SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Palsonify
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Palsonify 20 mg filmomhulde tabletten
Palsonify 30 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Palsonify 20 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 20 mg paltusotine (als paltusotinehydrochloride).
Palsonify 30 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 30 mg paltusotine (als paltusotinehydrochloride).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet)
Palsonify 20 mg filmomhulde tabletten
Roze, biconvexe, ovale, filmomhulde tabletten, 16 mm lang en 8 mm breed, met de inscriptie ‘PAL’ op de ene zijde en ‘20’ op de andere zijde.
Palsonify 30 mg filmomhulde tabletten
Gele, biconvexe, ovale, filmomhulde tabletten, 18 mm lang en 9 mm breed, met de inscriptie ‘PAL’ op de ene zijde en ‘30’ op de andere zijde.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Palsonify is geïndiceerd voor de medische behandeling van volwassen patiënten met acromegalie.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Dosering
Voor medisch naïeve patiënten is de aanbevolen startdosis 20 mg Palsonify via de orale weg eenmaal daags gedurende 2 weken, en indien dit goed wordt verdragen dient de dosis te worden verhoogd naar 40 mg eenmaal daags. Na 2 tot 4 weken gebruik van Palsonify 40 mg eenmaal daags kan de dosis, als 40 mg goed wordt verdragen, worden verhoogd naar 60 mg, afhankelijk van de insulineachtige groeifactor-1 (IGF-1)-spiegels of klinische tekenen en symptomen.
Voor niet-medisch naïeve patiënten is de aanbevolen startdosis 40 mg Palsonify via de orale weg eenmaal daags. Na 2 tot 4 weken gebruik van Palsonify 40 mg eenmaal daags kan de dosis, afhankelijk van de IGF-1-spiegels of klinische tekenen en symptomen, worden verhoogd naar 60 mg eenmaal daags.
Afhankelijk van de verdraagbaarheid (zie rubriek 4.8) kan de dosis tijdelijk worden verlaagd met 20 mg. Zodra de bijwerkingen zijn verdwenen, kan paltusotine worden hervat met de vorige dosis.
Controle van de IGF-1-spiegels en beoordeling van de symptomen dient regelmatig te worden uitgevoerd naar het oordeel van de arts. Bij patiënten met een hoge IGF-1-spiegel bij aanvang kan voor normalisatie van de IGF-1-spiegels een langere behandelingsduur nodig zijn. Bij patiënten met een verhoogde IGF-spiegel (bijv. ≥ 2,5 × de bovengrens van de normaalwaarde [upper limit of normal, ULN]) dient met name bij medisch naïeve patiënten de verhouding tussen de voordelen en risico’s van de behandeling als monotherapie regelmatiger opnieuw te worden beoordeeld.
Vergeten dosis
Als de dagelijkse dosis Palsonify is vergeten, dient de patiënt te worden verteld de vergeten dosis niet meer in te nemen en door te gaan met de volgende geplande dosis.
Geneesmiddeleninteracties
Krachtige inductor van CYP3A4/5, UGT1A1 en P-gp
In het geval van gelijktijdige toediening met krachtige inductoren (bijv. carbamazepine) dient de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, te worden verhoogd naar maximaal drie keer de therapeutische dosis zonder 120 mg per dag te overschrijden (zie rubriek 4.5).
Matige of zwakke inductor van CYP3A4/P-gp
In het geval van gelijktijdige toediening met matige (bijv. efavirenz) of zwakke (bijv. prednison) inductoren kan de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, worden verhoogd zonder 120 mg per dag te overschrijden (zie rubriek 4.5).
Protonpompremmer (PPI)
In het geval van gelijktijdige toediening met PPI’s (bijv. lansoprazol, omeprazol) kan de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, worden verhoogd naar maximaal twee keer de therapeutische dosis (zie rubriek 4.5).
Speciale populaties
Ouderen (≥ 65 jaar)
Er is geen dosisaanpassing nodig op basis van de leeftijd (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten met een lichte, matige of ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Nierfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten met een lichte, matige of ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Palsonify bij kinderen jonger dan 18 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Oraal gebruik.
Dit geneesmiddel dient in zijn geheel te worden doorgeslikt met een glas water, op een lege maag, ten minste 6 uur na een maaltijd (bijv. na een nacht vasten), en ten minste 1 uur vóór een maaltijd.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof(fen) of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Tumoruitbreiding
Aangezien hypofysetumoren die groeihormoon (GH) uitscheiden soms groter kunnen worden en daarbij ernstige complicaties veroorzaken (bijv. gezichtsvelddefecten), is het essentieel dat alle patiënten zorgvuldig worden gecontroleerd. Als tumoruitbreiding kan worden aangetoond, kan het raadzaam zijn over te stappen op een alternatieve behandelmethode.
Vrouwen die zwanger kunnen worden
De therapeutische voordelen van een verlaging van GH-spiegels en normalisatie van de concentratie IGF-1 bij vrouwelijke acromegaliepatiënten zouden mogelijk de vruchtbaarheid kunnen herstellen. Vrouwelijke patiënten die zwanger kunnen worden, moeten indien nodig het advies krijgen om adequate anticonceptie te gebruiken tijdens de behandeling met paltusotine (zie rubriek 4.6).
Cardiovasculaire afwijkingen
In klinische onderzoeken zijn tijdens behandeling met paltusotine afwijkingen in de cardiale geleiding en andere veranderingen op het ECG zoals verlenging van het PR-interval en bradycardie opgetreden (zie rubriek 4.8). Deze veranderingen op het ECG kunnen optreden bij patiënten met acromegalie. Aanpassingen van de dosis gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen met effecten zoals bradycardie (bijv. bètablokkers) kunnen nodig zijn (zie rubriek 4.5).
Galblaasgerelateerde voorvallen
Palsonify kan de contractiliteit van de galblaas remmen en de galsecretie verminderen, wat kan leiden tot galstenen of galblaasgruis. Cholelithiase en complicaties ervan zijn gemeld tijdens het gebruik van paltusotine (zie rubriek 4.8). Indien complicaties van cholelithiase worden vermoed, dienen deze te worden geëvalueerd en een geschikte behandeling te worden gestart en dient bij het bepalen of de behandeling met paltusotine al dan niet moet worden voortgezet, rekening te worden gehouden met de baten-risicoverhouding.
Glucosemetabolisme
Vanwege het effect op GH, glucagon en insuline kan paltusotine invloed hebben op de glucoseregulatie. Bij patiënten die in klinische onderzoeken met Palsonify werden behandeld, werd hyperglykemie gemeld (zie rubriek 4.8). De bloedglucosespiegels dienen te worden gemonitord wanneer de behandeling met Palsonify wordt gestart of de dosis wordt gewijzigd, en de behandeling met antidiabetica dient daaraan te worden aangepast (zie rubriek 4.5).
Afwijkingen van de schildklierfunctie
Somatostatineanalogen kunnen de afgifte van thyroïdstimulerend hormoon (TSH) onderdrukken, wat kan leiden tot hypothyreoïdie. Regelmatige beoordeling van de schildklierfunctie (TSH en totaal en/of vrij T4) wordt aanbevolen tijdens de behandeling met paltusotine (zie rubriek 4.5).
Voeding
Bij sommige patiënten kunnen somatostatineanalogen de absorptie van voedingsvetten veranderen.
Vitamine B12-tekort
Verlaagde vitamine B12-spiegels zijn waargenomen bij patiënten die met somatostatineanalogen werden behandeld. Indien klinisch aangewezen dienen de vitamine B12-spiegels tijdens de behandeling met Palsonify te worden gemonitord.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Middelen die de plasmaconcentratie van paltusotine kunnen verlagen
Krachtige inductoren van meerdere enzymen en eiwittransporters (CYP3A4/5, UGT1A1 en P-gp) In een klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen is aangetoond dat carbamazepine, een krachtige inductor van CYP3A4/5, UGT1A1 en P-gp, na toediening van 60 mg paltusotine, de Cmax en AUC van paltusotine met respectievelijk ongeveer 40% en 70% deed afnemen. Gelijktijdige toediening van paltusotine met krachtige inductoren kan daarom de therapeutische respons verminderen.
In het geval van gelijktijdige toediening met krachtige inductoren (bijv. carbamazepine) dient de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, te worden verhoogd naar maximaal drie keer de therapeutische dosis zonder 120 mg per dag te overschrijden (zie rubriek 4.2).
Matige of zwakke inductoren van CYP3A4/P-gp
Gebaseerd op de waargenomen afname van 70% van de blootstelling aan paltusotine na een krachtige inductor (carbamazepine), wordt na een matige of zwakke inductor een kleinere afname van de blootstelling verwacht. Gelijktijdige toediening van paltusotine met een matige (bijv. efavirenz) of zwakke (bijv. prednison) CYP3A4-/P-gp-inductor kan daarom de therapeutische respons verminderen en er kan een dosisaanpassing nodig zijn, al naargelang de klinische respons.
In het geval van gelijktijdige toediening met matige (bijv. efavirenz) of zwakke (bijv. prednison) CYP3A4-/P-gp-inductoren kan de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, worden verhoogd zonder 120 mg per dag te overschrijden (zie rubriek 4.2).
Protonpompremmers
In een klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen is aangetoond dat PPI’s dosisafhankelijke afnames van de AUC van paltusotine van ongeveer 20% en 40% veroorzaakten na een dosis paltusotine van respectievelijk 20 mg en 60 mg.
Gelijktijdige toediening van paltusotine met PPI’s liet een dosisafhankelijke vermindering van de blootstelling aan paltusotine zien. Daarom kan de therapeutische respons verminderen en kan er een dosisaanpassing nodig zijn, al naargelang de klinische respons.
In het geval van gelijktijdige toediening met PPI’s (bijv. lansoprazol, omeprazol) kan de dosis paltusotine, afhankelijk van de IGF-1-spiegel en de veiligheid van de patiënt, worden verhoogd naar twee keer de therapeutische dosis (zie rubriek 4.2).
Ciclosporine
In een klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen is aangetoond dat de blootstelling aan paltusotine na toediening van 200 mg ciclosporine met een factor ≤ 2 was toegenomen. Aanpassing van de dosis paltusotine is niet nodig.
Effecten van paltusotine op de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen
Ciclosporine
In een klinisch onderzoek dat werd uitgevoerd met gezonde proefpersonen veroorzaakte 40 mg paltusotine een afname van ongeveer 50% en 35% van respectievelijk de Cmax en de AUC in volbloed. Gelijktijdige toediening van paltusotine met ciclosporine leidde tot een daling in de biologische beschikbaarheid van ciclosporine.
Het kan nodig zijn de dosis ciclosporine aan te passen om de therapeutische concentratie in stand te houden. De aanbevolen therapeutische geneesmiddelmonitoring voor ciclosporine dient te worden gevolgd.
CYP3A4-substraten
In een klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen veroorzaakte 60 mg paltusotine een toename van de AUC van midazolam, een CYP3A4-substraat, van ongeveer 30%. Dosisaanpassingen voor CYP3A4-substraten met een bredere therapeutische breedte zijn niet nodig. Voorzichtigheid en gepaste regelmatige controle worden aanbevolen als paltusotine gelijktijdig wordt toegediend met een CYP3A4-substraat met een smalle therapeutische breedte (bijv. tacrolimus).
CYP2D6-substraten
In vitro is paltusotine een remmer van CYP2D6 (zie rubriek 5.2). Voorzichtigheid is geboden als paltusotine gelijktijdig wordt toegediend met een CYP2D6-substraat (bijv. carvedilol, nebivolol, metoprolol, fluoxetine of dextromethorfan). Er is geen klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties uitgevoerd. Dosisaanpassingen voor CYP2D6-substraten zijn niet nodig.
P-gp-substraten
In vitro is paltusotine een remmer van P-gp (zie rubriek 5.2). Voorzichtigheid is geboden als paltusotine gelijktijdig wordt toegediend met een P-gp-substraat met een smalle therapeutische breedte (bijv. digoxine). Er is geen klinisch onderzoek naar geneesmiddeleninteracties uitgevoerd. Dosisaanpassingen voor P-gp-substraten zijn niet nodig.
Metformine
In een klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen is aangetoond dat gelijktijdige toediening van metformine en paltusotine leidde tot een afname van de blootstelling aan metformine van 22% en van de Cmax van 39%. Het klinische resultaat wordt als relevant beschouwd omdat dit resultaat niet wordt verwacht op basis van de in vitro bevinding van MATE-remming door paltusotine. Niettemin wordt de verandering in de blootstelling aan metformine niet als klinisch significant beschouwd. Daarom is er geen dosisaanpassing nodig.
Farmacodynamische interacties
Antidiabetica
Bij gelijktijdige toediening van paltusotine kunnen dosisaanpassingen van insuline en antidiabetica nodig zijn (zie rubriek 4.4).
Cardiovasculaire geneesmiddelen
Dosisaanpassing van geneesmiddelen met bradycardie als effect, zoals bètablokkers, calciumantagonisten of middelen om de vocht- en elektrolytenbalans te reguleren, kan nodig zijn (zie rubriek 4.4).
Schildklierhormoonsubstitutietherapie
Somatostatineanalogen kunnen invloed hebben op de schildklierfunctie (zie rubriek 4.4). Omdat dit kan leiden tot een schildklierstoornis, wordt tijdens gelijktijdige schildklierhormoonsubstitutietherapie controle van de schildklierfunctie en klinische controle aanbevolen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er is een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van paltusotine bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten bij blootstelling bij de mens wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3).
Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Palsonify te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Het is niet bekend of paltusotine/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Uit beschikbare toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat paltusotine/metabolieten in melk wordt/worden uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen die borstvoeding krijgen kan niet worden uitgesloten. Borstvoeding moet worden gestaakt tijdens behandeling met Palsonify.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens over het effect van paltusotine op de vruchtbaarheid bij de mens beschikbaar. Hoewel in dieronderzoek geen effecten op het paren of de vruchtbaarheid werden vastgesteld, werden bij vrouwtjesratten veranderingen in de reproductieparameters gemeld (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Palsonify heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
Gastro-intestinale symptomen van diarree (18%), buikpijn (7%), nausea (5%) en abdominaal ongemak (3%) waren de vaakst gemelde bijwerkingen met paltusotine.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De veiligheid van paltusotine werd geëvalueerd bij 169 volwassenen met acromegalie in twee gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde onderzoeken.
In alle fase 2-, fase 3- en open-label verlengingsonderzoeken (OLE-onderzoeken) naar acromegalie werden in totaal 233 patiënten blootgesteld aan paltusotine. De mediane duur van de behandeling met paltusotine bij patiënten met acromegalie bedroeg 65,4 weken (spreiding: 0,7 tot 244,3 weken).
De bijwerkingen worden vermeld volgens de MedDRA-systeem/orgaanklasse en frequentie, volgens de volgende conventie: zeer vaak (≥1/10), vaak (≥1/100, <1/10), soms (≥1/1.000, <1/100), zelden (≥1/10.000, <1/1.000), zeer zelden (<1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen vermeld in volgorde van afnemende ernst.
Tabel 1: Bijwerkingen
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerking | Frequentie |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Hyperglykemie | Vaak |
| Verminderde eetlust | Vaak | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn | Vaak |
| Duizeligheid | Soms | |
| Hartaandoeningen | Sinusbradycardiea | Vaak |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Diarree | Zeer vaak |
| Buikpijn | Vaak | |
| Nausea | Vaak | |
| Abdominaal ongemak | Vaak | |
| Abdominale distensie | Vaak | |
| Braken | Vaak | |
| Lever- en galaandoeningen | Cholelithiase | Vaak |
| Galwegsteen | Soms |
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerking | Frequentie |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Alopecia | Vaak |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vermoeidheid | Vaak |
a Sinusbradycardie omvat de voorkeurstermen: sinusbradycardie en bradycardie.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Bradycardie
Voorvallen van bradycardie traden op bij 6% van de patiënten die met paltusotine werden behandeld, waren asymptomatisch en leidden niet tot stopzetting van het geneesmiddel. De voorvallen traden op bij patiënten met en zonder voorgeschiedenis van bradycardie, traden op in de eerste drie maanden van de behandeling en er was geen duidelijk verband met de dosis. De gemiddelde daling in de hartslag was 6 slagen per minuut (bpm) (zie rubriek 4.4).
Galblaasgerelateerde bijwerkingen
In gerandomiseerde onderzoeken trad cholelithiase op tussen de 6 en 9 maanden na aanvang van de behandeling met paltusotine. Bij alle patiënten die in het klinische ontwikkelingsprogramma werden blootgesteld aan paltusotine, trad cholelithiase op bij 4,7% en galwegsteen bij 0,4%. Bij patiënten die niet eerder met somatostatinereceptorliganden waren behandeld, werd cholelithiase gemeld bij 8,3% (2/24) van de patiënten. Geen van de patiënten stopte met het gebruik van paltusotine als gevolg van cholelithiase (zie rubriek 4.4).
Maag-darmstelselaandoeningen
De meeste gastro-intestinale bijwerkingen traden op binnen de eerste twee maanden na aanvang van de behandeling met paltusotine, geen van alle was ernstig en ze hadden een mediane duur van 4 tot 12 dagen. De meeste bijwerkingen waren licht, geen van alle was ernstig en ze verbeterden bij een voortgezette behandeling. Er waren geen stopzettingen vanwege gastro-intestinale bijwerkingen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar over de effecten van overdosering en er zijn geen gevallen van overdosering met paltusotine waargenomen. Dieronderzoeken duiden erop dat bradycardie of hypertensie het gevolg kunnen zijn van overdosering. Als overdosering wordt vermoed, dient bij de behandeling van overdosering met een geneesmiddel dat bradycardie kan veroorzaken een ondersteunende behandeling te worden ingesteld.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: hypofyse- en hypothalamushormonen en -analogen, ATC-code: H01CB06
Werkingsmechanisme
Net zoals het natuurlijke hormoon somatostatine (SST) vertoont paltusotine een krachtige onderdrukking van de GH- en IGF-1-secretie. Paltusotine oefent zijn farmacologische activiteit uit via zeer selectieve binding (> 4.000-voudig) aan somatostatinereceptor 2 (SST2) en vertoont weinig of geen affiniteit voor andere SST-receptorsubtypes. Paltusotine remt ophoping van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP) via activatie van humaan SST2 met een gemiddelde geneesmiddel (agonist)-concentratie die resulteert in een half-maximale respons (EC50) van 0,25 nM.
Farmacodynamische effecten
Paltusotine vermindert de IGF-1- en GH-spiegels bij patiënten met acromegalie aanzienlijk en normaliseert ze in veel gevallen.
Cardiale elektrofysiologie
Bij 4,6 keer de blootstelling aan de therapeutische dosis van 60 mg paltusotine werd geen klinisch significante verlenging van het QTc-interval waargenomen.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid en veiligheid van paltusotine voor de medische behandeling van volwassenen met acromegalie werd vastgesteld in twee gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde klinische fase 3-onderzoeken met parallelle groepen (PATHFNDR-2 en PATHFNDR-1).
Onderzoek PATHFNDR-2
In dit 24 weken durende onderzoek (PATHFNDR-2) werden 111 patiënten met acromegalie opgenomen die geen medische behandeling kregen en die bij de randomisatie biochemisch niet onder controle waren. De patiënten waren ofwel niet eerder medisch behandeld of hadden geen behandeling binnen de 4 maanden voorafgaand aan de screening (niet medisch behandeld), of kregen somatostatinereceptorligandmonotherapie met octreotide of lanreotide tijdens de screening en hadden een wash-outperiode achter de rug (wash-out). De IGF-1-spiegels moesten ≥ 1,3 keer de ULN zijn voor degenen die niet medisch waren behandeld en ≥ 1,1 × ULN met een stijging in IGF-1 van ten minste 30% tijdens de screeningsperiode voor de wash-outpatiënten. De patiënten werden gerandomiseerd naar behandeling met paltusotine (N=54) of placebo (N=57) gedurende de 24 weken durende behandelingsperiode. De startdosis was 20 mg/dag gedurende 2 weken en bij het bezoek in week 2 kon de dosis na bevestiging van de verdraagbaarheid worden verhoogd naar 40 mg/dag. In week 6 kon de dosis worden verhoogd naar 60 mg eenmaal daags, als de verdraagbaarheid van de dosis van 40 mg aanvaardbaar was en afhankelijk van de biochemische controle en als de IGF-1 in week 4 > 0,9 × ULN bedroeg. Als de dosis niet werd verdragen, was verlaging van de dosis op elk moment tijdens de gerandomiseerde controlefase van het onderzoek toegestaan. Na week 12 bleef de dosis hetzelfde tot het einde van de gerandomiseerde, gecontroleerde periode van het onderzoek (week 24).
Drieënvijftig procent (53%) van de patiënten was vrouw, 52% was blank, 31% Aziatisch, 3% negroïde of Afro-Amerikaans, 9% overig en van 5% was het ras niet bekend. De gemiddelde leeftijd op het moment van opname in het onderzoek was 47 jaar (9% was ≥ 65 jaar). De gemiddelde tijd sinds de diagnose van acromegalie was 87 maanden en 89% van de patiënten had een hypofyseoperatie ondergaan binnen gemiddeld 75 maanden vóór de deelname aan het onderzoek. De algehele gemiddelde IGF-1-uitgangswaarde was 2,3 × ULN bij de patiënten die niet medisch waren behandeld en 1,5 × ULN bij de wash-outpatiënten.
Er werd voldaan aan het primaire eindpunt: 55,6% van de patiënten met paltusotine bereikte biochemische controle (IGF-1-spiegel ≤ 1,0 × ULN) in week 24, vergeleken met 5,3% van de patiënten met placebo (p-waarde < 0,0001).
Naast het bereiken van het primaire eindpunt zorgde paltusotine voor statistisch significante (p-waarde < 0,0001) verlagingen van IGF-1 naar normale waarden bij zowel de patiënten zonder medische behandeling (42,5%) als bij de wash-outpatiënten (92,9%), vergeleken met de placebopatiënten, ongeacht de eerdere behandelingsgeschiedenis (tabel 2).
Een analyse van de verandering in IGF-1 in week 24 ten opzichte van de uitgangswaarde liet zien dat, hoewel de gemiddelde IGF-1 × ULN-uitgangswaarden in de paltusotinegroep en de placebogroep overeenkwamen (respectievelijk 2,0 en 2,2), paltusotine resulteerde in een statistisch significant verschil (p-waarde < 0,0001) vergeleken met de placebopatiënten bij alle patiënten, zowel in de groep zonder medische behandeling als in de wash-outgroep (tabel 2).
Tabel 2: PATHFNDR-2-onderzoek: totale werkzaamheidsresultaten op basis van IGF-1-waarden
| IGF-1-normalisatie | paltusotine (N=54) | placebo (N=57) | p-waarde |
| Percentage patiënten dat IGF-1-waarde ≤ 1,0 × ULN bereikte in week 24, n (%) | 30 (55,6%) | 3 (5,3%) | < 0,0001 |
| Niet medisch behandeld of eerder behandeld, n/N (%) | 17/40 (42,5%) | 1/42 (2%) | < 0,0001 |
| Medisch naïef, n/N (%) | 5/22 (22,7%) | 1/24 (4,2%) | 0,1509 |
| Eerder behandeld, n/N (%) | 12/18 (66,7%) | 0/18 (0) | < 0,0001 |
| Wash-out, n/N (%) | 13/14 (92,9%) | 2/15 (13,3%) | < 0,0001 |
| Verandering in IGF-1 t.o.v. de uitgangswaarde | paltusotine (N=54) | placebo (N=57) | p-waarde |
Verandering in IGF-1 (× ULN) in week 24 t.o.v. de uitgangswaarde, LS- gemiddelde (SE) | -0,819 (0,0789) | 0,087 (0,0751) | < 0,0001 |
| Niet medisch behandeld of eerder behandeld, LS-gemiddelde (SE) | -0,887 (0,0903) | 0,070 (0,0881) | < 0,0001 |
| Medisch naïef, LS-gemiddelde (SE) | -0,829 (0,1357) | 0,046 (0,1299) | < 0,0001 |
| Eerder behandeld, LS-gemiddelde (SE) | -0,964 (0,1151) | 0,108 (0,1151) | < 0,0001 |
| Wash-out, LS-gemiddelde (SE) | -0,600 (0,1044) | 0,152 (0,1008) | < 0,0001 |
De IGF-1 in week 24 is gebaseerd op het gemiddelde van de laatste 2 metingen van de IGF-1 in week 22 en 24. Als een van de twee laatste IGF-1-metingen ontbrak, werd één waarde gebruikt. Week 24 is het einde van het gerandomiseerde, gecontroleerde gedeelte van het onderzoek; als een patiënt een reddingsbehandeling kreeg, werd de laatste beoordeling van vóór die behandeling gebruikt. IGF-1 = insulineachtige groeifactor-1, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout, ULN = bovengrens van normaal.
Behandeling met paltusotine resulteerde 4 weken na aanvang van de behandeling in een daling van IGF-1 van ongeveer 37% en deze bleef tot en met het einde van de behandelingsperiode behouden (figuur 1).
Figuur 11: PATHFNDR-2-onderzoek: verandering in LS-gemiddelde (±SE) IGF-1 (× ULN) ten opzichte van de uitgangswaarde per bezoek voor alle patiënten
De populatie bestaat uit alle gerandomiseerde patiënten, gebaseerd op de multipele-imputatiemethode. IGF-1 = insulineachtige groeifactor-1, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout, ULN = bovengrens van normaal.
Een analyse van de tijd tot respons vanaf de randomisatie toonde aan dat 59% van de met paltusotine behandelde patiënten normalisatie van IGF-1 bereikte, vergeleken met 9% in de met placebo behandelde groep tijdens het onderzoek. De meeste gevallen van IGF-1-normalisatie deden zich voor tijdens de eerste 4 weken van de behandeling. Deze resultaten komen overeen met de analyse van het primaire eindpunt, waaruit blijkt dat de respons bij de meeste met paltusotine behandelde patiënten behouden blijft tot en met het einde van week 24.
Tabel 3: PATHFNDR-2-onderzoek: percentage patiënten met IGF-1 < 1,3 × ULN
| IGF-1 < 1,3 × ULN | paltusotine (N=54) | placebo (N=57) | p-waarde |
| Percentage patiënten dat een IGF-1-waarde < 1,3 × ULN bereikte in week 24, n (%) | 36 (66,7%) | 8 (14%) | < 0,0001 |
| Niet medisch behandeld of eerder behandeld, n/N (%) | 22/40 (55%) | 4/42 (9,5%) | < 0,0001 |
| Medisch naïef, n/N (%) | 8/22 (36,4%) | 2/24 (8,3%) | 0,0495 |
| Eerder behandeld, n/N (%) | 14/18 (77,8%) | 2/18 (11,1%) | 0,0001 |
| Wash-out, n/N (%) | 14/14 (100%) | 4/15 (26,7%) | < 0,0001 |
De IGF-1 in week 24 is gebaseerd op het gemiddelde van de laatste 2 metingen van de IGF-1 in week 22 en 24. Als een van de twee laatste IGF-1-metingen ontbrak, werd één waarde gebruikt. Week 24 is het einde van het gerandomiseerde, gecontroleerde gedeelte van het onderzoek; als een patiënt een reddingsbehandeling kreeg, werd de laatste beoordeling van vóór die behandeling gebruikt. IGF-1 = insulineachtige groeifactor-1, ULN = bovengrens van normaal.
In overeenstemming met het werkingsmechanisme van paltusotine werden de GH-streefwaarden van < 1,0 ng/ml bereikt bij 57,4% van de met paltusotine behandelde patiënten, vergeleken met 17,5% van de met placebo behandelde patiënten (p-waarde <0,0001) in week 24 (tabel 4).
-1.0
-0.8
-0.6
-0.4
-0.2
0.0
0.2
0.4
Palsonify Placebo![]()
Uitgangswaarde 2 4 6 8 12 16 20 22 24
Tabel 4: PATHFNDR-2-onderzoek: percentage patiënten met GH < 1,0 × ULN
| GH < 1,0 × ULN | paltusotine (N=54) | placebo (N=57) | p-waarde |
Percentage patiënten dat GH < 1,0 × ULN bereikte in week 22, n (%) | 31 (57,4%) | 10 (17,5%) | < 0,0001 |
| Niet medisch behandeld of eerder behandeld, n/N (%) | 21/40 (52,5%) | 3/42 (7,1%) | < 0,0001 |
| Medisch naïef, n/N (%) | 8/22 (36,4%) | 1/24 (4,2%) | 0,0148 |
| Eerder behandeld, n/N (%) | 13/18 (72,2%) | 2/18 (11,1%) | 0,0005 |
| Wash-out, n/N (%) | 10/14 (71,4%) | 7/15 (46,7%) | 0,3297 |
GH = groeihormoon, ULN = bovengrens van normaal.
In het PATHFNDR-2-onderzoek werd de ernst van 7 klinische symptomen van acromegalie (hoofdpijn, gewrichtspijn, zweten, vermoeidheid, zwakheid in de benen, zwelling, en een doof of tintelend gevoel) gemeten met behulp van het dagboek voor symptomen van acromegalie (acromegaly symptoms diary, ASD), met voor elk symptoom een score van 0 (geen symptomen) tot 10 (ergste symptomen). Een voorlopig drempelbereik ter karakterisering van een betekenisvolle interindividuele verandering voor de totale ASD is een verandering van -4 tot -6 punten voor verbetering of verslechtering op een totale score van 70. Bij de aanvang van het onderzoek hadden de patiënten lichte tot matige symptomen. De verandering in de totale ASD-score in week 24 ten opzichte van de uitgangsscore laat een statistisch significante verbetering van -2,669 zien voor de met paltusotine behandelde patiënten, vergeleken met een verslechtering van 2,754 voor de met placebo behandelde patiënten (p-waarde = 0,0039). Bij de patiënten zonder medische behandeling of eerder behandelde patiënten die paltusotine kregen vertoonde de ASD-score een verbetering van -4,187, vergeleken met een verslechtering van 0,163 bij de met placebo behandelde patiënten. Bij de wash-outpatiënten vertoonden degenen die paltusotine kregen een verbetering van -1,610, vergeleken met een verslechtering van 5,777 voor degenen die placebo kregen (tabel 5).
Tabel 5: PATHFNDR-2-onderzoek: verandering in totale ASD-score in week 24 ten opzichte van de uitgangsscore
| paltusotine (N=54) | placebo (N=57) | Verschil tussen de behandelingen (95%-BI) | p-waarde | |
| Verandering in totale ASD-score in week 24 ten opzichte van de uitgangsscore | ||||
| LS-gemiddelde (SE) | -2,669 (±1,422) | 2,754 (±1,364) | -5,423 (-9,070; - 1,776) | 0,0039 |
Niet medisch behandeld of eerder behandeld | -4,187 (±1,605) | 0,163 (±1,565) | -4,349 (-8,831; 0,132) | 0,0570 |
| Medisch naïef | -3,189 (±1,976) | 2,669 (±1,848) | -5,868 (-11,336; - 0,380) | 0,0367 |
| Eerder behandeld | -5,344 (±2,547) | -3,381 (±2,621) | -1,963 (-9,44; 5,518) | 0,5967 |
| Wash-out | -1,610 (±2,209) | 5,777 (±2,054) | -7,387 (-13,638; - 1,137) | 0,0224 |
Week 24 is het einde van het gerandomiseerde, gecontroleerde gedeelte van het onderzoek; als een patiënt een reddingsbehandeling kreeg, werd de laatste beoordeling van vóór die behandeling gebruikt. De totale ASD-uitgangsscore is de som van het wekelijkse gemiddelde op of vóór dag 1 en de totale ASD-score na aanvang van het onderzoek is de som van het wekelijkse gemiddelde op of vóór de geplande bezoekdatum, inclusief de datum van het bezoek, voor 7 symptomen (hoofdpijn, gewrichtspijn, zweten, vermoeidheid, zwakheid in de benen, zwelling, en een doof of tintelend gevoel). De gemiddelde totale ASD-uitgangsscore was 17,48 in de paltusotinegroep en 15,54 in de placebogroep.
ASD = dagboek voor symptomen van acromegalie (acromegaly symptoms diary), BI = betrouwbaarheidsinterval, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout.
De resultaten voor verandering in de ASD-score voor afzonderlijke symptomen in week 24 ten opzichte van de uitgangsscore lieten voor alle patiënten en voor alle 7 symptomen een trend ten gunste van paltusotine zien, waarvan er 5 statistisch significant waren (hoofdpijn, zweten, vermoeidheid, zwakheid in de benen, zwelling; p<0,05).
De verandering in LS-gemiddelden (±SE) van de hinderlijkste symptomen aan het einde van de behandeling ten opzichte van het begin van de behandeling bedroeg -0,553 (±0,4219) in de paltusotinegroep en 0,357 (±0,3770) in de placebogroep, met een verschil tussen de behandelingen van -0,910 (95%BI: -1,976; 0,157) ten gunste van paltusotine (nominale p=0,0935).
Het waargenomen veiligheids- en verdraagbaarheidsprofiel bleef onveranderd (zie rubriek 4.8) en de klinische behandelingsvoordelen bleven behouden bij de patiënten die in het lopende OLE-gedeelte van het PATHFNDR-2-onderzoek 120 weken paltusotine toegediend kregen.
Onderzoek PATHFNDR-1
In dit 36 weken durende onderzoek (PATHFNDR-1) werden 58 patiënten opgenomen die biochemisch onder controle waren bij het gebruik van injecteerbare somatostatinereceptorligandtherapie met depot-octreotide of -lanreotide. Alle patiënten moesten biochemisch onder controle zijn (gedefinieerd als IGF-1-waarden ≤ 1,0 × ULN) tijdens de screening en bij de randomisatie. De patiënten werden gerandomiseerd naar behandeling met paltusotine (N=30) of placebo (N=28) gedurende de 36 weken durende behandelingsperiode. De dosis kon worden verhoogd van 40 mg naar maximaal 60 mg, afhankelijk van de IGF-1-waarde, of verlaagd, afhankelijk van de verdraagbaarheid. Na week 24 werd de dosis paltusotine gehandhaafd tot het einde van de gerandomiseerde, gecontroleerde periode (week 36).
Vijfenvijftig procent (55%) van de patiënten was vrouw, 72% was blank, 3% Aziatisch, 5% negroïde of Afro-Amerikaans, 12% overig en van 7% was het ras niet bekend. De gemiddelde leeftijd op het moment van opname in het onderzoek was 55 jaar (28% was ≥ 65 jaar). De gemiddelde duur sinds de diagnose van acromegalie was 155 maanden en 86% van de patiënten had een hypofyseoperatie ondergaan binnen gemiddeld 138 maanden vóór de deelname aan het onderzoek. De gemiddelde IGF-1-uitgangswaarde was 0,83 × ULN met een gemiddelde GH-uitgangswaarde van 0,90 ng/ml. Van de in het onderzoek opgenomen patiënten was 59% eerder behandeld met octreotide en 41% eerder behandeld met lanreotide. De meeste patiënten die in het onderzoek waren opgenomen, gebruikten vóór de screening middelhoge of hoge doses van een goedgekeurde
somatostatinereceptorligandtherapie.
Er werd voldaan aan het primaire eindpunt, waarbij 83,3% van de met paltusotine behandelde patiënten biochemisch onder controle bleef (IGF-1-waarde ≤ 1,0 × ULN) in week 36, vergeleken met 3,6% van de met placebo behandelde patiënten (tabel 6).
Tabel 6: PATHFNDR-1-onderzoek: totale werkzaamheidsresultaten op basis van IGF-1-waarden
| IGF-1-normalisatie | paltusotine (N=30) | placebo (N=28) | p-waarde |
Percentage patiënten dat de respons in IGF-1 in week 36 behield (≤ 1,0 × ULN), n (%) | 25 (83,3%) | 1 (3,6%) | < 0,0001 |
| Verandering in IGF-1 t.o.v. de uitgangswaarde | paltusotine (N=30) | placebo (N=28) | p-waarde |
Verandering in IGF-1 (× ULN) in week 36 ten opzichte van de uitgangswaarde, LS-gemiddelde (SE) | 0,042 (±0,093) | 0,833 (±0,096) | < 0,0001 |
Week 36 is het einde van het gerandomiseerde, gecontroleerde gedeelte van het onderzoek; als een patiënt een reddingsbehandeling kreeg, werd de laatste beoordeling van vóór die behandeling gebruikt. IGF-1 = insulineachtige groeifactor-1, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout, ULN = bovengrens van normaal.
Paltusotine liet stabiele IGF-1-waarden zien bij patiënten die overstapten van eerdere somatostatinereceptorligandtherapie, die behouden bleven tot en met het einde van de 36 weken durende behandelingsperiode (IGF-1 × ULN: 0,04±0,093). Daarentegen vertoonden de patiënten die waren gerandomiseerd naar placebo een stijging in de IGF-waarden (IGF-1 × ULN: 0,83±0,096) in week 36 en was het verschil tussen de groepen aan het einde van de behandelingsperiode statistisch significant (p-waarde < 0,0001) (Figuur 2).
Figuur 2: PATHFNDR-1-onderzoek: verandering in LS-gemiddelde (±SE) IGF-1 (× ULN) ten opzichte van de uitgangswaarde per bezoek voor alle patiënten
De populatie bestaat uit alle gerandomiseerde patiënten, gebaseerd op de multipele-imputatiemethode. IGF-1 = insulineachtige groeifactor-1, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout, ULN = bovengrens van normaal.
-0.4
-0.2
0.0
0.2
0.4
0.6
0.8
1.0
Palsonify Placebo
Uitgangswaarde 4 8 12 16 20 24
28 32 34 36
In week 34 waren de streef-GH-waarden van < 1,0 ng/ml bij de met paltusotine behandelde patiënten behouden gebleven bij 87% van de patiënten die onder controle waren bij aanvang van het onderzoek, vergeleken met 28% bij de met placebo behandelde patiënten (p-waarde < 0,0003).
In het PATHFNDR-1-onderzoek werd de ernst van 7 klinische symptomen van acromegalie (hoofdpijn, gewrichtspijn, zweten, vermoeidheid, zwakheid in de benen, zwelling, en een doof of tintelend gevoel) gemeten met behulp van het ASD. Een voorlopig drempelbereik ter karakterisering van een betekenisvolle interindividuele verandering in de totale ASD is een verandering van -4 tot -6 punten voor verbetering of verslechtering op een totale score van 70. Bij de aanvang van het onderzoek hadden de patiënten lichte tot matige symptomen. De verandering in de totale ASD-score in week 36 ten opzichte van de uitgangsscore liet een verbetering van -0,606 zien voor de met paltusotine behandelde patiënten, vergeleken met een verslechtering van 4,558 voor de met placebo behandelde patiënten (p-waarde = 0,0216) (tabel 7).
Tabel 7: PATHFNDR-1-onderzoek: verandering in totale ASD-score in week 36 ten opzichte van de uitgangsscore
| paltusotine (N=30) | placebo (N=28) | Verschil tussen de behandelingen (95%-BI) | p-waarde | |
| Verandering in totale ASD-score in week 36 ten opzichte van de uitgangsscore | ||||
| LS-gemiddelde (SE) | -0,606 (±1,504) | 4,558 (±1,593) | -5,164 (-9,536; - 0,792) | 0,0216 |
Week 36 is het einde van het gerandomiseerde, gecontroleerde gedeelte van het onderzoek; als een patiënt een reddingsbehandeling kreeg, werd de laatste beoordeling van vóór die behandeling gebruikt. De totale ASD-uitgangsscore is de som van het wekelijkse gemiddelde op of vóór dag 1 en de totale ASD-score na aanvang van het onderzoek is de som van het wekelijkse gemiddelde op of vóór de geplande bezoekdatum, inclusief de datum van het bezoek, voor 7 symptomen (hoofdpijn, gewrichtspijn, zweten, vermoeidheid, zwakheid in de benen, zwelling, en een doof of tintelend gevoel). De gemiddelde totale ASD-uitgangsscore was 13,21 in de paltusotinegroep en 10,86 in de placebogroep.
ASD = dagboek voor symptomen van acromegalie (acromegaly symptoms diary), BI = betrouwbaarheidsinterval, LS = kleinste kwadraten, SE = standaardfout.
De resultaten voor verandering in de ASD-score voor afzonderlijke symptomen in week 36 ten opzichte van de uitgangsscore lieten voor alle 7 symptomen een trend ten gunste van paltusotine zien, waarvan er 2 statistisch significant waren (gewrichtspijn en een doof of tintelend gevoel; p-waarde < 0,05). Geen enkel afzonderlijk ASD-symptoom had een overheersende invloed op de totale ASD-score, wat wijst op verbetering en stabilisatie van de acromegaliesymptomen die werden geëvalueerd bij de met paltusotine behandelde patiënten, vergeleken met de met placebo behandelde patiënten.
De verandering in LS-gemiddelden (±SE) van de hinderlijkste symptomen aan het einde van de behandeling ten opzichte van het begin van de behandeling bedroeg -0,530 (±0,360) in de paltusotinegroep en 0,617 (±0,381) in de placebogroep, met een verschil tussen de behandelingen van -1,147 (95%BI: -2,199; -0,094) ten gunste van paltusotine (nominale p=0,0335).
Het waargenomen veiligheids- en verdraagbaarheidsprofiel bleef onveranderd (zie rubriek 4.8) en de klinische behandelingsvoordelen bleven behouden bij de patiënten die in het lopende OLE-gedeelte van het PATHFNDR-1-onderzoek 120 weken paltusotine toegediend kregen.
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Palsonify in alle subgroepen van pediatrische patiënten voor de behandeling van acromegalie (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Bij gezonde vrijwilligers varieerde de mediane Tmax na een enkelvoudige orale dosis van 1,4 tot 2,0 uur (tabel 8). Na een dosis van 60 mg bedroeg de geometrisch gemiddelde (geometrisch CV%) Cmax van paltusotine bij steady-state 290 (67,5) ng/ml en de geometrisch gemiddelde (geometrisch CV%) AUC0-24 2.890 (63,5) ng*u/ml. In de farmacokinetische (PK) populatieanalyse bedroegen de accumulatieratio’s 1,31 voor de Cmax en 1,55 voor de AUC0-24. De steady-state wordt bereikt na 1 week. De PK bij gezonde vrijwilligers is vergelijkbaar met die bij patiënten met acromegalie.
Tabel 8: Blootstellingsparameters van een enkelvoudige dosis paltusotine bij toediening met 1 uur vasten na de dosis
| 20 mg | 40 mg | 60 mg | |
| Cmax (ng/ml) | 80,7 (54) | 153 (36) | 258 (51) |
| AUC0-24 (ng*u/ml) | 651 (53) | 1.310 (41) | 2.370 (45) |
| Tmax (u) | 1,4 (0,8-4,0) | 1,5 (1,5-4,0) | 2,0 (1,0-4,0) |
De gegevens worden weergegeven als geometrische gemiddelden (geometrisch CV%), behalve voor de Tmax, die wordt weergegevens als mediaan (spreiding).
AUC0-24 = oppervlakte onder de plasmaconcentratie-tijdcurve van 0 tot 24 uur, Cmax = maximale (piek) plasmaconcentratie van het geneesmiddel, Tmax = tijd om de maximale (piek) plasmaconcentratie te bereiken na toediening van het geneesmiddel
De absolute biologische beschikbaarheid van paltusotine filmomhulde tabletten is 51%.
Effect van voedsel op orale absorptie
Vergeleken met toediening in nuchtere toestand zorgde toediening van paltusotine met een vetrijke maaltijd voor 85% afname van de AUC en 81% afname van de Cmax. Toediening van paltusotine met een vetarme maaltijd zorgde voor 72% afname van de AUC en 68% afname van de Cmax (zie rubriek 4.2).
Distributie
Het schijnbare distributievolume (Vz/F) van paltusotine filmomhulde tabletten is 406 l. Paltusotine wordt in hoge mate gebonden aan plasma-eiwitten, zowel aan albumine (> 99%) als aan α-1-zuur glycoproteïne (> 98%). De bloed-plasmaverhouding was bijna 1.
Biotransformatie
Paltusotine wordt voornamelijk gemetaboliseerd in de lever via glucuronidering en oxidatie. In vitro was glucuronidering de belangrijkste route van omzetting, voornamelijk gemedieerd door UGT1A1 en UGT1A9. Oxidatie was een secundaire route en werd voornamelijk gekatalyseerd door CYP3A4/5 met een geringe bijdrage van CYP2D6. Paltusotine is een P-gp-substraat. In vitro onderzoeken wijzen erop dat remming van UGT1A1 naar verwachting geen klinisch betekenisvolle toename van de blootstelling aan paltusotine veroorzaakt.
Eliminatie
Nadat de maximale concentraties waren bereikt, nam de concentratie paltusotine af met een schijnbare terminale halfwaardetijd (t½) van 25,5 uur, wat de eenmaaldaagse toediening ondersteunt. De schijnbare klaring van paltusotine filmomhulde tabletten bedraagt 11,0 l/u.
Na orale toediening van radioactief gelabeld paltusotine was de uitscheiding via de feces de voornaamste eliminatieroute, waarbij het waargenomen gemiddelde percentage van de totale hoeveelheid toegediende radioactiviteit in de feces en de urine respectievelijk 90% en 3,9% bedroeg. Onveranderd paltusotine was een belangrijk bestanddeel van de uitscheidingsproducten.
Lineariteit
Paltusotine vertoonde bij gezonde deelnemers dosisproportionele toenames in blootstellingen voor doses van 20 mg tot 120 mg. Bij patiënten met acromegalie werden bij gemiddelde steady-state dalconcentraties tot 60 mg eenmaal daags toegediend schijnbare dosisproportionele toenames waargenomen.
Speciale populaties
Leeftijd, lichaamsgewicht, geslacht, ras en UGT1A1-polymorfisme
Geslacht en UGT1A1-polymorfisme hebben geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van paltusotine. Op basis van deze factoren zijn geen dosisaanpassingen voor paltusotine nodig.
Gebaseerd op een farmacokinetische populatieanalyse had leeftijd (290 deelnemers [92%] van 18-65 jaar en 25 oudere deelnemers [8%], onder wie 20 van 65-74 jaar, 5 van 75-84 jaar, geen van 85 jaar of ouder) geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van paltusotine.
Gebaseerd op een farmacokinetische populatieanalyse had lichaamsgewicht (gemiddeld: 76 kg; mediaan: 73 kg; interkwartiele spreiding: 65-85 kg; min.: 45 kg; max.: 138 kg) geen klinisch betekenisvol effect op de blootstelling aan paltusotine.
Gebaseerd op een farmacokinetische populatieanalyse had ras (196 blanke deelnemers, 12 negroïde of Afro-Amerikaanse deelnemers, 17 Chinese deelnemers, 35 Japanse deelnemers, 48 deelnemers van een ander ras en 7 van een onbekend ras) geen klinisch betekenisvol effect op de blootstelling aan paltusotine.
Leverfunctiestoornis
In een onderzoek waarin deelnemers met een lichte, matige of ernstige leverfunctiestoornis werden vergeleken met deelnemers met een normale leverfunctie, was de blootstelling aan paltusotine niet veranderd. Er is geen dosisaanpassing nodig (zie rubriek 4.2).
Nierfunctiestoornis
Aangezien de renale klaring slechts in geringe mate bijdraagt aan de eliminatie van paltusotine bij de mens, werd er geen specifiek onderzoek naar de PK uitgevoerd bij patiënten met een nierfunctiestoornis. In een farmacokinetische populatieanalyse met 279 deelnemers met een normale nierfunctie (eGFR ≥ 90 ml/min), 32 met een lichte nierfunctiestoornis (eGFR 60 tot < 90 ml/min) en 4 met een matige nierfunctiestoornis (eGFR 30 tot < 60 ml/min) had de nierfunctie geen betekenisvol effect op blootstellingen aan paltusotine. Er zijn geen gegevens beschikbaar over patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis en terminale nierziekte (eGFR < 30 ml/min).
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van acute toxiciteit en toxiciteit bij herhaalde dosering, veiligheidsfarmacologie, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit
In onderzoeken naar de vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling bij ratten werd bij doses tot 500 mg/kg/dag (18 keer de klinische dosis van 60 mg gebaseerd op de AUC) geen effect van paltusotine op het paren of de vruchtbaarheid waargenomen. De vrouwtjesratten lieten bij dit dosisniveau echter een lager aantal corpora lutea en innestelingsplaatsen zien, en een toegenomen verlies vóór de innesteling, wat leidt tot een lager aantal levende embryo’s; deze bevindingen werden niet gerapporteerd bij doses tot 75 mg/kg/dag (5 keer de klinische dosis van 60 mg gebaseerd op de AUC).
In onderzoeken naar embryo-foetale ontwikkeling bij ratten en konijnen met doses tot 500 mg/kg/dag (rat) en 75 mg/kg/dag (konijn) zijn geen aanwijzingen voor teratogene effecten waargenomen (tot 11 keer en 5,2 keer de klinische dosis van 60 mg gebaseerd op de AUC bij respectievelijk ratten en konijnen). Bij konijnen waren bij de hoogste dosis een verhoogde incidentie van abortussen in verband met maternale toxiciteit (verminderde voedselinname en verlies van lichaamsgewicht) en een daling van het gemiddelde foetale lichaamsgewicht te zien. Dit werd niet waargenomen bij de dosis van 25 mg/kg/dag (2,9 keer de klinische dosis van 60 mg gebaseerd op de AUC).
In een onderzoek naar pre- en postnatale ontwikkeling bij ratten werd tijdens de ontwikkelingsperiode vóór en na het spenen een verlaagd lichaamsgewicht waargenomen bij 500 mg/kg/dag, de hoogste geteste dosis. Bij geen enkel dosisniveau waren er bij de eerste generatie (F1) nakomelingen van de ratten behandelingsgerelateerde effecten op seksuele rijping, neurogedrag of reproductie. Uitscheiding van paltusotine in de moedermelk werd aangetoond met 2,4- tot 3,8-voudige melk/plasmaconcentratieverhoudingen 4 uur na de toediening op lactatiedag (LD) 20.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Copovidon
Cellulose, microkristallijn
Crospovidon
Siliciumdioxide, colloïdaal watervrij
Magnesiumstearaat
Mannitol (E 421)
Filmomhulling
Palsonify 20 mg filmomhulde tabletten
Hypromellose
Titaandioxide (E 171)
Triacetine (E 1518)
IJzeroxide, geel (E 172)
IJzeroxide, rood (E 172)
Palsonify 30 mg filmomhulde tabletten
Hypromellose
Titaandioxide (E 171)
Triacetine (E 1518)
IJzeroxide, geel (E 172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
30 maanden
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Een door middel van hitte-inductie verzegelde, witte hogedichtheidspolyethyleen (HDPE) fles met een witte kindveilige polypropyleen (PP) sluiting.
Elke fles bevat 60 filmomhulde tabletten en een droogmiddel van silicagel. Elke doos bevat één fles.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Crinetics Pharmaceuticals Europe GmbH
Barbara Strozzilaan 201
1083 HN Amsterdam
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/26/2021/001
EU/1/26/2021/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 23 april 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu/en.
