Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Nexviadyme – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Nexviadyme

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Nexviadyme 100 mg poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke flacon bevat 100 mg avalglucosidase alfa.

Na reconstitutie bevat elke flacon een totaal extraheerbaar volume van 10,0 ml bij een concentratie van 10 mg avalglucosidase alfa* per ml.

*Avalglucosidase alfa is een humaan zure α-glucosidase geproduceerd in ovariumcellen van de Chinese hamster (CHO) met behulp van DNA-recombinatietechniek, die vervolgens geconjugeerd wordt met ongeveer 7 hexamannose-structuren (elk met twee terminale mannose-6-fosfaat (M6P)-delen) aan geoxideerde siaalzuurresidu’s op het molecuul, waardoor de bis-M6P-niveaus toenemen.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie.

Wit tot lichtgeel gelyofiliseerd poeder.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Nexviadyme (avalglucosidase alfa) is geïndiceerd voor langdurige enzymvervangingstherapie bij de behandeling van patiënten met de ziekte van Pompe (tekort aan zure α-glucosidase).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met Nexviadyme dient onder toezicht te staan van een arts met ervaring in de behandeling van patiënten met de ziekte van Pompe of andere erfelijke metabole of neuromusculaire ziekten.

Dosering

Om allergische reacties te voorkomen of te verminderen kunnen patiënten vooraf worden behandeld met antihistaminica, antipyretica en/of corticosteroïden.

De aanbevolen dosis avalglucosidase alfa is 20 mg/kg lichaamsgewicht eenmaal per 2 weken toegediend.

Dosisaanpassing voor patiënten met infantiel-verworven ziekte van Pompe (Infantile-Onset Pompe Disease, IOPD)

Bij IOPD-patiënten (patiënten met infantiel-verworven ziekte van Pompe) die een gebrek aan verbetering of onvoldoende respons van de hart-, ademhalings- en/of motorische functie ervaren terwijl ze 20 mg/kg krijgen, moet een dosisverhoging tot 40 mg/kg eenmaal per twee weken worden overwogen, voor zover er geen veiligheidsproblemen zijn (bijv. ernstige overgevoeligheid, anafylactische reacties of risico op overvulling).

Bij patiënten die avalglucosidase alfa bij 40 mg/kg elke twee weken niet kunnen verdragen (bijv. ernstige overgevoeligheid, anafylactische reacties of risico op overvulling) kan men overwegen de dosis te verlagen naar 20 mg/kg elke twee weken (zie rubriek 4.4).

Speciale populaties

Oudere patiënten

Er is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten > 65 jaar.

Leverfunctiestoornis

De veiligheid en werkzaamheid van avalglucosidase alfa bij patiënten met een leverfunctiestoornis zijn niet vastgesteld en er kan voor deze patiënten geen specifiek doseringsadvies worden gegeven.

Nierfunctiestoornis

Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten met een licht verminderde nierfunctie. De veiligheid en werkzaamheid van avalglucosidase alfa bij patiënten met een matig of ernstig verminderde nierfunctie zijn niet vastgesteld en er kan voor deze patiënten geen specifiek doseringsadvies worden gegeven (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten (patiënten van 6 maanden en jonger)

De veiligheid en werkzaamheid van avalglucosidase alfa bij kinderen van 6 maanden en jonger zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar voor patiënten van 6 maanden en jonger.

Wijze van toediening

Nexviadyme-flacons zijn enkel voor eenmalig gebruik en het geneesmiddel moet worden toegediend als een intraveneus infuus.

Het infuus moet geleidelijk worden toegediend, aangepast aan de respons en het comfort van de patiënt.

Het wordt aanbevolen de infusie te beginnen met een initiële snelheid van 1 mg/kg/uur en geleidelijk elke 30 minuten te verhogen als er geen tekenen zijn van infusiegerelateerde reacties (IAR’s), in overeenstemming met tabel 1. Voordat de infusiesnelheid wordt verhoogd, moeten bij elke stap de vitale functies worden afgenomen.

Tabel 1 – Schema infusiesnelheid

Aanbevolen dosisInfusiesnelheid (mg/kg/uur)Geschatte duur (u)
stap 1stap 2stap 3stap 4stap 5
20 mg/kg135a7aN.v.t.4 tot 5
40 mg/kg4-stapsproces1357N.v.t.7
5-stapsproces b136810b5

a Voor patiënten met een aanbevolen dosis van 20 mg/kg en een lichaamsgewicht van 1,25-5 kg kan een maximale infusiesnelheid van 4,8 mg/kg/uur worden toegepast.

b Voor IOPD-patiënten die geen verbetering ervaren, wordt een dosisverhoging tot 40 mg/kg om de andere week aanbevolen. Voor een lichaamsgewicht van 1,25-5 kg kan een maximale infusiesnelheid van 9,6 mg/kg/uur worden toegepast.

In geval van anafylaxie of ernstige overgevoeligheidsreactie of ernstige IAR’s, dient u de toediening van Nexviadyme onmiddellijk stop te zetten en een passende medische behandeling te starten. In het geval van lichte tot matige overgevoeligheidsreacties of IAR’s kan de infusiesnelheid worden vertraagd of tijdelijk gestopt en/of kan een passende medische behandeling worden gestart (zie rubriek 4.4).

Ondanks het tijdelijk stoppen van de infusie kunnen symptomen aanhouden. Daarom moet de behandelend arts ten minste 30 minuten wachten tot de symptomen van de reacties verdwijnen voordat wordt besloten om de infusie voor de rest van de dag te stoppen. Als de symptomen afnemen, kan de infusiesnelheid worden hervat gedurende 30 minuten met de helft, of minder, van de snelheid waarbij de reacties optraden, gevolgd door een verhoging van de infusiesnelheid met 50% gedurende 15 tot 30 minuten. Als de symptomen niet terugkeren, moet de infusiesnelheid worden verhoogd tot de snelheid waarbij de reacties optraden en kan worden overwogen de snelheid stapsgewijs te verhogen totdat de maximale snelheid is bereikt.

Thuisinfusie

Infusie van Nexviadyme thuis kan worden overwogen voor patiënten die hun infusies goed verdragen en die geen voorgeschiedenis hebben van matige of ernstige IAR’s gedurende enkele maanden. De beslissing om een patiënt te laten overstappen naar thuisinfusie moet worden genomen na beoordeling en op aanbeveling van de behandelend arts. Bij het beoordelen van de geschiktheid van de patiënt voor het krijgen van thuisinfusie moet men rekening houden met onderliggende comorbiditeiten en het vermogen van de patiënt om zich aan de vereisten voor thuisinfusie te houden. De volgende criteria moeten worden overwogen:

  • De patiënt mag geen aanhoudende gelijktijdige aandoening hebben die, naar het oordeel van de arts, van invloed kan zijn op het vermogen van de patiënt om de infusie te verdragen.
  • De patiënt wordt medisch stabiel geacht. Er moet een uitgebreide evaluatie worden uitgevoerd voordat de thuisinfusie wordt gestart.
  • De patiënt moet gedurende enkele maanden Nexviadyme-infusies hebben gekregen onder toezicht van een arts met expertise in de behandeling van Pompe-patiënten, mogelijk in een ziekenhuis of andere geschikte setting voor poliklinische patiënten. Documentatie van een patroon van goed verdragen infusies zonder IAR’s, of lichte IAR’s die onder controle zijn met premedicatie, is een voorwaarde voor de start van thuisinfusie.
  • De patiënt moet bereid en in staat zijn de procedures voor thuisinfusie na te leven.
  • De infrastructuur, middelen en procedures voor thuisinfusie, waaronder training, moeten worden vastgelegd en beschikbaar zijn voor de beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg. De beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg moet te allen tijde beschikbaar zijn tijdens de thuisinfusie en een bepaalde tijd na de infusie bij de patiënt thuis blijven, afhankelijk van de tolerantie van de patiënt voorafgaand aan thuisinfusie.

Als de patiënt bijwerkingen ervaart tijdens de thuisinfusie, moet het infusieproces onmiddellijk worden stopgezet en moet een passende medische behandeling worden gestart (zie rubriek 4.4). Daaropvolgende infusies moeten mogelijk in een ziekenhuis plaatsvinden of in een toepasselijke setting voor poliklinische patiënten tot er geen dergelijke bijwerking meer voorkomt. De dosis en infusiesnelheid mogen niet worden gewijzigd zonder overleg met de verantwoordelijke arts.

Voor instructies over reconstitutie en verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.

4.3 Contra-indicaties

Levensbedreigende overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen wanneer herbehandeling niet succesvol was (zie rubriek 4.4 en 4.8).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Terugvinden herkomst

Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het lotnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.

Overgevoeligheidsreacties (waaronder anafylaxie)

Overgevoeligheidsreacties, waaronder anafylaxie, zijn gemeld bij met Nexviadyme behandelde patiënten (zie rubriek 4.8).

Passende medische ondersteuningsmaatregelen, waaronder cardiopulmonale reanimatieapparatuur, met name voor patiënten met harthypertrofie en patiënten met een aanzienlijk verminderde ademhalingsfunctie, moeten direct beschikbaar zijn wanneer Nexviadyme wordt toegediend.

Als er ernstige overgevoeligheid of anafylaxie optreedt, moet Nexviadyme onmiddellijk worden stopgezet en moet een passende medische behandeling worden gestart. De risico’s en voordelen van het opnieuw toedienen van Nexviadyme na anafylaxie of ernstige overgevoeligheidsreactie moeten worden overwogen. Sommige patiënten zijn opnieuw behandeld met langzamere infusiesnelheden bij een lagere dosis dan de aanbevolen dosis. Bij patiënten met ernstige overgevoeligheid kan een desensibilisatieprocedure voor Nexviadyme worden overwogen. Als de beslissing wordt genomen om het geneesmiddel opnieuw toe te dienen, moet uiterste voorzichtigheid worden betracht, met beschikbaarheid van passende reanimatiemaatregelen. Zodra een patiënt de infusie verdraagt, kan de dosis worden verhoogd om de goedgekeurde dosis te bereiken.

Als lichte of matige overgevoeligheidsreacties optreden, kan de infusiesnelheid worden vertraagd of tijdelijk worden gestopt.

Infusiegerelateerde reacties (IAR’s)

In klinische onderzoeken zijn IAR’s gemeld die op elk moment tijdens en/of binnen een paar uur na de infusie met Nexviadyme optraden. Deze traden vaker op bij hogere infusiesnelheden (zie rubriek 4.8).

Patiënten met een acute onderliggende ziekte op het moment van de Nexviadyme-infusie lijken een groter risico te lopen op IAR’s. Patiënten met de ziekte van Pompe in een gevorderd stadium kunnen een verminderde hart- en ademhalingsfunctie hebben, waardoor zij een hoger risico lopen op ernstige complicaties van IAR’s. Antihistaminica, antipyretica en/of corticosteroïden kunnen worden gegeven om IAR’s te voorkomen of verminderen. Bij patiënten die een voorbehandeling hebben ontvangen, kunnen IAR’s echter nog steeds optreden.

Als er ernstige IAR’s optreden, moet onmiddellijke stopzetting van de toediening van Nexviadyme worden overwogen en moet passende medische behandeling worden gestart. De risico’s en voordelen van het opnieuw toedienen van Nexviadyme na ernstige IAR’s moeten worden overwogen. Sommige patiënten zijn opnieuw behandeld met langzamere infusiesnelheden bij een lagere dosis dan de aanbevolen dosis. Zodra een patiënt de infusie verdraagt, kan de dosis worden verhoogd om de goedgekeurde dosis te bereiken. Als lichte of matige IAR’s optreden, ongeacht de voorbehandeling, kan het verlagen van de infusiesnelheid of het tijdelijk stoppen van de infusie de symptomen verbeteren (zie rubriek 4.8).

Immunogeniciteit

Tijdens de behandeling ontstane antilichamen tegen het geneesmiddel (anti-drug antibodies, ADA) werden gemeld bij zowel niet eerder behandelde (95%) als eerder behandelde patiënten (62%) (zie rubriek 4.8).

IAR’s en overgevoeligheidsreacties kunnen optreden onafhankelijk van de ontwikkeling van ADA. De meerderheid van de IAR’s en overgevoeligheidsreacties waren licht of matig en werden behandeld met standaard klinische praktijken. In klinische studies had de ontwikkeling van ADA geen invloed op de klinische werkzaamheid (zie rubriek 4.8).

ADA-tests kunnen worden overwogen als patiënten niet op de behandeling reageren. Immunologische tests gedreven door bijwerkingen, waaronder IgG en IgE ADA, kunnen worden overwogen voor patiënten die risico lopen op een allergische reactie of die een eerdere anafylactische reactie hadden op alglucosidase alfa.

Neem contact op met uw plaatselijke vertegenwoordiger van Sanofi of Sanofi EU Medical Services voor informatie over de service Sanofi Speciality Care Testing.

Risico op acuut cardiorespiratoir falen

Voorzichtigheid is geboden bij het toedienen van Nexviadyme aan patiënten die vatbaar zijn voor volumeoverbelasting of patiënten met acute onderliggende ademhalingsziekte of een verminderde hart- en/of ademhalingsfunctie bij wie vochtbeperking is geïndiceerd. Deze patiënten kunnen risico lopen op ernstige exacerbatie van hun hart- of ademhalingsstatus tijdens de infusie. Tijdens de Nexviadyme-infusie moeten geschikte medische ondersteunings- en controlemaatregelen voorhanden zijn. Bij sommige patiënten kunnen langdurige observatietijden nodig zijn op basis van de individuele behoeften van de patiënt.

Hartaritmie en plotseling overlijden tijdens algemene anesthesie voor plaatsing van centraal veneuze katheter

Voorzichtigheid is geboden bij het toedienen van algemene anesthesie voor het plaatsen van een centraal veneuze katheter of voor andere chirurgische verrichtingen bij patiënten met IOPD met harthypertrofie.

Hartaritmie, waaronder ventrikelfibrilleren, ventriculaire tachycardie en bradycardie, met als gevolg hartstilstand of overlijden, of waarvoor hartreanimatie of defibrillatie nodig is, werd in verband gebracht met het gebruik van algemene anesthesie bij IOPD-patiënten met harthypertrofie.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd. Aangezien avalglucosidase-alfa een recombinant humaan eiwit is, is het een onwaarschijnlijke kandidaat voor door cytochroom P450 gemedieerde geneesmiddeleninteracties.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen beschikbare gegevens over het gebruik van Nexviadyme bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit. Indirecte foetale effecten bij muizen werden beschouwd als gerelateerd aan een anafylactische respons op avalglucosidase alfa (zie rubriek 5.3). Het mogelijke risico voor mensen is onbekend. Er kunnen geen conclusies getrokken worden over of Nexviadyme al dan niet veilig is voor gebruik tijdens de zwangerschap. Nexviadyme mag tijdens de zwangerschap alleen worden gebruikt als de mogelijke voordelen voor de moeder opwegen tegen de mogelijke risico’s, waaronder die voor de foetus.

Borstvoeding

Er zijn geen gegevens beschikbaar over de aanwezigheid van Nexviadyme in moedermelk of de effecten van Nexviadyme op de melkproductie of de zuigeling die borstvoeding krijgt. Er kunnen geen conclusies getrokken worden over of Nexviadyme al dan niet veilig is voor gebruik tijdens borstvoeding. Nexviadyme mag tijdens borstvoeding alleen worden gebruikt als de mogelijke voordelen voor de moeder opwegen tegen de mogelijke risico’s, waaronder die voor het kind dat borstvoeding krijgt (zie rubriek 5.3).

Vruchtbaarheid

Er zijn geen klinische gegevens over de effecten van Nexviadyme op de menselijke vruchtbaarheid. Dieronderzoek bij muizen toonde geen verminderde mannelijke of vrouwelijke vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Nexviadyme kan een geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Omdat duizeligheid, hypotensie en somnolentie zijn gemeld als IAR’s, kan dit de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen op de dag van de infusie beïnvloeden (zie rubriek 4.8).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

Ernstige bijwerkingen die werden gemeld bij patiënten die met Nexviadyme werden behandeld, waren ademnood en koude rillingen bij 1,4% van de patiënten en bij 0,7% van de patiënten betrof het telkens hoofdpijn, dyspnoe, hypoxie, oedeem van de tong, nausea, pruritus, urticaria, huidverkleuring, ongemak op de borst, pyrexie, verhoogde of verlaagde bloeddruk, lichaamstemperatuursverhoging, hartfrequentieverhoging en zuurstofsaturatieverlaging. Overgevoeligheidsreacties werden gemeld bij 60,6% van de patiënten, anafylaxie bij 2,8% en IAR’s bij 39,4% van de patiënten. In totaal stopte 4,9% van de patiënten die Nexviadyme kregen in klinische onderzoeken definitief met de behandeling; 2,8% stopte met de behandeling vanwege de volgende voorvallen waarvan werd aangenomen dat ze verband hielden met Nexviadyme: ademnood, ongemak op de borst, duizeligheid, hoesten, nausea, overmatig blozen, oculaire hyperemie, urticaria en erytheem.

De vaakst gemelde geneesmiddelenbijwerkingen (ADR’s) (> 5%) waren pruritus (13,4%), nausea (12%), hoofdpijn (10,6%), huiduitslag (10,6%), urticaria (8,5%), koude rillingen (7,7%), vermoeidheid (7,7%) en erytheem (5,6%).

De samengevoegde veiligheidsanalyse van 4 klinische studies (EFC14028/COMET, ACT14132/mini-COMET, TDR12857/NEO en LTS13769/NEO-EXT) omvatte in totaal 142 patiënten (118 volwassen en 24 pediatrische patiënten (1 pediatrische patiënt rechtstreeks opgenomen in de open-label-verlengingsperiode van studie 1)) die met Nexviadyme werden behandeld.

Geneesmiddelenbijwerkingen die werden gemeld bij patiënten die behandeld werden met Nexviadyme in de gepoolde analyse van klinische studies, staan vermeld in tabel 2.

Bijwerkingen in tabelvorm

Bijwerkingen per systeem/orgaanklasse, gepresenteerd per frequentiecategorie: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Vanwege de kleine patiëntenpopulatie wordt een bijwerking die werd gemeld bij 2 patiënten geclassificeerd als vaak. Binnen iedere frequentiecategorie worden bijwerkingen vermeld in volgorde van afnemende ernst.

Tabel 2 Bijwerkingen die optreden bij patiënten die met Nexviadyme werden behandeld in een gepoolde analyse van klinische studies (N=142)

Systeem/orgaanklasseFrequentieVoorkeursterm
Infecties en parasitaire aandoeningenSomsConjunctivitis
ImmuunsysteemaandoeningenZeer vaak VaakOvergevoeligheid Anafylaxie
Zenuwstelselaandoeningen

Zeer vaak Vaak

Vaak

Vaak

Vaak

Soms

Hoofdpijn

Duizeligheid Tremor

Somnolentie

Branderig gevoel Paresthesie

OogaandoeningenVaak Vaak Vaak Vaak Soms

Oculaire hyperemie Conjunctivale hyperemie Oculaire pruritus

Ooglidoedeem

Traanproductie verhoogd

HartaandoeningenVaak Soms

Tachycardie

Ventriculaire extrasystoles

BloedvataandoeningenVaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak

Hypertensie

Overmatig blozen Hypotensie

Cyanose

Opvliegers

Bleekheid

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenVaak Vaak Vaak Vaak Vaak Soms Soms

Hoest

Dyspneu

Ademnood

Irritatie van de keel Orofaryngeale pijn Tachypneu

Larynxoedeem

MaagdarmstelselaandoeningenZeer vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Soms Soms Soms

Nausea

Diarree

Braken

Lipzwelling

Gezwollen tong Abdominale pijn Abdominale pijn bovenaan Dyspepsie

Orale hypo-esthesie Orale paresthesie Dysfagie

Huid- en onderhuidaandoeningen

Zeer vaak Zeer vaak Vaak

Vaak

Vaak

Vaak

Vaak

Vaak

Vaak

Soms

Soms

Pruritus

Huiduitslag

Urticaria

Erytheem

Palmair erytheem

Hyperhidrose

Erythemateuze huiduitslag Pruritische huiduitslag Huidplaque

Angio-oedeem

Verkleuring van de huid

Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen

Vaak Vaak Vaak Vaak

Spierspasmen

Myalgie

Pijn in extremiteiten Flankpijn

Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenVaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Vaak Soms Soms Soms Soms Soms Soms Soms Soms Soms

Vermoeidheid

Koude rillingen

Ongemak op de borst

Pijn

Influenza-achtige ziekte Pijn op de infusieplaats

Pyrexie

Asthenie

Gezichtsoedeem

Het koud hebben

Het heel warm hebben

Futloos gevoel

Aangezichtspijn

Hyperthermie

Extravasatie op de infusieplaats Gewrichtspijn op de infusieplaats Huiduitslag op de infusieplaats Reactie op de infusieplaats Urticaria op de infusieplaats Gelokaliseerd oedeem

Perifere zwelling

OnderzoekenVaak Vaak Vaak Soms Soms Soms Soms

Bloeddruk verhoogd

Zuurstofsaturatie verlaagd Lichaamstemperatuur verhoogd Hartfrequentie verhoogd

Abnormaal ademgeruis

Complementfactor verhoogd Immuuncomplexspiegel verhoogd

Tabel 2 bevat behandelingsgerelateerde bijwerkingen die biologisch plausibel worden beschouwd als gerelateerd aan avalglucosidase alfa op basis van de Samenvatting van de Productkenmerken (SPC) van alglucosidase alfa.

In een vergelijkende studie, EFC14028/COMET, werden 100 patiënten met laat verworven ziekte van Pompe (LOPD) van 16 tot 78 jaar die geen eerdere enzymvervangingstherapie hadden ondergaan, behandeld met 20 mg/kg Nexviadyme (n=51) of 20 mg/kg alglucosidase alfa (n=49). Tijdens de dubbelblinde actief-gecontroleerde periode van 49 weken werden ernstige bijwerkingen gemeld bij 2% van de met Nexviadyme behandelde patiënten en 6,1% van de met alglucosidase alfa behandelde patiënten. In totaal stopten 8,2% van de patiënten die in de studie alglucosidase alfa kregen definitief met de behandeling vanwege bijwerkingen; geen van de patiënten in de Nexviadyme-groep stopte permanent met de behandeling. De vaakst gemelde bijwerkingen (> 5%) bij patiënten behandeld met Nexviadyme waren hoofdpijn, nausea, pruritus, urticaria en vermoeidheid.

De 95 patiënten die deelnamen aan de open-label-uitbreidingsperiode van EFC14028/COMET betroffen 51 patiënten die de behandeling met Nexviadyme voortzetten en 44 patiënten die overschakelden van alglucosidase alfa naar Nexviadyme.

Tijdens de open-label-uitbreidingsperiode werden ernstige bijwerkingen gemeld door 3 (5,8%) patiënten die gedurende het hele onderzoek met Nexviadyme werden behandeld en door 3 (6,8%) patiënten die op Nexviadyme overschakelden. De meest gemelde bijwerkingen (>5%) door patiënten die gedurende het hele onderzoek behandeld werden met Nexviadyme waren nausea, koude rillingen, erytheem, pruritus en urticaria. De meest gemelde bijwerkingen (>5%) door patiënten die overschakelden op Nexviadyme waren pruritus, huiduitslag, hoofdpijn, misselijkheid, koude rillingen, vermoeidheid en urticaria.

Er werd geen bijwerking of IAR gemeld door de extra pediatrische patiënt die rechtstreeks werd opgenomen in de open-label-uitbreidingsperiode.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Overgevoeligheid (waaronder anafylaxie)

In een samengevoegde veiligheidsanalyse ondervonden 86/142 (60,6%) patiënten overgevoeligheidsreacties, waaronder 7/142 (4,9%) patiënten die ernstige overgevoeligheidsreacties meldden en 4/142 (2,8%) patiënten die anafylaxie ervoeren. Sommige van de overgevoeligheidsreacties waren IgE-gemedieerd. Tekenen en symptomen van anafylaxie waren onder meer oedeem van de tong, hypotensie, hypoxie, ademnood, druk op de borst, gegeneraliseerd oedeem, gegeneraliseerd blozen, het heel warm hebben, hoesten, duizeligheid, dysartrie, beklemmend gevoel in de keel, dysfagie, nausea, roodheid op de handpalmen, gezwollen onderlip, verminderd ademgeruis, roodheid van de voeten, gezwollen tong, jeukende handpalmen en voeten, en zuurstofdesaturatie. Symptomen van ernstige overgevoeligheidsreacties waren oedeem van de tong, respiratoir falen, ademnood, gegeneraliseerd oedeem, erytheem, urticaria en huiduitslag.

Infusiegerelateerde reacties (IAR’s)

In een gepoolde veiligheidsanalyse werden IAR’s gemeld bij ongeveer 56/142 (39,4%) patiënten die in klinische studies werden behandeld met avalglucosidase alfa. Ernstige IAR’s werden gemeld bij 6/142 (4,2%) patiënten, waaronder symptomen van ademnood, hypoxie, ongemak op de borst, gegeneraliseerd oedeem, tongoedeem, dysfagie, misselijkheid, erytheem, urticaria, en verhoogde of verlaagde bloeddruk. IAR’s gemeld bij meer dan 1 patiënt waren ademnood, ongemak op de borst, dyspneu, hoest, zuurstofsaturatie verlaagd, keelirritatie, dyspepsie, misselijkheid, braken, diarree, lipzwelling, gezwollen tong, erytheem, palmair erytheem, huiduitslag, erythemateuze huiduitslag, pruritus, urticaria, hyperhidrose, huidplaque, oculaire hyperemie, ooglidoedeem, gezichtsoedeem, verhoogde of verlaagde bloeddruk, tachycardie, hoofdpijn, duizeligheid, tremor, branderig gevoel, pijn (inclusief pijn in extremiteiten, abdominale pijn bovenaan, orofaryngeale pijn en flankpijn), slaperigheid, futloosheid, vermoeidheid, pyrexie, influenza-achtige ziekte, koude rillingen, blozen, het heel warm of koud hebben, cyanose en bleekheid. De meerderheid van de IAR’s werd beoordeeld als licht tot matig.

In de vergelijkende studie EFC14028/COMET rapporteerden minder LOPD-patiënten in de avalglucosidase alfa-groep ten minste 1 IAR (13/51 [25,5%]) in vergelijking met de alglucosidase alfa-groep (16/49 [32,7%]). Ernstige IAR’s werden niet gemeld bij patiënten in de avalglucosidase alfa-groep en gemeld bij 2 patiënten in de alglucosidase alfa-groep (duizeligheid, gezichtsvermogen afgenomen, hypotensie, dyspnoe, koud zweet en koude rillingen). De vaakst gemelde tijdens de behandeling optredende IAR’s (> 2 patiënten) in de avalglucosidase alfa-groep waren pruritus (7,8%) en urticaria (5,9%) en in de alglucosidase alfa-groep nausea (8,2%), pruritus (8,2%) en overmatig blozen (6,1%). De meerderheid van de IAR’s die werden gemeld bij 7 (13,7%) patiënten waren van lichte ernst in de avalglucosidase alfa-groep en 10 (20,4%) patiënten in de alglucosidase alfa-groep.

Tijdens de open-label-uitbreidingsperiode werden IAR’s gemeld bij 12 (23,5%) patiënten die gedurende het hele onderzoek behandeld bleven worden met Nexviadyme; IAR’s gemeld bij meer dan 1 patiënt waren nausea, koude rillingenerytheem, pruritus, pyrexie, urticaria, huiduitslag en oculaire hyperemie. IAR’s werden gemeld bij 22 (50%) patiënten die overschakelden op Nexviadyme; IAR's gemeld bij meer dan 1 patiënt waren pruritus, hoofdpijn, huiduitslag, nausea, koude rillingen, vermoeidheid, urticaria, ademnood, het koud hebben, ongemak op de borst, erytheem, erythemateuze huiduitslag, pruritische huiduitslag, huidplaque, branderig gevoel, lipzwelling en gezwollen tong. Het aantal IAR’s in beide groepen nam in de loop van de tijd af.

Immunogeniciteit

De incidentie van ADA-respons op avalglucosidase alfa bij met Nexviadyme behandelde patiënten met de ziekte van Pompe is weergegeven in tabel 3. De mediane tijd tot seroconversie was 8,3 weken.

Bij niet eerder behandelde volwassen patiënten werd het optreden van IAR’s waargenomen bij zowel ADA-positieve als ADA-negatieve patiënten. Een toename in de incidentie van IAR’s en overgevoeligheid werden waargenomen bij hogere IgG ADA-titers. Bij niet eerder behandelde patiënten werd een tendens voor verhogingen van de incidentie van IAR’s waargenomen bij toenemende ADA-titers, met de hoogste incidentie van IAR’s (69,2%) gemeld in het hoge ADA-piektiterbereik ≥ 12.800, vergeleken met een incidentie van 33,3% bij patiënten met intermediaire ADA-titer 1.600-6.400, een incidentie van 14,3% bij patiënten met lage ADA-titer 100-800 en een incidentie van 33,3% bij degenen die negatief waren voor ADA. Bij enzymvervangende therapie (ERT)-ervaren volwassen patiënten lag het optreden van IAR’s en overgevoeligheid hoger bij patiënten die tijdens de behandeling optredende ADA ontwikkelden, in vergelijking met patiënten die ADA-negatief waren. Eén (1) niet eerder behandelde patiënt en één 2 eerder behandelde patiënten ontwikkelden anafylaxie. De voorvallen van IAR’s waren vergelijkbaar bij pediatrische patiënten met ADA-positieve of -negatieve status. Eén eerder behandelde pediatrische patiënt ontwikkelde anafylaxie (zie rubriek 4.4).

In de klinische studie EFC14028/COMET ontwikkelden 81 van de 96 (84,4%) patiënten een tijdens de behandeling optredende ADA. De meerderheid van de patiënten ontwikkelde ADA-titers in het lage tot intermediaire bereik, waarbij 7 patiënten hoge aanhoudende antilichaamtiters (High Sustained Antibody Titers, HSAT) meldden bij gebruik van Nexviadyme. Uit beoordeling van kruisreactiviteit van ADA in week 49 bleek dat drie (5,9) patiënten antilichamen genereren die kruisreactief waren tegen alglucosidase alfa en Nexviadyme. Variabele invloed op de farmacokinetiek, farmacodynamiek en werkzaamheidsmaten werden waargenomen bij patiënten met een hoge titer, maar bij de meeste patiënten was er geen klinisch significant effect van ADA op de werkzaamheid (zie rubriek 5.2).

Tabel 3 - Tijdens de behandeling optredende ADA-incidentie bij LOPD- en IOPD-patiëntenpopulatie

Nexviadyme

Niet eerder behandelde Avalglucosidase

alfa ADAa

Eerder behandelde patiëntenb

Avalglucosidase alfa ADA

Volwassenen

20 mg/kg om de

2 weken

(N=62)

N (%)

Volwassenen

20 mg/kg om de

2 weken

(N=58)

N (%)

Pediatrisch

20 mg/kg om de

2 weken

(N=6)

N (%)

Pediatrisch

40 mg/kg om de 2 weken

(N=16)

N (%)

ADA bij baseline2 (3,3)43 (74,1)1 (16,7)2 (12,5)

Tijdens de

behandeling

optredende ADA

59 (95,2)36 (62,1)1 (16,6)9 (56,3)
Neutraliserend antilichaam
Beide NAb-types14 (22,6)5 (8,6)00
Remmingsenzym-activiteit, alleen5 (8,1)6 (10,3)00
Remming van enzymopname, alleen12 (19,4)15 (25,9)02 (12,5%)

a Omvat twee pediatrische patiënten

b Eerder behandelde patiënten ontvingen een behandeling met alglucosidase alfa alvorens of gedurende de klinische studie, met een bereik van 0,9 – 9,9 jaar voor volwassen patiënten en 0,6 – 11,8 jaar voor pediatrische patiënten

c Niet bepaald

Pediatrische patiënten

Bijwerkingen gemeld uit klinische studies bij pediatrische patiënten (19 pediatrische patiënten met IOPD tussen 1-12 jaar oud [gemiddelde leeftijd van 6,8] en twee pediatrische patiënten (9 en 16 jaar oud) met LOPD) waren vergelijkbaar met die gemeld bij volwassenen.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Overmatige infusiesnelheid met Nexviadyme kan leiden tot opvliegers. In een klinische studie kregen pediatrische patiënten doses tot 40 mg/kg lichaamsgewicht eenmaal per 2 weken en er werden geen specifieke tekenen en symptomen geïdentificeerd na de hogere doses. Zie rubriek 4.4 en 4.8 voor de behandeling van bijwerkingen.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Overige producten voor het spijsverteringskanaal en de stofwisseling - enzymen, ATC-code: A16AB22.

Werkingsmechanisme

Avalglucosidase alfa is een recombinant humaan zure α-glucosidase (rhGAA) dat een exogene bron van GAA biedt. Avalglucosidase alfa is een modificatie van alglucosidase alfa waarbij ongeveer 7 hexamannose-structuren met elk 2 terminale mannose-6-fosfaat (bis-M6P)-delen geconjugeerd worden aan geoxideerde siaalzuurresidu’s op alglucosidase alfa. Avalglucosidase alfa heeft een 15-voudige toename van mannose-6-fosfaat (M6P)-delen in vergelijking met alglucosidase alfa. Het is aangetoond dat binding aan M6P op het celoppervlak plaatsvindt via koolhydraatgroepen op de GAA-molecule, waarna het wordt geïnternaliseerd en getransporteerd naar lysosomen, alwaar het proteolytische splijting ondergaat die leidt tot verhoogde enzymatische activiteit om glycogeen af te breken.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Klinische studies bij patiënten met LOPD

Studie 1, EFC14028/COMET, was een multinationale, multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde studie ter vergelijking van de werkzaamheid en veiligheid van Nexviadyme en alglucosidase alfa bij 100 behandelingsnaïeve LOPD-patiënten van 16 tot 78 jaar oud bij de start van de behandeling. De patiënten werden gerandomiseerd in een verhouding van 1:1 op basis van geforceerde vitale longcapaciteit (Forced Vital Capacity, FVC) bij de baseline, geslacht, leeftijd en land om gedurende 12 maanden (49 weken) eenmaal per twee weken 20 mg/kg Nexviadyme of alglucosidase alfa te krijgen.

Studie 1 omvatte een open-label-uitbreidingsbehandelingsperiode waarbij alle patiënten in de alglucosidase alfa groep overschakelden op Nexviadyme en de behandeling voortzetten tot ten minste week 145. In totaal namen 95 patiënten deel aan de open-labelperiode (51 uit de Nexviadyme groep en 44 uit de alglucosidase alfa groep). Een extra pediatrische patiënt werd rechtstreeks opgenomen voor de uitbreidingsperiode van de behandeling met Nexviadyme.

Het primaire eindpunt van studie 1 was de verandering in voorspeld % FVC in rechtopstaande houding vanaf de baseline tot 12 maanden (week 49). In week 49 was de “least-square” (LS) gemiddelde verandering (SE) in FVC percentage voorspeld voor patiënten behandeld met Nexviadyme en alglucosidase alfa respectievelijk 2,89% (0,88) en 0,46% (0,93). Het klinisch significante LS gemiddelde verschil van 2,43% (95%-BI: -0,13; 4,99) tussen de van Nexviadyme en alglucosidase alfa in voorspelde percentages FVC overtrof de vooraf gedefinieerde non-inferioriteitsmarge van -1,1 en bereikte statistische non-inferioriteit (p=0,0074). De studie toonde geen statistische significantie aan voor superioriteit (p=0,0626) en het testen van de secundaire eindpunten werd uitgevoerd zonder aanpassing van multipliciteit.

De resultaten voor het primaire eindpunt worden beschreven in tabel 4.

Voor patiënten die na week 49 overschakelden van alglucosidase alfa naar Nexviadyme, was de LS gemiddelde verandering in voorspeld % FVC van week 49 tot week 145 0,81 (1,08) (95%-BI: -1,32, 2,95). Een stabilisatie in voorspeld % FVC werd gehandhaafd na de overstap naar Nexviadyme in de alglucosidase alfa groep met vergelijkbare waarden als de Nexviadyme-groep in week 145. Patiënten die in de Nexviadyme-groep bleven, behielden een verbetering in voorspeld % FVC ten opzichte van de baseline.

Tabel 4 – LS gemiddelde verandering ten opzichte van de baseline tot week 49 in voorspeld % FVC in rechtopstaande houding

Nexviadyme (n = 51)Alglucosidase Alfa (n = 49)
Geforceerde vitale longcapaciteit voorspeld % in rechtopstaande houding
Baseline vóór behandelingGemiddelde (SD)62,55 (14,39)61,56 (12,40)
Week 13

LS gemiddelde (SE) verandering vanaf

baseline

3,05 (0,78)0,65 (0,81)
Week 25

LS gemiddelde (SE) verandering vanaf

baseline

3,21 (0,80)0,57 (0,84)
Week 37

LS gemiddelde (SE) verandering vanaf

baseline

2,21 (1,00)0,55 (1,05)

Week 49

Geschatte verandering vanaf baseline tot week 49 (MMRM)

Gemiddelde (SD)65,49 (17,42)61,16 (13,49)

LS gemiddelde (SE) verandering vanaf

baseline

2,89a (0,88)0,46a (0,93)

Geschat verschil tussen groepen in verandering vanaf baseline tot week 49

(MMRM)

LS gemiddelde

(95%-BI)

p-waardeb

p-waardec

2,43a (-0,13; 4,99)

0,0074

0,0626

MMRM: gemengd model herhaalde meting (mixed model repeated measure).

a Op basis van het MMRM-model omvat het model baseline voorspeld % FVC (als continu), geslacht, leeftijd (in jaren bij baseline), behandelingsgroep, bezoek, interactietermijn tussen behandelingsgroep en bezoek als vaste effecten.

b Non-inferioriteitsmarge van -1,1%

c Superioriteit niet bereikt

Het belangrijkste secundaire eindpunt van studie 1 was verandering in totale gelopen afstand in 6 minuten (6-minuten wandeltest, 6MWT) vanaf de baseline tot 12 maanden (week 49). In week 49 was de LS gemiddelde verandering vanaf baseline (SE) in 6MWT voor patiënten behandeld met Nexviadyme en alglucosidase alfa respectievelijk 32,21 m (9,93) en 2,19 m (10,40). Het LS gemiddelde verschil van 30,01 m (95%-BI: 1,33; 58,69) toonde numerieke verbetering met Nexviadyme in vergelijking met alglucosidase alfa. De resultaten voor de 6MWT worden beschreven in tabel 5.

Voor patiënten die na week 49 overschakelden van behandeling met alglucosidase alfa naar behandeling met Nexviadyme, was de LS gemiddelde verandering in 6MWT (gelopen afstand in meters) van week 49 tot week 145 -2,3 m (10,6), 95%-BI: -23,2, 18,7. In week 145 werd een stabilisatie in 6MWT waargenomen na de overschakeling van de alglucosidase alfa-groep naar Nexviadyme. De deelnemers in de Nexviadyme-groep behielden de verbetering ten opzichte van de baseline.

Aanvullende secundaire eindpunten van de studie waren maximale inspiratoire druk (Maximum Inspiratory Pressure, MIP), maximale expiratoire druk (Maximum Expiratory Pressure, MEP), samenvattende score voor draagbare dynamometrie (Hand-held Dynamometry, HHD), totale score voor korte motorische functietest (Quick Motor Function Test, QMFT) en SF-12 (gezondheidsgerelateerde vragenlijst over kwaliteit van leven, zowel fysieke als mentale deelscores). De resultaten voor deze eindpunten worden beschreven in tabel 5.

Bij behandelingsnaïeve LOPD-patiënten van 16 tot 78 jaar die startten met Nexviadyme 20 mg/kg om de week, was het gemiddelde percentage (SD) verandering in urinaire hexose tetrasachariden ten opzichte van de baseline in week 49 -53,90% (24,03), wat in week 145 gehandhaafd bleef op -53,35% (72,73) bij patiënten die de behandeling met Nexviadyme continueerden. Bij patiënten die startten met alglucosidase alfa 20 mg/kg om de week, was de gemiddelde procentuele (SD) verandering in hexose tetrasacchariden in de urine van de baseline tot week 49 -10,8% (32,33), en daalde verder tot -48,04% (41,97) in week 145 na overschakeling van alglucosidase alfa naar Nexviadyme.

Tabel 5 – LS gemiddelde verandering vanaf de baseline tot week 49 voor aanvullende secundaire eindpunten

Eindpunt

Nexviadyme

LS gemiddelde verandering (SE)

Alglucosidase alfa

LS gemiddelde verandering (SE)

LS gemiddeld verschil

(95%-BI)

6 minuten wandeltest (6MWT) afstand

(meters)a,b

32,21 (9,93)2,19 (10,40)30,01 (1,33; 58,69)
Maximale inspiratiedruk (MIP) (% voorspeld)c8,71 (2,09)4,33 (2,19)4,38 (-1,64; 10,39)
Maximale expiratoire druk (% voorspeld)c10,97 (2,84)8,35 (2,97)2,61 (-5,61; 10,83)

Samenvattende scores

voor draagbare dynamometrie (HHD)

260,69 (46,07)153,72 (48,54)

106,97 (-26,56;

240,5)

Korte motorische functietest (QMFT)

totale score

3,98 (0,63)1,89 (0,69)2,08 (0,22; 3,95)

Gezondheidsgerelateerde vragenlijst over kwaliteit

van leven (SF-12)

PCSd-score: 2,37

(0,99)

MCSe-score: 2,88

(1,22)

1,60 (1,07)

0,76 (1,32)

0,77 (-2,13; 3,67)

2,12 (-1,46; 5,69)

a Het MMRM-model voor 6MWT-afstand houdt rekening met baseline voorspeld % FVC en baseline 6MWT (afstand gelopen in meters), leeftijd (in jaren, bij de baseline), geslacht, behandelingsgroep, bezoek en behandeling-per-bezoek-interactie als vaste effecten.

b LS gemiddelde (SE) verandering vanaf de baseline in week 13, 25 en 37 was respectievelijk 18,02 (8,79), 27,26 (9,98) en 28,43 (9,06) in de avalglucosidase alfa-groep en respectievelijk 15,11 (9,16), 9,58 (10,41) en 15,49 (9,48) in de alglucosidase alfa-groep.

c Post-hoc gevoeligheidsanalyse met uitzondering van 4 patiënten (2 in elke behandelingsgroep) met suprafysiologische MIP- en MEP-waarden bij baseline.

d Samenvatting lichamelijke component (Physical Component Summary).

e Samenvatting geestelijke component (Mental Component Summary).

In een open-label, ongecontroleerde studie bij LOPD-patiënten vertoonden de voorspelde % FVC en 6MWT behoud van het effect gedurende de langetermijnbehandeling met avalglucosidase alfa 20 mg/kg om de 2 weken gedurende maximaal 6 jaar.

Klinische studie bij patiënten met IOPD

Studie 2, ACT14132/mini-COMET, was een open-label, multicentrische, multinationale fase 2-cohort in meerdere stadia met herhaalde oplopende doses van Nexviadyme bij pediatrische IOPD-patiënten (1-12 jaar oud) die klinische achteruitgang of suboptimale klinische respons vertoonden tijdens behandeling met alglucosidase alfa. In de studie werden in totaal 22 patiënten ingeschreven; cohort 1 had 6 patiënten die klinische achteruitgang vertoonden en gedurende 25 weken om de 2 weken 20 mg/kg kregen, cohort 2 had 5 patiënten die klinische achteruitgang vertoonden en gedurende 25 weken om de 2 weken 40 mg/kg kregen, en cohort 3 had 11 patiënten die een suboptimale respons vertoonden en die Nexviadyme kregen in een dosis van 40 mg/kg om de 2 weken gedurende 25 weken (5 patiënten) of alglucosidase alfa in hun stabiele dosis van vóór de studie (variërend van 20 mg/kg om de 2 weken en 40 mg/kg wekelijks) gedurende 25 weken (6 patiënten).

De primaire doelstelling van studie 2 was het beoordelen van de veiligheid en verdraagbaarheid van toegediende Nexviadyme. De secundaire doelstelling was het bepalen van de werkzaamheid van Nexviadyme. De gegevens toonden stabilisatie of verbetering aan in werkzaamheidsresultaten van grove-motoriek-classificatie meting-88 (gross motor function classification measure-88, GMFM-88), korte motoriektest (QMFT), pediatrische beoordeling van de invaliditeitsinventaris bij Pompe (Pompe-PEDI), Z-score van de linkerventrikelmassa (left ventricular mass, LVM), metingen van de ooglidpositie bij patiënten die eerder achteruitgang vertoonden of onvoldoende onder controle waren met alglucosidase alfa. Het behandelingseffect was meer uitgesproken met 40 mg/kg om de 2 weken vergeleken met de 20 mg/kg om de 2 weken. Twee van de zes patiënten behandeld met Nexviadyme 20 mg/kg om de 2 weken (cohort 1) vertoonden verdere klinische daling en kregen een dosisverhoging van 20 naar 40 mg/kg om de 2 weken in respectievelijk week 55 en week 61. Alle patiënten die om de 2 weken 40 mg/kg kregen, behielden deze dosis voor de duur van de studie zonder verdere klinische achteruitgang.

Bij pediatrische IOPD-patiënten (< 18 jaar oud) die om de 2 weken met 40 mg/kg Nexviadyme werden behandeld en bij hen die ofwel klinische achteruitgang (cohort 2) ofwel suboptimale klinische respons (cohort 3) vertoonden tijdens behandeling met alglucosidase alfa, was het gemiddelde percentage (SD) verandering in urinaire hexose tetrasacchariden ten opzichte van de baseline respectievelijk -40,97% (16,72) en -37,48% (17,16) na 6 maanden. Bij patiënten die eerder achteruitgang vertoonden en om de 2 weken 20 mg/kg Nexviadyme kregen, was de gemiddelde (SD) procentuele verandering 0,34% (42,09).

De langetermijneffecten van de behandeling met Nexviadyme werden beoordeeld bij 10 patiënten in week 49, 8 patiënten in week 73 en 3 patiënten in week 97. Bij patiënten met IOPD die eerder achteruitgang vertoonden met alglucosidase alfa, werd de werkzaamheid op specifieke parameters van achteruitgang, waaronder motorische functie, linkerhartmassa en ooglidpositiemetingen, tot 2 jaar aangehouden.

Pediatrische patiënten

Negentien pediatrische patiënten van 1 tot 12 jaar met IOPD die eerder met alglucosidase alfa werden behandeld, zijn behandeld met Nexviadyme (zie rubriek 4.2 en 4.8) en twee pediatrische patiënten van 9 en 16 jaar met LOPD werden behandeld met Nexviadyme.

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoeken met Nexviadyme in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met de ziekte van Pompe (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

Register voor ziekte van Pompe

Medische of professionele zorgverleners worden aangemoedigd om patiënten te registreren die gediagnosticeerd zijn met de ziekte van Pompe op www.registrynxt.com. De patiëntgegevens worden anoniem verzameld in dit register. De doelstellingen van het “Pompe-register” zijn het verbeteren van het inzicht in de ziekte van Pompe en het monitoren van patiënten en hun respons op enzymvervangingstherapie in de loop van de tijd, met als uiteindelijk doel het verbeteren van de klinische resultaten voor deze patiënten.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Patiënten met laat-verworven ziekte van Pompe (LOPD)

De farmacokinetiek van avalglucosidase alfa werd beoordeeld in een populatieanalyse van 75 LOPD-patiënten van 16 tot 78 jaar die om de 2 weken 5 tot 20 mg/kg avalglucosidase alfa kregen.

Patiënten met infantiel-verworven ziekte van Pompe (IOPD)

De farmacokinetiek van avalglucosidase alfa werd gekarakteriseerd bij 16 patiënten van 1 tot 12 jaar die werden behandeld met avalglucosidase alfa, waarvan 6 patiënten die werden behandeld met 20 mg/kg en 10 patiënten die werden behandeld met 40 mg/kg doses om de 2 weken. Alle patiënten hadden ervaring met de behandeling.

Absorptie

Bij LOPD-patiënten met een 4 uur durende i.v. infusie van 20 mg/kg om de 2 weken waren de gemiddelde Cmax en gemiddelde AUC2W respectievelijk 273 μg/ml (24%) en 1220 μg u/ml (29%).

Bij IOPD-patiënten met een 4 uur durende i.v. infusie van 20 mg/kg om de 2 weken en een 7 uur durende i.v. infusie voor 40 mg/kg om de 2 weken varieerde de gemiddelde Cmax van 175 tot 189 μg/ml voor de 20 mg/kg dosis en 205 tot 403 μg/ml voor de 40 mg/kg dosis. De gemiddelde AUC2W varieerde van 805 tot 923 μg u/ml voor de dosis van 20 mg/kg en van 1720 tot 2630 μg u/ml voor de dosis van 40 mg/kg.

Distributie

Bij LOPD-patiënten was het op basis van een farmacokinetisch model voor typische populatie voorspelde distributievolume van avalglucosidase alfa in het centrale compartiment 3,4 liter.

Bij IOPD-patiënten die werden behandeld met avalglucosidase alfa 20 mg/kg en 40 mg/kg om de 2 weken, varieerde het gemiddelde distributievolume bij steady state van 3,5 tot 5,4 l.

Eliminatie

Bij LOPD-patiënten was de op basis van een farmacokinetisch model voor typische populatie voorspelde lineaire klaring 0,87 l/u. Na 20 mg/kg om de 2 weken was de gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd in plasma 1,55 uur.

Bij IOPD-patiënten die werden behandeld met avalglucosidase alfa 20 mg/kg en 40 mg/kg om de 2 weken, varieerde de gemiddelde plasmaklaring van 0,53 tot 0,70 l/u en de gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd in plasma van 0,60 tot 1,19 uur.

Lineariteit/non-lineariteit

De blootstelling aan avalglucosidase alfa nam dosisproportioneel toe tussen 5 en 20 mg/kg bij LOPD-patiënten en tussen 20 en 40 mg/kg bij IOPD-patiënten. Er werd geen accumulatie waargenomen bij dosering om de 2 weken.

Immunogeniciteit

In studie 1, EFC14028/COMET, ontwikkelde 95,2% (59 van 62 patiënten) die Nexviadyme kregen, een tijdens de behandeling optredende ADA. Gezien de variabiliteit in ADA-respons werd geen duidelijke trend waargenomen van ADA-piektiter en impact op de farmacokinetiek bij patiënten in week 49.

Speciale populaties

Farmacokinetische populatieanalyses bij LOPD-patiënten toonden aan dat lichaamsgewicht, leeftijd en geslacht geen belangrijke invloed hadden op de farmacokinetiek van avalglucosidase alfa.

Leverfunctiestoornis

De farmacokinetiek van avalglucosidase alfa is niet onderzocht bij patiënten met een leverfunctiestoornis.

Nierfunctiestoornis

Er werd geen formele studie gevoerd naar het effect van een verminderde nierfunctie op de farmacokinetiek van avalglucosidase alfa. Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse van gegevens van 75 LOPD-patiënten die 20 mg/kg ontvingen, waaronder 6 patiënten met een lichte nierfunctiestoornis (glomerulaire filtratiesnelheid: 60 tot 89 ml/min bij de baseline), werd geen relevant effect van een nierfunctiestoornis op de blootstelling aan avalglucosidase alfa waargenomen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van toxiciteit bij herhaalde dosering, waaronder farmacologische veiligheidseindpunten.

Avalglucosidase alfa veroorzaakte geen bijwerkingen in een gecombineerd mannelijk en vrouwelijk vruchtbaarheidsonderzoek bij muizen tot 50 mg/kg i.v. om de 2 dagen (9,4 maal de menselijke steady-state AUC aan de aanbevolen dosis van 20 mg/kg elke twee weken voor patiënten met LOPD) (zie rubriek 4.6).

In een embryo-foetaal toxiciteitsonderzoek bij muizen, veroorzaakte de toediening van avalglucosidase alfa bij de hoogste dosis van 50 mg/kg/dag (17 maal de menselijke steady-state AUC aan de aanbevolen dosis van 20 mg/kg elke twee weken voor patiënten met LOPD) verhoogd postimplantatieverlies en een gemiddeld aantal late resorpties. Er werden geen effecten waargenomen bij 20 mg/kg/dag (4,8 maal de menselijke steady-state AUC aan de aanbevolen dosis van 20 mg/kg elke twee weken voor patiënten met LOPD). Avalglucosidase alfa passeert de placenta niet bij muizen, wat suggereert dat de embryo-foetale effecten bij 50 mg/kg/dag gerelateerd waren aan maternale toxiciteit vanuit de immunologische respons. Er werden geen misvormingen of ontwikkelingsvariaties waargenomen.

Er werden geen bijwerkingen waargenomen in een embryo-foetaal toxiciteitsonderzoek bij konijnen die avalglucosidase alfa toegediend kregen tot 100 mg/kg/dag i.v. (91 maal de menselijke steady-state AUC aan de aanbevolen dosis van 20 mg/kg elke twee weken voor patiënten met LOPD).

Er waren geen bijwerkingen in een pre- en postnataal ontwikkelingstoxiciteitsonderzoek bij muizen na toediening van avalglucosidase alfa om de 2 dagen. Het NOAEL voor voortplanting in de moederdieren en voor levensvatbaarheid en groei in de nakomelingen was 50 mg/kg om de 2 dagen i.v.

Bij juveniele muizen werd avalglucosidase alfa over het algemeen goed verdragen na toediening gedurende 9 weken in doses tot 100 mg/kg om de 2 weken i.v. (~2 tot 5 maal de menselijke steady-state AUC aan de aanbevolen dosis van 40 mg/kg elke twee weken voor patiënten met IOPD). Echter is de hoogste dosis die is getest bij juveniele dieren onvoldoende voor het uitsluiten van een potentieel risico voor IOPD-patiënten aan 40 mg/kg op basis van blootstellingsmarge.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Histidine

Histidinehydrochloride-monohydraat

Glycine

Mannitol

Polysorbaat 80

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden.

6.3 Houdbaarheid

Ongeopende flacons: 4 jaar

Gereconstitueerd geneesmiddel

Na reconstitutie is chemische, fysische en microbiologische stabiliteit tijdens gebruik aangetoond gedurende 24 uur bij 2°C - 8°C.

Vanuit microbiologisch oogpunt moet het gereconstitueerde product onmiddellijk worden gebruikt. Als het product niet onmiddellijk voor verdunning wordt gebruikt, zijn de bewaartijden en -omstandigheden tijdens gebruik voorafgaand aan verdunning de verantwoordelijkheid van de gebruiker en zouden deze normaal gesproken niet langer zijn dan 24 uur bij 2°C - 8°C.

Verdund geneesmiddel

Na verdunning is chemische, fysische en microbiologische stabiliteit tijdens gebruik aangetoond tussen 0,5 mg/ml en 4 mg/ml gedurende 24 uur bij 2°C - 8°C, gevolgd door 9 uur bij kamertemperatuur (tot 25°C) om infusie mogelijk te maken. Gebruik aseptische technieken. Vanuit microbiologisch oogpunt moet het geneesmiddel onmiddellijk gebruikt worden. Indien niet onmiddellijk gebruikt, zijn de bewaartijden en -omstandigheden tijdens gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker en zouden deze normaal gesproken niet langer zijn dan 24 uur bij 2°C - 8°C, gevolgd door 9 uur bij kamertemperatuur (tot 25°C) om infusie mogelijk te maken.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren in de koelkast (2°C - 8°C)

Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na reconstitutie en verdunning, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

100 mg poeder voor concentraat voor oplossing voor infusie in een flacon (type I-glas) met een stop (elastomeer rubber), verzegeling (aluminium) en een flip-offdop.

Elke verpakking bevat 1, 5, 10 of 25 flacons.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

De flacons zijn uitsluitend bestemd voor eenmalig gebruik.

Reconstitutie

Een aseptische techniek moet worden toegepast tijdens de reconstitutie.

  1. 1. Het aantal flacons dat moet worden gereconstitueerd moet worden bepaald op basis van het gewicht van de individuele patiënt en de aanbevolen dosis van 20 mg/kg of 40 mg/kg. Gewicht van de patiënt (kg) × dosis (mg/kg) = dosis van de patiënt (in mg). Patiëntdosis (in mg) gedeeld door 100 mg/flacon = aantal flacons om te reconstitueren. Als het aantal flacons een fractie bevat, moet dit worden afgerond naar het volgende gehele getal. Voorbeeld: Gewicht patiënt (16 kg) × dosis (20 mg/kg) = patiëntdosis (320 mg). 320 mg gedeeld door 100 mg/flacon = 3,2 flacons; dus moeten 4 flacons worden gereconstitueerd. Voorbeeld: Gewicht patiënt (16 kg) × dosis (40 mg/kg) = patiëntdosis (640 mg). 640 mg gedeeld door 100 mg/flacon = 6,4 flacons; dus moeten 7 flacons worden gereconstitueerd.
  2. 2. Het vereiste aantal flacons dat nodig is voor de infusie moet uit de koelkast worden gehaald en ongeveer 30 minuten opzijgelegd om ze op kamertemperatuur te laten komen.
  3. 3. Elke flacon moet worden gereconstitueerd door langzaam 10,0 ml water voor injecties in elke flacon te injecteren. Elke flacon geeft 100 mg/10 ml (10 mg/ml). Het water voor injectie mag niet met kracht op het poeder worden gespoten en schuimvorming moet worden vermeden. Voeg het water voor injectie langzaam druppelsgewijs via de binnenkant van de flacon toe en niet rechtstreeks op het gelyofiliseerde poeder. Elke flacon moet voorzichtig worden gekanteld en gerold en mag niet worden omgekeerd, rondgedraaid of geschud.
  4. 4. De gereconstitueerde flacons moeten onmiddellijk visueel worden geïnspecteerd en gecontroleerd op deeltjes en verkleuring. Als er bij onmiddellijke inspectie deeltjes worden waargenomen of als de oplossing verkleurd is, mag het gereconstitueerde geneesmiddel niet worden gebruikt. Laat het mengsel volledig oplossen.

Verdunning

  1. 5. De gereconstitueerde oplossing moet worden verdund in 5% glucose in water tot een eindconcentratie van 0,5 mg/ml tot 4 mg/ml. Zie tabel 6 voor het aanbevolen totale infusievolume op basis van het gewicht van de patiënt.
  2. 6.

    Het volume gereconstitueerde oplossing moet langzaam worden opgetrokken uit elke flacon

    (berekend op basis van het gewicht van de patiënt).

  3. 7. De gereconstitueerde oplossing moet langzaam en rechtstreeks worden toegevoegd aan de 5%-glucoseoplossing. Schuimvorming of schudden van de infuuszak moet worden vermeden. Het inbrengen van lucht in de infuuszak moet worden vermeden.
  4. 8. Om de oplossing in de infuuszak te mengen, moet de infuuszak voorzichtig worden omgekeerd of gemasseerd. De infuuszak mag niet worden geschud.
  5. 9. Om te voorkomen dat deeltjes die onbedoeld zijn ontstaan tijdens de bereiding van de i.v.-dosis worden toegediend, wordt aanbevolen om een inlinefilter van 0,2 μm met lage eiwitbinding te gebruiken om Nexviadyme toe te dienen. Nadat de infusie is voltooid, moet de intraveneuze lijn worden gespoeld met 5% glucose in water.
  6. 10. Nexviadyme mag niet met andere geneesmiddelen in dezelfde intraveneuze lijn worden toegediend.

Tabel 6 - Geprojecteerde intraveneuze infusievolumes voor toediening van Nexviadyme op basis van het gewicht van de patiënt bij doseringen van 20 en 40 mg/kg

Gewichtsbereik patiënt

(kg)

Totaal infusievolume voor 20 mg/kg

(ml)

Totaal infusievolume voor

40 mg/kg (ml)

1,25 tot 55050
5,1 tot 1050100
10,1 tot 20100200
20,1 tot 30150300
30,1 tot 35200400
35,1 tot 50250500
50,1 tot 60300600
60,1 tot 1005001000
100,1 tot 1206001200
120,1 tot 1407001400
140,1 tot 1608001600
160,1 tot 1809001800
180,1 tot 20010002000

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Sanofi B.V.

Paasheuvelweg 25

1105 BP Amsterdam

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/21/1579/001

EU/1/21/1579/002

EU/1/21/1579/003

EU/1/21/1579/004

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 24 juni 2022

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Nexviadyme

EU-vergunningsnummer EU/1/21/1579
Werkzame stof (INN) avalglucosidase alfa
ATC-code A16 – Overige middelen voor maag-darmkanaal en metabolisme
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Sanofi B.V.
Status van de vergunning Vergund (24-06-2022)
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 15-10-2026