SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Orladeyo
Orladeyo 150 mg harde capsules
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Orladeyo 150 mg harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke harde capsule bevat 150 mg berotralstat (als dihydrochloride).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Harde capsule (capsule).
Capsule (19,4 mm × 6,9 mm) met een witte ondoorzichtige romp met de opdruk “150” en een lichtblauw ondoorzichtig kapje met de opdruk “BCX”.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Orladeyo is geïndiceerd voor routineprofylaxe van terugkerende aanvallen van hereditair angio-oedeem (HAE) bij volwassen en adolescente patiënten van 12 jaar en ouder met een gewicht van ten minste 40 kg.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Dosering
De aanbevolen dosis voor volwassenen en adolescenten van 12 jaar en ouder met een gewicht ≥40 kg is 150 mg Orladeyo (één capsule) eenmaal daags.
Er moet worden overwogen om de behandeling stop te zetten bij patiënten met normale C1-esteraseremmer HAE (nC1-INH) bij wie na 3 maanden behandeling onvoldoende vermindering van de aanvallen is waargenomen (zie de rubrieken 4.4 en 5.1).
Voor adolescente patiënten van 12 jaar en ouder met een gewicht van <40 kg, moet worden verwezen naar de Samenvatting van de productkenmerken van Orladeyo-granulaat.
Gemiste doses
Als een dosis Orladeyo wordt gemist, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen, zonder de eenmaal-daagse dosis te overschrijden.
Orladeyo is niet bedoeld voor de behandeling van acute HAE-aanvallen (zie rubriek 4.4).
Bijzondere populaties
Ouderen
Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten ouder dan 65 jaar (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Nierfunctiestoornis
Bij patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen (zie rubriek 4.4).
Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar voor het gebruik van berotralstat bij patiënten met terminaal nierfalen (ESRD) die hemodialyse nodig hebben. Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van berotralstat te vermijden bij patiënten met ESRD (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornis
Bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het gebruik van berotralstat bij patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B of C) dient te worden vermeden (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat bij kinderen van 2 tot 12 jaar is vastgesteld op basis van een op het gewicht gebaseerde dosering. De aanbevolen doses voor kinderen in de leeftijd van 2 tot 12 jaar staan vermeld in de Samenvatting van de productkenmerken van Orladeyo-granulaat. Orladeyo 150 mg capsules zijn niet bedoeld voor gebruik bij kinderen jonger dan 12 jaar.
Wijze van toediening
Oraal gebruik. De capsule kan op elk moment van de dag met voedsel worden ingenomen (zie rubriek 5.2).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Algemeen
Berotralstat is niet bedoeld voor de behandeling van acute HAE-aanvallen; individuele behandeling dient te worden gestart met goedgekeurde noodmedicatie.
Er zijn beperkte klinische gegevens beschikbaar over het gebruik van berotralstat bij HAE-patiënten met nC1-esteraseremmerwerking (C1-INH).
Sommige categorieën van nC1-INH HAE reageren mogelijk niet op behandeling vanwege alternatieve routes waarbij geen activering van plasma-kallikreïne plaatsvindt. Bij deze populatie wordt aanbevolen om genetische tests uit te voeren, indien beschikbaar, volgens de huidige HAE-richtlijnen en om de behandeling stop te zetten als er geen klinische respons wordt waargenomen (zie de rubrieken 4.2 en 5.1).
QT-verlenging
Mogelijk kan een verhoogd risico van QT-verlenging worden waargenomen bij hogere concentraties van berotralstat (zie rubriek 5.1).
Patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis kunnen verhoogde serumconcentraties van berotralstat ontwikkelen die gepaard gaan met een risico op QT-verlenging. Bij deze patiënten moet het gebruik van berotralstat worden vermeden.
Patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis lopen mogelijk het risico op QT-verlenging. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van berotralstat bij patiënten met onafhankelijke risicofactoren voor QT-verlenging, zoals verstoring van de elektrolytenhuishouding, bekende reeds bestaande QT-verlenging (verworven of familiair), gevorderde leeftijd (zie rubriek 4.2) of gelijktijdig gebruik van andere geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze de QT verlengen. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Berotralstat is een substraat van de transporteiwitten P-glycoproteïne (P-gp) en BCRP (breast cancer resistance protein).
Effecten van andere geneesmiddelen op berotralstat
P-gp en BCRP-remmers
Ciclosporine, een P-gp- en BCRP-remmer, verlaagde de maximale concentratie (Cmax) van een eenmalige dosis berotralstat van 150 mg met 7% en verhoogde de oppervlakte onder de curve van concentratie tegenover tijd (AUC) met 27%. Dosisaanpassing van berotralstat wordt niet aanbevolen bij gelijktijdig gebruik met P-gp- en BCRP-remmers.
P-gp- en BCRP-inductoren
Berotralstat is een substraat van P-gp en BCRP. P-gp- en BCRP-inductoren (bijvoorbeeld rifampicine, sint-janskruid) kunnen de plasmaconcentratie van berotralstat verlagen, wat leidt tot verminderde werkzaamheid van berotralstat. Het gebruik van P-gp-inductoren wordt niet aanbevolen met berotralstat.
Effecten van berotralstat op andere geneesmiddelen
CYP3A4-substraten
Berotralstat is een matige CYP3A4-remmer die de Cmax en AUC van oraal midazolam met respectievelijk 45% en 124% verhoogt en de Cmax en AUC van amlodipine met respectievelijk 45% en 77% verhoogt. Gelijktijdige toediening kan leiden tot een verhoging van de concentraties van andere medicinale producten die CYP3A4-substraten zijn. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte medicinale producten die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP3A4, met name die met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld ciclosporine, fentanyl). Dosisaanpassingen van deze medicinale producten kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
CYP2D6-substraten
Berotralstat is een matige CYP2D6-remmer die de Cmax en AUC van dextromethorfan met respectievelijk 196% en 177% verhoogt en de Cmax en AUC van desipramine met respectievelijk 64% en 87% verhoogt. Gelijktijdige toediening kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan andere medicinale producten die CYP2D6-substraten zijn. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte medicinale producten die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2D6, met name geneesmiddelen met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld thioridazine, pimozide) of waarvoor in de voorschrijfinformatie therapeutische controle wordt aanbevolen (bijvoorbeeld tricyclische antidepressiva). Dosisaanpassingen van deze medicinale producten kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
CYP2C9-substraten
Berotralstat is een zwakke CYP2C9-remmer die de Cmax en AUC van tolbutamide met respectievelijk 19% en 73% verhoogt. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van medicinale producten die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2C9 (bijvoorbeeld tolbutamide) (zie rubriek 5.2).
Het effect van berotralstat op de omzetting van desogestrel tot etonogestrel (actieve metaboliet) door CYP2C9 was verwaarloosbaar. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van desogestrel.
CYP2C19-substraten
Berotralstat is geen CYP2C19-remmer, aangezien de Cmax en AUC van omeprazol slechts met respectievelijk 21% en 24% stegen. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van medicinale producten die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2C19 (bijvoorbeeld omeprazol) (zie rubriek 5.2).
P-gp-substraten
Berotralstat is een zwakke P-gp-remmer en verhoogde de Cmax en AUC van het P-gp-substraat digoxine met respectievelijk 58% en 48%. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte medicinale producten die P-gp-substraten zijn, met name geneesmiddelen met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld digoxine) of waarvoor in de voorschrijfinformatie therapeutische controle wordt aanbevolen (bijvoorbeeld dabigatranetexilaat). Dosisaanpassingen van deze medicinale producten kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
Orale anticonceptiva
Als matige CYP3A4-remmer kan berotralstat de concentraties van orale anticonceptiva die door CYP3A4 worden gemetaboliseerd, verhogen. De gelijktijdige toediening van berotralstat met desogestrel verhoogde de AUC van etonogestrel (actieve metaboliet) met 58%; de Cmax werd niet beïnvloed. Het effect van berotralstat op de omzetting van desogestrel tot etonogestrel door CYP2C9 was verwaarloosbaar. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van desogestrel.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden
Vrouwen die zwanger kunnen worden moeten tijdens de behandeling met berotralstat en gedurende ten minste 1 maand na de laatste dosis effectieve anticonceptie gebruiken. Berotralstat wordt niet aanbevolen bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van berotralstat bij zwangere vrouwen. Dieronderzoek heeft onvoldoende gegevens opgeleverd wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Berotralstat wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat berotralstat in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of de borstvoeding moet worden gestaakt of dat de behandeling met berotralstat moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
In dieronderzoek werden geen effecten op de vruchtbaarheid waargenomen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Berotralstat heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest voorkomende bijwerkingen zijn buikpijn (alle locaties) (gemeld door 21% van de patiënten), diarree (gemeld door 15% van de patiënten) en hoofdpijn (gemeld door 13% van de patiënten). De gastro-intestinale voorvallen werden voornamelijk gemeld tijdens de eerste 1-3 maanden van het gebruik van berotralstat (mediane dag van aanvang was dag 66 voor buikpijn en dag 45 voor diarree) en verdwenen zonder geneesmiddel terwijl de behandeling met berotralstat werd voortgezet. Bijna alle gevallen (99%) van buikpijn waren licht of matig van ernst bij een mediane duur van 3,5 dagen (95%-BI 2-8 dagen). Bijna alle gevallen (98%) van diarree waren licht of matig van ernst bij een mediane duur van 3,2 dagen (95%-BI 2-8 dagen).
Tabel met de lijst van bijwerkingen
De veiligheid van berotralstat is beoordeeld in langlopende klinische onderzoeken bij patiënten met HAE (zowel ongecontroleerd, open-label als placebogecontroleerd, geblindeerd) bij 381 volwassen en adolescente patiënten en 29 pediatrische patiënten in de leeftijd van 3 tot <12 jaar. De bijwerkingen verkregen uit klinische onderzoeken en toezicht na het in de handel brengen worden hieronder vermeld per systeem/orgaanklasse en per frequentie volgens MedDRA. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 1: Bijwerkingen waargenomen in klinisch onderzoek en toezicht na het in de handel brengen
| Systeem/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerkingen |
| Zenuwstelselaandoeningen | Zeer vaak | Hoofdpijna |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Zeer vaak | Buikpijnb, diarreec |
| Vaak | Braken, gastro-oesofageale reflux, flatulentie | |
| Niet bekend | Nausea | |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Vaak | Huiduitslag |
| Lever- en galaandoeningen | Vaak | ALAT verhoogd, ASAT verhoogd |
a Hieronder vallen de voorvallen van hoofdpijn, sinushoofdpijn
b Hieronder vallen de voorvallen van buikpijn, abdominaal ongemak, pijn in de bovenbuik, pijn in de onderbuik, epigastrisch ongemak, abdominale gevoeligheid
c Hieronder vallen de voorvallen van diarree, zachte ontlasting, frequente ontlasting
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Verhoogde transaminasen
Bij sommige patiënten, voornamelijk bij degenen die de behandeling met androgenen binnen 14 dagen na aanvang van de behandeling met berotralstat staakten, werden verhoogde waarden bij leverfunctietests (LTF) waargenomen, die doorgaans met of zonder stopzetting van de behandeling met berotralstat verbeterden. Het abrupt stopzetten van de toediening van androgenen onmiddellijk voorafgaand aan de behandeling met berotralstat moet worden vermeden.
Pediatrische patiënten
Jongeren van 12 tot 18 jaar
De veiligheid van berotralstat werd beoordeeld in klinische onderzoeken in een subgroep van 28 adolescente patiënten in de leeftijd van 12 tot <18 jaar met een gewicht van ten minste 40 kg. Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar met dat bij volwassenen.
Kinderen van 3 tot 12 jaar
De veiligheid van berotralstat werd beoordeeld in een klinisch onderzoek onder 29 patiënten in de leeftijd van 3 tot <12 jaar met een gewicht van ten minste 14,9 kg. Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar met dat bij volwassenen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er zijn in klinische onderzoeken geen gevallen van overdosering gemeld. Er is geen informatie beschikbaar om mogelijke klachten en verschijnselen van overdosering te kunnen vaststellen. Als er symptomen optreden, wordt een symptomatische behandeling aanbevolen. Er is geen antidotum beschikbaar.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: overige hematologische middelen, bij hereditair angio-oedeem gebruikte geneesmiddelen, ATC-code: B06AC06
Werkingsmechanisme
Berotralstat is een plasmakallikreïneremmer. Plasmakallikreïne is een serineprotease die hoogmoleculair kininogeen (HMWK) splitst en bradykinine afgeeft, een krachtige vasodilator die de vasculaire permeabiliteit verhoogt. Bij patiënten met HAE als gevolg van C1-INH-deficiëntie of -disfunctie is de normale regulatie van de plasmakallikreïne-activiteit verstoord, waardoor ongecontroleerde toenames van de plasmakallikreïne-activiteit en van de afgifte van bradykinine worden veroorzaakt, wat leidt tot HAE-aanvallen die bestaan uit zwelling (angio-oedeem).
Elektrofysiologie van het hart
Bij de steady-state Cmax van berotralstat bij de aanbevolen dosis van 150 mg eenmaal daags bij volwassenen steeg het gemiddelde gecorrigeerde QT-interval met 3,4 msec (90% bovenste BI-grens van 6,8 msec), wat lager is dan de 10 msec-drempel voor reden tot zorg. Bij een supratherapeutische dosis van 450 mg eenmaal daags was de steady-state-blootstelling 4 keer zo hoog als bij de aanbevolen dosis van 150 mg bij volwassenen en steeg het gecorrigeerde QT-interval gemiddeld met 21,9 msec.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van berotralstat is onderzocht in een multicentrisch, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd parallelgroeponderzoek (NCT03485911).
Onderzoek NCT03485911
Aan dit onderzoek namen 120 patiënten (114 volwassenen en 6 kinderen van 12 jaar en ouder) met type I of II HAE deel die gedurende de eerste 8 weken van de inloopperiode ten minste twee door een onderzoeker bevestigde aanvallen hadden gehad en ten minste één dosis onderzoeksgeneesmiddel toegediend hadden gekregen. Negen patiënten waren ≥65 jaar oud. De patiënten werden voor de behandelperiode van 24 weken gerandomiseerd naar 1 van de 3 parallelle behandelingsarmen, gestratificeerd naar het aantal aanvallen bij baseline, in een verhouding van 1:1:1 (berotralstat 110 mg, berotralstat 150 mg of placebo via orale toediening eenmaal daags, met voedsel).
In totaal kregen 81 patiënten gedurende de behandelperiode van 24 weken ten minste één dosis berotralstat toegediend. In totaal was 66% van de patiënten vrouw, 93% van de patiënten wit en de gemiddelde leeftijd 41,6 jaar. Bij 74% van de patiënten werd een voorgeschiedenis van aanvallen van laryngeaal angio-oedeem gemeld en 75% meldde eerder gebruik van langetermijnprofylaxe. Het mediane aantal aanvallen tijdens de prospectieve inloopperiode (aantal aanvallen bij baseline) bedroeg 2,9 per maand. Bij 70% van de deelnemende patiënten was het aantal aanvallen bij baseline ≥2 aanvallen per maand.
Patiënten staakten het gebruik van andere profylactische HAE-geneesmiddelen vóór aanvang van het onderzoek; alle patiënten mochten echter noodmedicatie gebruiken voor de behandeling van HAE-doorbraakaanvallen. Bij de met berotralstat behandelde patiënten werd 51,4% van de doorbraakaanvallen behandeld met C1-INH (zie rubriek 4.4). Gelijktijdig gebruik van C1-INH en berotralstat leidde niet tot aantoonbare bijwerkingen.
Berotralstat 150 mg leidde tot een statistisch significante en klinisch betekenisvolle daling van het aantal HAE-aanvallen ten opzichte van placebo gedurende 24 weken in de intent-to-treat-populatie (ITT-populatie) voor het primaire eindpunt, zoals weergegeven in tabel 2. De procentuele daling van het aantal HAE-aanvallen was sterker bij berotralstat 150 mg dan bij placebo, ongeacht het aantal aanvallen tijdens de inloopperiode.
Tabel 2: Daling van het aantal HAE-aanvallen in de ITT-populatie die berotralstat 150 mg toegediend kreeg
| Resultaten | Berotralstat 150 mg (n=40) | Placebo (n=40a) | ||
| Aantal aanvallen per 28 dagen | Procentuele daling t.o.v. placebo (95%-BI) | p- waarde | Aantal aanvallen per 28 dagen | |
| Aantal HAE-aanvallen | 1,31 | 44,2% (23,0; 59,5) | <0,001 | 2,35 |
a Eén patiënt in de ITT-analyse werd gerandomiseerd naar placebo, maar werd niet behandeld.
De daling van het aantal aanvallen hield gedurende 24 weken aan, zoals weergegeven in afbeelding 1.
Afbeelding 1: Aantal HAE-aanvallen per maand gedurende 24 weken behandeling met berotralstat
150 mg (n=40) of placebo (n=40)
Baseline 1 2 3 4 5 6
Maand
berotralstat 150 mg N= 40 37 37 37 37 37 37
Placebo N= 39 39 38 37 36 34 34
SEM: standaardfout van het gemiddelde
Van de patiënten die berotralstat 150 mg toegediend kregen, vertoonde 58% een daling van het aantal HAE-aanvallen van ≥50% ten opzichte van baseline, tegenover 25% van de patiënten die placebo kregen.
Berotralstat 150 mg verminderde het aantal HAE-aanvallen waarvoor standaardbehandeling voor acute aanvallen nodig was met 49,2% (95%-BI: 25,5%, 65,4%) ten opzichte van placebo (aantal per 28 dagen: 1,04 t.o.v. 2,05).
Gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven
Bij patiënten die berotralstat 150 mg toegediend kregen, trad ten opzichte van de placebogroep een verbetering op van de totale score van de vragenlijst over kwaliteit van leven voor angio-oedeem (AE-QoL) alsook van de domeinscores (functioneren, vermoeidheid/stemming, angst/schaamte en voeding), zoals weergegeven in tabel 3. Een daling met 6 punten wordt beschouwd als een klinisch betekenisvolle verbetering. De grootste verbetering werd waargenomen in de functioneringsscore.
Tabel 3: Verandering in AE-QoL-score* - berotralstat t.o.v. placebo in week 24
LS-gemiddelde verandering (SE) t.o.v. baseline in week 24 | LS-gemiddelde verschil t.o.v. placebo (95%-BI) | ||
Berotralstat 150 mg | Placebo | ||
| Totale AE-QoL-score | -14,6 (2,6) | -9,7 (2,6) | -4,90 (-12,23; 2,43) |
| Functioneringsscore | -19,5 (3,4) | -10,4 (3,4) | -9,10 (-18,58; 0,38) |
Score voor vermoeidheid/stemming | -11,3 (3,2) | -9,2 (3,3) | -2,16 (-11,35; 7,03) |
| Score voor angst/schaamte | -15,4 (3,2) | -10,5 (3,3) | -4,96 (-14,05; 4,13) |
| Score voor voeding | -8,8 (3,0) | -6,1 (3,1) | -2,68 (-11,27; 5,92) |
AE-QoL=vragenlijst over kwaliteit van leven voor angio-oedeem; BI=betrouwbaarheidsinterval; LS=kleinste kwadraten; SE=standaardfout
*Lagere scores wijzen op een verbeterde kwaliteit van leven (minder verslechtering)
Normale C1-INH HAE-populatie
Een analyse van observationele klinische gegevens werd uitgevoerd bij 311 volwassen patiënten met nC1-INH HAE die gedurende maximaal 18 maanden werden behandeld met berotralstat. Het HAE-type werd vastgesteld op basis van de C1-INH-waarden, de C1-INH-functie en de C4-waarden, zonder genetisch onderzoek. Dit observationele onderzoek wijst op een vergelijkbare trend in de werkzaamheid bij patiënten met nC1-INH-HAE.
Pediatrische patiënten
Jongeren van 12 tot 18 jaar (onderzoek NCT03485911, onderzoek NCT03472040) De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat werden in de twee onderzoeken beoordeeld bij 28 adolescente patiënten in de leeftijd van 12 tot <18 jaar. Het veiligheidsprofiel en het aantal aanvallen op basis van onderzoek waren vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel en het aantal aanvallen dat bij volwassenen werd waargenomen.
Kinderen van 2 tot 12 jaar
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat werden beoordeeld in een open-label, sequentieel onderzoek in meerdere centra met één behandelgroep, waarbij 29 pediatrische patiënten in de leeftijd van 3 tot <12 jaar met HAE werden beoordeeld die eenmaal daags Orladeyo-granulaat bij de maaltijd kregen (onderzoek NCT05453968). Het mediane aantal aanvallen dat werd gemeld bij de baseline (periode van standaardzorg) bedroeg 0,96 aanvallen per maand (spreiding: 0 tot 5 aanvallen per maand). Om blootstelling aan het geneesmiddel te bereiken die vergelijkbaar was met wat werd waargenomen bij volwassenen die werden behandeld met 150 mg, werden patiënten bij de baseline toegewezen aan één van 4 op het gewicht gebaseerde dosisgroepen: ≥40 kg (n=7), 32 tot <40 kg (n=9), 24 tot <32 kg (n=9) en 12 tot <24 kg (n=4).
Alle 29 patiënten hebben de behandeling met berotralstat van 12 weken voltooid; 27 patiënten hebben de behandeling van 48 weken voltooid.
De daling ten opzichte van de baseline in het gemiddelde aantal aanvallen per maand hield gedurende 48 weken aan (afbeelding 2).
Afbeelding 2: Gecorrigeerd gemiddeld HAE-aanvalspercentage per maanda gedurende 48 weken behandeling met berotralstat in een op het gewicht gebaseerde dosering
a Het gecorrigeerde gemiddelde HAE-aanvalspercentage per maand was geen primair eindpunt van het onderzoek
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat bij pediatrische patiënten jonger dan 2 jaar zijn niet vastgesteld.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Na orale toediening van berotralstat 150 mg eenmaal daags bedragen de Cmax en de AUC gedurende het doseringsinterval (AUCtau) respectievelijk 158 ng/ml (bereik: 110 tot 234 ng/ml) en 2770 ng*u/ml (bereik: 1880 tot 3790 ng*u/ml). De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met HAE is vergelijkbaar met die bij gezonde mensen.
De blootstelling aan berotralstat (Cmax en AUC) stijgt meer dan evenredig aan de dosis en de steady state wordt bereikt op dag 6 tot 12.
Voedingseffect
Er werden geen verschillen in de Cmax en AUC van berotralstat waargenomen na toediening met een vetrijke maaltijd. De mediane tmax werd echter met 3 uur vertraagd, van 2 uur (in nuchtere toestand) tot 5 uur (in gevoede toestand, bereik: 1 tot 8 uur). Berotralstat moet met voedsel worden toegediend om gastro-intestinale bijwerkingen tot een minimum te beperken.
Distributie
De plasma-eiwitbinding is ongeveer 99%. Na een enkelvoudige dosis radioactief gelabeld berotralstat 300 mg was de bloed-plasmaratio ongeveer 0,92. Bij steady state was het geometrisch gemiddelde (% CV) Vd/F 3123 l (40%) voor berotralstat 150 mg eenmaal daags.
Biotransformatie
Berotralstat wordt gemetaboliseerd door CYP2D6 en door CYP3A4 met een lage in-vitro-omzetting. Na een enkelvoudige orale dosis van 300 mg radioactief gelabeld berotralstat was berotralstat verantwoordelijk voor 34% van de totale plasma-radioactiviteit, met 8 metabolieten, die elk verantwoordelijk waren voor 1,8 tot 7,8% van de totale radioactiviteit. Structuren voor 5 van de 8 metabolieten zijn bekend. Het is niet bekend of de metabolieten farmacologisch actief zijn.
Berotralstat 150 mg eenmaal daags is een matige CYP2D6- en CYP3A4-remmer en een zwakke CYP2C9-remmer. Berotralstat is geen CYP2C19-remmer.
Bij tweemaal de aanbevolen dosis is berotralstat een zwakke P-gp-remmer en geen BCRP-remmer.
Eliminatie
Na een eenmalige dosis van 150 mg bedroeg de mediane halfwaardetijd van berotralstat ongeveer 93 uur (bereik: 39 tot 152 uur).
Na een enkelvoudige dosis van 300 mg radioactief gelabeld berotralstat werd ongeveer 9% uitgescheiden in de urine (3,4% onveranderd; bereik: 1,8 tot 4,7%) en 79% in de feces. Aanvullende analyses wezen erop dat ongeveer 50% van de teruggevonden fractie in de feces onveranderd berotralstat was.
Bijzondere populaties
Uit farmacokinetische populatie-analyses bleek dat leeftijd, geslacht en etnische afkomst geen betekenisvolle invloed hadden op de farmacokinetiek van berotralstat. Lichaamsgewicht werd aangewezen als een covariabele die de variabiliteit van de klaring en het distributievolume beschrijft, resulterend in een hogere blootstelling (AUC en Cmax) bij patiënten die minder wegen. Dit verschil wordt echter niet als klinisch relevant beschouwd en er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen voor deze demografische kenmerken.
Pediatrische patiënten
Op basis van farmacokinetische populatie-analyses bij pediatrische patiënten van 12 tot <18 jaar oud met een gewicht van ten minste 40 kg was de blootstelling bij steady state na orale toediening van berotralstat 150 mg eenmaal daags iets hoger (29% hoger) dan de blootstelling bij volwassenen, met een geschat geometrisch gemiddelde (CV%) AUCtau van 2515 (38,6) ng*u/ml. Dit verschil wordt echter niet als klinisch relevant beschouwd en er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen bij pediatrische patiënten van 12 tot <18 jaar oud met een gewicht van 40 kg of meer.
Blootstelling aan berotralstat bij pediatrische patiënten van 2 tot <12 jaar staat in de Samenvatting van de productkenmerken van Orladeyo-granulaat. Orladeyo 150 mg capsules zijn niet bedoeld voor gebruik bij kinderen <12 jaar oud.
Nierfunctiestoornis
De farmacokinetiek van een enkelvoudige orale dosis van 200 mg berotralstat werd onderzocht bij volwassen patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (eGFR minder dan 30 ml/min). Ten opzichte van een gelijktijdig cohort met een normale nierfunctie (eGFR hoger dan 90 ml/min) steeg de Cmax met 39%, terwijl er geen verschil werd waargenomen in de AUC. Bij patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis lopen mogelijk het risico op QT-verlenging. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden.
De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met nierfalen die hemodialyse nodig hebben, is niet onderzocht. Gezien de hoge plasma-eiwitbinding van berotralstat is het onwaarschijnlijk dat het door hemodialyse wordt geëlimineerd.
Leverfunctiestoornis
De farmacokinetiek van een enkelvoudige orale dosis van 150 mg berotralstat werd onderzocht bij volwassen patiënten met een lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A, B of C). De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis was onveranderd ten opzichte van die bij patiënten met een normale leverfunctie. Bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis steeg de Cmax met 77%, terwijl de AUC0-inf met 78% steeg. Bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis steeg de Cmax met 27%, terwijl de AUC0-inf met 6% daalde. De geschatte toename van de gemiddelde QTcF bij patiënten met een matige tot ernstige leverfunctiestoornis was maximaal 8,8 msec (tweezijdig 90%-UB 13,1 msec). Het gebruik van berotralstat dient te worden vermeden bij patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B of C).
Ouderen
Berotralstat is niet onderzocht bij patiënten ouder dan 75 jaar; leeftijd zal naar verwachting echter geen invloed hebben op de blootstelling aan berotralstat.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
In niet-klinisch chronisch toxiciteitsonderzoek met herhaalde doses werd fosfolipidose (aanwezigheid van schuimende, gevacuoleerde macrofagen) in de lever van ratten waargenomen (door middel van elektronenmicroscopie) en vermoed in de lever, de dunne darm, de longen, de milt en het lymfatische weefsel bij ratten en apen, bij klinisch relevante blootstellingen. De klinische relevantie van deze bevindingen is niet bekend.
In het 2 jaar durend onderzoek (tijdens de gehele levensduur) bij ratten werd skeletale myofibrillaire degeneratie/necrose waargenomen. De blootstelling op het NOAEL (no observed adverse effect level) voor deze bevindingen bij ratten was 4,5 keer zo hoog als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat.
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van genotoxiciteit.
In een 6 maanden durend onderzoek met Tg.rasH2-transgene muizen werd geen stijgende incidentie van tumoren waargenomen. De blootstelling in dit carcinogeniteitsonderzoek bij muizen was 10 keer zo hoog als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat.
In een 2 jaar durend onderzoek (tijdens de gehele levensduur) bij ratten die berotralstat toegediend kregen bij een blootstelling die 4,5 keer zo hoog was als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de dosis van 150 mg berotralstat, werden in zeldzame gevallen stromale sarcomen van het endometrium en niet-gedifferentieerde huidsarcomen waargenomen. Met een incidentie die iets hoger is dan in controlegroepen zijn deze bevindingen niet eenduidig. De klinische relevantie van deze bevindingen is niet bekend.
Berotralstat passeert bij ratten en konijnen de placentabarrière. Een onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling bij drachtige ratten die berotralstat toegediend kregen bij blootstellingen die 9,7 keer zo hoog waren als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat, wees niet op schade voor de zich ontwikkelende foetus. Er werd geen tweede onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling uitgevoerd bij een relevante niet-knaagdiersoort.
Berotralstat werd op lactatiedag 14 in een concentratie van ongeveer 5% van de maternale plasmaconcentratie aangetroffen in het plasma van jonge ratten.
Berotralstat had geen effect op de paring of vruchtbaarheid bij mannelijke en vrouwelijke ratten bij een dosering die 2,9 keer zo hoog was als de klinische dosis van 150 mg berotralstat op basis van mg/m2.
Er werden geen nieuwe bevindingen waargenomen in het definitieve toxicologische onderzoek bij jonge mannelijke en vrouwelijke ratten. Er werden geen bijwerkingen waargenomen bij doses tot 50 mg/kg/dag waarbij de AUC0-24-blootstelling 5,8 tot 6,5 keer hoger lag dan de aanbevolen therapeutische blootstelling bij pediatrische patiënten.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Vulling van de capsule
Crospovidon (type A)
Magnesiumstearaat
Siliciumdioxide, colloïdaal, watervrij
Zetmeel, gepregelatineerd
Omhulsel van de capsule
Gelatine
Titaandioxide (E171)
Indigokarmijn (E132)
Zwart ijzeroxide (E172)
Rood ijzeroxide (E172)
Drukinkt
Zwart ijzeroxide (E172)
Kaliumhydroxide
Schellak
Propyleenglycol (E1520)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
PCTFE/PVC-Alu-blisterverpakkingen in een doos met 7 capsules per blister
Verpakkingsgrootte: 28 of 98 harde capsules.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Neopharmed Gentili Ireland Limited
Block 4, Harcourt Centre, Harcourt Road, DUBLIN 2, D02HW77
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/21/1544/001
EU/1/21/1544/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 30 april 2021
Datum van laatste verlenging: 12 februari 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
Orladeyo 72 mg filmomhuld granulaat in sachetOrladeyo 96 mg filmomhuld granulaat in sachetOrladeyo 108 mg filmomhuld granulaat in sachet
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Orladeyo 72 mg filmomhuld granulaat in sachet
Orladeyo 96 mg filmomhuld granulaat in sachet
Orladeyo 108 mg filmomhuld granulaat in sachet
Orladeyo 132 mg filmomhuld granulaat in sachet
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Orladeyo 72 mg filmomhuld granulaat in sachet
Elke sachet bevat 72 mg berotralstat (als dihydrochloride).
Orladeyo 96 mg filmomhuld granulaat in sachet
Elk sachet bevat 96 mg berotralstat (als dihydrochloride).
Orladeyo 108 mg filmomhuld granulaat in sachet
Elk sachet bevat 108 mg berotralstat (als dihydrochloride).
Orladeyo 132 mg filmomhuld granulaat in sachet
Elk sachet bevat 132 mg berotralstat (als dihydrochloride).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhuld granulaat in sachet.
Witte tot gebroken witte, effen, vlakke, ronde filmomhulde korrels, met een diameter van ongeveer 2 mm.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Orladeyo is geïndiceerd voor routineprofylaxe van terugkerende aanvallen van hereditair angio-oedeem (HAE) bij
- kinderen van 2 tot 12 jaar met een gewicht van ten minste 15 kg
- jongeren van 12 jaar en ouder die minder dan 40 kg wegen
4.2 Dosering en wijze van toediening
Dosering
De aanbevolen dosis voor kinderen van 2 tot 12 jaar is gebaseerd op het gewicht en wordt weergegeven in tabel 1.
Tabel 1: Aanbevolen dosis voor kinderen van 2 tot 12 jaar
| Lichaamsgewicht (kg) | Aanbevolen dosis van Orladeyo Filmomhuld granulaat |
| 15 kg tot 24 kg | Eén sachet van 72 mg eenmaal daags |
| 24 kg tot 32 kg | Eén sachet van 96 mg eenmaal daags |
| 32 kg tot 40 kg | Eén sachet van 108 mg eenmaal daags |
| 40 kg of meer | Eén sachet van 132 mg eenmaal daags |
De aanbevolen dosis voor adolescenten van 12 jaar en ouder met een lichaamsgewicht van minder dan 40 kg is één sachet van 108 mg Orladeyo-granulaat eenmaal daags.
Voor jongeren van 12 jaar en ouder met een lichaamsgewicht ≥40 kg moet worden verwezen naar de Samenvatting van de productkenmerken van Orladeyo-capsules.
Er moet worden overwogen om de behandeling stop te zetten bij patiënten met normale C1-esteraseremmer HAE (nC1-INH) bij wie na 3 maanden behandeling onvoldoende vermindering van de aanvallen is waargenomen (zie rubriek 4.4 en 5.1).
Gemiste doses
Als een dosis Orladeyo wordt gemist, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen, zonder de eenmaal-daagse dosis te overschrijden.
Orladeyo is niet bedoeld voor de behandeling van acute HAE-aanvallen (zie rubriek 4.4).
Bijzondere populaties
Nierfunctiestoornis
Bij patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen (zie rubriek 4.4).
Er zijn geen klinische gegevens beschikbaar voor het gebruik van berotralstat bij patiënten met terminaal nierfalen (ESRD) die hemodialyse nodig hebben. Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van berotralstat te vermijden bij patiënten met ESRD (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornis
Bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het gebruik van berotralstat bij patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B of C) dient te worden vermeden (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Orladeyo bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn nog niet aangetoond. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Oraal gebruik.
Elk sachet is uitsluitend voor eenmalig gebruik.
Elk sachet met filmomhuld granulaat moet elke dag op ongeveer hetzelfde tijdstip bij een maaltijd worden ingenomen (zie rubriek 5.2).
Het filmomhuld granulaat moet in zijn geheel worden doorgeslikt. Om een bittere nasmaak te voorkomen, mogen patiënten niet op het granulaat kauwen of deze verbrijzelen.
Orladeyo filmomhuld granulaat kan op een van de volgende manieren worden toegediend:
- De gehele inhoud van één sachet moet rechtstreeks in de mond worden gegoten en onmiddellijk worden doorgeslikt met niet-zuurhoudende vloeistof (water of melk).
De gehele inhoud van één sachet moet over ongeveer één eetlepel (15 ml) zacht, niet-zuurhoudend voedsel worden gestrooid en onmiddellijk worden ingenomen. Het eten moet op kamertemperatuur of daaronder zijn. Voorbeelden van zacht, niet-zuurhoudend voedsel zijn chocoladepudding, aardappelpuree, maïscrème en gepureerde erwten of bananen.
Zure voedingsmiddelen zoals yoghurt en appelmoes mogen niet worden gebruikt, omdat ze de smaakmaskerende omhulling kunnen oplossen en een bittere smaak kunnen veroorzaken. Alle granulaat moet binnen 10 minuten na het strooien over voedsel worden ingenomen om te voorkomen dat de smaakmaskerende omhulling oplost.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Algemeen
Berotralstat is niet bedoeld voor de behandeling van acute HAE-aanvallen; individuele behandeling dient te worden gestart met goedgekeurde noodmedicatie.
Er zijn beperkte klinische gegevens beschikbaar over het gebruik van berotralstat bij HAE-patiënten met nC1-esteraseremmerwerking (C1-INH).
Sommige categorieën van nC1-INH HAE reageren mogelijk niet op behandeling vanwege alternatieve routes waarbij geen activering van plasma-kallikreïne plaatsvindt.
Bij deze patiëntengroep wordt aanbevolen om, indien beschikbaar, genetisch onderzoek uit te voeren volgens de huidige HAE-richtlijnen en de behandeling stop te zetten als er geen klinische respons wordt waargenomen (zie rubriek 4.2 en 5.1).
QT-verlenging
Mogelijk kan een verhoogd risico van QT-verlenging worden waargenomen bij hogere concentraties van berotralstat (zie rubriek 5.1). Kinderen mogen geen hogere doses berotralstat innemen dan aangegeven voor hun gewicht.
Patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis kunnen verhoogde serumconcentraties van berotralstat ontwikkelen die gepaard gaan met een risico op QT-verlenging. Bij deze patiënten moet het gebruik van berotralstat worden vermeden.
Patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis lopen mogelijk het risico op QT-verlenging. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen.
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van berotralstat bij patiënten met onafhankelijke risicofactoren voor QT-verlenging, zoals verstoring van de elektrolytenhuishouding, bekende reeds bestaande QT-verlenging (verworven of familiair), gevorderde leeftijd (zie rubriek 4.2) of gelijktijdig gebruik van andere geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze de QT verlengen. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden. Als behandeling noodzakelijk is, moet passende controle (bijvoorbeeld ECG’s) worden overwogen.
Hulpstoffen
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per sachet, dat wil zeggen dat het in wezen 'natriumvrij' is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Berotralstat is een substraat van de transporteiwitten P-glycoproteïne (P-gp) en BCRP (breast cancer resistance protein).
Effecten van andere geneesmiddelen op berotralstat
P-gp en BCRP-remmers
Ciclosporine, een P-gp- en BCRP-remmer, verlaagde de maximale concentratie (Cmax) van een eenmalige dosis berotralstat van 150 mg met 7% en verhoogde de oppervlakte onder de curve van concentratie tegenover tijd (AUC) met 27%. Dosisaanpassing van berotralstat wordt niet aanbevolen bij gelijktijdig gebruik met P-gp- en BCRP-remmers.
P-gp- en BCRP-inductoren
Berotralstat is een substraat van P-gp en BCRP. P-gp- en BCRP-inductoren (bijvoorbeeld rifampicine, sint-janskruid) kunnen de plasmaconcentratie van berotralstat verlagen, wat leidt tot verminderde werkzaamheid van berotralstat. Het gebruik van P-gp-inductoren wordt niet aanbevolen met berotralstat.
Effecten van berotralstat op andere geneesmiddelen
CYP3A4-substraten
Berotralstat is een matige CYP3A4-remmer die de Cmax en AUC van oraal midazolam met respectievelijk 45% en 124% verhoogt en de Cmax en AUC van amlodipine met respectievelijk 45% en 77% verhoogt. Gelijktijdige toediening kan leiden tot een verhoging van de concentraties van andere geneesmiddelen die CYP3A4-substraten zijn. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP3A4, met name die met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld ciclosporine, fentanyl). Dosisaanpassingen van deze geneesmiddelen kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
CYP2D6-substraten
Berotralstat is een matige CYP2D6-remmer die de Cmax en AUC van dextromethorfan met respectievelijk 196% en 177% verhoogt en de Cmax en AUC van desipramine met respectievelijk 64% en 87% verhoogt. Gelijktijdige toediening kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan andere geneesmiddelen die CYP2D6-substraten zijn. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2D6, met name geneesmiddelen met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld thioridazine, pimozide) of waarvoor in de voorschrijfinformatie therapeutische controle wordt aanbevolen (bijvoorbeeld tricyclische antidepressiva). Dosisaanpassingen van deze geneesmiddelen kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
CYP2C9-substraten
Berotralstat is een zwakke CYP2C9-remmer die de Cmax en AUC van tolbutamide met respectievelijk 19% en 73% verhoogt. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van geneesmiddelen die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2C9 (bijvoorbeeld tolbutamide) (zie rubriek 5.2).
Het effect van berotralstat op de omzetting van desogestrel tot etonogestrel (actieve metaboliet) door CYP2C9 was verwaarloosbaar. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van desogestrel.
CYP2C19-substraten
Berotralstat is geen CYP2C19-remmer, aangezien de Cmax en AUC van omeprazol slechts met respectievelijk 21% en 24% stegen. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van geneesmiddelen die voornamelijk worden gemetaboliseerd door CYP2C19 (bijvoorbeeld omeprazol) (zie rubriek 5.2).
P-gp-substraten
Berotralstat is een zwakke P-gp-remmer en verhoogde de Cmax en AUC van het P-gp-substraat digoxine met respectievelijk 58% en 48%. Zie de SPC voor gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen die P-gp-substraten zijn, met name geneesmiddelen met een smalle therapeutische index (bijvoorbeeld digoxine) of waarvoor in de voorschrijfinformatie therapeutische controle wordt aanbevolen (bijvoorbeeld dabigatranetexilaat). Dosisaanpassingen van deze geneesmiddelen kunnen nodig zijn (zie rubriek 5.2).
Orale anticonceptiva
Als matige CYP3A4-remmer kan berotralstat de concentraties van orale anticonceptiva die door CYP3A4 worden gemetaboliseerd, verhogen. De gelijktijdige toediening van berotralstat met desogestrel verhoogde de AUC van etonogestrel (actieve metaboliet) met 58%; de Cmax werd niet beïnvloed. Het effect van berotralstat op de omzetting van desogestrel tot etonogestrel door CYP2C9 was verwaarloosbaar. Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor gelijktijdig gebruik van desogestrel.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden
Vrouwen die zwanger kunnen worden moeten tijdens de behandeling met berotralstat en gedurende ten minste 1 maand na de laatste dosis effectieve anticonceptie gebruiken. Berotralstat wordt niet aanbevolen bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van berotralstat bij zwangere vrouwen. Dieronderzoek heeft onvoldoende gegevens opgeleverd wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3).
Berotralstat wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat berotralstat in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3).
Risico voor zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
Er moet worden besloten of de borstvoeding moet worden gestaakt of dat de behandeling met berotralstat moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor de pasgeborene/zuigeling en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
In dieronderzoek werden geen effecten op de vruchtbaarheid waargenomen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Berotralstat heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Er wordt niet verwacht dat berotralstat de alertheid of het vermogen van kinderen om deel te nemen aan activiteiten beïnvloedt.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest voorkomende bijwerkingen bij patiënten van 12 jaar en ouder zijn buikpijn (alle locaties) (gemeld door 21% van de patiënten), diarree (gemeld door 15% van de patiënten) en hoofdpijn (gemeld door 13% van de patiënten). De gastro-intestinale voorvallen werden voornamelijk gemeld tijdens de eerste 1-3 maanden van het gebruik van berotralstat (mediane dag van aanvang was dag 66 voor buikpijn en dag 45 voor diarree) en verdwenen zonder geneesmiddel terwijl de behandeling met berotralstat werd voortgezet. Bijna alle gevallen (99%) van buikpijn waren licht of matig van ernst bij een mediane duur van 3,5 dagen (95%-BI 2-8 dagen). Bijna alle gevallen (98%) van diarree waren licht of matig van ernst bij een mediane duur van 3,2 dagen (95%-BI 2-8 dagen).
Het veiligheidsprofiel bij patiënten van 2 tot <12 jaar was vergelijkbaar met dat bij volwassenen.
Tabel met de lijst van bijwerkingen
De veiligheid van berotralstat is beoordeeld in langlopende klinische onderzoeken bij patiënten met HAE (zowel ongecontroleerd, open-label als placebogecontroleerd, geblindeerd) bij 381 volwassen en adolescente patiënten en 29 pediatrische patiënten in de leeftijd van 3 tot <12 jaar. De bijwerkingen verkregen uit klinische onderzoeken en toezicht na het in de handel brengen worden hieronder vermeld per systeem/orgaanklasse en per frequentie volgens MedDRA.
De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 2: Bijwerkingen waargenomen in klinisch onderzoek en toezicht na het in de handel brengen
| Systeem/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerkingen |
| Zenuwstelselaandoeningen | Zeer vaak | Hoofdpijna |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Zeer vaak | Buikpijnb, diarreec |
| Vaak | Braken, gastro-oesofageale reflux, flatulentie | |
| Niet bekend | Nausea | |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Vaak | Huiduitslag |
| Lever- en galaandoeningen | Vaak | ALAT verhoogd, ASAT verhoogd |
a Hieronder vallen de voorvallen van hoofdpijn, sinushoofdpijn
b Hieronder vallen de voorvallen van buikpijn, abdominaal ongemak, pijn in de bovenbuik, pijn in de onderbuik, epigastrisch ongemak, abdominale gevoeligheid
c Hieronder vallen de voorvallen van diarree, zachte ontlasting, frequente ontlasting
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Verhoogde transaminase
Bij sommige patiënten, voornamelijk bij degenen die de behandeling met androgenen binnen 14 dagen na aanvang van de behandeling met berotralstat staakten, werden verhoogde waarden bij leverfunctietests (LFT) waargenomen, die doorgaans met of zonder stopzetting van de behandeling met berotralstat verbeterden. Het abrupt stopzetten van de toediening van androgenen onmiddellijk voorafgaand aan de behandeling met berotralstat moet worden vermeden.
Pediatrische patiënten
Jongeren van 12 tot 18 jaar
De veiligheid van berotralstat werd beoordeeld in klinische onderzoeken in een subgroep van 28 adolescente patiënten van 12 tot <18 jaar oud met een gewicht van ten minste 40 kg. Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar met dat bij volwassenen.
Kinderen van 3 tot 12 jaar
De veiligheid van berotralstat werd beoordeeld in een klinisch onderzoek onder 29 patiënten in de leeftijd van 3 tot <12 jaar met een gewicht van ten minste 14,9 kg. Het veiligheidsprofiel was vergelijkbaar met dat bij volwassenen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er zijn in klinische onderzoeken geen gevallen van overdosering gemeld. Er is geen informatie beschikbaar om mogelijke klachten en verschijnselen van overdosering te kunnen vaststellen. Als er symptomen optreden, wordt een symptomatische behandeling aanbevolen. Er is geen antidotum beschikbaar.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: overige hematologische middelen, bij hereditair angio-oedeem gebruikte geneesmiddelen, ATC-code: B06AC06
Werkingsmechanisme
Berotralstat is een plasmakallikreïneremmer. Plasmakallikreïne is een serineprotease die hoogmoleculair kininogeen (HMWK) splitst en bradykinine afgeeft, een krachtige vasodilator die de vasculaire permeabiliteit verhoogt. Bij patiënten met HAE als gevolg van C1-INH-deficiëntie of -disfunctie is de normale regulatie van de plasmakallikreïne-activiteit verstoord, waardoor ongecontroleerde toenames van de plasmakallikreïne-activiteit en van de afgifte van bradykinine worden veroorzaakt, wat leidt tot HAE-aanvallen die bestaan uit zwelling (angio-oedeem).
Elektrofysiologie van het hart
Bij de steady-state Cmax van berotralstat bij de aanbevolen dosis van 150 mg eenmaal daags bij volwassenen steeg het gemiddelde gecorrigeerde QT-interval met 3,4 msec (90% bovenste BI-grens van 6,8 msec), wat lager is dan de 10 msec-drempel voor reden tot zorg. Bij een supratherapeutische dosis van 450 mg eenmaal daags was de steady-state-blootstelling 4 keer zo hoog als bij de aanbevolen dosis van 150 mg bij volwassenen en steeg het gecorrigeerde QT-interval gemiddeld met 21,9 msec.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van berotralstat is onderzocht in een multicentrisch, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd parallelgroeponderzoek (NCT03485911).
Onderzoek NCT03485911
Aan dit onderzoek namen 120 patiënten (114 volwassenen en 6 kinderen van 12 jaar en ouder) met type I of II HAE deel die gedurende de eerste 8 weken van de inloopperiode ten minste twee door een onderzoeker bevestigde aanvallen hadden gehad en ten minste één dosis onderzoeksgeneesmiddel toegediend hadden gekregen. Negen patiënten waren ≥65 jaar oud. De patiënten werden voor de behandelperiode van 24 weken gerandomiseerd naar 1 van de 3 parallelle behandelingsarmen, gestratificeerd naar het aantal aanvallen bij baseline, in een verhouding van 1:1:1 (berotralstat 110 mg, berotralstat 150 mg of placebo via orale toediening eenmaal daags, met voedsel).
In totaal kregen 81 patiënten gedurende de behandelperiode van 24 weken ten minste één dosis berotralstat toegediend. In totaal was 66% van de patiënten vrouw, 93% van de patiënten wit en de gemiddelde leeftijd 41,6 jaar. Bij 74% van de patiënten werd een voorgeschiedenis van aanvallen van laryngeaal angio-oedeem gemeld en 75% meldde eerder gebruik van langetermijnprofylaxe. Het mediane aantal aanvallen tijdens de prospectieve inloopperiode (aantal aanvallen bij baseline) bedroeg 2,9 per maand. Bij 70% van de deelnemende patiënten was het aantal aanvallen bij baseline ≥2 aanvallen per maand.
Patiënten staakten het gebruik van andere profylactische HAE-geneesmiddelen vóór aanvang van het onderzoek; alle patiënten mochten echter noodmedicatie gebruiken voor de behandeling van HAE-doorbraakaanvallen. Bij de met berotralstat behandelde patiënten werd 51,4% van de doorbraakaanvallen behandeld met C1-INH (zie rubriek 4.4). Gelijktijdig gebruik van C1-INH en berotralstat leidde niet tot aantoonbare bijwerkingen.
Berotralstat 150 mg leidde tot een statistisch significante en klinisch betekenisvolle daling van het aantal HAE-aanvallen ten opzichte van placebo gedurende 24 weken in de intent-to-treat-populatie (ITT-populatie) voor het primaire eindpunt, zoals weergegeven in tabel 3. De procentuele daling van het aantal HAE-aanvallen was sterker bij berotralstat 150 mg dan bij placebo, ongeacht het aantal aanvallen tijdens de inloopperiode.
Tabel 3: Daling van het aantal HAE-aanvallen in de ITT-populatie die berotralstat 150 mg toegediend kreeg
| Resultaten | Berotralstat 150 mg (n=40) | Placebo (n=40a) | ||
| Aantal aanvallen per 28 dagen | Procentuele daling t.o.v. placebo (95%-BI) | p- waarde | Aantal aanvallen per 28 dagen | |
| Aantal HAE-aanvallen | 1,31 | 44,2% (23,0; 59,5) | <0,001 | 2,35 |
a Eén patiënt in de ITT-analyse werd gerandomiseerd naar placebo, maar werd niet behandeld.
De daling van het aantal aanvallen hield gedurende 24 weken aan, zoals weergegeven in afbeelding 1.
Afbeelding 1: Aantal HAE-aanvallen per maand gedurende 24 weken behandeling met berotralstat 150 mg (n=40) of placebo (n=40)
Baseline 1 2 3 4 5 6
Maand
berotralstat 150 mg N= 40 37 37 37 37 37 37
Placebo N= 39 39 38 37 36 34 34
SEM: standaardfout van het gemiddelde
Van de patiënten die berotralstat 150 mg toegediend kregen, vertoonde 58% een daling van het aantal HAE-aanvallen van ≥50% ten opzichte van baseline, tegenover 25% van de patiënten die placebo kregen.
Berotralstat 150 mg verminderde het aantal HAE-aanvallen waarvoor standaardbehandeling voor acute aanvallen nodig was met 49,2% (95%-BI: 25,5%, 65,4%) ten opzichte van placebo (aantal per 28 dagen: 1,04 t.o.v. 2,05).
Gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven
Bij patiënten die berotralstat 150 mg toegediend kregen, trad ten opzichte van de placebogroep een verbetering op van de totale score van de vragenlijst over kwaliteit van leven voor angio-oedeem (AE-QoL) alsook van de domeinscores (functioneren, vermoeidheid/stemming, angst/schaamte en voeding), zoals weergegeven in tabel 4. Een daling met 6 punten wordt beschouwd als een klinisch betekenisvolle verbetering. De grootste verbetering werd waargenomen in de functioneringsscore.
Tabel 4: Verandering in AE-QoL-score* - berotralstat t.o.v. placebo in week 24
LS-gemiddelde verandering (SE) t.o.v. baseline in week 24 | LS-gemiddelde verschil t.o.v. placebo (95%-BI) | ||
Berotralstat 150 mg | Placebo | ||
| Totale AE-QoL-score | -14,6 (2,6) | -9,7 (2,6) | -4,90 (-12,23; 2,43) |
| Functioneringsscore | -19,5 (3,4) | -10,4 (3,4) | -9,10 (-18,58; 0,38) |
Score voor vermoeidheid/stemming | -11,3 (3,2) | -9,2 (3,3) | -2,16 (-11,35; 7,03) |
| Score voor angst/schaamte | -15,4 (3,2) | -10,5 (3,3) | -4,96 (-14,05; 4,13) |
| Score voor voeding | -8,8 (3,0) | -6,1 (3,1) | -2,68 (-11,27; 5,92) |
AE-QoL=vragenlijst over kwaliteit van leven voor angio-oedeem; BI=betrouwbaarheidsinterval; LS=kleinste kwadraten; SE=standaardfout
*Lagere scores wijzen op een verbeterde kwaliteit van leven (minder verslechtering)
Normale C1-INH HAE-populatie
Een analyse van observationele klinische gegevens werd uitgevoerd bij 311 volwassen patiënten met nC1-INH HAE die gedurende maximaal 18 maanden werden behandeld met berotralstat. Het HAE-type werd vastgesteld op basis van de C1-INH-waarden, de C1-INH-functie en de C4-waarden, zonder genetisch onderzoek.
Dit observationele onderzoek wijst op een vergelijkbare trend in de werkzaamheid bij patiënten met nC1-INH-HAE.
Pediatrische patiënten
Jongeren van 12 tot 18 jaar
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat werden in de twee onderzoeken (onderzoek NCT03485911, onderzoek NCT03472040) beoordeeld bij 28 adolescente patiënten in de leeftijd van 12 tot <18 jaar. Het veiligheidsprofiel en het aantal aanvallen op basis van onderzoek waren vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel en het aantal aanvallen dat bij volwassenen werd waargenomen.
Kinderen van 2 tot 12 jaar
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat werden beoordeeld in een open-label, sequentieel onderzoek in meerdere centra met één behandelgroep, waarbij 29 pediatrische patiënten in de leeftijd van 3 tot < 12 jaar met HAE werden beoordeeld die eenmaal daags Orladeyo-granulaat bij de maaltijd kregen (onderzoek NCT05453968). Het mediane aantal aanvallen dat werd gemeld bij de baseline (periode van standaardzorg) bedroeg 0,96 aanvallen per maand (spreiding: 0 tot 5 aanvallen per maand). Om blootstelling aan het geneesmiddel te bereiken die vergelijkbaar was met wat werd waargenomen bij volwassenen die werden behandeld met 150 mg, werden patiënten bij de baseline toegewezen aan één van 4 op het gewicht gebaseerde dosisgroepen: ≥40 kg (n=7), 32 tot <40 kg (n=9), 24 tot <32 kg (n=9) en 12 tot <24 kg (n=4).
Alle 29 patiënten hebben de behandeling met berotralstat van 12 weken voltooid; 27 patiënten hebben de behandeling van 48 weken voltooid.
De daling ten opzichte van de baseline in het gemiddelde aantal aanvallen per maand hield gedurende 48 weken aan (afbeelding 2).
Afbeelding 2: Gecorrigeerd gemiddeld HAE-aanvalspercentage per maanda gedurende 48 weken behandeling met berotralstat in een op het gewicht gebaseerde dosering
a Het gecorrigeerde gemiddelde HAE-aanvalspercentage per maand was geen primair eindpunt van het onderzoek
De veiligheid en werkzaamheid van berotralstat bij pediatrische patiënten jonger dan 2 jaar zijn niet vastgesteld.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Na orale toediening van berotralstat 150 mg eenmaal daags bedragen de Cmax en de AUC gedurende het doseringsinterval (AUCtau) respectievelijk 158 ng/ml (bereik: 110 tot 234 ng/ml) en 2.770 ng*u/ml (bereik: 1880 tot 3790 ng*u/ml). De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met HAE is vergelijkbaar met die bij gezonde mensen.
De blootstelling aan berotralstat (Cmax en AUC) stijgt meer dan evenredig aan de dosis en de steady state wordt bereikt op dag 6 tot 12.
Orladeyo filmomhuld granulaat en formuleringen met harde capsules zorgen voor een vergelijkbare blootstelling na 7 dagen dosering.
Voedingseffect
Er werden geen verschillen in de Cmax en AUC van berotralstat waargenomen na toediening met een vetrijke maaltijd. De mediane tmax werd echter met 3 uur vertraagd, van 2 uur (in nuchtere toestand) tot 5 uur (in gevoede toestand, bereik: 1 tot 8 uur). Berotralstat moet met voedsel worden toegediend om gastro-intestinale bijwerkingen tot een minimum te beperken.
Distributie
De plasma-eiwitbinding is ongeveer 99%. Na een enkelvoudige dosis radioactief gelabeld berotralstat 300 mg was de bloed-plasmaratio ongeveer 0,92. Bij steady state was het geometrisch gemiddelde (% CV) Vd/F 3123 l (40%) voor berotralstat 150 mg eenmaal daags.
Biotransformatie
Berotralstat wordt gemetaboliseerd door CYP2D6 en door CYP3A4 met een lage in-vitro-omzetting. Na een enkelvoudige orale dosis van 300 mg radioactief gelabeld berotralstat was berotralstat verantwoordelijk voor 34% van de totale plasma-radioactiviteit, met 8 metabolieten, die elk verantwoordelijk waren voor 1,8 tot 7,8% van de totale radioactiviteit. Structuren voor 5 van de 8 metabolieten zijn bekend. Het is niet bekend of de metabolieten farmacologisch actief zijn.
Berotralstat 150 mg eenmaal daags is een matige CYP2D6- en CYP3A4-remmer en een zwakke CYP2C9-remmer. Berotralstat is geen CYP2C19-remmer.
Bij tweemaal de aanbevolen dosis is berotralstat een zwakke P-gp-remmer en geen BCRP-remmer.
Eliminatie
Na een eenmalige dosis van 150 mg bedroeg de mediane halfwaardetijd van berotralstat ongeveer 93 uur (bereik: 39 tot 152 uur).
Na een enkelvoudige orale dosis van 300 mg radioactief gelabeld berotralstat werd ongeveer 9% uitgescheiden in de urine (3,4% onveranderd; bereik: 1,8 tot 4,7%) en 79% in de feces. Aanvullende analyses wezen erop dat ongeveer 50% van de teruggevonden fractie in de feces onveranderd berotralstat was.
Bijzondere populaties
Uit farmacokinetische populatie-analyses bleek dat leeftijd, geslacht en etnische afkomst geen betekenisvolle invloed hadden op de farmacokinetiek van berotralstat. Lichaamsgewicht werd aangewezen als een covariabele die de variabiliteit van de klaring en het distributievolume beschrijft, resulterend in een hogere blootstelling (AUC en Cmax) bij patiënten die minder wegen. Dit verschil wordt echter niet als klinisch relevant beschouwd bij volwassenen en er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen voor deze demografische kenmerken.
Pediatrische patiënten
Op basis van farmacokinetische populatie-analyses bij pediatrische patiënten van 12 tot <18 jaar oud met een gewicht van ten minste 40 kg was de blootstelling bij steady state na orale toediening van berotralstat 150 mg eenmaal daags iets hoger (29% hoger) dan de blootstelling bij volwassenen, met een geschat geometrisch gemiddelde (CV%) AUCtau van 2.515 (38,6) ng*u/ml. Dit verschil wordt echter niet als klinisch relevant beschouwd en er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen bij pediatrische patiënten van 12 tot <18 jaar oud met een gewicht van 40 kg of meer.
Een op gewicht gebaseerd doseringsschema is noodzakelijk om bij pediatrische patiënten van 2 tot <12 jaar blootstellingswaarden voor berotralstat te bereiken die vergelijkbaar zijn met die welke worden waargenomen bij volwassenen die met berotralstat worden behandeld in de aanbevolen dosis van 150 mg. Op basis van farmacokinetische analyse bij de populatie zorgen de aanbevolen, op het lichaamsgewicht gebaseerde doseringen voor patiënten van 2 tot <12 jaar voor een blootstelling die vergelijkbaar is met de effectieve dosis bij volwassenen; de Cmax was bij steady state iets hoger (tot 24% hoger) dan blootstelling bij volwassenen, maar dit verschil wordt niet als klinisch significant beschouwd.
Nierfunctiestoornis
De farmacokinetiek van een enkelvoudige orale dosis van 200 mg berotralstat werd onderzocht bij volwassen patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (eGFR minder dan 30 ml/min). Ten opzichte van een gelijktijdig cohort met een normale nierfunctie (eGFR hoger dan 90 ml/min) steeg de Cmax met 39%, terwijl er geen verschil werd waargenomen in de AUC. Bij patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis lopen mogelijk het risico op QT-verlenging. Het verdient aanbeveling het gebruik van berotralstat bij deze patiënten te vermijden.
De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met nierfalen die hemodialyse nodig hebben, is niet onderzocht. Gezien de hoge plasma-eiwitbinding van berotralstat is het onwaarschijnlijk dat het door hemodialyse wordt geëlimineerd.
Leverfunctiestoornis
De farmacokinetiek van een enkelvoudige orale dosis van 150 mg berotralstat werd onderzocht bij volwassen patiënten met een lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A, B of C). De farmacokinetiek van berotralstat bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis was onveranderd ten opzichte van die bij patiënten met een normale leverfunctie. Bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis steeg de Cmax met 77%, terwijl de AUC0-inf met 78% steeg. Bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis steeg de Cmax met 27%, terwijl de AUC0-inf met 6% daalde. De geschatte toename van de gemiddelde QTcF bij patiënten met een matige tot ernstige leverfunctiestoornis was maximaal 8,8 msec (tweezijdig 90%-UB 13,1 msec). Het gebruik van berotralstat dient te worden vermeden bij patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B of C).
Ouderen
Berotralstat is niet onderzocht bij patiënten ouder dan 75 jaar; leeftijd zal naar verwachting echter geen invloed hebben op de blootstelling aan berotralstat.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
In niet-klinisch chronisch toxiciteitsonderzoek met herhaalde doses werd fosfolipidose (aanwezigheid van schuimende, gevacuoleerde macrofagen) in de lever van ratten waargenomen (door middel van elektronenmicroscopie) en vermoed in de lever, de dunne darm, de longen, de milt en het lymfatische weefsel bij ratten en apen, bij klinisch relevante blootstellingen. De klinische relevantie van deze bevindingen is niet bekend.
In het 2 jaar durend onderzoek (tijdens de gehele levensduur) bij ratten werd skeletale myofibrillaire degeneratie/necrose waargenomen. De blootstelling op het NOAEL (no observed adverse effect level) voor deze bevindingen bij ratten was 4,5 keer zo hoog als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat.
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van genotoxiciteit.
In een 6 maanden durend onderzoek met Tg rasH2-transgene muizen werd geen stijgende incidentie van tumoren waargenomen. De blootstelling in dit carcinogeniteitsonderzoek bij muizen was 10 keer zo hoog als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat.
In een 2 jaar durend onderzoek (tijdens de gehele levensduur) bij ratten die berotralstat toegediend kregen bij een blootstelling die 4,5 keer zo hoog was als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de dosis van 150 mg berotralstat, werden in zeldzame gevallen stromale sarcomen van het endometrium en niet-gedifferentieerde huidsarcomen waargenomen. Met een incidentie die iets hoger is dan in controlegroepen zijn deze bevindingen niet eenduidig. De klinische relevantie van deze bevindingen is niet bekend.
Berotralstat passeert bij ratten en konijnen de placentabarrière. Een onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling bij drachtige ratten die berotralstat toegediend kregen bij blootstellingen die 9,7 keer zo hoog waren als de blootstelling die (op basis van de AUC) werd bereikt bij de klinische dosis van 150 mg berotralstat, wees niet op schade voor de zich ontwikkelende foetus. Er werd geen tweede onderzoek naar de embryo-foetale ontwikkeling uitgevoerd bij een relevante niet-knaagdiersoort.
Berotralstat werd op lactatiedag 14 in een concentratie van ongeveer 5% van de maternale plasmaconcentratie aangetroffen in het plasma van jonge ratten.
Berotralstat had geen effect op de paring of vruchtbaarheid bij mannelijke en vrouwelijke ratten bij een dosering die 2,9 keer zo hoog was als de klinische dosis van 150 mg berotralstat op basis van mg/m2.
Er werden geen nieuwe bevindingen waargenomen in het definitieve toxicologische onderzoek bij jonge mannelijke en vrouwelijke ratten. Er werden geen bijwerkingen waargenomen bij doses tot 50 mg/kg/dag waarbij de AUC0-24-blootstelling 5,8 tot 6,5 keer hoger lag dan de aanbevolen therapeutische blootstelling bij pediatrische patiënten.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Granulaatkern
Crospovidon (type A)
Magnesiumstearaat
Siliciumdioxide, colloïdaal, watervrij
Zetmeel, gepregelatineerd
Granulaatomhulling
Gebutyleerd methacrylaatcopolymeer, basis (E 1205)
Natriumlaurilsulfaat
Siliciumdioxide, colloïdaal, watervrij
Stearinezuur
Talk (E 553b)
Titaandioxide (E171)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
2 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Sachets van PET/AL/PE-folielaminaat.
Verpakkingsgrootte: 28 sachets (elke doos bevat 4 zakjes met elk 7 sachets).
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Neopharmed Gentili Ireland Limited
Block 4, Harcourt Centre, Harcourt Road, DUBLIN 2, D02HW77
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/21/1544/003
EU/1/21/1544/004
EU/1/21/1544/005
EU/1/21/1544/006
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 30 april 2021
Datum van laatste verlenging: 12 februari 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
