Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Strimvelis – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Strimvelis

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Strimvelis 1-10 x 106 cellen/ml dispersie voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

2.1 Algemene beschrijving

Een autologe, met CD34+ verrijkte celfractie die CD34+-cellen bevat die getransduceerd zijn met een retrovirale vector die codeert voor de menselijke adenosinedeaminase- (ADA-)-cDNA-sequentie uit humane hematopoëtische stam-/voorloper- (CD34+-)cellen.

2.

  1. 2. Kwalitatieve en kwantitatieve samenstelling

Het geneesmiddel is verpakt in een of meer infuuszakken. Elke patiëntspecifieke infuuszak Strimvelis bevat een autologe, met CD34+ verrijkte celfractie met CD34+-cellen die zijn getransduceerd met een retrovirale vector die voor de menselijke ADA-cDNA-sequentie codeert.

De kwantitatieve informatie over het geneesmiddel, waaronder het aantal toe te dienen infuuszakken, wordt weergegeven in het batchinformatieblad (LIS) dat bij het geneesmiddel gevoegd is. De concentratie is 1-10 x 106 CD34+-cellen/ml. Elke patiëntspecifieke infuuszak bevat 10 tot 40 ml aan dispersie voor infusie.

Hulpstof met bekend effect

Dit geneesmiddel bevat 0,15 mmol natrium per ml.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Dispersie voor infusie.

Een troebele tot heldere, kleurloze tot roze dispersie van cellen.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Strimvelis is geïndiceerd voor de behandeling van patiënten met ernstige gecombineerde immuundeficiëntie als gevolg van adenosinedeaminasedeficiëntie (ADA-SCID), voor wie geen geschikte verwante stamceldonor die humaan leukocytenantigeen- (HLA-)compatibel is, beschikbaar is (zie rubriek 4.2 en 4.4).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Strimvelis moet in een gespecialiseerd transplantatiecentrum worden toegediend door een arts met eerdere ervaring in de behandeling en controle van patiënten met ADA-SCID en in het gebruik van autologe CD34+- ex-vivo-gentherapieproducten. Patiënten moeten worden opgenomen in een postbehandelingsregister en gedurende een lange periode worden gevolgd.

Strimvelis is uitsluitend bestemd voor autoloog gebruik (zie rubriek 4.4).

Er is een reserve van CD34+-stamcellen met ten minste 1 x 106 CD34+-cellen per kg vereist. Deze moet ten minste 3 weken voor de behandeling met Strimvelis bij de patiënt worden geoogst. De stamcelreserve wordt afgenomen voor gebruik als noodbehandeling, indien er een fout optreedt tijdens de productie van het middel, als er sprake is van transplantaatfalen of langdurige beenmergaplasie na behandeling.

De patiënt moet in staat zijn voldoende CD34+-cellen af te staan om te komen tot een minimum van 4 x 106 gezuiverde CD34+-cellen/kg, die nodig zijn voor de productie van Strimvelis.

Voorbehandeling (conditionering)

Het wordt aanbevolen gedurende 2 opeenvolgende dagen elke 6 uur 0,5 mg/kg busulfan intraveneus toe te dienen, beginnend drie dagen voor de toediening van Strimvelis. De totale dosis busulfan is 4 mg/kg, verdeeld over 8 doses van 0,5 mg/kg. De plasmaconcentraties van busulfan moeten worden gemeten na de eerste dosis van elke dag, via opeenvolgende bloedafname, gebruikmakend van een geschikte methode. Als de AUC van busulfan 4000 nanogram/ml*uur (974 micromol/l*min) overschrijdt, moet de dosis adequaat worden verlaagd op basis van de AUC.

Premedicatie

Het wordt aanbevolen 15-30 minuten voor de infusie met Strimvelis een intraveneus antihistaminicum toe te dienen.

Dosering

Het aanbevolen dosisbereik van Strimvelis ligt tussen 2 en 20 x 106 CD34+-cellen/kg. De dosis voor de infusie moet door de behandelende arts worden bepaald op basis van het totale aantal geleverde CD34+-cellen, het lichaamsgewicht van de patiënt op het moment van de infusie en het feit dat elke zak in zijn geheel dient te worden toegediend.

Zie het begeleidende batchinformatieblad (LIS) voor aanvullende informatie over de dosering.

Als het product minder dan 2 x 106 CD34+-cellen/kg bevat, moet de behandelend arts beslissen om al dan niet door te gaan met de toediening, op basis van een individuele beoordeling van de voordelen en risico’s. Bij een patiënt die tijdens klinische onderzoeken werd behandeld met <2 x 106 CD34+-cellen/kg, faalde de behandeling.

Strimvelis mag slechts eenmaal worden toegediend.

Speciale patiëntengroepen

Ouderen

Het geneesmiddel is niet bestemd voor gebruik bij patiënten >65 jaar en is niet onderzocht bij deze leeftijdsgroep.

Verminderde nierfunctie

Dit geneesmiddel is niet onderzocht bij patiënten met een verminderde nierfunctie. Naar verwachting is er geen dosisaanpassing nodig.

Verminderde leverfunctie

Dit geneesmiddel is niet onderzocht bij patiënten met een verminderde leverfunctie. Naar verwachting is er geen dosisaanpassing nodig.

Wijze van toediening

Strimvelis is uitsluitend bestemd voor intraveneuze infusie.

Vóór toediening moet worden bevestigd dat de identiteit van de patiënt overeenkomt met de unieke patiëntinformatie op de etiketten van de Strimvelis-infuuszak(ken) en de bijbehorende documentatie. Als er meer dan één zak Strimvelis nodig is, dient slechts één zak met het geneesmiddel per keer te worden geïnfundeerd. Het totale aantal toe te dienen infuuszakken moet ook worden bevestigd aan de hand van de patiëntspecifieke informatie op het batchinformatieblad (LIS) (zie rubriek 4.4).

Voor de transfusie moet een toedieningsset met filter worden gebruikt. Alleen filters die bedoeld zijn voor gebruik met transfusiesets mogen worden gebruikt om de onbedoelde verwijdering van cellen uit het product te voorkomen.

De infusiesnelheid mag niet hoger zijn dan 5 ml/kg/uur. De toedieningstijd bedraagt ongeveer 20 minuten (zie rubriek 6.6). Na toediening moet de zak worden doorgespoeld met een spuit van 50 ml, gevuld met natriumchloride 9 mg/ml (0,9%) oplossing voor injectie.

Te nemen voorzorgsmaatregelen voorafgaand aan het hanteren of toedienen van het geneesmiddel Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg die Strimvelis hanteren, moeten de gepaste voorzorgsmaatregelen nemen (dragen van handschoenen en veiligheidsbril) om een mogelijke overdracht van infectieziekten te vermijden.

Voor instructies over de bereiding, onbedoelde blootstelling en verwijdering van Strimvelis, zie rubriek 6.6.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

Huidige of voorgeschiedenis van leukemie of myelodysplasie.

Positieve test op het humaan immunodeficiëntievirus (hiv) of aanwezigheid van een andere overdraagbare infectieverwekker die vermeld staat in de huidige EU-richtlijn over weefsels en cellen voordat er beenmerg wordt geoogst.

Geschiedenis van eerdere gentherapie.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Terugvinden herkomst

De vereisten voor het terugvinden van de herkomst van geneesmiddelen op basis van cellen voor geavanceerde celtherapie moeten worden toegepast. Om het terugvinden van de herkomst te waarborgen, moeten de productnaam, het partijnummer en de naam van de behandelde patiënt tot 30 jaar na de uiterste gebruiksdatum van het product worden bewaard.

Autoloog gebruik

Strimvelis is uitsluitend bedoeld voor autoloog gebruik en mag in geen geval worden toegediend aan andere patiënten dan de oorspronkelijke CD34+-celdonor. Strimvelis mag niet worden toegediend als de informatie op de productetiketten en het batchinformatieblad (LIS) niet overeenkomt met de identiteit van de patiënt

Risico van insertionele oncogenese

Er is één geval van lymfatische T-celleukemie gemeld bij een kind met ADA-SCID 4,7 jaar na de behandeling met Strimvelis (zie rubriek 4.8).

Patiënten die met Strimvelis worden behandeld, kunnen mogelijk secundaire maligniteiten ontwikkelen. Patiënten dienen levenslang te worden gemonitord op secundaire maligniteiten. In het geval dat een secundaire maligniteit optreedt, dient deze aan het bedrijf te worden gemeld zodat het instructies kan verstrekken over het verzamelen van testmonsters bij de patiënt.

Algemeen

De langetermijneffecten en het aanhouden van de respons op Strimvelis bij ADA-SCID zijn niet systematisch onderzocht voor een termijn van meer dan 8 jaar na de behandeling (zie rubriek 5.1).

Niet-immunologische symptomen van ADA-SCID reageren mogelijk niet op Strimvelis.

Gevallen van huidpapilloom, abnormale serum-eiwitelektroforese en één geval van lipofibroom, van pulmonaal gezwel en van verminderde T-cel-V-bètarepertoire zijn gemeld.

Er is geen causaal verband met het product vastgesteld.

In sommige gevallen kan de patiënt geen behandeling krijgen vanwege productieproblemen. Na kennisgeving moet de behandelend arts mogelijk het behandelprogramma van de patiënt dienovereenkomstig wijzigen (d.w.z. in voorkomende gevallen staken van de voorbereiding met busulfan en/of toedienen van de back-upbehandeling met stamcellen).

Er moet rekening gehouden worden met de waarschuwingen en voorzorgsmaatregelen van myeloablatieve voorbereidende geneesmiddelen.

Immuunreconstitutie

Tijdens de klinische onderzoeken verbeterden de aantallen T-lymfocyten (CD3+) en NK- (CD56+-) cellen na behandeling. De mediane waarden 3 jaar na de gentherapie lagen onder het normale bereik. Voortdurende follow-up wordt aanbevolen.

Complicaties van de centraal veneuze katheter (CVK) waaronder infecties en tromboses

Er zijn bijwerkingen gemeld die gepaard gaan met het gebruik van centraal veneuze katheters (CVK’s) (bijv. ernstige CVK-infecties en trombose in het hulpmiddel). Patiënten moeten nauwgezet gecontroleerd worden op mogelijke kathetergerelateerde bijwerkingen.

Overgevoeligheid en infusiegerelateerde reacties

Dit geneesmiddel moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met een overgevoeligheid voor aminoglycosiden of serumalbumine van runderen.

Transplantaatfalen

Er zijn gevallen gemeld waarin behandeling niet succesvol is geweest. Een aantal patiënten moest langdurige enzymsubstitutietherapie hervatten en/of een stamceltransplantatie ondergaan (zie rubriek 5.1). Patiënten moeten nauwkeurig worden gemonitord op het optreden van ernstige en opportunistische infecties, immuunreconstitutieparameters en de noodzaak van vervangende intraveneuze immunoglobuline (IVIG). In geval van een gebrek aan respons wordt aanbevolen andere ADA-SCID-behandelingen te introduceren, onder de supervisie van een arts.

Overdracht van een infectieus agens

Er bestaat een klein risico op overdracht van infectieuze agentia. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg die Strimvelis toedienen, moeten patiënten na behandeling daarom controleren op tekenen en symptomen van infecties en zo nodig de gepaste behandeling geven.

Auto-immuniteit en immunogeniciteit

Patiënten met ADA-SCID kunnen auto-immuniteit ontwikkelen. In klinische onderzoeken had 67% (12 van de 18) van de behandelde patiënten ofwel autoantistoffen of andere manifestaties (bijv. auto-immunotrombocytopenie, auto-immuunaplastische anemie, auto-immuunhepatitis en het syndroom van Guillain-Barré) (zie rubriek 4.8). Regelmatige monitoring op klinische auto-immuniteit wordt aanbevolen. Er zijn geen immunogeniciteitstesten uitgevoerd met Strimvelis.

De behandeling van patiënten jonger dan 6 maanden en ouder dan 6 jaar en 7 maanden

De behandeling moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten jonger dan 6 maanden en ouder dan 6 jaar en 7 maanden, aangezien er geen klinische gegevens zijn voor deze leeftijdsgroepen. Oudere patiënten zijn over het algemeen minder in staat om grote aantallen CD34+-cellen te doneren, wat zou kunnen betekenen dat oudere patiënten niet behandeld kunnen worden. Een geslaagde aanmaak van T-cellen na de behandeling wordt waarschijnlijk ook beïnvloed door de resterende thymusfunctie die verzwakt kan raken bij oudere kinderen. Het gebruik van dit geneesmiddel bij patiënten ouder dan die die eerder werden onderzocht, moet zorgvuldig overwogen worden en uitsluitend voorbehouden zijn aan gevallen waarin alle andere redelijke behandelopties uitgeput zijn.

Serologische testen

Alle patiënten moeten getest worden op hiv-1/2, HBV, HCV en mycoplasma voordat beenmerg wordt geoogst om zeker te zijn dat het cellulaire bronmateriaal wordt geaccepteerd voor het aanmaken van Strimvelis.

Patiënten die eerder positief zijn getest op hepatitis C, kunnen met Strimvelis worden behandeld op voorwaarde dat met een nucleïnezuurtest, waarbij een gekwantificeerde limiet wordt gebruikt van ≤ 15 internationale eenheden/ml, is aangetoond dat er geen actieve infecties aanwezig zijn. Negatieve testresultaten zijn vereist bij ten minste 3 opeenvolgende gelegenheden over een periode van ten minste 4 weken na het voltooien van de behandeling van hepatitis C waarbij de laatste test niet meer dan 3 dagen voorafgaand aan het oogsten van de cellen werd uitgevoerd.

Bloed-, orgaan-, weefsel- en celdonatie.

Patiënten die met Strimvelis zijn behandeld, mogen geen bloed, organen, weefsels of cellen voor doneren transplantatie. Deze informatie staat in de waarschuwingskaart voor de patiënt.

Na toediening van Strimvelis

Kwaliteitscontroleresultaten uit stadium twee zijn pas beschikbaar nadat het product is geïnfundeerd. Als er klinisch relevante kwaliteitsproblemen, zoals resultaten die niet voldoen aan de specificaties, worden vastgesteld nadat het geneesmiddel is geïnfundeerd, wordt de behandelend arts op de hoogte gesteld. De arts moet de patiënt adequaat controleren en/of behandelen.

Natriuminhoud

Dit geneesmiddel bevat 42 tot 137 mg natrium per dosis, overeenkomend met 2 tot 7% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g natrium voor een volwassene.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd. Het wordt niet verwacht dat Strimvelis een interactie heeft met de familie van de hepatische cytochroom-P450-enzymen of geneesmiddeltransporteiwitten.

Levende vaccins

De veiligheid van immunisatie met levende virale vaccins na behandeling met Strimvelis is niet onderzocht. Vaccinatie met levende virusvaccins wordt niet aanbevolen tijdens de 6 weken voorafgaand aan niet-myeloablatieve voorbereiding en tot hematologisch en immunologisch herstel na behandeling met Strimvelis.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Aangezien Strimvelis niet bedoeld is voor gebruik bij volwassenen, zijn er geen gegevens bij mensen voorhanden over het gebruik tijdens de zwangerschap of borstvoeding en zijn er geen voortplantingsonderzoeken bij dieren beschikbaar.

Betreffende vruchtbaarheid, raadpleeg de SPC van het conditionerende geneesmiddel. Het dient opgemerkt te worden dat de behandelend arts de ouders/verzorgers van de patiënt dient te informeren over opties voor cryopreservatie van spermatogoniale stamcellen of ovarieel weefsel.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Strimvelis heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

Ernstige bijwerkingen zijn onder meer T-cel-acute leukemie en auto-immuniteit (bijv. auto-immuunhemolytische anemie, auto-immuunaplastische anemie, auto-immuunhepatitis, auto-immunotrombocytopenie en het syndroom van Guillain-Barré). De meest gemelde bijwerking was pyrexie.

Samenvattende tabel van bijwerkingen

De veiligheid van Strimvelis werd beoordeeld bij 33 personen, d.w.z. 22 patiënten behandeld in het klinisch onderzoeksprogramma en 11 patiënten in de commerciële setting, met een mediane follow-upduur van 12 jaar voor patiënten in klinische onderzoeken en 1,5 jaar voor patiënten behandeld in de commerciële setting.

Gezien de kleine patiëntenpopulatie en de grootte van de cohorten, bieden de bijwerkingen in de tabel hieronder mogelijk geen volledig overzicht van de aard en frequentie van deze bijwerkingen.

Bijwerkingen worden hieronder vermeld per systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en per frequentie. De gebruikte frequentiecategorieën zijn: zeer vaak (> 1/10) en vaak (≥ 1/100 tot < 1/10). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen weergegeven op volgorde van afnemende ernst.

Systeem/orgaanklasseZeer vaakVaak

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Anemiea, neutropeniea

Auto-immuunhemolytische anemie,

auto-immuunaplastische anemie, auto-

immunotrombocytopenie

Neoplasmata, benigne, maligne en niet-gespecificeerdT-cel-acute leukemie
Endocriene aandoeningenHypothyreoïdieAuto-immuunthyreoïditis
ZenuwstelselaandoeningenSyndroom van Guillain-Barré
BloedvataandoeningenHypertensiea

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en

mediastinumaandoeningen

Astma, allergische rinitis
Lever- en galaandoeningenAuto-immuunhepatitis

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Atopische dermatitis, eczeem
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenPyrexie
Onderzoeken

Verhoogd leverenzym a, positief voor

antinucleaire antistoffen (ANA), positief voor antistoffen tegen glad spierweefsel

Positief voor

antineutrofielencytoplasma-antistoffen (ANCA)

a Bijwerkingen waarvan gedacht wordt dat ze mogelijk verband houden met de voorbereiding met busulfan

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Lymfatische T-cel-leukemie wegens insertie-oncogenese

Van 33 patiënten met ADA-SCID behandeld met Strimvelis werd één geval van lymfatische T-cel-leukemie gemeld bij één kind (frequentie: 3%). Dit voorval deed zich voor 4,7 jaar na behandeling met Strimvelis. Analyse van de retrovirale insertielocaties (retroviral insertion sites, RIS) stelde een enkelvoudige dominante kloon vast ongeveer 40 kb opwaarts van het LMO2-gen, een bekend oncogen, met een abundantie van ≥ 98%.

Immuunreconstitutie

Van alle gevonden bijwerkingen in de tabel (behalve die mogelijk verband houden met busulfan) wordt gedacht dat ze verband houden met immuunreconstitutie, vanwege de aard ervan en het moment van optreden. Deze auto-immuunbijwerkingen werden gemeld voor proefpersonen na gentherapie. Het merendeel werd gemeld tijdens de follow-upperiode van 3 maanden tot 3 jaar en verdween, met uitzondering van hypothyreoïdie en positieve ANA-testen. Daarnaast werden de bijwerkingen in de tabel die met een allergie te maken hadden vooral gemeld tijdens de follow-upperiode van 3 maanden tot 3 jaar.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg worden verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er zijn geen gegevens beschikbaar uit klinische onderzoeken met betrekking tot overdosering van Strimvelis.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: immunostimulantia, overige immunostimulantia, ATC-code: L03AX

Werkingsmechanisme

Na infusie implanteren CD34+-cellen zich in het beenmerg waar ze het hematopoëtische systeem opnieuw bevolken met een deel van de cellen die farmacologische actieve niveaus van het ADA-enzym uitdrukken.

Na een geslaagde implantatie bij de patiënt wordt verwacht dat de effecten van het product levenslang aanhouden.

Farmacodynamische effecten

De mediane percentages genetisch gemodificeerde cellen in het perifere bloed na één jaar en 3 jaar na de behandeling waren, voor patiënten die waren opgenomen in het hoofdonderzoek, respectievelijk 28% (bereik 6%-92%) en 30% (bereik 8%-101%) voor CD19+ en 73% (bereik 20%-100%) en 67% (bereik 39%-82%) voor CD3+-cellen. Het mediane percentage van genetisch gemodificeerde cellen in het perifere bloed na 8 jaar voor de patiënten die waren opgenomen in het langlopende follow-uponderzoek was 97% (bereik 1%-101%) voor CD19+-cellen en 101% (bereik 1%-101%) voor CD3+-cellen.

De aanwezigheid van het transgen leidt tot een verhoogde ADA-expressie. Eén jaar na de behandeling was de mediane ADA-activiteit (adenosinedeaminase in mononucleaire cellen) in perifere bloedlymfocyten 181,2 (bereik 42,1-1.678,2) nmol/uur/mg eiwit, in vergelijking met een mediaan (bereik) op baseline van 80,6 (30,5-92,3) nmol/uur/mg eiwit. ADA-activiteit bleef verhoogd gedurende de gehele follow-upperiode van 8 jaar.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

In totaal werden 18 patiënten met ADA-SCID behandeld met Strimvelis als onderdeel van een open-label hoofdonderzoek (AD1115611; N=12), twee vroege open-label pilotonderzoeken (AD1117054/AD1117056; N=3) en een ‘compassionate use’-programma (AD1117064; N=3). Onderzoeken beoordeelden het gebruik van Strimvelis in een bereik van 0,9 x 106 -18,2 x 106 CD34+-cellen/kg. Alle patiënten werden op de gentherapie voorbereid met busulfan, waarbij de meesten intraveneus een totale dosis van 4 mg/kg kregen gedurende 2 opeenvolgende dagen voorafgaand aan de infusie met CD34+. Vier proefpersonen hadden eerder een niet-geslaagde stamceltransplantatie ondergaan van een haplo-identieke donor en 15 van de 18 proefpersonen hadden eerder een enzymsubstitutietherapie ondergaan met door polyethyleenglycol gemodificeerde adenosinedeaminase (PEG-ADA) van runderen. Bij patiënten die eerder PEG-ADA kregen, werd deze behandeling 10 tot 22 dagen voorafgaand aan de behandeling met Strimvelis gestaakt. De mediane leeftijd over het gehele programma was 1,7 jaar (bereik 0,5 tot 6,1) en 61% was van het mannelijke geslacht. 83% was blank (56% van Kaukasische/Europese afkomst en 28% van Arabische/Noord-Afrikaanse afkomst), 11% was Afro-Amerikaans/Afrikaans en 6% Aziatisch.

Patiënten die werden behandeld in het hoofdonderzoek

De werkzaamheid van Strimvelis werd beoordeeld in een prospectief, open-labelonderzoek van 3 jaar bij kinderen die geen broer of zus hadden die een HLA-geschikte stamceldonor was en die niet afdoende reageerden op PEG-ADA, dit niet verdroegen of er geen toegang toe hadden.

De resultaten na 3 jaar voor patiënten die werden behandeld in het hoofdonderzoek staan vermeld in tabel 1. De behandeling met Strimvelis leidde tot een overlevingspercentage van 100% 3 jaar na behandeling, een afname van de frequentie van ernstige infecties en een toename van de T-lymfocyten (CD3+). Daarnaast hadden alle proefpersonen na baseline veneuze deoxyadenosine-nucleotide-waarden in rode bloedcellen (RBC dAXP-waarden) onder pathologische niveaus (>100 nmol/ml).

Tabel 1 Resultaten na 3 jaar voor de ITT-populatie in het hoofdonderzoek*

EindpuntBaseline/voor de behandelingaJaar 3/3 jaar na de behandelingb

Overleving n

%

Niet van toepassing

12

100%

Ernstige infecties

n

Frequentie ernstige infecties per persoon-jaar aan observatie (95% betrouwbaarheidsinterval)

12

1,10 (0,68-1,46)

12

0,38c (0,21-0,65)

T-lymfocyten (x106/l) n

mediaan (bereik)

11

88,0 (19-2718)

11

828,0 (309-2458)

% proefpersonen met veneuze RBC dAXP <100 nmol/ml na Strimvelisd n

%

Niet van toepassinge

11

100%

* Inclusief gegevens van één patiënt verzameld na de ingreep met PEG-ADA (>3 maanden behandeling) of hematopoëtische stamceltransplantatie

a Op basis van de volledige periode voorafgaand aan de behandeling voor ernstige infecties (retrospectief verzameld) en de gegevens die tijdens het baselinebezoek voor T-lymfocyten werden verzameld. Patiënt 10 had geen baselinewaarde voor T-lymfocyten.

b Op basis van de periode van 3 jaar na de behandeling voor overleving en ernstige infecties en de gegevens die tijdens het bezoek na 3 jaar voor T-lymfocyten en dAXP werden verzameld. Patiënt 8 trok zich terug uit het onderzoek vóór het bezoek na 3 jaar, en had daarom geen gegevens voor T-lymfocyten en dAXP.

c Ernstige infecties zijn infecties waarvoor ziekenhuisopname nodig is of waardoor de ziekenhuisopname wordt verlengd. De periode van ziekenhuisopname van 3 maanden direct na de gentherapie werd niet meegenomen in de berekening

d dAXP=dAMP+dADP+dATP. dAXP-resultaten zijn gebaseerd op een respondentenanalyse van het percentage patiënten dat gentherapie had gekregen en dat voldeed aan de definitie van adequate metabolische detoxificatie. Een baseline-waarde is daarom niet van toepassing.

e Op baseline hadden 9 van de 11 (82%) patiënten dAXP <100 nmol/ml. Al deze patiënten hadden eerder PEG-ADA gebruikt.

T-celfunctie: bij de patiënten die in het hoofdonderzoek werden behandeld werd T-celproliferatie aangetoond in reactie op stimulatie met anti-CD3-antilichamen (mediaan 62.629 cpm, bereik 4.531 tot 252.173) en fytohemagglutinine (mediaan 140.642 cpm, bereik 11.119 tot 505.607) 1 jaar na de gentherapie en deze reacties hielden aan tot en met jaar 3. Bevindingen dat TREC (T-cel receptor excision circles) in de perifere bloedlymfocyten verhoogd waren tot boven baseline (mediaan 141, bereik 56 tot 1.542 kopieën/100 ng DNA) na jaar 1 en aanhielden tot jaar 3 na behandeling en dat alle proefpersonen bewijs vertoonden van polyklonale V-bèta-ketens op één of meer tijdstippen na gentherapie biedt verder ondersteunend bewijs van functionele T-celontwikkeling.

B-celfunctie: alle 12 proefpersonen die in het hoofdonderzoek werden behandeld, kregen bij screening een behandeling met IVIG en 7 personen (58%) waren gestopt met het gebruik van IVIG tijdens de follow-up van 0-3 jaar na gentherapie.

Follow-up op de lange termijn

Een overlevingspercentage van 100% werd gezien voor alle 12 personen die in het hoofdonderzoek werden behandeld en ook voor de 18 proefpersonen in de geïntegreerde analyse, met een mediane follow-upduur van ongeveer 12 jaar. Overleving zonder ingrepen in deze populatie in het hoofdonderzoek (gedefinieerd als overleving waarvoor herintroductie op de lange termijn (≥3 maanden) van PEG-ADA of een stamceltransplantatie niet vereist is) was 92% (11/12 patiënten) (82% (14/17 patiënten) voor de geïntegreerde populatie).

Een proefpersoon, behandeld in een pilotonderzoek, had geen PEG-ADA re-introductiegegevens, en werd daarom geëxcludeerd van de ‘interventie-vrije overleving’ van de geïntegreerde populatie. Langdurige PEG-ADA (meer dan 3 maanden van continu gebruik) werd door 3 proefpersonen gebruikt; 2 van deze proefpersonen ontvingen daarna een stamceltransplantatie van een broer of zus en 1 proefpersoon bleef chronische PEG-ADA-behandeling ontvangen.

Een andere proefpersoon had een kortdurende PEG-ADA-behandeling nodig, vanwege een auto-immune bijwerking (zie rubriek 4.4).

Bij de patiënten die in het hoofdonderzoek en het langlopende follow-uponderzoek (LTFU-onderzoek) werden behandeld, nam het percentage ernstige infecties af gedurende de gehele follow-upperiode (tabel 2).

Tabel 2: cumulatieve frequentie van ernstige infecties per persoonsjaar blootstelling (ITT-populatie van het hoofdonderzoek en het LTFU-onderzoek gecombineerd)*

Voor de

behandeling

Na behandeling
Tijds-periodeNiet van toepassing3 mnd-1 jaartot 2 jaartot 3 j aartot 4 ja artot 5 ja artot 6 ja artot 7 ja artot 8 jaa r
Aantal personen171717171615151515
Aantal ernstige infecties401118182020212121
Verhouding van ernstige infecties per persoon-jaar1,080,730,560,350,300,240,220,190,17

* De gegevens van één patiënt uit vooronderzoek 1 die niet is gevolgd tot 13 jaar na de gentherapie, zijn niet opgenomen

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Strimvelis is een autologe cellulaire therapie. De aard van Strimvelis is zodanig dat conventioneel onderzoek op het gebied van farmacokinetiek, absorptie, distributie, metabolisme en eliminatie niet van toepassing is.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd op het gebied van reproductie en ontwikkeling.

Er werd een 4-maanden durend onderzoek naar biologische distributie uitgevoerd bij muizen. CD34+-cellen uit het navelstrengbloed van gezonde mensen en getransduceerd met de vector die wordt gebruikt voor de productie van Strimvelis werden intraveneus toegediend aan met busulfan voorbereide muizen. Het merendeel van de muizen vertoonde aan het eind van het onderzoek een reconstitutie van het hematopoëtische systeem. Er werden ook lage niveaus van menselijke cellen en vectorsequenties aangetroffen in niet-hematopoëtische organen in overeenstemming met de aanwezigheid van bloedbevattende getransduceerde menselijke cellen. Er waren geen bijwerkingen met betrekking tot overleving, hematologische parameters of histopathologie van belangrijke organen, behalve een verlies van lichaamsgewicht en atrofie in de testes en eierstokken. Dit was in overeenstemming met de toediening van busulfan.

Er zijn geen carcinogeniciteitsonderzoeken uitgevoerd, omdat er geen geschikt diermodel voorhanden was om het tumorverwekkend potentieel van Strimvelis te beoordelen vanwege het onvermogen om overgedragen cellen op lange termijn te implanteren bij muizen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Natriumchloride

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden.

6.3 Houdbaarheid

24 uur.

Eenmaal uit de koeling, maximaal 90 minuten (15 °C-25 °C).

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Gekoeld bewaren (2 °C 8 °C) tot de patiënt gereed is voor de behandeling.

Niet opnieuw koelen (2 °C 8 °C) nadat het op kamertemperatuur (15 °C 25 °C) gebracht is.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Infuuszak van 50 ml van ethyleenvinylacetaat (EVA) met een ‘luer spike’-aansluiting afgesloten met een ‘luer lock’-dopje in een herbruikbare buitenverpakking.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Te nemen voorzorgen bij het hanteren of toedienen van het geneesmiddel

Dit geneesmiddel bevat menselijke bloedcellen. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg die Strimvelis hanteren, moeten gepaste voorzorgsmaatregelen nemen (handschoenen, beschermende kleding en oogbescherming dragen) om mogelijke overdracht van infectieziekten te voorkomen.

Strimvelis wordt rechtsreeks vervoerd naar de medische instelling waar de infusie wordt toegediend. De infuuszak(ken) wordt/worden in een afgesloten buitenverpakking geplaatst. De zakken moeten tot gebruik in de buitenverpakking worden bewaard.

Strimvelis is uitsluitend bestemd voor autoloog gebruik. De identiteit van de patiënt moet overeenkomen met de essentiële unieke patiëntinformatie op de primaire en/of buitenverpakking en het batchinformatieblad (LIS) voorafgaand aan de infusie. Strimvelis mag niet worden geïnfundeerd als de informatie op het patiëntspecifieke etiket op de infuuszak niet overeenkomt met de beoogde patiënt. Het totale aantal toe te dienen infuuszakken moet ook worden bevestigd aan de hand van de patiëntspecifieke informatie op het batchinformatieblad (LIS).

Na zorgvuldige verwijdering uit de metalen cassette moet de infuuszak in de afgesloten buitenzak verwarmd worden tot kamertemperatuur (15 °C-25 °C) onder een laminaire stroomkap gedurende minstens 7 minuten. Beweeg de infuuszak voorzichtig om eventuele cellulaire aggregaten opnieuw te dispergeren en dien transfusie toe met een toedieningsset met filter om eventuele achterblijvende cellulaire aggregaten te verwijderen.

Te nemen voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen van het geneesmiddel

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften voor het hanteren van materiaal van menselijke herkomst. Al het materiaal dat in contact is geweest met Strimvelis (vast en vloeibaar afval), moet worden behandeld en afgevoerd als mogelijk besmettelijk afval overeenkomstig de lokale voorschriften voor de verwerking van materiaal van menselijke oorsprong.

Onbedoelde blootstelling

Onbedoelde blootstelling aan Strimvelis moet worden vermeden. In geval van onbedoelde blootstelling moeten de lokale voorschriften voor de verwerking van materiaal van menselijke herkomst in acht worden genomen. Dit kan bijvoorbeeld het wassen van de gecontamineerde huid inhouden en het verwijderen van gecontamineerde kleding. Werkoppervlakken en materialen die mogelijk in contact zijn geweest met Strimvelis, moeten worden ontsmet met een geschikt ontsmettingsmiddel.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Fondazione Telethon ETS

Via Varese 16/B

00185 Rome

Italië

8. NUMMER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/16/1097/001

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 26 mei 2016

Datum van laatste verlenging: 30 april 2021

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Strimvelis

EU-vergunningsnummer EU/1/16/1097
Werkzame stof (INN) autologous CD34+ enriched cell fraction that contains CD34+ cells transduced with retroviral vector that encodes for the human adenosine deaminase (ADA) cDNA sequence from human haematopoietic stem/progenitor (CD34+) cells
ATC-code L03 – Immunostimulantia
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Fondazione Telethon ETS
Status van de vergunning Vergund (26-05-2016)
  • Weesgeneesmiddel
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 16-10-2026