Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Namuscla – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Namuscla

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Namuscla 62 mg harde capsules

Namuscla 83 mg harde capsules

Namuscla 167 mg harde capsules

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Namuscla 62 mg harde capsules

Elke capsule bevat mexiletinehydrochloride overeenkomend met 62,48 mg mexiletine.

Namuscla 83 mg harde capsules

Elke capsule bevat mexiletinehydrochloride overeenkomend met 83,31 mg mexiletine.

Namuscla 167 mg harde capsules

Elke capsule bevat mexiletinehydrochloride, overeenkomend met 166,62 mg mexiletine.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Harde capsule (capsule)

Namuscla 62 mg harde capsules

Namuscla 62 mg harde capsules zijn witte gelatinecapsules met harde omhulling (15 mm) gevuld met wit poeder.

Namuscla 83 mg harde capsules

Namuscla 83 mg harde capsules zijn Zweeds-oranje (dop) en witte (lichaam) gelatinecapsules met harde omhulling (20 mm) gevuld met wit poeder.

Namuscla 167 mg harde capsules

Namuscla 167 mg harde capsules zijn Zweeds-oranje gelatinecapsules met harde omhulling (20 mm), gevuld met wit poeder.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Namuscla is geïndiceerd voor gebruik voor de symptomatische behandeling van myotonie bij kinderen van 6 tot en met 11 jaar met een lichaamsgewicht van ten minste 20 kg, adolescenten van 12 tot en met 17 jaar en volwassen patiënten van ≥ 18 jaar met non-dystrofische myotone aandoeningen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Voordat met de behandeling met mexiletine wordt begonnen,

  • moet een uitgebreid en zorgvuldig hartonderzoek worden verricht door een cardioloog; tijdens de behandeling met mexiletine moet het hart blijvend worden gecontroleerd en moet deze controle worden afgestemd op de conditie van het hart van de patiënt (zie rubrieken 4.3 en 4.4).
  • moet bij elke patiënt een elektrolytenbeoordeling gebeuren voordat de behandeling met mexiletine wordt opgestart en elk onevenwicht van de elektrolytenbalans moet worden gecorrigeerd voordat mexiletine wordt toegediend (zie rubriek 4.4)

Dosering

Namuscla 167 mg harde capsules

Volwassenen van 18 jaar en ouder

De aanbevolen aanvangsdosering is 167 mg mexiletine per dag (1 capsule per dag). Na ten minste 1 week behandeling kan, op basis van de klinische respons, de dagelijkse dosis worden verhoogd tot 333 mg per dag (2 capsules per dag). Na ten minste nog 1 week behandeling kan, op basis van de klinische respons, de dosis verder worden verhoogd tot 500 mg per dag (3 capsules per dag). De onderhoudsbehandeling is tussen 167 mg - 500 mg per dag (1 tot 3 capsules per dag), afhankelijk van de intensiteit van de symptomen en de klinische respons, regelmatig in te nemen over de hele dag, indien nodig.

De dosis mag niet hoger zijn dan 500 mg/dag. Er moeten regelmatige controles worden uitgevoerd: langdurige behandeling van patiënten die niet reageren of geen voordeel ondervinden van de behandeling moet worden stopgezet.

Namuscla 62 mg, 83 mg en 167 mg harde capsules

Kinderen en jongeren (van 6 tot en met 17 jaar oud)

Bij pediatrische patiënten is de aanbevolen dosis afhankelijk van het lichaamsgewicht (tabel 1):

Tabel 1: Aanbevolen doses bij pediatrische patiënten

Lichaamsgewicht

(kg)

Eenmaal daags (ochtend)

Tweemaal

daags (ochtend en

avond)

Driemaal daags (ochtend, middag en

avond)

Maximale totale dagelijkse dosis
20-30 kg62 mg (1 x 62 mg)124 mg (2 x 62 mg)186 mg (3 x 62 mg)≈187 mg/dag
30-40 kg

83 mg

(1 x 83 mg)

166 mg

(2 x 83 mg)

249 mg (3 x 83 mg)≈250 mg/dag

Alternatief: 248 mg

(4 × 62 mg)

40-60 kg124 mg (2 x 62 mg)248 mg (4 x 62 mg)372 mg (6 x 62 mg)≈375 mg/dag
≥ 60 kg

167 mg (1 x 167 mg

of

2 x 83 mg)

334 mg (2 x 167 mg

of

4 x 83 mg)

501 mg (3 x 167 mg of 6 x 83 mg)500 mg/dag

Speciale populaties

Patiënten met hartaandoeningen

In geval van wijziging van de mexiletine-dosis, of bij gelijktijdige toediening met geneesmiddelen die waarschijnlijk de hartgeleiding beïnvloeden, dienen patiënten nauwlettend gevolgd te worden door middel van ECG (vooral patiënten met geleidingsanomalieën) (zie rubrieken 4.3, 4.4 en 4.5).

Ouderen

De ervaring met mexiletine bij patiënten ≥ 65 jaar met myotone aandoeningen is beperkt. Op basis van de farmacokinetische eigenschappen van mexiletine is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten van 65 jaar en ouder.

Leverinsufficiëntie

Mexiletine moet met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met lichte (Child-Pugh-score 5-6) of matige (Child-Pugh-score 7-9) leverinsufficiëntie. Bij deze patiënten wordt aanbevolen de dosis alleen te verhogen na ten minste 2 weken behandeling.

De ervaring met mexiletine bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie is beperkt. Daarom mag mexiletine niet worden gebruikt in deze patiëntenpopulatie.

Nierinsufficiëntie

Dosisaanpassing wordt niet noodzakelijk geacht bij patiënten met lichte of matige nierinsufficiëntie. De ervaring met mexiletine bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie is beperkt. Daarom wordt het gebruik van mexiletine in deze patiëntenpopulatie niet aanbevolen.

Pediatrische patiënten

Kinderen jonger dan 6 jaar

De veiligheid en werkzaamheid van mexiletine bij kinderen jonger dan 6 jaar met een lichaamsgewicht van minder dan 20 kg zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Oraal gebruik.

De gehele capsules moeten worden doorgeslikt met water; vermijd hierbij de rugligging. In geval van spijsverteringsintolerantie moeten de capsules tijdens een maaltijd worden ingenomen.

De veiligheid en werkzaamheid van het openen van de capsules of het toedienen van de inhoud via andere routes zijn niet vastgesteld. Er worden onderzoeken uitgevoerd om de geschiktheid van alternatieve toedieningsmethoden te beoordelen. Voor patiënten die geen capsules kunnen slikken, dient de zorgverlener op basis van zijn of haar klinische oordeel te beslissen over de juiste toedieningswijze.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
  • Overgevoeligheid voor enig lokaal anestheticum.
  • Ventriculaire tachyaritmie.
  • Totaal hartblok (d.w.z. een derdegraads atrioventriculair blok) of een hartblok met neiging te evolueren naar een totaal hartblok (eerstegraads atrioventriculair blok met duidelijk verlengd PR-interval (≥ 240 ms) en/of breed QRS-complex (≥ 120 ms), tweedegraads atrioventriculair blok, bundeltakblok, bifasciculair en trifasciculair blok).
  • Myocardinfarct (acuut of in het verleden), of abnormale Q-golven.
  • Symptomatische coronaire hartziekte.
  • Hartfalen met middenbereik (40-49%) en verminderde (< 40%) ejectiefractie.
  • Atriale tachyaritmie, fibrillatie of flutter.
  • Sinusknoopdisfunctie (inclusief sinusritme < 50 bpm).
  • Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die torsade de pointes induceren (zie rubriek 4.5).
  • Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen met smalle therapeutische breedte (zie rubriek

    4.5).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Cardiale aritmogene effecten

Mexiletine kan aritmie veroorzaken of een reeds bestaande aritmie versterken die al dan niet is gediagnosticeerd (zie rubrieken 4.3 en 4.5).

Voordat met de behandeling met mexiletine wordt begonnen, moet bij alle patiënten een gedetailleerde en zorgvuldige hartevaluatie (ECG, 24-48 uur Holter-monitoring en echocardiografie) worden uitgevoerd door een cardioloog, om de cardiale tolerantie van mexiletine te bepalen. Een hartevaluatie wordt aanbevolen kort na het begin van de behandeling (bijv. binnen 48 uur).

Gedurende de gehele behandeling met mexiletine en in verband met dosisaanpassingen, moet de hartbewaking van patiënten worden aangepast op geleide van de toestand van het hart van de patiënt:

  • Bij patiënten zonder hartafwijkingen wordt periodieke ECG-monitoring aanbevolen (elke 2 jaar of vaker indien dit nodig wordt geacht).
  • Bij patiënten met hartafwijkingen en bij patiënten die vatbaar zijn voor dergelijke afwijkingen, dient een gedetailleerde hartevaluatie, inclusief ECG, te worden uitgevoerd voordat en nadat de dosis wordt verhoogd. Tijdens de onderhoudsbehandeling wordt een gedetailleerde hartevaluatie, inclusief ECG, 24-48 uur Holter-monitoring en echocardiografie, ten minste jaarlijks aanbevolen, of vaker als dit noodzakelijk wordt geacht als onderdeel van de routinematige beoordeling van het hart.

Patiënten moeten worden geïnformeerd over de presenterende symptomen van aritmieën (flauwvallen, hartkloppingen, pijn op de borst, kortademigheid, duizeligheid, lipothymie en syncope) en moeten worden geadviseerd om onmiddellijk contact op te nemen met een centrum voor spoedeisende zorg als er symptomen van aritmieën zijn.

Voor hartaandoeningen die niet in rubriek 4.3 worden vermeld, moet van geval tot geval het voordeel van de antimyotone effecten van mexiletine worden afgewogen tegen het risico op hartcomplicaties. Mexiletine moet onmiddellijk worden gestopt als er afwijkingen in de hartgeleiding of een van de contra-indicaties in rubriek 4.3 worden vastgesteld.

Verstoring van de elektrolytenbalans, zoals hypokaliëmie, hyperkaliëmie of hypomagnesiëmie kan de aritmogene effecten van mexiletine verhogen. Daarom moet bij elke patiënt een elektrolytische evaluatie worden uitgevoerd voorafgaand aan het starten van de behandeling met mexiletine. Een verstoord elektrolytenevenwicht moet worden gecorrigeerd voordat mexiletine wordt toegediend en gedurende de hele behandeling worden gecontroleerd (met een periodiciteit die van patiënt tot patiënt moet worden aangepast).

Verhoogde concentraties van cafeïne met gelijktijdige toediening van mexiletine kunnen van belang zijn bij patiënten met hartritmestoornissen) (zie rubriek 4.5)

Geneesmiddelreactie met eosinofilie en systemische symptomen (drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS)

DRESS verwijst naar een syndroom dat in zijn volledige vorm ernstige cutane uitslag, koorts, lymfadenopathie, hepatitis, hematologische abnormaliteiten met eosinofilie en atypische lymfocyten omvat, en kan andere organen omvatten. Symptomen treden meestal op 1-8 weken na blootstelling aan het geneesmiddel. Ernstige systemische manifestaties zijn verantwoordelijk voor een sterftecijfer van 10%. De incidentie van DRESS is gerapporteerd tussen 1:1.000 en 1:10.000 behandelde patiënten. Verschillende geneesmiddelen, waaronder anticonvulsiva, antibiotica en ook mexiletine, zijn geïdentificeerd als mogelijke oorzaken. Patiënten met een bekende overgevoeligheid voor mexiletine of voor enig ander bestanddeel van dit product of voor een lokaal anestheticum lopen een hoog risico op het ontwikkelen van DRESS en mogen geen mexiletine krijgen (zie rubriek 4.3).

Epilepsie

Epileptische patiënten moeten worden bewaakt omdat mexiletine de frequentie van epileptische aanvallen kan verhogen.

CYP2D6-polymorfisme

CYP2D6-polymorfisme kan de farmacokinetiek van mexiletine beïnvloeden (zie rubriek 5.2). Een hogere systemische blootstelling wordt verwacht bij patiënten die trage CYP2D6-metaboliseerders zijn of die geneesmiddelen gebruiken die CYP2D6 remmen (zie rubriek 4.5). Een periode van ten minste 7 dagen vóór dosisverhoging moet worden gerespecteerd om ervoor te zorgen dat de steady-state-waarden worden bereikt en dat mexiletine goed door alle patiënten wordt verdragen, ongeacht CYP450-polymorfisme.

Drugstest

Mexiletine kan zorgen voor een kruisreactie op verschillende amfetaminescreeningtests, wat kan leiden tot een vals-positieve uitslag voor amfetaminen op een urinetest, wanneer mexiletine wordt ingenomen.

Roken

Roken beïnvloedt de farmacokinetiek van mexiletine (zie rubriek 4.5). De dosis mexiletine moet mogelijk worden verhoogd als een patiënt begint te roken en worden verminderd als een patiënt stopt met roken.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Farmacodynamische interacties

Antiaritmica die torsade de pointes induceren (klasse Ia, Ic, III antiaritmica): Gelijktijdige toediening van mexiletine met antiaritmica die torsade de pointes induceren (klasse Ia: kinidine, procaïnamide, disopyramide, ajmaline; klasse Ic: encaïnide, flecaïnide, propafenon, moracizine; klasse III: amiodaron, sotalol, ibutilide, dofetilide, dronedaron, vernakalant) verhoogt het risico op mogelijk dodelijke torsade de pointes. Het gelijktijdig gebruik van mexiletine en antiaritmica die torsade de pointes induceren, is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).

Andere antiaritmica (klasse Ib, II, IV antiaritmica)

Gelijktijdige toediening van mexiletine met andere klassen van antiaritmica (klasse Ib: lidocaïne, fenytoïne, tocaïnide; klasse II: propranolol, esmolol, timolol, metoprolol, atenolol, carvedilol, bisoprolol, nebivolol; klasse IV: verapamil, diltiazem) wordt niet aanbevolen vanwege het verhoogde risico op nadelige hartreacties, tenzij noodzakelijk in uitzonderlijke gevallen (zie rubriek 4.4).

Farmacokinetische interacties

Effect van andere geneesmiddelen op mexiletine

Mexiletine is een substraat voor de metabole routes die gebruikmaken van leverenzymen. Er wordt verwacht dat de remming of inductie van deze enzymen de plasmaconcentraties van mexiletine zullen veranderen.

CYP1A2- en CYP2D6-remmers

Gelijktijdige toediening van mexiletine met een leverenzymremmer (CYP1A2-remmer: ciprofloxacine, fluvoxamine, propafenon, CYP2D6-remmer: propafenon, kinidine) verhoogt aanzienlijk de blootstelling aan mexiletine en daarmee ook het daaraan verbonden risico op bijwerkingen van mexiletine.

In een interactiestudie met een enkelvoudige dosis was de klaring van mexiletine met 38% afgenomen na gelijktijdige toediening van fluvoxamine, een remmer van CYP1A2.

Daarom kunnen klinische en ECG-monitoring, evenals aanpassing van de dosis van mexiletine, geïndiceerd zijn tijdens en na de behandeling met een CYP1A2- of CYP2D6-remmer.

CYP1A2- en CYP2D6-inductoren

Gelijktijdige toediening van mexiletine met een leverenzyminductor (CYP1A2-inductor: omeprazol; CYP2D6-inductor: fenytoïne, rifampicine) kan de klaring en eliminatiesnelheid van mexiletine verhogen als gevolg van een verhoogd levermetabolisme, resulterend in verlaagde plasmaconcentraties en verkorte halfwaardetijd van mexiletine.

In een klinische studie resulteerde gelijktijdige toediening van mexiletine en fenytoïne in een significante afname van de blootstelling aan mexiletine (p < 0,003) door verhoogde klaring, weerspiegeld in een significant verminderde eliminatiehalfwaardetijd (17,2 tot 8,4 uur, p < 0,02). Daarom moet, op basis van de klinische respons, de mexiletine-dosis worden aangepast tijdens en na de behandeling met de enzyminductor.

Na de orale toediening van een enkelvoudige (167 mg) en meervoudige (83 mg tweemaal daags gedurende 8 dagen) doses mexiletine, is de totale klaring van mexiletine significant verhoogd bij rokers (1,3 tot 1,7 maal) als gevolg van inductie van CYP1A2, resulterend in een overeenkomstig verminderde eliminatiehalfwaardetijd en blootstelling aan het geneesmiddel. De dosis mexiletine moet mogelijk worden verhoogd als een patiënt begint te roken tijdens de behandeling met mexiletine en worden verminderd als een patiënt stopt met roken.

Effect van mexiletine op andere geneesmiddelen

Het is niet bekend in hoeverre mexiletine interactie aangaat met andere geneesmiddelen. Patiënten moeten nauwlettend worden gecontroleerd als zij ook met andere geneesmiddelen worden behandeld, met bijzondere nadruk op geneesmiddelen met een smalle therapeutische breedte.

CYP1A2-substraten

Mexiletine is een krachtige remmer van CYP1A2; daarom kan gelijktijdige toediening van mexiletine met geneesmiddelen die gemetaboliseerd worden door CYP1A2 (zoals theofylline, cafeïne, lidocaïne of tizanidine) gepaard gaan met verhogingen van de plasmaconcentraties van het gelijktijdig toegediende geneesmiddelproduct, die de therapeutische werkzaamheid en/of de bijwerkingen zouden kunnen verhogen of verlengen, vooral als mexiletine samen met CYP1A2-substraten met een smalle therapeutische breedte wordt toegediend, zoals theofylline en tizanidine.

De bloedconcentraties van het CYP1A2-substraat moeten worden gecontroleerd, vooral wanneer de mexiletinedosis wordt gewijzigd. Een geschikte aanpassing van de dosis van het CYP1A2-substraat moet worden overwogen.

Cafeïne

In een klinische studie met 12 proefpersonen (5 gezonde proefpersonen en 7 patiënten met hartritmestoornissen) was de klaring van cafeïne met 50% afgenomen na toediening van mexiletine. Verhoogde concentraties cafeïne die optreden bij de gelijktijdige toediening van mexiletine kunnen van belang zijn bij patiënten met hartritmestoornissen. Het wordt daarom aanbevolen de cafeïne-inname te verminderen tijdens de behandeling met mexiletine.

OCT2-substraten

De organische kationtransporter 2 (organic cation transporter 2, OCT2) verschaft een belangrijk pad voor de opname van kationische verbindingen in de nier. Mexiletine kan een interactie aangaan met geneesmiddelproducten die worden getransporteerd door OCT2 (zoals metformine en dofetilide). Als mexiletine en andere OCT2-substraten tegelijkertijd worden gebruikt, moeten de bloedconcentraties van het OCT2-substraat worden gecontroleerd, vooral wanneer de mexiletinedosis wordt gewijzigd. Een geschikte aanpassing van de dosis van het OCT2-substraat moet worden overwogen.

Substraten van andere enzymen en transporters

De mogelijke interacties tussen mexiletine en substraten van andere veel voorkomende enzymen en transporters zijn nog niet beoordeeld. Het is momenteel gecontra-indiceerd om mexiletine te gebruiken met een substraat met een smalle therapeutische breedte, zoals digoxine, lithium, fenytoïne, theofylline of warfarine (zie paragraaf 4.3).

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van mexiletine bij zwangere vrouwen. Beperkte klinische gegevens over het gebruik van mexiletine bij zwangere vrouwen laten zien dat mexiletine de placenta passeert en de foetus bereikt. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van mexiletine te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Mexiletine wordt uitgescheiden in de moedermelk. Er is onvoldoende informatie over de effecten van mexiletine bij pasgeborenen/zuigelingen. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met mexiletine moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

De effecten van mexiletine op de vruchtbaarheid bij mensen zijn niet onderzocht. Dierstudies met mexiletine wijzen niet op schadelijke effecten met betrekking tot de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Mexiletine heeft een geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid, verwardheid en wazig zicht kunnen optreden na toediening van mexiletine (zie rubriek 4.8).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest gemelde bijwerkingen bij patiënten behandeld met mexiletine zijn buikpijn (12%), slapeloosheid (12%) en draaiduizeligheid (8%).

De ernstigste gemelde bijwerkingen bij patiënten behandeld met mexiletine zijn DRESS en aritmie (atrioventriculair blok, aritmie, ventrikelfibrilleren).

Tabel met lijst van bijwerkingen

De bijwerkingen zijn in tabel 2 weergegeven volgens MedDRA SOC (systeem/orgaanklasse) en frequentie, de meest frequente bijwerkingen eerst, overeenkomstig de volgende indeling: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Zeer vaak voorkomende en vaak voorkomende bijwerkingen zijn afgeleid van gegevens uit de MYOMEX-studie; minder vaak voorkomende bijwerkingen zijn afgeleid van postmarketinggegevens. Per frequentiegroep worden de bijwerkingen weergegeven in volgorde van afnemende ernst.

Tabel 2: Tabel met lijst van bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerking

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Niet bekend

leukopenie,

trombocytopenie

Psychische stoornissenZeer vaakslapeloosheid
Vaakslaperigheid
Niet bekendhallucinaties, verwarde toestand
ZenuwstelselaandoeningenVaakhoofdpijn, paresthesie, wazig zicht vertigo
Somsepileptische aanvallen, spraakstoornissen
Niet bekenddiplopie dysgeusie
HartaandoeningenVaaktachycardie
Somsbradycardie
Niet bekendatrioventriculair blok
BloedvataandoeningenVaak

blozen

hypotensie

Niet bekendcirculatoire collaps, opvliegers
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenNiet bekendlongfibrose
MaagdarmstelselaandoeningenZeer vaakbuikpijn
Vaakmisselijkheid
Niet bekend

diarree,

braken,

slokdarmzweren en -perforatie

Lever- en galaandoeningenZeldenabnormale leverfunctie
Zeer zelden

geneesmiddelgeïnduceerd leverletsel,

leverstoornis,

hepatitis

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Vaakacne
Zeer zeldengeneesmiddelreactie met eosinofilie en systemische symptomen (DRESS)
Niet bekenddermatitis exfoliativa, Stevens-Johnson-syndroom
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenVaakpijn in de extremiteiten
Niet bekendlupusachtig syndroom
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenVaak

vermoeidheid,

asthenie,

ongemak op de borst, malaise

Pediatrische patiënten

De veiligheidsbeoordeling bij kinderen en jongeren werd onderzocht in het MEX-NM-301-onderzoek waarin 12 pediatrische patiënten van 6 tot en met 17 jaar met een gewicht van ten minste 20 kg mexiletine kregen (zie rubriek 5.1). Twee (2) van deze patiënten meldden bijwerkingen van het geneesmiddel. Bijwerkingen die zijn vastgesteld voor volwassenen worden beschouwd als van toepassing op kinderen en jongeren.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Symptomen

Fatale uitkomsten zijn gemeld bij acute overdoses bij inname van 4,4 g mexiletinehydrochloride, maar overleving is ook gemeld na een acute overdosis van ongeveer 4 g oraal mexiletinehydrochloride.

De symptomen van een overdosis mexiletine omvatten neurologische aandoeningen (paresthesie, verwardheid, hallucinatie, toevallen) en hartaandoeningen (sinusbradycardie, hypotensie, collaps, en in extreme gevallen, hartstilstand).

Behandeling van een overdosis

De behandeling is voornamelijk symptomatisch. De ernst van de symptomen kan bewaking in een ziekenhuis vereisen. In het geval van bradycardie met hypotensie moet intraveneuze atropine worden gebruikt. In geval van toevallen moeten benzodiazepinen worden gebruikt.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Cardiaca, antiaritmische middelen klasse Ib, ATC-code: C01BB02.

Werkingsmechanisme

Mexiletine blokkeert de natriumkanalen met een sterkere potentie in situaties met overmatige ontlading van actiepotentialen (gebruiksafhankelijk blok) en/of langdurige depolarisatie (spanningsafhankelijk blok), zoals deze die optreden in zieke weefsels, in plaats van op fysiologische prikkelbaarheid (rust- of tonisch blok). Mexiletine is daarom vooral actief op spiervezels die onderhevig zijn aan herhaalde ontladingen (zoals skeletspieren). Het verbetert de myotone symptomen door de spierstijfheid te verminderen door de vertraagde relaxatie van de spieren te verminderen.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Volwassenen van 18 jaar en ouder

De werkzaamheid en veiligheid van mexiletine bij niet-dystrofische myotonie werd beoordeeld in MYOMEX, een multicentrische, dubbelblinde, placebogecontroleerde, cross-overstudie (2 behandelingsperiodes van 18 dagen) met een wash-outperiode van 4 dagen bij 13 patiënten met myotonia congenita (MC) en 12 patiënten met paramyotonia congenita (PC). De leeftijd van de totale studiepopulatie varieerde van 20 tot 66 jaar oud en ongeveer 2/3 van de patiënten was man. In het onderzoek werden patiënten opgenomen met myotonische symptomen waarbij ten minste twee segmenten betrokken waren en die van invloed waren op ten minste drie dagelijkse activiteiten. De patiënten werden gerandomiseerd volgens een cross-overontwerp naar een sequentie met de volgende 2 behandelingen: a) mexiletine, gestart bij 167 mg/dag en getitreerd met incrementen van 167 mg elke 3 dagen om een maximale dosis van 500 mg/dag te bereiken in 1 week of b) placebo. 1 De primaire werkzaamheidsmaat voor zowel MC als PC was de score van de stijfheidsernst, zoals zelfgerapporteerd door de patiënten op een visuele analoge schaal (VAS). De VAS is geconstrueerd als een absolute maat, met een 100 mm lange rechte horizontale lijn met de eindpunten "helemaal geen stijfheid" (0) en "ergst mogelijke stijfheid" (100). De belangrijkste secundaire eindpunten waren veranderingen in gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven, gemeten aan de hand van de geïndividualiseerde neuromusculaire levenskwaliteit (individualised neuromuscular quality of life, INQoL) en de tijd die nodig was om op te staan van een stoel, rond de stoel te lopen en weer te gaan zitten (stoeltest).

De resultaten voor de primaire en belangrijkste secundaire eindpunten zijn samengevat in onderstaande tabel 3.

Tabel 3: Samenvatting van de resultaten voor de primaire en belangrijkste secundaire eindpunten

MexiletinePlacebo

Primaire analyse

Stijfheidsscore (VAS) (mm)

Aantal proefpersonen2525
Mediane VAS-waarde op de baseline71,081,0
Mediane VAS-waarde op dag 1816,078,0
Mediane VAS absolute verandering ten opzichte van de baseline-42,02,0
Percentage van patiënten met een absolute verandering in VAS van ≥ 50 mm ten opzichte van de baseline op dag 1812/21 (57,1%)3/22 (13,6%)
Effect van behandeling (lineair model met gemengde effecten)p < 0,001
Secundaire analyse Stoeltest(en)
Aantal proefpersonen2525
Gemiddelde (SD) waarde op de baseline7,3 (3,5)
Gemiddelde (SD) waarde op dag 185,2 (1,6)7,5 (4,1)
Gemiddelde (SD) absolute verandering ten opzichte van de baseline-2,1 (2,9)0,2 (1,6)
Effect van de behandeling (Wilcoxon signed rank toets)p = 0,0007

Secundaire analyse

Geïndividualiseerde neuromusculaire kwaliteit van leven - algehele kwaliteit van leven

Aantal proefpersonen2525
Mediane waarde op de baseline51,1
Mediane waarde op dag 1823,348,3
Mediane absolute verandering ten opzichte van de baseline-25,01,1
Effect van behandeling (lineair gemengde effecten model)p < 0,001

Secundaire analyse

Clinical Global Impression (CGI) Werkzaamheidindex

Aantal proefpersonen2525
CGI zoals door de onderzoekers als efficiënt beoordeeld22 (91,7%)5 (20,0%)
CGI zoals door de patiënten als efficiënt beoordeeld23 (92,0%)6 (24,0%)
Effect van de behandeling (McNemar-toets)p < 0,001

Secundaire analyse

Voorkeur tussen de 2 behandelingsperioden

Aantal proefpersonen2525
Voorkeursperiode20 (80,0%)5 (20,0%)

1 Klinisch onderzoeksrapport noemt dosis van 200 mg; dit is de hoeveelheid mexiletinehydrochloride (overeenkomend met 166,62 mg mexiletinebasis).

Effect van behandeling (binomiale toets)p = 0,0041

Secundaire analyse

Clinical Myotonia Scale – Severity Global Score

Aantal proefpersonen2525
Gemiddelde (SD) waarde op de baseline53,8 (10,0)
Gemiddelde (SD) waarde op dag 1824,0 (17,1)47,6 (23,3)
Gemiddelde (SD) absolute verandering ten opzichte van de baseline-29,8 (16,0)-6,2 (19,0)
Effect van behandeling (lineair gemengde effecten model)p < 0,001

Secundaire analyse

Clinical Myotonia Scale – Disability Global Score

Aantal proefpersonen2525
Gemiddelde (SD) waarde op de baseline7,8 (2,8)
Gemiddelde (SD) waarde op dag 182,7 (2,6)7,0 (3,8)
Gemiddelde (SD) absolute verandering ten opzichte van de baseline-5,1 (3,1)-0,8 (3,4)
Effect van behandeling (lineair gemengde effecten model)p < 0,001

Pediatrische patiënten

Kinderen en jongeren van 6 jaar tot en met 17 jaar

Een open-label, multicentrisch, interventioneel onderzoek met één groep werd uitgevoerd bij een pediatrische populatie van 6 tot < 18 jaar om de veiligheid, steady-state FK en werkzaamheid van mexiletine te beoordelen voor de behandeling van myotonie.

Op dag 56 (einde van onderzoek, EvO) werden numerieke veranderingen ten opzichte van de baseline waargenomen in de beoordeelde eindpunten voor de werkzaamheid (er zijn geen formele statistische toetsingen uitgevoerd):

  • VAS-beoordelingen: numerieke verminderingen ten opzichte van de uitgangswaarde werden geregistreerd in door de patiënt gemelde scores voor stijfheid, pijn en zwakte/vermoeidheid.

    • Stijfheid: gemiddelde verandering −53,7 (SD 19,62) in cohort 1; −21,7 (SD 27,5) in cohort 2; −44,1 (SD 25,77) in het algemeen.
    • Pijn: gemiddelde verandering −13,6 (SD 18,32) in cohort 1; 4,3 (SD 19,86) in cohort 2;

      −8,2 (SD 19,65) in het algemeen

    • Zwakte/vermoeidheid: gemiddelde verandering −21,0 (SD 22,91) in cohort 1; −17,0 (SD

      41,87) in cohort 2; −19,8 (SD 27,26) in het algemeen.

    • FAS-beoordelingen: in cohort 2 voltooiden twee proefpersonen (leeftijd 6-8 jaar) de functionele beoordelingsschaal verandering ten opzichte van de uitgangswaarde in stijfheidsscore bij EvO: −3 (SD 1,41), verandering ten opzichte van de uitgangswaarde in pijnscore bij EvO: −1 (SD 1,41) en verandering ten opzichte van de baseline in zwakte-/vermoeidheidsscore bij EvO: 2 (SD 0).
  • Numerieke verbeteringen ten opzichte van de baseline werden geregistreerd in door de patiënt en de ouder ingevulde neuromusculaire modulescores, scores op de Myotonia Behavior Scale (MBS) en scores op de Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL).

    • Neuromusculaire module (PedsQL), gemiddelde veranderingen ten opzichte van baseline tot EvO:

      • Door de patiënt gemeld: 11,7 (SD 10,69) in cohort 1; 5,0 (SD 3,75) in cohort 2; 9,3

        (SD 9,18) in het algemeen.

      • Door de ouder gemeld: 4,4 (SD 5,06) in cohort 1; -1,0 (SD 20,09) in cohort 2; 2,2

        (SD 12,98) in het algemeen.

    • De MBS werd beoordeeld bij baseline en bij EvO en numerieke veranderingen ten opzichte van baseline waren als volgt:

      • De gemiddelde (SD) verandering in MBS-score bij EvO was -1,7 (1,11) in cohort 1, -0,2 (0,84) in cohort 2, en -1,1 (1,24) in het algemeen.
      • Bij EvO vertoonden 8 van de 12 proefpersonen (66,7%) een vermindering in MBS-score vergeleken met de uitgangswaarde, 3 van de 12 (25,0%) vertoonden geen verandering en 1 van de 12 (8,3%) had een toename in score.
  • Bij EvO werden 11 van de 12 proefpersonen (92%) door de onderzoeker/ouder/patiënt beoordeeld als “zeer efficiënt” of “goed”.
  • Handgreep myotonie: ontspanningstijd toonde een numerieke afname ten opzichte van baseline gedurende de behandelingsperiode.

    • - 0,06 s (SD 0,10) in cohort 1
    • - 0,11 s (SD 0,21) in cohort 2
    • - 0,09 s (SD 0,16) in het algemeen.

Kinderen jonger dan 6 jaar

Vanwege de zeldzaamheid en heterogeniteit van myotonie in deze leeftijdsgroep zijn er geen gegevens beschikbaar over kinderen jonger dan 6 jaar en de veiligheid en werkzaamheid in deze leeftijdsgroep zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.2).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

Mexiletine wordt na orale toediening snel en bijna volledig geabsorbeerd, met een biologische beschikbaarheid van ongeveer 90% bij gezonde proefpersonen. Piekplasmaconcentraties na orale toediening treden op binnen 2 tot 3 uur. Na herhaalde toediening werd er geen opmerkelijke accumulatie van mexiletine waargenomen.

Voedsel heeft geen invloed op de snelheid of mate van absorptie van mexiletine. Daarom kan mexiletine met of zonder voedsel worden ingenomen.

Bij de maximale volwassen dosis (200 mg driemaal daags; 600 mg/dag) was de gemiddelde plasmaconcentratie gemeten 2 uur na de dosis (C2u) bij steady-state 1,10 mcg/ml (SD 0,42, n = 24). Bij pediatrische patiënten met de maximale onderzochte dosis (167 mg driemaal daags; 501 mg/dag) was de geometrische gemiddelde Cmax 1,39 mcg/ml en was de geometrische gemiddelde AUCτ,ss 8 552 mcg·u/l, beide gemeten bij steady state (dag 42).

De blootstelling bij zowel volwassenen als kinderen was vergelijkbaar.

Distributie

Mexiletine wordt snel in het lichaam verdeeld. Het distributievolume is groot en varieert van 5 tot 9 l/kg bij gezonde personen.

Mexiletine is zwak gebonden aan plasma-eiwitten (55%).

Mexiletine passeert de placentabarrière en diffundeert in de moedermelk.

Biotransformatie

Mexiletine wordt voornamelijk (90%) gemetaboliseerd in de lever, waarbij CYP2D6-metabolisme de primaire route vormt, hoewel het ook een substraat is voor CYP1A2. De metabole afbraak verloopt via verschillende routes, waaronder aromatische en alifatische hydroxylering, dealkylering, deaminering en N-oxidatie. Verschillende van de resulterende metabolieten worden onderworpen aan verdere conjugatie met glucuronzuur (fase II-metabolisme); hiervan zijn de belangrijkste metabolieten p-hydroxymexiletine, hydroxymethylmexiletine en N-hydroxymexiletine.

De invloed van het CYP2D6-fenotype op het metabolisme van mexiletine is uitgebreid onderzocht. De farmacokinetiek van mexiletine wordt gekenmerkt door een significant lagere totale en renale klaring resulterend in een verlengde eliminatiehalfwaardetijd, hogere blootstelling en een lager distributievolume bij trage metaboliseerders in vergelijking met snelle metaboliseerders.

Ongeveer 10% wordt onveranderd door de nieren uitgescheiden.

Eliminatie

Mexiletine wordt langzaam geëlimineerd bij mensen (met een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van 10 uur, variërend van 5 tot 15 uur).

De uitscheiding van mexiletine vindt hoofdzakelijk plaats via de nier (90% van de dosis, inclusief 10% als onveranderd mexiletine).

De uitscheiding van mexiletine kan toenemen als de urine-pH zuur is in vergelijking met een normale of alkalische pH. In een klinische studie werd 51% van de mexiletinedosis via de nieren uitgescheiden bij een urine-pH van 5, vergeleken met 10% bij een normale pH. Veranderingen in de urine-pH hebben naar verwachting geen invloed op de werkzaamheid of veiligheid.

Lineariteit/non-lineariteit

Een lineair verband tussen de dosis mexiletine en de plasmaconcentratie werd waargenomen in het dosisbereik van 83 tot 500 mg.

Speciale populaties

CYP2D6-polymorfisme

CYP2D6-polymorfisme beïnvloedt de farmacokinetiek van mexiletine. Personen die trage CYP2D6-metaboliseerders (poor metabolisers, PM) zijn, vertonen hogere mexiletineconcentraties dan intermediaire (intermediate metabolisers, IM), snelle (d.w.z. normale) of ultrasnelle (ultra-rapid metabolisers, UM) metaboliseerders van CYP2D6. Het aandeel van verschillende etnische bevolkingsgroepen in deze klassen staat in onderstaande tabel 4.

Tabel 4 Aandeel van verschillende etnische populaties in CYP2D6-klassen

Etniciteit

Trage

metaboliseerders (SM)

Intermediaire metaboliseerders (MM)Ultrasnelle metaboliseerders (UM)
BlankTot 10%1-2%Tot 10%
AfrikaansTot 10%-Tot 5%
AziatischTot 5%Meer dan 50%Tot 2%

Gewicht

In populatiefarmacokinetische analyses bleek het gewicht de farmacokinetiek van mexiletine te beïnvloeden.

Leeftijd

Er is geen klinisch relevant effect van leeftijd op de blootstelling van mexiletine bij volwassenen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel, reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit. De belangrijkste waargenomen effecten bij ratten en/of honden waren braken, diarree, tremor, ataxie, convulsies en tachycardie. Deze studies werden echter niet uitgevoerd in overeenstemming met hedendaagse standaarden en zijn daarom van beperkte klinische relevantie.

De toxicologische onderzoeken omvatten 1 onderzoek naar toxiciteit bij herhaalde toediening bij honden, 2 carcinogeniteitsonderzoeken bij muizen en ratten en 8 onderzoeken naar reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit bij ratten en konijnen.

Een GLP-conform onderzoek naar toxiciteit bij jonge ratten bracht geen schadelijke effecten aan het licht; de maximale blootstellingsniveaus lagen echter onder of rond de blootstellingsniveaus bij mensen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Capsule-inhoud

Maïszetmeel

Colloïdaal watervrij silica

Magnesiumstearaat

Capsulehuls (Namuscla 62 mg harde capsules)

Titaniumdioxide (E 171)

Gelatine

Omhulsel van de capsule (Namuscla 83 mg en 167 mg harde capsules)

IJzer(III)oxide gehydrateerd (E172)

Titaandioxide (E171)

Gelatine

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30°C.

Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen vocht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

De Namuscla harde capsules zijn verpakt in blisterverpakkingen van aluminium/PVC/PVDC die 30, 50, 100, 200 of 300 capsules per doos bevatten.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Lupin Europe GmbH

Hanauer Landstraße 139-143,

60314 Frankfurt am Main

Duitsland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/18/1325/001 - 014

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 18/12/2018

Datum van laatste verlenging: 09/08/2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Namuscla

EU-vergunningsnummer EU/1/18/1325
Werkzame stof (INN) Mexiletine hydrochloride
ATC-code C01BB02
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Lupin Europe GmbH
Status van de vergunning Vergund (18-12-2018)
  • Weesgeneesmiddel
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 03-06-2026