SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Symkevi
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Symkevi 50 mg/75 mg filmomhulde tabletten
Symkevi 100 mg/150 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Symkevi 50 mg/75 mg filmomhulde tabletten
Elke tablet bevat 50 mg tezacaftor en 75 mg ivacaftor.
Symkevi 100 mg/150 mg filmomhulde tabletten
Elke tablet bevat 100 mg tezacaftor en 150 mg ivacaftor.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet)
Symkevi 50 mg/75 mg filmomhulde tabletten
Witte, capsulevormige tablet met aan een zijde ‘V50’ ingeslagen en aan de andere zijde glad (afmetingen 12,70 mm x 6,78 mm).
Symkevi 100 mg/150 mg filmomhulde tabletten
Gele, capsulevormige tablet met aan een zijde ‘V100’ ingeslagen en aan de andere zijde glad (afmetingen 15,9 mm x 8,5 mm).
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Symkevi is geïndiceerd in een combinatieschema met ivacaftor tabletten voor de behandeling van patiënten met cystische fibrose (CF) van 6 jaar en ouder die homozygoot zijn voor de F508del-mutatie of die heterozygoot zijn voor de F508del-mutatie en één van de volgende mutaties hebben in het cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR)-gen: P67L, R117C, L206W, R352Q, A455E, D579G, 711+3A→G, S945L, S977F, R1070W, D1152H, 2789+5G→A, 3272-26A→G en 3849+10kbC→T.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Symkevi dient uitsluitend te worden voorgeschreven door artsen met ervaring in de behandeling van CF. Wanneer het genotype van de patiënt niet bekend is, dient een accurate en gevalideerde genotyperingsmethode te worden uitgevoerd om de aanwezigheid van een van de geïndiceerde mutaties te bevestigen met behulp van een genotyperingstest.
Dosering
Volwassenen, adolescenten en kinderen in de leeftijd van 6 jaar en ouder moeten behandeld worden op basis van Tabel 1.
| Tabel 1: Doseringsadvies voor patiënten van 6 jaar en ouder | ||
| Leeftijd/gewicht | Ochtend (1 tablet) | Avond (1 tablet) |
| 6 tot < 12 jaar, gewicht < 30 kg | tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg | ivacaftor 75 mg |
| 6 tot < 12 jaar, gewicht ≥ 30 kg | tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg | ivacaftor 150 mg |
| ≥ 12 jaar | tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg | ivacaftor 150 mg |
De ochtend- en avonddosis moeten met een tussentijd van ongeveer 12 uur samen met vetbevattend voedsel worden ingenomen (zie ‘Wijze van toediening’).
Vergeten dosis
Als er 6 uur of minder zijn verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen en het oorspronkelijke schema voortzetten.
Als er meer dan 6 uur zijn verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, mag de patiënt de vergeten dosis niet meer innemen. De volgende geplande dosis kan op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen.
Er mag niet meer dan één dosis van elk van de tabletten gelijktijdig worden ingenomen.
Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers
De dosis van Symkevi en van ivacaftor moet worden aangepast bij gelijktijdige toediening met matige en sterke CYP3A-remmers.
Bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (bijv. fluconazol, erytromycine, verapamil), of met sterke CYP3A-remmers (bijv. ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol, telitromycine en claritromycine) moet de dosis worden verlaagd volgens Tabel 2 (zie rubriek 4.4 en 4.5).
| Tabel 2: Doseringsadvies voor gelijktijdig gebruik met matige of sterke CYP3A-remmers | ||
| Leeftijd/gewicht | Matige CYP3A-remmers | Sterke CYP3A-remmers |
| 6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg | Wissel elke ochtend af:
Blijf elke dag afwisselen tussen de tabletten. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg tweemaal per week, met een tussentijd van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis. |
| Tabel 2: Doseringsadvies voor gelijktijdig gebruik met matige of sterke CYP3A-remmers | ||
| Leeftijd/gewicht | Matige CYP3A-remmers | Sterke CYP3A-remmers |
| 6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg | Wissel elke ochtend af:
Blijf elke dag afwisselen tussen de tabletten. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg tweemaal per week, met een tussentijd van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis. |
| 12 jaar en ouder | Wissel elke ochtend af:
Blijf elke dag afwisselen tussen de tabletten. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg tweemaal per week, met een tussentijd van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis. |
Speciale populaties
Ouderen
De veiligheid, werkzaamheid en farmacokinetiek van Symkevi zijn onderzocht bij een beperkt aantal oudere patiënten. Er is geen dosisaanpassing nodig voor deze specifieke patiëntenpopulatie (zie rubriek 5.2).
Nierfunctiestoornis
Voor patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis wordt geen dosisaanpassing aanbevolen. Voorzichtigheid is geboden bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Zie Tabel 3 voor de dosisaanpassing voor patiënten met een leverfunctiestoornis. Er is geen ervaring met het gebruik van Symkevi bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C); daarom wordt het gebruik ervan niet aanbevolen tenzij de voordelen opwegen tegen de risico’s. In dat geval moet Symkevi in een verlaagde dosis worden toegepast (zie rubriek 4.4 en 5.2). Er is geen dosisaanpassing nodig voor Symkevi bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A).
| Tabel 3: Doseringsadvies voor gebruik bij patiënten met een leverfunctiestoornis | ||
| Leeftijd/gewicht | Matig (Child-Pugh-klasse B) | Ernstig (Child-Pugh-klasse C) |
| 6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg | Eén ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg eenmaal daags. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg eenmaal daags of minder vaak. Doseringsintervallen dienen te worden aangepast afhankelijk van klinische respons en verdraagbaarheid. Geen avonddosis. |
| 6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags of minder vaak. Doseringsintervallen dienen te worden aangepast afhankelijk van klinische respons en verdraagbaarheid. Geen avonddosis. |
| 12 jaar en ouder | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags. Geen avonddosis. | Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags of minder vaak. Doseringsintervallen dienen te worden aangepast afhankelijk van klinische respons en verdraagbaarheid. Geen avonddosis. |
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Symkevi bij kinderen jonger dan 6 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar (zie rubriek 4.8 en 5.1).
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik.
Patiënten moeten de instructie krijgen om de tabletten in hun geheel door te slikken. De tabletten mogen vóór het doorslikken niet gekauwd, fijngemaakt of gebroken worden omdat er momenteel geen klinische gegevens beschikbaar zijn ter ondersteuning van andere toedieningswijzen.
Zowel Symkevi- als ivacaftortabletten moeten met vetbevattend voedsel worden ingenomen, zoals voedsel dat in standaard voedingsrichtlijnen wordt aanbevolen (zie rubriek 5.2).
Voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten, moeten tijdens de behandeling worden vermeden (zie rubriek 4.5).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor mag niet worden voorgeschreven bij patiënten met CF die heterozygoot zijn voor de F508del-mutatie en een tweede CFTR-mutatie hebben die niet wordt vermeld in rubriek 4.1.
Verhoogde transaminasen en leverletsel
Gevallen van leverfalen resulterend in transplantatie zijn gemeld binnen de eerste 6 maanden van de behandeling bij patiënten met en zonder reeds bestaande gevorderde leverziekte tijdens behandeling met andere CFTR-modulatorregimes. Tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met gevorderde leverziekte en alleen als verwacht wordt dat de voordelen zullen opwegen tegen de risico’s. Als tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor bij deze patiënten wordt gebruikt, moeten zij na aanvang van de behandeling zorgvuldig worden gecontroleerd (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).
Verhoogde transaminasen komen vaak voor bij patiënten met CF en zijn waargenomen bij sommige patiënten die behandeld werden met tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor, en ook met ivacaftor in monotherapie. Voor alle patiënten worden daarom leverfunctietests aanbevolen vóór aanvang van de behandeling, elke drie maanden tijdens het eerste jaar van behandeling en daarna jaarlijks. Voor patiënten met een voorgeschiedenis van transaminaseverhogingen moet een frequentere controle van de leverfunctietests overwogen worden. Onderbreek de behandeling en meet onmiddellijk de serumconcentraties van transaminasen en totaal bilirubine als een patiënt tekenen of symptomen van leverschade ontwikkelt. Onderbreek de toediening bij ALAT of ASAT > 5 × de bovengrens van normaal (ULN), of ALAT of ASAT > 3 × ULN met totaal bilirubine > 2 × ULN. Controleer de laboratoriumonderzoeken zorgvuldig totdat de afwijkingen verdwenen zijn. Nadat ze zijn verdwenen, moeten de voordelen en risico’s van hervatting van de behandeling worden overwogen (zie rubriek 4.8). Patiënten die de behandeling na onderbreking hervatten, moeten nauwlettend worden gecontroleerd.
Leverfunctiestoornis
Het gebruik van tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor wordt niet aanbevolen bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Depressie
Depressie (waaronder zelfmoordgedachten en zelfmoordpoging) is gemeld bij patiënten die werden behandeld met tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor, waarbij dit doorgaans optrad binnen drie maanden na aanvang van de behandeling, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen. In sommige gevallen werd een verbetering van het symptoom gemeld na dosisverlaging of stopzetten van de behandeling. Patiënten (en zorgverleners) moeten attent worden gemaakt op de noodzaak van monitoring van zwaarmoedige stemming, zelfmoordgedachten, ongebruikelijke veranderingen in gedrag, angst of insomnia en dat ze onmiddellijk medisch advies moeten inwinnen als deze symptomen zich voordoen.
Nierfunctiestoornis
Voorzichtigheid is geboden bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Patiënten na orgaantransplantatie
Tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor is niet onderzocht bij patiënten met CF die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Daarom wordt het gebruik niet aanbevolen bij transplantatiepatiënten. Zie rubriek 4.5 voor interacties met ciclosporine of tacrolimus.
Interacties met geneesmiddelen
CYP3A-inductoren
De blootstelling aan tezacaftor en ivacaftor kan afnemen door gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren, wat kan leiden tot een verminderde werkzaamheid van tezacaftor/ivacaftor en ivacaftor. Daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
CYP3A-remmers
De dosis van tezacaftor/ivacaftor en van ivacaftor moet worden aangepast bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers (zie rubriek 4.5 en Tabel 2 in rubriek 4.2).
Pediatrische patiënten
Cataract
Gevallen van niet-congenitale vertroebeling van de ooglens zonder impact op het gezichtsvermogen zijn gemeld bij pediatrische patiënten die behandeld werden met een behandelschema dat ivacaftor bevatte. Hoewel in sommige gevallen andere risicofactoren aanwezig waren (zoals het gebruik van corticosteroïden en blootstelling aan straling), kan een mogelijk risico verbonden met de behandeling niet worden uitgesloten. Bij pediatrische patiënten die de behandeling met tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor starten, is oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan en tijdens de behandeling aanbevolen (zie rubriek 5.3).
Natriumgehalte
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van tezacaftor en ivacaftor beïnvloeden
CYP3A-inductoren
Tezacaftor en ivacaftor zijn substraten van CYP3A (ivacaftor is een gevoelig substraat van CYP3A). Gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren kan leiden tot verlaagde blootstellingen en daardoor tot een verminderde werkzaamheid van Symkevi en ivacaftor. Gelijktijdige toediening van ivacaftor met rifampicine, een sterke CYP3A-inductor, verlaagde de blootstelling aan ivacaftor significant [oppervlakte onder de curve (AUC)] met 89%. De blootstellingen aan tezacaftor kunnen naar verwachting ook significant verlagen bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren; daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen.
Voorbeelden van sterke CYP3A-inductoren zijn rifampicine, rifabutine, fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum).
CYP3A-remmers
Gelijktijdige toediening met itraconazol, een sterke CYP3A-remmer, verhoogde de blootstelling aan tezacaftor (gemeten als AUC) 4 maal en verhoogde de AUC van ivacaftor 15,6 maal. De dosis Symkevi moet worden aangepast bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2).
Voorbeelden van sterke CYP3A-remmers zijn ketoconazol, itraconazol, posaconazol en voriconazol, telitromycine en claritromycine.
Farmacokinetische modellen gebaseerd op fysiologie suggereerden dat gelijktijdige toediening met fluconazol, een matige CYP3A-remmer, de blootstelling (AUC) aan tezacaftor ongeveer 2 maal kan verhogen. Gelijktijdige toediening van fluconazol resulteerde in een 3-voudige verhoging van de AUC van ivacaftor. De dosis Symkevi en ivacaftor moet worden aangepast bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2).
Voorbeelden van matige CYP3A-remmers zijn fluconazol, erytromycine en verapamil.
Gelijktijdige toediening met grapefruitsap, dat één of meer bestanddelen bevat die CYP3A matig remmen, kan de blootstelling aan ivacaftor en tezacaftor verhogen; daarom moeten voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten tijdens de behandeling worden vermeden (zie rubriek 4.2).
Mogelijke interactie van tezacaftor/ivacaftor met transporteiwitten
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat tezacaftor een substraat is voor het opnametransporteiwit OATP1B1 en de effluxtransporteiwitten P-glycoproteïne (P-gp) en Breast Cancer Resistance Protein (BCRP). Tezacaftor is geen substraat voor OATP1B3. De blootstelling aan tezacaftor wordt naar verwachting niet significant beïnvloed door gelijktijdige remmers van OATP1B1, P-gp of BCRP wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden. De blootstelling aan M2-TEZ (een metaboliet van tezacaftor) kan echter toenemen door remmers van P-gp. Daarom is voorzichtigheid geboden wanneer P-gp-remmers samen met Symkevi worden gebruikt.
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat ivacaftor geen substraat is voor OATP1B1, OATP1B3 of P-gp. In vitro zijn ivacaftor en de metabolieten ervan substraten van BCRP. Wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit van ivacaftor en de beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden, wordt niet verwacht dat gelijktijdige toediening van BCRP-remmers de blootstelling aan ivacaftor en M1-IVA wijzigt, terwijl niet wordt verwacht dat mogelijke wijzigingen in blootstelling aan M6-IVA klinisch relevant zijn.
Ciprofloxacine
Gelijktijdige toediening van ciprofloxacine had geen invloed op de blootstelling aan ivacaftor of tezacaftor. Er is geen dosisaanpassing nodig bij gelijktijdige toediening van Symkevi met ciprofloxacine.
Geneesmiddelen die beïnvloed worden door tezacaftor en ivacaftor
CYP2C9-substraten
Ivacaftor kan CYP2C9 remmen. Daarom wordt aanbevolen de international normalized ratio (INR) te controleren tijdens gelijktijdige toediening van warfarine met Symkevi toegediend in combinatie met ivacaftor. Andere geneesmiddelen met een mogelijk verhoogde blootstelling zijn glimepiride en glipizide. Bij het gebruik van deze geneesmiddelen is voorzichtigheid geboden.
CYP3A, digoxine en andere P-gp-substraten
CYP3A-substraten
Gelijktijdige toediening met (oraal) midazolam, een gevoelig CYP3A-substraat, had geen invloed op de blootstelling aan midazolam. Er is geen dosisaanpassing van CYP3A-substraten nodig bij gelijktijdige toediening met Symkevi in combinatie met ivacaftor.
Digoxine en andere P-gp-substraten
Gelijktijdige toediening met digoxine, een gevoelig P-gp-substraat, verhoogde de blootstelling aan digoxine 1,3 maal, wat overeenkomt met een zwakke remming van P-gp door ivacaftor. Toediening van Symkevi in combinatie met ivacaftor kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten van P-gp zijn, waardoor het therapeutisch effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden. Bij gelijktijdig gebruik met digoxine of andere substraten van P-gp met een smalle therapeutische index, zoals ciclosporine, everolimus, sirolimus en tacrolimus, zijn voorzichtigheid en gepaste controle geboden.
Hormonale anticonceptiva
Symkevi in combinatie met ivacaftor is onderzocht met een oraal anticonceptivum op basis van oestrogeen/progesteron en er werd vastgesteld dat het geen significant effect had op de blootstelling aan het hormonaal anticonceptivum. Er wordt verwacht dat Symkevi en ivacaftor de werkzaamheid van hormonale anticonceptiva niet wijzigen.
OATP1B1-substraten
Symkevi in combinatie met ivacaftor is onderzocht met pitavastatine, een OATP1B1-substraat, en er werd vastgesteld dat het geen klinisch relevant effect had op de blootstelling aan pitavastatine (de blootstelling was 1,24 maal verhoogd op basis van de AUC). Er is geen dosisaanpassing van OATP1B1-substraten nodig bij gelijktijdige toediening met Symkevi.
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van tezacaftor of ivacaftor bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Symkevi en ivacaftor te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Uit beperkte gegevens blijkt dat tezacaftor en ivacaftor in de moedermelk worden uitgescheiden. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met Symkevi en ivacaftor moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Tezacaftor
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van tezacaftor op de vruchtbaarheid bij de mens. Tezacaftor had geen effecten op de vruchtbaarheids- en reproductieve prestatie-indexen bij mannelijke en vrouwelijke ratten met doses tot 100 mg/kg/dag.
Ivacaftor
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van ivacaftor op de vruchtbaarheid bij de mens. Ivacaftor had een effect op de vruchtbaarheid bij ratten (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Symkevi in combinatie met ivacaftor heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Duizeligheid is gemeld bij patiënten die Symkevi in combinatie met ivacaftor ontvingen, en ook bij patiënten die ivacaftor als monotherapie ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten die duizeligheid ervaren, moeten het advies krijgen om geen voertuigen te besturen of machines te bedienen totdat de symptomen verdwenen zijn.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst voorkomende bijwerkingen die ervaren werden door patiënten van 12 jaar en ouder die Symkevi in combinatie met ivacaftor toegediend kregen in klinische fase 3-onderzoeken waren hoofdpijn (14% t.o.v. 11% bij placebo) en nasofaryngitis (12% t.o.v. 10% bij placebo).
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
Tabel 4 geeft de bijwerkingen weer die zijn waargenomen met Symkevi in combinatie met ivacaftor en met ivacaftor als monotherapie in klinische onderzoeken. De bijwerkingen zijn gerangschikt volgens MedDRA-systeem/orgaanklasse en frequentie: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
| Tabel 4: Bijwerkingen | ||
| MedDRA-systeem/orgaanklasse | Bijwerkingen | Frequentie |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Bovenste-luchtweginfectie, nasofaryngitis* | Zeer vaak |
| Rhinitis | Vaak | |
| Psychische stoornissen | Depressie | Niet bekend |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn*, duizeligheid* | Zeer vaak |
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Oorpijn, oorongemak, tinnitus, trommelvlieshyperemie, vestibulaire aandoening | Vaak |
| Oorcongestie | Soms | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Orofaryngeale pijn, neusverstopping | Zeer vaak |
| Bijholteverstopping*, farynx-erytheem | Vaak | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Abdominale pijn, diarree | Zeer vaak |
| Nausea* | Vaak | |
| Lever- en galaandoeningen | Transaminaseverhogingen | Zeer vaak |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Rash | Zeer vaak |
| Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen | Borstgezwel | Vaak |
| Borstontsteking, gynaecomastie, tepelaandoening, tepelpijn | Soms | |
| Onderzoeken | Bacteriën in sputum | Zeer vaak |
*Bijwerkingen waargenomen tijdens klinische onderzoeken met IVA/TEZ in combinatie met ivacaftor.
De veiligheidsgegevens afkomstig van 1042 volwassenen en 130 kinderen tussen 6 en 12 jaar die behandeld werden met Symkevi in combinatie met ivacaftor gedurende een aanvullende periode van maximaal 96 weken in twee vervolgonderzoeken naar veiligheid en werkzaamheid op lange termijn (respectievelijk onderzoek 661-110 en deel A van onderzoek 661-116) kwamen overeen met de veiligheidsgegevens afkomstig van de placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Transaminaseverhogingen
Tijdens de placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken bij volwassenen (max. 24 weken) was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 of > 3 × ULN vergelijkbaar bij patiënten die behandeld werden met Symkevi en bij diegenen die placebo kregen; 0,2%, 1,0% en 3,4% bij patiënten behandeld met Symkevi en 0,4%, 1,0% en 3,4% bij diegenen die placebo kregen. Bij één patiënt (0,2%) die de behandeling kreeg en bij twee patiënten (0,4%) die placebo kregen, werd de behandeling definitief stopgezet wegens verhoogde transaminasen. Geen enkele patiënt die behandeld werd met Symkevi had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN die gepaard ging met een verhoogd totaal bilirubine van > 2 × ULN.
Pediatrische patiënten
De veiligheid van Symkevi in combinatie met ivacaftor is beoordeeld bij 124 patiënten tussen 6 en 12 jaar. De doses tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg en ivacaftor 150 mg zijn niet onderzocht in klinische onderzoeken met kinderen van 6 tot < 12 jaar met een gewicht van 30 tot < 40 kg.
Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij kinderen en adolescenten, en komt ook overeen met dat bij volwassen patiënten.
Tijdens het 24 weken durende, open-label fase 3-onderzoek bij patiënten van 6 tot < 12 jaar (deel B van onderzoek 661-113, n = 70) was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,4%, 4,3% en 10,0%. Geen enkele patiënt die behandeld werd met Symkevi had een transaminaseverhoging van >3 × ULN die gepaard ging met een verhoogd totaal bilirubine van > 2 × ULN of stopte de behandeling met Symkevi wegens transaminaseverhogingen. Eén patiënt onderbrak de behandeling wegens verhoogde transaminasen, en hervatte de behandeling met Symkevi vervolgens met succes (zie rubriek 4.4 voor de behandeling van verhoogde transaminasen).
Andere speciale populaties
Het veiligheidsprofiel van Symkevi in combinatie met ivacaftor, waaronder respiratoire voorvallen (bijv. borstongemak, dyspneu en afwijkende ademhaling), was over het algemeen vergelijkbaar met dat van alle subgroepen van patiënten, met inbegrip van de analyse volgens leeftijd, geslacht en procent voorspeld FEV1 (ppFEV1) in de uitgangssituatie.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er zijn geen bekende risico’s als gevolg van overdosering met Symkevi en er is geen specifiek antidotum beschikbaar in geval van overdosering. De behandeling van overdosering bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, waaronder controle van de vitale functies en observatie van de klinische toestand van de patiënt.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: andere respiratoire middelen, ATC-code: R07AX31
Werkingsmechanisme
Tezacaftor is een selectieve CFTR-corrector die bindt aan het eerste Membrane Spanning Domain (MSD-1) van CFTR. Tezacaftor ondersteunt de cellulaire verwerking en het transport van normale of meervoudige mutante vormen van CFTR (waaronder F508del-CFTR) waardoor de hoeveelheid CFTR-eiwit die aan het celoppervlak wordt afgeleverd toeneemt, wat in vitro tot een verhoogd chloridetransport leidt.
Ivacaftor is een CFTR-potentiator die de channel-open probability (of ‘gating’) van CFTR aan het celoppervlak versterkt zodat het chloridetransport toeneemt. Ivacaftor kan enkel werken wanneer het CFTR-eiwit aanwezig is aan het celoppervlak. Ivacaftor kan het CFTR-eiwit dat door tezacaftor aan het celoppervlak wordt afgeleverd, versterken, wat tot een verdere verbetering van het chloridetransport leidt dan door elk van de werkzame stoffen alleen. De combinatie richt zich op het abnormale CFTR-eiwit door het verhogen van de hoeveelheid en de werking van CFTR aan het celoppervlak en doet vervolgens de hoeveelheid vloeistof aan het luchtwegoppervlak en de ciliaire slagfrequentie in vitro toenemen in humane bronchiale epitheelcellen (HBE-cellen) afkomstig van CF-patiënten die homozygoot waren voor F508del. De precieze mechanismen waarmee tezacaftor de cellulaire verwerking en het transport van F508del-CFTR verbetert en ivacaftor F508del-CFTR versterkt, zijn niet bekend.
Farmacodynamische effecten
Effecten op zweetchloride
In onderzoek 661-106 (patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie) was het behandelingsverschil voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 tussen Symkevi in combinatie met ivacaftor en placebo -10,1 mmol/l (95%-BI: -11,4; -8,8; nominale P< 0,0001*).
In onderzoek 661-108 (patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit) was het behandelingsverschil voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangswaarde tot en met week 8 tussen Symkevi in combinatie met ivacaftor en placebo -9,5 mmol/l (95%-BI: -11,7; -7,3; nominale P< 0,0001*), en tussen ivacaftor en placebo -4,5 mmol/l (95%-BI: -6,7; -2,3; nominale P< 0,0001*).
In onderzoek 661-115 (patiënten van 6 tot < 12 jaar die homozygoot of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit) bedroeg de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot week 8 tijdens de behandeling -12,3 mmol/l (95%-BI: -15,3; -9,3; nominale P < 0,0001). In subgroepanalyses bedroeg de gemiddelde absolute verandering -12,9 mmol/l (95%-BI: -16,0; -9,9) voor patiënten met F/F en voor patiënten met F/RF bedroeg de gemiddelde absolute verandering -10,9 mmol/l (95%-BI: -20,8; -0,9).
*Nominale p-waarde, gebaseerd op hiërarchische testprocedure.
In deel A van onderzoek 661-116 waren de patiënten (van 6 jaar en ouder) afkomstig uit deel B van onderzoek 661-113 en uit onderzoek 661-115. De veranderingen in zweetchloride die waargenomen waren in deel B van onderzoek 661-113 en onderzoek 661-115 bleven behouden gedurende 96 weken behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor. Voor patiënten uit deel B van onderzoek 661-113 bedroeg in week 96 de absolute verandering in kleinste-kwadratengemiddelde van het zweetchloride ten opzichte van de uitgangssituatie in de hoofdonderzoeken -16,2 mmol/l (95%-BI: -21,9; -10,5), en voor patiënten uit onderzoek 661-115 -13,8 mmol/l (95%-BI: -17,7; -9,9).
ECG-onderzoek
Noch tezacaftor noch ivacaftor veroorzaken een verlenging van het QTcF-interval bij gezonde proefpersonen die 3 maal de therapeutische dosis krijgen toegediend.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van Symkevi in combinatie met ivacaftor 150 mg tablet bij volwassen en adolescente patiënten met CF werd aangetoond in twee dubbelblinde, gecontroleerde fase 3-onderzoeken (onderzoek 661-106 en onderzoek 661-108), en één open-label fase 3-extensieonderzoek (onderzoek 661-110).
Onderzoek 661-106 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek. In totaal werden 504 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 26,3 jaar) die homozygoot waren voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen gerandomiseerd (1:1 randomisatie: 248 Symkevi in combinatie met ivacaftor, 256 placebo). Bij de screening hadden de patiënten een procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in één seconde (ppFEV1) tussen 40 tot 90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie bedroeg 60,0% (bereik: 27,8% tot 96,2%).
Onderzoek 661-108 was een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd cross-overonderzoek gedurende 8 weken met 2 perioden en 3 behandelingen. In totaal werden 244 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 34,8 jaar) die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie hadden die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit gerandomiseerd naar en kregen achtereenvolgens behandelingen met Symkevi in combinatie met ivacaftor, ivacaftor en placebo. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40 tot 90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie bedroeg 62,3% (bereik: 34,6% tot 93,5%).
De patiënten in onderzoek 661-106 en 661-108 gingen tijdens de onderzoeken door met hun standaardbehandelingen voor CF (bijv. bronchodilatantia, antibiotica via inhalatie, dornase alfa en hypertone zoutoplossing) en kwamen in aanmerking voor deelname aan een 96 weken durend open-label extensieonderzoek (onderzoek 661-110). De patiënten hadden een bevestigd genotype van een in het protocol gespecificeerde CFTR-mutatie en een bevestigde diagnose van CF.
Patiënten met een voorgeschiedenis van kolonisatie met organismen die in verband zijn gebracht met een snellere verslechtering van de pulmonale status, zoals Burkholderia cenocepacia, Burkholderia dolosa of Mycobacterium abscessus, of die bij de screening twee of meer afwijkende leverfunctietests hadden (ALAT, ASAT, AF, GGT ≥ 3 × ULN of totaalbilirubine ≥ 2 × ULN) of ASAT of ALAT ≥ 5 × ULN werden uitgesloten van beide onderzoeken.
Onderzoek 661-106
In onderzoek 661-106 leidde de behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 (zie Tabel 5). Het behandelingsverschil tussen Symkevi (in combinatie met ivacaftor) en placebo voor het primaire eindpunt van gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was 4,0 procentpunten (95%-BI: 3,1; 4,8; P< 0,0001). De gemiddelde verbetering in ppFEV1 werd waargenomen bij de eerste beoordeling op dag 15 en bleef aanhouden gedurende de hele behandelingsperiode van 24 weken. De verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, geslacht, ppFEV1 in de uitgangssituatie, kolonisatie met Pseudomonas, gelijktijdig gebruik van standaardbehandelingen voor CF en geografisch gebied. Zie Tabel 5 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten.
| Tabel 5: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 661-106) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N = 256 | Symkevi in combinatie met ivacaftor N = 248 |
| Primaire | |||
ppFEV1 Uitgangswaarde Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (procentpunten)** | n/N Gemiddelde (SD) | 256/256 60,4 (15,7) | 247/248 59,6 (14,7) |
n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 256/256 -0,6 (-1,3; 0,0) | 245/248 3,4 (2,7; 4,0) | |
Behandelingsverschil LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | 4,0 (3,1; 4,8) P< 0,0001* | ||
| Belangrijkste secundaire | |||
| Tabel 5: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 661-106) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N = 256 | Symkevi in combinatie met ivacaftor N = 248 |
ppFEV1 Uitgangswaarde Relatieve verandering vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (%)** | n/N Gemiddelde (SD) | 256/256 60,4 (15,7) | 247/248 59,6 (14,7) |
n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 256/256 -0,5 (-1,7; 0,6) | 245/248 6,3 (5,1; 7,4) | |
Behandelingsverschil LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | 6,8 (5,3; 8,3) P< 0,0001* | ||
Pulmonale exacerbaties Aantal pulmonale exacerbaties vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 | Aantal patiënten met voorvallen (n)/N Aantal voorvallen (geschat voorvalpercentage per jaar†) | 88/256 122 (0,99) | 62/248 78 (0,64) |
Percentageverhouding (RR) (95%-BI) P-waarde | 0,65 (0,48; 0,88) P = 0,0054* | ||
BMI Uitgangswaarde Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in week 24 (kg/m2)** | n/N Gemiddelde (SD) | 256/256 21,12 (2,88) | 248/248 20,96 (2,95) |
n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 245/256 0,12 (0,03; 0,22) | 237/248 0,18 (0,08; 0,28) | |
Behandelingsverschil LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | 0,06 (-0,08; 0,19) P = 0,4127# | ||
CFQ-R Respiratoire domeinscore Uitgangswaarde Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (punten)** | n/N Gemiddelde (SD) | 256/256 69,9 (16,6) | 248/248 70,1 (16,8) |
n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 256/256 -0,1 (-1,6; 1,4) | 246/248 5,0 (3,5; 6,5) | |
Behandelingsverschil LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | 5,1 (3,2; 7,0) nominaal P< 0,0001± | ||
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; SD: standaarddeviatie; LS gemiddelde: kleinste-kwadratengemiddelde; BI: betrouwbaarheidsinterval; BMI: body mass index; CFQ-R: herziene cystische fibrose-vragenlijst. **Model voor gemengd effect voor herhaalde metingen met behandeling, bezoek, interactie behandeling volgens bezoek, geslacht, leeftijdsgroep (< 18 jaar, ≥ 18 jaar) bij de screening, uitgangswaarde, en interactie uitgangswaarde volgens bezoek als vast effect. *Geeft de statistische significantie weer die bevestigd is in de hiërarchische testprocedure. †Geschat percentage voorvallen per jaar berekend op basis van 48 weken per jaar. #P-waarde niet statistisch significant. ±Nominale p-waarde, gebaseerd op hiërarchische testprocedure. | |||
Symkevi in combinatie met ivacaftor ging gepaard met een lager aantal voorvallen per jaar van ernstige pulmonale exacerbaties waarvoor hospitalisatie of intraveneuze antibioticatherapie nodig was (0,29) vergeleken met placebo (0,54). De percentageverhouding (rate ratio, RR) versus placebo was 0,53 (95%-BI: 0,34; 0,82; nominale P = 0,0042). Het aantal pulmonale exacerbaties waarvoor intraveneuze antibioticatherapie nodig was, was lager in de behandelingsgroep vergeleken met placebo (RR: 0,53 [95%-BI: 0,34; 0,82]; nominale P = 0,0042). Het aantal pulmonale exacerbaties waarvoor hospitalisatie nodig was, was vergelijkbaar tussen de behandelingsgroepen (RR: 0,78 [95%-BI: 0,44; 1,36]; P = 0,3801).
De BMI steeg in beide behandelingsgroepen (Symkevi in combinatie met ivacaftor: 0,18 kg/m2, placebo: 0,12 kg/m2). Het behandelingsverschil van 0,06 kg/m2 voor de gemiddelde verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie tot week 24 (95%-BI: -0,08; 0,19) was niet statistisch significant (P = 0,4127).
Voor de score van CFQ-R respiratoire domein (een maat van respiratoire symptomen die relevant zijn voor patiënten met CF waaronder hoesten, sputumproductie en ademhalingsproblemen) bedroeg het percentage proefpersonen met een verhoging van ten minste 4 punten ten opzichte van de uitgangssituatie (minimaal klinisch belangrijk verschil) 51,1% voor Symkevi en 35,7% voor placebo in week 24.
Onderzoek 661-108
Bij de 244 patiënten die in onderzoek 661-108 werden opgenomen, waren de volgende geïndiceerde mutaties die gepaard gingen met residuele CFTR-activiteit aanwezig: P67L, R117C, L206W, R352Q, A455E, D579G, 711+3A→G, S945L, S977F, R1070W, D1152H, 2789+5G→A, 3272-26A→G en 3849+10kbC→T.
In onderzoek 661-108 leidde de behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 (zie Tabel 6). Het behandelingsverschil tussen patiënten die behandeld werden met Symkevi in combinatie met ivacaftor en diegenen die placebo kregen voor het primaire eindpunt van gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in het onderzoek tot het gemiddelde van week 4 en week 8 bedroeg 6,8 procentpunten (95%-BI: 5,7; 7,8; P< 0,0001). Het behandelingsverschil tussen patiënten die behandeld werden met ivacaftor alleen en diegenen die placebo kregen, bedroeg 4,7 procentpunten (95%-BI: 3,7; 5,8; P< 0,0001) en 2,1 procentpunten (95%-BI: 1,2; 2,9) tussen patiënten die behandeld werden met Symkevi in combinatie met ivacaftor en diegenen die alleen ivacaftor kregen. De gemiddelde verbetering in ppFEV1 werd waargenomen bij de eerste beoordeling op dag 15 en bleef aanhouden gedurende de hele behandelingsperiode van 8 weken. Verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, ernst van de ziekte, geslacht, mutatieklasse, kolonisatie met Pseudomonas, gelijktijdig gebruik van standaardbehandelingen voor CF en geografisch gebied. Zie Tabel 6 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten.
| Tabel 6: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 661-108) | ||||
| Analyse | Statistiek | Placebo N = 161 | Ivacaftor N = 156 | Symkevi in combinatie met ivacaftor N = 161 |
ppFEV1 Uitgangswaarde | n/N Gemiddelde (SD) | 161/161 62,2 (14,3) | 156/156 62,1 (14,6) | 161/161 62,1 (14,7) |
| Tabel 6: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 661-108) | ||||
| Analyse | Statistiek | Placebo N = 161 | Ivacaftor N = 156 | Symkevi in combinatie met ivacaftor N = 161 |
Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot het gemiddelde van week 4 en week 8 (procentpunten)** | n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 160/161 -0,3 (-1,2; 0,6) | 156/156 4,4 (3,5; 5,3) | 159/161 6,5 (5,6; 7,3) |
Behandelingsverschil versus placebo LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | 4,7 (3,7; 5,8) P< 0,0001* | 6,8 (5,7; 7,8) P< 0,0001* | |
Behandelingsverschil versus IVA LS gemiddelde (95%-BI) | NVT | NVT | 2,1 (1,2; 2,9) | |
CFQ-R respiratoire domeinscore Uitgangswaarde Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot het gemiddelde van week 4 en week 8 (punten)** | n/N Gemiddelde (SD) | 161/161 68,7 (18,3) | 156/156 67,9 (16,9) | 161/161 68,2 (17,5) |
n/N Verandering binnen de groep LS gemiddelde (95%-BI) | 160/161 -1,0 (-2,9; 1,0) | 156/156 8,7 (6,8; 10,7) | 161/161 10,1 (8,2; 12,1) | |
Behandelingsverschil versus placebo LS gemiddelde (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | 9,7 (7,2; 12,2) P< 0,0001* | 11,1 (8,7; 13,6) P< 0,0001* | |
Behandelingsverschil versus IVA LS gemiddelde (95%-BI) | NVT | NVT | 1,4 (-1,0; 3,9) | |
| ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; SD: standaarddeviatie; LS gemiddelde: kleinste-kwadratengemiddelde; BI: betrouwbaarheidsinterval; NVT: niet van toepassing; IVA: ivacaftor; CFQ-R: herziene cystische fibrose-vragenlijst. **Model met lineaire gemengde effecten met behandeling, periode en uitgangswaarde van het onderzoek voor ppFEV1 als vaste effecten en patiënt als willekeurig effect. *Geeft de statistische significantie weer die bevestigd is in de hiërarchische testprocedure. | ||||
Subgroepanalyse van patiënten met ernstige longfunctiestoornis (ppFEV1 < 40)
In onderzoek 661-106 en onderzoek 661-108 werden in totaal 39 patiënten opgenomen die behandeld werden met Symkevi in combinatie met ivacaftor met een ppFEV1 < 40. Er waren 23 patiënten met een ppFEV1 < 40 in de uitgangssituatie die Symkevi kregen en 24 patiënten die placebo kregen in onderzoek 661-106. Het gemiddelde behandelingsverschil tussen patiënten die behandeld werden met Symkevi en diegenen die placebo kregen voor absolute verandering in ppFEV1 tot en met week 24 in deze subgroep bedroeg 3,5 procentpunten (95%-BI: 1,0; 6,1). In onderzoek 661-108 waren er 16 patiënten met een ppFEV1 < 40 in de uitgangssituatie die Symkevi kregen, 13 die ivacaftor kregen en 15 die placebo kregen. Het gemiddelde behandelingsverschil tussen patiënten die behandeld werden met Symkevi en diegenen die placebo kregen voor absolute verandering in ppFEV1 tot en met het gemiddelde van week 4 en week 8 bedroeg 4,4 procentpunten (95%-BI: 1,1; 7,8). Het gemiddelde behandelingsverschil tussen patiënten die behandeld werden met ivacaftor en diegenen die placebo kregen, bedroeg 4,4 procentpunten (95%-BI: 0,9; 7,9).
Onderzoek 661-110
Onderzoek 661-110 was een open-label, multicentrisch, fase 3-vervolgonderzoek ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor bij patiënten van 12 jaar en ouder met cystische fibrose die homozygoot of heterozygoot waren voor de F508del-CFTR-mutatie. Onderzoek 661-110 bestond uit 3 delen: deel A met een behandelingsperiode van ongeveer 96 weken, deel B met een behandelingsperiode van ongeveer 96 weken en deel C met een behandelingsperiode van ongeveer 192 weken. Patiënten waren opgenomen in 8 verschillende hoofdonderzoeken met verschillende achtergrondtherapieën en verschillende behandelingsperioden voordat ze in het onderzoek werden opgenomen. Werkzaamheid was een secundaire doelstelling voor onderzoek 661-110 en de werkzaamheidseindpunten werden niet gecorrigeerd voor multipliciteit.
In deel A vertoonden patiënten die in onderzoek 661-106 en onderzoek 661-108 placebo kregen, verbeteringen in ppFEV1 wanneer ze in onderzoek 661-110 behandeld werden met Symkevi in combinatie met ivacaftor [onderzoek 661-106: verandering binnen de groep = 2,1 (95%-BI: 0,8; 3,3) procentpunten, onderzoek 661-108: verandering binnen de groep = 4,1 (95%-BI: 2,2; 6,0) procentpunten]. Patiënten die in de hoofdonderzoeken Symkevi in combinatie met ivacaftor kregen en die deze behandeling voortzetten, vertoonden in het vervolgonderzoek een lichte daling in ppFEV1, hoewel het algehele effect van de behandeling nog positief was (d.w.z. een verbetering ten opzichte van de uitgangssituatie) gedurende respectievelijk 120 weken en 104 weken voor onderzoek 661-106 en onderzoek 601-108. Vergelijkbare trends zijn waargenomen voor de score van CFQ-R respiratoire domein, percentage pulmonale exacerbaties en BMI.
In deel B worden in het algemeen vergelijkbare resultaten waargenomen. In deel C werden uitsluitend veiligheidsbeoordelingen verzameld.
Pediatrische patiënten
Adolescenten van 12 jaar en ouder
Adolescenten werden samen met volwassenen opgenomen in de onderzoeken.
Adolescente patiënten met CF die homozygoot waren voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen (onderzoek 661-106)
In onderzoek 661-106 was de gemiddelde absolute verandering (SE) vanaf de uitgangssituatie in ppFEV1 3,5 (0,6) procentpunten in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor en -0,4 (0,6) procentpunten in de placebogroep. Patiënten die Symkevi kregen in combinatie met ivacaftor in onderzoek 661-106 en de behandeling voortzetten vertoonden aanhoudende verbeteringen in ppFEV1 tot en met 96 weken in onderzoek 661-110 [verandering binnen de groep = 1,5 (1,6) procentpunten]. Patiënten die eerder werden behandeld met placebo en Symkevi kregen in combinatie met ivacaftor in onderzoek 661-110 vertoonden een stijging van 0,9 (1,7) procentpunten.
In onderzoek 661-106 was de gemiddelde absolute verandering (SE) vanaf de uitgangssituatie in de z-waarde voor BMI -0,01 (0,05) kg/m2 in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor en 0,00 (0,05) kg/m2 in de placebogroep. In onderzoek 661-110 werd de verandering in de z-waarde voor BMI in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor gehandhaafd en patiënten die eerder werden behandeld met placebo vertoonden een stijging van 0,12 (0,07) kg/m2.
Adolescente patiënten met CF die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit (onderzoek 661-108)
In onderzoek 661-108 was de gemiddelde absolute verandering (SE) vanaf de uitgangssituatie in ppFEV1 11,7 (1,2) procentpunten in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor, 7,6 (1,2) procentpunten in de ivacaftorgroep en -0,4 (1,2) procentpunten in de placebogroep. Patiënten die Symkevi in combinatie met ivacaftor kregen in onderzoek 661-108 en de behandeling voortzetten vertoonden aanhoudende verbeteringen in ppFEV1 tot en met 96 weken in onderzoek 661-110 [verandering binnen de groep = 16,9 (4,0) procentpunten]. Patiënten die eerder werden behandeld met ivacaftor of met placebo, en Symkevi in combinatie met ivacaftor kregen in onderzoek 661-110, vertoonden een stijging van respectievelijk 4,1 (4,5) procentpunten en 6,0 (3,5) procentpunten.
In onderzoek 661-108 was de gemiddelde absolute verandering (SE) vanaf de uitgangssituatie in de z-waarde voor BMI 0,24 (0,07) kg/m2 in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor, 0,20 (0,07) kg/m2 in de ivacaftorgroep en 0,04 (0,07) kg/m2 in de placebogroep. In onderzoek 661-110 werd de verandering in de z-waarde voor BMI gehandhaafd in de groep die werd behandeld met Symkevi in combinatie met ivacaftor 0,29 (0,22) kg/m2, in de ivacaftorgroep (0,23 (0,27) mg/m2) en in de placebogroep (0,23 (0,19) kg/m2).
Pediatrische patiënten van 6 tot < 12 jaar
Onderzoek 661-115
Onderzoek 661-115 was een 8 weken durend, dubbelblind fase 3-onderzoek bij 67 patiënten van 6 tot < 12 jaar (gemiddelde leeftijd 8,6 jaar) die in een verhouding van 4:1 gerandomiseerd werden naar Symkevi of een geblindeerde groep. De Symkevi-groep bestond uit patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie (F/F) (n = 42) of die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit (F/RF) (n = 12). De geblindeerde groepen kregen placebo wanneer ze homozygoot F/F waren (n = 10) of ivacaftor wanneer ze heterozygoot F/RF waren (n = 3). Vierenvijftig patiënten kregen ofwel tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg en ivacaftor 75 mg (patiënten met een gewicht van < 40 kg in de uitgangssituatie) ofwel tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg en ivacaftor 150 mg (patiënten met een gewicht van ≥ 40 kg in de uitgangssituatie) met een tussentijd van 12 uur. Patiënten die tezacaftor/ivacaftor kregen, hadden een ppFEV1 van ≥ 70% bij de screening [gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie van 86,5% (bereik: 57,9; 124,1%)], een LCI2,5 van 9,56 (bereik: 6,95; 15,52) in de uitgangssituatie en een gewicht van ≥ 15 kg. Patiënten met een afwijkende lever- of nierfunctie werden uitgesloten van het onderzoek. Een afwijkende leverfunctie werd gedefinieerd als twee of meer ASAT-, ALAT-, GGT- of AF-waarden ≥ 3 × ULN; totaal bilirubine ≥ 2 × ULN; of ALAT of ASAT ≥ 5 × ULN. Een afwijkende nierfunctie werd gedefinieerd als GFR ≤ 45 ml/min/1,73 m2, berekend met behulp van de Counahan-Barratt-vergelijking.
In onderzoek 661-115 leidde de behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor tot een statistisch significante verlaging van de LCI2,5 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 binnen de groep. Een verlaging van de LCI2,5 werd waargenomen in week 2 en bleef aanhouden tot en met week 8. Zie Tabel 7 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire eindpunten. De groeiparameters, die exploratieve eindpunten waren, bleven stabiel gedurende 8 weken behandeling met Symkevi.
| Tabel 7: Effect van Symkevi op de werkzaamheidsparameters (onderzoek 661-115) | ||
| Parameter | Uitgangssituatie gemiddelde (SD) N=54 | Absolute verandering t/m week 8* gemiddelde (95%-BI) N=54 |
| Primair eindpunt | ||
| LCI2,5 | 9,56 (2,06) | -0,51 (-0,74; -0,29) P < 0,0001 |
| Secundair eindpunt en andere belangrijke eindpunten | ||
| CFQ-R respiratoire domeinscores (punten) | 84,6 (11,4) | 2,3 (-0,1; 4,6) |
| ppFEV1 | 86,5 (12,9) | 2,8 (1,0; 4,6) |
SD: standaarddeviatie; BI: betrouwbaarheidsinterval; CFQ-R: herziene cystische fibrose-vragenlijst; FEV1: geforceerd expiratoir volume in 1 seconde * verandering binnen de groep | ||
In subgroepanalyses met F/F- en F/RF-patiënten bedroeg de gemiddelde absolute verandering in LCI2,5 binnen de groep respectievelijk -0,39 (95%-BI: -0,67; -0,10) en -0,92 (95%-BI: -1,65; -0,20). De gemiddelde verandering in CFQ-R respiratoire domeinscores bij F/F- en F/RF-patiënten binnen de groep bedroeg respectievelijk 1,4 punten (95%-BI: -1,9; 4,7) en 5,6 punten (95%-BI: -2,8; 13,9).
De dosis tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg en ivacaftor 150 mg is niet onderzocht in klinische onderzoeken met kinderen van 6 tot < 12 jaar met een gewicht van 30 tot < 40 kg.
Onderzoek 661-116 deel A
Deel A van onderzoek 661-116 was een open-label, multicentrisch fase 3-vervolgonderzoek van 96 weken ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor bij patiënten in de leeftijd van 6 jaar en ouder. Patiënten in deel A van onderzoek 661-116 waren afkomstig uit deel B van onderzoek 661-113 (n=64) en uit onderzoek 661-115 (n=66). Onderzoek 661-113 was een open-label fase 3-onderzoek ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van Symkevi in combinatie met ivacaftor bij patiënten tussen 6 en 12 jaar. De geschatte kleinste-kwadratengemiddelden voor het vervolgonderzoek voor patiënten afkomstig uit onderzoek 661-115 werden berekend voor patiënten die in het hoofdonderzoek gerandomiseerd waren naar de behandelingsgroep met tezacaftor/ivacaftor (n=53). Werkzaamheid was een secundaire doelstelling voor deel A van het onderzoek.
De veranderingen die waargenomen waren tijdens de hoofdonderzoeken bleven behouden gedurende 96 weken behandeling met Symkevi in combinatie met ivacaftor:
In week 96 bedroeg de absolute verandering in kleinste-kwadratengemiddelde van LCI2,5 voor patiënten uit onderzoek 661-115 ten opzichte van de uitgangssituatie in het
hoofdonderzoek -0,95 (95%-BI: -1,38; -0,52).
De absolute verandering in kleinste-kwadratengemiddelde van de score op het respiratoire domein van de CFQ-R ten opzichte van de uitgangssituatie in het hoofdonderzoek bedroeg 6,0 punten (95%-BI: 1,1; 10,8) voor patiënten uit deel B van onderzoek 661-113, en 6,4 punten (95%-BI: 3,5; 9,3) voor patiënten uit onderzoek 661-115.
De absolute verandering in kleinste-kwadratengemiddelde van de z-waarde voor BMI ten opzichte van de uitgangssituatie in het hoofdonderzoek was -0,07 (SD: 0,61) voor patiënten uit deel B van onderzoek 661-113, en 0,05 (SD: 0,52) voor patiënten uit onderzoek 661-115.
Kinderen jonger dan 6 jaar
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Symkevi in combinatie met ivacaftor in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met cystische fibrose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van tezacaftor en ivacaftor is vergelijkbaar bij gezonde volwassen vrijwilligers en patiënten met CF. Na een eenmaal daagse dosis tezacaftor en een tweemaal daagse dosis ivacaftor bij patiënten met CF bereiken de plasmaconcentraties van tezacaftor en ivacaftor steady state respectievelijk binnen 8 dagen en binnen 3 tot 5 dagen na aanvang van de behandeling. Bij steady state bedraagt de accumulatieratio ongeveer 2,3 voor tezacaftor en 3,0 voor ivacaftor. De blootstelling aan tezacaftor (alleen of in combinatie met ivacaftor toegediend) neemt op nagenoeg dosisproportionele wijze toe naarmate de dosis wordt verhoogd van 10 mg tot 300 mg eenmaal daags. De belangrijkste farmacokinetische parameters voor tezacaftor en ivacaftor bij steady state zijn weergegeven in Tabel 8.
| Tabel 8: Gemiddelde (SD) farmacokinetische parameters van tezacaftor en ivacaftor bij steady state bij patiënten met CF | ||||
| Werkzame stof | Cmax (mcg/ml) | t½ (u) | AUC0-24u of AUC0-12u (mcg∙u/ml)* | |
| Tezacaftor 100 mg eenmaal daags/ivacaftor 150 mg elke 12 uur | Tezacaftor | 6,52 (1,83) | 156 (52,7) | 82,7 (23,3) |
| Ivacaftor | 1,28 (0,440) | 9,3 (1,7) | 10,9 (3,89) | |
| *AUC0-24u voor tezacaftor en AUC0-12u voor ivacaftor | ||||
Absorptie
Na een enkelvoudige dosis bij gezonde proefpersonen in gevoede toestand werd tezacaftor geabsorbeerd met een mediane (bereik) tijd tot maximale concentratie (tmax) van ongeveer 4 uur (2 tot 6 uur). De mediane (bereik) tmax van ivacaftor was ongeveer 6 uur (3 tot 10 uur) in gevoede toestand. De AUC van tezacaftor veranderde niet bij toediening met vetbevattend voedsel ten opzichte van nuchtere toestand. De AUC van ivacaftor toegediend in combinatie met tezacaftor vertoonde een ongeveer 3-voudige verhoging bij toediening met vetbevattend voedsel. Daarom moeten Symkevi en ivacaftor met vetbevattend voedsel worden toegediend.
Distributie
Tezacaftor wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasma-eiwitten, voornamelijk albumine. Ivacaftor wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasma-eiwitten, voornamelijk alfa 1-zuurglycoproteïne en albumine. Na orale toediening van tezacaftor 100 mg eenmaal daags in combinatie met ivacaftor 150 mg elke 12 uur bij patiënten met CF in gevoede toestand bedroeg het gemiddelde (±SD) voor het schijnbaar distributievolume van tezacaftor en ivacaftor respectievelijk 271 (157) l en 206 (82,9) l. Noch tezacaftor noch ivacaftor verdelen zich bij voorkeur in humane rode bloedcellen.
Biotransformatie
Tezacaftor wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro-gegevens suggereerden dat tezacaftor voornamelijk gemetaboliseerd wordt door CYP3A4 en CYP3A5. Na orale toediening van een enkelvoudige dosis van 100 mg 14C-tezacaftor bij gezonde mannelijke proefpersonen waren M1-TEZ, M2-TEZ en M5-TEZ de drie belangrijkste circulerende metabolieten van tezacaftor bij de mens. Deze waren verantwoordelijk voor respectievelijk 15%, 31% en 33% van de totale radioactiviteit. Bij steady state is, voor elk van de metabolieten, de blootstelling aan M1-TEZ, M2-TEZ en M5-TEZ ongeveer 1,5 maal hoger dan voor tezacaftor. De werkzaamheid van M1-TEZ is vergelijkbaar met die van tezacaftor en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M2-TEZ is veel minder farmacologisch actief dan tezacaftor of M1-TEZ, en M5-TEZ wordt niet als farmacologisch actief beschouwd. Een andere minder belangrijke circulerende metaboliet, M3-TEZ, wordt gevormd door directe glucuronidering van tezacaftor.
Ivacaftor wordt ook uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro- en in-vivo-gegevens tonen aan dat ivacaftor voornamelijk gemetaboliseerd wordt door CYP3A4 en CYP3A5. M1-IVA en M6-IVA zijn de twee belangrijkste metabolieten van ivacaftor bij de mens. M1-IVA heeft ongeveer een zesde van de werkzaamheid van ivacaftor en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M6-IVA wordt niet als farmacologisch actief beschouwd.
Het effect van het heterozygote genotype CYP3A4*22 op de blootstelling aan tezacaftor en ivacaftor komt overeen met het effect van gelijktijdige toediening van een zwakke CYP3A4-remmer. Dit is niet klinisch relevant. Er wordt geen dosisaanpassing van tezacaftor en ivacaftor nodig geacht. Er zijn geen gegevens beschikbaar voor patiënten met een homozygoot genotype CYP3A4*22.
Eliminatie
Na orale toediening van tezacaftor 100 mg eenmaal daags in combinatie met ivacaftor 150 mg elke 12 uur bij patiënten met CF in gevoede toestand bedroeg het gemiddelde (±SD) voor de schijnbare klaringswaarden van tezacaftor en ivacaftor respectievelijk 1,31 (0,41) en 15,7 (6,38) l/u. Na steady state dosering van tezacaftor in combinatie met ivacaftor bij CF-patiënten bedroeg de gemiddelde (SD) terminale halfwaardetijd van tezacaftor en ivacaftor respectievelijk ongeveer 156 (52,7) en 9,3 (1,7) uur. De gemiddelde (SD) eliminatiehalfwaardetijd voor M1-TEZ, M2-TEZ en M5-TEZ was vergelijkbaar met die van de uitgangsstof. De gemiddelde (SD) eliminatiehalfwaardetijd voor M1-IVA en M6-IVA bedroeg respectievelijk 11,3 (2,12) u en 14,4 (6,14) u.
Na orale toediening van 14C-tezacaftor werd het grootste deel van de dosis (72%) in de feces uitgescheiden (onveranderd of als de metaboliet M2-TEZ) en ongeveer 14% werd in de urine teruggevonden (voornamelijk als de metaboliet M2-TEZ), zodat over het geheel genomen gemiddeld 86% werd teruggevonden tot 21 dagen na de toediening. Minder dan 1% van de toegediende dosis werd in de urine uitgescheiden als onveranderd tezacaftor, wat aantoont dat renale excretie niet de belangrijkste eliminatieweg van tezacaftor is bij de mens.
Na orale toediening van ivacaftor alleen wordt ivacaftor grotendeels (87,8%) in de feces uitgescheiden na metabole omzetting. Ivacaftor werd in verwaarloosbare mate als onveranderd geneesmiddel in de urine uitgescheiden.
Leverfunctiestoornis
Na meervoudige doses tezacaftor en ivacaftor gedurende 10 dagen was er bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7 tot 9) sprake van een verhoging in AUC van ongeveer 36% en een verhoging in Cmax van 10% voor tezacaftor, en een verhoging van 50% in de AUC van ivacaftor vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken. Op basis van deze resultaten wordt een aangepast doseringsschema van Symkevi aanbevolen voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis (zie Tabel 3 in rubriek 4.2).
De invloed van een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C, score 10 tot 15) op de farmacokinetiek van tezacaftor en ivacaftor is niet onderzocht. De grootte van de verhoging in blootstelling bij deze patiënten is niet bekend maar is naar verwachting hoger dan de blootstelling die is waargenomen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis. Het gebruik van Symkevi bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis wordt daarom niet aanbevolen tenzij de voordelen opwegen tegen de risico’s (zie Tabel 3 in rubriek 4.2).
Voor patiënten met een lichte leverfunctiestoornis wordt geen dosisaanpassing nodig geacht.
Nierfunctiestoornis
Tezacaftor alleen of in combinatie met ivacaftor is niet onderzocht bij patiënten met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring ≤ 30 ml/min) of bij patiënten met terminale nierinsufficiëntie. In een onderzoek naar de farmacokinetiek bij de mens met tezacaftor alleen werden tezacaftor en de metabolieten ervan in geringe mate uitgescheiden in de urine (slechts 13,7% van de totale radioactiviteit werd in de urine teruggevonden met 0,79% als onveranderd geneesmiddel).
In een onderzoek naar de farmacokinetiek bij de mens met ivacaftor alleen werden ivacaftor en de metabolieten ervan in geringe mate uitgescheiden in de urine (slechts 6,6% van de totale radioactiviteit werd in de urine teruggevonden).
In een farmacokinetische populatieanalyse toonden gegevens afkomstig van 665 patiënten over tezacaftor of tezacaftor in combinatie met ivacaftor in klinische fase 2/3-onderzoeken aan dat lichte nierfunctiestoornis [N=147; geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR), geschat volgens de ‘Modification of diet in renal disease’-methode, 60 tot ≤ 89 ml/min/1,73 m2] en matige nierfunctiestoornis (N=7; eGFR 30 tot < 60 ml/min/1,73 m2) geen significante invloed had op de klaring van tezacaftor. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor lichte en matige nierfunctiestoornis. Voorzichtigheid is geboden bij toediening van Symkevi in combinatie met ivacaftor bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie.
Geslacht
De farmacokinetische parameters van tezacaftor en ivacaftor zijn vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.
Ras
Zeer beperkte farmacokinetische gegevens tonen aan dat de blootstelling aan tezacaftor vergelijkbaar is bij blanke (n = 652) en niet-blanke (n = 8) patiënten. Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse had ras geen klinisch betekenisvolle invloed op de farmacokinetiek van ivacaftor bij blanke (n = 379) en niet-blanke (n = 29) patiënten.
Ouderen
In klinische onderzoeken naar Symkevi in combinatie met ivacaftor werden geen patiënten ouder dan 75 jaar opgenomen. De farmacokinetische parameters van tezacaftor in combinatie met ivacaftor bij oudere patiënten (in de leeftijd van 65 tot 72 jaar) zijn vergelijkbaar met die bij jongere volwassenen.
Pediatrische patiënten
De farmacokinetische parameters van tezacaftor en ivacaftor worden weergegeven in Tabel 9. De farmacokinetiek van tezacaftor/ivacaftor bij kinderen jonger dan 6 jaar is niet onderzocht.
| Tabel 9: Gemiddelde (SD) blootstelling aan tezacaftor en ivacaftor volgens leeftijdsgroep | ||||
| Leeftijds-groep | Dosis | Gemiddelde (SD) AUC0-24u van tezacaftor (mcg∙u/ml) | Gemiddelde (SD) AUC0-12u van ivacaftor (mcg∙u/ml) | Gemiddelde (SD) AUC0-24u van M1-TEZ (mcg∙u/ml) |
6 tot < 12 jaar, < 30 kg | TEZ 50 mg eenmaal daags/ IVA 75 mg iedere 12 uur | 58,9 (17,5) | 7,1 (1,95) | 126 (30,0) |
6 tot < 12 jaar, ≥ 30 kg* | TEZ 100 mg eenmaal daags/ IVA 150 mg iedere 12 uur | 107 (30,1) | 11,8 (3,89) | 193 (45,8) |
| Adolescenten | TEZ 100 mg eenmaal daags/ IVA 150 mg iedere 12 uur | 97,1 (35,8) | 11,4 (5,5) | 146 (35,7) |
| Volwassenen | TEZ 100 mg eenmaal daags/ IVA 150 mg iedere 12 uur | 85,9 (28,0) | 11,4 (4,14) | 126 (34,9) |
| *Blootstellingen in het gewichtsbereik van ≥ 30 kg tot < 40 kg zijn voorspellingen afgeleid van het farmacokinetisch populatiemodel. | ||||
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Tezacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel en reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit. Bij drachtige ratten werd overdracht van tezacaftor via de placenta waargenomen.
Toxiciteitsonderzoeken met jonge ratten die werden blootgesteld gedurende postnatale dag 7 tot en met 35 (PND 7-35) lieten mortaliteit en stervende toestand zien, zelfs bij lage doses. De bevindingen waren dosisgerelateerd en in het algemeen ernstiger wanneer de dosering met tezacaftor vroeger in de postnatale periode werd gestart. Blootstelling bij ratten gedurende PND 21-49 duidde niet op toxiciteit bij de hoogste dosis, die ongeveer het dubbele was van de beoogde blootstelling bij mensen. Tezacaftor en zijn metaboliet, M1-TEZ, zijn substraten voor P-gp. Lagere niveaus van P-gp-activiteit in de hersenen bij jongere ratten leidde tot hogere niveaus van tezacaftor en M1-TEZ in de hersenen. Deze bevindingen zijn niet relevant voor de geïndiceerde pediatrische patiënten in de leeftijd van 6 tot en met 11 jaar, bij wie de niveaus van P-gp-activiteit overeenkomen met de niveaus die zijn waargenomen bij volwassenen.
Ivacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Ivacaftor is in verband gebracht met lichte verlagingen van het zaadblaasjesgewicht, een daling van de totale vruchtbaarheidsindex en het aantal drachten bij wijfjes die hadden gepaard met behandelde mannetjes en een significante afname in het aantal corpora lutea en implantatielocaties met als gevolg een afname in de gemiddelde worpgrootte en het gemiddeld aantal levensvatbare embryo’s per worp bij behandelde wijfjes. De ‘No Observed Adverse Effect Level’ (NOAEL) voor vruchtbaarheidsbevindingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 5 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als tezacaftor/ivacaftor wordt toegediend bij volwassen mensen met de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD).
In het pre- en postnataal onderzoek veroorzaakte ivacaftor een daling in de overlevings- en lactatie-index evenals een verlaging van het lichaamsgewicht van de jongen. De NOAEL voor levensvatbaarheid en groei van de nakomelingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 4 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als tezacaftor/ivacaftor wordt toegediend bij volwassen mensen met de MRHD. Bij drachtige ratten en konijnen werd overdracht van ivacaftor via de placenta waargenomen.
Bij jonge ratten die werden gedoseerd vanaf dag 7 tot dag 35 na de geboorte werden bevindingen van cataract waargenomen bij blootstellingsniveaus aan ivacaftor van 0,25 maal de MRHD op basis van systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan bij toediening als tezacaftor/ivacaftor. Deze bevinding is niet waargenomen bij foetussen van vrouwelijke ratten die behandeld werden met ivacaftor van dag 7 tot dag 17 van de dracht, bij rattenjongen die werden blootgesteld aan ivacaftor via de inname van moedermelk tot dag 20 na de geboorte, bij ratten van 7 weken oud noch bij honden van 3,5 - 5 maanden oud die met ivacaftor werden behandeld. De mogelijke relevantie van deze bevindingen bij de mens is niet bekend.
Tezacaftor/ivacaftor
Onderzoek naar toxiciteit bij herhaalde dosering met combinatietherapie bij ratten en honden waarbij tezacaftor en ivacaftor gelijktijdig werden toegediend ter beoordeling van de kans op additieve en/of synergistische toxiciteit duidde niet op onverwachte toxiciteiten of interacties.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Hypromellose-acetaatsuccinaat
Natriumlaurilsulfaat (E487)
Hypromellose 2910 (E464)
Microkristallijne cellulose (E460(i))
Croscarmellosenatrium (E468)
Magnesiumstearaat (E470b)
Filmomhulling tablet (Symkevi 50 mg/75 mg filmomhulde tabletten)
Hypromellose 2910 (E464)
Hydroxypropylcellulose (E463)
Titaandioxide (E171)
Talk (E553b)
Filmomhulling tablet (Symkevi 100 mg/150 mg filmomhulde tabletten)
Hypromellose 2910 (E464)
Hydroxypropylcellulose (E463)
Titaandioxide (E171)
Talk (E553b)
Geel ijzeroxide (E172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
Symkevi 100 mg/150 mg filmomhulde tabletten
4 jaar
Symkevi 50 mg/75 mg filmomhulde tabletten
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Blisterverpakking van PCTFE (polychloortrifluorethyleen)/PVC (polyvinylchloride) afgesloten met aluminiumfolie met een papierlaag.
Verpakkingsgrootte van 28 tabletten (4 blisterkaarten met 7 tabletten elk).
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited
Unit 49, Block 5, Northwood Court, Northwood Crescent,
Dublin 9, D09 T665,
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/18/1306/001
EU/1/18/1306/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 31 oktober 2018
Datum van laatste verlenging: 23 augustus 2023
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
