SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Prevymis
PREVYMIS 240 mg filmomhulde tablettenPREVYMIS 480 mg filmomhulde tabletten
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
PREVYMIS 240 mg filmomhulde tabletten
PREVYMIS 480 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
PREVYMIS 240 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 240 mg letermovir.
PREVYMIS 480 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 480 mg letermovir.
Hulpstof(fen) met bekend effect
Elke 240 mg filmomhulde tablet bevat 4 mg lactose (als monohydraat).
Elke 480 mg filmomhulde tablet bevat 6,4 mg lactose (als monohydraat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet)
PREVYMIS 240 mg filmomhulde tabletten
Gele, ovale tablet van 16,5 mm x 8,5 mm met aan de ene kant de opdruk ‘591’ en aan de andere kant het bedrijfslogo.
PREVYMIS 480 mg filmomhulde tabletten
Roze, ovale, biconvexe tablet van 21,2 mm x 10,3 mm met aan de ene kant de opdruk ‘595’ en aan de andere kant het bedrijfslogo.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
PREVYMIS is geïndiceerd voor de profylaxe van cytomegalovirus (CMV)-reactivatie en -ziekte bij:
- volwassen CMV-seropositieve [R+] ontvangers van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT)
- pediatrische CMV-seropositieve [R+] ontvangers die minstens 15 kg wegen en een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT) hebben gekregen.
PREVYMIS is geïndiceerd voor de profylaxe van CMV-ziekte bij:
- CMV-seronegatieve volwassen patiënten die een niertransplantaat van een CMV-seropositieve donor [D+/R-] hebben gekregen.
- CMV-seronegatieve pediatrische patiënten die minstens 40 kg wegen en een niertransplantaat van een CMV-seropositieve donor [D+/R-] hebben gekregen.
Er moet rekening gehouden worden met de officiële richtlijnen voor het juiste gebruik van antivirale middelen.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met letermovir moet worden gestart door een arts met ervaring in de behandeling van patiënten die een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie of een niertransplantatie hebben ondergaan.
Dosering
Letermovir is ook verkrijgbaar als granulaat in sachet (20 mg en 120 mg) en als concentraat voor oplossing voor infusie (240 mg en 480 mg).
Letermovir tabletten, granulaat in sachet en concentraat voor oplossing voor infusie mogen naar goedvinden van de arts door elkaar worden gebruikt. Voor pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, kan een dosisaanpassing nodig zijn als er gewisseld wordt tussen orale en intraveneuze formuleringen. Raadpleeg de productinformatie van letermovir concentraat voor oplossing voor infusie voor informatie over de dosering.
HSCT
De behandeling met letermovir moet na de HSCT worden gestart. Er mag op de dag van de transplantatie, maar niet later dan 28 dagen na de HSCT met letermovir worden begonnen. De behandeling met letermovir mag voor of na het aanslaan van de donorstamcellen worden gestart. Profylaxe met letermovir moet 100 dagen na de HSCT worden voortgezet.
Voortgezette profylaxe met letermovir langer dan 100 dagen na de HSCT kan voor bepaalde patiënten met een hoog risico op late CMV-reactivatie nuttig zijn (zie rubriek 5.1). De veiligheid en werkzaamheid van het gebruik van letermovir langer dan 200 dagen zijn niet bestudeerd in klinische onderzoeken.
Volwassen en pediatrische HSCT-ontvangers die minstens 30 kg wegen
De aanbevolen dosering van letermovir is eenmaal daags 480 mg. Dit kan gegeven worden als één tablet van 480 mg of als twee tabletten van 240 mg.
Lees voor patiënten die geen tabletten kunnen slikken, de productinformatie van letermovir granulaat in sachet voor informatie over de dosering.
Dosisaanpassing bij volwassen en pediatrische HSCT-ontvangers die minstens 30 kg wegen Als letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, moet de dosering van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg (zie rubriek 4.5 en 5.2).
- Als er met ciclosporine wordt begonnen nadat de behandeling met letermovir is gestart, moet de volgende dosis letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg.
- Als er met ciclosporine wordt gestopt nadat er met letermovir is begonnen, moet de volgende dosis letermovir worden verhoogd naar eenmaal daags 480 mg.
Als de behandeling met ciclosporine tijdelijk wordt onderbroken vanwege hoge
ciclosporineniveaus, is er geen dosisaanpassing van letermovir nodig.
Pediatrische HSCT-ontvangers die 15 tot 30 kg wegen
De aanbevolen dosering van letermovir is eenmaal daags 240 mg. Dit kan gegeven worden als één tablet van 240 mg (zie ook rubriek 5.2).
Lees voor pediatrische patiënten die geen tabletten kunnen slikken de productinformatie van letermovir granulaat in sachet voor informatie over de dosering.
Dosisaanpassing bij pediatrische HSCT-ontvangers die 15 tot 30 kg wegen
Als oraal letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, moet de dosering van letermovir worden verlaagd tot eenmaal daags 120 mg (zie ook rubriek 4.5 en 5.2). Lees voor patiënten die een dosis van 120 mg nodig hebben, de productinformatie van letermovir granulaat in sachet voor informatie over de dosering.
- Als er met ciclosporine wordt begonnen nadat de behandeling met letermovir is gestart, moet de volgende dosering letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 120 mg.
- Als er met ciclosporine wordt gestopt nadat er met letermovir is begonnen, moet de volgende dosering letermovir worden verhoogd naar eenmaal daags 240 mg.
Als de behandeling met ciclosporine tijdelijk wordt onderbroken vanwege hoge
ciclosporineniveaus, is er geen dosisaanpassing van letermovir nodig.
Niertransplantatie
De behandeling met letermovir moet worden gestart op de dag van de transplantatie en niet later dan 7 dagen na de niertransplantatie en moet 200 dagen na de transplantatie worden voortgezet.
Volwassen en pediatrische niertransplantatie-ontvangers die minstens 40 kg wegen De aanbevolen dosering van letermovir is eenmaal daags 480 mg. Dit kan gegeven worden als één tablet van 480 mg of als twee tabletten van 240 mg.
Lees voor patiënten die geen tabletten kunnen slikken, de productinformatie van letermovir granulaat in sachet voor informatie over de dosering.
Dosisaanpassing bij volwassenen en pediatrische niertransplantatie-ontvangers die minstens 40 kg wegen
Als letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, moet de dosering van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg (zie rubriek 4.5 en 5.2).
- Als er met ciclosporine wordt begonnen nadat de behandeling met letermovir is gestart, moet de volgende dosering letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg.
- Als er met ciclosporine wordt gestopt nadat er met letermovir is begonnen, moet de volgende dosering letermovir worden verhoogd naar eenmaal daags 480 mg.
Als de behandeling met ciclosporine tijdelijk wordt onderbroken vanwege hoge
ciclosporineniveaus, is er geen dosisaanpassing van letermovir nodig.
Gemiste dosis
Patiënten moeten de instructie krijgen dat ze een gemiste dosis letermovir moeten innemen zodra ze eraan denken. Als ze er pas aan denken als het al tijd is voor de volgende dosis, moeten ze de gemiste dosis overslaan en verdergaan met het gebruikelijke schema. Patiënten mogen geen dubbele dosis innemen om een vergeten dosis in te halen en mogen niet meer innemen dan de voorgeschreven dosis.
Speciale populaties
Ouderen
Er is geen dosisaanpassing van letermovir nodig op basis van leeftijd (zie rubriek 5.1 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van letermovir nodig bij patiënten met een lichte (Child-Pugh-klasse A) tot matige (Child-Pugh-klasse B) leverfunctiestoornis. Letermovir wordt niet aanbevolen bij patiënten met een ernstige (Child-Pugh-klasse C) leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Gecombineerde lever- en nierfunctiestoornis
Letermovir wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis in combinatie met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Nierfunctiestoornis
Een aanpassing van de dosis van letermovir wordt niet aanbevolen voor patiënten met een lichte, matige of ernstige nierfunctiestoornis. Er kan geen dosisaanbeveling worden gegeven voor patiënten met terminale nierziekte (ESRD) met of zonder dialyse. De werkzaamheid en veiligheid zijn niet aangetoond voor patiënten met ESRD.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van letermovir bij HSCT-patiënten die minder dan 5 kg wegen of bij niertransplantatiepatiënten die minder dan 40 kg wegen zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Er kon geen doseringsaanbeveling voor niertransplantatiepatiënten die minder dan 40 kg wegen, worden ondersteund door farmacokinetische/farmacodynamische extrapolatie.
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik.
De tablet moet in zijn geheel worden doorgeslikt en kan met of zonder voedsel worden ingenomen. De tablet mag niet in stukjes worden gedeeld, fijngemaakt of gekauwd. Deze methodes zijn namelijk niet onderzocht.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Gelijktijdige toediening met pimozide (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Gelijktijdige toediening met ergotalkaloïden (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Gelijktijdige toediening met sint-janskruid (Hypericum perforatum) (zie rubriek 4.5). Wanneer letermovir gecombineerd wordt met ciclosporine:
- Gelijktijdig gebruik van dabigatran, atorvastatine, simvastatine, rosuvastatine of pitavastatine is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Monitoring van CMV-DNA bij HSCT-ontvangers
In een fase 3-onderzoek (P001) werden de veiligheid en werkzaamheid van letermovir vastgesteld bij HSCT-patiënten met een negatief CMV-DNA-testresultaat vóór het opstarten van profylaxe. CMV-DNA werd wekelijks gecontroleerd tot week 14 na transplantatie, en vervolgens elke twee weken tot week 24 na transplantatie. In gevallen van klinisch significante CMV-DNA-emie of ziekte werd de profylaxe met letermovir stopgezet en werd preëmptieve therapie (PET) of behandeling volgens de standaardzorg opgestart. Bij patiënten bij wie profylaxe met letermovir werd opgestart en de uitgangswaarde van de CMV-DNA-test bij aanvang vervolgens positief bleek te zijn, kon de profylaxe worden voortgezet indien niet aan de criteria voor PET werd voldaan (zie rubriek 5.1).
Risico op bijwerkingen of verminderd therapeutisch effect vanwege geneesmiddelinteracties
Het gelijktijdig gebruik van letermovir en bepaalde geneesmiddelen kan leiden tot bekende of potentieel significante geneesmiddelinteracties. Sommige hiervan kunnen leiden tot:
- mogelijk klinisch significante bijwerkingen door blootstelling aan hogere concentraties gelijktijdig toegediende geneesmiddelen of letermovir.
- significante verlaging van de plasmaconcentraties van het gelijktijdig toegediende geneesmiddel. Dit kan leiden tot een verminderd therapeutisch effect van het gelijktijdig toegediende geneesmiddel.
Zie tabel 1 voor maatregelen om deze bekende of potentieel significante geneesmiddelinteracties te voorkomen of te behandelen, met inbegrip van doseringsaanbevelingen (zie rubriek 4.3 en 4.5).
Geneesmiddelinteracties
Letermovir moet met voorzichtigheid worden gebruikt in combinatie met CYP3A-substraten met een smalle therapeutische breedte (bijvoorbeeld alfentanil, fentanyl en kinidine). Gelijktijdige toediening kan namelijk leiden tot verhogingen in de plasmaconcentraties van CYP3A-substraten. Nauwgezette controle en/of dosisaanpassing van de gelijktijdig toegediende CYP3A-substraten worden aanbevolen (zie rubriek 4.5).
Extra controle van ciclosporine, tacrolimus en sirolimus wordt over het algemeen aanbevolen in de eerste 2 weken na starten en stopzetten van letermovir (zie rubriek 4.5) en na verandering van de toedieningsweg van letermovir.
Letermovir is een matige inductor van enzymen en transporters. Inductie kan leiden tot verlaagde plasmaconcentraties van sommige gemetaboliseerde en getransporteerde geneesmiddelen (zie rubriek 4.5). Daarom wordt therapeutische drug monitoring (TDM) aanbevolen voor voriconazol. Gelijktijdige toediening van dabigatran moet voorkomen worden vanwege het risico op verminderde werkzaamheid van dabigatran.
Letermovir kan de plasmaconcentraties van geneesmiddelen getransporteerd door OATP1B1/3 verhogen, zoals veel van de statines (zie rubriek 4.5 en tabel 1).
Hulpstoffen
PREVYMIS bevat lactosemonohydraat. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen zoals galactose-intolerantie, totale lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie mogen dit geneesmiddel niet gebruiken.
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol (23 mg) natrium per dosis, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Algemene informatie over verschillen in blootstelling tussen verschillende
letermovirbehandelschema’s:
- De geschatte plasmablootstelling aan letermovir is verschillend afhankelijk van het gebruikte doseringsschema (zie tabel in rubriek 5.2). Daarom zullen de klinische gevolgen van geneesmiddelinteracties voor letermovir afhankelijk zijn van welk letermovirschema wordt gebruikt en of letermovir al dan niet wordt gecombineerd met ciclosporine.
- De combinatie van ciclosporine en letermovir kan leiden tot duidelijker of extra effecten op gelijktijdige geneesmiddelen ten opzichte van alleen letermovir (zie tabel 1).
Effect van andere geneesmiddelen op letermovir
In vivo zijn de eliminatieroutes van letermovir uitscheiding via de gal en glucuronidatie. Het relatieve belang van deze routes is onbekend. Beide eliminatieroutes omvatten actieve opname in de hepatocyt door de hepatische opnametransporters OATP1B1/3. Na opname wordt glucuronidatie van letermovir gemedieerd door UGT1A1 en 3. Letermovir blijkt ook onderhevig te zijn aan door P-gp en BCRP gemedieerde efflux in de lever en darmen (zie rubriek 5.2).
Inductoren van geneesmiddel-metaboliserende enzymen of transporters
Gelijktijdige toediening van letermovir (met of zonder ciclosporine) met krachtige en gematigde inductoren van transporters (bijvoorbeeld P-gp) en/of enzymen (bijvoorbeeld UGT’s) wordt niet aanbevolen, omdat het kan leiden tot subtherapeutische blootstelling aan letermovir (zie tabel 1).
- Voorbeelden van krachtige inductoren zijn rifampicine, fenytoïne, carbamazepine, rifabutine en fenobarbital.
- Voorbeelden van gematigde inductoren zijn thioridazine, modafinil, ritonavir, lopinavir, efavirenz en etravirine.
Gelijktijdige toediening met rifampicine resulteerde in een initiële verhoging in de plasmaconcentraties van letermovir (vanwege OATP1B1/3 en/of P-gp-remming) die niet klinisch relevant is, gevolgd door klinisch relevante verlagingen in plasmaconcentraties van letermovir (vanwege inductie van P-gp/UGT) bij voortgezette gelijktijdige toediening met rifampicine (zie tabel 1).
Additionele effecten van andere producten op letermovir wanneer gecombineerd met ciclosporine
Remmers van OATP1B1 of 3
Gelijktijdige toediening van letermovir met geneesmiddelen die remmers van OATP1B1/3-transporters zijn, kan leiden tot verhoogde plasmaconcentraties van letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine (een krachtige OATP1B1/3-remmer), is de aanbevolen dosering letermovir eenmaal daags 240 mg bij volwassen en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie tabel 1 en rubriek 4.2 en 5.2). Als oraal letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven aan pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, moet de dosis worden verlaagd (zie rubriek 4.2 en 5.2). Voorzichtigheid is geboden als andere OATP1B1/3-remmers worden toegevoegd aan letermovir gecombineerd met ciclosporine.
- Voorbeelden van OATP1B1-remmers zijn gemfibrozil, erytromycine, claritromycine en verschillende proteaseremmers (atazanavir, simeprevir).
Remmers van P-gp/BCRP
In-vitro-resultaten wijzen erop dat letermovir een substraat is van P-gp/BCRP. Veranderingen in de plasmaconcentraties van letermovir als gevolg van P-gp/BCRP-remming door itraconazol waren niet klinisch relevant.
Effect van letermovir op andere geneesmiddelen
Geneesmiddelen die voornamelijk worden geëlimineerd door metabolisering of beïnvloed door actief transport
Letermovir is in vivo een algemene inductor van enzymen en transporters. Inductie kan verwacht worden behalve wanneer een bepaald enzym of een bepaalde transporter ook geremd wordt (zie hieronder). Daarom kan letermovir in potentie leiden tot een verlaagde plasmablootstelling en mogelijk verlaagde werkzaamheid van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die voornamelijk geëlimineerd worden door metabolisering of door actief transport.
De omvang van het inductie-effect is afhankelijk van de toedieningsweg van letermovir en of ciclosporine gelijktijdig wordt gebruikt. Het volledige inductie-effect kan verwacht worden na 10-14 dagen behandeling met letermovir. De tijd die nodig is om de steady-state van een specifiek beïnvloed geneesmiddel te bereiken, zal ook de tijd beïnvloeden die nodig is om het volledige effect op de plasmaconcentraties te bereiken.
Letermovir is in vitro een remmer van CYP3A, CYP2C8, CYP2B6, BCRP, UGT1A1, OATP2B1 en OAT3 bij in vivo relevante concentraties. In-vivo-onderzoeken die het netto-effect onderzoeken op CYP3A4, P-gp, OATP1B1/3 en additioneel op CYP2C19, zijn beschikbaar. Het in-vivo-netto-effect op de andere genoemde enzymen en transporters is niet bekend. Gedetailleerde informatie wordt hieronder weergegeven.
Het is onbekend of letermovir de blootstelling aan piperacilline/tazobactam, amfotericine B en micafungine kan beïnvloeden. De potentiële interactie tussen letermovir en deze geneesmiddelen is niet onderzocht. Er bestaat een theoretisch risico op verlaagde blootstelling vanwege inductie maar de omvang van het effect en daarmee de klinische relevantie zijn momenteel onbekend.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP3A
Letermovir is in vivo een matige remmer van CYP3A. Gelijktijdige toediening van letermovir en oraal midazolam (een CYP3A-substraat) leidt tot 2 tot 3 keer hogere plasmaconcentraties van midazolam. Gelijktijdige toediening van letermovir kan leiden tot klinisch relevante verhogingen van de plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende CYP3A-substraten (zie rubriek 4.3, 4.4 en 5.2).
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn bepaalde immunosuppressiva (zoals ciclosporine, tacrolimus, sirolimus), HMG-CoA-reductaseremmers en amiodaron (zie tabel 1). Pimozide en ergotalkaloïden zijn gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
De omvang van de CYP3A-remmende werking is afhankelijk van de toedieningsweg van letermovir en of ciclosporine gelijktijdig wordt gebruikt.
Vanwege tijdsafhankelijke remming en gelijktijdige inductie is het mogelijk dat het netto enzymremmende effect pas bereikt wordt na 10-14 dagen. De tijd die nodig is om de steady-state van een specifiek beïnvloed geneesmiddel te bereiken, zal ook de tijd beïnvloeden die nodig is om het volledige effect op de plasmaconcentraties te bereiken. Wanneer de behandeling gestopt wordt, duurt het 10-14 dagen voordat de remmende werking verdwenen is. Als er gecontroleerd wordt, wordt dit aanbevolen in de eerste 2 weken na starten en stopzetten van letermovir (zie rubriek 4.4) en na verandering van de toedieningsweg van letermovir.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door OATP1B1/3
Letermovir is een remmer van OATP1B1/3-transporters. Toediening van letermovir kan leiden tot een klinisch relevante verhoging in de plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende OATP1B1/3-substraten.
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn HMG-CoA-reductaseremmers, fexofenadine, repaglinide en glyburide (zie tabel 1). Bij vergelijking van de toediening van letermovir zonder ciclosporine, is het effect duidelijker na intraveneuze dan na orale toediening van letermovir. De omvang van OATP1B1/3-remming op gelijktijdig toegediende geneesmiddelen is waarschijnlijk groter bij gelijktijdige toediening van letermovir met ciclosporine (een krachtige OATP1B1/3-remmer). Hiermee moet rekening worden gehouden wanneer de behandeling met letermovir wordt aangepast gedurende de behandeling met een OATP1B1/3-substraat.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2C9 en/of CYP2C19 Gelijktijdige toediening van letermovir en voriconazol (een CYP2C19-substraat) leidt tot aanzienlijk verlaagde plasmaconcentraties van voriconazol, wat erop wijst dat letermovir een inductor is van CYP2C19. CYP2C9 wordt waarschijnlijk ook geïnduceerd. Letermovir heeft het vermogen om de blootstelling aan CYP2C9- en/of CYP2C19-substraten te verlagen, mogelijk resulterend in subtherapeutische niveaus.
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn warfarine, voriconazol, diazepam, lansoprazol, omeprazol, esomeprazol, pantoprazol, tilidine en tolbutamide (zie tabel 1).
Het effect is naar verwachting minder duidelijk voor oraal letermovir zonder ciclosporine dan voor intraveneus letermovir met of zonder ciclosporine, of oraal letermovir met ciclosporine. Hiermee moet rekening worden gehouden wanneer de behandeling met letermovir wordt aangepast gedurende de behandeling met een CYP2C9- of CYP2C19-substraat. Zie ook algemene informatie over inductie hierboven met betrekking tot het tijdsverloop van de interactie.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2C8
In vitro remt letermovir CYP2C8, maar afgaande op zijn inductiepotentieel kan het ook CYP2C8 induceren. Het in-vivo-nettoresultaat is onbekend.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat voornamelijk geëlimineerd wordt door CYP2C8 is repaglinide (zie tabel 1). Gelijktijdig gebruik van repaglinide en letermovir met of zonder ciclosporine wordt niet aangeraden.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door P-gp in de darm
Letermovir is een inductor van intestinaal P-gp. Toediening van letermovir kan resulteren in een klinisch relevante verlaging van plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die significant getransporteerd worden door P-gp in de darm zoals dabigatran en sofusbuvir.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2B6, UGT1A1 of getransporteerd door BCRP of OATP2B1
Letermovir is in vivo een algemene inductor maar ook is waargenomen dat het in vitro een remmer is van CYP2B6, UGT1A1, BCRP en OATP2B1. Het in-vivo-netto-effect is onbekend. Daarom kunnen de plasmaconcentraties van geneesmiddelen die substraten van deze enzymen of transporters zijn, hoger of lager zijn bij gelijktijdige toediening met letermovir. Aanvullende controle kan raadzaam zijn. Raadpleeg de productinformatie van de desbetreffende geneesmiddelen.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat wordt gemetaboliseerd door CYP2B6 is bupropion.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door UGT1A1 zijn raltegravir en dolutegravir.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden getransporteerd door BCRP zijn onder meer rosuvastatine en sulfasalazine.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat wordt getransporteerd door OATP2B1 is celiprolol.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door de niertransporter OAT3 In-vitro-gegevens tonen aan dat letermovir een remmer is van OAT3; daarom kan letermovir in vivo een OAT3-remmer zijn. Plasmaconcentraties van geneesmiddelen die getransporteerd worden door OAT3 kunnen verhoogd zijn.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden getransporteerd door OAT3 zijn ciprofloxacine, tenofovir, imipenem en cilastatine.
Algemene informatie
Als dosisaanpassingen van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen worden doorgevoerd vanwege behandeling met letermovir, dienen de doses opnieuw te worden aangepast wanneer de behandeling met letermovir is voltooid. Een dosisaanpassing kan ook nodig zijn wanneer er van toedieningsweg of immunosuppressivum wordt veranderd.
Tabel 1 geeft een lijst met vastgestelde of mogelijk klinisch significante geneesmiddelinteracties. De beschreven geneesmiddelinteracties zijn gebaseerd op onderzoeken bij volwassenen die zijn uitgevoerd met letermovir of het zijn verwachte geneesmiddelinteracties die met letermovir kunnen optreden (zie rubriek 4.3, 4.4, 5.1 en 5.2).
Tabel 1: Interacties en dosisaanbevelingen met andere geneesmiddelen. Houd er rekening mee dat de tabel niet volledig is, maar voorbeelden geeft van klinisch relevante interacties. Zie ook de algemene tekst over geneesmiddelinteracties hierboven.
Tenzij anders aangegeven, zijn interactie-onderzoeken bij volwassenen uitgevoerd met oraal letermovir zonder ciclosporine. Houd er rekening mee dat het interactiepotentieel en de klinische consequenties anders kunnen zijn afhankelijk van of letermovir oraal of intraveneus wordt toegediend en of ciclosporine gelijktijdig gebruikt wordt. Wanneer de toedieningsweg of het immunosuppressivum veranderd wordt, moet de aanbeveling over gelijktijdige toediening herzien worden.
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antibiotica | ||
| nafcilline | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Nafcilline kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en nafcilline wordt niet aanbevolen. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antischimmelmiddelen | ||
fluconazol (enkelvoudige dosis van 400 mg)/letermovir (enkelvoudige dosis van 480 mg) | ↔ fluconazol AUC 1,03 (0,99; 1,08) Cmax 0,95 (0,92; 0,99) ↔ letermovir AUC 1,11 (1,01; 1,23) Cmax 1,06 (0,93; 1,21) Interactie bij steady-state niet onderzocht. Verwacht: ↔ fluconazol ↔ letermovir | Geen dosisaanpassing vereist. |
itraconazol (200 mg eenmaal daags PO)/letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↔ itraconazol AUC 0,76 (0,71; 0,81) Cmax 0,84 (0,76; 0,92) ↔ letermovir AUC 1,33 (1,17; 1,51) Cmax 1,21 (1,05; 1,39) | Geen dosisaanpassing vereist. |
posaconazol‡ (enkelvoudige dosis van 300 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ posaconazol AUC 0,98 (0,82; 1,17) Cmax 1,11 (0,95; 1,29) | Geen dosisaanpassing vereist. |
voriconazol‡ (tweemaal daags 200 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↓ voriconazol AUC 0,56 (0,51; 0,62) Cmax 0,61 (0,53; 0,71) (CYP2C9/19-inductie) | Als gelijktijdige toediening noodzakelijk is, wordt TDM voor voriconazol aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir of immunosuppressivum. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antimycobacteriële middelen | ||
| rifabutine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Rifabutine kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en rifabutine wordt niet aanbevolen. |
| rifampicine | Meervoudige doses rifampicine verlagen de plasmaconcentraties van letermovir. Gelijktijdige toediening van letermovir en rifampicine wordt niet aanbevolen. | |
| (600 mg enkelvoudige dosis PO)/ letermovir (480 mg enkelvoudige dosis PO) | ↔ letermovir AUC 2,03 (1,84; 2,26) Cmax 1,59 (1,46; 1,74) C24 2,01 (1,59; 2,54) (OATP1B1/3- en/of P-gp-remming) | |
| (600 mg enkelvoudige dosis intraveneus)/ letermovir (480 mg enkelvoudige dosis PO) | ↔ letermovir AUC 1,58 (1,38; 1,81) Cmax 1,37 (1,16; 1,61) C24 0,78 (0,65; 0,93) (OATP1B1/3- en/of P-gp-remming) | |
| (600 mg eenmaal daags PO)/ letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↓ letermovir AUC 0,81 (0,67; 0,98) Cmax 1,01 (0,79; 1,28) C24 0,14 (0,11; 0,19) (Som van OATP1B1/3-en/of P-gp-remming en P-gp/UGT-inductie) | |
(600 mg eenmaal daags PO (24 uur na rifampicine)§/ letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↓ letermovir AUC 0,15 (0,13; 0,17) Cmax 0,27 (0,22; 0,31) C24 0,09 (0,06; 0,12) (P-gp/UGT-inductie) | |
| Antipsychotica | ||
| thioridazine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Thioridazine kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en thioridazine wordt niet aanbevolen. |
| Endotheline-antagonisten | ||
| bosentan | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Bosentan kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en bosentan wordt niet aanbevolen. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antivirale middelen | ||
aciclovir‡ (enkelvoudige dosis van 400 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ aciclovir AUC 1,02 (0,87; 1,2) Cmax 0,82 (0,71; 0,93) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| valaciclovir | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ valaciclovir | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Kruidenproduct | ||
Sint-janskruid (Hypericum perforatum) | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Sint-janskruid kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en sint-janskruid is gecontra-indiceerd. |
| Anti-hiv-geneesmiddelen | ||
| efavirenz | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) ↑ of ↓ efavirenz (CYP2B6-remming of -inductie) | Efavirenz kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en efavirenz wordt niet aanbevolen. |
| etravirine, nevirapine, ritonavir, lopinavir | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Deze antivirale middelen kunnen de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir met deze antivirale middelen wordt niet aanbevolen. |
| HMG-CoA-reductaseremmers | ||
atorvastatine‡ (enkelvoudige dosis van 20 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ atorvastatine AUC 3,29 (2,84; 3,82) Cmax 2,17 (1,76; 2,67) (CYP3A-, OATP1B1/3-remming) | Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. De dosis atorvastatine mag de dagelijkse dosis van 20 mg niet overschrijden bij gelijktijdige toediening met letermovir#. Hoewel de omvang van de stijging van de plasmaconcentraties van atorvastatine bij gelijktijdige toediening van letermovir en ciclosporine niet is onderzocht, is deze naar verwachting groter dan met alleen letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is atorvastatine gecontra-indiceerd. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| simvastatine, pitavastatine, rosuvastatine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ HMG-CoA- reductaseremmers (CYP3A-, OATP1B1/3-remming) | Letermovir kan de plasmaconcentraties van deze statines substantieel verhogen. Gelijktijdig gebruik met letermovir alleen wordt niet aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is het gebruik van deze statines gecontra-indiceerd. |
| fluvastatine, pravastatine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ HMG-CoA- reductaseremmers (OATP1B1/3- en/of BCRP-remming) | Letermovir kan de concentraties statine in plasma verhogen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met deze statines, kan een dosisverlaging van de statine nodig zijn#. Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, wordt pravastatine niet aanbevolen, terwijl voor fluvastatine een dosisreductie nodig kan zijn#. Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. |
| Immunosuppressiva | ||
ciclosporine (enkelvoudige dosis van 50 mg)/letermovir (240 mg per dag) | ↑ ciclosporine AUC 1,66 (1,51; 1,82) Cmax 1,08 (0,97; 1,19) (CYP3A-remming) | Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, moet de dosis van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg bij volwassenen (zie rubriek 4.2 en 5.1) en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie rubriek 4.2). Als oraal letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt toegediend bij pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, moet de dosering worden verlaagd (zie rubriek 4.2). Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties ciclosporine in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis ciclosporine moet dienovereenkomstig worden aangepast#. |
ciclosporine (enkelvoudige dosis van 200 mg)/letermovir (240 mg per dag) | ↑ letermovir AUC 2,11 (1,97; 2,26) Cmax 1,48 (1,33; 1,65) (OATP1B1/3-remming) | |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| mycofenolaatmofetil (enkelvoudige dosis van 1 g)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ mycofenolzuur AUC 1,08 (0,97; 1,20) Cmax 0,96 (0,82; 1,12) ↔ letermovir AUC 1,18 (1,04; 1,32) Cmax 1,11 (0,92; 1,34) | Geen dosisaanpassing vereist. |
sirolimus‡ (enkelvoudige dosis van 2 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ sirolimus AUC 3,40 (3,01; 3,85) Cmax 2,76 (2,48; 3,06) (CYP3A-remming) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties sirolimus in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis sirolimus moet dienovereenkomstig worden aangepast#. Bij starten of stopzetten van gelijktijdige toediening van ciclosporine met letermovir worden frequente controles van sirolimusconcentraties aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, raadpleeg dan ook de productinformatie van sirolimus voor specifieke doseringsaanbevelingen voor gebruik van sirolimus met ciclosporine. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, kan de omvang van de stijging in de sirolimusconcentraties groter zijn dan met alleen letermovir. |
tacrolimus (enkelvoudige dosis van 5 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ tacrolimus AUC 2,42 (2,04; 2,88) Cmax 1,57 (1,32; 1,86) (CYP3A-remming) | Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties tacrolimus in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis tacrolimus moet dienovereenkomstig worden aangepast#. |
tacrolimus (enkelvoudige dosis van 5 mg)/letermovir (tweemaal daags 80 mg) | ↔ letermovir AUC 1,02 (0,97; 1,07) Cmax 0,92 (0,84; 1,00) | |
| Orale anticonceptiva | ||
ethinylestradiol (EE) (0,03 mg)/levonorgestrel (LNG)‡ enkelvoudige dosis (0,15 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ EE AUC 1,42 (1,32; 1,52) Cmax 0,89 (0,83; 0,96) ↔ LNG AUC 1,36 (1,30; 1,43) Cmax 0,95 (0,86; 1,04) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| andere systemische orale anticonceptieve steroïden | Risico op ↓ anticonceptieve steroïden | Letermovir kan de plasmaconcentraties van andere orale anticonceptiva verlagen waardoor de werkzaamheid beïnvloed wordt. Om te waarborgen dat voldoende anticonceptief effect wordt bereikt met een oraal anticonceptivum, moeten producten worden gekozen die EE en LNG bevatten. |
| Antidiabetische geneesmiddelen | ||
| repaglinide | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ of ↓ repaglinide (CYP2C8 inductie, CYP2C8- en OATP1B-remming) | Letermovir kan de concentraties repaglinide in het plasma verhogen of verlagen. (Het netto-effect is onbekend). Gelijktijdig gebruik wordt niet aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, stijgen de plasmaconcentraties van repaglinide naar verwachting meer als gevolg van de additionele OATP1B-remming door ciclosporine. Gelijktijdig gebruik wordt niet aanbevolen#. |
| glyburide | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ glyburide (OATP1B1/3-remming, CYP3A-remming, CYP2C9-inductie) | Letermovir kan de concentraties glyburide in het plasma verhogen. Frequente controle van de glucoseconcentraties wordt aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, raadpleeg dan ook de productinformatie van glyburide voor specifieke doseringsaanbevelingen. |
| Anti-epileptica (zie ook algemene tekst) | ||
| carbamazepine, fenobarbital | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Carbamazepine of fenobarbital kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en carbamazepine of fenobarbital wordt niet aanbevolen. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| fenytoïne | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) ↓ fenytoïne (CYP2C9/19-inductie) | Fenytoïne kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Letermovir kan de concentraties fenytoïne in het plasma verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en fenytoïne wordt niet aanbevolen. |
| Orale anticoagulantia | ||
| warfarine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ warfarine (CYP2C9-inductie) | Letermovir kan de concentraties warfarine in het plasma verlagen. Er moet frequente controle van de internationale genormaliseerde ratio (INR-waarde) plaatsvinden wanneer warfarine gelijktijdig met letermovir wordt toegediend#. Controle wordt aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir of het immunosuppressivum. |
| dabigatran | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ dabigatran (intestinale P-gp-inductie) | Letermovir kan de concentraties dabigatran in het plasma verlagen en kan de werkzaamheid van dabigatran verlagen. Gelijktijdig gebruik van dabigatran moet vermeden worden vanwege het risico op verlaagde werkzaamheid van dabigatran. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is het gebruik van dabigatran gecontra-indiceerd. |
| Sedativa | ||
midazolam (enkelvoudige dosis van 1 mg intraveneus)/ letermovir (240 mg eenmaal daags PO) midazolam (enkelvoudige dosis van 2 mg PO)/ letermovir (240 mg eenmaal daags PO) | ↑ midazolam intraveneus: AUC 1,47 (1,37; 1,58) Cmax 1,05 (0,94; 1,17) PO: AUC 2,25 (2,04; 2,48) Cmax 1,72 (1,55; 1,92) (CYP3A-remming) | Nauwlettende klinische controle op ademhalingsdepressie en/of verlengde sedatie moet plaatsvinden tijdens gelijktijdige toediening van letermovir met midazolam. Dosisaanpassing van midazolam moet overwogen worden#. De stijging in de plasmaconcentratie van midazolam kan groter zijn wanneer midazolam oraal wordt toegediend met letermovir in de klinische dosering dan met de dosis in het onderzoek. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Opioïdagonisten | ||
| Voorbeelden: alfentanil, fentanyl | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ CYP3A-gemetaboliseerde opioïden (CYP3A-remming) | Bij gelijktijdige toediening wordt frequente controle aanbevolen op bijwerkingen die verband houden met deze geneesmiddelen. Dosisaanpassing van CYP3A-gemetaboliseerde opioïden kan nodig zijn# (zie rubriek 4.4). Controle wordt ook aanbevolen als de toedieningsweg wordt veranderd. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, kan de omvang van de stijging in de plasmaconcentraties van CPY3A-gemetaboliseerde opioïden groter zijn. Nauwgezette klinische controle op ademhalingsdepressie en/of verlengde sedatie moet plaatsvinden tijdens gelijktijdige toediening van letermovir in combinatie met ciclosporine en alfentanil of fentanyl. Raadpleeg de desbetreffende productinformatie (zie rubriek 4.4). |
| Antiaritmica | ||
| amiodaron | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ amiodaron (hoofdzakelijk CYP3A-remming en CYP2C8-remming of inductie) | Letermovir kan de concentraties amiodaron in het plasma verhogen. Frequente controle op bijwerkingen gerelateerd aan amiodaron wordt aanbevolen tijdens gelijktijdige toediening. Controle van de concentraties van amiodaron moet regelmatig plaatsvinden wanneer amiodaron gelijktijdig wordt toegediend met letermovir#. |
| kinidine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ kinidine (CYP3A-remming) | Letermovir kan de concentraties kinidine in het plasma verhogen. Nauwlettende klinische controle moet plaatsvinden tijdens toediening van letermovir met kinidine. Raadpleeg de desbetreffende productinformatie#. |
| Cardiovasculaire geneesmiddelen | ||
digoxine‡ (enkelvoudige dosis van 0,5 mg)/letermovir (tweemaal daags 240 mg) | ↔ digoxine AUC 0,88 (0,80; 0,96) Cmax 0,75 (0,63; 0,89) (P-gp-inductie) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterval) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir | |
| Protonpompremmers | |||
| omeprazol | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ omeprazol (inductie van CYP2C19) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Letermovir kan de plasmaconcentraties van CYP2C19-substraten verlagen. Klinische controle en dosisaanpassing kunnen nodig zijn. | |
| pantoprazol | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ pantoprazol (waarschijnlijk als gevolg van inductie van CYP2C19) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Letermovir kan de plasmaconcentraties van CYP2C19-substraten verlagen. Klinische controle en dosisaanpassing kunnen nodig zijn. | |
| Alertheidsbevorderende middelen | |||
| modafinil | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Modafinil kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en modafinil wordt niet aanbevolen. | |
*Deze tabel is niet volledig. † ↓ = verlaging, ↑ = verhoging ↔ = geen klinisch relevante verandering. ‡ Eenrichtingsinteractieonderzoek ter beoordeling van het effect van letermovir op het gelijktijdig toegediende geneesmiddel. § Deze gegevens zijn het effect van rifampicine op letermovir 24 uur na de laatste dosis rifampicine. #Zie de desbetreffende productinformatie. | |||
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van letermovir bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3).
Letermovir wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden die geen anticonceptie gebruiken.
Borstvoeding
Het is niet bekend of letermovir in de moedermelk wordt uitgescheiden. Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat letermovir in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat de behandeling met letermovir moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen effecten waargenomen op de vrouwelijke vruchtbaarheid bij ratten. Onomkeerbare testistoxiciteit en vermindering van de vruchtbaarheid is waargenomen bij mannelijke ratten, maar niet bij mannelijke muizen of mannelijke apen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Letermovir kan geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid en vertigo zijn gemeld bij sommige patiënten tijdens behandeling met letermovir, wat invloed kan hebben op de rijvaardigheid en het vermogen van de patiënt om machines te bedienen (zie rubriek 4.8).
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De beoordeling van de veiligheid van letermovir is gebaseerd op drie klinische fase 3-onderzoeken.
HSCT
In P001 kregen 565 volwassen HSCT-ontvangers letermovir of placebo tot en met week 14 na de transplantatie en werden ze gevolgd op veiligheid tot en met week 24 na de transplantatie (zie rubriek 5.1). De meest gemelde bijwerkingen die bij ten minste 1 % van de proefpersonen in de letermovir-groep en met een hogere frequentie dan in de placebogroep voorkwamen, waren: misselijkheid (7,2 %), diarree (2,4 %) en braken (1,9 %). De meest gemelde bijwerkingen die tot stopzetting van de behandeling met letermovir leidden, waren: misselijkheid (1,6 %), braken (0,8 %) en buikpijn (0,5 %).
In P040 kregen 218 volwassen HSCT-ontvangers letermovir of placebo van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT en werden ze gevolgd op veiligheid tot en met week 48 na de HSCT (zie rubriek 5.1). De bijwerkingen die werden gemeld kwamen overeen met het veiligheidsprofiel van letermovir zoals beschreven in onderzoek P001.
Niertransplantatie
In P002 kregen 292 volwassen ontvangers van een niertransplantatie letermovir tot en met week 28 (~200 dagen) na de transplantatie (zie rubriek 5.1).
Samenvatting van bijwerkingen in tabelvorm
De volgende bijwerkingen werden gemeld bij volwassen patiënten die in klinische onderzoeken letermovir kregen. De bijwerkingen zijn hieronder weergegeven per systeem/orgaanklasse en frequentie. De frequentiecategorieën zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000) of zeer zelden (< 1/10.000).
Tabel 2: Bijwerkingen gemeld met letermovir
| Frequentie | Bijwerkingen | ||
| Immuunsysteemaandoeningen | |||
| Soms | overgevoeligheid | ||
| Frequentie | Bijwerkingen | ||
| Voedings- en stofwisselingsstoornissen | |||
| Soms | verminderde eetlust | ||
| Zenuwstelselaandoeningen | |||
| Soms | dysgeusie, hoofdpijn | ||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | |||
| Soms | vertigo | ||
| Maag-darmstelselaandoeningen | |||
| Vaak | misselijkheid, diarree, braken | ||
| Soms | abdominale pijn | ||
| Lever- en galaandoeningen | |||
| Soms | alanine-aminotransferase verhoogd, aspartaataminotransferase verhoogd | ||
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | |||
| Soms | spierspasmen | ||
| Nier- en urinewegaandoeningen | |||
| Soms | bloedcreatinine verhoogd | ||
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | |||
| Soms | vermoeidheid, oedeem perifeer | ||
Pediatrische patiënten
De beoordeling van de veiligheid van letermovir bij pediatrische patiënten van geboorte tot 18 jaar is gebaseerd op een klinisch fase 2b-onderzoek (P030). In P030 kregen 63 HSCT-ontvangers letermovir tot en met week 14 na de HSCT. De leeftijdsverdeling was als volgt: 28 adolescenten, 14 kinderen van 7 tot 12 jaar, 13 kinderen van 2 tot 7 jaar en 8 kinderen jonger dan 2 jaar (5 van hen waren jonger dan 1 jaar). De bijwerkingen waren consistent met de bijwerkingen die gezien zijn in klinisch onderzoek van letermovir bij volwassenen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen ervaring met een overdosis met letermovir bij de mens. Tijdens klinische fase 1-onderzoeken kregen 86 gezonde volwassen proefpersonen gedurende maximaal 14 dagen doses letermovir die varieerden van 720 mg/dag tot 1440 mg/dag. Het bijwerkingenprofiel was vergelijkbaar met dat van de klinische dosis van 480 mg/dag. Er is geen specifiek antidotum beschikbaar tegen overdosering met letermovir. In geval van overdosering wordt aanbevolen de patiënt te controleren op bijwerkingen en een gepaste symptomatische behandeling in te stellen.
Het is onbekend of dialyse zal resulteren in significante verwijdering van letermovir uit de systemische circulatie.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antivirale middelen voor systemisch gebruik, direct werkend antiviraal middel, ATC-code: J05AX18
Werkingsmechanisme
Letermovir remt het CMV-DNA-terminasecomplex dat nodig is voor het knippen en verpakken van DNA voor nieuwe virusdeeltjes. Letermovir tast de vorming van genomen met de juiste eenheidslengte aan en interfereert met de rijping van virionen.
Antivirale activiteit
De mediane EC50-waarde van letermovir bij een groep klinische CMV-isolaten in een infectiecelkweekmodel was 2,1 nM (spreiding = 0,7 nM tot 6,1 nM, n = 74).
Virale resistentie
In celkweek
De CMV-genen UL51, UL56, en UL89 coderen voor subeenheden van CMV-DNA-terminase. In celkweken werden CMV-mutanten met verminderde gevoeligheid voor letermovir bevestigd. Recombinant-CMV-mutanten die substituties tot expressie brachten zijn toe te wijzen aan pUL51 (P91S), pUL56 (C25F, S229F, V231A, V231L, V236A, T244K, T244R, L254F, L257F, L257I, F261C, F261L, F261S, Y321C, L328V, M329T, A365S, N368D), en pUL89 (N320H, D344E). De EC50-waarden voor deze recombinant-CMV-mutanten waren 1,6 tot < 10 keer hoger dan die voor het wild-type referentievirus. De substituties zijn waarschijnlijk niet klinisch relevant. EC50-waarden voor recombinant-CMV-mutanten die de pUL51-substitutie A95V of pUL56-substituties N232Y, V236L, V236M, E237D, E237G, L241P, K258E, C325F, C325R, C325W, C325Y, R369G, R369M, R369S en R369T tot expressie brachten, waren 10 tot 9300 keer hoger dan die voor het wild-type referentievirus. Sommige van deze substituties zijn waargenomen bij patiënten bij wie profylaxe faalde in klinische onderzoeken (zie hieronder).
In klinische onderzoeken
In een fase 2b-onderzoek ter beoordeling van doses letermovir van 60, 120 of 240 mg/dag of placebo gedurende maximaal 84 dagen bij 131 volwassen HSCT-ontvangers, werd bij 12 met letermovir behandelde proefpersonen bij wie profylaxe faalde en van wie de monsters beschikbaar waren voor analyse een DNA-sequentieanalyse van een selectief gebied van UL56 (aminozuren 231 tot en met 369) uitgevoerd. Eén proefpersoon (die 60 mg/dag kreeg) had een letermovirresistente genotypische variant (GV) (V236M).
In een fase 3-onderzoek (P001) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 40 met letermovir behandelde volwassen proefpersonen in de FAS-populatie bij wie de profylaxe niet werkzaam was gebleken en van wie de monsters beschikbaar waren voor analyse. Bij twee proefpersonen werden letermovir-resistente GV’s gedetecteerd, allebei met substituties die toe te wijzen waren aan pUL56. Eén proefpersoon had de substitutie V236M en de andere had de substitutie E237G. Een andere proefpersoon, die detecteerbaar CMV-DNA had bij aanvang (en daarom niet in de FAS-populatie opgenomen was), had de pUL56-substituties C325W en R369T. Deze werden waargenomen na het stoppen met letermovir.
In een fase 3-onderzoek (P040) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 32 volwassen proefpersonen (ongeacht de behandelingsgroep) bij wie de profylaxe niet werkzaam was of die vroegtijdig stopten met CMV-viremie. Er werden geen aan letermovirresistentie gerelateerde substituties gedetecteerd boven de gevalideerde testgrens van 5%.
In een fase 3-onderzoek (P002) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 52 met letermovir behandelde volwassen proefpersonen met CMV-ziekte of die vroegtijdig stopten met CMV-viremie. Er werden geen aan letermovirresistentie gerelateerde substituties gedetecteerd boven de gevalideerde testgrens van 5%.
In een fase 2b-onderzoek (P030) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledige coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters van 10 met letermovir behandelde pediatrische patiënten tijdens een consult om een CMV-infectie te bespreken. Er werden in totaal 2 aan letermovirresistentie gerelateerde substituties, die beiden toe te wijzen waren aan pUL56, gedetecteerd bij 2 proefpersonen. Eén proefpersoon had de substitutie R369S en de andere proefpersoon had de substitutie C325W.
Kruisresistentie
Kruisresistentie met geneesmiddelen met een ander werkingsmechanisme is niet waarschijnlijk. Letermovir is volledig werkzaam tegen virussen met substituties die resistentie veroorzaken tegen CMV-DNA-polymeraseremmers (ganciclovir, cidofovir en foscarnet). Een selectie van recombinant-CMV-stammen met substituties die letermovirresistentie veroorzaken was volledig gevoelig voor cidofovir, foscarnet en ganciclovir met de uitzondering van een recombinante stam met de pUL56-substitutie E237G. Deze draagt bij aan een 2,1-voudige verlaging in ganciclovir-gevoeligheid vergeleken met het wild-type.
Cardiale elektrofysiologie
Het effect van letermovir bij intraveneus toegediende doses tot 960 mg op het QTc-interval werd geëvalueerd in een gerandomiseerde, met placebo en werkzaam middel gecontroleerde (moxifloxacine 400 mg oraal) cross-over QT-onderzoek in 4 perioden met enkelvoudige dosis bij 38 gezonde volwassen proefpersonen. Letermovir verlengt het QTc-interval na de intraveneuze dosis van 960 mg niet in klinisch relevante mate, met plasmaconcentraties die ongeveer het 2-voudige bedragen van de concentraties bij de intraveneuze dosis van 480 mg.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie
P001: Profylaxe tot en met week 14 (~100 dagen) na de HSCT
Om letermovirprofylaxe als een preventieve strategie voor CMV-infectie of -ziekte te evalueren, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (P001) bij volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene HSCT. Proefpersonen werden gerandomiseerd (2:1) en kregen ofwel letermovir in een dosis van 480 mg eenmaal daags of een aangepaste dosis van 240 mg bij gelijktijdig gebruik met ciclosporine, ofwel placebo. De randomisatie werd gestratificeerd naar onderzoekslocatie en risico (hoog versus laag) op CMV-reactivatie op het moment van toetreding tot het onderzoek. Er werd met letermovir begonnen na de HSCT (dag 0-28 na de HSCT) en de behandeling werd voortgezet tot en met week 14 na de HSCT. Letermovir werd ofwel oraal ofwel intraveneus toegediend; de dosis letermovir was gelijk, ongeacht de wijze van toediening. Proefpersonen werden tot en met week 24 na de HSCT gecontroleerd op het primaire werkzaamheidseindpunt waarna een verlengde follow-up plaatsvond tot en met week 48 na de HSCT.
Proefpersonen kregen wekelijks CMV-DNA-controle tot week 14 na de HSCT en vervolgens elke twee weken tot week 24 na de HSCT, met initiatie van standaardzorg preëmptieve CMV-therapie wanneer CMV-DNA-emie als klinisch significant werd beschouwd. Proefpersonen kregen een verlengde follow-up tot en met week 48 na de HSCT.
Van de 565 behandelde proefpersonen kregen er 373 letermovir (waaronder 99 proefpersonen die ten minste één intraveneuze dosis kregen) en kregen er 192 placebo (waaronder 48 proefpersonen die ten minste één intraveneuze dosis kregen). De mediane tijd tot de start van de behandeling met letermovir was 9 dagen na transplantatie. Bij 37 % van de proefpersonen was sprake van engraftment bij aanvang van de behandeling. De mediane leeftijd was 54 jaar (spreiding: 18 tot 78 jaar), 56 (15,0 %) proefpersonen waren 65 jaar of ouder; 58 % was man; 82 % was wit, 10 % was Aziatisch, 2 % was zwart of Afrikaans en 7 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst. Bij aanvang kreeg 50 % van de proefpersonen een myeloablatieve behandeling, 52 % kreeg ciclosporine en 42 % kreeg tacrolimus. De meest voorkomende hoofdredenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (38 %), myeloblastisch syndroom (15 %) en lymfoom (13 %). Twaalf procent (12 %) van de proefpersonen was bij aanvang CMV-DNA-positief.
Bij aanvang liep 31 % van de proefpersonen een hoog risico op reactivatie, vastgesteld op basis van een of meer van de volgende criteria: humaan leukocytenantigeen (HLA)-gerelateerde donor (broer/zus) met ten minste één mismatch op een van de volgende drie HLA-loci: HLA-A, -B of -DR, haplo-identieke donor; niet-verwante donor met ten minste één mismatch op een van de volgende vier HLA-loci: HLA-A, -B, -C en -DRB1; gebruik van bloed uit de navelstreng als bron van stamcellen; gebruik van ex vivo T-cel-gedepleteerde transplantaten; graad 2 of hoger graft-versus-hostziekte (GvHD), waarvoor behandeling met systemische corticosteroïden nodig was.
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van klinisch significante CMV-infectie in P001 was gedefinieerd als de incidentie van CMV-DNA-emie waarvoor anti-CMV preëmptieve therapie (PET) nodig was of het optreden van CMV-eindorgaanziekte. De Non-Completer = Failure (NC = F) -methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die zich voor week 24 na de HSCT uit het onderzoek terugtrokken of bij wie in week 24 na de HSCT een resultaat ontbrak, geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Letermovir bleek in de analyse van het primaire eindpunt werkzamer te zijn dan placebo, zoals te zien is in tabel 3. Het geschatte behandelingsverschil van -23,5 % was statistisch significant (eenzijdige p-waarde < 0,0001).
Tabel 3: P001: werkzaamheidsresultaten bij HSCT-ontvangers (NC = F-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (N = 325) n (%) | Placebo (N = 170) n (%) |
Primair werkzaamheidseindpunt (Aantal proefpersonen bij wie de profylaxe faalde in week 24) Redenen voor falen† Klinisch significante CMV-infectie CMV-DNA-emie waarvoor anti-CMV PET nodig was CMV-eindorgaanziekte Teruggetrokken uit het onderzoek Ontbrekend resultaat Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir- placebo)§ Verschil (95 % BI) p-waarde | 122 (37,5) 57 (17,5) 52 (16,0) 5 (1,5) 56 (17,2) 9 (2,8) -23,5 (-32,5; -14,6) < 0,0001 | 103 (60,6) 71 (41,8) 68 (40,0) 3 (1,8) 27 (15,9) 5 (2,9) |
† De categorieën van het falen van de behandeling sluiten elkaar wederzijds uit en zijn gebaseerd op de hiërarchie van categorieën in de vermelde volgorde. § 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (hoog of laag risico). Er werd een eenzijdige p-waarde van ≤ 0,0249 gebruikt om de statistische significantie te bepalen. FAS = Full analysis set; FAS omvat alle gerandomiseerde proefpersonen die ten minste één dosis onderzoeksgeneesmiddel hebben gekregen. Proefpersonen met detecteerbaar CMV-DNA bij aanvang maken geen onderdeel uit van de FAS. Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Non-Completer = Failure (NC = F)-methode. Met de NC = F-methode werd behandelingsfalen gedefinieerd als alle proefpersonen met een klinisch significante CMV-infectie of die zich voortijdig terugtrokken uit het onderzoek of in de periode tot en met het bezoek van week 24 na HSCT een ontbrekend resultaat hadden. N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep. n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie. Opmerking: het aantal proefpersonen met detecteerbaar CMV-viraal-DNA op dag 1 dat een klinisch significante CMV-infectie kreeg in de letermovirgroep was 64,6 % (31/48) vergeleken met 90,9 % (20/22) in de placebogroep tot en met week 24 na de HSCT. Het geschatte verschil (95 %BI voor het verschil) bedroeg -26,1 % (-45,9 %, -6,3 %), met een nominaal eenzijdige p-waarde van < 0,0048. | ||
Factoren die in verband werden gebracht met CMV-DNA-emie na week 14 na de HSCT bij met letermovir behandelde proefpersonen waren een hoog risico op CMV-reactivatie bij aanvang, GvHD, het gebruik van corticosteroïden en CMV-negatieve donorserostatus.
Figuur 1: P001: Kaplan-Meier-curve van tijd tot initiatie van anti-CMV PET of aanvang van CMV-eindorgaanziekte tot en met week 24 na transplantatie bij HSCT-ontvangers (FAS-populatie)
Er waren geen verschillen in de incidentie van of de tijd tot engraftment tussen de letermovir- en de placebogroep.
De werkzaamheid viel in alle subgroepen consistent gunstiger uit voor letermovir, met inbegrip van laag en hoog risico voor CMV-reactivatie, conditioneringsbehandelingen en gelijktijdig toegediende immunosuppressieve behandelingen (zie figuur 2).
Figuur 2: P001: forest plot van het percentage proefpersonen met initiatie van anti-CMV PET of met CMV-eindorgaanziekte tot en met week 24 na de HSCT per geselecteerde subgroep (NC = F methode, FAS-populatie)
NC = F, Non-Completer = Failure. Met de NC = F-methode werden proefpersonen die zich vóór week 24 na transplantatie uit het onderzoek terugtrokken of bij wie in week 24 na transplantatie een resultaat ontbrak, geregistreerd als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
P040: Profylaxe van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT De werkzaamheid van verlengde letermovirprofylaxe van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT bij patiënten met een risico op late CMV-infectie en -ziekte werd beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (P040) bij volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene HSCT. In aanmerking komende proefpersonen die de letermovirprofylaxe voltooiden tot en met ~100 dagen na de HSCT werden gerandomiseerd (2:1) naar letermovir of placebo van week 14 tot en met week 28 na de HSCT. Proefpersonen werden tot en met week 28 na de HSCT gemonitord op het primaire werkzaamheidseindpunt waarna een verlengde follow-upperiode zonder behandeling plaatsvond tot en met week 48 na de HSCT.
Van de 218 behandelde proefpersonen kregen 144 proefpersonen letermovir en kregen er 74 placebo. De mediane leeftijd was 55 jaar (spreiding: 20 tot 74 jaar); 62 % was man, 79 % was wit, 11 % was Aziatisch, 2 % was zwart en 10 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst. De meest voorkomende redenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (42 %), acute lymfocytaire leukemie (15 %) en myelodysplastisch syndroom (11 %).
Bij aanvang van het onderzoek hadden alle proefpersonen risicofactoren voor late CMV-infectie en -ziekte, van wie er 64 % twee of meer risicofactoren hadden. De risicofactoren waren: HLA-gerelateerde donor (broer/zus) met ten minste één mismatch op een van de volgende drie HLA-loci: HLA-A, -B of -DR, haplo-identieke donor; niet-verwante donor met ten minste één mismatch op een van de volgende vier HLA-loci: HLA-A, -B, -C en -DRB1; gebruik van bloed uit de navelstreng als bron van stamcellen; gebruik van ex vivo T-cel-gedepleteerde transplantaten; ontvangst van antithymocytenglobuline; ontvangst van alemtuzumab; gebruik van systemische prednison (of equivalent) in een dosis van ≥1 mg/kg lichaamsgewicht per dag.
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van P040 was de incidentie van klinisch significante CMV-infectie tot en met week 28 na de HSCT. Klinisch significante CMV-infectie was gedefinieerd als het optreden van CMV-eindorgaanziekte of initiatie van anti-CMV PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. De Observed Failure (OF)-methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die een klinisch significante CMV-infectie ontwikkelden of die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken met viremie, geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Letermovir vertoonde in de analyse van het primaire eindpunt superieure werkzaamheid ten opzichte van placebo, zoals te zien is in tabel 4. Het geschatte behandelingsverschil van -16,1 % was statistisch significant (eenzijdige p-waarde = 0,0005). De werkzaamheid was consistent ten gunste van letermovir in subgroepen, gebaseerd op de kenmerken van de proefpersonen (leeftijd, geslacht, ras) en risicofactoren voor late CMV-infectie en -ziekte.
Tabel 4: P040: werkzaamheidsresultaten bij HSCT-ontvangers met risico op late CMV-infectie en -ziekte (OF-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (~200 dagen letermovir) (N=144) n (%) | Placebo (~100 dagen letermovir) (N=74) n (%) |
Patiënten bij wie de behandeling heeft gefaald* Klinisch significante CMV-infectie tot en met week 28† Initiatie van PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie CMV-eindorgaanziekte Teruggetrokken uit het onderzoek met CMV-viremie vóór week 28 Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir (~200 dagen letermovir) -placebo (~100 dagen letermovir))‡ Verschil (95 % BI) p-waarde | 4 (2,8) 2 (1,4) 1 (0,7) 1 (0,7) 2 (1,4) | 14 (18,9) 13 (17,6) 11 (14,9) 2 (2,7) 1 (1,4) |
-16,1 (-25,8; -6,5) 0,0005 | ||
* De categorieën van het falen van de behandeling sluiten elkaar wederzijds uit en zijn gebaseerd op de hiërarchie van categorieën in de vermelde volgorde. † Klinisch significante CMV-infectie was gedefinieerd als CMV-eindorgaanziekte (bewezen of waarschijnlijk) of initiatie van PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. ‡ 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (haplo-identieke donor ja of nee). Er werd een eenzijdige p-waarde van ≤0,0249 gebruikt om de statistische significantie te bepalen. Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Observed Failure (OF)-methode. Met de OF-methode werd falen gedefinieerd als alle proefpersonen die een klinisch significante CMV- | ||
infectie ontwikkelden of die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken met CMV-viremie van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT.
N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep.
n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie.
P002: volwassen CMV-seronegatieve ontvangers van een niertransplantatie van een CMV-seropositieve donor [D+/R-]
Om de letermovirprofylaxe als een preventieve strategie voor CMV-ziekte bij ontvangers van een niertransplantatie te evalueren, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, actief comparatorgecontroleerd non-inferioriteits fase 3-onderzoek (P002) bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie met een hoog risico [D+/R-]. De proefpersonen werden gerandomiseerd (1:1) naar letermovir of valganciclovir. Letermovir werd gelijktijdig gegeven met aciclovir. Valganciclovir werd gelijktijdig gegeven met een placebo bij aciclovir. De randomisatie werd gestratificeerd volgens gebruik of geen gebruik van in hoge mate cytolytische, antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie. Letermovir of valganciclovir werd opgestart tussen dag 0 en dag 7 na de niertransplantatie en voortgezet tot en met week 28 (~200 dagen) na de transplantatie. De proefpersonen werden gemonitord tot en met week 52 na de transplantatie.
Van de 589 behandelde proefpersonen kregen 292 proefpersonen letermovir en kregen er 297 valganciclovir. De mediane leeftijd was 51 jaar (spreiding: 18 tot 82 jaar); 72 % was man, 84 % was wit, 2 % was Aziatisch, 9 % was zwart, 17 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst; en 60% kreeg een nier van een overleden donor. De meest voorkomende hoofdredenen voor transplantatie waren congenitale cystische nierziekte (17 %), hypertensie (16 %) en diabetes/diabetische nefropathie (14 %).
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van P002 was de incidentie van CMV-ziekte (CMV-eindorgaanziekte of CMV-syndroom, bevestigd door een onafhankelijke beoordelingscommissie) tot en met week 52 na de transplantatie. De OF-methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken ongeacht de reden of bij wie gegevens ontbraken op het tijdstip, niet geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
In de analyse van het primaire eindpunt werd voor letermovir non-inferioriteit aangetoond ten opzichte van valganciclovir, zoals weergegeven in tabel 5.
Tabel 5: P002: werkzaamheidsresultaten bij ontvangers van een niertransplantatie (OF-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (N=289) n (%) | Valganciclovir (N=297) n (%) |
| CMV-ziekte* tot en met week 52 | 30 (10,4) | 35 (11,8) |
Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir-valganciclovir)† Verschil (95 % BI) | -1,4 (-6,5; 3,8)‡ | |
| * Gevallen van CMV-ziekte bevestigd door een onafhankelijke beoordelingscommissie. † 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (gebruik/geen gebruik van in hoge mate cytolytische, antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie). | ||
‡ Gebaseerd op een non-inferioriteitsmarge van 10%, is letermovir niet inferieur ten opzichte van valganciclovir.
Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Observed Failure (OF)-methode. Met de OF-methode werden deelnemers die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken ongeacht de reden, niet geregistreerd als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Opmerking: proefpersonen die werden gerandomiseerd naar de letermovirgroep kregen aciclovir voor de profylaxe van herpessimplexvirus (HSV) en varicellazostervirus (VZV). Proefpersonen die werden gerandomiseerd naar de groep met valganciclovir kregen een placebo bij aciclovir.
N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep.
n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie.
De werkzaamheid was vergelijkbaar in alle subgroepen, waaronder geslacht, ras, regio en gebruik of geen gebruik van in hoge mate cytolytische antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie.
Pediatrische patiënten
P030: Pediatrische ontvangers van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie Om letermovirprofylaxe te evalueren als preventieve strategie voor CMV-infectie of -ziekte bij pediatrische transplantatie-ontvangers, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, open-label, enkelarmig fase 2b-onderzoek (P030) bij pediatrische ontvangers van een allogene HSCT. Het onderzoeksgeneesmiddel werd gestart na de HSCT (dag 0-28 na de HSCT) en voortgezet tot en met week 14 na de HSCT. Het onderzoeksgeneesmiddel werd oraal of intraveneus gegeven. De dosis letermovir was gebaseerd op leeftijd, lichaamsgewicht en formulering.
Van de 63 behandelde proefpersonen waren er 8 in de leeftijd van 0 tot 2 jaar, 27 waren 2 tot 12 jaar en 28 waren 12 tot 18 jaar. Bij aanvang kreeg 87 % van de proefpersonen een myeloablatieve behandeling, kreeg 67 % ciclosporine en kreeg 27 % tacrolimus. De meest voorkomende primaire redenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (18 %) en aplastische anemie (10 %) in de algehele populatie, en gecombineerde immunodeficiëntie (37,5 %) en familiaire hemofagocytaire lymfohistiocytose (25,0 %) bij kinderen jonger dan 2 jaar.
Secundair werkzaamheidseindpunt
De werkzaamheidseindpunten van P030 waren secundair en omvatten de incidentie van klinisch significante CMV-infectie tot en met week 14 na de HSCT en tot en met week 24 na de HSCT. Klinisch significante CMV-infectie werd gedefinieerd als het optreden van CMV-eindorgaanziekte of het starten van anti-CMV PET op basis van gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. De incidentie van klinisch significante CMV-infectie was respectievelijk 7,1 % en 10,7 % tot en met week 14 na de HSCT en week 24 na de HSCT.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Bij gezonde volwassen proefpersonen is de farmacokinetiek van letermovir na orale en intraveneuze toediening beschreven. De blootstelling aan letermovir steeg op een meer dan dosisproportionele wijze bij zowel orale als intraveneuze toediening. Het mechanisme is vermoedelijk saturatie/auto-inhibitie van OATP1B1/3. De farmacokinetiek van letermovir is ook beschreven na orale en intraveneuze toediening bij volwassen HSCT-ontvangers (zie tabel 6), pediatrische HSCT-ontvangers (zie tabel 8 en
- 9) en na orale toediening bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie (zie tabel 7).
Gezonde volwassen proefpersonen
De geometrisch gemiddelde steady-state AUC- en Cmax-waarden bedroegen respectievelijk 71.500 ng•u/ml en 13.000 ng/ml bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir.
Letermovir bereikte de steady-state in 9 tot 10 dagen met een accumulatieratio van 1,2 voor AUC en 1 voor Cmax.
Volwassen HSCT-ontvangers
De AUC van letermovir werd geschat met behulp van populatie-farmacokinetische analyses van fase 3-gegevens uit P001 (zie tabel 6). Verschillen in blootstelling tussen behandelschema’s zijn niet klinisch relevant. De werkzaamheid was consistent bij alle blootstellingen die werden waargenomen in P001.
Tabel 6: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) bij volwassen HSCT-ontvangers
| Behandelschema | Mediaan (90 % voorspellingsinterval)* |
| 480 mg oraal, geen ciclosporine | 34.400 (16.900, 73.700) |
| 480 mg intraveneus, geen ciclosporine | 100.000 (65.300, 148.000) |
| 240 mg oraal, met ciclosporine | 60.800 (28.700, 122.000) |
| 240 mg intraveneus, met ciclosporine | 70.300 (46.200, 106.000) |
| * Populatie post-hoc-voorspellingen uit de populatie PK-analyse met gebruik van fase 3-gegevens | |
Volwassen ontvangers van een niertransplantatie
De AUC van letermovir werd geschat met behulp van een populatie-farmacokinetische analyse van fase 3-gegevens uit P002 (zie tabel 7). De werkzaamheid was consistent in het bereik van blootstellingen dat werd waargenomen in P002.
Tabel 7: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie
| Behandelschema | Mediaan (90 % voorspellingsinterval)* |
| 480 mg oraal, geen ciclosporine | 62.200 (28.900, 145.000) |
| 240 mg oraal, met ciclosporine | 57.700 (26.900, 135.000) |
* Medianen en 90 % voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het fase 3-populatie-PK-model met interindividuele variabiliteit. Opmerking: de PK van letermovir werd niet onderzocht na intraveneuze toediening bij ontvangers van een niertransplantatie; de verwachte AUC na intraveneuze toediening is echter vergelijkbaar met de door het model voorspelde AUC na intraveneuze toediening bij HSCT-ontvangers (zie tabel 6). | |
Absorptie
Letermovir werd bij gezonde volwassen proefpersonen snel geabsorbeerd met een mediane tijd tot de maximale plasmaconcentratie (Tmax) van 1,5 tot 3,0 uur, waarna de plasmaconcentratie op bifasische wijze daalde. Bij volwassen HSCT-ontvangers werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 35 % bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir, toegediend zonder ciclosporine. De interindividuele variabiliteit voor biologische beschikbaarheid werd geschat op ongeveer 37 %. Bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 60 % bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir, toegediend zonder ciclosporine.
Effect van ciclosporine
Bij volwassen HSCT-ontvangers verhoogde de gelijktijdige toediening van ciclosporine de plasmaconcentraties van letermovir als gevolg van remming van OATP1B. Bij patiënten werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 85 % bij oraal eenmaal daags 240 mg letermovir, gelijktijdig toegediend met ciclosporine.
Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is de aanbevolen dosering letermovir eenmaal daags 240 mg bij volwassen en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie rubriek 4.2). Als oraal letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven aan pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, moet de dosering worden verlaagd (zie rubriek 4.2). Effect van voedsel
Bij gezonde volwassen proefpersonen had orale toediening van een enkele dosis letermovir tablet van 480 mg met een gebruikelijke vet- en calorierijke maaltijd geen effect op de totale blootstelling (AUC) en dit resulteerde in een toename van ongeveer 30 % in de maximale concentraties (Cmax) van letermovir. Letermovir tabletten mogen oraal met of zonder voedsel worden gegeven, zoals bij de klinische onderzoeken (zie rubriek 4.2).
Bij gezonde volwassen proefpersonen resulteerde orale toediening van een enkele dosis letermovir granulaat van 240 mg met zacht voedsel (pudding of appelmoes) in een stijging van ongeveer 13 % en 20 % van de totale blootstelling (AUC) en in een toename van ongeveer 25 % en 33 % in de maximale concentraties (Cmax) van letermovir. Letermovir granulaat mag met zacht voedsel worden gegeven, zoals bij de pediatrische onderzoeken (zie rubriek 4.2).
Distributie
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses wordt het gemiddelde steady-state distributievolume na intraveneuze toediening bij volwassen HSCT-ontvangers geschat op 45,5 l.
Letermovir wordt in vitro in hoge mate gebonden (98,2 %) aan menselijke plasmaproteïnen, onafhankelijk van het geëvalueerde concentratiebereik (3 tot 100 mg/l). Bij lagere concentraties werd enige saturatie waargenomen. De bloed/plasma-verdelingscoëfficiënt van letermovir is 0,56 en is onafhankelijk van het in vitro geëvalueerde concentratiebereik (0,1 tot 10 mg/l).
Uit preklinische distributieonderzoeken blijkt dat letermovir naar de organen en weefsels wordt gedistribueerd, waarbij de hoogste concentraties werden waargenomen in het spijsverteringskanaal, de galwegen en de lever, en de laagste concentraties in de hersenen.
Biotransformatie
Het grootste deel van de aan letermovir gerelateerde componenten in het plasma bestaat uit onveranderde moederverbinding (96,6 %). Er worden geen belangrijke metabolieten in het plasma gedetecteerd. Letermovir wordt deels geëlimineerd via door UGT1A1/1A3 gemedieerde glucuronidatie.
Eliminatie
De gemiddelde schijnbare terminale halfwaardetijd van letermovir is ongeveer 12 uur bij een dosis van 480 mg letermovir intraveneus bij gezonde volwassen proefpersonen. De belangrijkste eliminatieroutes van letermovir zijn zowel uitscheiding via de gal als directe glucuronidatie. Bij het proces zijn de hepatische opnametransporters OATP1B1/3 betrokken, gevolgd door UGT1A1/3 gekatalyseerde glucuronidatie.
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses wordt de schijnbare steady-state klaring (CL) van letermovir na intraveneuze toediening van 480 mg bij volwassen HSCT-ontvangers geschat op 4,84 l/u. De interindividuele variabiliteit voor CL wordt geschat op 24,6 %.
Uitscheiding
Na orale toediening van radioactief gelabeld letermovir, werd 93,3 % van de radioactiviteit teruggevonden in de feces. Het grootste deel van letermovir werd via de gal uitgescheiden als onveranderde moederverbinding met een kleine hoeveelheid (6 % van de dosis) als een acyl-glucuronide metaboliet in de feces. Het acyl-glucuronide is instabiel in feces. De uitscheiding van letermovir via de urine was verwaarloosbaar (< 2 % van de dosis).
Farmacokinetiek bij speciale populaties
Leverfunctiestoornis
De AUC van ongebonden letermovir was respectievelijk ongeveer 81 % en 4 keer hoger bij volwassen proefpersonen met een matige (Child-Pugh-klasse B [CP-B], score van 7-9) en ernstige (Child-Pugh-klasse C [CP-C], score van 10-15) leverfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde volwassen proefpersonen. De veranderingen in de blootstelling aan letermovir bij volwassen proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis zijn niet klinisch relevant.
Duidelijke verhogingen in de ongebonden blootstelling aan letermovir worden verwacht bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis in combinatie met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 4.2).
Nierfunctiestoornis
Klinisch onderzoek bij een populatie met een nierfunctiestoornis
De AUC van ongebonden letermovir was respectievelijk ongeveer 115 en 81 % hoger bij volwassen proefpersonen met respectievelijk een matige (eGFR van 31,0 tot 56,8 ml/min/1,73m2) en ernstige (eGFR van 11,9 tot 28,1 ml/min/1,73m2) nierfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde volwassen proefpersonen. De veranderingen in de blootstelling aan letermovir als gevolg van een matige of ernstige nierfunctiestoornis worden niet als klinisch relevant beschouwd. Er is geen onderzoek gedaan naar proefpersonen met terminale nierziekte.
Na een niertransplantatie (P002)
Op basis van een populatie-farmacokinetische analyse was de AUC van letermovir ongeveer 12 %, 27 % en 35 % hoger bij volwassen proefpersonen met respectievelijk een lichte (CrCl hoger dan of gelijk aan 60 tot minder dan 90 ml/min), matige (CrCl hoger dan of gelijk aan 30 tot minder dan 60 ml/min) en ernstige (CrCl hoger dan of gelijk aan 15 tot minder dan 30 ml/min) nierfunctiestoornis, vergeleken met volwassen proefpersonen met een CrCl hoger dan of gelijk aan 90 ml/min. Deze veranderingen worden niet als klinisch relevant beschouwd.
Gewicht
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses bij gezonde volwassen proefpersonen wordt de AUC van letermovir 18,7 % lager geschat bij proefpersonen met een gewicht van 80-100 kg dan bij proefpersonen met een gewicht van 67 kg. Op basis van een populatie-farmacokinetische analyse bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie (P002) wordt de AUC van letermovir 26 % lager geschat bij proefpersonen met een gewicht van meer dan 80 kg dan bij proefpersonen met een gewicht van 80 kg of minder. Deze verschillen zijn niet klinisch relevant.
Etnische afkomst
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses bij gezonde volwassen proefpersonen wordt de AUC van letermovir 33,2 % hoger geschat bij Aziatische proefpersonen dan bij witte proefpersonen. Deze verandering is niet klinisch relevant.
Geslacht
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses is er tussen volwassen mannen en vrouwen geen verschil in de farmacokinetiek van letermovir.
Ouderen
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses heeft leeftijd geen effect op de farmacokinetiek van letermovir. Er is geen dosisaanpassing vereist op basis van leeftijd.
Pediatrische patiënten
De AUC van letermovir bij pediatrische HSCT-ontvangers werd geschat met behulp van een populatie-farmacokinetische analyse met PK gegevens uit het P030-onderzoek (zie tabel 8 en 9). Blootstellingen bij pediatrische HSCT-ontvangers in alle lichaamsgewichtklassen vallen binnen het bereik van blootstellingen die zijn bereikt bij de HSCT-referentieblootstellingen voor volwassenen (zie tabel 6).
Tabel 8: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) na orale toediening bij pediatrische HSCT-ontvangers
| Lichaamsgewicht | Orale dosis, zonder ciclosporine | Mediaan (90 %- voorspellings- interval)* | Orale dosis, met ciclosporine | Mediaan (90 %-voorspellings-interval)* |
| 30 kg en meer | 480 mg | 39.100 (18.700-81.300) | 240 mg | 49.100 (23.200-104.000) |
| 15 kg tot 30 kg | 240 mg | 38.900 (20.200-74.300) | 120 mg | 51.000 (26.600-98.200) |
| 7,5 kg tot 15 kg | 120 mg | 32.000 (16.700-59.300) | 60 mg | 41.600 (22.300-81.100) |
| 5 kg tot 7,5 kg | 80 mg | 30.600 (16.200-55.000) | 40 mg | 39.000 (20.600-72.000) |
| * Medianen en 90 %-voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het pediatrische HSCT-populatie-PK model met inter-individuele variabiliteit. | ||||
Tabel 9: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) na intraveneuze toediening bij pediatrische HSCT-ontvangers
| Lichaamsgewicht | Intraveneuze dosis, zonder ciclosporine | Mediaan (90 %- voorspellings- interval)* | Intraveneuze dosis, met ciclosporine | Mediaan (90 %-voorspellings-interval)* |
| 30 kg en meer | 480 mg | 111.000 (55.700-218.000) | 240 mg | 59.800 (28.400-120.000) |
| 15 kg tot 30 kg | 120 mg | 57.200 (29.700-113.000) | 120 mg | 61.100 (29.900-121.000) |
| 7,5 kg tot 15 kg | 60 mg | 46.000 (24.300-83.900) | 60 mg | 49.200 (25.800-93.800) |
| 5 kg tot 7,5 kg | 40 mg | 43.400 (24.300-81.000) | 40 mg | 45.900 (24.900-82.200) |
| * Medianen en 90 %-voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het pediatrische HSCT-populatie-PK model met inter-individuele variabiliteit. | ||||
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Algemene toxiciteit
Onomkeerbare testiculaire toxiciteit werd alleen waargenomen bij ratten bij systemische blootstellingen (AUC) van ≥ 3 keer de blootstellingen bij mensen bij de aanbevolen dosering bij de mens (RHD). Deze toxiciteit werd gekenmerkt door degeneratie van de seminifereuze tubuli, oligospermie en celresten in de bijballen, waarbij de testikels en de bijballen in gewicht waren afgenomen. Er was geen testistoxiciteit bij ratten bij blootstellingen (AUC) die gelijk waren aan de blootstellingen bij mensen bij de RHD. Er werd geen testistoxiciteit waargenomen bij muizen en apen bij de hoogst geteste doses met blootstellingen tot respectievelijk 4 en 2 keer de blootstellingen bij mensen bij de RHD. De relevantie voor mensen is onbekend.
Carcinogenese
In een 6 maanden durend oraal carcinogeniciteitsonderzoek bij RasH2-transgene (Tg.RasH2) muizen werden geen aanwijzingen gevonden voor de voor mensen relevante tumorigenese tot de hoogste geteste doses, 150 mg/kg/dag en 300 mg/kg/dag bij respectievelijk mannetjes en vrouwtjes. Mutagenese
Letermovir was niet genotoxisch in een reeks in-vitro- of in-vivo-testen, waaronder microbiële mutagenesetesten, testen op chromosoomafwijkingen in ovariumcellen van de Chinese hamster en een in-vivo-micronucleusonderzoek bij muizen.
Reproductie
Vruchtbaarheid
In de onderzoeken naar vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling bij ratten werden geen effecten van letermovir op de vrouwelijke vruchtbaarheid waargenomen. Bij mannelijke ratten werden bij systemische blootstellingen van ≥ 3 keer de AUC bij mensen bij de RHD een verminderde spermaconcentratie, verminderde spermamotiliteit en een verminderde vruchtbaarheid waargenomen (zie rubriek ‘Algemene toxiciteit’).
Bij apen die letermovir kregen toegediend, werd er op basis van een histopathologische beoordeling, meting van de grootte van de testikels, een hormoonanalyse in bloed (follikelstimulerend hormoon, inhibine B en testosteron) en een beoordeling van het sperma (aantal spermacellen, motiliteit en morfologie), geen bewijs gevonden van testistoxiciteit bij systemische blootstellingen van ongeveer 2 keer de AUC bij mensen bij de RHD.
Ontwikkeling
Bij ratten werd maternale toxiciteit (inclusief een afname van de gewichtstoename) waargenomen bij 250 mg/kg/dag (ongeveer 11 keer de AUC bij de RHD). Bij de jongen werden een lager foetaal gewicht met vertraagde ossificatie, licht oedemateuze foetussen en een verhoogde incidentie van kortere navelstrengen en van variaties en misvormingen in de wervels, de ribben en het bekken waargenomen. Er werden geen maternale of ontwikkelingseffecten waargenomen bij een dosis van 50 mg/kg/dag (ongeveer 2,5 keer de AUC bij de RHD).
Bij konijnen werd maternale toxiciteit waargenomen (waaronder mortaliteit en abortussen) bij 225 mg/kg/dag (ongeveer 2 keer de AUC bij de RHD). Bij de jongen werd een verhoogde incidentie van misvormingen en variaties in de wervels en ribben waargenomen.
In het pre- en post-natale ontwikkelingsonderzoek werd letermovir oraal toegediend aan zwangere ratten. Er werd tot de hoogst geteste blootstelling (2 keer de AUC bij de RHD) geen ontwikkelingstoxiciteit waargenomen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Microkristallijne cellulose (E460)
Natriumcroscarmellose (E468)
Povidon (E1201)
Colloïdaal watervrij siliciumdioxide (E551)
Magnesiumstearaat (E470b)
Filmomhulling
Lactosemonohydraat
Hypromellose (E464)
Titaandioxide (E171)
Glyceroltriacetaat
Geel ijzeroxide (E172)
Rood ijzeroxide (alleen voor de tabletten van 480 mg) (E172)
Carnaubawas (E903)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen vocht.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Verpakkingen van 28x1 tabletten in polyamide/aluminium/PVC-aluminium geperforeerde blisterverpakkingen voor eenmalig gebruik.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Merck Sharp & Dohme B.V.
Waarderweg 39
2031 BN Haarlem
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/17/1245/001
EU/1/17/1245/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 8 januari 2018
Datum van laatste verlenging: 24 augustus 2022
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
PREVYMIS 240 mg concentraat voor oplossing voor infusiePREVYMIS 480 mg concentraat voor oplossing voor infusie
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
PREVYMIS 240 mg concentraat voor oplossing voor infusie
PREVYMIS 480 mg concentraat voor oplossing voor infusie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
PREVYMIS 240 mg concentraat voor oplossing voor infusie
Elke flacon bevat 240 mg (12 ml per flacon) letermovir.
Elke ml bevat 20 mg letermovir.
PREVYMIS 480 mg concentraat voor oplossing voor infusie
Elke flacon bevat 480 mg (24 ml per flacon) letermovir.
Elke ml bevat 20 mg letermovir.
Hulpstoffen met bekend effect
Dit geneesmiddel bevat 23 mg (1 mmol) natrium per 240 mg-flacon.
Dit geneesmiddel bevat 46 mg (2 mmol) natrium per 480 mg-flacon.
Dit geneesmiddel bevat 1800 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per 240 mg-flacon. Dit geneesmiddel bevat 3600 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per 480 mg-flacon. Voor aanvullende informatie, zie rubriek 4.2.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Concentraat voor oplossing voor infusie (steriel concentraat)
Heldere, kleurloze vloeistof
pH tussen 7 en 8
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
PREVYMIS is geïndiceerd voor de profylaxe van cytomegalovirus (CMV)-reactivatie en -ziekte bij:
- volwassen CMV-seropositieve [R+] ontvangers van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT)
- pediatrische CMV-seropositieve [R+] ontvangers die minstens 5 kg wegen en een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie (HSCT) hebben gekregen.
PREVYMIS is geïndiceerd voor de profylaxe van CMV-ziekte bij:
- CMV-seronegatieve volwassen patiënten die een niertransplantaat van een CMV-seropositieve donor [D+/R-] hebben gekregen.
- CMV-seronegatieve pediatrische patiënten die minstens 40 kg wegen en een niertransplantaat van een CMV-seropositieve donor [D+/R-] hebben gekregen.
Er moet rekening gehouden worden met de officiële richtlijnen voor het juiste gebruik van antivirale middelen.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met letermovir moet worden gestart door een arts met ervaring in de behandeling van patiënten die een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie of een niertransplantatie hebben ondergaan.
Dosering
Letermovir is ook verkrijgbaar in een orale toedieningsvorm (240 mg en 480 mg filmomhulde tabletten en 20 mg en 120 mg granulaat in sachet).
Letermovir tabletten, granulaat in sachet en concentraat voor oplossing voor infusie mogen naar goedvinden van de arts door elkaar worden gebruikt. Voor pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, kan een dosisaanpassing nodig zijn als er gewisseld wordt tussen orale en intraveneuze formuleringen. Raadpleeg de productinformatie van letermovir filmomhulde tabletten of letermovir granulaat in sachet voor informatie over de dosering.
HSCT
De behandeling met letermovir moet na de HSCT worden gestart. Er mag op de dag van de transplantatie, maar niet later dan 28 dagen na de HSCT met letermovir worden begonnen. De behandeling met letermovir mag voor of na het aanslaan van de donorstamcellen worden gestart. Profylaxe met letermovir moet 100 dagen na de HSCT worden voortgezet.
Voortgezette profylaxe met letermovir langer dan 100 dagen na de HSCT kan voor bepaalde patiënten met een hoog risico op late CMV-reactivatie nuttig zijn (zie rubriek 5.1). De veiligheid en werkzaamheid van het gebruik van letermovir langer dan 200 dagen zijn niet bestudeerd in klinische onderzoeken.
Volwassen en pediatrische HSCT-ontvangers die minstens 30 kg wegen
De aanbevolen dosering van letermovir is eenmaal daags 480 mg.
Dosisaanpassing bij volwassen en pediatrische HSCT-ontvangers die minstens 30 kg wegen Als letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, moet de dosering van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg (zie rubriek 4.5 en 5.2).
- Als er met ciclosporine wordt begonnen nadat de behandeling met letermovir is gestart, moet de volgende dosis letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg.
- Als er met ciclosporine wordt gestopt nadat er met letermovir is begonnen, moet de volgende dosis letermovir worden verhoogd naar eenmaal daags 480 mg.
Als de behandeling met ciclosporine tijdelijk wordt onderbroken vanwege hoge
ciclosporineniveaus, is er geen dosisaanpassing van letermovir nodig.
Pediatrische HSCT-ontvangers die minder dan 30 kg wegen
De aanbevolen dosering van letermovir voor pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, staat in tabel 1 (zie ook rubriek 5.2). Letermovir moet eenmaal daags worden gegeven.
Dosisaanpassing bij pediatrische HSCT-ontvangers die minder dan 30 kg wegen Als intraveneus letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, hoeft de dosering van letermovir niet te worden aangepast zoals in tabel 1 staat (zie ook rubriek 4.5 en 5.2).
Tabel 1: Aanbevolen dosering letermovir concentraat voor oplossing voor infusie met of zonder ciclosporine bij pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen
| Lichaamsgewicht | Dagelijkse intraveneuze dosis zonder of met ciclosporine |
| 15 kg tot 30 kg | 120 mg |
| 7,5 kg tot 15 kg | 60 mg |
| 5 kg tot 7,5 kg | 40 mg |
Niertransplantatie
De behandeling met letermovir moet worden gestart op de dag van de transplantatie, maar niet later dan 7 dagen na de niertransplantatie en moet 200 dagen na de transplantatie worden voortgezet.
Volwassen en pediatrische niertransplantatie-ontvangers die minstens 40 kg wegen De aanbevolen dosering van letermovir is eenmaal daags 480 mg.
Dosisaanpassing bij volwassen en pediatrische niertransplantatie-ontvangers die minstens 40 kg wegen
Als letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven, moet de dosering van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg (zie rubriek 4.5 en 5.2).
- Als er met ciclosporine wordt begonnen nadat de behandeling met letermovir is gestart, moet de volgende dosering letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg.
- Als er met ciclosporine wordt gestopt nadat er met letermovir is begonnen, moet de volgende dosering letermovir worden verhoogd naar eenmaal daags 480 mg.
Als de behandeling met ciclosporine tijdelijk wordt onderbroken vanwege hoge
ciclosporineniveaus, is er geen dosisaanpassing van letermovir nodig.
Gemiste dosis
Als een dosis wordt gemist, moet deze zo snel mogelijk alsnog gegeven worden aan de patiënt. Als het al tijd is voor de volgende dosis, slaat u de gemiste dosis over en gaat u verder met het gebruikelijke schema. Verdubbel de volgende dosis niet en geef niet meer dan de voorgeschreven dosis.
Speciale populaties
Ouderen
Er is geen dosisaanpassing van letermovir nodig op basis van leeftijd (zie rubriek 5.1 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van letermovir nodig bij patiënten met een lichte (Child-Pugh-klasse A) tot matige (Child-Pugh-klasse B) leverfunctiestoornis. Letermovir wordt niet aanbevolen bij patiënten met een ernstige (Child-Pugh-klasse C) leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Gecombineerde lever- en nierfunctiestoornis
Letermovir wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis in combinatie met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Nierfunctiestoornis
Een aanpassing van de dosis van letermovir wordt niet aanbevolen voor patiënten met een lichte, matige of ernstige nierfunctiestoornis. Er kan geen dosisaanbeveling worden gegeven voor patiënten met terminale nierziekte (ESRD) met of zonder dialyse. De werkzaamheid en veiligheid zijn niet aangetoond voor patiënten met ESRD.
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie bevat hydroxypropylbetadex (zie rubriek 4.4 en 5.3). Bij patiënten met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring lager dan 50 ml/min) of bij jonge kinderen (jonger dan 2 jaar) die PREVYMIS krijgen, kan accumulatie van hydroxypropylbetadex optreden. De serumcreatinineniveaus moeten bij deze patiënten nauwgezet worden gecontroleerd.
Pediatrische patiënten
Als het mogelijk is, mag intraveneuze toediening niet langer dan 4 weken duren.
De veiligheid en werkzaamheid van letermovir bij HSCT-patiënten die minder dan 5 kg wegen of bij niertransplantatiepatiënten die minder dan 40 kg wegen zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Er kon geen doseringsaanbeveling voor niertransplantatiepatiënten die minder dan 40 kg wegen, worden ondersteund door farmacokinetische/farmacodynamische extrapolatie.
Wijze van toediening
Uitsluitend voor intraveneus gebruik.
Letermovir concentraat voor oplossing voor infusie moet voor toediening worden verdund (zie rubriek 6.6).
Letermovir verdunde oplossing moet worden toegediend met een steriele 0,2 micron of 0,22 micron polyethersulfon (PES) in-line filter. Dien de verdunde oplossing niet toe met een andere filter dan de steriele 0,2 micron of 0,22 micron PES in-line filter.
Letermovir mag uitsluitend als intraveneus infuus worden toegediend.
Dien letermovir na verdunning toe met behulp van een intraveneus infuus via een perifere of centraal veneuze katheter met een totale infuustijd van ongeveer 60 minuten. Dien de volledige inhoud van de infuuszak toe.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Gelijktijdige toediening met pimozide (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Gelijktijdige toediening met ergotalkaloïden (zie rubriek 4.4 en 4.5).
Gelijktijdige toediening met sint-janskruid (Hypericum perforatum) (zie rubriek 4.5). Wanneer letermovir gecombineerd wordt met ciclosporine:
- Gelijktijdig gebruik van dabigatran, atorvastatine, simvastatine, rosuvastatine of pitavastatine is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Monitoring van CMV-DNA bij HSCT-ontvangers
In een fase 3-onderzoek (P001) werden de veiligheid en werkzaamheid van letermovir vastgesteld bij HSCT-patiënten met een negatief CMV-DNA-testresultaat vóór het opstarten van profylaxe. CMV-DNA werd wekelijks gecontroleerd tot week 14 na transplantatie, en vervolgens elke twee weken tot week 24 na transplantatie. In gevallen van klinisch significante CMV-DNA-emie of ziekte werd de profylaxe met letermovir stopgezet en werd preëmptieve therapie (PET) of behandeling volgens de standaardzorg opgestart. Bij patiënten bij wie profylaxe met letermovir werd opgestart en de uitgangswaarde van de CMV-DNA-test bij aanvang vervolgens positief bleek te zijn, kon de profylaxe worden voortgezet indien niet aan de criteria voor PET werd voldaan (zie rubriek 5.1).
Risico op bijwerkingen of verminderd therapeutisch effect vanwege geneesmiddelinteracties
Het gelijktijdig gebruik van letermovir en bepaalde geneesmiddelen kan leiden tot bekende of potentieel significante geneesmiddelinteracties. Sommige hiervan kunnen leiden tot:
- mogelijk klinisch significante bijwerkingen door blootstelling aan hogere concentraties gelijktijdig toegediende geneesmiddelen of letermovir.
- significante verlaging van de plasmaconcentraties van het gelijktijdig toegediende geneesmiddel. Dit kan leiden tot een verminderd therapeutisch effect van het gelijktijdig toegediende geneesmiddel.
Zie tabel 2 voor maatregelen om deze bekende of potentieel significante geneesmiddelinteracties te voorkomen of te behandelen, met inbegrip van doseringsaanbevelingen (zie rubriek 4.3 en 4.5). Geneesmiddelinteracties
Letermovir moet met voorzichtigheid worden gebruikt in combinatie met CYP3A-substraten met een smalle therapeutische breedte (bijvoorbeeld alfentanil, fentanyl en kinidine). Gelijktijdige toediening kan namelijk leiden tot verhogingen in de plasmaconcentraties van CYP3A-substraten. Nauwgezette controle en/of dosisaanpassing van de gelijktijdig toegediende CYP3A-substraten worden aanbevolen (zie rubriek 4.5).
Extra controle van ciclosporine, tacrolimus en sirolimus wordt over het algemeen aanbevolen in de eerste 2 weken na starten en stopzetten van letermovir (zie rubriek 4.5) en na verandering van de toedieningsweg van letermovir.
Letermovir is een matige inductor van enzymen en transporters. Inductie kan leiden tot verlaagde plasmaconcentraties van sommige gemetaboliseerde en getransporteerde geneesmiddelen (zie rubriek 4.5). Daarom wordt therapeutische drug monitoring (TDM) aanbevolen voor voriconazol. Gelijktijdige toediening van dabigatran moet voorkomen worden vanwege het risico op verminderde werkzaamheid van dabigatran.
Letermovir kan de plasmaconcentraties van geneesmiddelen getransporteerd door OATP1B1/3 verhogen, zoals veel van de statines (zie rubriek 4.5 en tabel 2).
Toediening met een steriele 0,2 of 0,22 micron PES in-line filter
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie kan enkele productgerelateerde kleine doorzichtige of witte deeltjes bevatten. Voor toediening van PREVYMIS verdunde oplossing moet altijd een steriele 0,2 micron of 0,22 micron PES in-line filter gebruikt worden, ongeacht of deze productgerelateerde deeltjes zichtbaar zijn in de flacon of verdunde oplossing (zie rubriek 4.2 en 6.6).
Hulpstoffen
Natrium
Dit geneesmiddel bevat 23 mg (of 1 mmol) natrium per 240 mg-flacon, overeenkomend met 1,15 % van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g voor een volwassene. Hiermee moet rekening worden gehouden bij patiënten die een natriumarm dieet volgen.
Dit geneesmiddel bevat 46 mg (of 2 mmol) natrium per 480 mg-flacon, overeenkomend met 2,30 % van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g voor een volwassene. Hiermee moet rekening worden gehouden bij patiënten die een natriumarm dieet volgen.
Cyclodextrine
Dit geneesmiddel bevat 300 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per dosis van 40 mg. Dit geneesmiddel bevat 450 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per dosis van 60 mg. Dit geneesmiddel bevat 900 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per dosis van 120 mg. Dit geneesmiddel bevat 1800 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per dosis van 240 mg. Dit geneesmiddel bevat 3600 mg hydroxypropylbetadex (cyclodextrine) per dosis van 480 mg.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Algemene informatie over verschillen in blootstelling tussen verschillende
letermovirbehandelschema’s
- De geschatte plasmablootstelling aan letermovir is verschillend afhankelijk van het gebruikte doseringsschema (zie tabel in rubriek 5.2). Daarom zullen de klinische gevolgen van geneesmiddelinteracties voor letermovir afhankelijk zijn van welk letermovirschema wordt gebruikt en of letermovir al dan niet wordt gecombineerd met ciclosporine.
- De combinatie van ciclosporine en letermovir kan leiden tot duidelijker of extra effecten op gelijktijdige geneesmiddelen ten opzichte van alleen letermovir (zie tabel 2).
Effect van andere geneesmiddelen op letermovir
In vivo zijn de eliminatieroutes van letermovir uitscheiding via de gal en glucuronidatie. Het relatieve belang van deze routes is onbekend. Beide eliminatieroutes omvatten actieve opname in de hepatocyt door de hepatische opnametransporters OATP1B1/3. Na opname wordt glucuronidatie van letermovir gemedieerd door UGT1A1 en 3. Letermovir blijkt ook onderhevig te zijn aan door P-gp en BCRP gemedieerde efflux in de lever en darmen (zie rubriek 5.2).
Inductoren van geneesmiddel-metaboliserende enzymen of transporters
Gelijktijdige toediening van letermovir (met of zonder ciclosporine) met krachtige en gematigde inductoren van transporters (bijvoorbeeld P-gp) en/of enzymen (bijvoorbeeld UGT’s) wordt niet aanbevolen, omdat het kan leiden tot subtherapeutische blootstelling aan letermovir (zie tabel 2).
- Voorbeelden van krachtige inductoren zijn rifampicine, fenytoïne, carbamazepine, rifabutine en fenobarbital.
- Voorbeelden van gematigde inductoren zijn thioridazine, modafinil, ritonavir, lopinavir, efavirenz en etravirine.
Gelijktijdige toediening met rifampicine resulteerde in een initiële verhoging in de plasmaconcentraties van letermovir (vanwege OATP1B1/3 en/of P-gp-remming) die niet klinisch relevant is, gevolgd door klinisch relevante verlagingen in plasmaconcentraties van letermovir (vanwege inductie van P-gp/UGT) bij voortgezette gelijktijdige toediening met rifampicine (zie tabel 2).
Additionele effecten van andere producten op letermovir wanneer gecombineerd met ciclosporine
Remmers van OATP1B1 of 3
Gelijktijdige toediening van letermovir met geneesmiddelen die remmers van OATP1B1/3-transporters zijn, kan leiden tot verhoogde plasmaconcentraties van letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine (een krachtige OATP1B1/3-remmer), is de aanbevolen dosering letermovir eenmaal daags 240 mg bij volwassen en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie tabel 2 en rubriek 4.2 en 5.2). Als intraveneus letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven aan pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, dan hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie tabel 2 en zie rubriek 4.2 en 5.2). Voorzichtigheid is geboden als andere OATP1B1/3-remmers worden toegevoegd aan letermovir gecombineerd met ciclosporine.
- Voorbeelden van OATP1B1-remmers zijn gemfibrozil, erytromycine, claritromycine en verschillende proteaseremmers (atazanavir, simeprevir).
Remmers van P-gp/BCRP
In-vitro-resultaten wijzen erop dat letermovir een substraat is van P-gp/BCRP. Veranderingen in de plasmaconcentraties van letermovir als gevolg van P-gp/BCRP-remming door itraconazol waren niet klinisch relevant.
Effect van letermovir op andere geneesmiddelen
Geneesmiddelen die voornamelijk worden geëlimineerd door metabolisering of beïnvloed door actief transport
Letermovir is in vivo een algemene inductor van enzymen en transporters. Inductie kan verwacht worden behalve wanneer een bepaald enzym of een bepaalde transporter ook geremd wordt (zie hieronder). Daarom kan letermovir in potentie leiden tot een verlaagde plasmablootstelling en mogelijk verlaagde werkzaamheid van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die voornamelijk geëlimineerd worden door metabolisering of door actief transport.
De omvang van het inductie-effect is afhankelijk van de toedieningsweg van letermovir en of ciclosporine gelijktijdig wordt gebruikt. Het volledige inductie-effect kan verwacht worden na 10-14 dagen behandeling met letermovir. De tijd die nodig is om de steady-state van een specifiek beïnvloed geneesmiddel te bereiken, zal ook de tijd beïnvloeden die nodig is om het volledige effect op de plasmaconcentraties te bereiken.
Letermovir is in vitro een remmer van CYP3A, CYP2C8, CYP2B6, BCRP, UGT1A1, OATP2B1 en OAT3 bij in vivo relevante concentraties. In-vivo-onderzoeken die het netto-effect onderzoeken op CYP3A4, P-gp, OATP1B1/3 en additioneel op CYP2C19, zijn beschikbaar. Het in-vivo-netto-effect op de andere genoemde enzymen en transporters is niet bekend. Gedetailleerde informatie wordt hieronder weergegeven.
Het is onbekend of letermovir de blootstelling aan piperacilline/tazobactam, amfotericine B en micafungine kan beïnvloeden. De potentiële interactie tussen letermovir en deze geneesmiddelen is niet onderzocht. Er bestaat een theoretisch risico op verlaagde blootstelling vanwege inductie maar de omvang van het effect en daarmee de klinische relevantie zijn momenteel onbekend.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP3A
Letermovir is in vivo een matige remmer van CYP3A. Gelijktijdige toediening van letermovir en oraal midazolam (een CYP3A-substraat) leidt tot 2 tot 3 keer hogere plasmaconcentraties van midazolam. Gelijktijdige toediening van letermovir kan leiden tot klinisch relevante verhogingen van de plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende CYP3A-substraten (zie rubriek 4.3, 4.4 en 5.2).
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn bepaalde immunosuppressiva (zoals ciclosporine, tacrolimus, sirolimus), HMG-CoA-reductaseremmers en amiodaron (zie tabel 2). Pimozide en ergotalkaloïden zijn gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
De omvang van de CYP3A-remmende werking is afhankelijk van de toedieningsweg van letermovir en of ciclosporine gelijktijdig wordt gebruikt.
Vanwege tijdsafhankelijke remming en gelijktijdige inductie is het mogelijk dat het netto enzymremmende effect pas bereikt wordt na 10-14 dagen. De tijd die nodig is om de steady-state van een specifiek beïnvloed geneesmiddel te bereiken, zal ook de tijd beïnvloeden die nodig is om het volledige effect op de plasmaconcentraties te bereiken. Wanneer de behandeling gestopt wordt, duurt het 10-14 dagen voordat de remmende werking verdwenen is. Als er gecontroleerd wordt, wordt dit aanbevolen in de eerste 2 weken na starten en stopzetten van letermovir (zie rubriek 4.4) en na verandering van de toedieningsweg van letermovir.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door OATP1B1/3
Letermovir is een remmer van OATP1B1/3-transporters. Toediening van letermovir kan leiden tot een klinisch relevante verhoging in de plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende OATP1B1/3-substraten.
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn HMG-CoA-reductaseremmers, fexofenadine, repaglinide en glyburide (zie tabel 2). Bij vergelijking van de toediening van letermovir zonder ciclosporine, is het effect duidelijker na intraveneuze dan na orale toediening van letermovir. De omvang van OATP1B1/3-remming op gelijktijdig toegediende geneesmiddelen is waarschijnlijk groter bij gelijktijdige toediening van letermovir met ciclosporine (een krachtige OATP1B1/3-remmer). Hiermee moet rekening worden gehouden wanneer de behandeling met letermovir wordt aangepast gedurende de behandeling met een OATP1B1/3-substraat.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2C9 en/of CYP2C19 Gelijktijdige toediening van letermovir en voriconazol (een CYP2C19-substraat) leidt tot aanzienlijk verlaagde plasmaconcentraties van voriconazol, wat erop wijst dat letermovir een inductor is van CYP2C19. CYP2C9 wordt waarschijnlijk ook geïnduceerd. Letermovir heeft het vermogen om de blootstelling aan CYP2C9- en/of CYP2C19-substraten te verlagen, mogelijk resulterend in subtherapeutische niveaus.
- Voorbeelden van dergelijke geneesmiddelen zijn warfarine, voriconazol, diazepam, lansoprazol, omeprazol, esomeprazol, pantoprazol, tilidine en tolbutamide (zie tabel 2).
Het effect is naar verwachting minder duidelijk voor oraal letermovir zonder ciclosporine dan voor intraveneus letermovir met of zonder ciclosporine, of oraal letermovir met ciclosporine. Hiermee moet rekening worden gehouden wanneer de behandeling met letermovir wordt aangepast gedurende de behandeling met een CYP2C9- of CYP2C19-substraat. Zie ook algemene informatie over inductie hierboven met betrekking tot het tijdsverloop van de interactie.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2C8
In vitro remt letermovir CYP2C8, maar afgaande op zijn inductiepotentieel kan het ook CYP2C8 induceren. Het in-vivo-nettoresultaat is onbekend.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat voornamelijk geëlimineerd wordt door CYP2C8 is repaglinide (zie tabel 2). Gelijktijdig gebruik van repaglinide en letermovir met of zonder ciclosporine wordt niet aangeraden.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door P-gp in de darm
Letermovir is een inductor van intestinaal P-gp. Toediening van letermovir kan resulteren in een klinisch relevante verlaging van plasmaconcentraties van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die significant getransporteerd worden door P-gp in de darm zoals dabigatran en sofusbuvir.
Geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door CYP2B6, UGT1A1 of getransporteerd door BCRP of OATP2B1
Letermovir is in vivo een algemene inductor maar ook is waargenomen dat het in vitro een remmer is van CYP2B6, UGT1A1, BCRP en OATP2B1. Het in-vivo-netto-effect is onbekend. Daarom kunnen de plasmaconcentraties van geneesmiddelen die substraten van deze enzymen of transporters zijn, hoger of lager zijn bij gelijktijdige toediening met letermovir. Aanvullende controle kan raadzaam zijn. Raadpleeg de productinformatie van de desbetreffende geneesmiddelen.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat wordt gemetaboliseerd door CYP2B6 is bupropion.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden gemetaboliseerd door UGT1A1 zijn raltegravir en dolutegravir.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden getransporteerd door BCRP zijn onder meer rosuvastatine en sulfasalazine.
- Een voorbeeld van een geneesmiddel dat wordt getransporteerd door OATP2B1 is celiprolol.
Geneesmiddelen die worden getransporteerd door de niertransporter OAT3
In-vitro-gegevens tonen aan dat letermovir een remmer is van OAT3; daarom kan letermovir in vivo een OAT3-remmer zijn. Plasmaconcentraties van geneesmiddelen die getransporteerd worden door OAT3 kunnen verhoogd zijn.
- Voorbeelden van geneesmiddelen die worden getransporteerd door OAT3 zijn ciprofloxacine, tenofovir, imipenem en cilastatine.
Algemene informatie
Als dosisaanpassingen van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen worden doorgevoerd vanwege behandeling met letermovir, dienen de doses opnieuw te worden aangepast wanneer de behandeling met letermovir is voltooid. Een dosisaanpassing kan ook nodig zijn wanneer er van toedieningsweg of immunosuppressivum wordt veranderd.
Tabel 2 geeft een lijst met vastgestelde of mogelijk klinisch significante geneesmiddelinteracties. De beschreven geneesmiddelinteracties zijn gebaseerd op onderzoeken bij volwassenen die zijn uitgevoerd met letermovir of het zijn verwachte geneesmiddelinteracties die met letermovir kunnen optreden (zie rubriek 4.3, 4.4, 5.1 en 5.2).
Tabel 2: Interacties en dosisaanbevelingen met andere geneesmiddelen. Houd er rekening mee dat de tabel niet volledig is, maar voorbeelden geeft van klinisch relevante interacties. Zie ook de algemene tekst over geneesmiddelinteracties hierboven.
Tenzij anders aangegeven, zijn interactie-onderzoeken bij volwassenen uitgevoerd met oraal letermovir zonder ciclosporine. Houd er rekening mee dat het interactiepotentieel en de klinische consequenties anders kunnen zijn afhankelijk van of letermovir oraal of intraveneus wordt toegediend en of ciclosporine gelijktijdig gebruikt wordt. Wanneer de toedieningsweg of het immunosuppressivum veranderd wordt, moet de aanbeveling over gelijktijdige toediening herzien worden.
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antibiotica | ||
| nafcilline | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Nafcilline kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en nafcilline wordt niet aanbevolen. |
| Antischimmelmiddelen | ||
fluconazol (enkelvoudige dosis van 400 mg)/letermovir (enkelvoudige dosis van 480 mg) | ↔ fluconazol AUC 1,03 (0,99; 1,08) Cmax 0,95 (0,92; 0,99) ↔ letermovir AUC 1,11 (1,01; 1,23) Cmax 1,06 (0,93; 1,21) Interactie bij steady-state niet onderzocht. Verwacht: ↔ fluconazol ↔ letermovir | Geen dosisaanpassing vereist. |
itraconazol (200 mg eenmaal daags PO)/letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↔ itraconazol AUC 0,76 (0,71; 0,81) Cmax 0,84 (0,76; 0,92) ↔ letermovir AUC 1,33 (1,17; 1,51) Cmax 1,21 (1,05; 1,39) | Geen dosisaanpassing vereist. |
posaconazol‡ (enkelvoudige dosis van 300 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ posaconazol AUC 0,98 (0,82; 1,17) Cmax 1,11 (0,95; 1,29) | Geen dosisaanpassing vereist. |
voriconazol‡ (tweemaal daags 200 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↓ voriconazol AUC 0,56 (0,51; 0,62) Cmax 0,61 (0,53; 0,71) (CYP2C9/19-inductie) | Als gelijktijdige toediening noodzakelijk is, wordt TDM voor voriconazol aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir of immunosuppressivum. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antimycobacteriële middelen | ||
| rifabutine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Rifabutine kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en rifabutine wordt niet aanbevolen. |
| rifampicine | Meervoudige doses rifampicine verlagen de plasmaconcentraties van letermovir. Gelijktijdige toediening van letermovir en rifampicine wordt niet aanbevolen. | |
| (600 mg enkelvoudige dosis PO)/ letermovir (480 mg enkelvoudige dosis PO) | ↔ letermovir AUC 2,03 (1,84; 2,26) Cmax 1,59 (1,46; 1,74) C24 2,01 (1,59; 2,54) (OATP1B1/3- en/of P-gp-remming) | |
| (600 mg enkelvoudige dosis intraveneus)/ letermovir (480 mg enkelvoudige dosis PO) | ↔ letermovir AUC 1,58 (1,38; 1,81) Cmax 1,37 (1,16; 1,61) C24 0,78 (0,65; 0,93) (OATP1B1/3- en/of P-gp-remming) | |
| (600 mg eenmaal daags PO)/ letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↓ letermovir AUC 0,81 (0,67; 0,98) Cmax 1,01 (0,79; 1,28) C24 0,14 (0,11; 0,19) (Som van OATP1B1/3-en/of P-gp-remming en P-gp/UGT-inductie) | |
(600 mg eenmaal daags PO (24 uur na rifampicine)§/ letermovir (480 mg eenmaal daags PO) | ↓ letermovir AUC 0,15 (0,13; 0,17) Cmax 0,27 (0,22; 0,31) C24 0,09 (0,06; 0,12) (P-gp/UGT-inductie) | |
| Antipsychotica | ||
| thioridazine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Thioridazine kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en thioridazine wordt niet aanbevolen. |
| Endotheline-antagonisten | ||
| bosentan | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Bosentan kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en bosentan wordt niet aanbevolen. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Antivirale middelen | ||
aciclovir‡ (enkelvoudige dosis van 400 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ aciclovir AUC 1,02 (0,87; 1,2) Cmax 0,82 (0,71; 0,93) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| valaciclovir | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ valaciclovir | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Kruidenproduct | ||
Sint-janskruid (Hypericum perforatum) | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Sint-janskruid kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en sint-janskruid is gecontra-indiceerd. |
| Anti-hiv-geneesmiddelen | ||
| efavirenz | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) ↑ of ↓ efavirenz (CYP2B6-remming of -inductie) | Efavirenz kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en efavirenz wordt niet aanbevolen. |
| etravirine, nevirapine, ritonavir, lopinavir | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Deze antivirale middelen kunnen de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir met deze antivirale middelen wordt niet aanbevolen. |
| HMG-CoA-reductaseremmers | ||
atorvastatine‡ (enkelvoudige dosis van 20 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ atorvastatine AUC 3,29 (2,84; 3,82) Cmax 2,17 (1,76; 2,67) (CYP3A-, OATP1B1/3-remming) | Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. De dosis atorvastatine mag de dagelijkse dosis van 20 mg niet overschrijden bij gelijktijdige toediening met letermovir#. Hoewel de omvang van de stijging van de plasmaconcentraties van atorvastatine bij gelijktijdige toediening van letermovir en ciclosporine niet is onderzocht, is deze naar verwachting groter dan met alleen letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is atorvastatine gecontra-indiceerd. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| simvastatine, pitavastatine, rosuvastatine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ HMG-CoA- reductaseremmers (CYP3A-, OATP1B1/3-remming) | Letermovir kan de plasmaconcentraties van deze statines substantieel verhogen. Gelijktijdig gebruik met letermovir alleen wordt niet aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is het gebruik van deze statines gecontra-indiceerd. |
| fluvastatine, pravastatine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ HMG-CoA- reductaseremmers (OATP1B1/3- en/of BCRP-remming) | Letermovir kan de concentraties statine in plasma verhogen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met deze statines, kan een dosisverlaging van de statine nodig zijn#. Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, wordt pravastatine niet aanbevolen, terwijl voor fluvastatine een dosisreductie nodig kan zijn#. Er dienen nauwgezette controles op statinegerelateerde bijwerkingen zoals myopathie plaats te vinden. |
| Immunosuppressiva | ||
ciclosporine (enkelvoudige dosis van 50 mg)/letermovir (240 mg per dag) | ↑ ciclosporine AUC 1,66 (1,51; 1,82) Cmax 1,08 (0,97; 1,19) (CYP3A-remming) | Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, moet de dosis van letermovir worden verlaagd naar eenmaal daags 240 mg bij volwassenen (zie rubriek 4.2 en 5.1) en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie rubriek 4.2). Als intraveneus letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt toegediend bij pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, hoeft de dosering niet te worden aangepast (zie rubriek 4.2). Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties ciclosporine in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis ciclosporine moet dienovereenkomstig worden aangepast#. |
ciclosporine (enkelvoudige dosis van 200 mg)/letermovir (240 mg per dag) | ↑ letermovir AUC 2,11 (1,97; 2,26) Cmax 1,48 (1,33; 1,65) (OATP1B1/3-remming) | |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| mycofenolaatmofetil (enkelvoudige dosis van 1 g)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ mycofenolzuur AUC 1,08 (0,97; 1,20) Cmax 0,96 (0,82; 1,12) ↔ letermovir AUC 1,18 (1,04; 1,32) Cmax 1,11 (0,92; 1,34) | Geen dosisaanpassing vereist. |
sirolimus‡ (enkelvoudige dosis van 2 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ sirolimus AUC 3,40 (3,01; 3,85) Cmax 2,76 (2,48; 3,06) (CYP3A-remming) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties sirolimus in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis sirolimus moet dienovereenkomstig worden aangepast#. Bij starten of stopzetten van gelijktijdige toediening van ciclosporine met letermovir worden frequente controles van sirolimusconcentraties aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, raadpleeg dan ook de productinformatie van sirolimus voor specifieke doseringsaanbevelingen voor gebruik van sirolimus met ciclosporine. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, kan de omvang van de stijging in de sirolimusconcentraties groter zijn dan met alleen letermovir. |
tacrolimus (enkelvoudige dosis van 5 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↑ tacrolimus AUC 2,42 (2,04; 2,88) Cmax 1,57 (1,32; 1,86) (CYP3A-remming) | Er dienen tijdens de behandeling frequente controles van de concentraties tacrolimus in volbloed plaats te vinden wanneer de toedieningsweg van letermovir wordt veranderd en na stopzetting van de behandeling met letermovir. De dosis tacrolimus moet dienovereenkomstig worden aangepast#. |
tacrolimus (enkelvoudige dosis van 5 mg)/letermovir (tweemaal daags 80 mg) | ↔ letermovir AUC 1,02 (0,97; 1,07) Cmax 0,92 (0,84; 1,00) | |
| Orale anticonceptiva | ||
ethinylestradiol (EE) (0,03 mg)/levonorgestrel (LNG)‡ enkelvoudige dosis (0,15 mg)/letermovir (480 mg per dag) | ↔ EE AUC 1,42 (1,32; 1,52) Cmax 0,89 (0,83; 0,96) ↔ LNG AUC 1,36 (1,30; 1,43) Cmax 0,95 (0,86; 1,04) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| andere systemische orale anticonceptieve steroïden | Risico op ↓ anticonceptieve steroïden | Letermovir kan de plasmaconcentraties van andere orale anticonceptiva verlagen waardoor de werkzaamheid beïnvloed wordt. Om te waarborgen dat voldoende anticonceptief effect wordt bereikt met een oraal anticonceptivum, moeten producten worden gekozen die EE en LNG bevatten. |
| Antidiabetische geneesmiddelen | ||
| repaglinide | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ of ↓ repaglinide (CYP2C8 inductie, CYP2C8- en OATP1B-remming) | Letermovir kan de concentraties repaglinide in het plasma verhogen of verlagen. (Het netto-effect is onbekend). Gelijktijdig gebruik wordt niet aanbevolen. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, stijgen de plasmaconcentraties van repaglinide naar verwachting meer als gevolg van de additionele OATP1B-remming door ciclosporine. Gelijktijdig gebruik wordt niet aanbevolen#. |
| glyburide | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ glyburide (OATP1B1/3-remming, CYP3A-remming, CYP2C9-inductie) | Letermovir kan de concentraties glyburide in het plasma verhogen. Frequente controle van de glucoseconcentraties wordt aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, raadpleeg dan ook de productinformatie van glyburide voor specifieke doseringsaanbevelingen. |
| Anti-epileptica (zie ook algemene tekst) | ||
| carbamazepine, fenobarbital | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Carbamazepine of fenobarbital kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en carbamazepine of fenobarbital wordt niet aanbevolen. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| fenytoïne | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) ↓ fenytoïne (CYP2C9/19-inductie) | Fenytoïne kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Letermovir kan de concentraties fenytoïne in het plasma verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en fenytoïne wordt niet aanbevolen. |
| Orale anticoagulantia | ||
| warfarine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ warfarine (CYP2C9-inductie) | Letermovir kan de concentraties warfarine in het plasma verlagen. Er moet een frequente controle van de internationale genormaliseerde ratio (INR-waarde) plaatsvinden wanneer warfarine gelijktijdig met letermovir wordt toegediend#. Controle wordt aanbevolen in de eerste 2 weken na starten of stopzetten van letermovir, maar ook na verandering van de toedieningsweg van letermovir of het immunosuppressivum. |
| dabigatran | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ dabigatran (intestinale P-gp-inductie) | Letermovir kan de concentraties dabigatran in het plasma verlagen en kan de werkzaamheid van dabigatran verlagen. Gelijktijdig gebruik van dabigatran moet vermeden worden vanwege het risico op verlaagde werkzaamheid van dabigatran. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is het gebruik van dabigatran gecontra-indiceerd. |
| Sedativa | ||
midazolam (enkelvoudige dosis van 1 mg intraveneus)/ letermovir (240 mg eenmaal daags PO) midazolam (enkelvoudige dosis van 2 mg PO)/ letermovir (240 mg eenmaal daags PO) | ↑ midazolam intraveneus: AUC 1,47 (1,37; 1,58) Cmax 1,05 (0,94; 1,17) PO: AUC 2,25 (2,04; 2,48) Cmax 1,72 (1,55; 1,92) (CYP3A-remming) | Nauwlettende klinische controle op ademhalingsdepressie en/of verlengde sedatie moet plaatsvinden tijdens gelijktijdige toediening van letermovir met midazolam. Dosisaanpassing van midazolam moet overwogen worden#. De stijging in de plasmaconcentratie van midazolam kan groter zijn wanneer midazolam oraal wordt toegediend met letermovir in de klinische dosering dan met de dosis in het onderzoek. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir |
| Opioïdagonisten | ||
| Voorbeelden: alfentanil, fentanyl | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ CYP3A- gemetaboliseerde opioïden (CYP3A-remming) | Bij gelijktijdige toediening wordt frequente controle aanbevolen op bijwerkingen die verband houden met deze geneesmiddelen. Dosisaanpassing van CYP3A-gemetaboliseerde opioïden kan nodig zijn# (zie rubriek 4.4). Controle wordt ook aanbevolen als de toedieningsweg wordt veranderd. Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, kan de omvang van de stijging in de plasmaconcentraties van CPY3A-gemetaboliseerde opioïden groter zijn. Nauwgezette klinische controle op ademhalingsdepressie en/of verlengde sedatie moet plaatsvinden tijdens gelijktijdige toediening van letermovir in combinatie met ciclosporine en alfentanil of fentanyl. Raadpleeg de desbetreffende productinformatie (zie rubriek 4.4). |
| Antiaritmica | ||
| amiodaron | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ amiodaron (hoofdzakelijk CYP3A-remming en CYP2C8-remming of inductie) | Letermovir kan de concentraties amiodaron in het plasma verhogen. Frequente controle op bijwerkingen gerelateerd aan amiodaron wordt aanbevolen tijdens gelijktijdige toediening. Controle van de concentraties van amiodaron moet regelmatig plaatsvinden wanneer amiodaron gelijktijdig wordt toegediend met letermovir#. |
| kinidine | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↑ kinidine (CYP3A-remming) | Letermovir kan de concentraties kinidine in het plasma verhogen. Nauwlettende klinische controle moet plaatsvinden tijdens toediening van letermovir met kinidine. Raadpleeg de desbetreffende productinformatie#. |
| Cardiovasculaire geneesmiddelen | ||
digoxine‡ (enkelvoudige dosis van 0,5 mg)/letermovir (tweemaal daags 240 mg) | ↔ digoxine AUC 0,88 (0,80; 0,96) Cmax 0,75 (0,63; 0,89) (P-gp-inductie) | Geen dosisaanpassing vereist. |
| Gelijktijdig gebruikt geneesmiddel | Effect op concentratie† gemiddelde ratio (90 % betrouwbaarheidsinterv al) voor AUC, Cmax (waarschijnlijk werkingsmechanisme) | Aanbeveling met betrekking tot gelijktijdige toediening met letermovir | |
| Protonpompremmers | |||
| omeprazol | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ omeprazol (inductie van CYP2C19) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Letermovir kan de plasmaconcentraties van CYP2C19-substraten verlagen. Klinische controle en dosisaanpassing kunnen nodig zijn. | |
| pantoprazol | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ pantoprazol (waarschijnlijk als gevolg van inductie van CYP2C19) Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↔ letermovir | Letermovir kan de plasmaconcentraties van CYP2C19-substraten verlagen. Klinische controle en dosisaanpassing kunnen nodig zijn. | |
| Alertheidsbevorderende middelen | |||
| modafinil | Interactie niet onderzocht. Verwacht: ↓ letermovir (P-gp/UGT-inductie) | Modafinil kan de plasmaconcentraties van letermovir verlagen. Gelijktijdige toediening van letermovir en modafinil wordt niet aanbevolen. | |
*Deze tabel is niet volledig. † ↓ = verlaging, ↑ = verhoging ↔ = geen klinisch relevante verandering. ‡ Eenrichtingsinteractieonderzoek ter beoordeling van het effect van letermovir op het gelijktijdig toegediende geneesmiddel. § Deze gegevens zijn het effect van rifampicine op letermovir 24 uur na de laatste dosis rifampicine. #Zie de desbetreffende productinformatie. | |||
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van letermovir bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3).
Letermovir wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden die geen anticonceptie gebruiken.
Borstvoeding
Het is niet bekend of letermovir in de moedermelk wordt uitgescheiden. Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat letermovir in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat de behandeling met letermovir moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen effecten waargenomen op de vrouwelijke vruchtbaarheid bij ratten. Onomkeerbare testistoxiciteit en vermindering van de vruchtbaarheid is waargenomen bij mannelijke ratten, maar niet bij mannelijke muizen of mannelijke apen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Letermovir kan geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid en vertigo zijn gemeld bij sommige patiënten tijdens behandeling met letermovir, wat invloed kan hebben op de rijvaardigheid en het vermogen van de patiënt om machines te bedienen (zie rubriek 4.8).
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De beoordeling van de veiligheid van letermovir is gebaseerd op drie klinische fase 3-onderzoeken.
HSCT
In P001 kregen 565 volwassen HSCT-ontvangers letermovir of placebo tot en met week 14 na de transplantatie en werden ze gevolgd voor de veiligheid tot en met week 24 na de transplantatie (zie rubriek 5.1). De meest gemelde bijwerkingen die bij ten minste 1 % van de proefpersonen in de letermovir-groep en met een hogere frequentie dan in de placebogroep voorkwamen, waren: misselijkheid (7,2 %), diarree (2,4 %) en braken (1,9 %). De meest gemelde bijwerkingen die tot stopzetting van de behandeling met letermovir leidden, waren: misselijkheid (1,6 %), braken (0,8 %) en buikpijn (0,5 %).
In P040 kregen 218 volwassen HSCT-ontvangers letermovir of placebo van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT en werden ze gevolgd op veiligheid tot en met week 48 na de HSCT (zie rubriek 5.1). De bijwerkingen die werden gemeld kwamen overeen met het veiligheidsprofiel van letermovir zoals beschreven in onderzoek P001.
Niertransplantatie
In P002 kregen 292 volwassen ontvangers van een niertransplantatie letermovir tot en met week 28 (~200 dagen) na de transplantatie (zie rubriek 5.1).
Samenvatting van bijwerkingen in tabelvorm
De volgende bijwerkingen werden gemeld bij volwassen patiënten die in klinische onderzoeken letermovir kregen. De bijwerkingen zijn hieronder weergegeven per systeem/orgaanklasse en frequentie. De frequentiecategorieën zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000) of zeer zelden (< 1/10.000).
Tabel 3: Bijwerkingen gemeld met letermovir
| Frequentie | Bijwerkingen | ||
| Immuunsysteemaandoeningen | |||
| Soms | overgevoeligheid | ||
| Frequentie | Bijwerkingen | ||
| Voedings- en stofwisselingsstoornissen | |||
| Soms | verminderde eetlust | ||
| Zenuwstelselaandoeningen | |||
| Soms | dysgeusie, hoofdpijn | ||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | |||
| Soms | vertigo | ||
| Maag-darmstelselaandoeningen | |||
| Vaak | misselijkheid, diarree, braken | ||
| Soms | abdominale pijn | ||
| Lever- en galaandoeningen | |||
| Soms | alanine-aminotransferase verhoogd, aspartaataminotransferase verhoogd | ||
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | |||
| Soms | spierspasmen | ||
| Nier- en urinewegaandoeningen | |||
| Soms | bloedcreatinine verhoogd | ||
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | |||
| Soms | vermoeidheid, oedeem perifeer | ||
Pediatrische patiënten
De beoordeling van de veiligheid van letermovir bij pediatrische patiënten van geboorte tot 18 jaar is gebaseerd op een klinisch fase 2b-onderzoek (P030). In P030 kregen 63 HSCT-ontvangers letermovir tot en met week 14 na de HSCT. De leeftijdsverdeling was als volgt: 28 adolescenten, 14 kinderen van 7 tot 12 jaar, 13 kinderen van 2 tot 7 jaar en 8 kinderen jonger dan 2 jaar (5 van hen waren jonger dan 1 jaar). De bijwerkingen waren consistent met de bijwerkingen die gezien zijn in klinisch onderzoek van letermovir bij volwassenen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen ervaring met een overdosis met letermovir bij de mens. Tijdens klinische fase 1-onderzoeken kregen 86 gezonde volwassen proefpersonen gedurende maximaal 14 dagen doses letermovir die varieerden van 720 mg/dag tot 1440 mg/dag. Het bijwerkingenprofiel was vergelijkbaar met dat van de klinische dosis van 480 mg/dag. Er is geen specifiek antidotum beschikbaar tegen overdosering met letermovir. In geval van overdosering wordt aanbevolen de patiënt te controleren op bijwerkingen en een gepaste symptomatische behandeling in te stellen.
Het is onbekend of dialyse zal resulteren in significante verwijdering van letermovir uit de systemische circulatie.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antivirale middelen voor systemisch gebruik, direct werkend antiviraal middel, ATC-code: J05AX18
Werkingsmechanisme
Letermovir remt het CMV-DNA-terminasecomplex dat nodig is voor het knippen en verpakken van DNA voor nieuwe virusdeeltjes. Letermovir tast de vorming van genomen met de juiste eenheidslengte aan en interfereert met de rijping van virionen.
Antivirale activiteit
De mediane EC50-waarde van letermovir bij een groep klinische CMV-isolaten in een infectiecelkweekmodel was 2,1 nM (spreiding = 0,7 nM tot 6,1 nM, n = 74).
Virale resistentie
In celkweek
De CMV-genen UL51, UL56, en UL89 coderen voor subeenheden van CMV-DNA-terminase. In celkweken werden CMV-mutanten met verminderde gevoeligheid voor letermovir bevestigd. Recombinant-CMV-mutanten die substituties tot expressie brachten zijn toe te wijzen aan pUL51 (P91S), pUL56 (C25F, S229F, V231A, V231L, V236A, T244K, T244R, L254F, L257F, L257I, F261C, F261L, F261S, Y321C, L328V, M329T, A365S, N368D), en pUL89 (N320H, D344E). De EC50-waarden voor deze recombinant-CMV-mutanten waren 1,6 tot < 10 keer hoger dan die voor het wild-type referentievirus. De substituties zijn waarschijnlijk niet klinisch relevant. EC50-waarden voor recombinant-CMV-mutanten die de pUL51-substitutie A95V of pUL56-substituties N232Y, V236L, V236M, E237D, E237G, L241P, K258E, C325F, C325R, C325W, C325Y, R369G, R369M, R369S en R369T tot expressie brachten, waren 10 tot 9300 keer hoger dan die voor het wild-type referentievirus. Sommige van deze substituties zijn waargenomen bij patiënten bij wie profylaxe faalde in klinische onderzoeken (zie hieronder).
In klinische onderzoeken
In een fase 2b-onderzoek ter beoordeling van doses letermovir van 60, 120 of 240 mg/dag of placebo gedurende maximaal 84 dagen bij 131 volwassen HSCT-ontvangers, werd bij 12 met letermovir behandelde proefpersonen bij wie profylaxe faalde en van wie de monsters beschikbaar waren voor analyse een DNA-sequentieanalyse van een selectief gebied van UL56 (aminozuren 231 tot en met 369) uitgevoerd. Eén proefpersoon (die 60 mg/dag kreeg) had een letermovirresistente genotypische variant (GV) (V236M).
In een fase 3-onderzoek (P001) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 40 met letermovir behandelde volwassen proefpersonen in de FAS-populatie bij wie de profylaxe niet werkzaam was gebleken en van wie de monsters beschikbaar waren voor analyse. Bij twee proefpersonen werden letermovir-resistente GV’s gedetecteerd, allebei met substituties die toe te wijzen waren aan pUL56. Eén proefpersoon had de substitutie V236M en de andere had de substitutie E237G. Een andere proefpersoon, die detecteerbaar CMV-DNA had bij aanvang (en daarom niet in de FAS-populatie opgenomen was), had de pUL56-substituties C325W en R369T. Deze werden waargenomen na het stoppen met letermovir.
In een fase 3-onderzoek (P040) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 32 volwassen proefpersonen (ongeacht de behandelingsgroep) bij wie de profylaxe niet werkzaam was of die vroegtijdig stopten met CMV-viremie. Er werden geen aan letermovirresistentie gerelateerde substituties gedetecteerd boven de gevalideerde testgrens van 5%.
In een fase 3-onderzoek (P002) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledig coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters die waren verkregen van 52 met letermovir behandelde volwassen proefpersonen met CMV-ziekte of die vroegtijdig stopten met CMV-viremie. Er werden geen aan letermovirresistentie gerelateerde substituties gedetecteerd boven de gevalideerde testgrens van 5%.
In een fase 2b-onderzoek (P030) werd er een DNA-sequentieanalyse van de volledige coderende gebieden van UL51, UL56 en UL89 uitgevoerd op monsters van 10 met letermovir behandelde pediatrische patiënten tijdens een consult om een CMV-infectie te bespreken. Er werden in totaal 2 aan letermovirresistentie gerelateerde substituties, die beiden toe te wijzen waren aan pUL56, gedetecteerd bij 2 proefpersonen. Eén proefpersoon had de substitutie R369S en de andere proefpersoon had de substitutie C325W.
Kruisresistentie
Kruisresistentie met geneesmiddelen met een ander werkingsmechanisme is niet waarschijnlijk. Letermovir is volledig werkzaam tegen virussen met substituties die resistentie veroorzaken tegen CMV-DNA-polymeraseremmers (ganciclovir, cidofovir en foscarnet). Een selectie van recombinant-CMV-stammen met substituties die letermovirresistentie veroorzaken was volledig gevoelig voor cidofovir, foscarnet en ganciclovir met de uitzondering van een recombinante stam met de pUL56-substitutie E237G. Deze draagt bij aan een 2,1-voudige verlaging in ganciclovir-gevoeligheid vergeleken met het wild-type.
Cardiale elektrofysiologie
Het effect van letermovir bij intraveneus toegediende doses tot 960 mg op het QTc-interval werd geëvalueerd in een gerandomiseerde, met placebo en werkzaam middel gecontroleerde (moxifloxacine 400 mg oraal) cross-over QT-onderzoek in 4 perioden met enkelvoudige dosis bij 38 gezonde volwassen proefpersonen. Letermovir verlengt het QTc-interval na de intraveneuze dosis van 960 mg niet in klinisch relevante mate, met plasmaconcentraties die ongeveer het 2-voudige bedragen van de concentraties bij de intraveneuze dosis van 480 mg.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie
P001: Profylaxe tot en met week 14 (~100 dagen) na de HSCT
Om letermovirprofylaxe als een preventieve strategie voor CMV-infectie of -ziekte te evalueren, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (P001) bij volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene HSCT. Proefpersonen werden gerandomiseerd (2:1) en kregen ofwel letermovir in een dosis van 480 mg eenmaal daags of een aangepaste dosis van 240 mg bij gelijktijdig gebruik met ciclosporine, ofwel placebo. De randomisatie werd gestratificeerd naar onderzoekslocatie en risico (hoog versus laag) op CMV-reactivatie op het moment van toetreding tot het onderzoek. Er werd met letermovir begonnen na de HSCT (dag 0-28 na de HSCT) en de behandeling werd voortgezet tot en met week 14 na de HSCT. Letermovir werd ofwel oraal ofwel intraveneus toegediend; de dosis letermovir was gelijk, ongeacht de wijze van toediening. Proefpersonen werden tot en met week 24 na de HSCT gecontroleerd op het primaire werkzaamheidseindpunt waarna een verlengde follow-up plaatsvond tot en met week 48 na de HSCT.
Proefpersonen kregen wekelijks CMV-DNA-controle tot week 14 na de HSCT en vervolgens elke twee weken tot week 24 na de HSCT, met initiatie van standaardzorg preëmptieve CMV-therapie wanneer CMV-DNA-emie als klinisch significant werd beschouwd. Proefpersonen kregen een verlengde follow-up tot en met week 48 na de HSCT.
Van de 565 behandelde proefpersonen kregen er 373 letermovir (waaronder 99 proefpersonen die ten minste één intraveneuze dosis kregen) en kregen er 192 placebo (waaronder 48 proefpersonen die ten minste één intraveneuze dosis kregen). De mediane tijd tot de start van de behandeling met letermovir was 9 dagen na transplantatie. Bij 37 % van de proefpersonen was sprake van engraftment bij aanvang van de behandeling. De mediane leeftijd was 54 jaar (spreiding: 18 tot 78 jaar), 56 (15,0 %) proefpersonen waren 65 jaar of ouder; 58 % was man; 82 % was wit, 10 % was Aziatisch, 2 % was zwart of Afrikaans en 7 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst. Bij aanvang kreeg 50 % van de proefpersonen een myeloablatieve behandeling, 52 % kreeg ciclosporine en 42 % kreeg tacrolimus. De meest voorkomende hoofdredenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (38 %), myeloblastisch syndroom (15 %) en lymfoom (13 %). Twaalf procent (12 %) van de proefpersonen was bij aanvang CMV-DNA-positief.
Bij aanvang liep 31 % van de proefpersonen een hoog risico op reactivatie, vastgesteld op basis van een of meer van de volgende criteria: humaan leukocytenantigeen (HLA)-gerelateerde donor (broer/zus) met ten minste één mismatch op een van de volgende drie HLA-loci: HLA-A, -B of -DR, haplo-identieke donor; niet-verwante donor met ten minste één mismatch op een van de volgende vier HLA-loci: HLA-A, -B, -C en -DRB1; gebruik van bloed uit de navelstreng als bron van stamcellen; gebruik van ex vivo T-cel-gedepleteerde transplantaten; graad 2 of hoger graft-versus-hostziekte (GvHD), waarvoor behandeling met systemische corticosteroïden nodig was.
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van klinisch significante CMV-infectie in P001 was gedefinieerd als de incidentie van CMV-DNA-emie waarvoor anti-CMV preëmptieve therapie (PET) nodig was of het optreden van CMV-eindorgaanziekte. De Non-Completer = Failure (NC = F) -methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die zich voor week 24 na de HSCT uit het onderzoek terugtrokken of bij wie in week 24 na de HSCT een resultaat ontbrak, geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Letermovir bleek in de analyse van het primaire eindpunt werkzamer te zijn dan placebo, zoals te zien is in tabel 4. Het geschatte behandelingsverschil van -23,5 % was statistisch significant (eenzijdige p-waarde < 0,0001).
Tabel 4: P001: werkzaamheidsresultaten bij HSCT-ontvangers (NC = F-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (N = 325) n (%) | Placebo (N= 170) n (%) |
Primair werkzaamheidseindpunt (Aantal proefpersonen bij wie de profylaxe faalde in week 24) Redenen voor falen† Klinisch significante CMV-infectie CMV-DNA-emie waarvoor anti-CMV PET nodig was CMV-eindorgaanziekte Teruggetrokken uit het onderzoek Ontbrekend resultaat Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir- placebo)§ Verschil (95 % BI) p-waarde | 122 (37,5) 57 (17,5) 52 (16,0) 5 (1,5) 56 (17,2) 9 (2,8) -23,5 (-32,5; -14,6) < 0,0001 | 103 (60,6) 71 (41,8) 68 (40,0) 3 (1,8) 27 (15,9) 5 (2,9) |
† De categorieën van het falen van de behandeling sluiten elkaar wederzijds uit en zijn gebaseerd op de hiërarchie van categorieën in de vermelde volgorde. § 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (hoog of laag risico). Er werd een eenzijdige p-waarde van ≤ 0,0249 gebruikt om de statistische significantie te bepalen. FAS = Full analysis set; FAS omvat alle gerandomiseerde proefpersonen die ten minste één dosis onderzoeksgeneesmiddel hebben gekregen. Proefpersonen met detecteerbaar CMV-DNA bij aanvang maken geen onderdeel uit van de FAS. Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Non-Completer = Failure (NC = F)-methode. Met de NC = F-methode werd behandelingsfalen gedefinieerd als alle proefpersonen met een klinisch significante CMV-infectie of die zich voortijdig terugtrokken uit het onderzoek of in de periode tot en met het bezoek van week 24 na HSCT een ontbrekend resultaat hadden. N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep. n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie. Opmerking: het aantal proefpersonen met detecteerbaar CMV-viraal-DNA op dag 1 dat een klinisch significante CMV-infectie kreeg in de letermovirgroep was 64,6 % (31/48) vergeleken met 90,9 % (20/22) in de placebogroep tot en met week 24 na de HSCT. Het geschatte verschil (95 %BI voor het verschil) bedroeg -26,1 % (-45,9 %, -6,3 %), met een nominaal eenzijdige p-waarde van < 0,0048. | ||
Factoren die in verband werden gebracht met CMV-DNA-emie na week 14 na de HSCT bij met letermovir behandelde proefpersonen waren een hoog risico op CMV-reactivatie bij aanvang, GvHD, het gebruik van corticosteroïden en CMV-negatieve donorserostatus.
Figuur 1: P001: Kaplan-Meier-curve van tijd tot initiatie van anti-CMV PET of aanvang van CMV-eindorgaanziekte tot en met week 24 na transplantatie bij HSCT-ontvangers (FAS-populatie)
Er waren geen verschillen in de incidentie van of de tijd tot engraftment tussen de letermovir- en de placebogroep.
De werkzaamheid viel in alle subgroepen consistent gunstiger uit voor letermovir, met inbegrip van laag en hoog risico voor CMV-reactivatie, conditioneringsbehandelingen en gelijktijdig toegediende immunosuppressieve behandelingen (zie figuur 2).
Figuur 2: P001: forest plot van het percentage proefpersonen met initiatie van anti-CMV PET of met CMV-eindorgaanziekte tot en met week 24 na de HSCT per geselecteerde subgroep (NC = F-methode, FAS-populatie)
NC = F, Non-Completer = Failure. Met de NC = F-methode werden proefpersonen die zich vóór week 24 na transplantatie uit het onderzoek terugtrokken of bij wie in week 24 na transplantatie een resultaat ontbrak, geregistreerd als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
P040: Profylaxe van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT De werkzaamheid van verlengde letermovirprofylaxe van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT bij patiënten met een risico op late CMV-infectie en -ziekte werd beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (P040) bij volwassen CMV-seropositieve ontvangers [R+] van een allogene HSCT. In aanmerking komende proefpersonen die de letermovirprofylaxe voltooiden tot en met ~100 dagen na de HSCT werden gerandomiseerd (2:1) naar letermovir of placebo van week 14 tot en met week 28 na de HSCT. Proefpersonen werden tot en met week 28 na de HSCT gemonitord op het primaire werkzaamheidseindpunt waarna een verlengde follow-upperiode zonder behandeling plaatsvond tot en met week 48 na de HSCT.
Van de 218 behandelde proefpersonen kregen 144 proefpersonen letermovir en kregen er 74 placebo. De mediane leeftijd was 55 jaar (spreiding: 20 tot 74 jaar); 62 % was man, 79 % was wit, 11 % was Aziatisch, 2 % was zwart en 10 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst. De meest voorkomende redenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (42 %), acute lymfocytaire leukemie (15 %) en myelodysplastisch syndroom (11 %).
Bij aanvang van het onderzoek hadden alle proefpersonen risicofactoren voor late CMV-infectie en -ziekte, van wie er 64 % twee of meer risicofactoren hadden. De risicofactoren waren: HLA-gerelateerde donor (broer/zus) met ten minste één mismatch op een van de volgende drie HLA-loci: HLA-A, -B of -DR; haplo-identieke donor; niet-verwante donor met ten minste één mismatch op een van de volgende vier HLA-loci: HLA-A, -B, -C en -DRB1; gebruik van bloed uit de navelstreng als bron van stamcellen; gebruik van ex vivo T-cel-gedepleteerde transplantaten; ontvangst van antithymocytenglobuline; ontvangst van alemtuzumab; gebruik van systemische prednison (of equivalent) in een dosis van ≥1 mg/kg lichaamsgewicht per dag.
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van P040 was de incidentie van klinisch significante CMV-infectie tot en met week 28 na de HSCT. Klinisch significante CMV-infectie was gedefinieerd als het optreden van CMV-eindorgaanziekte of initiatie van anti-CMV PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. De Observed Failure (OF)-methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die een klinisch significante CMV-infectie ontwikkelden of die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken met viremie, geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Letermovir vertoonde in de analyse van het primaire eindpunt superieure werkzaamheid ten opzichte van placebo, zoals te zien is in tabel 5. Het geschatte behandelingsverschil van -16,1 % was statistisch significant (eenzijdige p-waarde = 0,0005). De werkzaamheid was consistent ten gunste van letermovir in subgroepen, gebaseerd op de kenmerken van de proefpersonen (leeftijd, geslacht, ras) en risicofactoren voor late CMV-infectie en -ziekte.
Tabel 5: P040: werkzaamheidsresultaten bij HSCT-ontvangers met risico op late CMV-infectie en -ziekte (OF-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (~200 dagen letermovir) (N=144) n (%) | Placebo (~100 dagen letermovir) (N=74) n (%) |
Patiënten bij wie de behandeling heeft gefaald* Klinisch significante CMV-infectie tot en met week 28† Initiatie van PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie CMV-eindorgaanziekte Teruggetrokken uit het onderzoek met CMV-viremie vóór week 28 Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir (~200 dagen letermovir) -placebo (~100 dagen letermovir))‡ Verschil (95 % BI) p-waarde | 4 (2,8) 2 (1,4) 1 (0,7) 1 (0,7) 2 (1,4) | 14 (18,9) 13 (17,6) 11 (14,9) 2 (2,7) 1 (1,4) |
-16,1 (-25,8; -6,5) 0,0005 | ||
* De categorieën van het falen van de behandeling sluiten elkaar wederzijds uit en zijn gebaseerd op de hiërarchie van categorieën in de vermelde volgorde. † Klinisch significante CMV-infectie was gedefinieerd als CMV-eindorgaanziekte (bewezen of waarschijnlijk) of initiatie van PET gebaseerd op gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. ‡ 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (haplo-identieke donor ja of nee). Er werd een eenzijdige p-waarde van ≤0,0249 gebruikt | ||
om de statistische significantie te bepalen.
Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Observed Failure (OF)-methode. Met de OF-methode werd falen gedefinieerd als alle proefpersonen die een klinisch significante CMV-infectie ontwikkelden of die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken met CMV-viremie van week 14 (~100 dagen) tot en met week 28 (~200 dagen) na de HSCT.
N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep.
n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie.
P002: Volwassen CMV-seronegatieve ontvangers van een niertransplantatie van een CMV-seropositieve donor [D+/R-]
Om de letermovirprofylaxe als een preventieve strategie voor CMV-ziekte bij ontvangers van een niertransplantatie te evalueren, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, dubbelblind, actief comparatorgecontroleerd non-inferioriteits fase 3-onderzoek (P002) bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie met een hoog risico [D+/R-]. De proefpersonen werden gerandomiseerd (1:1) naar letermovir of valganciclovir. Letermovir werd gelijktijdig gegeven met aciclovir. Valganciclovir werd gelijktijdig gegeven met een placebo bij aciclovir. De randomisatie werd gestratificeerd volgens gebruik of geen gebruik van in hoge mate cytolytische, antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie. Letermovir of valganciclovir werd opgestart tussen dag 0 en dag 7 na de niertransplantatie en voortgezet tot en met week 28 (~200 dagen) na de transplantatie. De proefpersonen werden gemonitord tot en met week 52 na de transplantatie.
Van de 589 behandelde proefpersonen kregen 292 proefpersonen letermovir en kregen er 297 valganciclovir. De mediane leeftijd was 51 jaar (spreiding: 18 tot 82 jaar); 72 % was man, 84 % was wit, 2 % was Aziatisch, 9 % was zwart, 17 % was van Latijns-Amerikaanse afkomst; en 60% kreeg een nier van een overleden donor. De meest voorkomende hoofdredenen voor transplantatie waren congenitale cystische nierziekte (17 %), hypertensie (16 %) en diabetes/diabetische nefropathie (14 %).
Primair werkzaamheidseindpunt
Het primaire werkzaamheidseindpunt van P002 was de incidentie van CMV-ziekte (CMV-eindorgaanziekte of CMV-syndroom, bevestigd door een onafhankelijke beoordelingscommissie) tot en met week 52 na de transplantatie. De OF-methode werd gebruikt, wat inhield dat proefpersonen die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken ongeacht de reden of bij wie gegevens ontbraken op het tijdstip, niet geregistreerd werden als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
In de analyse van het primaire eindpunt werd voor letermovir non-inferioriteit aangetoond ten opzichte van valganciclovir, zoals weergegeven in tabel 6.
Tabel 6: P002: werkzaamheidsresultaten bij ontvangers van een niertransplantatie (OF-methode, FAS-populatie)
| Parameter | Letermovir (N=289) n (%) | Valganciclovir (N=297) n (%) |
| CMV-ziekte* tot en met week 52 | 30 (10,4) | 35 (11,8) |
Stratum-aangepast behandelingsverschil (letermovir-valganciclovir)† Verschil (95 % BI) | -1,4 (-6,5; 3,8)‡ | |
| * Gevallen van CMV-ziekte bevestigd door een onafhankelijke beoordelingscommissie. † 95 % BI en p-waarde voor de behandelingsverschillen in responspercentage werden berekend met behulp van de voor stratum gecorrigeerde methode van Mantel-Haenszel waarbij het verschil werd | ||
gewogen door middel van het harmonische gemiddelde van de steekproefgrootte per arm voor elk stratum (gebruik/geen gebruik van in hoge mate cytolytische, antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie).
‡ Gebaseerd op een non-inferioriteitsmarge van 10%, is letermovir niet inferieur ten opzichte van valganciclovir.
Manier waarop met ontbrekende waarden werd omgegaan: Observed Failure (OF)-methode. Met de OF-methode werden deelnemers die zich vroegtijdig uit het onderzoek terugtrokken ongeacht de reden, niet geregistreerd als patiënten bij wie de behandeling had gefaald.
Opmerking: proefpersonen die werden gerandomiseerd naar de letermovirgroep kregen aciclovir voor de profylaxe van herpessimplexvirus (HSV) en varicellazostervirus (VZV). Proefpersonen die werden gerandomiseerd naar de groep met valganciclovir kregen een placebo bij aciclovir.
N = aantal proefpersonen in elke behandelgroep.
n (%) = Aantal (percentage) proefpersonen in elke subcategorie.
De werkzaamheid was vergelijkbaar in alle subgroepen, waaronder geslacht, ras, regio en gebruik of geen gebruik van in hoge mate cytolytische antilymfocyten-immuuntherapie tijdens inductie.
Pediatrische patiënten
P030: Pediatrische ontvangers van een allogene hematopoëtische stamceltransplantatie Om letermovirprofylaxe te evalueren als preventieve strategie voor CMV-infectie of -ziekte bij pediatrische transplantatieontvangers, werd de werkzaamheid van letermovir beoordeeld in een multicenter, open-label, enkelarmig fase 2b-onderzoek (P030) bij pediatrische ontvangers van een allogene HSCT. Het onderzoeksgeneesmiddel werd gestart na de HSCT (dag 0-28 na de HSCT) en voortgezet tot en met week 14 na de HSCT. Het onderzoeksgeneesmiddel werd oraal of intraveneus gegeven. De dosis letermovir was gebaseerd op leeftijd, lichaamsgewicht en formulering.
Van de 63 behandelde proefpersonen waren er 8 in de leeftijd van 0 tot 2 jaar, 27 waren 2 tot 12 jaar en 28 waren 12 tot 18 jaar. Bij aanvang kreeg 87 % van de proefpersonen een myeloablatieve behandeling, kreeg 67 % ciclosporine en kreeg 27 % tacrolimus. De meest voorkomende primaire redenen voor transplantatie waren acute myeloïde leukemie (18 %) en aplastische anemie (10 %) in de algehele populatie, en gecombineerde immunodeficiëntie (37,5 %) en familiaire hemofagocytaire lymfohistiocytose (25,0 %) bij kinderen jonger dan 2 jaar.
Secundair werkzaamheidseindpunt
De werkzaamheidseindpunten van P030 waren secundair en omvatten de incidentie van klinisch significante CMV-infectie tot en met week 14 na de HSCT en tot en met week 24 na de HSCT. Klinisch significante CMV-infectie werd gedefinieerd als het optreden van CMV-eindorgaanziekte of het starten van anti-CMV PET op basis van gedocumenteerde CMV-viremie en de klinische toestand van de proefpersoon. De incidentie van klinisch significante CMV-infectie was respectievelijk 7,1 % en 10,7 % tot en met week 14 na de HSCT en week 24 na de HSCT.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Bij gezonde volwassen proefpersonen is de farmacokinetiek van letermovir na orale en intraveneuze toediening beschreven. De blootstelling aan letermovir steeg op een meer dan dosisproportionele wijze bij zowel orale als intraveneuze toediening. Het mechanisme is vermoedelijk saturatie/auto-inhibitie van OATP1B1/3. De farmacokinetiek van letermovir is ook beschreven na orale en intraveneuze toediening bij volwassen HSCT-ontvangers (zie tabel 7) en pediatrische HSCT-ontvangers (zie tabel 9 en 10) en na orale toediening bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie (zie tabel 8).
Gezonde volwassen proefpersonen
De geometrisch gemiddelde steady-state AUC- en Cmax-waarden bedroegen respectievelijk 71.500 ng•u/ml en 13.000 ng/ml bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir.
Letermovir bereikte de steady-state in 9 tot 10 dagen met een accumulatieratio van 1,2 voor AUC en 1,0 voor Cmax.
Volwassen HSCT-ontvangers
De AUC van letermovir werd geschat met behulp van populatie-farmacokinetische analyses van fase 3-gegevens uit P001 (zie tabel 7). Verschillen in blootstelling tussen behandelschema’s zijn niet klinisch relevant. De werkzaamheid was consistent bij alle blootstellingen die werden waargenomen in P001.
Tabel 7: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) bij volwassen HSCT-ontvangers
| Behandelschema | Mediaan (90 % voorspellingsinterval)* |
| 480 mg oraal, geen ciclosporine | 34.400 (16.900, 73.700) |
| 480 mg intraveneus, geen ciclosporine | 100.000 (65.300, 148.000) |
| 240 mg oraal, met ciclosporine | 60.800 (28.700, 122.000) |
| 240 mg intraveneus, met ciclosporine | 70.300 (46.200, 106.000) |
| * Populatie post-hoc-voorspellingen uit de populatie PK-analyse met gebruik van fase 3-gegevens | |
Volwassen ontvangers van een niertransplantatie
De AUC van letermovir werd geschat met behulp van een populatie-farmacokinetische analyse van fase 3-gegevens uit P002 (zie tabel 8). De werkzaamheid was consistent in het bereik van blootstellingen dat werd waargenomen in P002.
Tabel 8: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie
| Behandelschema | Mediaan (90 % voorspellingsinterval)* |
| 480 mg oraal, geen ciclosporine | 62.200 (28.900, 145.000) |
| 240 mg oraal, met ciclosporine | 57.700 (26.900, 135.000) |
* Medianen en 90 % voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het fase 3 populatie-PK-model met interindividuele variabiliteit. Opmerking: de PK van letermovir werd niet onderzocht na intraveneuze toediening bij ontvangers van een niertransplantatie; de verwachte AUC na intraveneuze toediening is echter vergelijkbaar met de door het model voorspelde AUC na intraveneuze toediening bij HSCT-ontvangers (zie Tabel 7). | |
Absorptie
Letermovir werd bij gezonde volwassen proefpersonen snel geabsorbeerd met een mediane tijd tot de maximale plasmaconcentratie (Tmax) van 1,5 tot 3,0 uur, waarna de plasmaconcentratie op bifasische wijze daalde. Bij volwassen HSCT-ontvangers werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 35 % bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir, toegediend zonder ciclosporine. De interindividuele variabiliteit voor biologische beschikbaarheid werd geschat op ongeveer 37 %. Bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 60 % bij oraal eenmaal daags 480 mg letermovir, toegediend zonder ciclosporine.
Effect van ciclosporine
Bij volwassen HSCT-ontvangers verhoogde de gelijktijdige toediening van ciclosporine de plasmaconcentraties van letermovir als gevolg van remming van OATP1B. Bij patiënten werd de biologische beschikbaarheid van letermovir geschat op ongeveer 85 % bij oraal eenmaal daags 240 mg letermovir, gelijktijdig toegediend met ciclosporine.
Als letermovir gelijktijdig wordt toegediend met ciclosporine, is de aanbevolen dosering letermovir eenmaal daags 240 mg bij volwassen en pediatrische patiënten die minstens 30 kg wegen (zie rubriek 4.2). Als intraveneus letermovir gelijktijdig met ciclosporine wordt gegeven aan pediatrische patiënten die minder dan 30 kg wegen, dan hoeft de dosering niet te worden aangepast (zie rubriek 4.2).
Effect van voedsel
Bij gezonde volwassen proefpersonen had orale toediening van een enkele dosis letermovir tablet van 480 mg met een gebruikelijke vet- en calorierijke maaltijd geen effect op de totale blootstelling (AUC) en dit resulteerde in een toename van ongeveer 30 % in de maximale concentraties (Cmax) van letermovir. Letermovir tabletten mogen oraal met of zonder voedsel worden gegeven, zoals bij de klinische onderzoeken (zie rubriek 4.2).
Bij gezonde volwassen proefpersonen resulteerde orale toediening van een enkele dosis letermovir granulaat van 240 mg met zacht voedsel (pudding of appelmoes) in een stijging van ongeveer 13 % en 20 % van de totale blootstelling (AUC) en in een toename van ongeveer 25 % en 33 % in de maximale concentraties (Cmax) van letermovir. Letermovir granulaat mag met zacht voedsel worden gegeven, zoals bij de pediatrische onderzoeken (zie rubriek 4.2).
Distributie
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses wordt het gemiddelde steady-state distributievolume na intraveneuze toediening bij volwassen HSCT-ontvangers geschat op 45,5 l.
Letermovir wordt in vitro in hoge mate gebonden (98,2 %) aan menselijke plasmaproteïnen, onafhankelijk van het geëvalueerde concentratiebereik (3 tot 100 mg/l). Bij lagere concentraties werd enige saturatie waargenomen. De bloed/plasma-verdelingscoëfficiënt van letermovir is 0,56 en is onafhankelijk van het in vitro geëvalueerde concentratiebereik (0,1 tot 10 mg/l).
Uit preklinische distributieonderzoeken blijkt dat letermovir naar de organen en weefsels wordt gedistribueerd, waarbij de hoogste concentraties werden waargenomen in het spijsverteringskanaal, de galwegen en de lever, en de laagste concentraties in de hersenen.
Biotransformatie
Het grootste deel van de aan letermovir gerelateerde componenten in het plasma bestaat uit onveranderde moederverbinding (96,6 %). Er worden geen belangrijke metabolieten in het plasma gedetecteerd. Letermovir wordt deels geëlimineerd via door UGT1A1/1A3 gemedieerde glucuronidatie.
Eliminatie
De gemiddelde schijnbare terminale halfwaardetijd van letermovir is ongeveer 12 uur bij een dosis van 480 mg letermovir intraveneus bij gezonde volwassen proefpersonen. De belangrijkste eliminatieroutes van letermovir zijn zowel uitscheiding via de gal als directe glucuronidatie. Bij het proces zijn de hepatische opnametransporters OATP1B1/3 betrokken, gevolgd door UGT1A1/3 gekatalyseerde glucuronidatie.
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses wordt de schijnbare steady-state klaring (CL) van letermovir na intraveneuze toediening van 480 mg bij volwassen HSCT-ontvangers geschat op 4,84 l/u. De interindividuele variabiliteit voor CL wordt geschat op 24,6 %.
Uitscheiding
Na orale toediening van radioactief gelabeld letermovir, werd 93,3 % van de radioactiviteit teruggevonden in de feces. Het grootste deel van letermovir werd via de gal uitgescheiden als onveranderde moederverbinding met een kleine hoeveelheid (6 % van de dosis) als een acyl-glucuronide metaboliet in de feces. Het acyl-glucuronide is instabiel in feces. De uitscheiding van letermovir via de urine was verwaarloosbaar (< 2 % van de dosis).
Farmacokinetiek bij speciale populaties
Leverfunctiestoornis
De AUC van ongebonden letermovir was respectievelijk ongeveer 81 % en 4 keer hoger bij volwassen proefpersonen met een matige (Child-Pugh-klasse B [CP-B], score van 7-9) en ernstige (Child-Pugh-klasse C [CP-C], score van 10-15) leverfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde volwassen proefpersonen. De veranderingen in de blootstelling aan letermovir bij volwassen proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis zijn niet klinisch relevant.
Duidelijke verhogingen in de ongebonden blootstelling aan letermovir worden verwacht bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis in combinatie met een matige of ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 4.2).
Nierfunctiestoornis
Klinisch onderzoek bij een populatie met een nierfunctiestoornis
De AUC van ongebonden letermovir was respectievelijk ongeveer 115 en 81 % hoger bij volwassen proefpersonen met respectievelijk een matige (eGFR van 31,0 tot 56,8 ml/min/1,73m2) en ernstige (eGFR van 11,9 tot 28,1 ml/min/1,73m2) nierfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde volwassen proefpersonen. De veranderingen in de blootstelling aan letermovir als gevolg van een matige of ernstige nierfunctiestoornis worden niet als klinisch relevant beschouwd. Er is geen onderzoek gedaan naar proefpersonen met terminale nierziekte.
Na een niertransplantatie (P002)
Op basis van een populatie-farmacokinetische analyse was de AUC van letermovir ongeveer 12 %, 27 % en 35 % hoger bij volwassen proefpersonen met respectievelijk een lichte (CrCl hoger dan of gelijk aan 60 tot minder dan 90 ml/min), matige (CrCl hoger dan of gelijk aan 30 tot minder dan 60 ml/min) en ernstige (CrCl hoger dan of gelijk aan 15 tot minder dan 30 ml/min) nierfunctiestoornis, vergeleken met volwassen proefpersonen met een CrCl hoger dan of gelijk aan 90 ml/min. Deze veranderingen worden niet als klinisch relevant beschouwd.
Gewicht
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses bij gezonde volwassen proefpersonen wordt de AUC van letermovir 18,7 % lager geschat bij proefpersonen met een gewicht van 80-100 kg dan bij proefpersonen met een gewicht van 67 kg. Op basis van een populatie-farmacokinetische analyse bij volwassen ontvangers van een niertransplantatie (P002) wordt de AUC van letermovir 26 % lager geschat bij proefpersonen met een gewicht van meer dan 80 kg dan bij proefpersonen met een gewicht van 80 kg of minder. Deze verschillen zijn niet klinisch relevant.
Etnische afkomst
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses bij gezonde volwassen proefpersonen wordt de AUC van letermovir 33,2 % hoger geschat bij Aziatische proefpersonen dan bij witte proefpersonen. Deze verandering is niet klinisch relevant.
Geslacht
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses is er tussen volwassen mannen en vrouwen geen verschil in de farmacokinetiek van letermovir.
Ouderen
Op basis van populatie-farmacokinetische analyses heeft leeftijd geen effect op de farmacokinetiek van letermovir. Er is geen dosisaanpassing vereist op basis van leeftijd.
Pediatrische patiënten
De AUC van letermovir bij pediatrische HSCT-ontvangers werd geschat met behulp van populatie-farmacokinetische analyses met PK gegevens uit het P030 onderzoek (zie tabel 9 en 10). Blootstellingen bij pediatrische HSCT-ontvangers in alle lichaamsgewichtklassen vallen binnen het bereik van blootstellingen die zijn bereikt bij de HSCT-referentieblootstellingen voor volwassenen (zie tabel 7).
Tabel 9: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) na orale toediening bij pediatrische HSCT-ontvangers
| Lichaamsgewicht | Orale dosis, zonder ciclosporine | Mediaan (90 %- voorspellings- interval)* | Orale dosis, met ciclosporine | Mediaan (90 %-voorspellings-interval)* |
| 30 kg en meer | 480 mg | 39.100 (18.700-81.300) | 240 mg | 49.100 (23.200-104.000) |
| 15 kg tot 30 kg | 240 mg | 38.900 (20.200-74.300) | 120 mg | 51.000 (26.600-98.200) |
| 7,5 kg tot 15 kg | 120 mg | 32.000 (16.700-59.300) | 60 mg | 41.600 (22.300-81.100) |
| 5 kg tot 7,5 kg | 80 mg | 30.600 (16.200-55.000) | 40 mg | 39.000 (20.600-72.000) |
| * Medianen en 90 %-voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het pediatrische HSCT-populatie-PK model met inter-individuele variabiliteit. | ||||
Tabel 10: Letermovir AUC-waarden (ng•u/ml) na intraveneuze toediening bij pediatrische HSCT-ontvangers
| Lichaamsgewicht | Intraveneuze dosis, zonder ciclosporine | Mediaan (90 %- voorspellings interval)* | Intraveneuze dosis, met ciclosporine | Mediaan (90%-voorspellings interval)* |
| 30 kg en meer | 480 mg | 111.000 (55.700-218.000) | 240 mg | 59.800 (28.400-120.000) |
| 15 kg tot 30 kg | 120 mg | 57.200 (29.700-113.000) | 120 mg | 61.100 (29.900-121.000) |
| 7,5 kg tot 15 kg | 60 mg | 46.000 (24.300-83.900) | 60 mg | 49.200 (25.800-93.800) |
| 5 kg tot 7,5 kg | 40 mg | 43.400 (24.300-81.000) | 40 mg | 45.900 (24.900-82.200) |
| * Medianen en 90 %-voorspellingsintervallen zijn gebaseerd op simulaties met behulp van het pediatrische HSCT-populatie-PK model met inter-individuele variabiliteit. | ||||
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Algemene toxiciteit
Onomkeerbare testiculaire toxiciteit werd alleen waargenomen bij ratten bij systemische blootstellingen (AUC) van ≥ 3 keer de blootstellingen bij mensen bij de aanbevolen dosering bij de mens (RHD). Deze toxiciteit werd gekenmerkt door degeneratie van de seminifereuze tubuli, oligospermie en celresten in de bijballen, waarbij de testikels en de bijballen in gewicht waren afgenomen. Er was geen testistoxiciteit bij ratten bij blootstellingen (AUC) die gelijk waren aan de blootstellingen bij mensen bij de RHD. Er werd geen testistoxiciteit waargenomen bij muizen en apen bij de hoogst geteste doses met blootstellingen tot respectievelijk 4 en 2 keer de blootstellingen bij mensen bij de RHD. De relevantie voor mensen is onbekend.
Het is bekend dat hydroxypropylbetadex bij ratten vacuolisatie in de nieren kan veroorzaken wanneer het intraveneus wordt toegediend in doses hoger dan 50 mg/kg per dag. Vacuolisatie werd waargenomen in de nieren van ratten die intraveneus letermovir met 1500 mg/kg per dag van de hulpstof van cyclodextrine hydroxypropylbetadex toegediend hadden gekregen. Parenterale toediening van hydroxypropylbetadex van ≥ 2000 mg/kg is bij meerdere diersoorten in verband gebracht met gehoorverlies als gevolg van schade aan het binnenoor. Ter vergelijking: de maximale dosis hydroxypropylbetadex (120 mg/kg) in intraveneus PREVYMIS bij de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD) (120 mg/kg) is in geen enkel dieronderzoek in verband gebracht met gehoorverlies. Van de werkzame stof, letermovir, is niet bekend dat deze in verband is gebracht met ototoxiciteit.
Carcinogenese
In een 6 maanden durend oraal carcinogeniciteitsonderzoek bij RasH2-transgene (Tg.RasH2) muizen werden geen aanwijzingen gevonden voor de voor mensen relevante tumorigenese tot de hoogste geteste doses, 150 mg/kg/dag en 300 mg/kg/dag bij respectievelijk mannetjes en vrouwtjes.
Mutagenese
Letermovir was niet genotoxisch in een reeks in–vitro- of in-vivo-testen, waaronder microbiële mutagenesetesten, testen op chromosoomafwijkingen in ovariumcellen van de Chinese hamster en een in-vivo-micronucleusonderzoek bij muizen.
Reproductie
Vruchtbaarheid
In de onderzoeken naar vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling bij ratten werden geen effecten van letermovir op de vrouwelijke vruchtbaarheid waargenomen. Bij mannelijke ratten werden bij systemische blootstellingen van ≥ 3 keer de AUC bij mensen bij de RHD een verminderde spermaconcentratie, verminderde spermamotiliteit en een verminderde vruchtbaarheid waargenomen (zie rubriek ‘Algemene toxiciteit’).
Bij apen die letermovir kregen toegediend, werd er op basis van een histopathologische beoordeling, meting van de grootte van de testikels, een hormoonanalyse in bloed (follikelstimulerend hormoon, inhibine B en testosteron) en een beoordeling van het sperma (aantal spermacellen, motiliteit en morfologie), geen bewijs gevonden van testistoxiciteit bij systemische blootstellingen van ongeveer 2 keer de AUC bij mensen bij de RHD.
Ontwikkeling
Bij ratten werd maternale toxiciteit (inclusief een afname van de gewichtstoename) waargenomen bij 250 mg/kg/dag (ongeveer 11 keer de AUC bij de RHD). Bij de jongen werden een lager foetaal gewicht met vertraagde ossificatie, licht oedemateuze foetussen en een verhoogde incidentie van kortere navelstrengen en van variaties en misvormingen in de wervels, de ribben en het bekken waargenomen. Er werden geen maternale of ontwikkelingseffecten waargenomen bij een dosis van 50 mg/kg/dag (ongeveer 2,5 keer de AUC bij de RHD).
Bij konijnen werd maternale toxiciteit waargenomen (waaronder mortaliteit en abortussen) bij 225 mg/kg/dag (ongeveer 2 keer de AUC bij de RHD). Bij de jongen werd een verhoogde incidentie van misvormingen en variaties in de wervels en ribben waargenomen.
In het pre- en post-natale ontwikkelingsonderzoek werd letermovir oraal toegediend aan zwangere ratten. Er werd tot de hoogst geteste blootstelling (2 keer de AUC bij de RHD) geen ontwikkelingstoxiciteit waargenomen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Hydroxypropylbetadex (cyclodextrine)
Natriumchloride
Natriumhydroxide (E524)
Water voor injecties
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Onverenigbare geneesmiddelen
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie is fysisch onverenigbaar met amiodaronhydrochloride, amfotericine B (liposomaal), aztreonam, cefepimehydrochloride, ciprofloxacine, ciclosporine, diltiazemhydrochloride, filgrastim, gentamicinesulfaat, levofloxacine, linezolid, lorazepam, midazolam HCl, mycofenolaatmofetilhydrochloride, ondansetron, palonosetron.
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6.
Onverenigbare infuuszakken en infusiesetmaterialen
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie is onverenigbaar met diethylhexylftalaat (DEHP)-weekmakers en slangen voor intraveneuze toediening die polyurethaan bevatten.
Dit geneesmiddel mag niet gebruikt worden met andere infuuszakken en infusiesetmaterialen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6.
6.3 Houdbaarheid
Ongeopende flacon: 3 jaar
Na eerste opening: direct gebruiken
Opslag van verdunde oplossing
De chemische en fysische stabiliteit tijdens gebruik zijn aangetoond gedurende 48 uur bij 25 °C en gedurende 48 uur bij 2 tot 8 °C. Vanuit microbiologisch oogpunt dient het product onmiddellijk te worden gebruikt. Indien het niet onmiddellijk wordt gebruikt, zijn de in-use-bewaartijden en -condities voorafgaand aan het gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker en zouden normaal gesproken niet langer dan 24 uur bij 2 tot 8 °C zijn, tenzij de verdunning heeft plaatsgevonden onder gecontroleerde en gevalideerde aseptische omstandigheden.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na verdunning, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
30 ml-flacon van kleurloos type 1-glas met een 20 mm chloorbutyl dop met fluorcoating en een aluminium flip-off-dop met daarin 12 ml (middengroene dop) of 24 ml (donkerblauwe dop) oplossing. Verpakkingsgrootte: 1 flacon.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
De flacons met PREVYMIS zijn uitsluitend bestemd voor eenmalig gebruik.
Bereiding
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie moet voorafgaand aan de intraveneuze toediening worden verdund.
Inspecteer de inhoud van de flacon voorafgaand aan de verdunning op verkleuring en deeltjes. PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie is een heldere, kleurloze oplossing en kan enkele productgerelateerde kleine doorzichtige of witte deeltjes bevatten. Gebruik de flacon niet als de oplossing troebel is, verkleurd is of andere stoffen bevat dan enkele kleine doorzichtige of witte deeltjes.
Gebruik PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie niet met infuuszakken en infusiesetmaterialen die polyurethaan of de weekmaker diethylhexylftalaat (DEHP) bevatten. Materialen die ftalaatvrij zijn, zijn ook DEHP-vrij.
Schud de flacon met PREVYMIS niet.
Voeg voor de dosis van 480 mg of 240 mg een flacon met een enkele dosis (12 ml (dosis van 240 mg) of 24 ml (dosis van 480 mg)) PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie toe aan een voorgevulde infuuszak van 250 ml met daarin ofwel natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) oplossing voor injectie ofwel 5 % dextrose. Meng de verdunde oplossing door voorzichtig omkeren. Niet schudden. Als een flacon wordt toegevoegd aan een infuuszak met 250 ml oplossing, zijn de uiteindelijke waarden voor de concentratie van letermovir 0,9 mg/ml (voor de dosis van 240 mg) en 1,8 mg/ml (voor de dosis van 480 mg).
Bereid voor de dosis van 120 mg of 60 mg PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie volgens tabel 11 hieronder in natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) oplossing voor injectie of 5 % dextrose. Meng de verdunde oplossing door voorzichtig omkeren. Niet schudden.
Bereid voor de dosis van 40 mg PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie volgens tabel 12 hieronder in natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) oplossing voor injectie of 5 % dextrose. Meng de verdunde oplossing door voorzichtig omkeren. Niet schudden.
Tabel 11: Bereiding van PREVYMIS intraveneuze oplossing voor doses van 120 mg of 60 mg
| Intraveneuze dosis | Volume van 20 mg/ml PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie | Uiteindelijk infusievolume | Uiteindelijke concentratie van letermovir |
| 120 mg | 6 ml van 20 mg/ml | 75 ml | 1,6 mg/ml |
| 60 mg | 3 ml van 20 mg/ml | 50 ml | 1,2 mg/ml |
Tabel 12: Bereiding van PREVYMIS intraveneuze oplossing voor de dosis van 40 mg
| Intraveneuze dosis | Volume van 2 mg/ml PREVYMIS verdunning (1:10)* | Uiteindelijk infusievolume | Uiteindelijke concentratie van letermovir |
| 40 mg | 20 ml van 2 mg/ml | 20 ml | 2 mg/ml |
| * Om 2 mg/ml PREVYMIS-verdunning te bereiden: voeg 5 ml uit de flacon van 20 mg/ml PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie toe aan 45 ml verdunningsmiddel (9 mg/ml (0,9 %) natriumchloride-oplossing voor injectie of 5 % dextrose). Meng voorzichtig. | |||
Na verdunning is de oplossing PREVYMIS helder en varieert de kleur van kleurloos tot geel. Kleurvariaties binnen dit bereik tasten de kwaliteit van het product niet aan. De verdunde oplossing moet, voordat deze wordt toegediend, visueel worden gecontroleerd op deeltjes en verkleuring. Gooi de verdunde oplossing weg als deze troebel is, verkleurd of andere stoffen bevat dan enkele kleine doorzichtige of witte deeltjes.
Toediening
Zie rubriek 4.2.
PREVYMIS verdunde oplossing moet worden toegediend met een steriele 0,2 micron of 0,22 micron polyethersulfon (PES) in-line filter.
Verenigbare intraveneuze oplossingen en andere geneesmiddelen
PREVYMIS concentraat voor oplossing voor infusie is verenigbaar met 0,9 % natriumchloride- en 5 % dextrose-oplossingen.
PREVYMIS mag niet gelijktijdig met andere geneesmiddelen en andere verdunde combinaties via dezelfde intraveneuze lijn (of canule) worden toegediend, behalve met de hieronder vermelde geneesmiddelen.
Lijst met verenigbare geneesmiddelen wanneer PREVYMIS en de geneesmiddelen* worden bereid in 0,9 % natriumchloride
- Ampicillinenatrium • Fluconazol
- Ampicillinenatrium/sulbactamnatrium • Humaan insuline
- Antithymocytenglobuline • Magnesiumsulfaat
- Caspofungine • Methotrexaat
- Daptomycine • Micafungine
- Fentanylcitraat
* Raadpleeg de productinformatie voor een bevestiging van de verenigbaarheid van gelijktijdige toediening.
Lijst met verenigbare geneesmiddelen wanneer PREVYMIS en de geneesmiddelen* worden bereid in 5 % dextrose
- Amfotericine B (lipidencomplex)† • Hydrocortisonnatriumsuccinaat
- Anidulafungine • Morfinesulfaat
- Cefazolinenatrium • Noradrenalinebitartraat
- Ceftaroline • Pantoprazolnatrium
- Ceftriaxonnatrium • Kaliumchloride
- Doripenem • Kaliumfosfaat
- Famotidine • Tacrolimus
- Foliumzuur • Telavancine
- Ganciclovirnatrium • Tigecycline
* Raadpleeg de productinformatie voor een bevestiging van de verenigbaarheid van gelijktijdige toediening.
† Amfotericine B (lipidencomplex) is verenigbaar met PREVYMIS. Amfotericine B (liposomaal) is echter onverenigbaar (zie rubriek 6.2).
Verenigbare infuuszakken en infusiesetmaterialen
PREVYMIS is verenigbaar met de volgende infuuszakken en infusiesetmaterialen. Infuuszakken en infusiesetmaterialen die hieronder niet staan vermeld, mogen niet worden gebruikt.
Infuuszakmaterialen
Polyvinylchloride (PVC), ethyleenvinylacetaat (EVA) en polyolefine (polypropyleen en polyethyleen)
Infusiesetmaterialen
PVC, polyethyleen (PE), polybutadieen (PBD), siliconenrubber (SR), styreen–butadieen copolymeer (SBC), styreen-butadieen-styreen copolymeer (SBS), polystyreen (PS)
Weekmakers
Tris(2-ethylhexyl)trimellitaat (TOTM), butylbenzylftalaat (BBP)
Katheters
Radiopaak polyurethaan
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal moet worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Merck Sharp & Dohme B.V.
Waarderweg 39
2031 BN Haarlem
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/17/1245/003
EU/1/17/1245/004
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 8 januari 2018
Datum van laatste verlenging: 24 augustus 2022
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
