Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Slenyto – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:
ATC-code:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Slenyto

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Slenyto 1 mg tabletten met verlengde afgifte

Slenyto 5 mg tabletten met verlengde afgifte

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Slenyto 1 mg tabletten met verlengde afgifte

Elke tablet met verlengde afgifte bevat 1 mg melatonine.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet met verlengde afgifte bevat lactosemonohydraat overeenkomend met 8,32 mg lactose.

Slenyto 5 mg tabletten met verlengde afgifte

Elke tablet met verlengde afgifte bevat 5 mg melatonine.

Hulpstof met bekend effect

Elke tablet met verlengde afgifte bevat lactosemonohydraat overeenkomend met 8,86 mg lactose.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Tablet met verlengde afgifte

Slenyto 1 mg tabletten met verlengde afgifte

Roze, filmomhulde, ronde, biconvexe tabletten met een diameter van 3 mm, zonder opdruk

Slenyto 5 mg tabletten met verlengde afgifte

Gele, filmomhulde, ronde, biconvexe tabletten met een diameter van 3 mm, zonder opdruk

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Slenyto is geïndiceerd voor:

  • de behandeling van slapeloosheid bij kinderen en adolescenten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar met een autismespectrumstoornis (ASS) en/of neurogenetische aandoeningen met afwijkende diurnale afgifte van melatonine en/of nachtelijk ontwaken, wanneer slaaphygiënische maatregelen onvoldoende zijn gebleken.
  • de behandeling van slapeloosheid bij kinderen en adolescenten in de leeftijd van 6 tot en met

    17 jaar met een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD - Attention Deficit Hyperactivity Disorder), wanneer slaaphygiënische maatregelen onvoldoende zijn gebleken.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

Slapeloosheid bij kinderen en adolescenten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar met autismespectrumstoornis (ASS) en/of neurogenetische aandoeningen met afwijkende diurnale afgifte van melatonine en/of nachtelijk ontwaken.

De aanbevolen aanvangsdosis is 2 mg Slenyto. Als de respons onvoldoende is, moet de dosis worden verhoogd tot 5 mg met een maximale dosis van 10 mg.

Slenyto moet eenmaal daags worden ingenomen, 0,5 tot 1 uur voor het slapengaan, met voedsel of na voedselinname.

Er zijn gegevens beschikbaar over een behandeling tot 2 jaar lang. De patiënt moet regelmatig (ten minste om de 6 maanden) worden gecontroleerd om na te gaan of Slenyto nog de meest geschikte behandeling is. Na ten minste 3 maanden behandeling dient de arts het effect van de behandeling te evalueren en te overwegen de behandeling stop te zetten indien geen klinisch relevant effect van de behandeling wordt waargenomen. Indien na titratie naar een hogere dosis een geringer behandelingseffect wordt waargenomen, dient de voorschrijver eerst een neerwaartse titratie naar een lagere dosis te overwegen voordat hij of zij besluit om de behandeling volledig te beëindigen.

Als een tablet wordt vergeten, kan de tablet alsnog worden ingenomen voordat de patiënt die nacht gaat slapen, maar daarna mag er vóór de volgende geplande dosis geen tablet meer worden gegeven.

Slapeloosheid bij kinderen en adolescenten in de leeftijd van 6 tot en met 17 jaar met ADHD

De aanbevolen aanvangsdosis is 1-2 mg. De dosis kan op individuele basis worden aangepast tot 5 mg per dag, ongeacht de leeftijd van het kind. Indien klinisch vereist, kan de maximale dagelijkse dosis worden verhoogd tot 10 mg. De dosis met de minste werkzaamheid moet zo kort mogelijk worden gebruikt.

Slenyto moet eenmaal daags worden genomen, 0,5 tot 1 uur voor het slapengaan, tijdens of na het eten.

Na ongeveer 3 maanden behandeling dient de arts het effect van de behandeling te evalueren en te overwegen de behandeling stop te zetten indien geen klinisch relevant effect van de behandeling wordt waargenomen. De patiënt moet regelmatig (ten minste om de 6 maanden) worden gecontroleerd om na te gaan of Slenyto nog steeds de meest geschikte behandeling is. Tijdens de behandeling, vooral als het effect van de behandeling onzeker is, moeten er regelmatig pogingen tot stoppen worden gedaan, ten minste één keer per jaar.

Als een tablet wordt vergeten, kan de tablet alsnog worden ingenomen voordat de patiënt die nacht gaat slapen, maar daarna mag er vóór de volgende geplande dosis geen tablet meer worden gegeven.

Bijzondere populaties

Nierfunctiestoornis

Het effect van een nieraandoening in enig stadium op de farmacokinetiek van melatonine is niet onderzocht. Voorzichtigheid is geboden wanneer melatonine wordt toegediend aan patiënten met nierinsufficiëntie.

Leverfunctiestoornis

Er is geen ervaring met het gebruik van melatonine bij patiënten met een leverfunctiestoornis. Daarom wordt melatonine niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met een leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Slenyto zijn niet vastgesteld voor kinderen jonger dan 6 jaar met ADHD.

Er is geen relevante toepassing van melatonine bij kinderen in de leeftijd van 0 tot 2 jaar voor de indicatie slapeloosheid.

Wijze van toediening

Oraal gebruik. Tabletten dienen in hun geheel te worden doorgeslikt. De tablet mag niet worden gebroken, fijngemaakt of gekauwd, omdat anders de eigenschappen van verlengde afgifte verloren gaan.

Tabletten kunnen in levensmiddelen zoals yoghurt, sinaasappelsap of consumptie-ijs worden gebruikt om het doorslikken van de tabletten te vergemakkelijken en de therapietrouw te verbeteren. Indien de tabletten met levensmiddelen of dranken worden gemengd, moeten zij onmiddellijk worden ingenomen en mag het mengsel niet worden bewaard.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Sufheid

Melatonine kan sufheid veroorzaken en er kunnen residuele effecten optreden zoals vermoeidheid. Er moet met deze effecten rekening worden gehouden, vooral bij kinderen en adolescenten met ADHD, omdat ze de symptomen overdag, zoals onoplettendheid, hyperactiviteit of gedragsstoornissen, kunnen verergeren. Verzorgers en beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg moeten patiënten controleren op tekenen van vermoeidheid overdag en het doseringsschema aanpassen of de behandeling stopzetten als deze effecten het dagelijks functioneren bemoeilijken. Daarom is bij gebruik van het geneesmiddel voorzichtigheid geboden als de effecten van sufheid een risico voor de veiligheid kunnen opleveren (zie rubriek 4.7).

Auto-immuunziekten

Er zijn geen klinische gegevens over het gebruik van melatonine bij mensen met auto-immuunziekten. Daarom wordt melatonine niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met auto-immuunziekten.

Interacties met andere geneesmiddelen en alcohol

Gelijktijdig gebruik met fluvoxamine, alcohol, benzodiazepinen/hypnotica behorende tot de niet-benzodiazepinen, thioridazine en imipramine wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).

Lactose

Slenyto bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, totale lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd. Bij gebrek aan specifieke studies bij kinderen zijn de interacties tussen melatonine en andere geneesmiddelen de interacties die bekend zijn bij volwassenen.

Het metabolisme van melatonine wordt hoofdzakelijk gemedieerd door CYP1A-enzymen. Derhalve zijn interacties tussen melatonine en andere werkzame stoffen als gevolg van hun effect op CYP1A-enzymen mogelijk.

Gelijktijdig gebruik niet aanbevolen

Het verdient aanbeveling de volgende geneesmiddelen en alcohol niet gelijktijdig met Slenyto te gebruiken (zie rubriek 4.4):

Fluvoxamine

Fluvoxamine verhoogt de melatonineniveaus (door een zeventien keer hogere AUC en een twaalf keer hogere maximale serumconcentratie Cmax) doordat fluvoxamine het metabolisme van melatonine remt via iso-enzymen CYP1A2 en CYP2C19 van het hepatisch cytochroom P450 (CYP). De combinatie moet worden vermeden.

Alcohol

Alcohol mag niet met melatonine worden ingenomen, omdat het de werkzaamheid van melatonine voor de slaap vermindert.

Benzodiazepinen/hypnotica behorende tot de niet-benzodiazepinen

Melatonine kan de sedatieve eigenschappen van benzodiazepinen en hypnotica behorende tot de niet-benzodiazepinen, zoals zaleplon, zolpidem en zopiclon, versterken. In een klinische proef is duidelijk bewijs gevonden van een voorbijgaande farmacodynamische interactie tussen melatonine en zolpidem één uur na gelijktijdige toediening. Gelijktijdige toediening leidde tot sterkere vermindering van de aandacht, het geheugen en de coördinatie dan toediening van zolpidem alleen. De combinatie met benzodiazepinen en hypnotica behorende tot de niet-benzodiazepinen moet worden vermeden.

Thioridazine en imipramine

Melatonine is in studies gelijktijdig toegediend met thioridazine en imipramine, werkzame stoffen met invloed op het centrale zenuwstelsel. In beide gevallen werden geen klinisch significante farmacokinetische interacties gevonden. Gelijktijdige toediening met melatonine leidde echter tot een groter gevoel van rust en meer moeite om taken uit te voeren dan toediening van alleen imipramine, en tot grotere ‘sufheid’ dan bij toediening van alleen thioridazine. De combinatie met thioridazine en imipramine moet worden vermeden.

Voorzichtigheid geboden bij gelijktijdig gebruik

Bij gelijktijdig gebruik van de volgende geneesmiddelen is voorzichtigheid geboden:

5- of 8-methoxypsoraleen

Voorzichtigheid dient te worden betracht bij patiënten die 5- of 8-methoxypsoraleen gebruiken (5 of 8-MOP), die leiden tot een toename van melatonine door remming van het metabolisme van melatonine.

Cimetidine

Voorzichtigheid dient te worden betracht bij patiënten die cimetidine gebruiken, dat een krachtige remmer van bepaalde cytochroom-P450-enzymen (CYP450) is, met name van CYP1A2, en dus de plasmaconcentraties van melatonine verhoogt door remming van het metabolisme van melatonine.

Oestrogenen

Voorzichtigheid dient te worden betracht bij patiënten die oestrogenen gebruiken (bijvoorbeeld anticonceptiva of hormonale substitutietherapie), die de melatonine verhogen door het metabolisme te remmen via CYP1A1 en CYP1A2.

CYP1A2-remmers

CYP1A2-remmers, zoals chinolonen (ciprofloxacine en norfloxacine), kunnen leiden tot verhoogde blootstelling aan melatonine.

CYP1A2-inductoren

CYP1A2-inductoren, zoals carbamazepine en rifampicine, kunnen de plasmaconcentraties van melatonine verlagen. Derhalve kan het nodig zijn de dosis aan te passen als CYP1A2-inductoren en melatonine beide worden gegeven.

Roken

Het is bekend dat roken het CYP1A2-metabolisme stimuleert. Derhalve kan het nodig zijn de dosis aan te passen als patiënten tijdens de behandeling met melatonine stoppen met roken of beginnen te roken.

NSAID’s

Prostaglandinesynthetaseremmers (NSAID’s) als acetylsalicylzuur en ibuprofen kunnen, indien ze ’s avonds worden gegeven, endogeen melatonine in het vroege deel van de nacht voor 75% onderdrukken. Zo mogelijk moet toediening van NSAID’s in de avond worden vermeden.

Bètablokkers

Bètablokkers kunnen de nachtelijke productie van endogeen melatonine onderdrukken en moeten dus ’s ochtends worden toegediend.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen gegevens over het gebruik van melatonine bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van melatonine te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Er is endogeen melatonine gemeten in menselijke moedermelk, dus exogeen melatonine wordt waarschijnlijk uitgescheiden in de moedermelk. De gegevens bij dieren bevatten aanwijzingen dat melatonine van de moeder via de placenta wordt overgedragen aan de foetus of terechtkomt in de melk. Het effect van melatonine op pasgeborenen/zuigelingen is onbekend.

Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met melatonine moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Bij studies op zowel volwassen als jonge dieren had melatonine geen invloed op de vruchtbaarheid van mannelijke of vrouwelijke dieren (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Melatonine heeft een matige invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen.

Melatonine kan sufheid veroorzaken. Daarom is bij gebruik van melatonine voorzichtigheid geboden als de effecten van sufheid een risico voor de veiligheid kunnen opleveren.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest gerapporteerde bijwerkingen van Slenyto in klinische studies waren slaperigheid, vermoeidheid, stemmingswisselingen, hoofdpijn, prikkelbaarheid, agressiviteit en kater bij 1 op de 100 tot 1 op de 10 kinderen.

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

De bijwerkingen zijn volgens de systeem/orgaanklasse en frequentie van MedDRA opgenomen. De frequentiecategorieën zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.

Systeem/orgaanklasseVaak
Psychische stoornissenStemmingswisselingen, agressiviteit, prikkelbaarheid
ZenuwstelselaandoeningenSlaperigheid, hoofdpijn, acute slaap
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenSinusitis
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenVermoeidheid, kater

De volgende bijwerkingen (frequentie onbekend) zijn gerapporteerd bij off-labelgebruik van de formulering voor volwassenen, 2 mg melatoninetabletten met verlengde afgifte: epilepsie, verminderd gezichtsvermogen, dyspneu, epistaxis, constipatie, verminderde eetlust, gezwollen gezicht, huidlaesie, afwijkend gevoel, abnormaal gedrag en neutropenie.

Bovendien zijn de volgende bijwerkingen (frequentie soms) gemeld bij kinderen met ASS of een neurogenetische stoornis die zijn behandeld met 2-6 mg van de formulering voor volwassenen in een programma voor tijdelijke aanbeveling voor gebruik in Frankrijk (N=926): depressie, nachtmerries, agitatie en buikpijn.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

In geval van een overdosis is sufheid te verwachten. Naar verwachting wordt de werkzame stof binnen 12 uur na de opname geklaard. Er is geen speciale behandeling vereist.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: psycholeptica, melatoninereceptoragonisten, ATC-code: N05CH01

Werkingsmechanisme

De activiteit van melatonine bij de melatoninereceptoren (MT1, MT2 en MT3) wordt geacht bij te dragen aan de slaapbevorderende eigenschappen van het middel, aangezien deze receptoren (voornamelijk MT1 en MT2) betrokken zijn bij de regulatie van het circadiane ritme en de slaap.

Klinische werkzaamheid en veiligheid bij pediatrische patiënten

ASS en Smith-Magenis-syndroom

De werkzaamheid en veiligheid zijn beoordeeld in een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie bij kinderen die waren gediagnosticeerd met een ASS en neurologische ontwikkelingsstoornissen als gevolg van het Smith-Magenis-syndroom, en die geen verbetering vertoonden na een standaard slaapgedragsinterventie. De behandeling werd maximaal twee jaar lang gegeven.

De studie telt 5 tijdvakken: 1) periode vóór het onderzoek (4 weken), 2) referentieperiode met enkelblinde toediening van placebo (2 weken), 3) gerandomiseerde placebogecontroleerde behandelingsperiode (13 weken), 4) open-label behandelingsperiode (91 weken), en 5) afloopperiode met enkelblinde toediening van placebo (2 weken).

In totaal werden 125 kinderen gerandomiseerd (2-17,0 jaar oud, gemiddelde leeftijd 8,7 +/- 4,15 jaar; 96,8% autismespectrumstoornis [ASS], 3,2% Smith-Magenis-syndroom [SMS]) van wie de slaap niet was verbeterd door gedragsinterventie alleen. Er zijn resultaten over 112 weken beschikbaar. Voor aanvang van het onderzoek was bij 28,8% van de patiënten de diagnose ADHD gesteld en had 77% bij aanvang (baseline) een abnormale score (> = 7) voor hyperactiviteit/aandachtstekort in de vragenlijst ‘Sterke Kanten en Moeilijkheden’ (Strengths and Difficulties Questionnaire, SDQ).

Resultaten van de gerandomiseerde placebogecontroleerde behandelingsperiode (13 weken) De studie haalde het primaire eindpunt en liet statistisch significante effecten van Slenyto 2/5 mg versus placebo zien voor verandering in gemiddelde totale slaaptijd (TST) ten opzichte van baseline na 13 weken dubbelblinde behandeling, zoals beoordeeld in het bijgehouden slaap- en dommeldagboek (Sleep and Nap Diary, SND). In de referentieperiode was de gemiddelde TST 457,2 minuten in de Slenyto-groep en 459,9 minuten in de placebogroep. Na 13 weken dubbelblind behandelen sliepen deelnemers ’s nachts gemiddeld 57,5 minuten langer met Slenyto versus 9,1 minuten langer met placebo; gecorrigeerd gemiddeld behandelingsverschil Slenyto-placebo 33,1 minuten in de set van ‘alle gerandomiseerden’; multiple imputation (MI) (p = 0,026).

Bij aanvang (baseline) was de gemiddelde slaaplatentie (SL) 95,2 minuten in de Slenyto-groep en 98,8 minuten in de placebogroep. Aan het einde van de behandelingsperiode van 13 weken vielen kinderen gemiddeld 39,6 minuten sneller in slaap met Slenyto en 12,5 minuten sneller met placebo, zonder dat de kinderen vroeger wakker werden; gecorrigeerd gemiddeld behandelingsverschil -25,3 minuten in de set van ‘alle gerandomiseerden’; MI ( p = 0,012). Het percentage deelnemers dat klinisch betekenisvol reageerde op het punt van TST (toename van 45 minuten ten opzichte van baseline) en/of SL (daling van 15 minuten ten opzichte van baseline) was significant hoger bij Slenyto dan bij placebo (respectievelijk 68,9% en 39,3%; p = 0,001).

Behalve een kortere SL werd ook een verlenging waargenomen van de langste slaaptijd (LSE), dat wil zeggen de ononderbroken slaapduur, vergeleken met placebo. Aan het einde van de dubbelblinde periode van 13 weken was de gemiddelde LSE in de met Slenyto behandelde groep met gemiddeld 77,9 minuten gestegen, vergeleken met 25,5 minuten in de met placebo behandelde groep. Het gecorrigeerde geschatte behandelingsverschil bedroeg 43,2 minuten in de set van ‘alle gerandomiseerden’ (MI, p = 0,039). De ontwaaktijd werd niet beïnvloed; na 13 weken was de ontwaaktijd in de Slenyto-groep ten opzichte van de placebogroep niet-significant vertraagd met 0,09 uur (0,215) (5,4 minuten).

De behandeling met Slenyto 2 mg/5 mg leidde tot een significante verbetering ten opzichte van placebo in het externaliserend gedrag van het kind (hyperactiviteit/aandachtstekort + gedragsscores) zoals beoordeeld in de SDQ-vragenlijst na 13 weken dubbelblinde behandeling (p = 0,021). Voor de totale SDQ-score na 13 weken dubbelblinde behandeling werd een gunstige tendens in het voordeel van Slenyto waargenomen (p = 0,077). Voor het sociale functioneren (CGAS-schaal) waren de verschillen tussen Slenyto en placebo klein en statistisch niet significant (tabel 1).

Tabel 1: GEDRAG VAN HET KIND (13 weken dubbelblind) Variabele Groep Gecorrigeerde

behandelingsgemiddelden

(SF) [95%-BI]

Behandelingsverschil

(SF)

95%-BI p-waarde*

SDQ

Externaliserend

gedrag

Slenyto -0,70 (0,244) [-1,19, -0,22] -0,83 (0,355) -1,54, -0,13 0,021 Placebo 0,13 (0,258) [-0,38, 0,64]

Totale score Slenyto -0,84 (0,387) [-1,61, -0,07] -1,01 (0,563) -2,12, 0,11 0,077

Placebo 0,17 (0,409) [-0,64, 0,98]

CGAS

Slenyto

Placebo

1,96 (1,328) [-0,67, 4,60]

1,84 (1,355) [-0,84, 4,52]

0,13 (1,901) -3,64, 3,89 ns

*MMRM-analyse; BI = betrouwbaarheidsinterval; SDQ = Strengths and Difficulties Questionnaire; CGAS = Children’s Global Assessment Scale; SF = standaardfout

De effecten van de behandeling op de slaapvariabelen werden in verband gebracht met verbeterd welbevinden van de ouders. Er was een aanzienlijke verbetering in de met Slenyto behandelde groep versus placebogroep in de tevredenheid van ouders over het slaappatroon van hun kind zoals beoordeeld volgens de Composite Sleep Disturbance Index (CSDI) (p = 0,005) en in het welbevinden van verzorgers zoals beoordeeld volgens de WHO-5 na 13 weken dubbelblinde behandeling (p = 0,01) (tabel 2).

Tabel 2: WELBEVINDEN VAN DE OUDERS (13 weken dubbelblind) Variabele Groep Gecorrigeerde

behandelingsgemiddelden

(SF) [95%-BI]

Behandelingsverschil

(SF)

95%-BI p-waarde*

WHO-5 Slenyto 1,43 (0,565) [0,31, 2,55] 2,17 (0,831) 0,53, 3,82 0,01

Placebo -0,75 (0,608) [-1,95, 0,46]

CSDI-

tevredenheid

Slenyto 1,43 (0,175) [1,08, 1,78] 0,72 (0,254) 0,22, 1,23 0,005 Placebo 0,71 (0,184) [0,34, 1,07]

*MMRM-analyse; BI = betrouwbaarheidsinterval; WHO-5= World Health Organization Well-Being Index; CSDI = Composite Sleep Disturbance Index; SF = standaardfout

Resultaten in de open-label behandelingsperiode (91 weken)

Patiënten (51 van de Slenyto-groep en 44 van de placebogroep, gemiddelde leeftijd 9 ± 4,24 jaar, bereik van 2 tot en met 17,0 jaar) ontvingen open-label Slenyto 2/5 mg conform de dosis van de dubbelblinde fase, gedurende 91 weken met facultatieve dosisaanpassing naar 2, 5 of 10 mg/dag na de eerste 13 weken van de follow-upperiode. 74 patiënten hebben 104 weken behandeling met Slenyto afgerond, 39 patiënten voltooiden 2 jaar behandeling en 35 patiënten voltooiden 21 maanden behandeling. De verbeteringen in de totale slaaptijd (TST), de slaaplatentie (SL) en de duur van de ononderbroken slaap (LSE; langste slaapepisode) die in de dubbelblinde fase werden waargenomen, bleven behouden in de 39 weken van de follow-upperiode.

Na 2 weken van onthouding op placebo werd een algemene verslechtering in de meeste scores gezien, maar waren de niveaus nog altijd aanzienlijk beter dan de baselineniveaus, zonder tekenen van reboundeffecten.

ADHD

In de hierboven beschreven Slenyto-studie hadden 36 deelnemers naast ASS ook een diagnose van ADHD in hun medische voorgeschiedenis. Analyse van de effecten van Slenyto op het primaire eindpunt, TST, toonde dezelfde mate van verbetering bij patiënten met en zonder comorbiditeit van ADHD.

Behandeling met melatonine werd onderzocht in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie van 4 weken uitgevoerd bij 105 kinderen met een leeftijd van 6 tot en met 12 jaar met ADHD en chronische slapeloosheid die geen ADHD-medicatie of gedragsinterventie ondergingen (van der Heijden KB et al. 2007). In deze studie werden melatoninesupplementen met onmiddellijke afgifte gebruikt in een dosis van 3 mg of 6 mg gedurende 4 weken. Behandeling met melatonine bevorderde de slaap-waakcyclus van het circadiane ritme en verkortte de slaaplatentie bij kinderen met ADHD en chronische slapeloosheid. De gemiddelde slaaplatentie nam af met 21,3 minuten in de melatoninegroep en steeg met 3 minuten in de placebogroep. De totale slaaptijd steeg met 19,8 minuten in de melatoninegroep en nam af met 13,6 minuten in de placebogroep. Melatonine met onmiddellijk afgifte had geen invloed op probleemgedrag, cognitieve prestaties of levenskwaliteit.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

Bij de pediatrische populatie, bestaande uit 16 kinderen met een autismespectrumstoornis in de leeftijd 7-15 jaar die leden aan slapeloosheid, bereikten de melatonineconcentraties na toediening van Slenyto 2 mg (2x 1 mg minitabletten) na een gestandaardiseerd ontbijt binnen 2 uur na toediening een maximumwaarde en bleven de concentraties in de daaropvolgende 6 uur verhoogd met een Cmax (SD) van 410 pg/ml (210) in het speeksel.

Bij volwassenen bereikten de melatonineconcentraties na toediening van Slenyto 5 mg (1x 5 mg minitablet), ingenomen na voedselinname, binnen 3 uur na toediening een maximumwaarde; Cmax (SD) was 3,57 ng/ml (3,64) in het plasma. In nuchtere toestand was Cmax lager (1,73 ng/ml) en lag tmax eerder (binnen 2 uur), met een klein effect op AUC-∞ dat iets kleiner (-14%) was dan in gevoede toestand.

De absorptie van oraal ingenomen melatonine is bij volwassenen volledig en kan bij ouderen tot 50% afnemen. De kinetiek van melatonine is lineair over het bereik van 2 tot 8 mg.

Uit gegevens met 2 mg tabletten melatonine met verlengde afgifte en gegevens met 1 mg en 5 mg minitabletten blijkt dat er na herhaalde dosistoediening geen accumulatie van melatonine optreedt. Deze bevinding is verenigbaar met de korte halveringstijd van melatonine bij de mens.

De biologische beschikbaarheid is ongeveer 15%. Er is een significant 'first pass'-effect, met een geschat 'first pass'-metabolisme van 85%.

Distributie

De plasma-eiwitbinding van melatonine in vitro is ongeveer 60%. Melatonine wordt voornamelijk gebonden aan albumine, alfa-1-zuur-glycoproteïne en 'high-density'-lipoproteïne.

Biotransformatie

Melatonine ondergaat een snel 'first pass'-metabolisme in de lever en wordt voornamelijk gemetaboliseerd door CYP1A-enzymen, en eventueel CYP2C19 van het cytochroom-P450-systeem met een eliminatiehalfwaardetijd van ongeveer 40 minuten. Prepuberale kinderen en jongvolwassenen metaboliseren melatonine sneller dan volwassenen. Over het algemeen neemt het melatoninemetabolisme af met de leeftijd, waarbij het prepuberale en puberale metabolisme sneller verloopt dan dat op oudere leeftijd. De voornaamste metaboliet is 6-sulfatoxymelatonine (6-SMT), die inactief is. De biotransformatie vindt plaats in de lever. De uitscheiding van de metaboliet is binnen 12 uur na inname voltooid.

Melatonine induceert in vitro geen CYP1A2- of CYP3A-enzymen bij supra-therapeutische concentraties.

Eliminatie

De uiteindelijke halveringstijd (t½) is 3,5 tot 4 uur. Twee door de lever gemedieerde metabole routes zijn verantwoordelijk voor ongeveer 90% van het metabolisme van melatonine. De belangrijkste metabole route is die door C6-hydroxylering via het microsomale P450-systeem in de lever om 6-hydroxymelatonine te krijgen. De tweede, minder belangrijke, route is 5-demethylering om de fysiologische melatonineprecursor N-acetyl-serotonine te krijgen. Zowel 6-hydroxymelatonine als N-acetyl-serotonine wordt uiteindelijk geconjugeerd aan sulfaat en aan glucuronzuur en uitgescheiden in de urine als hun corresponderende 6-sulfatoxy- en 6-glucuronidederivaten.

De eliminatie geschiedt door uitscheiding van metabolieten door de nieren, 89% als sulfaat- en glucuronideconjugaten van 6-hydroxymelatonine (meer dan 80% als 6-sulfatoxymelatonine) en 2% als melatonine (onveranderde werkzame stof).

Geslacht

De toename van Cmax bij vrouwen blijkt 3 tot 4 keer groter dan bij mannen. Ook zijn verschillen van een factor 5 in Cmax tussen verschillende leden van hetzelfde geslacht waargenomen. Er werden echter geen farmacodynamische verschillen tussen mannen en vrouwen gevonden, ondanks verschillen in de bloedconcentraties.

Bijzondere populaties

Nierfunctiestoornis

Er is geen ervaring met het gebruik van melatonine bij pediatrische patiënten met een nierfunctiestoornis (zie rubriek 4.2). Aangezien melatonine echter hoofdzakelijk via levermetabolisme wordt geëlimineerd en de metaboliet 6-SMT inactief is, wordt verwacht dat een nierfunctiestoornis niet van invloed zal zijn op de klaring van melatonine.

Leverfunctiestoornis

De lever is de primaire plaats waar het metabolisme van melatonine zich afspeelt. Een leverfunctiestoornis leidt derhalve tot hogere concentraties endogeen melatonine.

De melatonineconcentraties in plasma bij patiënten met cirrose waren overdag significant verhoogd. De totale uitscheiding van 6-sulfatoxymelatonine was bij patiënten significant lager dan in de controlegroep.

Er is geen ervaring met het gebruik van melatonine bij pediatrische patiënten met een leverfunctiestoornis. De gepubliceerde gegevens laten overdag aanmerkelijk hogere niveaus van endogeen melatonine zien als gevolg van verminderde klaring bij patiënten met een leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.2).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel, reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit.

Een gering effect op de postnatale groei en levensvatbaarheid werd alleen waargenomen bij ratten bij zeer hoge doses, die overeenkomen met ongeveer 2 000 mg/dag bij de mens.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Slenyto 1 mg tablet met verlengde afgifte

Tabletkern

Ammoniomethacrylaatcopolymeer type B Calciumwaterstoffosfaatdihydraat Lactosemonohydraat

Watervrij colloïdaal silica

Talk

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Natriumcarboxymethylcellulose (E466) Maltodextrine

Glucosemonohydraat

Lecithine (E322)

Titaandioxide (E171)

Rood ijzeroxide (E172)

Geel ijzeroxide (E172)

Slenyto 5 mg tablet met verlengde afgifte

Tabletkern

Ammoniomethacrylaatcopolymeer type A Calciumwaterstoffosfaatdihydraat Lactosemonohydraat

Watervrij colloïdaal silica

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Natriumcarboxymethylcellulose (E466) Maltodextrine

Glucosemonohydraat

Lecithine (E322)

Titaandioxide (E171)

Geel ijzeroxide (E172)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30°C.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Slenyto 1 mg tabletten met verlengde afgifte

Ondoorzichtige PVC/PVDC-blisterverpakking met rug van aluminiumfolie. Verpakkingsgrootte: 30 tabletten of 60 tabletten.

Slenyto 5 mg tabletten met verlengde afgifte

Ondoorzichtige PVC/PVDC-blisterverpakking met rug van aluminiumfolie. Verpakkingsgrootte: 30 tabletten of 100 tabletten.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

RAD Neurim Pharmaceuticals EEC SARL

4 rue de Marivaux

75002 Paris

Frankrijk

E-mail: regulatory@neurim.com

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/18/1318/001

EU/1/18/1318/003

EU/1/18/1318/005

EU/1/18/1318/006

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 20 september 2018

Datum van laatste verlenging: 5 juni 2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

{DD maand JJJJ}

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Slenyto

EU-vergunningsnummer EU/1/18/1318
Werkzame stof (INN) melatonin
ATC-code N05CH01 – Melatonine
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen RAD Neurim Pharmaceuticals EEC SARL
Status van de vergunning Vergund (20-09-2018)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 10-06-2026