SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Strensiq
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Strensiq 40 mg/ml oplossing voor injectie
Strensiq 100 mg/ml oplossing voor injectie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Strensiq 40 mg/ml oplossing voor injectie
Elke ml oplossing bevat 40 mg asfotase-alfa*.
Elke injectieflacon bevat 0,3 ml oplossing en 12 mg asfotase-alfa (40 mg/ml). Elke injectieflacon bevat 0,45 ml oplossing en 18 mg asfotase-alfa (40 mg/ml). Elke injectieflacon bevat 0,7 ml oplossing en 28 mg asfotase-alfa (40 mg/ml). Elke injectieflacon bevat 1,0 ml oplossing en 40 mg asfotase-alfa (40 mg/ml).
Strensiq 100 mg/ml oplossing voor injectie
Elke ml oplossing bevat 100 mg asfotase-alfa*.
Elke injectieflacon bevat 0,8 ml oplossing en 80 mg asfotase-alfa (100 mg/ml).
* geproduceerd door middel van recombinant-DNA-technologie met gebruik van een zoogdiercelkweek van ovariumcellen van Chinese hamsters (CHO-cellen).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor injectie (injectie).
Heldere, licht opaalachtige of opaalachtige, kleurloze tot lichtgele, waterige oplossing; pH 7,4. Er kunnen een aantal kleine doorschijnende of witte deeltjes aanwezig zijn.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Strensiq is geïndiceerd voor langdurige enzymvervangingstherapie bij patiënten van alle leeftijden met hypofosfatasia bij wie de eerste symptomen vóór de leeftijd van 18 jaar zijn opgetreden, om de manifestaties van de ziekte met betrekking tot het bot te behandelen (zie rubriek 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling dient te worden ingesteld door een arts met ervaring in de behandeling van patiënten met stofwisselingsstoornissen of botaandoeningen.
Dosering
Het aanbevolen doseringsregime van asfotase-alfa is 2 mg/kg lichaamsgewicht, driemaal per week subcutaan toegediend, of een doseringsregime van 1 mg/kg lichaamsgewicht, zesmaal per week subcutaan toegediend.
De maximale aanbevolen dosis asfotase-alfa is 6 mg/kg/week (zie rubriek 5.1).
Zie het doseringsschema hieronder voor meer informatie.
| Lichaams-gewicht (kg) | Bij injectie 3 x per week | Bij injectie 6 x per week | ||||
Te injecteren dosis | Te injecteren volume | Type injectieflacon gebruikt voor injectie | Te injecteren dosis | Te injecteren volume | Type injectieflacon gebruikt voor injectie | |
| 3 | 6 mg | 0,15 ml | 0,3 ml | |||
| 4 | 8 mg | 0,20 ml | 0,3 ml | |||
| 5 | 10 mg | 0,25 ml | 0,3 ml | |||
| 6 | 12 mg | 0,30 ml | 0,3 ml | 6 mg | 0,15 ml | 0,3 ml |
| 7 | 14 mg | 0,35 ml | 0,45 ml | 7 mg | 0,18 ml | 0,3 ml |
| 8 | 16 mg | 0,40 ml | 0,45 ml | 8 mg | 0,20 ml | 0,3 ml |
| 9 | 18 mg | 0,45 ml | 0,45 ml | 9 mg | 0,23 ml | 0,3 ml |
| 10 | 20 mg | 0,50 ml | 0,7 ml | 10 mg | 0,25 ml | 0,3 ml |
| 11 | 22 mg | 0,55 ml | 0,7 ml | 11 mg | 0,28 ml | 0,3 ml |
| 12 | 24 mg | 0,60 ml | 0,7 ml | 12 mg | 0,30 ml | 0,3 ml |
| 13 | 26 mg | 0,65 ml | 0,7 ml | 13 mg | 0,33 ml | 0,45 ml |
| 14 | 28 mg | 0,70 ml | 0,7 ml | 14 mg | 0,35 ml | 0,45 ml |
| 15 | 30 mg | 0,75 ml | 1 ml | 15 mg | 0,38 ml | 0,45 ml |
| 16 | 32 mg | 0,80 ml | 1 ml | 16 mg | 0,40 ml | 0,45 ml |
| 17 | 34 mg | 0,85 ml | 1 ml | 17 mg | 0,43 ml | 0,45 ml |
| 18 | 36 mg | 0,90 ml | 1 ml | 18 mg | 0,45 ml | 0,45 ml |
| 19 | 38 mg | 0,95 ml | 1 ml | 19 mg | 0,48 ml | 0,7 ml |
| 20 | 40 mg | 1,00 ml | 1 ml | 20 mg | 0,50 ml | 0,7 ml |
| 25 | 50 mg | 0,50 ml | 0,8 ml | 25 mg | 0,63 ml | 0,7 ml |
| 30 | 60 mg | 0,60 ml | 0,8 ml | 30 mg | 0,75 ml | 1 ml |
| 35 | 70 mg | 0,70 ml | 0,8 ml | 35 mg | 0,88 ml | 1 ml |
| 40 | 80 mg | 0,80 ml | 0,8 ml | 40 mg | 1,00 ml | 1 ml |
| 50 | 50 mg | 0,50 ml | 0,8 ml | |||
| 60 | 60 mg | 0,60 ml | 0,8 ml | |||
| 70 | 70 mg | 0,70 ml | 0,8 ml | |||
| 80 | 80 mg | 0,80 ml | 0,8 ml | |||
| 90 | 90 mg | 0,90 ml | 0,8 ml (x2) | |||
| 100 | 100 mg | 1,00 ml | 0,8 ml (x2) | |||
Vergeten dosis
Als er een dosis asfotase-alfa is vergeten, mag er geen dubbele dosis worden geïnjecteerd om de vergeten dosis in te halen.
Speciale populatie
Volwassen patiënten
De farmacokinetiek, farmacodynamiek en veiligheid van asfotase-alfa zijn onderzocht bij patiënten >18 jaar met hypofosfatasia. Een dosisaanpassing is niet nodig voor volwassen patiënten met hypofosfatasia (HPP) bij wie de eerste symptomen vóór de leeftijd van 18 jaar zijn opgetreden (zie rubriek 5.1 en 5.2).
Ouderen
De veiligheid en werkzaamheid van asfotase-alfa bij oudere patiënten zijn niet vastgesteld. Er kan voor deze patiënten geen specifiek doseringsadvies worden gegeven.
Nierfunctiestoornis
De veiligheid en werkzaamheid van asfotase-alfa bij patiënten met een nierfunctiestoornis zijn niet geëvalueerd. Er kan voor deze patiënten geen specifiek doseringsadvies worden gegeven.
Leverfunctiestoornis
De veiligheid en werkzaamheid van asfotase-alfa bij patiënten met een leverfunctiestoornis zijn niet geëvalueerd. Er kan voor deze patiënten geen specifiek doseringsadvies worden opgetrokken.
Wijze van toediening
Strensiq is uitsluitend bestemd voor subcutaan gebruik. Het is niet bestemd voor intraveneuze of intramusculaire injectie.
Het maximale volume geneesmiddel per injectie mag niet groter zijn dan 1 ml. Als er meer dan 1 ml moet worden toegediend, kunnen op hetzelfde moment meerdere injecties worden gegeven. Strensiq dient met steriele wegwerpspuiten en -injectienaalden te worden toegediend. Het volume van de injectiespuiten dient zodanig klein te zijn dat de voorgeschreven dosis met redelijke nauwkeurigheid uit de injectieflacon kan worden opgezogen.
Elke volgende injectie moet op een andere plaats worden toegediend volgens een rotatieschema en er dient nauwkeurig te worden gecontroleerd op tekenen van mogelijke reacties (zie rubriek 4.4).
Patiënten mogen zichzelf alleen injecteren wanneer zij goed getraind zijn in de toedieningsprocedures. Voor de bereiding van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.
4.3 Contra-indicaties
Ernstige of levensbedreigende overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de hulpstoffen als de overgevoeligheid niet onder controle is te brengen (zie rubriek 4.4).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Terugvinden herkomst
Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.
Overgevoeligheid
Overgevoeligheidsreacties, waaronder tekenen en symptomen die overeenstemmen met anafylaxie zijn gemeld bij patiënten die werden behandeld met asfotase-alfa (zie rubriek 4.8). Deze symptomen bestonden uit moeite met ademhalen, gevoel van stikken, periorbitaal oedeem en duizeligheid. De reacties traden op binnen minuten na subcutane toediening van asfotase-alfa en kunnen optreden bij patiënten die meer dan 1 jaar worden behandeld. Andere overgevoeligheidsreacties bestonden uit braken, misselijkheid, koorts, hoofdpijn, blozen, prikkelbaarheid, koude rillingen, erytheem van de huid, huiduitslag, pruritus en orale hypo-esthesie. Als deze reacties optreden, wordt aanbevolen direct te stoppen met de behandeling en dan dient gepaste medische behandeling te worden ingesteld. De huidige medische standaarden voor spoedeisende behandeling dienen in acht te worden genomen.
Er dient rekening te worden gehouden met de risico’s en voordelen van opnieuw toedienen van asfotase-alfa aan individuele patiënten na een ernstige reactie, waarbij rekening dient te worden gehouden met andere factoren die kunnen bijdragen aan het risico van een overgevoeligheidsreactie, zoals een gelijktijdige infectie en/of het gebruik van antibiotica. Als wordt besloten het product opnieuw toe te dienen, dient de hernieuwde toediening te gebeuren onder medisch toezicht en kan overwogen worden om de aangewezen premedicatie te gebruiken. Patiënten moeten worden gevolgd voor het opnieuw optreden van tekenen en symptomen van een ernstige overgevoeligheidsreactie.
De noodzaak van toezicht bij volgende toedieningen en de noodzaak van spoedeisende behandeling voor thuiszorg zijn afhankelijk van het oordeel van de behandelend arts.
Ernstige of mogelijk levensbedreigende overgevoeligheid is een contra-indicatie voor hernieuwde toediening als de overgevoeligheid niet onder controle is te brengen (zie rubriek 4.3).
Injectiegerelateerde reactie
Toediening van asfotase-alfa kan leiden tot lokale reacties op de injectieplaats (waaronder, maar niet beperkt tot, erytheem, rash, verkleuring, pruritus, pijn, papula, nodule, atrofie), gedefinieerd als elk gerelateerd ongewenst voorval dat optreedt tijdens de injectie of tot het einde van de dag van de injectie (zie rubriek 4.8). Het roteren van de injectieplaatsen kan helpen om deze reacties zoveel mogelijk te beperken.
De toediening van Strensiq dient te worden onderbroken wanneer een patiënt ernstige injectiegerelateerde reacties ondervindt. Er dient dan gepaste medische behandeling te worden gegeven.
Lipodystrofie
Lokale lipodystrofie, met inbegrip van lipoatrofie en lipohypertrofie, op injectieplaatsen werd na een aantal maanden gemeld bij patiënten die in klinische onderzoeken werden behandeld met asfotase-alfa (zie rubriek 4.8). Patiënten worden geadviseerd de correcte injectietechniek te volgen en injectieplaatsen af te wisselen (zie rubriek 4.2).
Craniostenose
Er zijn in klinische onderzoeken met asfotase-alfa ongewenste voorvallen van craniostenose (geassocieerd met verhoogde intracraniale druk), waaronder verergering van reeds bestaande craniostenose en het voorkomen van Arnold-Chiari-malformatie gemeld bij patiënten met hypofosfatasia in de leeftijd <5 jaar. Er zijn onvoldoende gegevens om een causaal verband vast te stellen tussen blootstelling aan Strensiq en progressie van craniostenose. Craniostenose als manifestatie van hypofosfatasia is gedocumenteerd in gepubliceerde literatuur. In een onderzoek naar de natuurlijke historie van niet-behandelde patiënten met infantiele hypofosfatasia kwam craniostenose vanaf de geboorte tot de leeftijd van 5 jaar voor bij 61,3% van de patiënten. Craniostenose kan leiden tot verhoogde intracraniale druk. Periodiek monitoren (met inbegrip van fundoscopie ter controle op tekenen van papiloedeem) en directe interventie bij verhoogde intracraniale druk worden aanbevolen bij patiënten met hypofosfatasia in de leeftijd jonger dan 5 jaar.
Ectopische calcificatie
In klinische onderzoeken met asfotase-alfa zijn oftalmische (conjunctivale en corneale) calcificatie en nefrocalcinose gemeld bij patiënten met hypofosfatasia. Er zijn onvoldoende gegevens om een causaal verband vast te stellen tussen blootstelling aan asfotase-alfa en ectopische calcificatie. Oftalmische (conjunctivale en corneale) calcificatie en nefrocalcinose zijn gedocumenteerd in gepubliceerde literatuur als manifestaties van hypofosfatasia. Nefrocalcinose kwam in een onderzoek naar de natuurlijke historie van niet-behandelde patiënten met infantiele hypofosfatasia vanaf de geboorte tot de leeftijd van 5 jaar voor bij 51,6% van de patiënten. Oogonderzoek en echoscopie van de nieren worden bij basislijn en periodiek aanbevolen bij patiënten met hypofosfatasia.
Parathyroïdhormoon en calcium in serum
De concentratie parathyroïdhormoon in serum kan stijgen bij patiënten met hypofosfatasia die asfotase-alfa toegediend krijgen. Dit is het duidelijkst merkbaar tijdens de eerste 12 weken van de behandeling. Het wordt aanbevolen om parathyroïdhormoon en calcium in het serum te controleren bij patiënten die met asfotase-alfa behandeld worden. Suppletie van calcium en orale vitamine D kan noodzakelijk zijn. Zie rubriek 5.1.
Disproportionele gewichtstoename
Patiënten kunnen disproportionele gewichtstoename vertonen. Toezicht op het dieet wordt aanbevolen.
Hulpstoffen
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per injectieflacon, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen onderzoek naar interacties met asfotase-alfa uitgevoerd. Op basis van de structuur en de farmacokinetiek van dit geneesmiddel is het onwaarschijnlijk dat asfotase-alfa invloed heeft op cytochroom P-450-gerelateerde omzetting.
Asfotase-alfa bevat een katalytisch domein van niet-weefselspecifieke alkalische fosfatase. De toediening van asfotase-alfa zal interfereren met de routinematige metingen van serum-alkalische fosfatase uitgevoerd door ziekenhuislaboratoria, hetgeen zal leiden tot activiteitsbepalingen van serum-alkalische fosfatase van meerdere duizenden eenheden per liter. De resultaten van de activiteitsbepalingen van asfotase-alfa mogen niet geïnterpreteerd worden op basis van dezelfde maatstaf als die voor de activiteit van serum-alkalische fosfatase omwille van verschillen in de enzymatische eigenschappen.
Alkalische fosfatase (AF) wordt gebruikt als detectiereagens in tal van routinematige laboratoriumtests. Als er asfotase-alfa aanwezig is in de klinische laboratoriummonsters kunnen er afwijkende waarden worden gemeld.
De behandeld arts moet het laboratorium dat de tests uitvoert, informeren dat de patiënt wordt behandeld met medicatie die invloed heeft op de AF-concentratie. Andere mogelijke tests (met name tests die geen gebruik maken van een reportersysteem op basis van een AF-conjugaat) kunnen worden overwogen bij patiënten die met Strensiq worden behandeld.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er is onvoldoende informatie over het gebruik van asfotase-alfa bij zwangere vrouwen. Na herhaalde subcutane toediening in het therapeutische dosisbereik (> 0,5 mg/kg) bij drachtige muizen waren de concentraties asfotase-alfa in foetussen bij alle geteste doses kwantificeerbaar, hetgeen wijst op transport van asfotase-alfa over de placenta. Dieronderzoek heeft onvoldoende gegevens opgeleverd wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Asfotase-alfa wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.
Borstvoeding
Er is onvoldoende informatie over de uitscheiding van asfotase-alfa in de moedermelk. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met asfotase-alfa moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er is preklinisch vruchtbaarheidsonderzoek uitgevoerd en hieruit is geen effect gebleken op de vruchtbaarheid en op de embryonale en foetale ontwikkeling (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Strensiq heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
Ondersteunende veiligheidsgegevens tonen blootstelling aan bij 112 patiënten met perinatale/infantiele (n = 89), juveniele (n = 22), volwassenen- (n = 1) HPP (leeftijd bij opname vanaf 1 dag tot 66,5 jaar) behandeld met asfotase-alfa, met een behandelingsduurbereik van 1 dag tot 391,9 weken [7,5 jaar]). De vaakst waargenomen bijwerkingen waren injectieplaatsreacties (74%). Er werden enkele casusrapporten van anafylactoïde reactie/overgevoeligheidsreactie ontvangen.
Bijwerkingen weergegeven in tabelvorm
Bijwerkingen met asfotase-alfa worden weergegeven per systeem/orgaanklasse en voorkeursterm, waarbij de conventie van frequenties volgens MedDRA wordt gebruikt: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 1: Bijwerkingen die zijn gemeld in klinische onderzoeken bij patiënten met hypofosfatasia
| Systeem/orgaanklasse | Frequentiecategorie | Bijwerking |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Vaak | Injectieplaatscellulitis |
| Bloed- en lymfestelselaandoeningen | Vaak | Verhoogde neiging tot bloeduitstorting |
| Immuunsysteemaandoeningen | Vaak | Anafylactoïde reacties Overgevoeligheid2 |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Vaak | Hypocalciëmie |
| Zenuwstelselaandoeningen | Zeer vaak | Hoofdpijn |
| Bloedvataandoeningen | Vaak | Opvliegers |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Orale hypo-esthesie Nausea |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Zeer vaak | Erytheem |
| Vaak | Huidverkleuring Huidaandoening (uitgerekte huid) | |
| Skeletspierstelsel- en | Zeer vaak | Pijn in extremiteit |
| Systeem/orgaanklasse | Frequentiecategorie | Bijwerking |
| bindweefselaandoeningen | Vaak | Myalgie |
| Nier- en urinewegaandoeningen | Vaak | Nefrolithiase |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Zeer vaak | Injectieplaatsreacties1 Pyrexie Prikkelbaarheid |
| Vaak | Koude rillingen | |
| Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplicaties | Zeer vaak | Kneuzing |
| Vaak | Litteken |
1 Voorkeurstermen die als injectieplaatsreacties worden beschouwd, worden hieronder weergegeven 2 Voorkeurstermen die als overgevoeligheid worden beschouwd, worden hieronder weergegeven
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Injectieplaatsreacties
Injectieplaatsreacties (waaronder atrofie, abces, erytheem, verkleuring, pijn, pruritus, macula, zwelling, kneuzingen, bloeduitstorting, lipodystrofie (lipoatrofie of lipohypertrofie), verharding, reactie, nodule, uitslag, papula, hematoom, ontsteking, urticaria, calcificatie, warmte, hemorragie, cellulitis, litteken, massa, extravasatie, exfoliatie en blaasjes op de injectieplaats) zijn de vaakst voorkomende bijwerkingen die zijn waargenomen bij ongeveer 74% van de patiënten in klinische onderzoeken. De meeste injectieplaatsreacties waren licht van aard en zelflimiterend en de meeste (> 99%) werden als niet-ernstig gemeld. In klinische onderzoeken had de meerderheid van de patiënten die een injectieplaatsreactie ondervonden, het eerste voorval binnen de eerste 12 weken van de behandeling met asfotase-alfa en bleven sommige patiënten reacties op de injectieplaats ondervinden tot 1 of meer jaren na aanvang van het gebruik van asfotase-alfa. Eén patiënt trok zich terug uit het onderzoek als gevolg van overgevoeligheid op de injectieplaats.
Overgevoeligheid
Overgevoeligheidsreacties omvatten erytheem/roodheid, pyrexie/koorts, uitslag, pruritus, prikkelbaarheid, misselijkheid, braken, pijn, rigor/koude rillingen, orale hypo-esthesie, hoofdpijn, blozen, tachycardie, hoesten en tekenen en symptomen die overeenstemmen met anafylaxie (zie rubriek 4.4). Er zijn ook enkele casusrapporten ontvangen van anafylactoïde reactie/overgevoeligheidsreactie die gepaard gingen met tekenen en symptomen van ademhalingsproblemen, gevoel van stikken, periorbitaal oedeem en duizeligheid.
Immunogeniciteit
Immunogeniciteit is mogelijk. Van de 109 patiënten met hypofosfatasia die in de klinische onderzoeken werden opgenomen en van wie antistofgegevens na basislijn beschikbaar zijn, testten er 97/109 (89,0%) op een gegeven tijdstip na aanvang van behandeling met Strensiq positief op antistoffen tegen het geneesmiddel. Van deze 97 patiënten vertoonden er 55 (56,7%) ook aanwezigheid van neutraliserende antistoffen op een gegeven tijdspunt na-basislijn. De antistofrespons (met of zonder aanwezigheid van neutraliserende antistoffen) was variabel van aard in de tijd. In klinisch onderzoek is niet aangetoond dat de ontwikkeling van antistoffen invloed heeft op de klinische werkzaamheid of veiligheid (zie rubriek 5.2). Gegevens afkomstig van postmarketinggevallen geven aan dat de ontwikkeling van antistoffen invloed kan hebben op de klinische werkzaamheid.
Er zijn in klinisch onderzoek geen trends in ongewenste voorvallen waargenomen op basis van de antistofstatus. Sommige patiënten die bevestigd positief waren voor antistoffen tegen het geneesmiddel ondervonden injectieplaatsreacties (ISR’s) en/of overgevoeligheid; er werd echter geen consistente trend waargenomen in de frequentie van deze reacties in de loop van de tijd tussen altijd ADA-positieve en altijd ADA-negatieve patiënten.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is beperkte ervaring met overdosering van asfotase-alfa. De maximale dosis asfotase-alfa die gebruikt is in klinisch onderzoek is 28 mg/kg/week. Er is geen dosisgerelateerde toxiciteit of verandering in het veiligheidsprofiel waargenomen in klinisch onderzoek. Bijgevolg is er geen overdoseringsniveau vastgesteld. Voor de behandeling van bijwerkingen, zie rubriek 4.4 en 4.8.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: overige spijsverteringsstelsel- en metabolismeproducten, enzymen, ATC-code: A16AB13
Werkingsmechanisme
Asfotase-alfa is het humane, recombinante, niet-weefselspecifieke alkalische fosfatase-Fc-deca-aspartaat-fusie-eiwit. Asfotase-alfa is een oplosbaar glycoproteïne bestaande uit twee identieke polypeptideketens, elk met een lengte van 726 aminozuren, opgebouwd uit (i) het katalytische domein van humane, niet-weefselspecifieke alkalische fosfatase, (ii) het Fc-domein van humaan immunoglobuline G1 en (iii) een domein van een deca-aspartaatpeptide. Hypofosfatasia is een zeldzame, ernstige en potentieel fatale genetische stoornis die wordt veroorzaakt door een of meer tot functieverlies leidende mutaties in het gen dat codeert voor niet-weefselspecifieke alkalische fosfatase. Dit leidt tot een defecte botmineralisatie samen met andere klinische manifestaties waaronder een verminderde mobiliteit en respiratoire complicaties. Door het deficiënte niet-weefselspecifieke alkalische fosfatase te vervangen, bevordert asfotase-alfa de mineralisatie van het skelet bij patiënten met hypofosfatasia.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Onderzoek ENB-006-09/ENB-008-10
Onderzoek ENB-006-09/ENB-008-10 was een open-label, gerandomiseerd onderzoek waarin 13 patiënten werden opgenomen, waarvan 12 het onderzoek voltooiden en 1 het onderzoek verliet (stopzetting van deelname vroeg in het onderzoek wegens een eerder geplande electieve scolioseoperatie). Na afloop van het onderzoek hadden de patiënten mediaan meer dan 76 maanden (6,3 jaar) behandeling ontvangen (1 tot 79 maanden). Bij vijf patiënten ontstonden symptomen van hypofosfatasia vóór een leeftijd van 6 maanden en 8 patiënten na een leeftijd van 6 maanden. Op het tijdstip van inclusie in het onderzoek bedroeg de leeftijd tussen 6 en 12 jaar en bij voltooiing van het onderzoek tussen 10 en 18 jaar, waarbij 9 patiënten tussen 13 en 17 jaar oud werden tijdens het onderzoek.
Het onderzoek maakte gebruik van historische controlegroepen die afkomstig waren van dezelfde onderzoekscentra als dat van de patiënten die asfotase-alfa kregen en die een vergelijkbaar klinisch behandelprotocol hadden gevolgd.
De effecten van asfotase-alfa op röntgenopnamen
Geoefende radiologen controleerden pre- en postbasislijnröntgenopnamen van de polsen en knieën van patiënten op de volgende tekenen: duidelijk zichtbare verbreding van de groeischijf, verbreding van de metafyse, onregelmatigheden van de voorlopige calcificatiezone, radiolucenties van de metafyse, metadiafysaire sclerose, osteopenie, ‘popcorn’-calcificatie in de metadiafyse, demineralisatie van de distale metafyse, transversale subfysaire lucentiestrook en zogenaamde ‘tongen’ van radiolucentie. De veranderingen in röntgenopnamen ten opzichte van de basislijn werden vervolgens gescoord met behulp van de Radiographic Global Impression of Change-schaal met de volgende scores: -3 = ernstige verergering, -2 = matige verergering, -1 = minimale verergering, 0 = geen verandering, +1 = minimale genezing, +2 = substantiële genezing, +3 = bijna volledige of volledige genezing. De meeste patiënten die asfotase-alfa kregen, evolueerden naar de scores +2 en +3 gedurende de eerste 6 maanden van de blootstelling en dit werd gehandhaafd wanneer de behandeling werd voortgezet. De historische controlegroepen vertoonden geen veranderingen in de loop van de tijd.
Botbiopsie
Voorafgaand aan de botbiopsie werd tetracycline toegediend in twee kuren van 3 dagen (gescheiden met een tussentijd van 14 dagen) voor markering van het bot. Bekkenkambiopten werden genomen volgens de standaardprocedure. De histologische analyse van de biopten werd uitgevoerd met behulp van Osteomeasure-software (Osteometrics, VS). De nomenclatuur, symbolen en eenheden die gebruikt werden, waren overeenkomstig de aanbevelingen van de American Society for Bone and Mineral Research. Bij 10 patiënten in de per-protocolreeks (waarin patiënten die orale vitamine D kregen tussen de uitgangssituatie (basislijn) en week 24 werden uitgesloten) die een bekkenkambiopsie ondergingen vóór en na toediening van asfotase-alfa werd het volgende waargenomen:
- De gemiddelde (SD) osteoïddikte was 12,8 (3,5) µm bij basislijn en 9,5 (5,1) µm in week 24
- Het gemiddelde (SD) osteoïdvolume/botvolume was 11,8 (5,9)% bij basislijn en 8,6 (7,2)% in week 24
De gemiddelde (SD) mineralisatie-vertragingstijd was 93 (70) dagen bij basislijn en
119 (225) dagen in week 24
Groei
Lengte, gewicht en hoofdomtrek werden op groeikaarten uitgezet (reeks percentielcurves die de distributie illustreren) afkomstig van de Centers for Disease Control and Prevention in de Verenigde Staten. Deze referentiegegevens waren afkomstig van een representatieve steekproef van gezonde kinderen en zijn niet specifiek voor kinderen die bijzondere gezondheidszorg nodig hebben: ze werden gebruikt aangezien er een gebrek was aan groeikaarten van kinderen met hypofosfatasia. Bij de patiënten die asfotase-alfa kregen, vertoonden 11/13 patiënten een aanhoudende, duidelijk zichtbare inhaalgroei op basis van progressie naar een hoger percentiel op de CDC-groeikaarten in de loop van de tijd. 1/13 patiënten vertoonde geen duidelijk zichtbare inhaalgroei en van 1 patiënt waren er onvoldoende gegevens voor een beoordeling. De tannerstadia leken adequaat te worden doorlopen. Wat de observatieperiode van de historische controlegroepen betreft, vertoonde 1/16 patiënten een duidelijk zichtbare inhaalgroei terwijl 12/16 patiënten geen duidelijk zichtbare inhaalgroei vertoonden. Voor 3/16 patiënten waren de gegevens niet eenduidig.
Een aantal patiënten had tijdens het onderzoek behoefte aan suppletie met orale vitamine D (zie rubriek 4.4 en 4.8).
Onderzoek ENB-002-08/ENB-003-08
Onderzoek ENB-002-08/ENB-003-08 was een open-label, niet-gerandomiseerd, niet-gecontroleerd onderzoek waarin 11 patiënten werden opgenomen in het eerste onderzoek en 10 patiënten met het verlengingsonderzoek begonnen, waarvan 9 patiënten het verlengingsonderzoek hebben voltooid. Bij voltooiing van het onderzoek hadden patiënten een mediane behandeling gekregen van meer dan 79 maanden (6,6 jaar) (1 tot > 84 maanden). Bij alle patiënten manifesteerde hypofosfatasia zich op een leeftijd van jonger dan 6 maanden. Bij aanvang van de behandeling in het onderzoek was de leeftijd tussen 0,5 en 35 maanden.
7/11 patiënten in de volledige analyseset bereikten Radiographic Global Impression of Change-scores van +2 in week 24 vergeleken met de röntgenopnamen bij basislijn. De verbetering in de ernst van rachitis werd gedurende een follow-upbehandeling van ten minste 72 maanden (inclusief ten minste 84 maanden bij 4 patiënten) gehandhaafd, als gemeten door de RGI-C.
5/11 patiënten vertoonden een duidelijk zichtbare inhaal van lengtegroei. Bij de laatste beoordeling (n = 10, waarvan er 9 een behandeling van ten minste 72 maanden hadden), waren de mediane Z-score verbeteringen vanaf basislijn 1,93 voor de lengte/hoogte en 2,43 voor het gewicht. Er was een duidelijk zichtbare schommeling in lengtegroei, wat op ernstigere ziekte en een hogere kans op morbiditeit kan wijzen bij deze jongere patiënten.
Onderzoek ENB-010-10
Onderzoek ENB-010-10 was een gecontroleerd open-label onderzoek bij 69 patiënten, in de leeftijd van 1 dag tot 72 maanden met perinatale/infantiele HPP. De gemiddelde leeftijd bij de eerste tekenen/symptomen was 1,49 maanden. De patiënten ontvingen gedurende de eerste 4 weken Strensiq op 6 mg/kg per week. Alle patiënten zijn het onderzoek begonnen met een dosis asfotase-alfa van 6 mg/kg per week. Gedurende het onderzoek werd de dosis asfotase-alfa voor 11 patiënten verhoogd. Van deze 11 patiënten werd bij 9 patiënten de dosis specifiek verhoogd om de klinische respons te verbeteren. Achtendertig patiënten werden gedurende ten minste 2 jaar (24 maanden) behandeld en 6 patiënten werden gedurende ten minste 5 jaar (60 maanden) behandeld.
In week 48 bereikten 50/69 patiënten (72,5%) in de volledige analyseset Radiographic Global Impression of Change-scores van ≥ 2 en deze patiënten werden beschouwd als responders. Verbeteringen in de mediane RGI-C werden behouden gedurende het verloop van de behandeling, die varieerde van 0,9 tot 302,3 weken, zelfs wanneer minder patiënten werden gevolgd na Week 96 (in totaal werden 29 patiënten gevolgd na week 96 en ≤ 8 patiënten na week 192). Lengte, gewicht en hoofdomtrek werden op groeikaarten uitgezet (reeks percentielcurves die de distributie illustreren) afkomstig van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) in de Verenigde Staten. In totaal vertoonden 24/69 (35%) patiënten een waarneembare ingehaalde lengtegroei en vertoonden 32/69 (46%) patiënten een waarneembare ingehaalde gewichtstoename, zoals bleek uit een verschuiving na verloop van tijd naar een hoger percentiel op de CDC-groeikaarten. 40/69 patiënten en 32/69 patiënten vertoonden geen waarneembare respectievelijk ingehaalde lengtegroei en gewichtstoename. Voor 4 patiënten waren er niet voldoende gegevens om beoordeling mogelijk te maken en bij 1 patiënt was vaststelling niet met zekerheid mogelijk.
Onderzoek ENB-009-10
Onderzoek ENB-009-10 was een open-label, gerandomiseerd onderzoek waarin de patiënten op willekeurige wijze werden toegewezen aan een behandelingsgroep voor de primaire behandelingsperiode. Negentien patiënten werden in het onderzoek opgenomen, waarvan 14 het onderzoek voltooiden en 5 het onderzoek verlieten. Na voltooiing van het onderzoek hadden de patiënten mediaan meer dan 60 maanden behandeling ontvangen (24 tot 68 maanden). Bij 4 patiënten manifesteerde hypofosfatasia zich op een leeftijd van jonger dan 6 maanden, bij 14 patiënten tussen 6 maanden en 17 jaar en bij één patiënt na 18 jaar. Op het ogenblik van inclusie bedroeg de leeftijd tussen 13 en 66 jaar en bij voltooiing van het onderzoek tussen 17 en 72 jaar.
De adolescente (en volwassen) patiënten in dit onderzoek vertoonden geen duidelijk zichtbare lengtegroei.
De patiënten ondergingen een bekkenkambiopsie in de controlegroep of vóór en na blootstelling aan asfotase-alfa:
Controlegroep, standaardzorg (5 beoordeelbare patiënten): gemiddelde (SD)
mineralisatie-vertragingstijd bedroeg 226 (248) dagen bij basislijn en 304 (211) dagen in week 24
Groep met 0,3 mg/kg/dag asfotase-alfa (4 beoordeelbare patiënten): gemiddelde (SD)
mineralisatie-vertragingstijd bedroeg 1.236 (1.468) dagen bij basislijn en 328 (200) dagen in week 48
Groep met 0,5 mg/kg/dag asfotase-alfa (5 beoordeelbare patiënten): gemiddelde (SD)
mineralisatie-vertragingstijd bedroeg 257 (146) dagen bij basislijn en 130 (142) dagen in week 48
Na ongeveer 48 weken was de dosering bij alle patiënten aangepast aan de aanbevolen dosis van 1,0 mg/kg/dag.
Beademingsondersteuning
In de onderzoeken ENB-002-08/ENB-003-08 (11 patiënten) en ENB-010-10 (69 patiënten), beide open-label, niet-gerandomiseerde, niet-gecontroleerde onderzoeken met patiënten in de leeftijd van 0,1 tot 312 weken bij basislijn, hebben 69 patiënten de onderzoeken voltooid en zijn er 11 gestopt. De mediane behandelingsduur van de patiënten was 27,6 maanden (bereik van 1 dag tot 90 maanden). 29 van de 80 patiënten hadden beademingsondersteuning bij basislijn nodig:
∙ 16 patiënten hadden bij de basislijn invasieve beademingsondersteuning nodig (intubatie of tracheostomie) (één patiënt werd gedurende een korte periode niet-invasief beademd bij de basislijn voorafgaand aan de doorverwijzing).
- bij 7 patiënten werd de invasieve beademing stapsgewijs afgebouwd (periode van beademing van 12 tot 168 weken), 4 patiënten waren volledig gestopt met beademingsondersteuning en 3 patiënten ontvingen niet-invasieve beademingsondersteuning. Vijf van de 7 patiënten bereikten een RGI-C-score van ≥ 2
- 5 patiënten bleven invasieve beademingsondersteuning krijgen, 4 van hen met een RGI-C-score < 2
- 3 patiënten overleden tijdens de beademingsondersteuning
- 1 patiënt trok de toestemming voor deelname in
∙ 13 patiënten hadden bij basislijn niet-invasieve beademingsondersteuning nodig.
- bij 10 patiënten werd de beademingsondersteuning stapsgewijs afgebouwd (periode van beademing van 3 tot 216 weken). 9 van de 10 patiënten bereikten een RGI-C-score van ≥ 2, slechts 1 had een RGI-C < 2.
- 2 patiënten hadden invasieve beademingsondersteuning nodig en 1 patiënt ging door met niet-invasieve beademingsondersteuning, alle 3 de patiënten overleden met een RGI-C-score < 2
De natuurlijke historie van niet-behandelde patiënten met infantiele hypofosfatasia suggereert een hoge mortaliteit wanneer beademing noodzakelijk is.
Dit geneesmiddel is geregistreerd onder ‘uitzonderlijke voorwaarden’.
Dit betekent dat vanwege de zeldzaamheid van de ziekte het niet mogelijk was om volledige informatie over dit geneesmiddel te verkrijgen.
Het Europees Geneesmiddelenbureau zal alle nieuwe informatie die beschikbaar kan komen, ieder jaar beoordelen en deze SmPC zal zo nodig aangepast worden met de beschikbare informatie van het referentiegeneesmiddel.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van asfotase-alfa werd beoordeeld in een 1 maand durend, multicentrisch, open-label onderzoek met stapsgewijs verhoogde doses bij volwassenen met hypofosfatasia. Cohort 1 (n = 3) van het onderzoek kreeg in de eerste week asfotase-alfa 3 mg/kg intraveneus, en vervolgens in week 2 tot 4, met intervallen van 1 week, 3 doses van 1 mg/kg subcutaan. Cohort 2 (n = 3) kreeg in de eerste week asfotase-alfa 3 mg/kg intraveneus, en vervolgens in week 2 tot 4, met intervallen van 1 week, 3 doses van 2 mg/kg subcutaan. Na de intraveneuze infusie van 3 mg/kg gedurende 1,08 uur varieerde de mediane tijd (Tmax) van 1,25 tot 1,50 uur, en de gemiddelde (SD) Cmax van 42.694 (8.443) tot 46.890 (6.635) E/l binnen de onderzochte cohorten. De absolute biologische beschikbaarheid varieerde na de eerste en derde subcutane toediening van 45,8 tot 98,4%, en de mediane Tmax van 24,2 tot 48,1 uur. Na de wekelijkse, subcutane toediening van 1 mg/kg in cohort 1 bedroeg de gemiddelde (SD) AUC over het doseringsinterval (AUCτ) na de eerste en de derde dosis respectievelijk 66.034 (19.241) en 40.444 (N = 1) E*uur/l. Na de wekelijkse, subcutane toediening van 2 mg/kg in cohort 2 bedroeg de gemiddelde (SD) AUCτ na de eerste en de derde dosis respectievelijk 138.595 (6.958) en 136.109 (41.875).
De farmacokinetische gegevens van alle klinische onderzoeken met asfotase-alfa werden geanalyseerd met behulp van farmacokinetische populatieanalysemethoden. De farmacokinetische variabelen die met farmacokinetische populatieanalyse zijn gekarakteriseerd, vertegenwoordigen de totale hypofosfatasia-patiëntenpopulatie, met leeftijden variërend van 1 dag tot 66 jaar, subcutane doses van maximaal 28 mg/kg/week en een scala aan cohorten met verschillende beginperioden van de ziekte. Bij de basislijn was 25% (15 van de 60) van de totale patiëntenpopulatie volwassen (> 18 jaar). De absolute biologische beschikbaarheid en de absorptiesnelheid na subcutane toediening werden geschat op respectievelijk 0,602 (95% BI: 0,567; 0,638) of 60,2% en 0,572 (95% BI: 0,338; 0,967)/dag of 57,2%. De centrale en perifere distributievolumes werden voor een patiënt met een lichaamsgewicht van 70 kg (en 95% BI) geschat op respectievelijk 5,66 (2,76; 11,6) liter en 44,8 (33,2; 60,5) liter. De centrale en perifere klaring werd voor een patiënt met een lichaamsgewicht van 70 kg (en 95% BI) geschat op respectievelijk 15,8 (13,2; 18,9) liter/dag en 51,9 (44,0; 61,2) liter/dag. De extrinsieke factoren die invloed hebben op farmacokinetische blootstellingen aan asfotase-alfa waren de formuleringsspecifieke activiteit en het totale gehalte sialinezuur. De gemiddelde ± SD eliminatiehalfwaardetijd na subcutane toediening bedroeg 2,28 ± 0,58 dagen. Bij volwassen patiënten met pediatrische HPP kwam de farmacokinetiek van asfotase-alfa in doses van driemaal per week toegediende 0,5, 2 en 3 mg/kg overeen met de farmacokinetiek die werd waargenomen bij pediatrische patiënten met pediatrische HPP, hetgeen de goedgekeurde dosis van 6 mg/kg per week bij de behandeling van volwassen patiënten met pediatrische HPP dus ondersteunde.
Lineariteit/non-lineariteit
Op basis van de resultaten van farmacokinetische populatieanalyse is geconcludeerd dat asfotase-alfa een lineaire farmacokinetiek vertoont tot maximale subcutane doses van 28 mg/kg/week. Het model wees uit dat het lichaamsgewicht invloed had op de parameters voor de klaring van asfotase-alfa en het distributievolume. Naar verwachting stijgt de farmacokinetische blootstelling bij een toenemend lichaamsgewicht. De invloed van immunogeniciteit op de farmacokinetiek van asfotase-alfa varieerde in de loop van de tijd, vanwege de in tijd variërende aard van immunogeniciteit. Over het geheel werd geschat dat immunogeniciteit de farmacokinetische blootstelling met minder dan 20% verlaagt.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
In niet-klinische veiligheidstests bij ratten werden geen lichaamssysteemspecifieke bijwerkingen vastgesteld bij alle doses en toedieningswegen.
Dosis- en tijdsafhankelijke acute injectiegerelateerde reacties, die tijdelijk en zelflimiterend waren, werden vastgesteld bij ratten wanneer intraveneuze doses van 1 tot 180 mg/kg werden gebruikt.
Ectopische calcificaties en injectieplaatsreacties werden waargenomen bij apen wanneer asfotase-alfa subcutaan werd toegediend met dagelijkse doses van maximaal 10 mg/kg gedurende 26 weken. Deze effecten waren beperkt tot de injectieplaats en waren gedeeltelijk of geheel reversibel. Er is geen bewijs van ectopische calcificatie waargenomen in andere onderzochte weefsels.
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering of reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit. Bij drachtige konijnen die intraveneuze doses asfotase-alfa van maximaal 50 mg/kg/dag toegediend kregen, werden bij 75% van de dieren echter antistoffen tegen het geneesmiddel gedetecteerd hetgeen de opsporing van reproductietoxiciteit zou kunnen beïnvloeden.
Er zijn geen dieronderzoeken uitgevoerd om het genotoxische en carcinogene potentieel van asfotase-alfa te beoordelen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Natriumchloride
Dibasisch natriumfosfaat-heptahydraat
Monobasisch natriumfosfaat-monohydraat
Water voor injectie
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden.
6.3 Houdbaarheid
30 maanden
De chemische en fysische stabiliteit tijdens het gebruik zijn aangetoond gedurende maximaal 3 uur bij een temperatuur van 23 °C tot 27 °C.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de koelkast (2 °C – 8 °C).
Niet in de vriezer bewaren.
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na opening, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Injectieflacon van type I-glas met een stop (butylrubber) en een afdichting (aluminium) met een flip-off'-dop (polypropyleen).
Strensiq 40 mg/ml oplossing voor injectie
Vulvolumes van de injectieflacons zijn: 0,3 ml, 0,45 ml, 0,7 ml en 1,0 ml
Strensiq 100 mg/ml oplossing voor injectie
Vulvolumes van de injectieflacons zijn: 0,8 ml
Verpakkingsgrootten van 1 of 12 injectieflacons
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Elke injectieflacon is uitsluitend bedoeld voor eenmalig gebruik en mag slechts eenmaal worden aangeprikt. Alle ongebruikte oplossing in de injectieflacon moet worden weggegooid.
Strensiq dient met steriele wegwerpspuiten en -injectienaalden te worden toegediend. Het volume van de injectiespuiten dient zodanig klein te zijn dat de voorgeschreven dosis met redelijke nauwkeurigheid uit de injectieflacon kan worden opgetrokken. Er moet een aseptische techniek worden toegepast.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Alexion Europe SAS
103-105 rue Anatole France
92300 Levallois-Perret
Frankrijk
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Strensiq 40 mg/ml oplossing voor injectie
EU/1/15/1015/001
EU/1/15/1015/002
EU/1/15/1015/005
EU/1/15/1015/006
EU/1/15/1015/007
EU/1/15/1015/008
EU/1/15/1015/009
EU/1/15/1015/010
Strensiq 100 mg/ml oplossing voor injectie
EU/1/15/1015/003
EU/1/15/1015/004
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 28/08/2015
Datum van laatste verlenging: 28/04/2020
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
