=361) en
postmarketing

Systeem/

orgaanklasse

FrequentieAlle gradenGraad 3/4
Bloed- en lymfestelsel-aandoeningenZeer vaakAnemie
Neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie)
Leukocytentelling verlaagd
(leukopenie)
VaakTrombocytentelling verlaagd (trombocytopenie)Anemie
Neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie)a
Leukocytentelling verlaagd
(leukopenie)a
SomsTrombocytentelling
verlaagd
(trombocytopenie)a,b
Zenuwstelsel-aandoeningenZeer vaakDuizeligheid
VaakLoopstoornis ParesthesieLoopstoornis
SomsDuizeligheid
Paresthesie
Maagdarmstelsel-aandoeningenZeer vaakNausea
Constipatie
Braken
Diarree
VaakDysgeusiecDiarree
Braken
SomsNausea
Constipatie
Lever- enNiet bekendLeverletseld
galaandoeningen

Skeletspierstelsel- en bindweefsel-

aandoeningen

Zeer vaakMyalgie
VaakSpierzwakte
SomsMyalgie
Spierzwaktea, b
AlgemeneZeer vaakVermoeidheid
aandoeningen en
SomsVermoeidheid
toedieningsplaats-
stoornissen
OnderzoekenZeer vaakALAT verhoogd
ASAT verhoogd
Gewichtsstijging (abnormale
gewichtstoename)
VaakAlkalische fosfatase in bloed verhoogd

ALAT verhoogda

ASAT verhoogda Gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename)

SomsAlkalische fosfatase in
bloed verhoogda,b
a Bijwerkingen van graad 4 werden gemeld
b De frequentie van elke graad was minder dan < 1%
c De bijwerking ‘dysgeusie’ omvat de voorkeurstermen ‘dysgeusie’ en ‘smaakstoornis’
d Omvat gevallen met ALAT/ASAT ≥ 3 x ULN en bilirubine ≥ 2 x ULN
Tabel 4: Bijwerkingen die werden gemeld bij TRK-fusie-positieve pediatrische kankerpatiënten
die werden behandeld met VITRAKVI in de aanbevolen dosis (n=135); alle graden

Systeem/

orgaanklasse

FrequentieZuigelingen enKinderenAdolescentenPediatrische
peuterspatiënten
(n=43)a(n=67)b(n=25)c(n=135)

Bloed- en

lymfestelsel-aandoeningen

Zeer vaakAnemieAnemieAnemieAnemie
Neutrofielen-Neutrofielen-Neutrofielen-Neutrofielen-
telling verlaagdtelling verlaagdtelling verlaagdtelling verlaagd
(neutropenie)(neutropenie)(neutropenie)(neutropenie)
Leukocyten-tellingLeukocyten-tellingLeukocyten-tellingLeukocyten-telling
verlaagdverlaagdverlaagdverlaagd
(leukopenie)(leukopenie)(leukopenie)(leukopenie)
Trombocyten-Trombocyten-
telling verlaagdtelling verlaagd
(trombocytopenie)(trombocytopenie)
VaakTrombocyten-Trombocyten-
telling verlaagdtelling verlaagd
(trombocytopenie)(trombocytopenie)
Zenuwstelsel-aandoeningenZeer vaakDuizeligheid
VaakDuizeligheidDuizeligheidParesthesieDuizeligheid
ParesthesieLoopstoornisParesthesie
LoopstoornisLoopstoornis

Maagdarm-stelsel-

aandoeningen

Zeer vaakNauseaNauseaNauseaNausea
ConstipatieConstipatieConstipatieConstipatie
BrakenBrakenBrakenBraken
DiarreeDiarreeDiarreeDiarree
VaakDysgeusieDysgeusie

Skeletspier-stelsel- en

bindweefsel-aandoeningen

Zeer vaakMyalgieMyalgieMyalgie
VaakSpierzwakteSpierzwakteSpierzwakteSpierzwakte

Algemene

aandoeningen en toedienings-

plaatsstoornissen

Zeer vaakVermoeidheidVermoeidheidVermoeidheidVermoeidheid
OnderzoekenZeer vaakALAT verhoogdALAT verhoogdALAT verhoogdALAT verhoogd
ASAT verhoogdASAT verhoogdASAT verhoogdASAT verhoogd
GewichtsstijgingGewichtsstijgingGewichtsstijgingGewichtsstijging
(abnormale(abnormale(abnormale(abnormale
gewichtstoename)gewichtstoename)gewichtstoename)gewichtstoename)
AlkalischeAlkalischeAlkalischeAlkalische
fosfatase in bloedfosfatase in bloedfosfatase in bloedfosfatase in bloed
verhoogdverhoogdverhoogdverhoogd

a

Zuigelingen/peuters (28 dagen tot en met 23 maanden): 5 gevallen van bijwerking neutrofielentelling verlaagd
(neutropenie) van graad 4 en 2 gevallen van alkalische fosfatase in bloed verhoogd werden gerapporteerd. Bijwerkingen
van graad 3 omvatten 11 gevallen van neutrofielentelling verlaagd (neutropenie), 4 gevallen van ALAT verhoogd,
3 gevallen elk van anemie, diarree en gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename), en 2 gevallen elk van alkalische
fosfatase in bloed verhoogd en braken en 1 geval van ASAT verhoogd.

b

Kinderen (2 tot en met 11 jaar): 1 bijwerking van graad 4 voor leukocytentelling verlaagd werd gerapporteerd.
9 bijwerkingen van graad 3 werden gerapporteerd voor neutrofielentelling verlaagd (neutropenie), 4 gevallen van
gewichtsstijging (abnormale gewichtstoename), 2 gevallen elk van ALAT verhoogd, anemie, diarree en braken, en 1 geval
elk van ASAT verhoogd, loopstoornis, paresthesie en myalgie.

c

Adolescenten (12 tot < 18 jaar): geen bijwerkingen van graad 4 werden gerapporteerd. Bijwerkingen van graad 3 werden
gerapporteerd in 1 geval elk voor ALAT verhoogd, ASAT verhoogd, vermoeidheid, loopstoornis en spierzwakte.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Neurologische reacties
In de totale veiligheidsdatabase (n=361) was de hoogste graad voor waargenomen neurologische
bijwerkingen graad 3 of 4. Deze werd waargenomen bij 10 (3%) patiënten en omvatte loopstoornis
(4 patiënten, 1%), duizeligheid (3 patiënten, < 1%) en paresthesie (3 patiënten, < 1%). De totale
incidentie was 20% voor duizeligheid, 7% voor paresthesie en 5% voor loopstoornis. Neurologische
reacties die leidden tot dosisaanpassing of -onderbrekingen, omvatten duizeligheid (1%), loopstoornis
(< 1%) en paresthesie (< 1%). Eén patiënt zette de behandeling definitief stop vanwege loopstoornis
van graad 3. In alle gevallen behalve één konden patiënten met bewijs van antitumorwerking, voor wie
een dosisverlaging noodzakelijk was, toediening voortzetten met een verlaagde dosis en/of een
verlaagd schema (zie rubriek 4.4).
Hepatotoxiciteit
Afwijkingen in leverfunctieonderzoeken, waaronder ALAT, ASAT, AF en bilirubine zijn
waargenomen bij patiënten die werden behandeld met VITRAKVI.
In de totale veiligheidsdatabase (n=361) was de hoogste graad voor waargenomen verhoogde
transaminasewaarden een graad 4 ALAT-verhoging bij 7 patiënten (2%) en graad 4 ASAT-verhoging
bij 4 patiënten (1%). ALAT- en ASAT-verhogingen van graad 3 kwamen voor bij respectievelijk
26 (7%) en 22 (6%) patiënten. De meeste graad 3 verhogingen waren tijdelijk van aard, kwamen voor
in de eerste drie maanden van de behandeling en verbeterden tot graad 1 tegen maand 3-4. Graad 2
ALAT- en ASAT-verhogingen werden waargenomen bij respectievelijk 37 (10%) en 33 (9%)
patiënten, en ALAT- en ASAT-verhogingen van graad 1 werden waargenomen bij respectievelijk
173 (48%) en 177 (49%) patiënten.
ALAT- en ASAT-verhogingen die leidden tot dosisaanpassingen of -onderbrekingen, kwamen voor bi

j

respectievelijk 25 (7%) en 21 (6%) patiënten (zie rubriek 4.4). Twee patiënten zetten de behandeling
definitief stop, waarvan 1 patiënt vanwege ALAT-verhoging van graad 3 en ASAT-verhoging van
graad 3.
Er zijn gevallen van hepatotoxiciteit met verhogingen in ALAT en/of ASAT met een ernst van
graad 2, 3 of 4 en verhogingen in bilirubine ≥ 2 x ULN gemeld. In sommige gevallen werd de dosis
VITRAKVI onderbroken en met een verlaagde dosis hervat, terwijl in andere gevallen de behandeling
definitief werd gestaakt (zie rubriek 4.4).
Aanvullende informatie over bijzondere populaties
Pediatrische patiënten
Van de 361 patiënten behandeld met VITRAKVI, waren 135 (37%) patiënten in de leeftijd vanaf de
geboorte tot < 18 jaar oud (n=13 vanaf de geboorte tot < 3 maanden, n=4 ≥ 3 maanden tot
< 6 maanden, n=17 ≥ 6 maanden tot < 12 maanden, n=9 ≥ 12 maanden tot < 2 jaar, n=30 ≥ 2 jaar tot
< 6 jaar, n=37 ≥ 6 jaar tot < 12 jaar, n=25 ≥ 12 jaar tot < 18 jaar). De meeste bijwerkingen waren van
graad 1 of 2 in ernst en verdwenen zonder dosisaanpassing of stopzetting van VITRAKVI.
Bijwerkingen van graad 3 of 4 in ernst werden over het algemeen vaker waargenomen bij patiënten
< 6 jaar. Ze werden gemeld bij 77% van de patiënten in de leeftijdsgroep vanaf de geboorte tot < 3
maanden en bij 47% van de patiënten in de leeftijdsgroep van ≥ 3 maanden tot < 6 jaar. Er is gemeld
dat een verlaagd aantal neutrofielen heeft geleid tot stopzetting, dosisaanpassing en dosisonderbreking
van het geneesmiddel.
Ouderen
Van de 361 patiënten in de totale veiligheidspopulatie die VITRAKVI kregen, waren
69 (19%) patiënten 65 jaar of ouder en 22 (6%) patiënten 75 jaar of ouder. Het veiligheidsprofiel bij
oudere patiënten (≥ 65 jaar) komt overeen met het profiel dat is waargenomen bij jongere patiënten.
De bijwerkingen duizeligheid (30% versus 28% bij alle volwassenen), anemie (36% versus 28% bij
alle volwassenen), diarree (25% versus 23% bij alle volwassenen), spierzwakte (13% versus 11% bij
alle volwassenen), trombocytentelling verlaagd (12% versus 6% bij alle volwassenen), loopstoornis
(9% versus 5% bij alle volwassenen) en dysgeusie (9% versus 6% bij alle volwassenen) kwamen
vaker voor bij patiënten van 65 jaar of ouder.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op
deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden
gevolgd.Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen
te melden viahet nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is beperkte ervaring met overdosering met VITRAKVI. Er zijn geen symptomen van overdosering
vastgesteld. In geval van overdosering dient de arts algemene ondersteunende maatregelen te nemen
en symptomatisch te behandelen.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische en immunomodulerende middelen,
antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmer, ATC-code: L01EX12.
Werkingsmechanisme
Larotrectinib is een adenosinetrifosfaat (ATP)-competitieve en selectieve tropomyosinereceptorkinase
(TRK)-remmer die rationeel ontworpen is om werking met off-target kinasen te vermijden. Het
doelwit voor larotrectinib is de TRK-familie van eiwitten, met inbegrip van TRKA, TRKB en TRKC,
die worden gecodeerd door respectievelijk NTRK1-, NTRK2- en NTRK3-genen. In een breed panel van
gezuiverde enzymtests had larotrectinib een remmend effect op TRKA, TRKB en TRKC met
IC50-waarden tussen 5-11 nM. De enige andere kinase-activiteit vond plaats bij 100 maal hogere
concentraties. In in vitro en in vivo tumormodellen vertoonde larotrectinib antitumoractiviteit in cellen
met constitutieve activering van TRK-eiwitten die waren ontstaan uit genfusies, deletie van een
eiwitregulerend domein, of in cellen met overexpressie van TRK-eiwitten.
Gevallen van in-frame genfusie die voortvloeien uit chromosomale herschikkingen van de humane
genen NTRK1, NTRK2 en NTRK3, leiden tot de vorming van oncogene TRK-fusie-eiwitten. Deze
resulterende nieuwe chimere oncogene eiwitten worden afwijkend tot expressie gebracht, leidend tot
constitutieve kinasewerking en vervolgens tot activering van daaropvolgende downstream
celsignaleringsroutes die betrokken zijn bij proliferatie en overleving van cellen, wat leidt tot
TRK-fusie-positieve kanker.
Verworven resistentiemutaties zijn waargenomen na progressie tijdens het gebruik van TRK-remmers.
Larotrectinib had minimale activiteit in cellijnen met puntmutaties in het TRKA-kinasedomein,
waaronder de klinisch vastgestelde, verworven resistentiemutatie G595R. Puntmutaties in het
TRKC-kinasedomein met klinisch vastgestelde verworven resistentie tegen larotrectinib zijn G623R,
G696A en F617L.
De moleculaire oorzaken van primaire resistentie tegen larotrectinib zijn niet bekend. Het is daarom
niet bekend of de aanwezigheid van een bijkomende oncogene stimulator naast een NTRK-genfusie de
werkzaamheid van TRK-remming beïnvloedt. De gemeten impact van eventuele gelijktijdige
genomische veranderingen op de werkzaamheid van larotrectinib wordt hieronder gegeven (zie
klinische werkzaamheid).
Farmacodynamische effecten
Elektrofysiologie van het hart
Bij 36 gezonde volwassen personen die een enkele dosis kregen variërend van 100 mg tot 900 mg,
leidde VITRAKVI niet tot een klinisch relevante verlenging van het QT-interval.
De dosis van 200 mg stemt overeen met een piekblootstelling (Cmax) die ongeveer gelijk is aan de
piekblootstelling die werd waargenomen met tweemaal daags 100 mg larotrectinib bij steady-state. Er
werd een verkorting van het QTcF-interval waargenomen bij toediening van VITRAKVI, waarbij een
maximaal gemiddeld effect werd waargenomen tussen 3 en 24 uur na Cmax, met een afname van het
geometrisch gemiddelde QTcF-interval ten opzichte van de uitgangssituatie van -13,2 msec
(spreiding: -10 tot -15,6 msec). De klinische relevantie van deze bevinding is niet vastgesteld.
Klinische werkzaamheid
Overzicht van onderzoeken
De werkzaamheid en veiligheid van VITRAKVI zijn onderzocht in drie klinische multicenter,
open-label onderzoeken met een enkelvoudige arm bij volwassen en pediatrische kankerpatiënten
(tabel 5). Twee onderzoeken lopen op dit moment nog.
Patiënten met en zonder gedocumenteerde NTRK-genfusie mochten deelnemen aan onderzoek 1 en
aan onderzoek 3 (‘SCOUT’). In onderzoek 2 (‘NAVIGATE’) werden alleen patiënten opgenomen die
TRK-fusie-positieve kanker hadden. De gepoolde primaire analyseset van de werkzaamheid omvat
364 patiënten met TRK-fusie-positieve kanker uit alle drie de onderzoeken, die een meetbare ziekte
hadden volgens RECIST v1.1, een primaire niet-CZS tumor, en die per juli 2024 ten minste één dosis
larotrectinib kregen. Deze patiënten moesten voorafgaande standaardtherapie hebben gekregen die
geschikt was voor hun tumortype en stadium van de ziekte, of die, naar het oordeel van de
onderzoeker, radicale chirurgie hadden moeten ondergaan (zoals amputatie van een ledemaat, resectie
in het gezicht of een procedure die verlamming veroorzaakte), of de kans moest klein zijn dat ze de
beschikbare standaardtherapieën zouden kunnen verdragen of dat ze een klinisch betekenisvol
voordeel ervan zouden hebben bij een ziekte in een gevorderd stadium. De belangrijkste
uitkomstmaatstaven voor werkzaamheid waren het totale responspercentage (ORR, overall response
rate) en de duur van de respons (DOR, duration of response), zoals vastgelegd door een geblindeerde,
onafhankelijke beoordelingscommissie (BIRC, Blinded Independent Review Committee).
Bovendien werden 60 patiënten met een primaire CZS-tumor en meetbare ziekte in de uitgangssituatie
behandeld in onderzoek 2 (‘NAVIGATE’) en in onderzoek 3 (‘SCOUT’). Zevenenvijftig van de
60 patiënten met een primaire CZS-tumor waren al eerder behandeld voor kanker (chirurgie,
radiotherapie en/of eerdere systemische therapie). Tumorresponsen werden beoordeeld door de
onderzoeker op basis van RANO- of RECIST v1.1 criteria.
Voor identificatie van NTRK-genfusies werd gebruik gemaakt van weefselmonsters voor de
moleculaire testmethoden: Next Generation Sequencing (NGS) gebruikt bij 327 patiënten, Polymerase
Chain Reaction (PCR) gebruikt bij 14 patiënten, fluorescentie in situ hybridisatie (FISH) gebruikt bij
18 patiënten, en andere testmethoden (Sequencing, Nanostring, Sanger sequencing of Chromossom
Microarray) gebruikt bij 5 patiënten.
Tabel 5: Klinische onderzoeken die bijdragen aan de werkzaamheidsanalyses bij solide en
primaire CZS-tumoren.
Naam van het onderzoek,
onderzoeksopzet en patiëntenpopulatie
Dosis en formuleringTumortypes opgenomenn
in de werkzaamheids-
analyse
Onderzoek 1
NCT02122913

•

Fase I-, open-label dosisescalatie
onderzoek met een uitbreidingsfase; voor
de uitbreidingsfase was tumoren met
NTRK-genfusie een vereiste

•

Doses tot 200 mg

Schildklier (n=4)

Speekselklier (n=3)

GIST (n=2)a

Wekedelensarcoom (n=2) NSCLC (n=1)b, c

Onbekende primaire kanker (n=1)

13
eenmaal of tweemaal
daags (capsules van
25 mg of 100 mg, of
drank van 20 mg/ml)
Volwassen patiënten (≥ 18 jaar) met
gevorderde solide tumoren met een
NTRK-genfusie
Onderzoek 2 ‘NAVIGATE’
NCT02576431

•

Fase II-, multinationaal, open-label
onderzoek naar diverse tumoren

•

100 mg tweemaal daagsNSCLC (n=29)b,c210
(capsules van 25 mg ofWekedelensarcoom (n=28)
100 mg, of drank vanSchildklier (n=26)b
20 mg/ml)Colon (n=25)
Speekselklier (n=24)
Volwassen en pediatrische patiëntenPrimair CZS (n=19)
≥ 12 jaar met gevorderde solide tumorenMelanoom (n=10)b
met een NTRK-genfusieBorst, non-secretoir
(n=10)b
Pancreas (n=7)
Borst, secretoir (n=5)
Cholangiocarcinoom (n=4)
GIST (n=3)a
Maag (n=3)
Prostaat (n=2)
Appendix, atypische
carcinoïde longkanker,
botsarcoom, cervix, levere,
duodenum, uitwendige
gehoorgangb, oesofagus,
SCLCb, d, rectum, testikelsb,
thymus, onbekende
primaire kanker, urotheel,
uterus (elk n=1)
Onderzoek 3 ‘SCOUT’
NCT02637687

•

Fase I/II-, multinationaal, open-label,
dosisescalatie onderzoek met een
uitbreidingsfase; voor het fase II-
uitbreidingscohort was gevorderde solide
tumoren met een NTRK-genfusie,
waaronder lokaal gevorderd infantiel
fibrosarcoom een vereiste

•

Doses tot 100 mg/m2

Infantiel fibrosarcoom (n=49)

Wekedelensarcoom (n=42)b Primair CZS (n=41) Congenitaal mesoblastisch nefroom (n=2)

Botsarcoom (n=2)

Borst secretoir, cervix, lipofibromatose, melanoom, schildklier (elk n=1)

141
tweemaal daags
(capsules van 25 mg of
100 mg, of drank van
20 mg/ml)
Pediatrische patiënten vanaf de geboorte
tot 21 jaar met gevorderde kanker of met
primaire CZS-tumoren
Totaal aantal patiënten (n)*364
* Omvat 304 patiënten met tumorresponsbeoordeling door IRC en 60 patiënten met een primaire CZS-tumor (waaronder
astrocytoom, ganglioglioom, glioblastoom, glioom, glioneuronale tumoren, neuronale en gemengd neuronale-gliale
tumoren, oligodendroglioom en primitieve neuro-ectodermale tumor, niet gespecificeerd) met tumorresponsbeoordeling
door de onderzoeker
a GIST: gastro-intestinale stromale tumor
b Hersenmetastasen werden waargenomen bij sommige patiënten bij de volgende tumortypen: long (NSCLC, SCLC),
schildklier, melanoom, borst (non-secretoir), uitwendige gehoorgang, wekedelensarcoom en testikels
c NSCLC: niet-kleincellige longkanker
d SCLC: kleincellige longkanker
e hepatocellulair carcinoom
De uitgangskenmerken voor de gepoolde 304 patiënten met solide tumoren met een NTRK-genfusie
waren de volgende: mediane leeftijd 44,5 jaar (spreiding 0-90 jaar); 33% < 18 jaar en 67% ≥ 18 jaar;
55% blank en 47% man; en ECOG PS 0-1 (88%), 2 (10%) of 3 (2%). Eenennegentig procent van de
patiënten was al eerder behandeld voor kanker, gedefinieerd als chirurgie, radiotherapie of
systemische therapie. Hiervan had 72% al eerder een systemische therapie gekregen met een mediaan
van 1 voorafgaand systemisch behandelingsschema. Achtentwintig procent van alle patiënten had nog
geen systemische therapie gekregen. Bij die 304 patiënten waren de meest voorkomende tumortypes
wekedelensarcoom (24%), infantiel fibrosarcoom (16%), longkanker (11%), schildklierkanker (10%),
speekselkliertumor (9%) en colonkanker (8%).
De uitgangskenmerken voor de 60 patiënten met primaire CZS-tumoren met een door de onderzoeker
beoordeelde NTRK-genfusie waren als volgt: mediane leeftijd van 9,1 jaar (spreiding 0-79 jaar);
43 patiënten < 18 jaar en 17 patiënten ≥ 18 jaar, en 39 patiënten blank en 28 patiënten mannelijk; en
ECOG PS 0-1 (52 patiënten) of 2 (5 patiënten). Zevenenvijftig (95%) patiënten waren al eerder
behandeld voor hun kanker, gedefinieerd als chirurgie, radiotherapie of systemische therapie. Het
mediane aantal eerder ondergane systemische behandelingsschema’s was 1.
Resultaten voor de werkzaamheid
De gepoolde resultaten voor de werkzaamheid voor totaal responspercentage, duur van respons en tijd
tot eerste respons, in de primaire analysepopulatie (n=304) en met post-hoc-toevoeging van primaire
CZS-tumoren (n=60) resulterend in de gepoolde populatie (n=364), worden gegeven in tabel 6 en
tabel 7.
Tabel 6: Gepoolde resultaten voor werkzaamheid bij solide tumoren inclusief en exclusief
primaire CZS-tumoren

Werkzaamheidsparameter

Analyse in solideAnalyse in solide
tumoren exclusieftumoren inclusief
primaireprimaire CZS-tumoren
CZS-tumoren(n=364)a, b
(n=304)a
Totale responspercentage (ORR, overall65% (198) [59; 70]
response rate) % (n)60% (219)
[95%-BI][55; 65]
Complete respons (CR)22% (66)20% (71)
Pathologische complete responsc7% (20)5% (20)
Partiële respons (PR)37% (112)35% (128)
Tijd tot eerste respons (mediaan, maanden)1,841,84
[spreiding][0,89; 22,90][0,89; 49,87]
Duur van respons (mediaan, maanden)43,343,3
[spreiding][0,0+; 84,7+][0,0+; 84,7+]
% met een duur van ≥ 12 maanden80%79%
% met een duur van ≥ 24 maanden66%65%
% met een duur van ≥ 36 maanden57%54%
% met een duur van ≥ 48 maanden48%47%
+ duidt aan dat dit nog loopt.
a Analyse door de onafhankelijke beoordelingscommissie (Independent Review Committee, IRC) volgens RECIST v1.1 voor
solide tumoren met uitzondering van primaire CZS-tumoren (304 patiënten).
b Geëvalueerd met gebruik van criteria volgens ofwel RANO of RECIST v1.1 voor primaire CZS-tumoren (60 patiënten).
c Een pathologische CR was een CR die bereikt werd door patiënten die behandeld waren met larotrectinib en vervolgens
chirurgische resectie hadden ondergaan, en bij wie bij pathologische beoordeling na afloop van de chirurgie geen
levensvatbare tumorcellen en negatieve resectiemarges werden gevonden. De pre-chirurgische beste respons voor deze
patiënten werd na chirurgie geherclassificeerd als pathologische CR volgens RECIST v.1.1.

Tabel 7: Totaal responspercentage en duur van respons volgens tumortype*

TumortypePatiënten (n=364)ORRaDOR
%95%-BImaandenBereik (maanden)
≥12≥24≥36
Wekedelensarcoom7268%56%; 79%80%72%60%0,03+; 84,7+
Primair CZS6035%23%; 48%66%50%50%2,8+; 70,9+
Infantiel fibrosarcoom4994%83%; 99%83%66%60%1,6+; 73,7+
Long3269%50%; 84%75%52%45%1,9+; 67,2+
Schildklier3165%45%; 81%85%63%47%3,7; 83,9+
Speekselklier2785%66%; 96%91%86%76%2,7; 81,1+
Colon2548%28%; 69%83%62%31%3,9; 56,3+
Borst16
Non-secretoirc1030%7%; 65%67%0%0%7,4; 15,3
Secretoirb683%36%; 100%80%80%80%11,1; 69,2+
Melanoom1145%17%; 77%50%NBNB1,9+; 23,2+
Pancreas714%0%; 58%0%0%0%5,8; 5,8
Gastro-intestinale stromale tumor580%28%; 99%75%38%38%9,5; 50,4+
Botsarcoom333%1%; 91%0%0%0%9,5; 9,5

Congenitaal

mesoblastisch nefroom

2100%16%; 100%100%100%50%32,9; 44,5
Cervix250%1%; 99%100%NBNB18,7+; 18,7+
Onbekende primaire kanker2100%16%; 100%0005,6; 7,4
Uitwendige gehoorgang1100%3%; 100%100%100%100%45,1+; 45,1+
Lipofibromatose1100%3%; 100%100%NBNB17,7+; 17,7+

DOR: duur van respons

NE: niet evalueerbaar

NB: niet bereikt

* er zijn geen gegevens beschikbaar voor de volgende tumortypen: cholangiocarcinoom (n=4), maag (n=3), prostaat (n=2); appendix, lever, duodenum, oesofagus, rectum, testikels, thymus, urotheel, uterus (elk n=1) + duidt aan dat de respons nog steeds aanhoudt

a Geëvalueerd met analyse door een onafhankelijke beoordelingscommissie (Independent Review Committee, IRC) volgens
RECIST v1.1 voor alle tumortypes, behalve voor patiënten met een primaire CZS-tumor die werden geëvalueerd met
gebruik van criteria volgens ofwel RANO of RECIST v1.1
b 2 met een complete respons, 2 met een partiële respons
c 1 met een complete respons, 2 met een partiële respons
Omdat TRK-fusie-positieve kanker slechts zelden voorkomt, werden veel typen tumoren bij patiënten
onderzocht, waarbij sommige typen tumoren slechts bij een beperkt aantal patiënten voorkwamen,
hetgeen leidt tot onzekerheid in de ORR bepaling per tumor type. De ORRin de totale populatie geeft
mogelijk niet de verwachte respons bij een specifiek tumortype weer.
In de subpopulatie volwassenen (n=222) was de ORR 51%. In de pediatrische subpopulatie (n=142)
bedroeg de ORR 74%.
Bij 257 patiënten met brede moleculaire karakterisering vóór behandeling met larotrectinib, was de
ORR 53% bij 120 patiënten met andere genomische veranderingen naast NTRK-genfusie en 68% bij
137 patiënten zonder andere genomische veranderingen.
Gepoolde primaire analyseset
De gepoolde primaire analyseset bestond uit 304 patiënten en omvatte geen primaire CZS-tumoren.
De mediane behandelingsduur vóór ziekteprogressie bedroeg 15,9 maanden (spreiding: 0,1 tot
99,4 maanden) op basis van vergrendeling van de gegevens in juli 2024. Vijfenvijftig procent van de
patiënten had VITRAKVI gedurende minstens 12 maanden gekregen, 37% gedurende minstens
24 maanden en 28% gedurende minstens 36 maanden. De follow-up liep nog door op het moment van
de analyse voor 27% van de patiënten.
Op het moment van de analyse was de mediane duur van respons 43,3 maanden (spreiding: 0,0+ tot
84,7+). Naar schatting 80% [95%-BI: 74; 86] van de responsen duurde 12 maanden of langer 66%
[95%-BI: 59; 74] van de responsen duurde 24 maanden of langer en 57% [95%-BI: 49; 64] van de
responsen duurde 36 maanden of langer. Drieëntachtig procent (83%) [95%-BI:79; 88] van de
behandelde patiënten was één jaar na aanvang van de behandeling nog in leven, 73% [95%-BI: 68; 78]
twee jaar na aanvang van de behandeling en 68% [95%-BI: 63; 74] na drie jaar, waarbij de mediane
duur voor de algehele overleving nog niet bereikt was. Op het moment van de analyse was de mediane
progressievrije overleving 28,0 maanden, met een progressievrije overleving van 63%
[95%-BI: 57; 69] na 1 jaar, 54% [95%-BI: 48; 60] na 2 jaar en 44% [95%-BI: 38; 50] na 3 jaar.
De mediane wijziging in tumorgrootte in de gepoolde primaire analyseset was een afname met 66%.
Patiënten met primaire CZS-tumoren
Op het moment van vergrendeling van de gegevens was een bevestigde respons waargenomen bij
21 van de 60 patiënten met een primaire CZS-tumor (35%); 5 van de 60 patiënten (8%) had een
complete respons en 16 patiënten (27%) een partiële respons. Nog eens 24 patiënten (40%) hadden
stabiele ziekte. 13 patiënten (22%) hadden progressieve ziekte. Op het moment van vergrendeling van
de gegevens varieerde de behandelingsduur van 1,2 tot 67,3 maanden en duurde die voort bij 20 van
de 60 patiënten, van wie alle patiënten behandeling na progressie kregen.
Voorwaardelijke toelating
Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ’voorwaardelijke toelating’. Dit
betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht.
Het Europees Geneesmiddelenbureau zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst
eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SmPC aanpassen.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Bij kankerpatiënten die VITRAKVI-capsules kregen, werden ongeveer 1 uur na de toediening
maximale plasmaspiegels (Cmax) van larotrectinib bereikt. De halfwaardetijd (t½) bedraagt ongeveer
3 uur en steady-state wordt binnen 8 dagen bereikt met een 1,6-voudige systemische accumulatie. Bij
de aanbevolen dosis van 100 mg, tweemaal daags ingenomen, bedroeg het rekenkundige gemiddelde
bij steady-state (± standaardafwijking) voor Cmax en dagelijkse AUC bij volwassenen respectievelijk
914 ± 445 ng/ml en 5.410 ± 3.813 ng*uur/ml. In-vitro-onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen
substraat is voor zowel OATP1B1 of OATP1B3.
In-vitro-onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen remmend effect heeft op CYP1A2, CYP2B6,
CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 of CYP2D6 bij klinisch relevante concentraties en dat het
onwaarschijnlijk is dat het invloed heeft op de klaring van substraten van deze CYP’s.
In vitro onderzoeken wijzen uit dat larotrectinib geen remmend effect heeft op de transporteiwitten
BCRP, P-gp, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2, OATP1B3, BSEP, MATE1 en MATE2-K bij klinisch
relevante concentraties en dat het onwaarschijnlijk is dat het invloed heeft op de klaring van substraten
van deze transporteiwitten.
Absorptie
VITRAKVI is als formulering verkrijgbaar in de vorm van een capsule en drank.
Na een enkele orale dosis van 100 mg bedroeg de gemiddelde absolute biologische beschikbaarheid
van larotrectinib 34% (spreiding: 32% tot 37%). Bij gezonde volwassen personen was de AUC van
larotrectinib voor de formulering als drank vergelijkbaar met die van de capsule, waarbij de Cmax 36%
hoger lag met de formulering van de drank.
Vergeleken met de Cmax en AUC na vasten ’s nachts was bij gezonde personen die VITRAKVI
toegediend kregen na een vet- en calorierijke maaltijd de Cmax van larotrectinib verlaagd met ongeveer
35% en was er geen effect op de AUC.
Effect van middelen die de pH van de maag verhogen, op larotrectinib
Larotrectinib heeft een oplosbaarheid die afhankelijk is van de pH. In-vitro-onderzoeken tonen aan dat
larotrectinib volledig oplosbaar is over het volledige pH-bereik van het maag-darmkanaal, in vloeibare
volumes die relevant zijn voor het maag-darmkanaal. Daarom is het onwaarschijnlijk dat larotrectinib
wordt beïnvloed door pH-modificerende middelen.
Distributie
Het gemiddelde distributievolume van larotrectinib bij gezonde volwassen personen bedroeg 48 l na
intraveneuze toediening van een i.v. microtracer in combinatie met een orale dosis van 100 mg.
Binding van larotrectinib aan humane plasma-eiwitten in vitro bedroeg ongeveer 70% en vond
onafhankelijk van de geneesmiddelconcentratie plaats. De concentratieverhouding van
bloed-tot-plasma bedroeg ongeveer 0,9.
Biotransformatie
Larotrectinib werd in vitro voornamelijk gemetaboliseerd door CYP3A4/5. Na orale toediening van
een enkele dosis van 100 mg radioactief gelabeld larotrectinib aan gezonde volwassen personen,
waren ongewijzigd larotrectinib (19%) en een O-glucuronide dat na verlies van de
hydroxypyrrolidine-ureumgroep wordt gevormd (26%), de belangrijkste circulerende radioactieve
geneesmiddelcomponenten.
Eliminatie
De halfwaardetijd van larotrectinib in plasma van kankerpatiënten die tweemaal daags 100 mg
VITRAKVI kregen, bedroeg ongeveer 3 uur. De gemiddelde klaring (CL) van larotrectinib bedroeg
ongeveer 34 l/uur na intraveneuze toediening van een i.v. microtracer in combinatie met een orale
dosis van 100 mg VITRAKVI.
Uitscheiding
Na orale toediening van 100 mg radioactief gelabeld larotrectinib aan gezonde volwassen personen
werd 58% van de toegediende radioactiviteit teruggevonden in feces en 39% in urine. Wanneer een
i.v. microtracerdosis werd gegeven in combinatie met een orale dosis van 100 mg larotrectinib, werd
35% van de toegediende radioactiviteit teruggevonden in feces en 53% in urine. De fractie die als
ongewijzigd geneesmiddel werd uitgescheiden in urine bedroeg 29% na toediening van een i.v.
microtracerdosis, wat erop duidt dat 29% van de totale klaring plaatsvond via directe uitscheiding via
de nieren.
Lineariteit/non-lineariteit
Het gebied onder de plasmaconcentratie-tijdcurve (AUC) en de maximale plasmaconcentratie (Cmax)
van larotrectinib na een enkele dosis bij gezonde volwassen personen waren tot 400 mg evenredig met
de dosis en bij doses van 600 tot 900 mg iets hoger dan evenredig met de dosis.
Bijzondere populaties
Pediatrische patiënten
Op basis van populatiefarmacokinetische analyses was de blootstelling (Cmax en AUC) bij pediatrische
patiënten bij de aanbevolen dosis van 100 mg/m2 met een maximum van tweemaal daags 100 mg
hoger dan bij volwassenen (≥ 18 jaar oud) die de dosis van tweemaal daags 100 mg kregen (zie
tabel 8).
Gegevens over de blootstelling bij kleine kinderen (1 maand tot < 2 jaar oud) bij de aanbevolen
dosering zijn beperkt (n = 46).
Tabel 8: Blootstelling (Cmax en AUCa) bij patiënten per leeftijdsgroep bij de aanbevolen dosis
van 100 mg/m2 met een maximum van tweemaal daags 100 mg
Leeftijdsgroepn=438bVeranderingsfactor vergeleken met patiënten≥ 18 jaarc
CmaxAUCa
1 tot < 3 maanden123,24,5
3 tot < 6 maanden43,03,2
6 tot < 12 maanden192,11,7
1 tot < 2 jaar111,61,1
2 tot < 6 jaar371,61,1
6 tot < 12 jaar381,31,2
12 tot < 18 jaar320,90,8
≥ 18 jaar2851,01,0
a gebied onder de plasmaconcentratie-tijdcurve (AUC) bij steady-state
b aantal patiënten met 23 september 2024 als datum van de vergrendeling van de gegevens
c veranderingsfactor is de ratio van de genoemde groep ten opzichte van de ≥ 18 jaar groep. Een veranderingsfactor van 1
staat gelijk aan niet verschillend.
Simulaties hebben aangetoond dat de dosis van 50 mg/m2 tweemaal daags bij patiënten jonger dan
3 maanden resulteert in blootstellingen die vergelijkbaar zijn met die bij patiënten van 3 maanden tot
jonger dan 2 jaar bij een dosis van 100 mg/m2 tweemaal daags, zonder dat de blootstellingsparameters
(Cmax, AUC, Cdal) onder de gesimuleerde blootstelling bij patiënten van 3 maanden tot jonger dan
2 jaar komen. Er zijn geen klinische gegevens met een dosis van 50 mg/m2 tweemaal daags bij
patiënten jonger dan 3 maanden.
Ouderen
Er is geen klinisch relevant verschil in blootstelling aan larotrectinib bij patiënten > 65 jaar vergeleken
met die bij jongere patiënten (< 65 jaar).
Patiënten met leverinsufficiëntie
Een farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd bij personen met lichte (Child-Pugh A), matig
ernstige (Child-Pugh B) en ernstige (Child-Pugh C) leverinsufficiëntie, en bij gezonde volwassen
controlepersonen met een normale leverfunctie die overeenstemden qua leeftijd, body mass index en
geslacht. Alle personen kregen een enkele dosis van 100 mg larotrectinib. Bij personen met een lichte,
matig ernstige en ernstige leverfunctiestoornis werd respectievelijk een 1,3-voudige, 2-voudige en
3,2-voudige stijging van de AUC0-inf van larotrectinib waargenomen ten opzichte van de personen met
een normale leverfunctie. De Cmax vertoonde een lichte stijging met respectievelijk een factor 1,1, 1,1
en 1,5.
Patiënten met nierinsufficiëntie
Een farmacokinetisch onderzoek werd uitgevoerd bij personen met terminale nierinsufficiëntie die
dialyse nodig hadden en bij gezonde volwassen controlepersonen met een normale nierfunctie die
overeenstemden qua leeftijd, body mass index en geslacht. Alle personen kregen een enkele dosis van
100 mg larotrectinib. Ten opzichte van personen met een normale nierfunctie werd bij personen met
nierinsufficiëntie een 1,25- en 1,46-voudige stijging waargenomen voor respectievelijk de Cmax en
AUC0-inf van larotrectinib.
Andere bijzondere populaties
Op basis van de populatiefarmacokinetische analyse hebben geslacht en ras geen effect op de
systemische blootstelling aan larotrectinib.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Systemische toxiciteit
Systemische toxiciteit werd geëvalueerd in onderzoeken bij ratten en apen met een dagelijkse orale
toediening tot maximaal 3 maanden. Dosisbeperkende huidlaesies werden alleen waargenomen bij
ratten en waren de hoofdoorzaak voor mortaliteit en morbiditeit. Bij apen werden geen huidlaesies
waargenomen.
Bij apen waren klinische tekenen van gastro-intestinale toxiciteit dosisbeperkend. Bij ratten werd
ernstige toxiciteit (STD10) waargenomen bij doses die overeenstemden met 1-2 maal de humane AUC
bij de aanbevolen klinische dosis. Bij apen werd geen relevante systemische toxiciteit waargenomen
bij doses die overeenstemden met > 10 maal de humane AUC bij de aanbevolen klinische dosis.
Embryotoxiciteit/teratogeniciteit
Bij drachtige ratten en konijnen bij doses die toxisch waren voor het moederdier, d.w.z.
overeenkomend met 32 maal (ratten) en 16 maal (konijnen) de humane AUC bij de aanbevolen
klinische dosis, was larotrectinib bij dagelijkse dosering gedurende de periode van organogenese niet
teratogeen en embryotoxisch. Bij beide diersoorten passeert larotrectinib de placenta.
Reproductietoxiciteit
Er is met larotrectinib geen onderzoek naar de vruchtbaarheid uitgevoerd. In 3 maanden durende
onderzoeken naar de toxiciteit had larotrectinib geen histologisch effect op de mannelijke
voortplantingsorganen van ratten en apen bij de hoogste geteste doses die overeenkomen met ongeveer
7 maal (mannelijke ratten) en 10 maal (mannelijke apen) de humane AUC bij de aanbevolen klinische
dosis. Bovendien had larotrectinib geen effect op spermatogenese bij ratten.
In een 1 maand durend onderzoek met herhaalde dosering bij ratten werden minder corpora lutea, een
toegenomen incidentie van anoestrus en een verminderd uterusgewicht met atrofie van de uterus
waargenomen; deze effecten waren omkeerbaar. In 3 maanden durende onderzoeken naar de toxiciteit
bij ratten en apen werden geen effecten waargenomen op de vrouwelijke voortplantingsorganen bij
doses die overeenkomen met ongeveer 3 maal (vrouwelijke ratten) en 17 maal (vrouwelijke apen) de
humane AUC bij de aanbevolen klinische dosis.
Larotrectinib werd aan jonge ratten toegediend van dag 7 tot 70 na de geboorte (PND, postnatale dag).
Mortaliteit vóór het spenen (vóór PND 21) werd waargenomen bij het hoge dosisniveau dat
overeenkomt met 2,5 tot 4 maal de AUC bij de aanbevolen dosis. Effecten op de groei en het
zenuwstelsel werden gezien bij 0,5 tot 4 maal de AUC bij de aanbevolen dosis. De toename van het
lichaamsgewicht was bij mannetjes- en vrouwtjespups vóór het spenen verminderd, met een stijging
bij vrouwtjes na het spenen aan het eind van de blootstelling, terwijl bij mannetjes verminderde
toename van het lichaamsgewicht ook na het spenen werd gezien, zonder herstel. De verminderde
groei bij mannetjes ging gepaard met verlate puberteit. Effecten op het zenuwstelsel (d.w.z.
veranderde functionaliteit van de achterpoot en, waarschijnlijk, vaker sluiten van de oogleden)
vertoonden gedeeltelijk herstel. Er werd ook een daling van het percentage drachten gemeld, ondanks
de normale paring bij het hoge dosisniveau.
Genotoxiciteit en carcinogeniciteit
Er is met larotrectinib geen onderzoek naar carcinogeniciteit uitgevoerd.
Larotrectinib was niet mutageen bij bacteriële reverse mutatie (Ames)-tests en bij in vitro
mutagenesetests bij zoogdieren. Larotrectinib was negatief in de in vivo micronucleustest bij muizen
bij de maximaal verdragen dosis van 500 mg/kg.
Veiligheidsfarmacologie
In vitro en in vivo werd bij diverse diersoorten de veiligheidsfarmacologie van larotrectinib
geëvalueerd in diverse onderzoeken naar de effecten op het cardiovasculaire stelsel, CZS,
ademhalings- en gastro-intestinale stelsel. Larotrectinib had geen nadelig effect op hemodynamische
parameters en ECG-intervallen bij telegemeten apen bij blootstellingen (Cmax) die ongeveer het 6-voud
zijn van de humane therapeutische blootstellingen. Bij volwassen dieren (ratten, muizen, java-apen)
vertoonde larotrectinib geen neuropsychologische bevindingen bij een blootstelling (Cmax) die
minstens 7 maal hoger was dan de humane blootstelling. Bij ratten had larotrectinib geen effect op de
ademhalingsfunctie, bij blootstellingen (Cmax) van ten minste 8 maal de humane therapeutische
blootstelling. Bij ratten versnelde larotrectinib de darmtransit en verhoogde de maagsapsecretie en
zuurgraad in de maag.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Gezuiverd water
Hydroxypropylbetadex 0,69
Sucralose (E 955)
Natriumcitraat (E 331)
Natriumbenzoaat (E 211)
Aardbeismaakstof
Citroenzuur (E 330)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.
Na opening: 10 dagen.
Bewaren in de koelkast (2 °C - 8 °C)

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren in de koelkast (2 °C - 8 °C).
Niet in de vriezer bewaren.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na opening, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Fles van amberkleurig glas (type III) met een kindveilige polypropyleen (PP) schroefdop.
Elke doos bevat twee flessen met ieder 50 ml drank.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Instructies voor gebruik
Doseerspuit voor orale toediening
-Gebruik een geschikte doseerspuit voor orale toediening met CE-markering en een flesadapter
(diameter 28 mm) indien van toepassing.
-Gebruik voor volumes kleiner dan 1 ml een doseerspuit voor orale toediening van 1 ml
met een maatverdeling per 0,1 ml.
-Gebruik voor volumes van 1 ml en groter een doseerspuit voor orale toediening van 5 ml
met een maatverdeling per 0,2 ml.
-Open de fles: druk op de dop van de fles en draai hem linksom.
-Breng de flesadapter in de hals van de fles in en zorg dat deze stevig vast zit.
-Pak de doseerspuit voor orale toediening en zorg dat de zuiger volledig is ingedrukt. Breng de
doseerspuit voor orale toediening in de opening van de adapter in. Draai de fles ondersteboven.
-Vul de doseerspuit voor orale toediening met een kleine hoeveelheid oplossing door de zuiger
omlaag te trekken. Duw vervolgens zuiger omhoog om eventuele bellen te verwijderen.
-Trek de zuiger omlaag tot aan de schaalmarkering die overeenkomt met de voorgeschreven
hoeveelheid in ml.
-Draai de fles weer rechtop en trek de doseerspuit voor orale toediening uit de flesadapter.
-Duw de zuiger langzaam in en richt de vloeistof naar de binnenkant van de wang, zodat deze op
een natuurlijke wijze wordt doorgeslikt.
-Sluit de fles met de oorspronkelijke dop van de fles (en laat de adapter op zijn plaats zitten).
Neus-maagsonde
-Gebruik een geschikte neus-maagsonde.De buitendiameter van de neus-maagsonde dient te
worden gekozen op basis van de kenmerken van de patiënt. Veelgebruikte diameters en lengtes
van de sonde en afgeleide vulvolumes worden weergegeven in tabel 9.
-De toediening van voeding dient te worden gestopt en de sonde te worden doorgespoeld met
minimaal 10 ml water. OPMERKING: zie het punt hieronder voor uitzonderingen voor
pasgeborenen en patiënten met vochtrestricties in het sub-punt direct hieronder.
-Er dient een geschikte spuit te worden gebruikt om VITRAKVI in de neus-maagsonde toe te
dienen.
De sonde dient daarna nogmaals met minimaal 10 ml water te worden doorgespoeld om ervoor
te zorgen dat de dosis VITRAKVI wordt toegediend en om de sonde te reinigen.
Bij pasgeborenen en kinderen met vochtrestricties kan een minimaal doorspoelvolume van
0,5 ml tot 1 ml, of doorspoelen met lucht, nodig zijn om VITRAKVI geheel toe te dienen.
-Start de toediening van voeding weer.

Tabel 9: Aanbevolen afmetingen van de sonde per leeftijdscategorie

Patiënt

Diameter sonde voor

standaardvoedingen

Diameter sondeLengte sonde (cm)Vulvolume sonde (ml)
voor voedingen
met hoge
dichtheid
Pasgeborene4-5 FR6 FR40-500,25-0,5
Kind6 FR8 FR50-800,7-1,4
Volwassene8 FR10 FR80-1201,4-4,2
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale
voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Bayer AG
51368 Leverkusen
Duitsland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/19/1385/004
  • VITRAKVI 20 mg/ml drank

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN

DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 19 september 2019
Datum van laatste verlenging: 18 juli 2025

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Vitrakvi

EU-vergunningsnummer EU/1/19/1385
Werkzame stof (INN) larotrectinib sulfate
ATC-code L01XE53
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Bayer AG
Status van de vergunning Vergund (19-09-2019)
  • Voorwaardelijke vergunning
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 04-08-2026