SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Pepaxti
NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Pepaxti 20 mg poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie
KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Eén flacon met poeder bevat 20 mg melfalanflufenamide (als hydrochloride).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
FARMACEUTISCHE VORM
Poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie (poeder voor concentraat). Wit tot gebroken wit gelyofiliseerd poeder.
KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Pepaxti, in combinatie met dexamethason, is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen patiënten met multipel myeloom die minstens drie eerdere therapielijnen hebben gekregen, bij wie de ziekte refractair is voor ten minste één proteasoomremmer, één immunomodulerend middel en één anti-CD38-monoklonaal antilichaam, en die tijdens of na hun laatste therapie ziekteprogressie vertoonden. Bij patiënten die eerder een autologe stamceltransplantatie hebben ondergaan, moet er tussen die transplantatie en de progressie ten minste drie jaar zijn verstreken (zie rubriek 4.4).
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Pepaxti moet worden gestart door en onder toezicht staan van artsen die ervaring hebben met de behandeling van multipel myeloom.
Dosering
De aanbevolen aanvangsdosis Pepaxti is 40 mg op dag 1 van elke behandelingscyclus van 28 dagen. Voor patiënten met een lichaamsgewicht van 60 kg of minder is de aanbevolen aanvangsdosis 30 mg op dag 1 van elke cyclus van 28 dagen. Het wordt aanbevolen de behandeling voort te zetten tot er ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit optreedt (zie rubriek 5.1).
De aanbevolen dosis dexamethason is 40 mg, oraal in te nemen op dag 1, 8, 15 en 22 van elke behandelingscyclus van 28 dagen. Voor patiënten van 75 jaar en ouder is de aanbevolen dosis dexamethason 20 mg. Aanvullende informatie over de toediening van dexamethason is te vinden in rubriek 5.1 en in de desbetreffende samenvatting van de productkenmerken.
Dosisaanpassing in geval van bijwerkingen
De behandeling met Pepaxti moet worden gestaakt als het aantal neutrofielen lager is dan 1 × 109/l of als het aantal bloedplaatjes lager is dan 50 × 109/l.
De aanbevolen verlaging dan wel aanpassing van de dosis Pepaxti in geval van bijwerkingen is weergegeven in respectievelijk tabel 1 en tabel 2.
Tabel 1: Aanbevolen dosisverlaging bij bijwerkingen van Pepaxti
| Dosisverlaging | Dosis* bij patiënten met een lichaamsgewicht van meer dan 60 kg | Dosis* bij patiënten met een lichaamsgewicht van 60 kg of minder |
| 40 mg | 30 mg | |
| Eerste | 30 mg | 20 mg |
| Tweede | 20 mg | 15 mg |
| Derde | 15 mg | Staak de behandeling met Pepaxti permanent bij patiënten die 15 mg niet kunnen verdragen. |
| Volgende | Staak de behandeling met Pepaxti permanent bij patiënten die 15 mg niet kunnen verdragen. | - |
* Intraveneus toegediend op dag 1 van elke cyclus van 28 dagen. Voor dosisaanpassingen, zie tabel 2.
Tabel 2: Aanbevolen dosisaanpassingen bij bijwerkingen van Pepaxti (indeling van bijwerkingen volgens CTCAE v 5.0)
| Bijwerking | Ernst | Dosisaanpassing |
Hematologische bijwerking (zie rubriek 4.4) | Aantal bloedplaatjes van minder dan 50 × 109/l op een geplande doseringsdag voor Pepaxti |
|
Absoluut aantal neutrofielen van minder dan 1 × 109/l op een geplande doseringsdag voor Pepaxti |
| |
Niet-hematologische bijwerking (zie rubriek 4.8) | Graad 2 |
|
| Graad 3 of 4 |
|
Aanbevolen geneesmiddelen voor gelijktijdige toediening
Voorzichtigheid is geboden als een gelijktijdige profylactische behandeling met antimicrobiële middelen moet worden toegediend om het risico op infecties te verminderen (zie rubriek 4.8). Voorafgaand aan en tijdens de behandeling met Pepaxti moeten naar inzicht van de arts en in overeenstemming met de lokale praktijk anti-emetica worden toegediend (zie rubriek 4.4).
Bijzondere populaties
Ouderen
Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor oudere patiënten.
Nierinsufficiëntie
Voor patiënten met een geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) van meer dan 45 ml/min/1,73 m2 is geen dosisaanpassing voor Pepaxti nodig. Voor patiënten met een eGFR van 30-45 ml/min/1,73 m2 wordt een dosis van 30 mg aanbevolen. Er zijn onvoldoende gegevens met betrekking tot patiënten met een eGFR van minder dan 30 ml/min/1,73 m2 om een dosisaanbeveling te ondersteunen (zie de rubrieken 4.4 en 5.2).
Leverinsufficiëntie
De dosis Pepaxti hoeft niet te worden aangepast voor patiënten met lichte leverinsufficiëntie (zie rubriek 5.2). Er zijn onvoldoende gegevens met betrekking tot patiënten met matige of ernstige leverinsufficiëntie om een dosisaanbeveling te ondersteunen.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Pepaxti bij kinderen jonger dan 18 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Pepaxti is bedoeld voor intraveneus gebruik.
Pepaxti moet worden toegediend door een dertig minuten durende infusie via een perifere veneuze weg of een centraal-veneus toegangsmiddel, zoals een perifeer ingebrachte centrale katheter (PICC) of een getunnelde centraal-veneuze katheter. Als het perifeer wordt toegediend, wordt aanbevolen de aders af te wisselen voor infusie. In geval van extravasatie moet de toediening onmiddellijk worden onderbroken en moet een centraal-veneuze lijn worden gebruikt.
Pepaxti moet vóór toediening door een professionele zorgverlener worden gereconstitueerd en verdund. De infusie van de verdunde oplossing moet binnen zestig minuten na aanvang van de eerste reconstitutie worden gestart of de verdunde oplossing moet binnen dertig minuten na aanvang van de eerste reconstitutie in de koelkast worden geplaatst.
Voor instructies over reconstitutie en verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.
4.3 Contra-indicaties
- Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
- Borstvoeding (zie rubriek 4.6).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Melfalanflufenamide kan lokale schade aan weefsel veroorzaken. Als extravasatie zich voordoet, mag het niet met een directe infusie in een perifere ader worden toegediend (zie rubriek 4.2).
Trombocytopenie
Pepaxti kan trombocytopenie veroorzaken. In klinische onderzoeken werd vaak melding gemaakt van trombocytopenie (waaronder een verlaagd aantal bloedplaatjes) (zie rubriek 4.8). Aangezien trombocytopenie het risico op ernstige bloedingen kan verhogen, moet patiënten worden geadviseerd contact op te nemen met een arts als zich tekenen of symptomen van bloedingen of bloeduitstortingen voordoen.
Het aantal bloedplaatjes moet bij de baseline, tijdens de behandeling en op klinische indicatie worden gecontroleerd. Tijdens de eerste twee maanden van de behandeling moeten patiënten vaker worden gecontroleerd. Pepaxti mag niet worden toegediend als het aantal bloedplaatjes lager is dan 50 × 109/l. De behandeling moet worden gestaakt tot het aantal bloedplaatjes 50 × 109/l of hoger is (zonder recente transfusies) en vervolgens moet de behandeling op één dosisniveau lager worden hervat. De dosis en/of het doseringsschema moet(en) worden aangepast op basis van tekenen en symptomen van bloeding (zie rubriek 4.2). Behandeling van trombocytopenie met transfusies en/of andere behandelingen moet op klinische indicatie worden overwogen.
Neutropenie
Pepaxti kan neutropenie veroorzaken. In klinische onderzoeken werd vaak melding gemaakt van neutropenie (waaronder een verlaagd aantal neutrofielen) (zie rubriek 4.8). Aangezien neutropenie het risico op infecties kan verhogen, moet patiënten worden geadviseerd contact op te nemen met een arts als zich tekenen of symptomen van infectie voordoen.
Het aantal neutrofielen moet bij de baseline, tijdens de behandeling en op klinische indicatie worden gecontroleerd. Tijdens de eerste twee maanden van de behandeling moeten patiënten vaker worden gecontroleerd. Pepaxti mag niet worden toegediend als het absolute aantal neutrofielen lager is dan 1 × 109/l. De behandeling moet worden gestaakt tot het absolute aantal neutrofielen 1 × 109/l of hoger is en vervolgens moet de behandeling op één dosisniveau lager worden hervat. De dosis en/of het doseringsschema moet(en) worden aangepast op basis van tekenen en symptomen van infectie (zie rubriek 4.2). Behandeling van neutropenische patiënten met hematopoëtische groeifactoren en/of profylactische antimicrobiële middelen moet op klinische indicatie worden overwogen (zie rubriek 4.2).
Anemie
In klinische onderzoeken werd vaak melding gemaakt van anemie (zie rubriek 4.8). Het aantal rode bloedcellen moet bij de baseline, tijdens de behandeling en op klinische indicatie worden gecontroleerd. Tijdens de eerste twee maanden van de behandeling moeten patiënten vaker worden gecontroleerd. Behandeling van anemie met transfusies en/of erytropoëtine moet op klinische indicatie worden overwogen.
Infecties
Pepaxti kan infecties veroorzaken, waaronder infecties van graad ≥ 3 zoals pneumonie en bovensteluchtweginfectie (zie rubriek 4.8). Patiënten moeten nauwlettend worden gecontroleerd op tekenen van infectie. Behandeling van infecties met antimicrobiële middelen moet op klinische indicatie worden overwogen.
Gastro-intestinale voorvallen
Misselijkheid en diarree komen zeer vaak voor en braken komt vaak voor tijdens de behandeling met Pepaxti (zie rubriek 4.8). Profylaxe met anti-emetica voorafgaand aan en tijdens infusies met melfalanflufenamide moet worden overwogen (zie rubriek 4.2).
Trombo-embolische voorvallen
Er zijn veneuze trombo-embolische voorvallen waargenomen bij patiënten die Pepaxti kregen toegediend in combinatie met dexamethason (zie rubriek 4.8). Patiënten met bekende risicofactoren voor trombo-embolie, waaronder eerdere trombose, moeten nauwlettend worden gecontroleerd. De beslissing om profylactische maatregelen te nemen moet worden genomen na een zorgvuldige beoordeling van de onderliggende risicofactoren van de individuele patiënt, waaronder het optreden van trombocytopenie. Bij patiënten met een hoog risico kan antitrombotische profylaxe worden overwogen.
Mutageniteit
Melfalan, een metaboliet van melfalanflufenamide, is mutageen bij dieren en er zijn chromosoomaberraties waargenomen bij patiënten die met melfalan werden behandeld.
Carcinogeniteit
Acute myeloïde leukemie (AML) en myelodysplastisch syndroom (MDS)
Bij sommige patiënten met multipel myeloom die met Pepaxti werden behandeld zijn AML en MDS opgetreden (zie rubriek 4.8). Wanneer het gebruik van melfalanflufenamide wordt overwogen, moet het leukemogene risico worden afgewogen tegen het potentiële therapeutische voordeel. Patiënten moeten vóór en tijdens de behandeling nauwlettend worden gecontroleerd op het optreden van AML en MDS.
Tweede primaire maligniteiten (SPM’s)
Het gebruik van alkylerende middelen is in verband gebracht met de ontwikkeling van SPM’s en er zijn ook SPM’s gemeld na gebruik van Pepaxti (zie rubriek 4.8). Het gebruik van de metaboliet melfalan van melfalanflufenamide in combinatie met lenalidomide en prednison, alsook in mindere mate in combinatie met thalidomide en prednison, is in verband gebracht met een verhoogd risico op solide SPM’s bij oudere patiënten met nieuw gediagnosticeerd multipel myeloom. Melfalanflufenamide is niet geïndiceerd in combinatie met lenalidomide of thalidomide. Patiënten moeten vóór en tijdens de behandeling nauwlettend worden gecontroleerd op de ontwikkeling van SPM’s.
Eerdere autologe stamceltransplantatie (ASCT)
Het gebruik van Pepaxti wordt niet aanbevolen bij patiënten die binnen 36 maanden na een ASCT ziekteprogressie vertoonden (zie rubriek 4.1). Dit oordeel is gebaseerd op de resultaten van onderzoek OP-103 (OCEAN), een gerandomiseerd fase 3-onderzoek onder patiënten met recidiverend of refractair multipel myeloom die twee tot vier eerdere therapielijnen hebben gekregen en bij wie de ziekte refractair is voor zowel lenalidomide als de meest recente therapielijn. Uit post-hocanalysen bleek dat patiënten die met melfalanflufenamide/dexamethason werden behandeld en die binnen 36 maanden na een ASCT ziekteprogressie hadden vertoond, minder lang overleefden dan de patiënten in de vergelijkingsarm die pomalidomide/dexamethason kregen: de respectieve mediane OS was 15,7 maanden (95 %-BI: 11,9, 20,5; n = 101) ten opzichte van 28,7 maanden (95 %-BI: 20,2, 34,1; n = 101). Bij patiënten die geen eerdere ASCT hadden ondergaan of meer dan 36 maanden na een ASCT ziekteprogressie vertoonden, was er sprake van een mediane OS van 23,6 maanden (95 %-BI: 18,9, 28,0; n = 145) bij behandeling met melfalanflufenamide/dexamethason, ten opzichte van 19,8 maanden (95 %-BI: 12,6, 26,5; n = 148) in de arm met pomalidomide/dexamethason.
Myeloablatieve conditionering
De werkzaamheid en veiligheid van Pepaxti in de nodige doses voor myeloablatie zijn niet onderzocht bij mensen. Pepaxti mag niet worden gebruikt als conditionerende behandeling voorafgaand aan stamceltransplantatie.
Nierinsufficiëntie
Aangezien bij patiënten met nierinsufficiëntie duidelijke beenmergsuppressie kan optreden, moeten deze patiënten nauwlettend worden gecontroleerd. Er zijn onvoldoende gegevens met betrekking tot patiënten met een eGFR van minder dan 30 ml/min/1,73 m2 om een dosisaanbeveling te ondersteunen (zie rubriek 4.2).
Verzwakte levende vaccins
Er is een risico op ernstige ziekte met een mogelijk dodelijke afloop beschreven in samenhang met de metaboliet melfalan bij patiënten die verzwakte levende vaccins kregen. Dit risico is verhoogd bij patiënten die door hun onderliggende ziekte reeds een verminderde immuniteit hebben. Wanneer er een geïnactiveerd of mRNA-gebaseerd vaccin bestaat, dient dit te worden gebruikt.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd met melfalanflufenamide. Op basis van de beschikbare in-vitrogegevens en klinische gegevens bestaat er een laag risico op farmacokinetische of farmacodynamische geneesmiddelinteracties met melfalanflufenamide (zie rubriek 5.2).
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie voor mannen en vrouwen Zoals bij alle cytotoxische behandelingen moeten mannelijke en vrouwelijke patiënten die melfalanflufenamide gebruiken, tot en met zes maanden na stopzetting van de behandeling effectieve en betrouwbare anticonceptiemethoden gebruiken.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van melfalanflufenamide bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek met melfalan, een metaboliet van melfalanflufenamide, is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Vanwege de genotoxische eigenschappen en de structurele overeenkomsten tussen melfalanflufenamide en bekende teratogene verbindingen is het mogelijk dat melfalanflufenamide aangeboren afwijkingen kan veroorzaken bij nakomelingen van behandelde patiënten. Melfalanflufenamide mag niet worden gebruikt tijdens de zwangerschap, tenzij de klinische toestand van de vrouw behandeling met melfalanflufenamide vereist.
Borstvoeding
Het is niet bekend of melfalanflufenamide of de metabolieten ervan in de moedermelk worden uitgescheiden. Vanwege de genotoxische eigenschappen van melfalanflufenamide is het middel gecontra-indiceerd tijdens het geven van borstvoeding (zie rubriek 4.3).
Vruchtbaarheid
Verwacht wordt dat melfalanflufenamide, net als andere middelen met alkylerende eigenschappen, de ovariële functie bij premenopauzale vrouwen onderdrukt, wat bij een groot aantal patiënten tot amenorroe kan leiden.
Uit dieronderzoek is gebleken dat melfalanflufenamide nadelige effecten kan hebben op de spermatogenese (zie rubriek 5.3). Het is daarom mogelijk dat melfalanflufenamide tijdelijke of blijvende nadelige effecten op de mannelijke vruchtbaarheid heeft. Cryopreservatie van het sperma vóór de behandeling wordt geadviseerd.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Pepaxti heeft een matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Het is mogelijk dat bepaalde bijwerkingen van melfalanflufenamide, zoals duizeligheid en misselijkheid, dit vermogen beïnvloeden.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De veiligheid van Pepaxti in combinatie met dexamethason is beoordeeld bij 491 patiënten met multipel myeloom, onder wie 147 patiënten met een ‘triple-class’-refractaire vorm van de ziekte, die minstens drie eerdere therapielijnen hadden gekregen. De meest voorkomende bijwerkingen zijn trombocytopenie (83 %), neutropenie (72 %), anemie (66 %), misselijkheid (21 %), diarree (19 %) en pyrexie (19 %). De meest voorkomende ernstige bijwerkingen zijn pneumonie (11 %), trombocytopenie (5 %) en luchtweginfecties (4 %).
Tabel met de lijst van bijwerkingen
Tabel 3 geeft een overzicht van de bijwerkingen die zijn gemeld bij patiënten die met Pepaxti werden behandeld. De gegevens hebben betrekking op blootstelling aan Pepaxti bij 13 patiënten als monotherapie en bij 478 patiënten in combinatie met dexamethason.
De bijwerkingen worden beschreven aan de hand van MedDRA-termen.
De frequentie wordt als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1 000, < 1/100), zelden (≥ 1/10 000, < 1/1 000), zeer zelden (< 1/10 000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 3: In klinische onderzoeken gemelde bijwerkingen bij patiënten met multipel myeloom die met Pepaxti werden behandeld
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerkingen | Frequentie algemeen | Frequentie graad 3/4 |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Septische shock | Soms | Soms |
| Sepsis1 | Vaak | Vaak | |
| Pneumonie2 | Zeer vaak | Vaak | |
| Luchtweginfectie3 | Zeer vaak | Vaak | |
Neoplasmata, benigne, maligne en niet- gespecificeerd (inclusief cysten en poliepen) | Myelodysplastisch syndroom (MDS) | Soms | Soms |
| Acute myeloïde leukemie (AML) | Soms | Soms | |
Bloed‑ en lymfestelselaandoeningen | Febriele neutropenie | Vaak | Vaak |
| Trombocytopenie4 | Zeer vaak | Zeer vaak | |
| Neutropenie5 | Zeer vaak | Zeer vaak | |
| Anemie | Zeer vaak | Zeer vaak | |
| Leukopenie | Vaak | Vaak | |
| Lymfopenie | Vaak | Vaak | |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Verminderde eetlust | Vaak | Soms |
| Hypokaliëmie | Vaak | Vaak | |
| Hyperurikemie | Vaak | Soms | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn | Vaak | Soms |
| Duizeligheid | Vaak | Soms | |
| Bloedvataandoeningen | Diepe veneuze trombose | Vaak | Soms |
| Hematoom | Vaak | - | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinum-aandoeningen | Longembolie | Soms | Soms |
| Dyspneu | Zeer vaak | Soms | |
| Dyspneu bij inspanning | Vaak | - | |
| Hoesten | Zeer vaak | Soms | |
| Bloedneus | Vaak | Soms | |
Maag- darmstelselaandoeningen | Diarree | Zeer vaak | Vaak |
| Misselijkheid | Zeer vaak | Soms | |
| Braken | Vaak | Soms | |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Pyrexie | Zeer vaak | Vaak |
| Vermoeidheid | Zeer vaak | Vaak | |
| Asthenie | Zeer vaak | Vaak |
1 Sepsis omvat de voorvallen sepsis, escherichiasepsis, bacteriële sepsis en urosepsis. 2 Pneumonie omvat de voorvallen pneumonie, Pneumocystis jirovecii-pneumonie, COVID-19-pneumonie, influenzapneumonie en virale pneumonie.
3 Luchtweginfecties omvatten de voorvallen luchtweginfectie, virale luchtweginfectie,
bovensteluchtweginfectie, virale bovensteluchtweginfectie, bronchitis, virale bronchitis en ondersteluchtweginfectie.
4 Trombocytopenie omvat de voorvallen trombocytopenie en een verlaagd aantal
bloedplaatjes.
5 Neutropenie omvat de voorvallen neutropenie en verlaagd aantal neutrofielen.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Trombocytopenie
Trombocytopenie werd gemeld bij 83 % van de patiënten die met Pepaxti werden behandeld, en trombocytopenie van graad 3/4 bij 74 %. Bij 33 % van de patiënten trad tijdens de eerste behandelingscyclus trombocytopenie van graad 3/4 op. De mediane tijd tot het optreden van trombocytopenie van graad 3/4 was 43 dagen na de eerste dosis. Trombocytopenie van graad 3/4 leidde bij 41 %, 23 % en 12 % van de patiënten tot respectievelijk dosisuitstel, dosisverlaging en stopzetting van de toediening van Pepaxti.
Bloeding
Bloeding – ongeacht de graad – werd gemeld bij 21 % van de patiënten. Bloedingen van graad 3 werden gemeld bij 2 % van de patiënten en bloedingen van graad 4 bij < 1 %. De vaakst gemelde bloedingen waren epistaxis (bij 6 % van de patiënten) en niet-gespecificeerd hematoom (bij 2 % van de patiënten). Bij 14 % van de patiënten werden bloedingen gemeld die tijdens de cyclus gelijktijdig met trombocytopenie van graad 3/4 optraden.
Neutropenie
Neutropenie werd gemeld bij 72 % van de patiënten die met Pepaxti werden behandeld, en neutropenie van graad 3/4 bij 66 %. Bij 38 % van de patiënten trad tijdens de eerste behandelingscyclus neutropenie van graad 3/4 op. De mediane tijd tot het optreden van neutropenie van graad 3/4 was 22 dagen na de eerste dosis.
Neutropenie van graad 3/4 leidde bij 26 %, 9 % en 4 % van de patiënten tot respectievelijk dosisuitstel, dosisverlaging en stopzetting van de toediening van Pepaxti.
Bij 21 % van de patiënten traden tijdens de cyclus gelijktijdig met neutropenie van graad 3/4 infecties op. Van klinisch significante infecties (van graad 3 of hoger) werd melding gemaakt bij 8 % van de patiënten met gelijktijdige neutropenie van graad 3/4. Febriele neutropenie werd gemeld bij 4 % van de patiënten.
Infecties
Alle patiënten in de doelpopulatie lopen een risico op infecties vanwege hun immunodeficiëntiestatus. Door melfalanflufenamide geïnduceerde myelosuppressie en immunosuppressieve effecten kunnen de ontwikkeling van infecties bevorderen, die in de ernstigste gevallen een fatale afloop kunnen hebben. Het kan nuttig zijn om profylactische maatregelen te nemen, zoals de toediening van antimicrobiële middelen (zie rubriek 4.2).
52 % van de patiënten die Pepaxti kregen, ondervond een bepaalde infectie. Pneumonie en andere luchtweginfecties waren de meest voorkomende soorten infecties.
Anemie
Anemie werd gemeld bij 66 % van de patiënten die met Pepaxti werden behandeld, anemie van graad 3 bij 41 % van de patiënten en anemie van graad 4 bij 1 %.
Tweede primaire maligniteiten
Alkylerende middelen zijn in verband gebracht met de ontwikkeling van MDS, AML en andere tweede primaire maligniteiten. MDS en AML kwamen soms voor bij patiënten die in klinische onderzoeken met Pepaxti werden behandeld. Ook is melding gemaakt van een gering aantal andere tweede primaire maligniteiten, waarvan basaalcelcarcinoom en plaveiselcelcarcinoom de meest voorkomende waren.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
In geval van overdosering zullen er waarschijnlijk gastro-intestinale voorvallen – zoals misselijkheid en braken – en hematologische voorvallen als gevolg van beenmergsuppressie optreden. De patiënt moet gedurende ten minste vier weken wekelijks worden gecontroleerd op tekenen of symptomen van bijwerkingen, onder meer aan de hand van een volledig bloedbeeld, en indien nodig moet een passende ondersteunende behandeling worden ingesteld, bijvoorbeeld met behulp van bloedtransfusies, antimicrobiële middelen en/of hematopoëtische groeifactoren. Er is geen bekend specifiek antidotum voor melfalanflufenamide.
FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische middelen, stikstofmosterdanalogen, ATC-code: L01AA10.
Werkingsmechanisme
Melfalanflufenamide is een peptide-geconjugeerd alkylerend geneesmiddel. Het bestaat uit een dipeptide en een alkylerend deel uit de groep van stikstofmosterdanalogen. Het lipofiele intacte peptideconjugaat wordt via passief transport snel gedistribueerd naar de cellen, waar het zich bindt aan esterasen en peptidasen en daardoor wordt gekatalyseerd tot de metaboliet melfalan. Net als bij andere stikstofmosterdmiddelen speelt crosslinking van DNA een rol bij de antitumoractiviteit van melfalanflufenamide. Uit cellulaire analyse is gebleken dat melfalanflufenamide de proliferatie en geïnduceerde apoptose van hematopoëtische tumorcellen remt. De behouden cytotoxische activiteit is aangetoond in multipelmyeloomcellen met een ontbrekende of verminderde p53-werking. Melfalanflufenamide vertoonde synergistische cytotoxiciteit met dexamethason in al dan niet melfalanresistente multipelmyeloomcellijnen.
Farmacodynamische effecten
Cardiale elektrofysiologie
Bij de goedgekeurde dosis heeft melfalanflufenamide geen klinisch relevant effect op de ECG-parameters PR-interval, QRS-interval of QTc-interval.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid en de veiligheid van melfalanflufenamide in combinatie met dexamethason zijn beoordeeld in het kader van HORIZON, een multicentrisch, eenarmig onderzoek onder 157 patiënten met recidiverend/refractair multipel myeloom (RRMM). In totaal kregen 157 patiënten 40 mg melfalanflufenamide op dag 1 en 40 mg dexamethason (20 mg voor patiënten ≥ 75 jaar oud) op dag 1, 8, 15 en 22 van elke cyclus van 28 dagen. De patiënten werden behandeld totdat er ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit optrad. 110 patiënten hadden multipel myeloom dat refractair was voor ten minste één proteasoomremmer, ten minste één immunomodulerend middel en een monoklonaal anti-CD38-antilichaam – d.w.z. ‘triple-class’-refractair (TCR) – en hadden al minstens drie eerdere therapielijnen gekregen. Primaire refractaire patiënten werden van het onderzoek uitgesloten.
De mediane duur van de behandeling met melfalanflufenamide in de TCR-patiëntenpopulatie (n = 110) was 3,0 maanden (bereik: 1,0 tot 28,0 maanden).
Van de 110 TCR-patiënten die al drie of meer therapielijnen hadden gekregen in het HORIZON-onderzoek, hadden er 52 geen ASCT ondergaan of meer dan 36 maanden na een ASCT progressie vertoond, en hadden er 58 binnen 36 maanden na een ASCT progressie vertoond. De ziektekenmerken en werkzaamheidsresultaten bij TCR-patiënten die minstens drie eerdere therapielijnen hadden gekregen en geen ASCT hadden ondergaan of meer dan 36 maanden na een ASCT progressie vertoonden, worden samengevat in tabel 4 en tabel 5.
Als belangrijkste graadmeter voor de werkzaamheid gold het totale responspercentage (ORR), dat door de onderzoekers werd beoordeeld overeenkomstig de IMWG-criteria.
Tabel 4: Ziektekenmerken bij ‘triple-class’-refractaire patiënten die minstens drie eerdere therapielijnen hadden gekregen en geen ASCT hadden ondergaan of meer dan 36 maanden na een ASCT ziekteprogressie vertoonden in het HORIZON-onderzoek
| Parameter | HORIZON-onderzoek (n = 52) | ||
| Mediaan aantal jaren vanaf diagnose tot aanvang van de onderzoeksbehandeling (bereik) | 7,4 (0,7-24,6) | ||
| Eerdere behandelingsregimes, mediaan (bereik) | 5 (3-10) | ||
Leeftijd, mediaan (bereik) Patiënten van < 65 jaar oud, n (%) Patiënten van 65-74 jaar oud, n (%) Patiënten van ≥ 75 jaar oud, n (%) | 70 (42-86) 18 (35 %) 18 (35 %) 16 (31 %) | ||
Gedocumenteerde refractaire status, n (%) Lenalidomide Pomalidomide Bortezomib Carfilzomib Daratumumab | 47 (90 %) 49 (94 %) 37 (71 %) 26 (50 %) 49 (94 %) | ||
Refractair voor alkylerende middelen Blootgesteld aan melfalan Refractair voor melfalan | 32 (62 %) 30 (58 %) 11 (21 %) | ||
| Eerdere stamceltransplantatie, n (%) | 19 (37 %) | ||
ECOG bij baseline, n (%) 0/1 2/3 | 9 (17 %)/34 (65 %) 8 (15 %)/1 (2 %) | ||
Internationale stadiëring bij baseline, n (%) I II III Ontbreekt/onbekend | 15 (29 %) 15 (29 %) 19 (37 %) 3 (6 %) | ||
| Hoogrisicocytogeneticaa, n (%) | 21 (40 %) | ||
| Extramedullaire ziekte (EMD), n (%) | 22 (42 %) | ||
a del(17p), t(4;14), t(14;16), gain(1q) en t(14;20).
Tabel 5: Werkzaamheidsresultaten bij ‘triple-class’-refractaire patiënten die minstens drie eerdere therapielijnen hadden gekregen en geen ASCT hadden ondergaan of meer dan 36 maanden na een ASCT ziekteprogressie vertoonden in het HORIZON-onderzoek
| HORIZON-onderzoek, n = 52 | |
| Respons | Beoordeeld door onderzoeker |
| Totale responspercentage (ORR)a, 95 %-BI (%) | 28,8 % (17,1 %, 43,1 %) |
| Stringente volledige respons (sCR) | 0 |
| Volledige respons (CR) | 0 |
| Zeer goede gedeeltelijke respons (VGPR) | 5 (9,6 %) |
| Gedeeltelijke respons (PR) | 10 (19,2 %) |
| Responsduur (DOR) | |
| Mediaan, 95 %-BI (maanden) | 7,6 (3,0-12,3) |
| Tijd tot respons, mediaan bereik (maanden) | 2,3 (1,0-10,5) |
a Omvat sCR + CR + VGPR + PR.
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Pepaxti in alle subgroepen van pediatrische patiënten met multipel myeloom (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Bij toediening van Pepaxti 40 mg werden tijdens de dertig minuten durende infusie piekplasmaconcentraties van melfalanflufenamide bereikt van gemiddeld 159 ng/ml (CV-%: 39). De piekplasmaconcentraties van de actieve metaboliet melfalan werden 4 tot 15 minuten na afloop van de infusie met Pepaxti 40 mg bereikt. Na toediening van een enkelvoudige dosis Pepaxti 40 mg was de gemiddelde (CV-%) Cmax 432 ng/ml (30 %) en de AUC0-INF 873 ng/ml uur (28 %) voor de metaboliet melfalan. Bij steady state was de gemiddelde (CV-%) Cmax 419 ng/ml (33 %) en de AUC0-INF 815 ng/ml uur (29 %) voor de metaboliet melfalan. Een vergelijking van de farmacokinetische parameters van de metaboliet melfalan toonde aan dat het 90%-BI voor de aangepaste geometrische gemiddelde ratio voor perifere en centraal-intraveneuze infusie binnen 0,8 en 1,25 was voor de Cmax, AUC(0-t) en AUC(0-∞), waardoor bio-equivalentie voor perifere en centraal-veneuze infusie van melfalanflufenamide wordt geconcludeerd.
De AUC van melfalanflufenamide en de metaboliet melfalan neemt binnen het dosisbereik van 25 tot 130 mg min of meer evenredig aan de dosis toe.
Distributie
In vivo verdwijnt melfalanflufenamide snel uit het plasma, wat wordt toegeschreven aan de distributie ervan naar perifere weefsels.
Het gemiddelde (CV-%) distributievolume voor melfalanflufenamide was 35 l (71 %) en het gemiddelde schijnbare distributievolume voor de metaboliet melfalan is 76 l (32 %) na een enkelvoudige dosis melfalanflufenamide.
Biotransformatie
Melfalanflufenamide wordt in weefsels gemetaboliseerd tot de metaboliet
desethylmelfalanflufenamide en tot de metaboliet melfalan. Er vindt geen merkbaar metabolisme van melfalanflufenamide tot de metaboliet melfalan plaats in plasma. Melfalan wordt voornamelijk door spontane hydrolyse gemetaboliseerd tot monohydroxymelfalan en dihydroxymelfalan.
Eliminatie
Na afloop van de infusie met Pepaxti 40 mg is de gemiddelde (CV-%) eliminatiehalfwaardetijd van melfalanflufenamide 2,1 minuten (34 %). De gemiddelde (CV-%) eliminatiehalfwaardetijd van de metaboliet melfalan is 70 minuten (21 %). De gemiddelde (CV-%) klaring van melfalanflufenamide en de metaboliet melfalan is respectievelijk 692 l/uur (49 %) en 23 l/uur (23 %) bij de aanbevolen dosis Pepaxti van 40 mg.
De renale en hepatische uitscheiding van onveranderd melfalanflufenamide worden verwaarloosbaar geacht, aangezien de totale plasmaklaring van melfalanflufenamide aanzienlijk hoger ligt dan de renale glomerulaire filtratiesnelheid (GFR) en de leverbloedstroom.
Specifieke populaties
Oudere patiënten (> 65 jaar oud)
Op basis van de farmacokinetische populatieanalyse werden geen farmacokinetische verschillen in de metaboliet melfalan waargenomen afhankelijk van leeftijd of geslacht.
Nierinsufficiëntie
De metaboliet melfalan van melfalanflufenamide wordt gedeeltelijk geklaard door renale uitscheiding. Van de met melfalanflufenamide behandelde patiënten in onderzoek OP-103 hadden er 72 een normale nierfunctie, 112 lichte nierinsufficiëntie en 43 matige nierinsufficiëntie.
Volgens de farmacokinetische populatieanalyse lag de AUC van melfalan gemiddeld 6 % hoger bij patiënten met lichte nierinsufficiëntie, 18 % hoger bij patiënten met matige nierinsufficiëntie en een eGFR van 45-60 ml/min/1,73 m2, en 32 % hoger bij patiënten met matige nierinsufficiëntie en een eGFR van 30-45 ml/min/1,73 m2, ten opzichte van patiënten met een normale nierfunctie. Bij patiënten met een lagere eGFR werd een groter effect van Pepaxti op de trombocytenspiegels waargenomen. Voor patiënten met een eGFR van 30-45 ml/min/1,73 m2 wordt een dosis Pepaxti van 30 mg aanbevolen. Er zijn onvoldoende gegevens met betrekking tot patiënten met een eGFR van minder dan 30 ml/min/1,73 m2 om een dosisaanbeveling te ondersteunen.
Leverinsufficiëntie
Er werden geen farmacokinetische verschillen in de metaboliet melfalan waargenomen bij patiënten met lichte leverinsufficiëntie (totaal bilirubine ≤ ULN en ASAT > ULN, of totaal bilirubine 1 tot 1,5 × ULN en elke willekeurige ASAT). Het effect van matige tot ernstige leverinsufficiëntie (totaal bilirubine > 1,5 × ULN en elke willekeurige ASAT) op de farmacokinetiek is niet bekend.
Lichaamsgewicht
Bij patiënten met een lager lichaamsgewicht werd een hogere blootstelling aan de metaboliet melfalan waargenomen. Bij een lichaamsgewicht van 60 kg lag de Cmax gemiddeld 36 % hoger en de AUC gemiddeld 31 % hoger dan bij een lichaamsgewicht van 95 kg. Bij patiënten met een lager lichaamsgewicht werd een hogere incidentie van trombocytopenie en neutropenie waargenomen. Bij patiënten met een lichaamsgewicht van 60 kg of minder wordt een dosis van 30 mg Pepaxti aanbevolen.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Carcinogeniteit en mutageniteit
Pepaxti is genotoxisch. Uit mechanistische in-vitro-onderzoeken is gebleken dat melfalanflufenamide onomkeerbare DNA-schade veroorzaakt.
Er zijn geen carcinogeniteits- of mutageniteitsonderzoeken uitgevoerd met melfalanflufenamide.
Reproductietoxicologie
In toxiciteitsonderzoeken met herhaalde doses werden om de 21 dagen 2 of 3 doses intraveneus melfalanflufenamide toegediend aan ratten (in een dosering van 20, 40 of 55 mg/m2) en aan honden (in een dosering van 0,45 of 0,90 mg/kg, d.w.z. 9 of 18 mg/m2). Bij beide diersoorten werden een verminderd testesgewicht en kiemceldepletie waargenomen en bij honden was er sprake van epididymale oligospermie. De honden ondervonden nadelige effecten op de mannelijke voortplantingsorganen bij blootstellingen onder de aanbevolen klinische dosis van 40 mg. De omkeerbaarheid van deze effecten is niet beoordeeld.
Er zijn geen onderzoeken naar reproductietoxiciteit uitgevoerd met melfalanflufenamide. De metaboliet melfalan van melfalanflufenamide was bij ratten teratogeen na blootstelling aan een enkelvoudige dosis. In onderzoeken naar reproductietoxiciteit met herhaalde dosering leidde blootstelling aan melfalan tot maternale toxiciteit en induceerde het aangeboren afwijkingen. In een onderzoek bij muizen werd een afname van het aantal jongen per worp waargenomen.
FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Sacharose
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6.
6.3 Houdbaarheid
Ongeopende flacon
4 jaar
Verdunde oplossing
Uit microbiologisch oogpunt dient het product onmiddellijk gebruikt te worden. Indien de verdunde oplossing niet onmiddellijk wordt gebruikt, kan deze vóór toediening gedurende maximaal zes uur in de koelkast (bij 2 °C - 8 °C) worden bewaard. Niet in de vriezer bewaren. Indien de verdunde oplossing gekoeld wordt bewaard, dient deze vóór toediening gedurende maximaal dertig minuten op kamertemperatuur (20 °C - 25 °C) te worden gebracht.
De verdunde oplossing voor infusie mag maximaal 1,5 uur (inclusief infusietijd) bij kamertemperatuur worden bewaard.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de koelkast (2 °C - 8 °C). Niet in de vriezer bewaren.
Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na reconstitutie en verdunning, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Glazen flacon (type 1) van 50 ml, afgesloten met een stop van chloorbutylrubber en een aluminium verzegeling met een plastic verwijderbaar dopje, met 20 mg poeder. Eén flacon per verpakking.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Pepaxti moet door een beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg op aseptische wijze worden bereid om de steriliteit van de bereide oplossing te garanderen.
Aanvullende oplosmiddelen die nodig zijn voor de bereiding
5 %-glucoseoplossing voor injectie/infusie (kamertemperatuur).
Zak met 250 ml koude (2 °C - 8 °C) natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %), oplossing voor injectie (minimaal vier uur in de koelkast leggen).
Tabel 6: Verdunningsvolumes per dosis Pepaxti
| Beschrijving van het volume | Dosis Pepaxti | |||
| 40 mg (2 flacons) | 30 mg (1,5 flacon) | 20 mg (1 flacon) | 15 mg (0,75 flacon) | |
| Volume gereconstitueerde Pepaxti-oplossing dat nodig is voor het eindproduct | 80 ml | 60 ml | 40 ml | 30 ml |
| Uiteindelijke totale volume van de infuuszak na verdunning | 250 ml | 230 ml | 210 ml | 200 ml |
| Concentratie Pepaxti na verdunning | 0,16 mg/ml | 0,13 mg/ml | 0,10 mg/ml | 0,08 mg/ml |
Voorbereidende stappen
Lees vóór het bereiden de volledige instructies.
De stappen 3 tot en met 5 moeten binnen dertig minuten worden voltooid.
Stappen voor reconstitutie en verdunning
Stap 1
Bereken het aantal flacons dat u nodig heeft voor de beoogde dosis volgens tabel 6, ‘Verdunningsvolumes per dosis Pepaxti’. Laat de flacon(s) gedurende ten minste dertig minuten op kamertemperatuur komen.
Stap 2
Schud de flacon(s) krachtig of gebruik een vortexmixer om van het vastgekoekte gelyofiliseerde poeder een los poeder te maken.
De stappen 3 tot en met 5 moeten binnen dertig minuten worden voltooid.
Stap 3
| Voor een dosis Pepaxti van 40 mg | Voor een dosis Pepaxti van 30 mg | Voor een dosis Pepaxti van 20 mg | Voor een dosis Pepaxti van 15 mg |
Reconstitueer beide flacons met 40 ml 5 %- glucoseoplossing voor infusie op aseptische wijze om een uiteindelijke concentratie van 0,5 mg/ml te verkrijgen. | Reconstitueer beide flacons met 40 ml 5 %- glucoseoplossing voor infusie op aseptische wijze om een uiteindelijke concentratie van 0,5 mg/ml te verkrijgen. | Reconstitueer één flacon met 40 ml 5 %-glucoseoplossing voor infusie op aseptische wijze om een uiteindelijke concentratie van 0,5 mg/ml te verkrijgen. | Reconstitueer één flacon met 40 ml 5 %-glucoseoplossing voor infusie op aseptische wijze om een uiteindelijke concentratie van 0,5 mg/ml te verkrijgen. |
Zorg ervoor dat de 5 %-glucoseoplossing voor infusie op kamertemperatuur (20 °C - 25 °C) is. Schud de flacon(s) krachtig tot de oplossing helder is.
Laat de flacon(s) staan tot de luchtbelletjes verdwenen zijn en de oplossing onmiskenbaar helder is.
Stap 4
Zuig 80 ml op uit een zak met 250 ml gekoelde (2 °C - 8 °C) natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %), oplossing voor injectie. Gooi de opgezogen 80 ml weg.
Stap 5
| Voor een dosis Pepaxti van 40 mg | Voor een dosis Pepaxti van 30 mg | Voor een dosis Pepaxti van 20 mg | Voor een dosis Pepaxti van 15 mg |
Zuig 80 ml van de gereconstitueerde oplossing op uit de Pepaxti-flacons en voeg deze toe aan een intraveneuze (iv) oplossing voor injectie met natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) om een uiteindelijke concentratie van 0,16 mg/ml te verkrijgen. | Zuig 60 ml van de gereconstitueerde oplossing op uit de Pepaxti-flacons en voeg deze toe aan een intraveneuze (iv) oplossing voor injectie met natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) om een uiteindelijke concentratie van 0,13 mg/ml te verkrijgen. | Zuig 40 ml van de gereconstitueerde oplossing op uit de Pepaxti-flacon en voeg deze toe aan een intraveneuze (iv) oplossing voor injectie met natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) om een uiteindelijke concentratie van 0,10 mg/ml te verkrijgen. | Zuig 30 ml van de gereconstitueerde oplossing op uit de Pepaxti-flacon en voeg deze toe aan een intraveneuze (iv) oplossing voor injectie met natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %) om een uiteindelijke concentratie van 0,08 mg/ml te verkrijgen. |
Gooi ongebruikt product dat in de flacon(s) achterblijft weg.
Draai de zak voorzichtig om om de oplossing te mengen. Niet schudden. Verifieer of de oplossing helder en kleurloos tot lichtgeel is. Gebruik de oplossing niet als deze verkleurd is of als er deeltjes in te zien zijn.
Bewaartijden
Eenmaal opgelost wordt Pepaxti afgebroken, vooral bij kamertemperatuur, en de bewaartijden voor verdunde oplossing mogen niet worden overschreden.
Voor onmiddellijke toediening
De infusie met de verdunde oplossing moet binnen zestig minuten na aanvang van de reconstitutie (stap 3) worden gestart.
Voor vertraagde toediening
Indien de verdunde oplossing niet voor onmiddellijke toediening wordt gebruikt, moet deze binnen dertig minuten na de eerste reconstitutie (stap 3) in de koelkast (bij 2 °C - 8 °C) worden geplaatst. De oplossing kan zo gedurende maximaal zes uur worden bewaard.
Toediening
Parenterale geneesmiddelen moeten vóór toediening visueel worden gecontroleerd op deeltjes en verkleuring. Niet gebruiken als verkleuring, ondoorzichtige deeltjes of vreemde deeltjes zichtbaar zijn.
Toedieningsstappen
Stap 6
Dien Pepaxti toe als een dertig minuten durende intraveneuze infusie via perifere veneuze weg of een centraal-veneus toegangsmiddel, bijvoorbeeld een PICC of een getunnelde centraal-veneuze katheter. Indien de infuuszak in de koelkast is bewaard, moet u de oplossing eerst op kamertemperatuur (20 °C - 25 °C) laten komen. Start de infusie binnen dertig minuten nadat de verdunde oplossing uit de koelkast is gehaald.
Stap 7
Spoel na voltooiing van de Pepaxti-infusie de katheter met natriumchloride 9 mg/ml (0,9 %), oplossing voor injectie.
Verwijdering
Pepaxti is een cytotoxisch geneesmiddel dat uitsluitend bedoeld is voor eenmalig gebruik. De procedure voor het veilig hanteren en verwijderen van stikstofmosterdanalogen moet door beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg of medisch personeel in acht worden genomen en dient in overeenstemming te zijn met de huidige aanbevelingen voor cytotoxische geneesmiddelen. Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Oncopeptides AB (publ)
Luntmakargatan 46
111 37 Stockholm
Zweden
NUMMER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/22/1669/001
DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN
DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 augustus 2022
DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau: http://www.ema.europa.eu.
