SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Neoatricon
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Neoatricon 1,5 mg/ml oplossing voor infusie
Neoatricon 4,5 mg/ml oplossing voor infusie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Neoatricon 1,5 mg/ml oplossing voor infusie
Elke ml oplossing bevat 1,5 mg dopaminehydrochloride. Elke flacon bevat 45 mg dopaminehydrochloride per 30 ml.
Hulpstof met bekend effect
Elke flacon bevat 9 mg natriummetabisulfiet.
Neoatricon 4,5 mg/ml oplossing voor infusie
Elke ml oplossing bevat 4,5 mg dopaminehydrochloride. Elke flacon bevat 225 mg dopaminehydrochloride per 50 ml.
Hulpstof met bekend effect
Elke flacon bevat 15 mg natriummetabisulfiet.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor infusie
De oplossing is helder en kleurloos tot lichtgeel met een pH van 2,8 tot 4,5.
Neoatricon 1,5 mg/ml oplossing voor infusie: Osmolaliteit is 20 mOsmol/kg Neoatricon 4,5 mg/ml oplossing voor infusie: Osmolaliteit is 50 mOsmol/kg
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Behandeling van hypotensie bij hemodynamisch instabiele pasgeboren baby’s, zuigelingen en kinderen <18 jaar.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Er dient rekening te worden gehouden met de hemodynamische toestand van de patiënt en het farmacodynamische profiel van dopaminehydrochloride (zie rubriek 5.1) voordat wordt bepaald of dopaminehydrochloride passend is.
| Toediening van dopaminehydrochloride moet altijd worden geïndiceerd/voorgeschreven door een | |||
| pediatrische specialist of pediatrische intensivecarespecialisten die beschikken over faciliteiten voor de | |||
| controle van cardiovasculaire en renale indices, waaronder bloedvolume, hartminuutvolume, | |||
| bloeddruk, elektrocardiografie en urinestroom. | |||
Dosering
Behandeling met een vasopressor mag niet in de plaats komen van de vervanging van bloed, plasma, vloeistoffen en/of elektrolyten. Depletie van het bloedvolume moet zo volledig mogelijk worden gecorrigeerd voordat de behandeling met dopaminehydrochloride wordt ingesteld (zie rubriek 4.4). Vanwege de variabele, leeftijdsafhankelijke klaring moet de dosis langzaam en voorzichtig worden getitreerd, met name bij pasgeboren baby’s.
De infusie met dopaminehydrochloride-oplossing moet worden gestart met een snelheid van 5 µg/kg/min en geleidelijk worden verhoogd in stappen van 5 µg/kg/min. Het aanbevolen dosisbereik is 5-10 µg/kg/min. Doses hoger dan 10 µg/kg/min tot maximaal 20 µg/kg/min kunnen worden toegediend indien dit gerechtvaardigd wordt geacht.
De dosis dopaminehydrochloride moet worden aangepast op basis van de respons van de patiënt, waarbij in het bijzonder moet worden gelet op een vermindering van de vastgestelde urinestroomsnelheid, toenemende tachycardie of de ontwikkeling van nieuwe dysritmie als indicaties voor het verlagen van de dosis of tijdelijk stopzetten van de toediening (zie rubriek 4.4).
Om de dosering te vergemakkelijken zijn er twee verschillende sterkten voor patiënten in verschillende gewichtscategorieën.
Infusiesnelheden kunnen worden berekend met behulp van de volgende formule:
[Dosis (µg/kg/minuut) x Gewicht (kg) x 60 (minuten/uur)] Infusiesnelheid (ml/uur) = ________________________________________________________ Concentratie (μg/ml)
Hieronder wordt voor elke concentratie bij een relevant gewicht een voorbeeld gegeven:
Voorbeeld 1: voor een persoon van 5 kg bij de aanbevolen startdosis van 5 mcg/kg/minuut en een concentratie van 1,5 mg/ml zou de infusiesnelheid als volgt zijn:
[5 (μg/kg/minuut) x 5 (kg) x 60 (minuten/uur)] Infusiesnelheid (ml/uur) = __________________________________________ = 1,00 (ml/uur) 1.500 (μg/ml)
Voorbeeld 2: voor een persoon van 30 kg bij de aanbevolen startdosis van 5 mcg/kg/minuut en een concentratie van 4,5 mg/ml zou de infusiesnelheid als volgt zijn:
[5 (μg/kg/minuut) x 30 (kg) x 60 (minuten/uur)] Infusiesnelheid (ml/uur) = __________________________________________ = 2,00 (ml/uur) 4.500 (μg/ml)
Afbouwen en stopzetten
Het gebruik van dopaminehydrochloride moet geleidelijk worden afgebouwd en mag niet plotseling worden stopgezet. De hemodynamische status moet tijdens het afbouwen voortdurend worden beoordeeld (zie rubriek 4.4).
Bijzondere populaties
Lever- of nierfunctiestoornis
Vanwege de lage klaringssnelheid, met name bij pasgeboren baby’s, moeten lage doses dopaminehydrochloride worden toegediend en moet langzaam en voorzichtig worden getitreerd (zie rubriek 4.4).
MAO-remmers
Aan patiënten die voorafgaand aan de behandeling met dopaminehydrochloride met MAO-remmers zijn behandeld, moeten verlaagde doses worden toegediend; de aanvangsdosis bedraagt 10 % van de gebruikelijke dosis (zie de rubrieken 4.4 en 4.5).
Wijze van toediening
Voor intraveneus gebruik. Dopaminehydrochloride moet worden toegediend via een centrale lijn (vena-umbilicaliskatheter, longline of chirurgische centraal veneuze lijn [CVL]). Als er geen centrale toegang beschikbaar is, moet een canule in een grote ader worden gebruikt.
Het infuussysteem dient voorzien te zijn van een geschikte meter om de snelheid en stroom te regelen.
Er mogen gelijktijdig geen andere infusies via de dopaminehydrochloridelijn worden toegediend. Er dient gebruik te worden gemaakt van een tweede injectieplaats om vermenging van krachtige geneesmiddelen met dopaminehydrochloride te voorkomen (zie de rubrieken 4.4 en 6.2).
Uitsluitend voor eenmalig gebruik. Zie rubriek 6.6 voor instructies over het hanteren van het geneesmiddel vóór toediening.
4.3 Contra-indicaties
- Patiënten met overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
- Patiënten met feochromocytoom of hyperthyreoïdie.
- Aanwezigheid van niet-gecorrigeerde atriale of ventriculaire tachyaritmie of ventriculaire fibrillatie.
- Combinatie met cyclopropaan en gehalogeneerde koolwaterstofanesthetica (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Vermijd co-infusie met andere geneesmiddelen.
Monoamineoxidaseremmers (MAO-remmers)
Om potentiëring te vermijden, moeten patiënten die voorafgaand aan het gebruik van dopaminehydrochloride met MAO-remmers zijn behandeld, lagere doses dopaminehydrochloride krijgen (zie de rubrieken 4.2, 4.5 en 5.2).
Controle van volume, elektrolyten en diastolische bloeddruk
Vasopressoren, waaronder dopaminehydrochloride, zijn doorgaans niet geïndiceerd voor hypovolemische shock. Zodra adequate vloeistofreanimatie is gestart, kan in specifieke gevallen waarbij de bloeddruk ondanks adequate vloeistofreanimatie ernstig laag blijft, behandeling met vasopressoren worden overwogen. Als inotrope, chronotrope, vasoconstrictieve effecten en een toename van de perifere veneuze weerstand nodig zijn, moet gekozen worden voor dopaminehydrochloride. Het gebruik van vasopressoren bij hemorragische of hypovolemische shock moet echter met de nodige voorzichtigheid worden benaderd en plaatsvinden onder nauwlettend toezicht.
Overmatige toediening van kaliumvrije oplossingen kan leiden tot significante hypokaliëmie.
Indien een disproportionele stijging van de diastolische druk (d.w.z. een duidelijke afname van de polsdruk) wordt waargenomen, moet de infusiesnelheid worden verlaagd en moeten de patiënten nauwlettend worden geobserveerd om meer bewijs te krijgen van de overheersende vasoconstrictieve activiteit, tenzij een dergelijk effect gewenst is.
Voor patiënten van alle leeftijden is voortdurende beoordeling van de behandeling in termen van bloedvolume, toename van de cardiale contractiliteit en distributie van de perifere perfusie en urineproductie vereist.
Controle van mogelijke cardiale bijwerkingen
Er moet zorgvuldig worden gecontroleerd op dysritmie en tachycardie. Indien sprake is van dysritmie of tachycardie, moet worden overwogen de infusiesnelheid te verlagen of de toediening van dopaminehydrochloride stop te zetten, als dit klinisch aangewezen is. Reversibele oorzaken van tachycardie, zoals volumedepletie, hypoxie of pijn, moeten worden gecorrigeerd en tachycardie moet onder controle worden gehouden.
Perifere vaatziekte
Patiënten moeten nauwlettend worden gecontroleerd op veranderingen in kleur en temperatuur van de huid van de ledematen. Als er een verandering in kleur of temperatuur van de huid optreedt en wordt aangenomen dat dit het gevolg is van een verminderde circulatie naar de ledematen, moeten de voordelen van voortzetting van de infusie met dopaminehydrochloride en het risico op mogelijke necrose tegen elkaar worden afgewogen. Deze veranderingen zijn reversibel door de snelheid te verlagen of de infusie stop te zetten. Zelfs bij lage doses kan dopaminehydrochloride huidnecrose veroorzaken; het risico is vooral hoog bij patiënten met stoornissen in de acrale circulatie en wanneer hogere doses worden toegediend (≥10 µg/kg/min).
Vanwege de variabele, leeftijdsafhankelijke klaring moet de dosis langzaam en voorzichtig worden getitreerd, met name bij pasgeboren baby’s. Pasgeboren baby’s kunnen gevoeliger zijn voor vasoconstrictieve effecten.
Subcutane, intramusculaire of intra-arteriële toediening moet worden vermeden, aangezien het vasoconstrictieve effect kan leiden tot weefselschade.
Extravasatie
Dopaminehydrochloride moet waar mogelijk worden toegediend via infusie in een grote ader om de mogelijkheid van infiltratie van perivasculair weefsel rond de infusieplaats te voorkomen. Extravasatie kan necrose en loslating van het omliggende weefsel veroorzaken. Ischemie is reversibel door middel van infiltratie van het aangedane gebied met een vasodilator. Zodra extravasatie wordt waargenomen, moet een spuit met een fijne injectienaald worden gebruikt om het ischemische gebied royaal te infiltreren.
Nier‑ en leverfunctiestoornis
De klaring van dopaminehydrochloride wordt beïnvloed door nier- en leverdisfunctie; in beide gevallen neemt de klaring af met een factor 2. Bij jongere kinderen, in het bijzonder pasgeboren baby’s, is de klaring zeer variabel. Nauwlettende controle wordt aanbevolen.
Ontwenningseffect
De infusie met dopaminehydrochloride moet geleidelijk worden afgebouwd om onnodige hypotensie te voorkomen. Het kan nodig zijn de dosis dopaminehydrochloride geleidelijk te verlagen en het bloedvolume met intraveneuze vloeistoffen uit te breiden om te voorkomen dat er opnieuw hypotensie optreedt. Plotselinge stopzetting van de infusie met dopaminehydrochloride kan leiden tot duidelijke hypotensie. Zie ook rubriek 4.2 voor de instructies voor het afbouwen.
Septische shock
Op basis van signalen van een verhoogde mortaliteit bij eerstelijnsgebruik van dopamine bij pediatrische en volwassen patiënten met septische shock wordt eerstelijnsgebruik van dopamine bij pediatrische patiënten met sepsis niet aanbevolen.
Hartchirurgie
Dopaminehydrochloride wordt selectief gebruikt bij pediatrische patiënten met laag-hartminuutvolume-syndroom (LCOS) en een lage systemische vaatweerstand (SVR) om het hartminuutvolume te verbeteren. Het gebruik ervan bij patiënten met een verhoogde SVR of een verhoogde pulmonale vaatweerstand (PVR) is over het algemeen beperkt, omdat het kan leiden tot verergering van afwijkingen in de vaatweerstand. Het besluit om dopaminehydrochloride toe te dienen bij een hartoperatie moet altijd worden genomen op basis van de specifieke klinische toestand van de patiënt.
Gevallen van verhoogde pulmonale arteriële druk
Dopaminehydrochloride kan de pulmonale vaatweerstand verhogen, vooral bij hogere doses. Bij toediening van dopaminehydrochloride bij patiënten met een verhoogde pulmonale arteriële druk wordt nauwgezette hemodynamische controle aanbevolen en moeten doses hoger dan 10 µg/kg/min. worden vermeden. Bij acute pulmonale hypertensie mag dopaminehydrochloride alleen worden toegediend als dit nodig wordt geacht op basis van een individuele beoordeling van de hemodynamische en klinische toestand van de patiënt.
Risico op intraventriculaire bloeding (IVH)/subependymale bloeding
Om het risico op IVH/subependymale bloeding te verkleinen, moeten de bloeddruk en de hemodynamische status van zuigelingen die dopaminehydrochloride krijgen, nauwlettend worden gecontroleerd door professionele zorgverleners op de neonatale intensivecareafdeling (NICU). De dosering moet zo nodig worden aangepast om de bloeddruk stabiel te houden en het risico op bijwerkingen zoals tachycardie, extravasatie op de injectieplaats, onevenredige stijging van de diastolische druk, pijn op de borst, hartkloppingen en hypotensie tot een minimum te beperken. De algehele behandeling van IVH/subependymale bloeding moet naast vasoactieve geneesmiddelen ook bestaan uit ondersteunende zorg en maatregelen gericht op potentiële risicofactoren.
Risico op infectie
De potentiële ongunstige effecten van dopaminehydrochloride op het risico op infectie moeten in aanmerking worden genomen, met name bij gebruik in hoge doses of gedurende langere perioden. Het besluit om dopaminehydrochloride of een vasoactief geneesmiddel te gebruiken moet worden afgestemd op de individuele patiënt, rekening houdend met de klinische toestand van de patiënt, het risico op infectie en de potentiële voordelen van de behandeling. Nauwlettende controle en infectiepreventiemaatregelen zijn van essentieel belang voor de behandeling van patiënten die dopaminehydrochloride toegediend krijgen.
Nauwekamerhoekglaucoom
Dopamine wordt niet aanbevolen bij patiënten met nauwekamerhoekglaucoom.
Alkaliserende stoffen
Als gelijktijdig gebruik van natriumbicarbonaat geïndiceerd is voor de behandeling van acidose, moet het via een afzonderlijke infuuslijn vanuit een afzonderlijke houder of toedieningsset worden toegediend.
Interferentie met laboratoriumonderzoek
Infusie met dopaminehydrochloride onderdrukt de hypofysesecretie van thyroïdstimulerend hormoon (TSH) en prolactine (zie rubriek 4.8). Door dopaminehydrochloride geïnduceerde afname van TSH kan de vroegtijdige diagnose van congenitale hypothyreoïdie, die wordt gekenmerkt door hoge TSH-concentraties in verband met lage T4-waarden, verstoren. Het wordt daarom aanbevolen om alle pasgeboren baby’s niet alleen bij de primaire screening, maar ook na stopzetting van de toediening van dopaminehydrochloride, te testen op TSH- en T4-waarden.
Dopaminehydrochloride kan leiden tot vals-positieve resultaten wanneer de uitscheiding van catecholamine in de urine wordt bepaald.
Prolactine
Het is bekend dat dopaminehydrochloride het prolactinegehalte in het serum verlaagt (zie rubriek 4.6).
Hulpstoffen met bekend effect
Bevat natriummetabisulfiet, dat in zeldzame gevallen ernstige overgevoeligheidsreacties en bronchospasme veroorzaakt.
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis en is daarom in wezen natriumvrij.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Anesthetica
Het myocard wordt gesensibiliseerd door cyclopropaan of gehalogeneerde koolwaterstofanesthetica en deze geneesmiddelen zijn gecontra-indiceerd bij dopaminehydrochloride (zie rubriek 4.3). Deze interactie is zowel van toepassing op pressoractiviteit als op cardiale bèta-adrenerge stimulatie.
Alfa- en bètablokkers
Het wordt niet aanbevolen dopamine in combinatie met alfa- en bètablokkers te gebruiken. De cardiale effecten van dopaminehydrochloride worden tegengegaan door β-adrenerge blokkerende middelen zoals propranolol, acebutolol, atenolol, bioprolol, nadolol, nebivolol en metoprolol, en de perifere vasoconstrictie veroorzaakt door hoge doses dopaminehydrochloride wordt tegengegaan door α-adrenerge blokkerende middelen (bijv. doxazosine, prazosine, terazosine).
MAO-remmers
Het wordt niet aanbevolen dopamine in combinatie met MAO-remmers te gebruiken. MAO-remmers (bijv. isocarboxazid, fenelzine, tranylcypromine, rasagiline, selegiline, linezolid) versterken het effect van dopaminehydrochloride en verlengen de werkingsduur ervan. Patiënten die vóór toediening van dopaminehydrochloride met MAO-remmers zijn behandeld, hebben daarom een aanzienlijk verlaagde dosis nodig (zie de rubrieken 4.2, 4.4 en 5.2).
Fenytoïne
Toediening van intraveneuze fenytoïne aan patiënten die dopaminehydrochloride krijgen, heeft geleid tot hypotensie, bradycardie en hartstilstand; wees uiterst voorzichtig met het gebruik van fenytoïne (als het middel al wordt gebruikt) bij patiënten die dopaminehydrochloride krijgen.
Diuretische middelen
Het wordt niet aanbevolen dopamine te gebruiken in combinatie met diuretische middelen (bijv. bumetanide, torsemide en furosemide). Dopaminehydrochloride kan het effect van diuretische middelen versterken.
Ergot-alkaloïden
De combinatie van dopaminehydrochloride en ergot-alkaloïden (bijv. ergotamine) moet worden vermeden vanwege de mogelijkheid van overmatige perifere vasoconstrictie, die het risico op gangreen verhoogt.
Tricyclische antidepressiva en guanethidine
Tricyclische antidepressiva (bijv. amitriptyline, desipramine, doxepine, imipramine, nortriptyline) en guanethidine kunnen de pressorrespons op dopaminehydrochloride versterken.
Inactivering van dopaminehydrochloride door toevoeging van alkaliserende stoffen
Dopaminehydrochloride wordt geïnactiveerd in een alkalische oplossing (zie de rubrieken 4.4 en 6.2).
Metoclopramide
Het wordt niet aanbevolen om dopamine te gebruiken in combinatie met metoclopramide, aangezien metoclopramide van invloed kan zijn op het effect van dopaminehydrochloride.
Bloedglucosespiegel
Dopaminehydrochloride kan de bloedglucosespiegel verhogen en kan daardoor de werking van antidiabetica (bijv. meglitiniden – repaglinide, enz.; sulfonylureumderivaten – glipizide, enz.) verstoren. Het metabolisme van pasgeboren baby’s kan zeer kwetsbaar zijn; hypoglykemie en hyperglykemie komen daarom vaker voor in deze groep. De metabole parameters, waaronder bloeddruk en bloedglucose, moeten tijdens de infusie met dopaminehydrochloride worden gecontroleerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er is slechts een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van dopaminehydrochloride bij zwangere vrouwen. Dieronderzoek heeft onvoldoende gegevens opgeleverd wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Neoatricon wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap of bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.
Borstvoeding
Het is niet bekend of dopaminehydrochloride in de moedermelk wordt uitgescheiden. Vanwege de korte plasmahalfwaardetijd van dopaminehydrochloride in therapeutische doses worden echter geen effecten verwacht bij met moedermelk gevoede pasgeboren baby’s/zuigelingen. Neoatricon kan daarom worden gebruikt in de periode dat borstvoeding wordt gegeven. Zie rubriek 4.4 voor informatie over prolactine.
Vruchtbaarheid
Geen gegevens beschikbaar.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Niet van toepassing.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
Afgezien van vasoconstrictieve effecten veroorzaakt door onbedoelde infusie van dopaminehydrochloride in de navelslagader, zijn er geen specifieke bijwerkingen voor pediatrische patiënten vastgesteld.
Tabel met de lijst van bijwerkingen
De gegevens in de onderstaande tabel zijn ontleend aan klinische onderzoeken en ervaringen na het in de handel brengen met betrekking tot de volwassen populatie. De frequentie van bijwerkingen bij pediatrische patiënten kan niet worden bepaald. De bijwerkingen worden hieronder vermeld per SOC (systeem/orgaanklasse) en per frequentie, van meest voorkomend naar minst voorkomend, op basis van de volgende indeling: zeer vaak (≥1/10), vaak (≥1/100, <1/10), soms (≥1/1 000, <1/100), zelden (≥1/10 000, <1/1 000), zeer zelden (<1/10 000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 1: Bijwerkingen waargenomen in klinisch onderzoek en na het in de handel brengen
| Systeem/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerking |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Soms | Gangreen |
| Niet bekend | Infectie | |
| Immuunsysteemaandoeningen | Niet bekend | Anafylactische reacties* |
| Endocriene aandoeningen | Niet bekend | Onderdrukking van de hypofysefunctie |
| Zenuwstelselaandoeningen | Vaak | Hoofdpijn |
| Oogaandoeningen | Soms | Mydriase |
| Hartaandoeningen | Vaak | Ectopische hartslagen |
| Sinustachycardie | ||
| Angineuze pijn | ||
| Hartkloppingen | ||
| Soms | Afwijkende geleiding | |
| Bradycardie | ||
| Verbreed QRS-complex | ||
| Supraventriculaire tachycardie | ||
| Ventriculaire tachycardie tot ventriculaire fibrillatie | ||
| Niet bekend | Ernstige hartkloppingen | |
| Bloedvataandoeningen | Vaak | Hypotensie |
| Vasoconstrictie | ||
| Soms | Hypertensie | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Vaak | Dyspneu |
| Niet bekend | Toename van hypoxemie | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Misselijkheid |
| Braken | ||
| Niet bekend | Maagdarmbloedingen | |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Soms | Pilo-erectie |
| Huidnecrose | ||
| Niet bekend | Lokale necrose als gevolg van extravasatie | |
| Nier- en urinewegaandoeningen | Soms | Azotemie |
| Niet bekend | Veranderingen in de urineproductie |
* Anafylactische reacties en ernstige levensbedreigende astmatische episodes kunnen het gevolg zijn van gevoeligheid voor natriummetabisulfiet (zie rubriek 4.4).
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Onderdrukking van de hypofysefunctie
Als gevolg van de activering van D2-receptoren in de hypofyse onderdrukt dopamine het vrijkomen van prolactine en thyroïdstimulerend hormoon (TSH). Dit laatste leidt tot een afname van het vrijkomen van T4 uit de schildklier. Omgekeerd kan stopzetting van dopamine leiden tot een reboundeffect met een overmatig vrijkomen van prolactine, TSH en T4.
Toename van hypoxemie
Dopamine kan via verschillende mechanismen bijdragen aan hypoxemie, bijvoorbeeld door ventilatie-perfusie-mismatch, d.w.z. een verhoogde bloeddoorstroming, zelfs naar hypogeventileerde alveolaire gebieden (vorming van een pulmonale ‘shunt’), met name bij patiënten die afhankelijk zijn van beademing. Bovendien kan dopamine het systemisch zuurstofverbruik (VO2) verhogen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Mogelijke symptomen van overdosering zijn: ernstige verhoging van de bloeddruk, tachycardie, tachycardische aritmieën, verhoging van de einddiastolische druk in het linkerventrikel met daaruit voortvloeiende pulmonale congestie of longoedeem, aanvallen van angina pectoris (met name bij patiënten met bekende coronaire hartziekte), niet-specifieke pijn op de borst, hartkloppingen, misselijkheid, braken, koud gevoel in de ledematen en cyanose. Deze aandoeningen zijn snel reversibel door middel van dosisverlaging of stopzetting van de infusie, aangezien dopaminehydrochloride een halfwaardetijd van minder dan 2 minuten in het lichaam heeft.
Als deze maatregelen geen effect hebben, moet infusie met een alfa-adrenerg blokkerend middel worden overwogen.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Harttherapie, adrenerge en dopaminerge middelen, ATC-code: C01CA04
Werkingsmechanisme
Dopaminehydrochloride stimuleert de adrenerge receptoren van het sympathische zenuwstelsel. Dopaminehydrochloride heeft voornamelijk een direct stimulerend effect op β1-adrenerge receptoren, maar lijkt daarnaast een indirect effect te hebben doordat vanuit de opslaglocaties norepinefrine vrijkomt. Dopaminehydrochloride lijkt ook op specifieke dopaminerge receptoren in de renale, mesenteriale, coronaire en intracerebrale vaatbedden in te werken en daar vasodilatatie te veroorzaken. Dopaminehydrochloride heeft weinig of geen effect op β2-adrenerge receptoren.
Bij hogere doses (10 tot 20 µg/kg/min) kan dopaminehydrochloride ook alfa-1-receptoren stimuleren, wat leidt tot vasoconstrictie en verhoogde perifere vaatweerstand.
Farmacodynamische effecten
De belangrijkste effecten van dopaminehydrochloride zijn afhankelijk van de toegediende dosis.
Bij intraveneuze doses van 0,5-2 µg/kg/min werkt dopaminehydrochloride voornamelijk in op dopaminerge receptoren; bij intraveneuze doses van 2-10 µg/kg/min stimuleert dopaminehydrochloride ook β1-adrenerge receptoren, wat leidt tot een toename van het hartminuutvolume.
Bij hogere doses stimuleert dopaminehydrochloride ook alfa-1-adrenerge receptoren. Dit resulteert in vasoconstrictie, verhoogde perifere vaatweerstand en een stijging van de bloeddruk. Het pressoreffect van dopaminehydrochloride kan bij hypotensie of shock worden gebruikt om de bloeddruk te verhogen.
Vasoconstrictie geïnduceerd door dopaminehydrochloride of een ander vasoactief middel kan van invloed zijn op het perifere vaatstelsel en het pulmonale vaatstelsel. Dit kan leiden tot veranderingen in perifere vaatweerstand en bloeddruk, evenals pulmonale vaatweerstand (PVR).
Premature zuigelingen vertonen vaak fysiologische verschillen ten opzichte van voldragen zuigelingen en oudere kinderen. Een significant verschil is de maturatie van adrenerge receptoren, waaronder bèta-1-receptoren. Deze receptoren zijn mogelijk niet volledig ontwikkeld en kunnen een variabele respons op dopaminehydrochloride vertonen, wat een meer of minder uitgesproken effect kan hebben op de cardiale contractiliteit dan bij oudere zuigelingen of volwassenen.
Sommige premature zuigelingen kunnen een robuuste positief-inotrope respons vertonen, terwijl bij andere de respons beperkter is.
Met het oog op deze verschillen in receptormaturatie en de individuele variabiliteit is zorgvuldige controle en titratie van dopaminehydrochloride vereist om de hartfunctie te optimaliseren en zo het risico op nadelige effecten tot een minimum te beperken.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Oraal toegediend dopaminehydrochloride wordt snel gemetaboliseerd in het maagdarmkanaal. Na intraveneuze toediening treedt de werking van dopaminehydrochloride binnen 5 minuten in. Het middel heeft een werkingsduur van minder dan 10 minuten.
Distributie
Dopamine wordt uitgebreid in het lichaam gedistribueerd, maar passeert de bloed-hersenbarrière niet in aanzienlijke mate. Het is niet bekend of dopamine de placenta passeert.
Biotransformatie
Dopaminehydrochloride heeft een plasmahalfwaardetijd van ongeveer 2 minuten. Dopaminehydrochloride wordt in de lever, nieren en plasma door MAO en catechol-O-methyltransferase gemetaboliseerd tot de inactieve verbindingen homovanillinezuur (HVA) en 3,4-dihydroxyfenylazijnzuur. Bij patiënten die MAO-remmers krijgen, kan de werkingsduur van dopaminehydrochloride wel een uur aanhouden. Ongeveer 25 % van de dosis dopaminehydrochloride wordt in de adrenerge zenuwuiteinden gemetaboliseerd tot norepinefrine.
Eliminatie
Dopaminehydrochloride wordt in de urine voornamelijk uitgescheiden als HVA en de sulfaat- en glucuronideconjugaten ervan, en als 3,4-dihydroxyfenylazijnzuur. Een zeer klein deel van de dosis wordt onveranderd uitgescheiden. Na toediening van radioactief gelabeld dopaminehydrochloride zou ongeveer 80 % van de radioactiviteit binnen 24 uur in de urine worden uitgescheiden.
Pediatrische patiënten
De eliminatiehalfwaardetijd bij pasgeboren baby’s is 5 tot 11 minuten. Bij kritiek zieke zuigelingen en kinderen zou de klaring variëren van 48 tot 168 ml/kg/min, waarbij de hogere waarden gemeld zouden zijn bij jongere patiënten.
De klaring van dopaminehydrochloride is onvoorspelbaar bij zuigelingen, met name bij pasgeboren baby’s. De klaring kan bij kinderen jonger dan 2 jaar maar liefst twee keer zo groot zijn.
| Er werd een aanzienlijke interindividuele variatie waargenomen in de farmacokinetiek van | |||
| dopaminehydrochloride bij ernstig zieke zuigelingen, en de plasmaconcentraties konden op basis van | |||
| de infusiesnelheid niet nauwkeurig worden voorspeld. De opvallende variatie in de klaring verklaart | |||
| deels de uiteenlopende dosisvereisten voor dopaminehydrochloride. | |||
De beschikbare gegevens wijzen erop dat dopaminehydrochloride en de farmacokinetiek vergelijkbaar zijn met die bij volwassenen. Er is een brede interindividuele variabiliteit waargenomen. Er is geen consistent verband tussen klaring en leeftijd aangetoond.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Er zijn geen preklinische gegevens die relevant zijn voor de voorschrijvende arts en een aanvulling vormen op de gegevens die al vermeld worden in andere rubrieken van deze samenvatting van de productkenmerken.
Er werden geen gestandaardiseerde onderzoeken naar reproductietoxiciteit uitgevoerd voor dopaminehydrochloride. De beschikbare onderzoeken duiden op tegenstrijdige resultaten.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Natriummetabisulfiet (E223)
Verdund zoutzuur (voor pH-aanpassing)
Natriumhydroxide (voor pH-aanpassing)
Water voor injectie
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden. Vermijd menging met alkaliën (waaronder natriumbicarbonaat), oxiderende middelen of ijzerzouten.
Voeg GEEN dopaminehydrochloride toe aan een natriumbicarbonaatoplossing voor injectie of andere alkalische intraveneuze oplossingen.
Mengsels van ampicilline en dopamine in een 5 %-glucoseoplossing zijn alkalisch en onverenigbaar, en leiden tot de afbraak van beide geneesmiddelen. Deze middelen mogen niet worden gemengd.
Aangeraden wordt mengsels te vermijden die gentamicinesulfaat, cefalotinenatrium, cefalotinenatrium neutraal of oxacillinenatrium bevatten, tenzij alle andere haalbare alternatieven zijn uitgeput.
Mengsels van dopamine, amfotericine B in een 5 %-glucoseoplossing zijn onverenigbaar, aangezien bij menging onmiddellijk een precipitaat ontstaat.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar.
Na eerste opening moet het geneesmiddel onmiddellijk worden gebruikt; ongebruikte inhoud moet na 24 uur worden afgevoerd.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Bewaar de flacon in de buitenverpakking ter bescherming tegen licht.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Flacon van helder type I-glas met een broombutylrubberen stop, voorzien van een aluminium flip-off-verzegeling.
Verpakkingsgrootte:
Neoatricon 1,5 mg/ml oplossing voor infusie: één doos met een flacon van 30 ml. Neoatricon 4,5 mg/ml oplossing voor infusie: één doos met een flacon van 50 ml.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Gebruik dit geneesmiddel niet als u een ondoorzichtige, troebele of verkleurde oplossing opmerkt.
Dit geneesmiddel hoeft vóór toediening niet te worden verdund.
Dit geneesmiddel is uitsluitend voor eenmalig gebruik. Ongebruikte oplossing moet worden afgevoerd.
Voer de flacon en eventuele ongebruikte inhoud na 24 uur af (zie rubriek 6.3).
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
BrePco Biopharma Ltd.
Suite One, The Avenue
Beacon Court, Sandyford
Dublin D18HX31
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/24/1804/001 – 1,5 mg / ml 1 flacon
EU/1/24/1804/002 – 4,5 mg / ml 1 flacon
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 27-05-2024
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
