SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Vimizim
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Vimizim 1 mg/ml concentraat voor oplossing voor infusie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke ml oplossing bevat 1 mg elosulfase alfa*. Elke injectieflacon van 5 ml bevat 5 mg elosulfase alfa*.
*Elosulfase alfa is een recombinante vorm van humaan N-acetylgalactosamine-6-sulfatase (rhGALNS) en wordt geproduceerd in een kweek van ovariumcellen van Chinese hamsters met recombinant DNA-technologie.
Hulpstoffen met bekend effect:
Elke injectieflacon van 5 ml bevat 8 mg natrium en 100 mg sorbitol (E420).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Concentraat voor oplossing voor infusie (steriel concentraat).
Een heldere tot licht opaalachtige en kleurloze tot lichtgele oplossing.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Vimizim is geïndiceerd voor de behandeling van mucopolysacharidose, type IVA (Morquio A-syndroom, MPS IVA) bij patiënten van alle leeftijden.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet onder toezicht staan van een arts die ervaren is in het behandelen van patiënten met MPS IVA of andere erfelijke metabole ziekten. Vimizim moet worden toegediend door een daartoe opgeleide beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg die kan omgaan met medische noodgevallen. Toediening thuis onder het toezicht van een daartoe opgeleide beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg kan worden overwogen voor patiënten die hun infusies goed verdragen.
Dosering
De aanbevolen dosering elosulfase alfa is 2 mg/kg lichaamsgewicht, eenmaal per week toegediend. Het totale infusievolume moet worden toegediend over ongeveer 4 uur (zie tabel 1).
Wegens de kans op overgevoeligheidsreacties op elosulfase alfa moeten de patiënten 30 tot 60 minuten vóór de start van de infusie antihistaminica met of zonder antipyretica krijgen (zie rubriek 4.4).
Speciale populaties
Ouderen (≥ 65 jaar)
De veiligheid en werkzaamheid van Vimizim bij patiënten ouder dan 65 jaar zijn nog niet vastgesteld, en er kan voor deze patiënten geen alternatief behandelingsschema worden aanbevolen. Het is niet bekend of oudere patiënten anders reageren dan jonge patiënten.
Pediatrische patiënten
De dosering voor pediatrische patiënten is dezelfde als voor volwassenen. De momenteel beschikbare gegevens worden beschreven in rubriek 4.8 en rubriek 5.1.
Wijze van toediening
Uitsluitend voor intraveneuze infusie.
Patiënten die minder dan 25 kg wegen, moeten een totaal volume van 100 ml krijgen. Bij verdunning in 100 ml moet de initiële infusiesnelheid 3 ml/uur zijn. De infusiesnelheid kan, indien verdraagbaar, om de 15 minuten worden verhoogd als volgt: eerst wordt de snelheid verhoogd tot 6 ml/uur, dan wordt de snelheid om de 15 minuten verhoogd in stappen van 6 ml/uur tot een maximale snelheid van 36 ml/uur is bereikt.
Patiënten die 25 kg of meer wegen, moeten een totaal volume van 250 ml krijgen. Bij verdunning in 250 ml is de initiële infusiesnelheid 6 ml/uur. De infusiesnelheid kan, indien verdraagbaar, om de 15 minuten worden verhoogd als volgt: eerst wordt de snelheid verhoogd tot 12 ml/uur, dan wordt de snelheid om de 15 minuten verhoogd in stappen van 12 ml/uur tot een maximale snelheid van 72 ml/uur is bereikt.
Tabel 1: Aanbevolen infusievolumes en -snelheden*
| Patiëntge wicht (kg) | Totaal infusievo lume (ml) | Stap 1 Initiële infusiesn elheid 0-15 minuten (ml/uur) | Stap 2 15-30 minuten (ml/uur) | Stap 3 30-45 minuten (ml/uur) | Stap 4 45-60 minuten (ml/uur) | Stap 5 60-75 minuten (ml/uur) | Stap 6 75-90 minuten (ml/uur) | Stap 7 90+ minuten (ml/uur) |
| < 25 | 100 | 3 | 6 | 12 | 18 | 24 | 30 | 36 |
| ≥ 25 | 250 | 6 | 12 | 24 | 36 | 48 | 60 | 72 |
* De infusiesnelheid kan worden verhoogd zolang de patiënt dit verdraagt.
Voor instructies over verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.
4.3 Contra-indicaties
Levensbedreigende overgevoeligheid (anafylactische reactie) voor de werkzame stof(fen) of voor (één van) de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen (zie rubriek 4.4).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Anafylaxie en ernstige allergische reacties
Anafylaxie en ernstige allergische reacties werden gemeld in klinische onderzoeken. Daarom moet geschikte medische ondersteuning klaar en beschikbaar zijn wanneer elosulfase alfa wordt toegediend. Indien deze reacties optreden, moet de infusie onmiddellijk worden gestopt en moet geschikte medische behandeling worden gestart. De huidige medische normen voor spoedbehandeling moeten worden nageleefd. Bij patiënten die tijdens de infusie allergische reacties hebben ondervonden, moet bij hertoediening voorzichtigheid worden betracht.
Infusiereacties
Infusiereacties (IR’s) waren de vaakst waargenomen bijwerkingen in klinische onderzoeken. IR’s kunnen bestaan uit allergische reacties. Patiënten moeten vóór de infusie antihistaminica met of zonder antipyretica krijgen (zie rubriek 4.2). De behandeling van IR’s moet gebaseerd zijn op de ernst van de reactie en bestaan uit vertraging of tijdelijke stopzetting van de infusie en/of toediening van aanvullende antihistaminica, antipyretica en/of corticosteroïden. Indien ernstige infusiereacties optreden, moet de infusie onmiddellijk worden gestopt en moet geschikte behandeling worden gestart. Bij hertoediening na een ernstige reactie moet voorzichtigheid aan de dag worden gelegd onder nauw toezicht van de behandelende arts.
Compressie van de halswervelkolom
In klinische onderzoeken werd compressie van de halswervelkolom (spinal/cervical cord compression, SCC) waargenomen, zowel bij patiënten die Vimizim kregen als bij patiënten die placebo kregen. Patiënten moeten worden gecontroleerd op klachten en symptomen van compressie van de halswervelkolom (waaronder rugpijn, verlamming van de ledematen onder het niveau van de compressie, urinaire en fecale incontinentie) en moeten geschikte klinische zorg krijgen.
Natriumarm dieet
Dit geneesmiddel bevat 8 mg natrium per injectieflacon, overeenkomend met 0,4% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g natrium voor een volwassene, en wordt toegediend in een natriumchloride 9 mg/ml (0,9%) oplossing voor infusie (zie rubriek 6.6).
Sorbitol (E420)
Dit geneesmiddel bevat 100 mg sorbitol per injectieflacon, overeenkomend met 40 mg/kg. Dit geneesmiddel mag niet worden toegediend aan patiënten met hereditaire fructose-intolerantie (HFI), tenzij strikt noodzakelijk.
Bij zuigelingen en jonge kinderen (jonger dan 2 jaar) kan fructose-intolerantie nog niet zijn gediagnosticeerd. Intraveneus toegediende geneesmiddelen die sorbitol/fructose bevatten, kunnen levensbedreigend zijn. Het voordeel van de behandeling voor het kind moet voorafgaand aan de behandeling grondig worden afgewogen tegen de risico’s die eraan verbonden zijn.
Er moet bij iedere patiënt een uitgebreide anamnese met betrekking tot symptomen van hereditaire fructose-intolerantie worden afgenomen voordat dit geneesmiddel wordt toegediend.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van Vimizim bij zwangere vrouwen.
De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft zwangerschap of ontwikkeling van het embryo/de foetus (zie rubriek 5.3). Deze onderzoeken hebben echter een beperkte relevantie. Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Vimizim te vermijden tijdens de zwangerschap, tenzij het duidelijk noodzakelijk is.
Borstvoeding
Uit beschikbare gegevens over de voortplanting bij dieren blijkt dat elosulfase alfa in de melk wordt uitgescheiden. Het is niet bekend of elosulfase alfa bij de mens in de moedermelk wordt uitgescheiden, maar er wordt geen systemische blootstelling via de moedermelk verwacht. Wegens gebrek aan gegevens bij de mens dient Vimizim alleen te worden toegediend aan vrouwen die borstvoeding geven, als het mogelijke voordeel opweegt tegen het mogelijke risico voor het kind.
Vruchtbaarheid
Er werd geen verminderde vruchtbaarheid waargenomen in niet-klinische onderzoeken (zie rubriek 5.3) met elosulfase alfa.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Vimizim heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Duizeligheid werd gemeld tijdens Vimizim-infusies; als duizeligheid voorkomt na de infusie, kan de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen, beïnvloed worden.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De beoordeling van de bijwerkingen is gebaseerd op de blootstelling van 176 patiënten met MPS IVA, in de leeftijd van 5 tot 57 jaar, aan 2 mg/kg elosulfase alfa eenmaal per week (n=58), 2 mg/kg elosulfase alfa eenmaal om de andere week (n=59), of placebo (n=59), in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek.
De meerderheid van de bijwerkingen in klinische onderzoeken waren infusiereacties, gedefinieerd als reacties die optreden na initiatie van de infusie tot het einde van de dag na de infusie. Er werden ernstige infusiereacties waargenomen in klinische onderzoeken waaronder anafylaxie, overgevoeligheid en braken. De meest voorkomende symptomen van infusiereacties (treden op bij ≥ 10% van de patiënten behandeld met Vimizim en ≥ 5% meer in vergelijking met placebo) waren hoofdpijn, misselijkheid, braken, pyrexie, rillingen en buikpijn. De infusiereacties waren doorgaans licht of matig ernstig van aard, de frequentie was hoger tijdens de eerste 12 behandelingsweken en de IR’s leken na verloop van tijd minder vaak voor te komen.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De gegevens in de onderstaande tabel 2 beschrijven de bijwerkingen uit klinische onderzoeken bij patiënten behandeld met Vimizim.
Frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥1/10), vaak (≥1/100, <1/10), soms (≥1/1.000, <1/100), zelden (≥1/10.000, <1/1.000), zeer zelden (<1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep zijn de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 2: Bijwerkingen bij patiënten behandeld met Vimizim
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA | Voorkeursterm volgens MedDRA | Frequentie |
| Immuunsysteemaandoeningen | Anafylaxie | Soms |
| Overgevoeligheid | Vaak | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn | Zeer vaak |
| Duizeligheid | Zeer vaak | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Dyspneu | Zeer vaak |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Diarree, braken, orofaryngeale pijn, pijn in de bovenbuik, buikpijn, misselijkheid | Zeer vaak |
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | Myalgie | Vaak |
| Koude rillingen | Zeer vaak | |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Pyrexie | Zeer vaak |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Immunogeniciteit
Alle patiënten ontwikkelden antistoffen tegen elosulfase alfa in klinische onderzoeken. Ongeveer 80% van de patiënten ontwikkelde neutraliserende antistoffen die de binding van elosulfase alfa aan de kation-onafhankelijke mannose-6-fosfaatreceptor konden remmen. Aanhoudende verbeteringen in de werkzaamheidsmaten en vermindering van keratansulfaat (KS) in urine in de loop van de tijd werden waargenomen in verschillende klinische onderzoeken, ondanks de aanwezigheid van anti-elosulfase-alfa-antistoffen. Er werden geen correlaties gevonden tussen hogere antistoftiters of neutraliserende antistofpositiviteit en dalingen in de werkzaamheidsmaten of het optreden van anafylaxie of andere overgevoeligheidsreacties. IgE-antistoffen tegen elosulfase alfa werden ontdekt bij ≤ 10% van de behandelde patiënten en werden niet consistent in verband gebracht met anafylaxie of andere overgevoeligheidsreacties en/of terugtrekking uit de behandeling.
Pediatrische patiënten
Bij patiënten in de leeftijd < 5 jaar kwam het algemene veiligheidsprofiel van Vimizim bij 2 mg/kg/week overeen met het veiligheidsprofiel van Vimizim dat is waargenomen bij oudere kinderen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
In klinische onderzoeken werden doseringen elosulfase alfa van maximaal 4 mg/kg per week onderzocht en er werden geen specifieke klachten of symptomen gezien na de hogere doseringen. Er werden geen verschillen waargenomen in het veiligheidsprofiel. Voor de behandeling van bijwerkingen, zie rubriek 4.4 en 4.8.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Overige producten voor spijsverteringskanaal en stofwisseling, enzymen. ATC-code: A16AB12.
Werkingsmechanisme
Mucopolysacharidose omvat een groep lysosomale stapelingsziekten die veroorzaakt worden door een gebrek aan specifieke lysosomale enzymen die nodig zijn voor het katabolisme van glycosaminoglycanen (GAG). MPS IVA wordt gekenmerkt door het ontbreken van, of een merkbare vermindering in de activiteit van N-acetylgalactosamine-6-sulfatase. Het tekort aan sulfataseactiviteit leidt tot de opstapeling van de GAG-substraten, KS en chondroïtine-6-sulfaat (C6S), in het lysosomale compartiment van cellen in het hele lichaam. De opstapeling leidt tot uitgebreide cel-, weefsel- en orgaandisfunctie. Elosulfase alfa is bedoeld voor het afgeven van het exogene enzym N-acetylgalactosamine-6-sulfatase dat dan wordt opgenomen in de lysosomen, en het katabolisme van de GAG’s KS en C6S verhoogt. Enzymopname via cellen in de lysosomen wordt gemedieerd door kation-onafhankelijke mannose-6-fosfaatreceptoren, wat tot een herstelde GALNS-activiteit en klaring van KS en C6S leidt.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Klinische onderzoeken met Vimizim hebben de impact van de behandeling op de systemische manifestaties van MPS IVA beoordeeld in verschillende domeinen, waaronder uithoudingsvermogen, ademhalingsfunctie, groeisnelheid en mobiliteit, en ook KS in urine.
Er werden in totaal 235 patiënten met MPS IVA geregistreerd en in zes klinische onderzoeken aan Vimizim blootgesteld.
De veiligheid en werkzaamheid van Vimizim werden beoordeeld in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd, klinisch fase 3-onderzoek met 176 patiënten met MPS IVA, in de leeftijd van 5 tot 57 jaar. De meerderheid van de patiënten was klein van gestalte en had een beperkt uithoudingsvermogen en musculoskeletale symptomen. In het onderzoek werden patiënten ingeschreven die op baseline meer dan 30 meter (m) maar minder dan 325 m konden lopen in een 6-minutenwandeltest (6MWT).
De patiënten kregen elke week 2 mg/kg elosulfase alfa (n=58) of om de andere week 2 mg/kg (n=59), of placebo (n=59) voor een totale duur van 24 weken. Alle patiënten werden vóór elke infusie behandeld met antihistaminica. Het primaire eindpunt was de verandering ten opzichte van baseline in de 6MWT-afstand in vergelijking met placebo op week 24. De secundaire eindpunten waren de verandering ten opzichte van baseline in de 3-minutentraplooptest (Stair Climb Test, MSCT) en KS-gehaltes in urine op week 24. Vervolgens werd een totaal van 173 patiënten geregistreerd in een uitbreidingsonderzoek waarin de patiënten elke week of om de andere week 2 mg/kg elosulfase alfa kregen, en daarna allemaal werden overgeschakeld op 2 mg/kg elke week nadat de resultaten van week 24 beschikbaar waren.
De primaire en secundaire eindpunten werden geëvalueerd op week 24 (zie tabel 3). Het gemodelleerde behandeleffect in de afstand die werd afgelegd in 6 minuten, in vergelijking met placebo, was 22,5 m (CI95, 4,0, 40,9; p=0,0174) voor het doseringsschema met 2 mg/kg per week. Het gemodelleerde behandeleffect in het aantal beklommen trappen/minuut, in vergelijking met placebo, was 1,1 trappen/minuut (CI95, -2,1, 4,4; p=0,4935) voor het doseringsschema met 2 mg/kg per week. Het gemodelleerde behandeleffect voor de procentuele verandering in KS in urine, in vergelijking met placebo, was -40,7% (CI95, -49,0, -32,4; p<0,0001) voor het doseringsschema met 2 mg/kg per week. Het verschil was voor alle eindpunten het grootst tussen de placebogroep en de wekelijkse behandelgroep. Voor het schema met toediening om de andere week waren de resultaten in de afstand afgelegd in 6 minuten of in beklommen trappen per minuut vergelijkbaar met placebo.
Tabel 3: Resultaten uit het placebogecontroleerde onderzoek met 2 mg per kg per week
| Vimizim | Placebo | Vimizim vs. placebo | |||||
| Baseline | Week 24 | Verandering | Baseline | Week 24 | Verandering | Verschil in veranderingen | |
| N | 58 | 57* | 57 | 59 | 59 | 59 | |
| 6-minutenwandeltest (meter) | |||||||
Gemiddelde ± SD | 203,9 ±76,32 | 243,3 ±83,53 | 36,5 ±58,49 | 211,9 ±69,88 | 225,4 ±83,22 | 13,5 ±50,63 | 22,5 (CI95, 4,0, 40,9) (p = 0,0174) |
Modelgebaseerd gemiddelde‡ (95% CI) p-waarde | |||||||
| 3-minutentraplooptest (aantal trappen/minuut) | |||||||
Gemiddelde ± SD | 29,6 ±16,44 | 34,9 ± 18,39 | 4,8 ± 8,06 | 30,0 ± 14,05 | 33,6 ± 18,36 | 3,6 ± 8,51 | 1,1 (CI95, -2,1, 4,4) (p = 0,4935) |
Modelgebaseerd gemiddelde‡ (95% CI) p-waarde | |||||||
* Eén patiënt in de groep met Vimizim stopte na 1 infusie
‡ Modelgebaseerd gemiddelde van Vimizim versus placebo, aangepast voor baseline
In aanvullende uitbreidingsonderzoeken vertoonden patiënten die elke week 2 mg/kg elosulfase alfa kregen een behoud van de initiële verbetering in uithoudingsvermogen en een aanhoudende vermindering van KS in urine tot 156 weken.
Pediatrische patiënten
Het is belangrijk om zo vroeg mogelijk met de behandeling te beginnen.
De meerderheid van de patiënten die Vimizim kregen tijdens klinische onderzoeken waren in de pediatrische en adolescente leeftijdsgroep (5 tot 17 jaar). In een open-label onderzoek kregen 15 pediatrische patiënten met MPS IVA jonger dan 5 jaar (9 maanden tot < 5 jaar) 2 mg/kg Vimizim eenmaal per week gedurende 52 weken. Patiënten volgden een langdurige observatiestudie van ten minste nogmaals 52 weken, voor de totale doorlooptijd van 104 weken. Veiligheids- en farmacodynamische resultaten bij deze patiënten komen overeen met de resultaten die gedurende de eerste 52 weken zijn waargenomen (zie rubriek 4.8). De basis gemiddelde (±SD) genormaliseerde stahoogte z-score was -1,6 (±1,61). Na de eerste 52 weken van behandeling was de genormaliseerde stahoogte z-score -1,9 (±1,62). In week 104 was de gemiddelde (±SD) genormaliseerde stahoogte z-score -3,1 (±1,13).
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Vimizim in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met MPS IVA (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetische parameters van elosulfase alfa werden geëvalueerd bij 23 patiënten met MPS IVA die gedurende 22 weken wekelijkse intraveneuze infusies kregen met 2 mg/kg elosulfase alfa over ongeveer 4 uur, en de parameters op week 0 en week 22 werden vergeleken. In week 22 stegen de gemiddelde AUC0-t en Cmax met respectievelijk 181% en 192%, in vergelijking met week 0.
Tabel 4: Farmacokinetische eigenschappen
| Farmacokinetische parameter | Week 0 Gemiddelde (SD) | Week 22 Gemiddelde (SD) |
| AUC0-t, minuut • µg/ml* | 238 (100) | 577 (416) |
| Cmax, µg/ml† | 1,49 (0,534) | 4,04 (3,24) |
| CL, ml/minuut/kg‡ | 10,0 (3,73) | 7,08 (13,0) |
| t1/2, minuut§ | 7,52 (5,48) | 35,9 (21,5) |
| Tmax, minuut¶ | 172 (75,3) | 202 (90,8) |
* AUC0-t, gebied onder de curve plasmaconcentratie-tijd van tijdstip nul tot het tijdstip van de laatste meetbare concentratie;
† Cmax, maximale waargenomen plasmaconcentratie;
‡ CL, totale klaring van elosulfase alfa na intraveneuze toediening;
§ t1/2, eliminatiehalfwaardetijd;
¶ Tmax, tijd vanaf nul tot maximale plasmaconcentratie
Biotransformatie
Elosulfase alfa is een eiwit en wordt naar verwachting metabool afgebroken via peptidehydrolyse. Bijgevolg verwacht men niet dat een verminderde leverfunctie enig effect zal hebben op de farmacokinetiek van elosulfase alfa.
Eliminatie
De eliminatie van elosulfase alfa via de nieren wordt als een minder belangrijke klaringsroute beschouwd. De gemiddelde halfwaardetijd (t1/2) steeg van 7,52 minuten op week 0 tot 35,9 minuten op week 22. Mannelijke en vrouwelijke patiënten hadden een vergelijkbare klaring van elosulfase alfa, en de klaring bleek niet te worden beïnvloed door de leeftijd of het gewicht op week 22. De impact van antistoffen op de farmacokinetiek van elosulfase alfa werd beoordeeld. Er was geen duidelijk verband tussen de totale antistoftiter en de klaring van elosulfase. Patiënten met positieve neutraliserende antistofreacties hadden echter lagere totale klaringswaarden (clearing, CL) en een verlengde t1/2. Ondanks de verandering in het farmacokinetische profiel had de aanwezigheid van neutraliserende antistoffen geen invloed op de farmacodynamiek, de werkzaamheid of de veiligheid van de patiënten die met elosulfase alfa werden behandeld. Er was geen opstapeling van elosulfase alfa in plasma merkbaar na wekelijkse toediening.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie ter evaluatie van het centrale zenuwstelsel, ademhalingsstelsel en cardiovasculaire systeem, op het gebied van toxiciteit bij enkelvoudige en herhaalde dosering bij ratten en apen of vruchtbaarheid en embryofoetale ontwikkeling bij ratten of konijnen. De evaluatie van het peri- en postnatale ontwikkelingsonderzoek bij ratten wordt belemmerd door de latere toediening van DPH, en heeft dus beperkte relevantie.
Er werd geen langdurig onderzoek met elosulfase alfa uitgevoerd bij dieren ter evaluatie van het carcinogene potentieel of onderzoek ter evaluatie van het mutagene potentieel. Er werden reproductieonderzoeken uitgevoerd bij ratten met doses die tot 10 maal hoger waren dan de dosis bij mensen; deze onderzoeken hebben geen bewijzen voor een verminderde vruchtbaarheid of voortplantingsprestatie aan het licht gebracht.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Natriumacetaattrihydraat
Natriumdiwaterstoffosfaatmonohydraat
Argininehydrochloride
Sorbitol (E420)
Polysorbaat 20
Water voor injecties
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die welke vermeld zijn in rubriek 6.6.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
Na verdunning
Chemische en fysische stabiliteit tijdens het gebruik werd aangetoond voor een periode tot 24 uur bij 2°C – 8°C gevolgd door een periode tot 24 uur bij 23°C – 27°C.
Vanuit een microbiologisch veiligheidsstandpunt dient de verdunde oplossing onmiddellijk te worden gebruikt. Indien niet onmiddellijk gebruikt, zijn de bewaartijden en -omstandigheden tijdens het gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker; normaal mogen deze niet meer bedragen dan 24 uur bij 2°C – 8°C, gevolgd door maximaal 24 uur bij 23°C – 27°C tijdens toediening.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de koelkast (2°C – 8°C). Niet in de vriezer bewaren.
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na verdunning, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Heldere glazen injectieflacon (Type I) met een butylrubberen stop en een flip-off krimpzegel (aluminium) met een plastic dop.
Verpakkingsgrootten: 1 injectieflacon.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Elke injectieflacon Vimizim is alleen voor eenmalig gebruik bestemd. Vimizim moet met een aseptische techniek worden verdund met natriumchlorideoplossing 9 mg/ml (0,9%) voor infusie. De verdunde oplossing wordt met een infusieset aan patiënten toegediend. Er kan een infusieset met een in-line filter van 0,2 μm worden gebruikt.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
Bereiding van de Vimizim-infusie
Er moet een aseptische techniek worden toegepast.
Vimizim moet vóór de toediening worden verdund.
Het aantal te verdunnen injectieflacons is gebaseerd op het gewicht van de individuele patiënt. De aanbevolen dosis is 2 mg per kg.
- 1.
Het aantal te verdunnen injectieflacons op basis van het gewicht van de individuele patiënt en de aanbevolen dosis van 2 mg/kg wordt bepaald aan de hand van de volgende berekening:
- Patiëntgewicht (kg) vermenigvuldigd met 2 (mg/kg) = patiëntdosis (mg)
Patiëntdosis (mg) gedeeld door 1 (mg/ml concentraat Vimizim) = totaal aantal ml
Vimizim
- Totaal aantal (ml) Vimizim gedeeld door 5 ml per injectieflacon = totaal aantal injectieflacons
- 2. Het berekende totale aantal injectieflacons wordt afgerond naar de volgende volledige injectieflacon. Het correcte aantal injectieflacons wordt uit de koelkast gehaald. Verhit de injectieflacons niet en warm ze niet op in de magnetron. De injectieflacons niet schudden.
- 3.
Neem een infusiezak met natriumchlorideoplossing van 9 mg/ml (0,9%) voor infusie die geschikt is voor intraveneuze toediening. Het totale volume van de infusie wordt bepaald door het lichaamsgewicht van de patiënt.
- Patiënten die minder dan 25 kg wegen moeten een totaal volume van 100 ml krijgen.
- Patiënten die 25 kg of meer wegen moeten een totaal volume van 250 ml krijgen.
- 4. Vóór het opzuigen van Vimizim uit de injectieflacon moet elke injectieflacon visueel worden gecontroleerd op fijne deeltjes en verkleuring. Omdat dit een eiwitoplossing is, kan een lichte vlokvorming (dunne doorzichtige vezels) ontstaan. De Vimizim-oplossing moet helder tot licht opaalachtig en kleurloos tot lichtgeel zijn. Niet gebruiken indien de oplossing is verkleurd of er zich zichtbare deeltjes in de oplossing bevinden.
- 5. Er moet een volume van de natriumchlorideoplossing 9 mg/ml (0,9%) voor infusie worden opgezogen uit de infusiezak en worden afgevoerd, dat gelijk is aan het volume Vimizim-concentraat dat moet worden toegevoegd.
- 6. Het berekende volume Vimizim wordt langzaam opgezogen uit het correcte aantal injectieflacons; hierbij moet voorzichtigheid aan de dag worden gelegd om overmatige schokken te vermijden.
- 7. Vimizim wordt langzaam aan de infusiezak toegevoegd waarbij schokken wordt vermeden.
- 8. De infusiezak moet zachtjes worden omgedraaid om voor een goede verdeling van Vimizim te zorgen. De oplossing niet schudden.
- 9. De verdunde oplossing wordt aan patiënten toegediend met een infusieset. Er kan een infusieset met een in-line filter van 0,2 µm gebruikt worden.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
BioMarin International Limited
Shanbally, Ringaskiddy
County Cork, P43 R298
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/14/914/001
9. DATUM EERSTE VERGUNNINGVERLENING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 28 april 2014
Datum van laatste verlenging:
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
MM/JJJJ
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau (http://www.ema.europa.eu).
