Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Recarbrio – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Recarbrio

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Recarbrio 500 mg/500 mg/250 mg poeder voor oplossing voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke injectieflacon bevat imipenemmonohydraat overeenkomend met 500 mg imipenem, cilastatinenatrium overeenkomend met 500 mg cilastatine, en relebactammonohydraat overeenkomend met 250 mg relebactam.

Hulpstof(fen) met bekend effect

De totale hoeveelheid natrium in elke injectieflacon bedraagt 37,5 mg (1,6 mmol).

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Poeder voor oplossing voor infusie.

Wit tot lichtgeel poeder.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Recarbrio is bij volwassen en pediatrische patiënten vanaf de geboorte geïndiceerd voor:

  • De behandeling van in het ziekenhuis opgelopen pneumonie (HAP), waaronder beademingspneumonie (ook wel ventilator-geassocieerde pneumonie [VAP] genoemd) (zie rubrieken 4.4 en 5.1).
  • De behandeling van bacteriëmie die optreedt in verband met, of waarvan vermoed wordt dat deze verband houdt met HAP of VAP.
  • De behandeling van infecties die veroorzaakt worden door aerobe gramnegatieve organismen met beperkte behandelingsopties (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.1).

Er moet rekening worden gehouden met de officiële richtlijnen met betrekking tot het juiste gebruik van antibacteriële middelen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Het wordt aanbevolen om Recarbrio pas te gebruiken voor het behandelen van infecties die door aerobe gramnegatieve organismen worden veroorzaakt bij patiënten met beperkte behandelingsopties nadat overlegd is met een arts met de benodigde ervaring in het behandelen van infectieziekten.

Dosering

Tabel 1 toont de aanbevolen intraveneuze dosis bij volwassen patiënten met een creatinineklaring (CrCl) van ≥ 90 ml/min. Tabel 2 toont de aanbevolen intraveneuze dosis bij pediatrische patiënten (vanaf de geboorte tot 18 jaar) met een normale nierfunctie (zie rubrieken 4.4 en 5.1).

Tabel 1: Aanbevolen doses voor volwassen patiënten met CrCl ≥ 90 ml/min*,†

Type infectie

Dosis Recarbrio (imipenem/cilastatine/

relebactam)

FrequentieInfusie-duur (minuten)Duur van de behandeling
In het ziekenhuis opgelopen pneumonie, waaronder beademingspneumonie†,‡500 mg/500 mg/250 mgIedere 6 uur307 tot 14 dagen
Infecties die door aerobe gramnegatieve organismen worden veroorzaakt bij patiënten met beperkte behandelingsopties†500 mg/500 mg/250 mgIedere 6 uur30Duur in overeenstemming met plaats van infectie§

*Zoals berekend met behulp van de Cockcroft-Gault-formule.

†Voor HAP- of VAP-patiënten met CrCl ˃ 250 ml/min, en voor patiënten met gecompliceerde intra-abdominale infecties (cIAI) of gecompliceerde urineweginfecties (cUTI), waaronder pyelonefritis met CrCl ˃ 150 ml/min, kan de aanbevolen dosering onvoldoende zijn (zie rubriek 4.4).

‡Waaronder bacteriëmie die optreedt in verband met, of waarvan vermoed wordt dat deze verband houdt met, HAP of VAP.

§Bijvoorbeeld voor cIAI en cUTI bedraagt de aanbevolen behandelingsduur 5 tot 10 dagen; de behandeling kan tot 14 dagen voortduren.

Tabel 2: Aanbevolen doses voor pediatrische patiënten met een normale nierfunctie*

Lichaams-

gewicht

Leeftijd

Dosis Recarbrio

(imipenem/cilastatine/relebactam)

Frequentie

Infusieduur

(minuten)

≥30 kg<18 jaar500 mg/500 mg/250 mgIedere 6 uur30

2 kg tot

<30 kg

≥3 maanden

tot <18 jaar

37,5 mg/kg (imipenem 15 mg/kg,

cilastatine 15 mg/kg en relebactam

7,5 mg/kg)

Iedere 6 uur60

Geboorte

tot

<3 maanden

37,5 mg/kg (imipenem 15 mg/kg,

cilastatine 15 mg/kg en relebactam

7,5 mg/kg)

Iedere 8 uur60
*Zoals bepaald aan de hand van de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) berekend met behulp van de bedside Schwartz-formule.

De aanbevolen behandelingsduur voor pediatrische patiënten met HAP/VAP is hetzelfde als voor volwassenen. Voor de behandeling van infecties veroorzaakt door aerobe gramnegatieve organismen bij pediatrische patiënten met beperkte behandelingsopties, moet de duur van de behandeling worden gebaseerd op het oordeel van de voorschrijver. Zie rubriek 5.1.

Speciale populaties

Nierfunctiestoornis

Bij volwassen patiënten met een CrCl van minder dan 90 ml/min dient de dosis van imipenem/cilastatine/relebactam te worden verlaagd, zoals aangegeven in tabel 3. Bij patiënten met een fluctuerende nierfunctie moet de CrCl worden gemonitord.

Bij pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen met een eGFR van minder dan 90 ml/min/1,73 m2 is een dosisverlaging van imipenem/cilastatine/relebactam nodig zoals aangegeven in tabel 3. Imipenem/cilastatine/relebactam wordt niet aanbevolen bij pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen met een nierfunctiestoornis.

Tabel 3: Aanbevolen intraveneuze doses voor volwassen patiënten met CrCl < 90 ml/min en pediatrische patiënten (die minstens 30 kg wegen) met een eGFR van < 90 ml/min/1,73 m2

Geschatte nierfunctie (CrCl [ml/min]*of

eGFR [ml/min/1,73 m2]†)

Aanbevolen dosis van Recarbrio (imipenem/cilastatine/relebactam) (mg)†
Minder dan 90 tot meer dan of gelijk aan 60400/400/200
Minder dan 60 tot meer dan of gelijk aan 30300/300/150
Minder dan 30 tot meer dan of gelijk aan 15200/200/100
Eindstadium nierfalen (ESRD) op hemodialyse‡200/200/100

*CrCl berekend met behulp van de Cockcroft-Gault-formule voor volwassen patiënten. †eGFR berekend met de bedside Schwartz-formule voor pediatrische patiënten die ≥ 30 kg wegen. †Intraveneus toedienen. Zie tabel 1 en 2 voor infusieduur en toedieningsfrequentie. §Toediening moet plaatsvinden na hemodialyse. Imipenem, cilastatine en relebactam worden tijdens hemodialyse uit de circulatie geklaard.

Recarbrio wordt geleverd als één injectieflacon in een vaste dosiscombinatie; de dosis van elk bestanddeel wordt in gelijke mate aangepast tijdens de bereiding (zie rubriek 6.6).

Volwassen patiënten met een CrCl van minder dan 15 ml/min en pediatrische patiënten (die minstens 30 kg wegen) met een eGFR van minder dan 15 ml/min/1,73 m2 mogen geen imipenem/cilastatine/relebactam krijgen, tenzij binnen 48 uur hemodialyse wordt gestart. Er is onvoldoende informatie om het gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam aan te bevelen bij patiënten die peritoneale dialyse ondergaan.

Leverfunctiestoornis

Bij patiënten met een verminderde leverfunctie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Oudere patiënten

Er is geen dosisaanpassing nodig bij oudere patiënten (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van imipenem/cilastatine/relebactam bij kinderen die minder dan 30 kg wegen met een nierfunctiestoornis, kinderen die minder dan 2 kg wegen, of preterme baby’s (minder dan 37 weken post-menstruele leeftijd) zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Voor intraveneuze infusie.

Voor instructies over de reconstitutie en verdunning van het geneesmiddel vóór toediening, zie rubriek 6.6.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

Overgevoeligheid voor een ander carbapenemantibioticum.

Ernstige overgevoeligheid (bijvoorbeeld anafylactische reactie, ernstige huidreactie) voor een ander type bètalactamantibioticum (bijvoorbeeld penicillines, cefalosporines of monobactams) (zie rubriek 4.4).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Overgevoeligheidsreacties

Ernstige en soms fatale overgevoeligheidsreacties (anafylactische reacties) zijn gemeld bij patiënten die met bètalactams werden behandeld (zie rubrieken 4.3 en 4.8).

De kans dat deze reacties optreden is groter bij personen met een voorgeschiedenis van overgevoeligheid voor meerdere allergenen. Voor het starten van de behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam moet zorgvuldig gevraagd worden naar eerdere overgevoeligheidsreacties op carbapenems, penicillines, cefalosporines, andere bètalactams en andere allergenen.

Als er een allergische reactie op imipenem/cilastatine/relebactam optreedt, moet de behandeling onmiddellijk worden stopgezet. Ernstige anafylactische reacties vereisen een onmiddellijke spoedeisende behandeling.

Leverfunctie

Tijdens behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam moet de leverfunctie zorgvuldig worden gecontroleerd gezien het risico op levertoxiciteit (zoals verhoging van transaminasen, leverfalen en fulminante hepatitis) (zie rubriek 4.8).

Gebruik bij patiënten met leveraandoeningen: bij patiënten met bestaande leveraandoeningen moet de leverfunctie tijdens behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam worden gecontroleerd. De dosis hoeft niet te worden aangepast (zie rubriek 4.2).

Centraal zenuwstelsel (CZS)

Bijwerkingen van het CZS, zoals insulten, verwarde toestand en myoklonische activiteit, zijn gemeld tijdens behandeling met imipenem/cilastatine, met name wanneer de aanbevolen doses van imipenem werden overschreden. Deze bijwerkingen zijn het vaakst gemeld bij patiënten met CZS-aandoeningen (bijvoorbeeld hersenlaesies of voorgeschiedenis van insulten) en/of een verminderde nierfunctie.

Er moet speciale aandacht worden besteed aan neurologische symptomen of convulsies bij kinderen met bekende risicofactoren voor epileptische aanvallen, of die gelijktijdig worden behandeld met geneesmiddelen die de drempel voor aanvallen verlagen.

Verhoogd risico op insulten door interactie met valproïnezuur

Gelijktijdig gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam en valproïnezuur/natriumvalproaat wordt niet aanbevolen. Andere antibacteriële middelen dan carbapenems dienen te worden overwogen voor de behandeling van infecties bij patiënten van wie de insulten goed onder controle worden gehouden met valproïnezuur of natriumvalproaat. Als toediening van Recarbrio noodzakelijk is, dient aanvullende behandeling met anticonvulsiva te worden overwogen (zie rubriek 4.5).

Clostridioides difficile-geassocieerde diarree (CDAD)

Clostridioides difficile-geassocieerde diarree (CDAD) is gemeld bij gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam. CDAD kan qua ernst variëren van lichte diarree tot fatale colitis. CDAD moet worden overwogen bij alle patiënten die diarree krijgen tijdens of na de toediening van imipenem/cilastatine/relebactam (zie rubriek 4.8). Een zorgvuldige medische anamnese is noodzakelijk aangezien er meldingen zijn geweest dat CDAD nog ruim twee maanden na toediening van antibacteriële middelen optrad.

Als CDAD wordt vermoed of bevestigd, moet worden overwogen de behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam stop te zetten en een specifieke behandeling voor C. difficile toe te dienen. Middelen die de peristaltiek remmen mogen niet worden gegeven.

Patiënten met een CrCl ≥ 150 ml/min

De aanbevolen dosis imipenem/cilastatine/relebactam voor patiënten met een CrCl van ≥ 90 ml/min kan onvoldoende zijn om patiënten met HAP of VAP en met een CrCl van > 250 ml/min, of patiënten met cIAI of cUTI en met een CrCl van > 150 ml/min te behandelen. Dit is gebaseerd op farmacokinetische-farmacodynamische analyses. Het gebruik van alternatieve behandelingen moet overwogen worden voor deze patiënten.

Nierfunctiestoornis

Een dosisaanpassing wordt aanbevolen bij patiënten met een nierfunctiestoornis (zie rubriek 4.2). Er is onvoldoende informatie om het gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam aan te bevelen bij patiënten die peritoneale dialyse ondergaan.

Beperkingen van de klinische gegevens

Patiënten die immuungecompromitteerd waren, waaronder patiënten met neutropenie, werden uitgesloten van klinische onderzoeken.

In het ziekenhuis opgelopen pneumonie, waaronder beademingspneumonie

In een enkele studie van in het ziekenhuis opgelopen pneumonie, waaronder beademingspneumonie, had 6,2 % (33/535) van de patiënten bacteriëmie bij baseline.

Patiënten met beperkte behandelingsopties

Het gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam voor de behandeling van patiënten met infecties die door aerobe gramnegatieve organismen worden veroorzaakt en die beperkte behandelingsopties hebben, is gebaseerd op ervaringen met imipenem/cilastatine, farmacokinetische-farmacodynamische analyse van imipenem/cilastatine/relebactam en op beperkte gegevens uit een gerandomiseerd klinisch onderzoek waarin 21 evalueerbare patiënten werden behandeld met imipenem/cilastatine/relebactam en 10 evalueerbare patiënten werden behandeld met colistine en imipenem/cilastatine voor infecties veroorzaakt door organismen die voor imipenem ongevoelig waren.

Beperkingen van het spectrum van antibacteriële werking

Imipenem is niet werkzaam tegen meticillineresistente Staphylococcus aureus (MRSA) en Staphylococcus epidermidis (MRSE) en ook niet tegen Enterococcus faecium. Alternatieve of aanvullende antibacteriële middelen moeten worden gebruikt wanneer bekend is of vermoed wordt dat deze pathogenen bijdragen aan het infectieproces.

Het inhibitiespectrum van relebactam omvat klasse A-bètalactamasen (zoals extended-spectrum bètalactamasen (ESBL’s) en Klebsiella pneumoniae-carbapenemase (KPC)) en klasse C-bètalactamasen, waaronder Pseudomonas-Derived Cephalosporinase (PDC). Relebactam remt geen klasse D-carbapenemasen zoals Oxacillinase-48 (OXA-48) en ook geen klasse B-metallo-bètalactamasen zoals New Delhi metallo-bètalactamase (NDM) en Verona integron-encoded metallo-bètalactamase (VIM) (zie rubriek 5.1).

Niet-gevoelige organismen

Gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam kan resulteren in een overmatige groei van niet-gevoelige organismen, wat mogelijk onderbreking van de behandeling of andere passende maatregelen noodzakelijk maakt.

Antiglobulinetest (Coombs-test) seroconversie

Tijdens behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam kan een positieve directe of indirecte Coombs-test ontstaan (zie rubriek 4.8).

Hulpstoffen met bekend effect

Natrium

Elke injectieflacon bevat in totaal 37,5 mg natrium (1,6 mmol), overeenkomend met 1,9 % van de door de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g natrium voor een volwassene. Hiermee moet rekening worden gehouden bij toediening van Recarbrio aan patiënten die een natriumarm dieet volgen.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Ganciclovir

Gegeneraliseerde insulten zijn gemeld bij patiënten die ganciclovir gelijktijdig kregen toegediend met imipenem/cilastatine. Ganciclovir mag niet gelijktijdig met imipenem/cilastatine/relebactam worden gegeven, tenzij de potentiële voordelen zwaarder wegen dan de risico's.

Valproïnezuur

In de literatuur gerapporteerde casussen hebben aangetoond dat gelijktijdige toediening van carbapenems, waaronder imipenem/cilastatine, aan patiënten die valproïnezuur of natriumvalproaat krijgen, resulteert in een vermindering van de valproïnezuurconcentraties. Als gevolg van deze interactie kunnen de valproïnezuurconcentraties tot onder het therapeutisch bereik zakken, waardoor het risico op doorbraakinsulten verhoogd wordt. Hoewel het mechanisme van deze interactie niet bekend is, duiden gegevens uit in vitro-onderzoek en dieronderzoek erop dat carbapenems mogelijk de hydrolyse van de glucuronidemetaboliet van valproïnezuur (VPA-g) terug naar valproïnezuur remmen en daarmee de serumconcentraties van valproïnezuur verlagen. Gelijktijdig gebruik van imipenem/cilastatine/relebactam en valproïnezuur/natriumvalproaat wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).

Orale anticoagulantia

Gelijktijdige toediening van antibiotica met warfarine kan de bloedverdunnende effecten versterken. Het wordt aanbevolen de INR zo nodig te controleren tijdens en kort na gelijktijdige toediening van antibiotica en orale anticoagulantia.

Klinische onderzoeken naar geneesmiddeleninteracties

Een klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties toonde aan dat de blootstellingen aan imipenem en relebactam niet in klinisch significante mate toenemen wanneer imipenem/cilastatine/relebactam gelijktijdig wordt toegediend met de prototypische OAT-remmer probenecide, wat wijst op het ontbreken van klinisch betekenisvolle OAT-gemedieerde geneesmiddeleninteracties. Gelijktijdige toediening van imipenem/cilastatine en probenecide verhoogde de plasmaconcentraties en plasmahalfwaardetijd van cilastatine, echter niet zodanig dat dit klinisch van betekenis is. Daarom kan dit geneesmiddel gelijktijdig met OAT-remmers worden toegediend.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen geschikte en goed gecontroleerde onderzoeken uitgevoerd voor het gebruik van imipenem, cilastatine of relebactam bij zwangere vrouwen.

Uit dieronderzoek met imipenem/cilastatine is reproductietoxiciteit bij apen gebleken (zie rubriek 5.3). Het potentiële risico voor de mens is niet bekend. Dieronderzoek met relebactam wijst niet op directe of indirecte schadelijke effecten ten aanzien van reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3).

Recarbrio mag uitsluitend tijdens de zwangerschap worden gebruikt als het potentiële voordeel opweegt tegen het potentiële risico voor de foetus.

Borstvoeding

Imipenem en cilastatine worden in kleine hoeveelheden uitgescheiden in de moedermelk.

Het is onbekend of relebactam wordt uitgescheiden in humane moedermelk. Beschikbare gegevens bij dieren hebben aangetoond dat relebactam wordt uitgescheiden in de melk van ratten (zie rubriek 5.3 voor details).

Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen die borstvoeding krijgen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten om de borstvoeding te stoppen of de behandeling met Recarbrio te stoppen, waarbij rekening gehouden wordt met het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van de behandeling voor de vrouw.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over de potentiële effecten van de behandeling met imipenem/cilastatine of relebactam op de vruchtbaarheid bij de man of vrouw. Dieronderzoek wijst geen schadelijke effecten uit van imipenem/cilastatine of relebactam op de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Recarbrio heeft matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Bijwerkingen van het centraal zenuwstelsel (CZS), zoals insulten, verwardheid en myoklonische activiteit, zijn gemeld tijdens behandeling met imipenem/cilastatine, met name wanneer de aanbevolen doses van imipenem werden overschreden (zie rubriek 4.4). Daarom is voorzichtigheid geboden bij het besturen van voertuigen en het bedienen van machines.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest voorkomende bijwerking (≥ 2 %) bij volwassen patiënten die imipenem/cilastatine plus relebactam kregen in gepoolde fase 2-onderzoeken van gecompliceerde intra-abdominale infecties (cIAI) en gecompliceerde urineweginfecties (cUTI) waaronder pyleonefritis (N = 431) was diarree. De meest voorkomende bijwerkingen (≥ 2 %) bij patiënten die Recarbrio kregen in een fase 3-onderzoek van HAP of VAP (N = 266) waren diarree, alanineaminotransferase verhoogd en aspartaataminotransferase verhoogd.

Samenvatting van bijwerkingen in tabelvorm

De volgende bijwerkingen zijn gemeld tijdens klinische fase 2-onderzoeken (imipenem/cilastatine plus relebactam bij 431 patiënten) en fase 3-onderzoeken (266 patiënten met Recarbrio) en met imipenem/cilastatine in klinische onderzoeken of tijdens postmarketinggebruik van imipenem/cilastatine (zie tabel 4).

De bijwerkingen zijn gerangschikt naar MedDRA-systeem/orgaanklasse (SOC) en naar frequentie. De frequentiecategorieën zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 4: Tabel met bijwerkingen

Systeem/ orgaanklasseVaakSomsZeldenZeer zeldenNiet bekend
Infecties en parasitaire aandoeningen

Pseudomem-braneuze

colitis*

Candidiasis*

Gastro-enteritis*

Bloed- en

lymfestelsel-aandoeningen

Eosinofilie*

Pancytopenie*

Neutropenie*

Leukopenie*

Trombocytopenie*

Trombocytose*

Agranulo-cytose*

Hemolytische anemie*

Beenmerg-depressie*

Immuunsysteem-aandoeningenAnafylacti-sche reacties*
Zenuwstelsel-aandoeningen

Insulten*

Hallucinaties*

Verwarde toestand*

Myoklonische

activiteit*

Duizeligheid*

Somnolentie*

Encefalopa-thie*

Paresthesie*

Focale

tremor*

Smaak-

vervorming*

Verergerde myasthenia gravis*

Hoofdpijn*

Agitatie*

Dyskinesie*

Evenwichtsorgaan-en oor-aandoeningenGehoorverlies *

Vertigo*

Tinnitus*

Hartaandoeningen

Cyanose*

Tachycardie*

Hartkloppingen*

Bloedvat-

aandoeningen

Trombo-flebitis*Hypotensie*Overmatig blozen*

Ademhalingsstelsel-, borstkas-en

mediastinum-

aandoeningen

Dyspneu*

Hyperventilatie*

Faryngeale pijn*

Maag-darmstelsel-aandoeningen

Diarree†*

Misselijkheid†*

Braken†*

Verkleuring van tanden en/of tong*

Hemorragische colitis*

Buikpijn*

Maagzuur*

Glossitis*

Tongpapillenhype rtrofie*

Speekselvloed verhoogd*

Systeem/ orgaanklasseVaakSomsZeldenZeer zeldenNiet bekend

Lever- en

galaandoeningen

Alanine-

aminotransfera-se verhoogd†*

Aspartaatamino-transferase

verhoogd†*

Leverfalen*

Hepatitis*

Fulminante hepatitis*Geelzucht*
Huid- en onderhuid-aandoeningen

Uitslag

(bijvoorbeeld exanthemateuze )*

Urticaria*

Pruritus*

Toxische epidermale necrolyse*

Angio-

oedeem*

Stevens-

Johnson-

syndroom*

Erythema multiforme*

Exfoliatieve dermatitis*

Hyperhidrose*

Veranderingen in huidtextuur*

Skeletspierstelsel- en bindweefsel-

aandoeningen

Polyartralgie*

Pijn in de

thoracale

wervelkolom*

Nier- en urineweg-aandoeningenSerumcrea-tinine verhoogd*

Acuut

nierfalen*

Oligurie/

anurie*

Polyurie*

Urine

verkleurd (onschadelijk en mag niet worden

verward met hematurie)*

Voortplantings-stelsel- en borst- aandoeningenPruritus van de vulva*

Algemene

aandoeningen en toedieningsplaats-stoornissen

Koorts*

Lokale pijn en induratie op de injectieplaats*

Borstongemak*

Asthenie/

zwakheid*

Systeem/ orgaanklasseVaakSomsZeldenZeer zeldenNiet bekend
Onderzoeken

Verhogingen in serum

alkalische

fosfatase*

Coombs-test

positief*

Protrombine-tijd verlengd*

Hemoglobine

verlaagd*

Serumbiliru-bine verhoogd*

Bloed-ureumstikstof verhoogd*

Bloedlactaatdeh ydrogenase verhoogd*

*gemeld bij gebruik van imipenem/cilastatine in klinische onderzoeken of tijdens postmarketinggebruik van imipenem/cilastatine

†gemeld bij gebruik van imipenem/cilastatine plus relebactam in fase 2-onderzoeken (N = 431) en in fase 3-onderzoeken (N = 266).

Pediatrische patiënten

De veiligheid van imipenem/cilastatine/relebactam werd geëvalueerd in één klinisch fase 2/3-onderzoek bij pediatrische deelnemers vanaf de geboorte tot jonger dan 18 jaar oud (zie rubriek 5.1). Vijfentachtig deelnemers werden ingeschreven en behandeld in de imipenem/cilastatine/relebactam-groep, waarvan er 10 adolescenten waren, 31 kinderen van 6 tot 12 jaar, 21 kinderen van 2 tot 6 jaar, 15 kinderen van 3 maanden tot 2 jaar en 8 kinderen vanaf de geboorte (voldragen) tot 3 maanden. Op basis van deze gegevens waren bijwerkingen over het algemeen vergelijkbaar met die waargenomen bij volwassenen.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

In geval van overdosering moet u Recarbrio stoppen, symptomatisch behandelen en een algemene ondersteunende behandeling starten. Imipenem, cilastatine en relebactam kunnen door hemodialyse worden verwijderd. Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over de toepassing van hemodialyse voor het behandelen van een overdosis.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Antibacteriële middelen voor systemisch gebruik, carbapenems, ATC-code: J01DH56

Werkingsmechanisme

De bactericide werking van imipenem is het resultaat van de remming van penicillinebindende eiwitten (penicillin binding proteins, PBP’s), wat leidt tot remming van de peptidoglycaansynthese van de celwand.

Cilastatine beperkt het renale metabolisme van imipenem en heeft geen antibacteriële werking.

Relebactam is een non-bètalactamremmer van Ambler klasse A- en klasse C-bètalactamasen waaronder klasse A Klebsiella pneumoniae-carbapenemase (KPC) en extended-spectrum bètalactamasen (ESBL’s) en klasse C (AmpC-type)-bètalactamasen waaronder Pseudomonas-Derived Cephalosporinase (PDC). Relebactam remt geen klasse B-enzymen (metallo-bètalactamasen) of klasse D-carbapenemasen. Relebactam heeft geen antibacteriële activiteit.

Resistentie

Resistentiemechanismen in gramnegatieve bacteriën waarvan bekend is dat ze imipenem/relebactam beïnvloeden omvatten de productie van metallo-bètalactamasen of oxacillinasen met carbapenemase-activiteit.

Expressie van bepaalde allelen van de klasse A-bètalactamase Guiana extended-spectrum-bètalactamase (GES) en overexpressie van PDC gekoppeld aan verlies van imipenem-entry-porine OprD kunnen leiden tot resistentie tegen imipenem/relebactam van P. aeruginosa. De expressie van effluxpompen in P. aeruginosa heeft geen invloed op de werking van imipenem en relebactam. Mechanismen van bacteriële resistentie die de antibacteriële werking van imipenem/relebactam in Enterobacterales zouden kunnen verlagen, zijn onder andere porinemutaties die van invloed zijn op de permeabiliteit van het buitenmembraan.

Antibacteriële werking in combinatie met andere antibacteriële middelen

In vitro-onderzoeken hebben geen antagonisme aangetoond tussen imipenem/relebactam en amikacine, azitromycine, aztreonam, colistine, gentamicine, levofloxacine, linezolid, tigecycline, tobramycine of vancomycine.

Breekpunten van gevoeligheidstests

Interpretatiecriteria voor MIC (minimum inhibitory concentration: minimale remmende concentratie) voor gevoeligheidstesten zijn voor imipenem-relebactam vastgesteld door de European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing (EUCAST). Deze criteria worden hier vermeld: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx.

Farmacokinetische/farmacodynamische relatie

Het is aangetoond dat de tijd dat ongebonden plasmaconcentraties van imipenem hoger zijn dan de minimale remmende concentratie van imipenem/relebactam (% fT > MIC), het best correleert met de werkzaamheid. De verhouding van de 24-uurs ongebonden plasma-AUC van relebactam ten opzichte van de MIC van imipenem/relebactam (fAUC / MIC) is vastgesteld als de index die de activiteit van relebactam het best voorspelt.

Klinische werkzaamheid tegen specifieke pathogenen

In klinische onderzoeken is werkzaamheid aangetoond tegen de pathogenen die onder elke indicatie vermeld staan en die in vitro gevoelig waren voor imipenem en relebactam:

In het ziekenhuis opgelopen pneumonie, waaronder beademingspneumonie

Gramnegatieve micro-organismen

  • Escherichia coli
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Serratia marcescens

In vitro-onderzoeken suggereren dat de volgende pathogenen gevoelig zouden zijn voor imipenem en relebactam in afwezigheid van verworven resistentiemechanismen:

Gramnegatieve aerobe micro-organismen

  • Acinetobacter colcoaceticus baumannii complex
  • Citrobacter spp. (waaronder C. freundii en C. koseri)
  • Enterobacter spp. (waaronder E. asburiae en E. cloacae)
  • Escherichia coli
  • Klebsiella spp. (waaronder K. aerogenes, K. oxytoca en K. pneumoniae)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Serratia marcescens

Gramnegatieve anaerobe micro-organismen

  • Bacteroides spp. (waaronder B. fragilis)
  • Fusobacterium spp. (waaronder F. nucleatum en F. necrophorum)
  • Prevotella spp. (waaronder P. melaninogenica, P. bivia en P. buccae)

Grampositieve aerobe micro-organismen

  • Enterococcus faecalis
  • Staphylococcus aureus (alleen meticillinegevoelige isolaten)
  • Streptokokken uit de Viridans-groep (waaronder S. anginosus en S. constellatus)

In vitro-onderzoeken geven aan dat de volgende soorten niet gevoelig zijn voor imipenem en relebactam:

Gramnegatieve aerobe micro-organismen

  • Legionaella spp.
  • Stenotrophomonas maltophilia

Pediatrische patiënten

Recarbrio werd geëvalueerd in een open-label, gerandomiseerd, klinisch fase 2/3-onderzoek met werkzame controle bij 115 pediatrische deelnemers vanaf de geboorte (voldragen) tot jonger dan 18 jaar oud met HAP/VAP (n=6), cUTI (n=55) of cIAI (n=54), waarbij in totaal 85 patiënten werden behandeld met imipenem/cilastatine/relebactam en 28 patiënten met een werkzame controle. De minimale duur van de antibioticabehandeling was 5 dagen voor cIAI en cUTI of 7 dagen voor HAP/VAP, tot maximaal 14 dagen. Voor deelnemers met cUTI of cIAI in de imipenem/cilastatine/relebactam-arm was een optionele orale step-downbehandeling toegestaan na minimaal 3 dagen intraveneuze behandeling met imipenem/cilastatine/relebactam. Het primaire doel was veiligheid en verdraagbaarheid, en alle analyses waren beschrijvend. De werkzaamheid bij de pediatrische populatie is vastgesteld op basis van het bereiken van vergelijkbare systemische blootstellingen als bij volwassenen.

Bij het vroege follow-up bezoek (EFU), 7 tot 14 dagen na het einde van de behandeling, behaalde 70,6% (60/85) van de pediatrische deelnemers in de imipenem/cilastatine/relebactam-arm een gunstig klinisch resultaat (genezing of aanhoudende genezing), vergeleken met 75% (21/28) in de vergelijkingsarm (gewijzigde Intention-To-Treat (ITT) populatie). Een gunstig klinisch resultaat bij het late follow-up bezoek (LFU), 7 tot 14 dagen na het EFU bezoek, werd respectievelijk door 69,4% (59/85) en 75,0 % (21/28) van de deelnemers behaald.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De steady-state farmacokinetische parameters van imipenem, cilastatine en relebactam bij gezonde volwassenen met een normale nierfunctie (CrCl 90 ml/min of hoger) na meerdere 30 minuten durende intraveneuze infusies van 500 mg imipenem/500 mg cilastatine + 250 mg relebactam, iedere 6 uur toegediend, zijn samengevat in tabel 5. De steady-state farmacokinetische parameters van imipenem en relebactam bij patiënten met cIAI of cUTI en HAP of VAP met een normale nierfunctie (90 ml/min ≤ CrCl < 150 ml/min) na meerdere 30 minuten durende intraveneuze infusies van 500 mg imipenem/500 mg cilastatine + 250 mg relebactam, iedere 6 uur toegediend, zijn samengevat in respectievelijk tabel 6 en 7. Vanwege minimale accumulatie waren de farmacokinetische parameters vergelijkbaar bij toediening van enkelvoudige en meervoudige doses.

De Cmax en AUC van imipenem, cilastatine en relebactam stijgen evenredig aan de dosering. De eliminatiehalfwaardetijden (t½) van imipenem, cilastatine en relebactam zijn dosisonafhankelijk.

Tabel 5: Steady-state geometrisch gemiddelde (% geometrische variatiecoëfficiënt) farmacokinetische parameters van imipenem, cilastatine en relebactam in plasma na meerdere 30 minuten durende en iedere 6 uur toegediende intraveneuze infusies van 500 mg imipenem/500 mg cilastatine/250 mg relebactam bij gezonde volwassenen

Imipenem (n=6)Cilastatine (n=6)Relebactam (n=6)
AUC 0 – 6 u (μM-uur)138,0 (17,8)98,0 (17,0)81,6 (17,8)
C max (μM)106,0 (26,8)96,4 (21,8)48,3 (24,9)
CL (l/uur)12,0 (17,8)14,2 (17,0)8,8 (17,8)
t ½ (uur)*1,1 (±0,1)1,0 (±0,1)1,7 (±0,2)

*Rekenkundig gemiddelde (standaarddeviatie) gerapporteerd voor t ½

AUC 0 – 6 u = oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve van 0 tot 6 uur; C max = maximale concentratie; CL = plasmaklaring; t ½= eliminatiehalfwaardetijd

Tabel 6: Op een farmacokinetisch populatiemodel gebaseerde steady-state geometrisch gemiddelde (% geometrische variatiecoëfficiënt) farmacokinetische parameters van imipenem en relebactam in plasma na meerdere 30 minuten durende en iedere 6 uur toegediende intraveneuze infusies van Recarbrio (500 mg imipenem/500 mg cilastatine/250 mg relebactam) bij volwassen cIAI of cUTI patiënten met CrCl 90 ml/min of hoger

ImipenemRelebactam
AUC 0 – 24 u (µM-uur)500,0 (56,3)390,5 (44,5)
C max (µM)88,9 (62,1)58,5 (44,9)
CL (l/uur)13,4 (56,3)7,4 (44,5)
t ½ (uur)*1,0 (±0,5)1,2 (±0,7)

*Rekenkundig gemiddelde (standaarddeviatie) gerapporteerd voor t ½

AUC 0 – 24 u = oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve van 0 tot 24 uur; C max = maximale concentratie; CL = plasmaklaring; t ½= eliminatiehalfwaardetijd

Tabel 7: Op een farmacokinetisch populatiemodel gebaseerde steady-state geometrisch gemiddelde (% geometrische variatiecoëfficiënt) farmacokinetische parameters van imipenem en relebactam in plasma na meerdere 30 minuten durende en iedere 6 uur toegediende intraveneuze infusies van Recarbrio (500 mg imipenem/500 mg cilastatine/250 mg relebactam) bij volwassen HAP of VAP-patiënten met CrCl 90 ml/min of hoger

ImipenemRelebactam
AUC0 – 24u (µM-uur)812,2 (59,4)655,2 (47,9)
Cmax (µM)159,1 (62,3)87,6 (43,8)
CL (l/uur)8,2 (59,4)4,4 (47,9)
AUC0 – 24u= oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve van 0 tot 24 uur; Cmax= maximale concentratie; CL=plasmaklaring

Distributie

De binding van imipenem en cilastatine aan humane plasma-eiwitten bedraagt respectievelijk ongeveer 20 % en 40 %. De binding van relebactam aan humane plasma-eiwitten bedraagt ongeveer 22 % en is concentratieonafhankelijk.

Het steady-state distributievolume van imipenem, cilastatine en relebactam bedraagt bij proefpersonen respectievelijk 24,3 l, 13,8 l en 19,0 l na meerdere doses die gedurende 30 minuten en om de 6 uur werden toegediend.

De penetratie in pulmonale epitheelvloeistof (ELF), weergegeven als de verhouding totale ELF-to-unbound plasmablootstelling, was 55 % en 54 % voor respectievelijk imipenem en relebactam.

Biotransformatie

Imipenem, wanneer toegediend als monotherapie, wordt in de nieren gemetaboliseerd door dehydropeptidase-I, met als gevolg dat er lage concentraties imipenem (gemiddeld 15-20 % van de dosis) worden teruggevonden in humane urine. Cilastatine, een remmer van dit enzym, voorkomt renaal metabolisme op effectieve wijze zodat bij gelijktijdige toediening van imipenem en cilastatine toereikende concentraties imipenem (ongeveer 70 % van de dosis) in de urine worden bereikt om antibacteriële werking mogelijk te maken.

Cilastatine wordt hoofdzakelijk via de urine uitgescheiden als het onveranderde oorspronkelijke geneesmiddel (ongeveer 70-80 % van de dosis), waarbij 10 % van de dosis wordt teruggevonden als een N-acetyl-metaboliet, die een remmende werking ten opzichte van dehydropeptidase-I heeft die vergelijkbaar is met het oorspronkelijke geneesmiddel.

Relebactam wordt primair via renale excretie geklaard als het onveranderde oorspronkelijke geneesmiddel (meer dan 90 % van de dosis) en wordt minimaal gemetaboliseerd. Onveranderd relebactam was het enige geneesmiddelgerelateerde bestanddeel dat in humaan plasma werd gedetecteerd.

Eliminatie

Imipenem, cilastatine en relebactam worden hoofdzakelijk door de nieren uitgescheiden.

Na toediening van meerdere doses van 500 mg imipenem, 500 mg cilastatine en 250 mg relebactam aan gezonde mannelijke proefpersonen, werd ongeveer 63 % van de toegediende dosis imipenem en 77 % van de toegediende dosis cilastatine onveranderd teruggevonden in de urine. De renale excretie van imipenem en cilastatine bestaat uit zowel glomerulaire filtratie als actieve tubulaire secretie. Meer dan 90 % van de toegediende dosis relebactam werd onveranderd in humane urine uitgescheiden. De gemiddelde renale klaring van relebactam bedraagt 135 ml/min, dicht in de buurt van de plasmaklaring (148 ml/min), wat duidt op bijna volledige eliminatie van relebactam via de renale route. De ongebonden renale klaring van relebactam is groter dan de glomerulaire filtratiesnelheid, wat erop wijst dat, naast glomerulaire filtratie, ook actieve tubulaire secretie betrokken is bij de renale uitscheiding en ongeveer 30 % van de totale klaring voor haar rekening neemt.

Lineariteit/non-lineariteit

De farmacokinetiek van relebactam is lineair binnen het dosisbereik van 25 mg tot 1150 mg dat is bestudeerd voor een enkelvoudige intraveneuze toediening, en binnen het dosisbereik van 50 mg tot 625 mg dat is bestudeerd voor meervoudige intraveneuze toediening om de 6 uur gedurende maximaal 7 dagen. Minimale accumulatie van imipenem, cilastatine of relebactam werd waargenomen na meerdere, 30 minuten durende intraveneuze infusies van relebactam (50 tot 625 mg) gelijktijdig toegediend met 500 mg imipenem/500 mg cilastatine om de 6 uur gedurende maximaal 7 dagen bij gezonde volwassen mannen met een normale nierfunctie.

Geneesmiddelmetaboliserende enzymen

Er zijn geen onderzoeken uitgevoerd naar de potentiële interactie van imipenem of cilastatine met CYP450-enzymen.

Relebactam in klinisch relevante concentraties leidt niet tot remming van CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 of CYP3A4 in vitro in humane levermicrosomen. Relebactam liet geen vermogen tot in vitro-inductie van CYP1A2, CYP2B6 en CYP3A4 in humane hepatocyten zien. Daarom is het onwaarschijnlijk dat relebactam klinische geneesmiddeleninteracties via CYP-gemedieerde routes veroorzaakt.

Imipenem, cilastatine en relebactam worden alle drie onveranderd voornamelijk via renale excretie geklaard, waarbij metabolisme een geringe bijdrage aan de eliminatie levert. Daarom is het onwaarschijnlijk dat Recarbrio betrokken is bij geneesmiddeleninteracties in geval van gelijktijdige toediening met CYP-remmers of -inductoren.

Membraantransporteiwitten

In vitro remt Relebactam de volgende hepatische en renale transporteiwitten niet in klinisch relevante concentraties: OATP1B1, OATP1B3, OAT1, OAT3, OCT2, P-gp, BCRP, MATE1, MATE2K en BSEP.

Relebactam wordt actief uitgescheiden in de urine. Het is geen substraat van OAT1-, OCT2-, P-gp-, BCRP-, MRP2- en MRP4-transporteiwitten, maar is een substraat van OAT3-, OAT4-, MATE1- en MATE2K-transporteiwitten. De actieve tubulaire secretie is goed voor slechts ongeveer 30 % van de totale klaring van relebactam. Daarom wordt verwacht dat de mate van geneesmiddeleninteractie als gevolg van remming van de tubulaire transporteiwitten minimale klinische significantie heeft, wat bevestigd werd met een klinisch geneesmiddeleninteractieonderzoek met probenecide en Recarbrio (zie rubriek 4.5).

Speciale populaties

Nierfunctiestoornis

In een klinisch farmacokinetisch onderzoek en farmacokinetische populatieanalyse werden bij imipenem, cilastatine en relebactam klinisch relevante verschillen in blootstelling (AUC) waargenomen afhankelijk van de mate van nierfunctiestoornis.

In het klinische onderzoek bij volwassenen waren bij imipenem de geometrisch gemiddelde AUC’s hoger met een factor tot 1,4, 1,5 en 2,5 bij patiënten met respectievelijk lichte, matige en ernstige nierfunctiestoornis vergeleken met gezonde proefpersonen met een normale nierfunctie. Bij cilastatine waren de betreffende geometrisch gemiddelde AUC’s hoger met een factor tot 1,6, 1,9 en 5,6. Bij relebactam waren de geometrisch gemiddelde AUC’s hoger met een factor tot 1,6, 2,2 en 4,9 bij proefpersonen met respectievelijk lichte, matige en ernstige nierfunctiestoornis vergeleken met gezonde patiënten met een normale nierfunctie. Bij patiënten met eindstadium nierfalen (ESRD) die hemodialyse ondergaan, worden imipenem, cilastatine en relebactam op efficiënte wijze verwijderd door de hemodialyse.

Om de systemische blootstelling op een vergelijkbaar niveau te houden als bij patiënten met een normale nierfunctie, wordt dosisaanpassing aanbevolen voor patiënten met een nierfunctiestoornis. ESRD-patiënten op hemodialyse dienen Recarbrio te krijgen na de hemodialysesessie (zie rubriek 4.2).

Leverfunctiestoornis

Imipenem, cilastatine en relebactam worden voornamelijk via de nieren geklaard; daarom is het onwaarschijnlijk dat een leverfunctiestoornis effect heeft op de blootstelling aan Recarbrio (zie rubriek 4.2).

Ouderen/geslacht

In een geriatrisch/geslachtsspecifiek onderzoek en een farmacokinetische populatieanalyse werden bij imipenem, cilastatine en relebactam geen klinisch relevante verschillen in blootstelling (AUC) waargenomen afhankelijk van leeftijd of geslacht, afgezien van het effect van de nierfunctie (zie rubriek 4.2).

Etnische afkomst

Slechts een beperkt aantal niet-witte patiënten waren geïncludeerd in de klinische onderzoeken, maar er wordt geen belangrijk effect van etnische afkomst op de farmacokinetiek van imipenem, cilastatine en relebactam verwacht.

Pediatrische patiënten

De farmacokinetische parameters bij steady-state van imipenem en relebactam bij pediatrische patiënten (vanaf de geboorte tot jonger dan 18 jaar) met HAP/VAP, cUTI of cIAI na de aanbevolen pediatrische toedieningsschema’s worden samengevat in tabel 8.

Populatie-farmacokinetische analyses en simulaties van het behalen van doelstellingen bij pediatrische patiënten met HAP/VAP, cUTI of cIAI toonden aan dat de aanbevolen pediatrische toedieningsschema’s voor patiënten vanaf de geboorte tot 18 jaar met een normale nierfunctie resulteerden in over het algemeen vergelijkbare systemische blootstellingen als bij volwassenen met normale nierfunctie die 1,25 g imipenem/cilastatine/relebactam kregen. Deze analyses, inclusief de aanname van proportionele effecten van een nierfunctiestoornis bij volwassen en pediatrische patiënten, voorspellen ook dat de aanbevolen dosisaanpassingen voor patiënten die minstens 30 kg wegen met een eGFR van minder dan 90 ml/min/1,73 m2 resulteren in systemische blootstellingen vergelijkbaar met die bij volwassen patiënten (zie rubriek 4.2).

Dosisaanpassingen worden aanbevolen voor pediatrische patiënten vanaf de geboorte tot 18 jaar die minstens 30 kg wegen met een eGFR van minder dan 90 ml/min/1,73 m2 (zie rubriek 4.2). Er is onvoldoende informatie om een dosisaanpassing aan te bevelen bij pediatrische patiënten met een nierfunctiestoornis die minder dan 30 kg wegen.

Tabel 8: Populatiefarmacokinetisch model gebaseerd op geometrisch gemiddelde (% geometrische coëfficiënt van variatie) farmacokinetische parameters in plasma bij steady-state

Lichaams-

gewicht

LeeftijdImipenemRelebactam

AUC0-24u

(µM.u)

Cmax

(µM)

t1/2

(u)

CL

(l/u/kg)

AUC0-24u

(µM.u)

Cmax

(µM)

t1/2

(u)

CL

(l/u/kg)

≥ 30 kg

< 18 jaar

(N=38)

662

(38,8)

116

(23,3)

1,67

(26,6)

0,235

(25,9)

428

(45)

61,1

(27,2)

1,85

(26,3)

0,156

(28,7)

< 30 kg

≥ 3 maanden

en < 18 jaar

(N=66)

715

(27,4)

104

(15,1)

1.37

(19,6)

0.28

(24,2)

474

(49,9)

57,2

(23,2)

1,57

(29,2)

0,182

(32,8)

< 30 kg

Geboorte tot

< 3 maanden

(N=27)

749

(21,6)

111

(13,2)

1,55

(20,3)

0,201

(20,1)

545

(44,5)

59,9

(21,6)

2,09

(39,4)

0,119

(35,3)

AUC0 – 24u = oppervlakte onder de concentratie-tijdcurve van 0 tot 24 uur; Cmax = maximale concentratie;

t1/2 = eliminatiehalfwaardetijd; CL=lichaamsgewicht-genormaliseerde plasmaklaring

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Imipenem/cilastatine

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering en genotoxiciteit.

Uit dieronderzoek is gebleken dat de toxiciteit van imipenem als afzonderlijke werkzame stof zich beperkte tot de nieren. Gelijktijdige toediening van cilastatine met imipenem in een verhouding van 1:1 voorkwam de nefrotoxische effecten van imipenem bij konijnen en apen. Beschikbaar bewijs wijst erop dat cilastatine de nefrotoxiciteit voorkomt door te voorkomen dat imipenem de tubulaire cellen betreedt.

Een teratologieonderzoek bij drachtige cynomolgusapen die imipenem/cilastatinenatrium kregen in doses van 40/40 mg/kg/dag (intraveneuze bolusinjectie) toonde maternale toxiciteit aan waaronder emesis, verlies van eetlust, verlies van lichaamsgewicht, diarree, miskraam en, in sommige gevallen, overlijden. Wanneer doses van imipenem/cilastatinenatrium (ongeveer 100/100 mg/kg/dag of ongeveer 3 maal de aanbevolen dagelijkse intraveneuze dosis voor mensen) aan drachtige cynomolgusapen werden toegediend met een intraveneuze infusiesnelheid die het klinisch gebruik bij de mens nabootst, was er sprake van minimale maternale intolerantie (af en toe emesis), geen maternale mortaliteit en geen aanwijzingen voor teratogeniciteit, maar was er wel een toename van embryoverlies ten opzichte van de controlegroep (zie rubriek 4.6).

Er zijn geen langetermijnonderzoeken bij dieren uitgevoerd om het carcinogeen potentieel van imipenem/cilastatine te beoordelen.

Relebactam

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, reproductietoxiciteit en genotoxiciteit. Er zijn geen carcinogeniteitsonderzoeken uitgevoerd met relebactam.

Intraveneus toegediend relebactam aan zogende ratten in een dosering van 450 mg/kg/dag (GD 6 tot LD 14), werd in de melk uitgescheiden in een concentratie van ongeveer 5 % van de maternale plasmaconcentraties.

Dieronderzoek toont aan dat relebactam gegeven als enkelvoudige entiteit renale tubulaire degeneratie in apen veroorzaakte bij een AUC-blootstelling van 7 keer de humane AUC-blootstelling bij de maximale aanbevolen dosering voor mensen (MRHD). Renale tubulaire degeneratie is omkeerbaar gebleken na stopzetting van de behandeling. Er was geen bewijs voor nefrotoxiciteit bij AUC-blootstellingen lager dan of gelijk aan 3 keer de humane AUC-blootstelling bij de MRHD.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Natriumwaterstofcarbonaat

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6.

6.3 Houdbaarheid

Droog poeder

30 maanden.

Na reconstitutie en verdunning

Verdunde oplossingen moeten onmiddellijk worden gebruikt. De tijd tussen het begin van de reconstitutie en het einde van de intraveneuze infusie mag niet langer zijn dan twee uur.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur.

Injectieflacons bewaren in de buitenverpakking ter bescherming tegen licht.

Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na reconstitutie en verdunning, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Glazen injectieflacon van 20 ml, met een rubber stop van 20 mm en een aluminium krimpdop.

Dit geneesmiddel wordt geleverd in verpakkingen van 25 injectieflacons.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Recarbrio wordt geleverd als een droog poeder in een injectieflacon voor eenmalig gebruik en moet voorafgaand aan intraveneuze infusie op aseptische wijze worden gereconstitueerd en verder verdund, zoals hieronder beschreven:

Volwassen patiënten

Om de infuus-oplossing te bereiden moet de inhoud van de injectieflacon worden toegevoegd aan 100 ml van een geschikte infuusoplossing (zie rubrieken 6.2 en 6.3): 9 mg/ml (0,9 %) natriumchloride. In het uitzonderlijke geval dat 9 mg/ml (0,9 %) natriumchloride om klinische redenen niet kan worden gebruikt, kan 5 % glucose worden gebruikt. Houd er rekening mee dat voorgevulde infuuszakken overvuld zijn. Om de juiste concentratie te krijgen is het belangrijk om ervoor te zorgen dat precies 100 ml van het verdunningsmiddel wordt gebruikt in deze stap wanneer een deel van de inhoud van de infuuszak wordt toegediend (bijvoorbeeld in het geval van pediatrische toediening op basis van gewicht).

  • Trek 20 ml (2 keer 10 ml) verdunningsmiddel op uit een geschikte infuuszak en reconstitueer de injectieflacon met 10 ml van het verdunningsmiddel. De gereconstitueerde suspensie mag niet worden toegediend door middel van rechtstreekse intraveneuze infusie.
  • Na de reconstitutie de injectieflacon goed schudden en de ontstane suspensie overbrengen in de achtergebleven 80 ml in de infuuszak.
  • Voeg het overgebleven verdunningsmiddel (10 ml) toe aan de injectieflacon en schud goed voor een volledige overbrenging van de inhoud van de injectieflacon; breng ook deze suspensie voor toediening over in de infuus-oplossing in de infuuszak. Schud het resulterende mengsel totdat het helder is.

Volwassen patiënten met een nierfunctiestoornis en pediatrische patiënten met een nierfunctiestoornis die minstens 30 kg wegen

Een lagere dosis Recarbrio wordt toegediend op basis van de CrCl of eGFR van de patiënt, zoals vastgesteld met behulp van tabel 9.

  • Bereid 100 ml infuus-oplossing volgens bovenstaande instructies voor volwassen patiënten.
  • Selecteer het volume (ml) van de uiteindelijke infuus-oplossing dat nodig is voor de juiste dosis van Recarbrio, zoals weergegeven in tabel 9.

Pediatrische patiënen die 2 kg tot 30 kg wegen en een normale nierfunctie hebben

  • Bereid 100 ml infuus-oplossing volgens bovenstaande instructies voor volwassen patiënten.
  • Het volume van de uiteindelijke infuus-oplossing (met een concentratie van 12,5 mg/ml) dat moet worden toegediend, wordt als volgt berekend op basis van het gewicht van de patiënt:

    • Infuus-volume (ml) = (gewicht (kg) x 37,5 mg/kg) / 12,5 mg/ml
    • Opmerking: het totale volume in de infuuszak (100 ml) zal niet nodig zijn.
  • Breng het berekende infuusvolume van de bereide 100 ml oplossing over in een infuuszak of infuusspuit van geschikte afmeting.
  • Het infuusvolume wordt gedurende 60 minuten toegediend via een infuus of een

    infuusspuitpomp.

Tabel 9: Bereiding van Recarbrio oplossing voor intraveneuze infusie bij volwassen en pediatrische patiënten (die minstens 30 kg wegen)

Geschatte nierfunctie (CrCl [ml/min]* of eGFR [ml/min/1,73 m2] †)

Dosis van Recarbrio (imipenem/cilastatine/relebacta

m (mg))

Uit bereiding te verwijderen en weg te gooien volume (ml) van

oplossing

Volume (ml) van uiteindelijke infuus-oplossing benodigd voor toediening
Meer dan of gelijk aan 90500/500/250N.v.t.100
Minder dan 90 tot meer dan of gelijk aan 60400/400/2002080
Minder dan 60 tot meer dan of gelijk aan 30300/300/1504060
Minder dan 30 tot meer dan of gelijk aan 15 of ESRD op hemodialyse200/200/1006040
Geschatte nierfunctie (CrCl [ml/min]* of eGFR [ml/min/1,73 m2] †)

Dosis van Recarbrio (imipenem/cilastatine/relebacta

m (mg))

Uit bereiding te verwijderen en weg te gooien volume (ml) van

oplossing

Volume (ml) van uiteindelijke infuus-oplossing benodigd voor toediening
*CrCl berekend met de Cockcroft-Gault formule voor volwassen patiënten
†eGFR berekend met de bedside Schwartz formule voor pediatrische patiënten met een gewicht ≥ 30 kg

Gereconstitueerde oplossingen van Recarbrio variëren van kleurloos tot geel. Kleurvariaties binnen dit kleurbereik hebben geen invloed op de sterkte van het geneesmiddel. Parenterale geneesmiddelen moeten voordat ze worden toegediend visueel worden gecontroleerd op deeltjes en verkleuring, voor zover de oplossing en de verpakking dat toelaten. Gooi de oplossing weg als er verkleuring of zichtbare deeltjes worden waargenomen.

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

Verenigbare geneesmiddelen

De fysische verenigbaarheid van Recarbrio met geselecteerde injecteerbare geneesmiddelen werd beoordeeld in twee algemeen beschikbare verdunningsmiddelen via een Y-site. Verenigbare geneesmiddelen met het bijbehorend verenigbaar verdunningsmiddel (d.w.z. 5 % dextrose voor injectie of 0,9 % natriumchloride voor injectie) staan hieronder vermeld. Recarbrio mag niet gelijktijdig met andere, hieronder niet vermelde geneesmiddelen toegediend worden via dezelfde intraveneuze lijn (of canule), omdat er geen gegevens over verenigbaarheid beschikbaar zijn. Raadpleeg de productinformatie van het/de gelijktijdig toegediende geneesmiddel(en) om de verenigbaarheid van gelijktijdige toediening te bevestigen. Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die hieronder vermeld zijn.

Overzicht van verenigbare injecteerbare geneesmiddelen voor gebruik met 5 % dextrose voor injectie of 0,9 % natriumchloride voor injectie als verdunningsmiddel

  • dexmedetomidine
  • dopamine
  • epinefrine
  • fentanyl
  • heparine
  • midazolam
  • norepinefrine
  • fenylefrine

Verenigbare intraveneuze infuuszak- en infusiesetmaterialen

Recarbrio is verenigbaar met de volgende intraveneuze infuuszak- en infusiesetmaterialen. Intraveneuze infuuszak- en infusiesetmaterialen die hieronder niet staan vermeld mogen niet worden gebruikt.

Intraveneuze infuuszakmaterialen

Polyvinylchloride (PVC) en polyolefine (polypropyleen en polyethyleen)

Intraveneuze infusiesetmaterialen (met slangen)

PVC + Di-(2-ethylhexyl)ftalaat (DEHP) en polyethyleen (PE)-gevoerd PVC

Onverenigbare geneesmiddelen

Recarbrio voor oplossing voor infusie is fysisch onverenigbaar met propofol in 5 % dextrose (ook glucose genoemd) en 0,9 % natriumchloride.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Merck Sharp & Dohme B.V.

Waarderweg 39

2031 BN Haarlem

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/19/1420/001

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 13 februari 2020

Datum van laatste verlenging: 19 september 2024

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Recarbrio

Werkzame stof (INN) imipenem monohydrate;cilastatin sodium;relebactam monohydrate
ATC-code J01DH56
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Merck Sharp & Dohme B.V.
Status van de vergunning Vergund (13-02-2020)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 26-01-2026