Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Mysimba – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Mysimba

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Mysimba 8 mg/90 mg tabletten met verlengde afgifte.

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke tablet bevat 8 mg naltrexonhydrochloride, overeenkomend met 7,2 mg naltrexon, en 90 mg bupropionhydrochloride, overeenkomend met 78 mg bupropion.

Hulpstoffen met bekend effect:

Elke tablet met verlengde afgifte bevat 73,2 mg lactose (zie rubriek 4.4).

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Tablet met verlengde afgifte

Blauwe, biconvexe, ronde tablet met een diameter van 12-12,2 mm diameter, aan één zijde ingegraveerd met “NB-890”.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Mysimba is geïndiceerd als aanvulling op een caloriebeperkt dieet en verhoogde lichamelijke activiteit, voor gewichtsbeheersing bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar) met een aanvankelijke Body Mass Index (BMI) van

  • 30 kg/m2 of meer (obesitas), of
  • 27 kg/m2 tot 30 kg/m2 (overgewicht) in aanwezigheid van een of meer met gewicht verband houdende comorbiditeiten (bijv. diabetes type 2, dislipidemie of gereguleerde hypertensie)

Behandeling met Mysimba dient na 16 weken te worden gestaakt indien de patiënt niet ten minste 5% van zijn of haar aanvankelijke lichaamsgewicht heeft verloren (zie rubriek 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

Na de start van de behandeling dient de dosis in een periode van 4 weken als volgt te worden verhoogd:

  • Week 1: Eén tablet ‘s ochtends
  • Week 2: Eén tablet ‘s ochtends en één tablet ‘s avonds
  • Week 3: Twee tabletten ‘s ochtends en één tablet ‘s avonds
  • Week 4 en verder: Twee tabletten ‘s ochtends en twee tabletten ‘s avonds

De maximale aanbevolen dagelijkse dosis Mysimba is twee tabletten tweemaal daags met een totale dosis van 32 mg naltrexonhydrochloride en 360 mg bupropionhydrochloride. De noodzaak voor het voortzetten van de behandeling dient na 16 weken (zie rubriek 4.1) te worden geëvalueerd en elk jaar opnieuw te worden beoordeeld. De cardiovasculaire risico’s van Mysimba bij gebruik langer dan een jaar zijn nog niet volledig vastgesteld. De behandeling met Mysimba moet na één jaar worden stopgezet als patiënten niet een gewichtsverlies van ten minste 5% van hun oorspronkelijke lichaamsgewicht hebben behouden (zie rubriek 4.1). De beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg moet bij het overwegen van voortzetting van de behandeling een jaarlijkse evaluatie uitvoeren in overleg met de patiënt, om er zeker van te zijn dat er geen ongunstige verandering is in het cardiovasculaire risico (zie rubriek 4.4) en dat het gewichtsverlies zoals gedefinieerd in deze rubriek behouden blijft.

Gemiste dosis

Indien een dosis wordt overgeslagen, dienen patiënten geen extra dosis in te nemen, maar de voorgeschreven dosis op de normale tijd in te nemen.

Bijzondere populaties

Oudere patiënten (ouder dan 65 jaar)

Naltrexon/bupropion dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten ouder dan 65 jaar en wordt niet aanbevolen bij patiënten ouder dan 75 jaar (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2).

Patiënten met een nierfunctiestoornis

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten met eindstadium nierfalen (zie rubriek 4.3). Bij patiënten met matig tot ernstig nierfalen is de maximale aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion twee tabletten (één tablet ’s ochtends en één tablet ’s avonds) (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2). Het wordt aanbevolen dat patiënten met matige of ernstige nierfunctiestoornis de behandeling beginnen met één tablet ’s ochtends in de eerste behandelingsweek, en dit uitbreiden naar één tablet ’s ochtends en één tablet ’s avonds vanaf week 2. Dosisverlaging is niet noodzakelijk bij patiënten met lichte nierfunctiestoornis. Voor personen met een verhoogd risico op nierfunctiestoornis, met name patiënten met diabetes of oudere personen, dient de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) te worden bepaald voor aanvang van de therapie met naltrexon/bupropion.

Patiënten met een leverfunctiestoornis

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.3). Naltrexon/bupropion wordt niet aanbevolen voor patiënten met matige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.4 en 5.2). Voor patiënten met lichte leverfunctiestoornis is de maximale aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion twee tabletten (één tablet ’s ochtends en één tablet ’s avonds) (zie rubriek 4.4 en 5.2). Het wordt aanbevolen dat patiënten met lichte leverfunctiestoornis de behandeling beginnen met één tablet ’s ochtends in de eerste behandelingsweek, en dit uitbreiden naar één tablet ’s ochtends en één tablet ’s avonds vanaf week 2. De ernst van de leverfunctiestoornis moet worden bepaald aan de hand van de Child-Pugh-score.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van naltrexon/bupropion bij kinderen en jongeren onder de 18 jaar zijn niet vastgesteld. Daarom dient naltrexon/bupropion niet gebruikt te worden bij kinderen en jongeren onder de 18 jaar.

Wijze van toediening

Oraal gebruik. De tabletten dienen heel te worden doorgeslikt met wat water. De tabletten dienen bij voorkeur met wat voedsel te worden ingenomen (zie rubriek 5.2). De tabletten mogen niet worden doorgesneden, gekauwd of fijngemalen.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stof(fen) of voor (één van) de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen)
  • Patiënten met ongereguleerde hypertensie (zie rubriek 4.4)
  • Patiënten met een huidige toevalsaandoening of een voorgeschiedenis van toevallen (zie rubriek 4.4)
  • Patiënten met een bekende tumor in het centrale zenuwstelsel
  • Patiënten in acute onttrekkingfase van alcohol of benzodiazepine
  • Patiënten met een voorgeschiedenis van bipolaire stoornis
  • Patiënten die een gelijktijdige behandeling ondergaan met bupropion of naltrexon
  • Patiënten met een huidige of vroegere diagnose van boulimie of anorexia nervosa
  • Patiënten die op dit moment afhankelijk zijn van opioïden waaronder opioïdebevattende geneesmiddelen, patiënten die behandeld worden met opioïdagonisten die gebruikt worden bij opioïdeafhankelijkheid (bijv. methadon, buprenorfine) of patiënten die een acute opioïdeonttrekkingfase doormaken (zie rubriek 4.4 en 4.5)
  • Patiënten met een gelijktijdige toediening van monoamineoxidaseremmers (MAO-remmers). Er moeten ten minste 14 dagen verstrijken tussen het staken van MAO-remmers en de aanvang van de behandeling met naltrexon/bupropion (zie rubriek 4.5).
  • Patiënten met ernstig leverfalen (zie rubriek 4.2 en 5.2)
  • Patiënten met eindstadium nierfalen (zie rubriek 4.2 en 5.2)

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

De veiligheid en tolerantie van naltrexon/bupropion dient regelmatig te worden beoordeeld.

De behandeling met naltrexon/bupropion dient te worden gestaakt indien er zorgen bestaan betreffende de veiligheid of tolerantie van de voortgezette behandeling, waaronder zorgen over verhoogde bloeddruk (zie rubriek 4.8).

Suïcide en suïcidaal gedrag

Naltrexon/bupropion bevat bupropion. Bupropion is in een aantal landen geïndiceerd voor de behandeling van depressie. Een meta-analyse van placebogecontroleerde klinische trials van antidepressiva bij volwassen patiënten met psychiatrische aandoeningen, toonde een verhoogd risico van suïcidaal gedrag bij antidepressiva vergeleken met placebo bij patiënten jonger dan 25 jaar.

Hoewel in placebogecontroleerde klinische trials met naltrexon/bupropion voor de behandeling van obesitas in volwassen patiënten geen suïcides of suïcidepogingen werden gemeld in studies tot 56 weken met naltrexon/bupropion, zijn gevallen van suïcidaliteit (waaronder suïcidale ideatie) gemeld bij patiënten van alle leeftijden die na het in de handel brengen behandeld werden met naltrexon/bupropion.

De naltrexon/bupropiontherapie dient vergezeld te gaan van een nauwlettende supervisie van patiënten, met name degenen met een hoog risico in de vroege fase van de behandeling en na dosiswijzigingen. Patiënten (en verzorgers van patiënten) moeten op de hoogte gesteld worden van de noodzaak alert te zijn op klinische verslechtering, suïcidaal gedrag of suïcidale gedachten en ongewone gedragsveranderingen en onmiddellijk medisch advies in te winnen als deze symptomen zich voordoen.

Toevallen

Bupropion is geassocieerd met een dosisgerelateerd risico van toevallen, waarbij bupropion sustained release (SR) 300 mg een geschatte insultincidentie heeft van 0,1%. Plasmaconcentraties van bupropion en metabolieten van bupropion na toediening van een enkelvoudige dosis van 180 mg bupropion in de vorm van naltrexon/bupropiontabletten zijn vergelijkbaar met concentraties die werden waargenomen na toediening van een enkelvoudige dosis van bupropion SR 150 mg; er is echter geen enkele studie verricht waarin de concentraties bupropion en metabolieten van bupropion werden bepaald na herhaalde dosering van naltrexon/bupropiontabletten in vergelijking met bupropion SR-tabletten. Omdat onbekend is of het risico op een toeval met bupropion verband houdt met bupropion òf een metaboliet van bupropion, en omdat er geen data zijn die vergelijkbaarheid aantonen met plasmaconcentraties bij herhaalde dosering, bestaat er onzekerheid of herhaalde dosistoediening van naltrexon/bupropion geassocieerd kan zijn met een soortgelijke frequentie van toevallen als bupropion SR 300 mg. De incidentie van toevallen bij patiënten die naltrexon/bupropion ontvingen in klinische trials was ongeveer 0,06% (2/3.239 patiënten) vs. 0,0% (0/1.515 patiënten) bij placebo. Deze incidentie van toevallen, samen met de incidentie van toevallen bij personen die naltrexon/bupropion hebben gekregen in een grote cardiovasculaire outcomestrial (CVOT), was niet hoger dan de frequentie van toevallen met bupropion als enkel middel in toegelaten doses.

Het risico op toevallen is ook afhankelijk van patiëntfactoren, klinische situaties en gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen, welke in overweging moeten worden genomen bij de selectie van patiënten die behandeld gaan worden met naltrexon/bupropion. Naltrexon/bupropion dient gestaakt en niet opnieuw opgestart te worden bij patiënten die een toeval krijgen tijdens de behandeling met het geneesmiddel. Voorzichtigheid dient betracht te worden bij het voorschrijven van naltrexon/bupropion aan patiënten met predisponerende factoren die het risico op toevallen kunnen verhogen, zoals:

  • voorgeschiedenis van een hoofdtrauma
  • buitensporig gebruik van alcohol of verslaving aan cocaïne of stimulerende middelen
  • omdat de behandeling met naltrexon/bupropion kan leiden tot een verlaagd glucose bij patiënten met diabetes, dient de dosis insuline en/of orale antidiabetica beoordeeld te worden om het risico op hypoglykemie te minimaliseren, omdat dit de patiënt kan predisponeren voor een toeval.
  • gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die de insultdrempel kunnen verlagen, zoals antipsychotica, antidepressiva, antimalariamedicijnen, tramadol, theofylline, systemische steroïden, quinolonen en sederende antihistaminica.

De consumptie van alcohol dient tijdens de behandeling met naltrexon/bupropion tot een minimum teruggebracht of geheel vermeden te worden.

Patiënten die opioïden gebruiken

Patiënten moeten worden gewaarschuwd tegen gelijktijdig gebruik van opioïden tijdens de behandeling met naltrexon/bupropion (zie rubriek 4.3 en 4.5).

Naltrexon/bupropion dient niet te worden toegediend aan patiënten die momenteel afhankelijk zijn van opioïden, inclusief opioïdebevattende geneesmiddelen of patiënten die worden behandeld met opioïde agonisten die worden gebruikt bij opioïde afhankelijkheid (bijv. methadon, buprenorfine) of patiënten die een acute onttrekkingsfase van opioïden doormaken (zie rubriek 4.3 en 4.5).

Naltrexon/bupropion kan met voorzichtigheid worden gebruikt nadat het gebruik van opioïden ten minste 7 tot 10 dagen is gestopt om het optreden van onttrekkingsverschijnselen te voorkomen. Wanneer het gebruik van opioïden wordt vermoed, kan een test worden uitgevoerd om er zeker van te zijn dat de opioïden zijn verdwenen voordat de behandeling met naltrexon/bupropion wordt gestart. Indien behandeling met opioïden noodzakelijk is, na aanvang van de behandeling, dient de behandeling met naltrexon/bupropion te worden gestaakt. Ernstige levensbedreigende reacties, zoals epileptische aanvallen en serotoninesyndroom, zijn waargenomen na gelijktijdige toediening van naltrexon/bupropion en opioïden. Er is melding gemaakt van onvoldoende intra-/postoperatieve analgesie met opioïden tijdens de behandeling met naltrexon/bupropion.

Bij patiënten die met onderbrekingen moeten worden behandeld met opioïden (bijv. vanwege een chirurgische ingreep), dient de therapie met naltrexon/bupropion minimaal 3 dagen van tevoren te worden gestaakt en dient de opioïdendosis de standaarddosis niet te overschrijden. Gedurende klinische studies met naltrexon/bupropion werd het gelijktijdige gebruik van opiaten of opiaat-achtige geneesmiddelen, waaronder analgetica of antitussiva uitgesloten. Ongeveer 12% van de patiënten gebruikte echter gelijktijdig een opiaat of opiaatachtig geneesmiddel tijdens deelname aan de klinische studies met naltrexon/bupropion, van wie de meerderheid de studiebehandeling voortzette zonder onderbreking van de naltrexon/bupropiondosis, zonder nadelige gevolgen.

De blokkade van de opioïde receptor door naltrexon/bupropion mag niet gecompenseerd worden door toediening van grote hoeveelheden exogene opioïden, omdat dit kan leiden tot een fatale overdosis of levensgevaarlijke opioïdenintoxicatie (bijv. ademhalingsstilstand, circulatoire collaps).

Nadat de behandeling met naltrexon/bupropion is stopgezet, kunnen patiënten gevoeliger zijn voor opioïden vanwege een verminderde tolerantie. In dat geval zijn mogelijk lagere doses nodig.

Allergische reacties

In klinische trials met bupropion zijn anafylactoïde/anafylactische reacties, gekenmerkt door symptomen als pruritus, urticaria, angio-oedeem en dyspneu waarvoor medische behandeling nodig was, gemeld. Daarnaast zijn er zeldzame spontane postmarketingmeldingen van erythema multiforme en anafylactische shock geassocieerd met bupropion. De patiënt dient de naltrexon/bupropion te staken en een arts te raadplegen indien hij of zij allergische of anafylactoïde/anafylactische reacties bemerkt (zoals huiduitslag, pruritus, netelroos, pijn op de borst, oedeem en kortademigheid) tijdens de behandeling.

Artralgie, myalgie en koorts met uitslag en andere symptomen die kunnen wijzen op uitgestelde overgevoeligheid zijn in verband met bupropion gemeld. Deze symptomen kunnen lijken op serumziekte. Patiënten dient geadviseerd te worden hun voorschrijvend arts hiervan op de hoogte te stellen als zij deze symptomen bemerken. Indien er verdenking bestaat op serumziekte dient naltrexon/bupropion te worden gestaakt.

Ernstige cutane bijwerkingen (SCAR’s)

Stevens-Johnson-syndroom (SJS), toxische epidermale necrolyse (TEN), acute gegeneraliseerde exanthemateuze pustulose (AGEP) en geneesmiddelenreactie met eosinofilie en systemische symptomen (DRESS), die levensbedreigend of fataal kunnen zijn, zijn gemeld in verband met producten die bupropion bevatten, waaronder naltrexon/bupropion (zie rubriek 4.8).

Patiënten dienen op de hoogte te worden gebracht van de tekenen en symptomen van ernstige cutane bijwerkingen en moeten onmiddellijk medisch advies inwinnen bij hun arts wanneer zij tekenen of symptomen waarnemen die hierop kunnen wijzen..

Als er tekenen en symptomen optreden die wijzen op deze reacties, moet naltrexon/bupropion onmiddellijk worden stopgezet en dient een alternatieve behandeling te worden overwogen (indien nodig).

Als de patiënt bij het gebruik van naltrexon/bupropion een ernstige cutane bijwerking heeft ontwikkeld, zoals SJS, TEN, AGEP of DRESS, mag de behandeling met naltrexon/bupropion bij deze patiënt op geen enkel moment meer worden hervat.

Stijging van bloeddruk

Vroege, voorbijgaande gemiddelde stijgingen vanaf baseline van de systolische en diastolische bloeddruk van tot 1 mmHg werden in fase 3 klinische trials van naltrexon/bupropion waargenomen. In een cardiovasculaire outcomestrial (CVOT) bij patiënten met een verhoogd risico op een cardiovasculair event, werden ook gemiddelde stijgingen waargenomen vanaf baseline van de systolische en diastolische bloeddruk van ongeveer 1 mmHg in vergelijking met placebo. In de klinische praktijk met andere bupropionbevattende producten is hypertensie gemeld, die in enkele gevallen ernstig was en waarvoor behandeling noodzakelijk was. Daarnaast zijn er in de postmarketingsetting gevallen van hypertensiecrisis gemeld tijdens de eerste titratiefase met naltrexon/bupropion.

Voorafgaand aan de start van de behandeling met naltrexon/bupropion dienen bloeddruk en pols te worden gemeten. Deze dienen op regelmatige tijden te worden gecontroleerd volgens de gebruikelijke klinische praktijk. Indien patiënten klinisch relevante en aanhoudende stijgingen van de bloeddruk of polsfrequentie ervaren als gevolg van de naltrexon/bupropionbehandeling, dient de therapie te worden gestaakt.

Naltrexon/bupropion dient met voorzichtigheid te worden gegeven aan patiënten met gereguleerde hypertensie en moet niet worden voorgeschreven aan patiënten met ongereguleerde hypertensie (zie rubriek 4.3).

Cardiovasculaire aandoeningen

Er is geen klinische ervaring waarbij de veiligheid van naltrexon/bupropion bij patiënten met een recente voorgeschiedenis van myocardinfarct, instabiele hartaandoening of congestief hartfalen NYHA klasse III of IV werd vastgesteld. Naltrexon/bupropion dient voorzichtig te worden gebruikt bij patiënten met een actieve kransslagaderaandoening (bijv. voortdurende angina of recente voorgeschiedenis van myocardinfarct) of voorgeschiedenis van cerebrovasculaire aandoeningen.

Brugada-syndroom

Bupropion kan het Brugada-syndroom aan het licht brengen, een zeldzame erfelijke ziekte van het cardiale natriumkanaal met karakteristieke ECG-veranderingen (rechterbundeltakblok en ST-segmentstijging in de rechter precordiale afleidingen), die kan leiden tot hartstilstand of plotselinge dood. Voorzichtigheid is geboden bij patiënten met het Brugada-syndroom of een hartstilstand of plotselinge dood in de familieanamnese.

Hepatotoxiciteit

In afgeronde klinische studies met naltrexon/bupropion, met dagelijkse doses naltrexonhydrochloride van 16 mg tot 48 mg, werd door geneesmiddelen geïnduceerde leverschade (DILI) gemeld. Er zijn ook gevallen van verhoogde leverenzymen gemeld na het in de handel brengen. Een patiënt met vermoedelijke DILI dient naltrexon/bupropion te staken.

Oudere patiënten

Klinische studies van naltrexon/bupropion omvatten onvoldoende aantallen van patiënten van 65 jaar of ouder om te bepalen of zij anders reageren dan jongere patiënten. Oudere patiënten kunnen gevoeliger zijn voor bijwerkingen van het centraal zenuwstelsel door naltrexon/bupropion. Van naltrexon en bupropion is bekend dat zij substantieel worden uitgescheiden door de nieren, en het risico van bijwerkingen van naltrexon/bupropion kan groter zijn bij patiënten met een gestoorde nierfunctie, een aandoening die vaker voorkomt bij oudere personen. Om deze redenen dient naltrexon/bupropion met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten ouder dan 65 jaar en wordt het niet aanbevolen voor patiënten ouder dan 75 jaar.

Nierfunctiestoornissen

Naltrexon/bupropion is niet uitgebreid geëvalueerd bij patiënten met nierinsufficiëntie. Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd voor patiënten met eindstadium nierfalen. Bij patiënten met matig tot ernstig nierfalen dient de maximale aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion te worden verlaagd omdat deze patiënten hogere geneesmiddelconcentraties kunnen hebben die kunnen leiden tot een toename van bijwerkingen (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2). Voor personen die een verhoogd risico hebben op nierfunctiestoornissen, met name personen met diabetes of oudere personen, dient de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) te worden bepaald voordat therapie met naltrexon/bupropion wordt gestart.

Leverfunctiestoornis

Naltrexon/bupropion is niet uitgebreid geëvalueerd bij patiënten met leverfunctiestoornis. Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverfunctiestoornissen, en wordt niet aanbevolen bij patiënten met matige leverfunctiestoornissen (zie rubriek 4.2, 4.3 en 5.2). Voor patiënten met lichte leverfunctiestoornis moet de maximale aanbevolen dagelijkse dosis voor naltrexon/bupropion worden verlaagd omdat deze patiënten hogere geneesmiddelconcentraties kunnen hebben, wat kan leiden tot ongewenste bijwerkingen (zie rubriek 4.2 en 5.2).

Serotoninesyndroom

In de postmarketingsetting zijn er meldingen geweest van serotoninesyndroom, een mogelijk levensbedreigende aandoening, bij gelijktijdige toediening van naltrexon/bupropion met een serotonerg middel, zoals een selectieve serotonineheropnameremmer (SSRI), een serotonine-norepinefrineheropnameremmer (SNRI) en opioïden (bijv. tramadol, methadon) (zie rubriek 4.5 en 4.8). Als gelijktijdige behandeling met andere serotonerge middelen klinisch gerechtvaardigd is, is nauwkeurige observatie van de patiënt aanbevolen, in het bijzonder aan het begin van de behandeling en bij een dosisverhoging.

Serotoninesyndroom kan tot uiting komen in veranderingen in de geestestoestand (bv. opwinding, hallucinaties, coma), autonome instabiliteit (bv. tachycardie, labiele bloeddruk, hyperthermie), neuromusculaire afwijkingen (bv. hyperreflexie, gebrek aan coördinatie, stijfheid) en/of maag-darmsymptomen (bv. misselijkheid, braken, diarree). Indien men serotoninesyndroom vermoedt, moet stopzetting van de therapie worden overwogen.

Neuropsychiatrische symptomen en activering van manie

Activering van manie en hypomanie is gemeld bij patiënten met stemmingsstoornissen die behandeld werden met soortgelijke geneesmiddelen voor ernstige depressieve stoornis. Er werd geen activering van manie of hypomanie gemeld in klinische trials die de effecten van naltrexon/bupropion evalueerden onder obese patiënten, waarbij patiënten die antidepressiva gebruiken uitgesloten waren. Naltrexon/bupropion dient uiterst voorzichtig te worden gebruikt bij patiënten met een voorgeschiedenis van manie.

Er is melding gemaakt van paniekaanvallen bij naltrexon/bupropion, in het bijzonder bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen. De gevallen traden met name op tijdens de eerste titratiefase en na dosiswijzigingen. Naltrexon/bupropion dient voorzichtig te worden gebruikt bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen.

Data van dierstudies wijzen op potentieel misbruik van bupropion. Studies naar vatbaarheid voor misbruik bij de mens en uitgebreide klinische ervaring tonen echter dat bupropion een laag potentieel heeft voor misbruik.

Invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Het gebruik van naltrexon/bupropion is in verband gebracht met slaperigheid en episoden van bewustzijnsverlies, soms veroorzaakt door een toeval. Patiënten moeten worden geadviseerd om voorzichtig te zijn als zij autorijden of machines bedienen tijdens de behandeling met naltrexon/bupropion, in het bijzonder aan het begin van de behandeling of tijdens de titratiefase. Patiënten die duizelig worden, slaperig worden, het bewustzijn verliezen of een toeval krijgen, moeten worden geadviseerd om niet te rijden en geen machines te bedienen, totdat deze bijwerkingen verdwenen zijn. Het stopzetten van de behandeling kan ook worden overwogen (zie rubriek 4.7 en 4.8).

Lactose

Patiënten met zeldzame erfelijke galactose-intolerantie, totale lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

Voorlichtingsmateriaal

Alle artsen die van plan zijn Mysimba voor te schrijven, moeten ervoor zorgen dat zij het voorlichtingsmateriaal voor artsen hebben ontvangen en hiermee vertrouwd zijn. Artsen moeten de voordelen en risico’s van een behandeling met Mysimba uitleggen en bespreken met de patiënt, zoals beschreven in de SmPC en de voorschrijfgids (Checklist voor Voorschrijvende Artsen).

Patiënten moet worden geadviseerd de patiëntenkaart altijd bij zich te dragen. Deze wordt bij elke verpakking Mysimba meegeleverd.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Monoamineoxidaseremmers (MAOi):

Omdat monoamineoxidase A- en B-remmers eveneens de catecholaminerge pathways versterken, door een ander mechanisme dan bupropion, dient naltrexon/bupropion niet tegelijkertijd met een MAOi gebruikt te worden (zie rubriek 4.3).

Opioïden

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten die momenteel afhankelijk zijn van opioïden, waaronder opioïdebevattende medicatie, patiënten die behandeld worden met opioïdagonisten die gebruikt worden bij opioïdeafhankelijkheid (bijv. methadon, buprenorfine), of patiënten die een acute onttrekkingfase van opioïden doormaken (zie rubriek 4.3 en 4.4). Vanwege het antagonistische effect van naltrexon op de opiaatreceptor, kunnen patiënten die naltrexon/bupropion gebruiken mogelijk niet volledig profiteren van behandeling met opiaatbevattende geneesmiddelen, zoals hoest- en verkoudheidsmiddelen, antidiarreemiddelen en opioïde analgetica.

Geneesmiddelen die gemetaboliseerd worden door cytochroom P450- (CYP-) enzymen

Bupropion wordt primair gemetaboliseerd naar zijn belangrijkste actieve metaboliet hydroxybupropion door het cytochroom P450 CYP2B6; er bestaat dus een mogelijkheid voor interactie bij toediening van geneesmiddelen die CYP2B6 induceren dan wel remmen. Hoewel bupropion niet wordt gemetaboliseerd door het CYP2D6-iso-enzym, remt bupropion en zijn belangrijkste metaboliet, hydroxybupropion, de CYP2D6-pathway en bestaat de mogelijkheid van een effect op geneesmiddelen die door CYP2D6 worden gemetaboliseerd.

CYP2D6-substraten

In een klinische studie werd naltrexon/bupropion (32 mg naltrexonhydrochloride/360 mg bupropionhydrochloride per dag) mede toegediend met een dosis van 50 mg metoprolol (een CYP2D6-substraat). Naltrexon/bupropion verhoogde de AUC en Cmax van metoprolol ongeveer respectievelijk 4- en 2-voudig, in vergelijking met metoprolol alleen. Soortgelijke klinische geneesmiddelinteracties met als gevolg een verhoogde farmacokinetische blootstelling aan CYP2D6-substraten zijn tevens aangetoond met bupropion als enkel geneesmiddel met desipramine en venlafaxine.

Gelijktijdige toediening van bupropion met geneesmiddelen die gemetaboliseerd worden door het CYP2D6-isozym, waaronder bepaalde antidepressiva (SSRI’s en veel tricyclische antidepressiva, zoals desipramine, imipramine, paroxetine), antipsychotica (bijv. haloperidol, risperidon en thioridazine), bètablokkers (bijv. metoprolol) en Type 1C-antiaritmica (bijv. propafenon en flecaïnide), dient voorzichtig te worden aangepakt en gestart te worden in het onderste dosisbereik van het gelijktijdige geneesmiddel. Hoewel citalopram niet primair wordt gemetaboliseerd door CYP2D6, verhoogde bupropion in één studie de Cmax en AUC van citalopram met respectievelijk 30% en 40%.

In de postmarketingsetting zijn er meldingen geweest van serotoninesyndroom, een mogelijk levensbedreigende aandoening, bij gelijktijdige toediening van naltrexon/bupropion met een serotonerg middel, zoals selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s), serotonine-norepinefrineheropnameremmers (SNRI’s) en opioïden (bijv. tramadol, methadon) (zie rubriek 4.4 en 4.8).

Geneesmiddelen die metabole activering van CYP2D6 nodig hebben om effectief te zijn (bijv. tamoxifen) kunnen verminderd effectief zijn wanneer zij gelijktijdig met remmers van CYP2D6, zoals bupropion worden toegediend. Indien naltrexon/bupropion toegevoegd wordt aan de behandeling van een patiënt die reeds een geneesmiddel krijgt dat gemetaboliseerd wordt door CYP2D6, dient bepaald te worden of het noodzakelijk is de dosis van het oorspronkelijke geneesmiddel te verlagen, met name voor die gelijktijdige geneesmiddelen met een smalle therapeutische index. Indien mogelijk dient de optie van therapeutische geneesmiddelmonitoring te worden overwogen voor geneesmiddelen met een smalle therapeutische index, zoals tricyclische antidepressiva.

CYP2B6-induceerders,-remmers en -substraten

Bupropion wordt primair gemetaboliseerd naar zijn belangrijkste actieve metaboliet hydroxybupropion door het CYP2B6-isozym. De mogelijkheid bestaat van een geneesmiddeleninteractie tussen naltrexon/bupropion en geneesmiddelen die het CYP2B6-isozym induceren of hiervan substraten zijn.

Omdat bupropion uitgebreid gemetaboliseerd wordt, is voorzichtigheid geadviseerd bij gelijktijdige toediening van naltrexon/bupropion met geneesmiddelen waarvan bekend is dat zij CYP2B6 induceren (bijv. carbamazepine, fenytoïne, ritonavir, efavirenz) omdat deze de klinische werkzaamheid van naltrexon/bupropion kunnen beïnvloeden. In een reeks studies onder gezonde vrijwilligers verlaagde ritonavir (100 mg tweemaal daags of 600 mg tweemaal daags) of ritonavir 100 mg plus lopinavir 400 mg tweemaal daags de blootstelling van bupropion en zijn belangrijkste metabolieten op een dosisafhankelijke wijze met 20% tot 80%. Efavirenz 600 mg eenmaal daags gedurende twee weken verlaagde evenzo de blootstelling van bupropion met ongeveer 55% in gezonde vrijwilligers.

Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die het metabolisme van bupropion via CYP2B6-iso-enzym kunnen remmen (bijv. CYP2B6-substraten: cyclofosfamide, ifosfamide en CYP2B6-remmers: orfenadrine, ticlopidine, clopidogrel), kan leiden tot verhoogde bupropionplasmaspiegels en lagere spiegels van de actieve metaboliet hydroxybupropion. De klinische gevolgen van de remming van het metabolisme van bupropion via het CYP2B6-enzym en de resulterende veranderingen in de bupropion-hydroxybupropionratio zijn op dit moment onbekend, maar kunnen mogelijk leiden tot verminderde werkzaamheid van naltrexon/ bupropion.

OCT2-substraten

Bupropion en zijn metabolieten remmen competitief de OCT2 in het basolaterale membraan van de renale tubuli die verantwoordelijk zijn voor de creatininesecretie, op gelijke wijze als het OCT2-substraat cimetidine. Daarom zijn de lichte stijgingen in creatinine die waargenomen worden na langdurige behandeling met naltrexon/bupropion, waarschijnlijk het gevolg van remming van OCT2 en zijn deze niet indicatief voor veranderingen in creatinineklaring. Het gebruik van naltrexon/bupropion met andere OCT2-substraten (bijv. metformine) in klinische trials wijst niet op de noodzaak van een dosisaanpassing of andere voorzorgsmaatregelen.

Andere interacties

Hoewel klinische data geen farmacokinetische interactie tussen bupropion en alcohol identificeren, zijn er zeldzame meldingen van neuropsychiatrische bijwerkingen of verlaagde alcoholtolerantie bij patiënten die alcohol drinken tijdens bupropionbehandeling. Er zijn geen bekende farmacokinetische interacties tussen naltrexon en alcohol. De consumptie van alcohol dient tijdens de behandeling met naltrexon/bupropion tot een minimum teruggebracht of geheel vermeden te worden.

Voorzichtigheid dient betracht te worden bij het voorschrijven van naltrexon/bupropion aan patiënten met predisponerende factoren die het risico op toevallen kunnen verhogen, zoals:

  • omdat de behandeling met naltrexon/bupropion kan leiden tot een verlaagd glucose bij patiënten met diabetes, dient de dosis insuline en/of orale antidiabetica beoordeeld te worden om het risico op hypoglykemie te minimaliseren, omdat dit de patiënt kan predisponeren voor een toeval.
  • gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die de insultdrempel kunnen verlagen, zoals antipsychotica, antidepressiva, antimalariamedicijnen, tramadol, theofylline, systemische steroïden, quinolonen en kalmerende antihistaminica.

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten die een gelijktijdige behandeling met monoamineoxidaseremmers dan wel bupropion of naltrexon ondergaan, patiënten die een acute alcohol, opioïde- of benzodiazepineonttrekkingsfase doormaken, patiënten die momenteel afhankelijk zijn van opioïden (zie rubriek 4.3).

Toediening van naltrexon/bupropion aan patiënten die tegelijkertijd levodopa of amantadine gebruiken dient voorzichtig plaats te vinden. Beperkte klinische data wijzen op een hogere incidentie van bijwerkingen (bijv. nausea, braken en neuropsychiatrische bijwerkingen - zie rubriek 4.8) bij patiënten die bupropion tegelijkertijd met levodopa of amantadine gebruiken.

Toediening van naltrexon/bupropion met remmers of induceerders van UGT 1A2 en 2B7 dient voorzichtig te geschieden omdat deze de blootstelling van naltrexon kunnen wijzigen.

Gelijktijdige toediening van naltrexon/bupropion en digoxine kan de digoxinespiegels in het plasma verlagen. Volg de digoxinespiegels in het plasma bij patiënten die gelijktijdig worden behandeld met naltrexon/bupropion en digoxine. Artsen moeten zich ervan bewust zijn dat digoxinespiegels kunnen stijgen bij stopzetting van naltrexon/bupropion en de patiënt moet worden gecontroleerd op mogelijke digoxinetoxiciteit.

Naltrexon/bupropion is niet onderzocht in samenhang met alfa-adrenerge blokkers of clonidine.

Omdat bupropion uitgebreid gemetaboliseerd wordt, is voorzichtigheid geadviseerd bij medetoediening van naltrexon/bupropion met geneesmiddelen waarvan bekend is dat zij metabolisme remmen (bijv. valproaat), omdat deze de klinische werkzaamheid en veiligheid kunnen beïnvloeden.

Naltrexon/bupropion dient bij voorkeur met voedsel te worden ingenomen, omdat bekend is dat de plasmaconcentraties van zowel naltrexon als bupropion verhoogd zijn bij voedsel en de veiligheids- en werkzaamheidsdata van klinische trials gebaseerd zijn op toediening samen met voedsel.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van naltrexon/bupropion bij zwangere vrouwen. De combinatie is niet getest in reproductietoxiciteitsstudies. Studies met naltrexon bij dieren toonden reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3); dierstudies met bupropion tonen geen helder bewijs voor reproductieschade. Het potentiële risico voor de mens is niet bekend.

Naltrexon/bupropion mag niet tijdens de zwangerschap en niet door vrouwen die momenteel zwanger trachten te raken worden gebruikt.

Borstvoeding

Naltrexon en bupropion en hun metabolieten worden uitgescheiden in de moedermelk.

Vanwege de beperkte informatie over de systemische blootstelling aan naltrexon en bupropion in zuigelingen/pasgeborenen die borstvoeding krijgen, kan een risico voor de pasgeborene of zuigeling niet worden uitgesloten. Naltrexon/bupropion mag niet worden gebruikt in de periode dat borstvoeding wordt gegeven.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens over vruchtbaarheid met het gecombineerde gebruik van naltrexon en bupropion. Er zijn geen effecten op de vruchtbaarheid aangetoond in reproductietoxiciteitsstudies met bupropion. Naltrexon dat oraal werd toegediend aan ratten veroorzaakte een significante stijging van schijnzwangerschappen en een daling van zwangerschapsfrequentie bij ongeveer 30 maal de naltrexondosis die wordt toegediend met naltrexon/bupropion. De relevantie van deze observaties voor de vruchtbaarheid van de mens is niet bekend (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Naltrexon/bupropion heeft invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Bij het besturen van voertuigen en het bedienen van machines moet men er rekening mee houden dat duizeligheid, slaperigheid, bewustzijnsverlies en toevallen kunnen optreden tijdens de behandeling.

Patiënten moeten worden gewaarschuwd voor het gevaar van autorijden en het bedienen van gevaarlijke machines, aangezien naltrexon/bupropion van invloed kan zijn op hun rijvaardigheid of hun vermogen om machines te bedienen (zie rubriek 4.4 en 4.8).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

In klinische studies staakte 23,8% van de patiënten die naltrexon/bupropion kregen en 11,9% van de patiënten die placebo kregen de behandeling vanwege een bijwerking. De meest frequente bijwerkingen voor naltrexon/bupropion zijn nausea (zeer vaak), obstipatie (zeer vaak), braken (zeer vaak), duizeligheid (vaak) en droge mond (vaak). De meest frequente bijwerkingen die leidden tot staken van naltrexon/bupropion waren nausea (zeer vaak), hoofdpijn (zeer vaak), duizeligheid (vaak) en braken (zeer vaak).

Tabel van bijwerkingen

Het veiligheidsprofiel van naltrexon/bupropion (NB) dat in Tabel 1 hieronder wordt samengevat, is gebaseerd op klinische studies die verricht zijn met de vaste dosiscombinatie (bijwerkingen met een incidentie van ten minste 0,1% en tweemaal die van placebo), en/of gegevensbronnen uit de postmarketingsetting. Het overzicht van termen in Tabel 2 biedt eveneens informatie over de bijwerkingen van de individuele componenten naltrexon (N) en bupropion (B) zoals geïdentificeerd in hun respectievelijke Samenvattingen van de Productkenmerken voor verschillende indicaties.

De frequenties van de bijwerkingen worden als volgt gerangschikt: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥ 1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 1. Bijwerkingen gemeld bij patiënten die naltrexon/bupropion als vaste dosiscombinatie ontvingen

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen
Bloed- en lymfestelselaandoeningenZeldenVerlaagd hematocriet Lymfocytentelling verlaagd
Niet bekendLymfadenopathie
ImmuunsysteemaandoeningenSomsOvergevoeligheid Urticaria
ZeldenAngio-oedeem
Voedings- en stofwisselingsstoornissenZeldenUitdroging
Psychische stoornissenVaak

Angst

Slapeloosheid

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen
Soms

Abnormale dromen

Agitatie

Stemmingswisselingen

Nervositeit

Spanning

Dissociatie (zich licht in het hoofd voelen)

ZeldenHallucinatie
Niet bekendPaniekaanval
Niet bekend

Affectieve stoornis Agressie

Verwardheid

Wanen

Depressie

Desoriëntatie

Aandachtstoornis Vijandigheid

Verlies van libido Nachtmerries

Paranoia

Psychotische stoornis Suïcidale ideatie* Poging tot suïcide Suïcidaal gedrag

ZenuwstelselaandoeningenZeer vaakHoofdpijn
Vaak

Duizeligheid Tremor

Dysgeusie Lethargie

Slaperigheid

Soms

Intentietremor

Evenwichtsstoornis Amnesie

Zelden

Bewustzijnsverlies Paresthesie

Presyncope

Toeval**

Syncope

Niet bekend

Dystonie

Geheugenstoornis

Parkinsonisme

Rusteloosheid

Serotoninesyndroom ****

OogaandoeningenNiet bekend

Oogirritatie

Oogpijn of asthenopie Oogzwelling

Verhoogde traanproductie Fotofobie

Gezichtsvermogen wazig

Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningenVaakTinnitus Vertigo
SomsReisziekte
Niet bekendOorklachten Oorpijn
HartaandoeningenVaak

Palpitaties

Snellere hartslag

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen
SomsTachycardie
BloedvataandoeningenVaak

Opvliegers

Hypertensie***** Verhoogde bloeddruk

Niet bekendBloeddrukschommelingen
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenNiet bekend

Hoesten

Dysfonie

Dyspneu

Verstopte neus Neusongemak Orofaryngeale pijn Rinorroe

Sinusafwijking Niezen

Geeuwen

MaagdarmstelselaandoeningenZeer vaak

Nausea

Obstipatie Braken

VaakDroge mond Bovenbuikpijn Buikpijn
Soms

Abdominaal ongemak Dyspepsie

Oprispingen

Zelden

Hematochezie

Hernia

Opgezwollen lippen Pijn in de onderbuik Dentale cariës *** Tandpijn***

Niet bekend

Diarree

Winderigheid Aambeien Zweren

Lever- en galaandoeningenSoms

Cholecystitis

ALAT verhoogd

ASAT verhoogd

Leverenzymen verhoogd

ZeldenDoor geneesmiddel veroorzaakte leverschade
Niet bekendHepatitis
Huid- en onderhuidaandoeningenVaak

Hyperhidrose Pruritus

Alopecie

Uitslag

Niet bekend

Acne

Erythema multiforme en syndroom van Stevens-Johnson

Cutane lupus erythematosus

Systemisch lupus erythematosus syndroom verergerd

Acute gegeneraliseerde exanthemateuze pustulose (AGEP)

ZeldenKaakpijn
Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerkingen
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenNiet bekend

Artralgie

Pijn in de lies Myalgie

Rabdomyolyse

Nier- en urinewegaandoeningenSomsStijging van bloedcreatinine
ZeldenDringende urinelozing
Niet bekend

Dysurie

Pollakisurie

Frequent urineren en/of urineretentie

Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenSomsErectiestoornissen
Zelden

Onregelmatige menstruatie Vaginale bloeding

Vulvovaginale droogheid

Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenVaak

Vermoeidheid

Zich zenuwachtig voelen Geïrriteerdheid

Soms

Asthenie

Zich abnormaal voelen Het warm hebben Verhoogde eetlust Dorst

ZeldenPijn op de borst Perifere kou Pyrexie
Niet bekend

Rillingen

Energietoename

* Tijdens NB-therapie zijn gevallen van suïcidale ideatie en suïcidaal gedrag waargenomen (zie rubriek 4.4).

** De incidentie van toevallen is ongeveer 0,1% (1/1.000). Het meest voorkomende type toeval is gegeneraliseerde tonisch-klonische toevallen, een insulttype dat kan leiden tot post-ictale verwardheid of geheugenstoornis (zie rubriek 4.4).

*** Kiespijn en cariës -hoewel niet voldoend aan de criteria voor opname in deze tabel- worden genoemd op basis van de subset patiënten met een droge mond, waarbij een hogere incidentie van kiespijn en cariës werd waargenomen bij patiënten die behandeld werden met NB versus placebo.

**** Serotoninesyndroom is mogelijk als gevolg van de interactie tussen bupropion en een serotonerg geneesmiddel (bijv. een selectieve serotonineheropnameremmer (SSRI’s) of een serotonine-norepinefrineheropnameremmer (SNRI’s) en opioïden (zie rubriek 4.4 en 4.5)). ***** In de postmarketingsetting zijn er gevallen gemeld van hypertensiecrisis tijdens de eerste titratiefase.

Omdat NB een vaste combinatie van twee werkzame ingrediënten is, kunnen naast de termen in Tabel 1 andere bijwerkingen worden waargenomen van een van de werkzame stoffen. In Tabel 2 worden de aanvullende bijwerkingen van beide afzonderlijke componenten (bupropion of naltrexon) samengevat die kunnen optreden wanneer ze voor niet-obesitasindicaties worden gebruikt.

Tabel 2. Bijwerkingen van de afzonderlijke componenten naltrexon en bupropion geïdentificeerd in de respectievelijke goedgekeurde samenvattingen van de productkenmerken.

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerking
Infecties en parasitaire aandoeningenSomsOrale herpes (N) Tinea pedis (N)
Bloed- en lymfestelselaandoeningenSomsIdiopathische trombocytopenische purpura (N)
ImmuunsysteemaandoeningenZeer zeldzaamErnstigere overgevoeligheidsreacties zijn onder meer angio-oedeem, dyspneu/ bronchospasme en anafylactische shock.
Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerking
Artralgie, myalgie en koorts zijn ook gemeld in verband met uitslag en andere symptomen die wijzen op een uitgestelde overgevoeligheid. Deze symptomen kunnen lijken op serumziekte. (B)

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

VaakVerminderde eetlust (N)
Soms

Anorexie (B)

Bloedglucosestoornissen (B)

Psychische stoornissenVaakConcentratiestoornis (B)
Soms

Wanen (B)

Depersonalisatie (B) Libidostoornis (N) Paranoïde ideatie (B)

ZenuwstelselaandoeningenSoms

Ataxie (B)

Gebrek aan coördinatie (B)

OogaandoeningenSomsAangetast gezichtsvermogen (B)
HartaandoeningenVaakVerandering in elektrocardiogram (N)
BloedvataandoeningenSomsOrthostatische hypotensie (B) Vasodilatatie (B)
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenSomsToename van sputum (N)
MaagdarmstelselaandoeningenVaakSmaakstoornissen (B)
Lever- en galaandoeningenSomsStijging van bloedbilirubine (N) Geelzucht (B)
Huid- en onderhuidaandoeningenSomsVerergering van psoriasis (B) Seborroïsch eczeem (N)
Niet bekendToxische epidermale necrolyse (B) Geneesmiddelenreactie met eosinofilie en systemische symptomen (B)
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenSomsZenuwtrekken (B)
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenVaakVertraagde ejaculatie (N)
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenSomsGewichtstoename (N)

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Toevallen

De incidentie van toevallen bij naltrexon/bupropion in de loop van het klinische programma was 0,06% (2/3.239 patiënten). Onder de groep van patiënten die behandeld werd met naltrexon/bupropion, werden beide gevallen van toevallen beschouwd als ernstig en leidden ze tot beëindiging van de behandeling (zie rubriek 4.4). Er waren geen gevallen van toevallen in de placebogroep.

Gastro-intestinale bijwerkingen

De grote meerderheid van patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion die nausea ervaarden, rapporteerden dit binnen 4 weken na de start van de behandeling Bijwerkingen verdwenen meestal vanzelf; de meeste bijwerkingen verdwenen binnen 4 weken en bijna alle bijwerkingen waren in week 24 verdwenen. De meeste gevallen van obstipatie bij patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion, werden ook gemeld tijdens de dosisescalatiefase. De tijd tot verdwijnen van obstipatie was gelijk bij patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion en patiënten die placebo ontvingen. Ongeveer de helft van de patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion met als bijwerking braken rapporteerde deze bijwerking voor het eerst tijdens de dosisescalatiefase. Tijd tot verdwijnen van braken was meestal kort (binnen een week) en bijna al het braken verdween binnen 4 weken. De incidentie van deze vaak voorkomende gastro-intestinale bijwerkingen bij naltrexon/bupropion versus placebo was als volgt: nausea (31,8% vs. 6,7%), obstipatie (18,1% vs. 7,2%) en braken (9,9% vs. 2,9%). De incidentie van hevige nausea, hevige obstipatie en hevig braken was laag, maar hoger bij patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion dan bij patiënten die met placebo werden behandeld (hevige nausea: naltrexon/bupropion (1,9%), placebo (<0,1%); hevige obstipatie: naltrexon/bupropion (0,6%), placebo (0,1%); hevig braken: naltrexon/bupropion (0,7%), placebo (0,3%)). Geen van de voorvallen van nausea, obstipatie of braken werd als ernstig beschouwd.

Andere frequente bijwerkingen

De meerderheid van de patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion die duizeligheid, hoofdpijn, slapeloosheid of droge mond rapporteerden, meldde deze bijwerkingen voor het eerst tijdens de dosisescalatiefase. Droge mond kan gepaard gaan met kiespijn en dentale cariës; in de subset patiënten met droge mond werd een hogere incidentie van kiespijn en cariës waargenomen bij patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion dan bij patiënten die met placebo werden behandeld. De incidentie van hevige hoofdpijn, hevige duizeligheid en hevige slapeloosheid was laag, maar hoger bij patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion dan bij patiënten die met placebo werden behandeld (hevige hoofdpijn: naltrexon/bupropion (1,1%), placebo (0,3%); hevige duizeligheid: naltrexon/bupropion (0,6%), placebo (0,2%); hevige slapeloosheid: naltrexon/bupropion (0,4%), placebo (<0,1%)). De voorvallen van duizeligheid, droge mond, hoofdpijn of slapeloosheid die gemeld werden door patiënten die met naltrexon/bupropion werden behandeld, werden geen van alle als ernstig beschouwd.

Oudere patiënten

Oudere patiënten kunnen gevoeliger zijn voor sommige van de aan het centraal zenuwstelsel gerelateerde bijwerkingen van naltrexon/bupropion (voornamelijk duizeligheid en tremor). Er bestaat een verhoogde incidentie van gastro-intestinale stoornissen in de hogere leeftijdscategorieën. Vaak voorkomende bijwerkingen waardoor staken van de behandeling nodig was, waren nausea, braken, duizeligheid en obstipatie.

Diabetes type 2

Patiënten met diabetes type 2 die behandeld werden met naltrexon/bupropion, toonden een hogere incidentie van gastro-intestinale bijwerkingen, voornamelijk nausea, braken en diarree, dan patiënten zonder diabetes. Patiënten met diabetes type 2 kunnen deze bijwerkingen sneller krijgen door gelijktijdige geneesmiddelen (bijv. metformine) of hebben een hogere kans op onderliggende gastro-intestinale stoornissen (gastroparese) die predisponeren voor gastro-intestinale symptomen.

Nierfunctiestoornissen

Bij patiënten met matige nierfunctiestoornissen was sprake van een hogere incidentie van gastro-intestinale en aan het centraal zenuwstelsel gerelateerde bijwerkingen, waardoor zij over het algemeen een lagere tolerantie hadden voor naltrexon/bupropion bij een totale dagelijkse dosis van 32 mg naltrexon hydrochloride/360 mg bupropion hydrochloride waarvan gedacht wordt dat het gevolg is van hogere plasmaconcentraties van actieve metabolieten. De types tolerantiebijwerkingen waren dezelfde als de bijwerkingen die waargenomen werden bij patiënten met een normale nierfunctie (zie rubriek 4.2, 4.3, 5.2).

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationaal meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Ervaring met overdosering bij de mens

Er is geen klinische ervaring met overdosering bij het gecombineerde gebruik van bupropion en naltrexon. De maximale dagelijkse dosis van gecombineerd gebruik van bupropion en naltrexon toegediend in klinische trials bevatte 50 mg naltrexonhydrochloride en 400 mg bupropionhydrochloride. De ernstigste klinische implicaties van gecombineerd gebruik van bupropion en naltrexon houden waarschijnlijk verband met bupropion.

Bupropion

Acute ingestie van doses van meer dan 10 maal de maximale therapeutische dosis bupropion (overeenkomend met ongeveer 8 maal de aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion) is gemeld. In ongeveer een derde van deze overdosisgevallen werden toevallen gemeld. Andere ernstige reacties die gemeld werden met overdoses bupropion waren onder meer hallucinaties, bewustzijnsverlies, sinustachycardie en ecg-veranderingen zoals geleidingsstoornissen (waaronder verlengd QRS) of aritmieën. Koorts, spierstijfheid, rabdomyolyse, hypotensie, stupor, coma en respiratoir falen werden gemeld wanneer bupropion deel uitmaakte van een overdosering van meerdere geneesmiddelen.

Hoewel de meeste patiënten herstelden zonder blijvende gevolgen, zijn gevallen van overlijden gemeld door overdoses van alleen bupropion bij patiënten die grote hoeveelheden van het geneesmiddel hadden ingeslikt. Er zijn ook meldingen geweest van serotoninesyndroom.

Naltrexon

Er bestaat beperkte ervaring met overdosering van naltrexon-monotherapie in de mens. In een studie ontvingen patiënten 800 mg naltrexonhydrochloride per dag (overeenkomend met 25 maal de aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion) gedurende een week waarbij geen bewijs voor toxiciteit werd gezien.

Behandeling van overdosering

Er dient te worden gezorgd voor een vrije luchtweg, en adequate zuurstoftoevoer en ventilatie. Hartritme en vitale functies dienen zorgvuldig gecontroleerd te worden. EEG-bewaking wordt eveneens aanbevolen gedurende de eerste 48 uur na ingestie. Algemene ondersteunende en symptomatische maatregelen worden eveneens aanbevolen. Opwekken van braken wordt niet aanbevolen.

Geactiveerde kool dient te worden toegediend. Er bestaat geen ervaring met het gebruik van geforceerde diurese, dialyse, hemoperfusie of wisseltransfusie in de behandeling van gecombineerd gebruik van bupropion en naltrexon overdoses. Er is geen specifiek antidotum voor gecombineerd gebruik van bupropion en naltrexon bekend.

Vanwege het dosisgerelateerde risico van toevallen door bupropion, dient ziekenhuisopname na verdenking op overdosering met naltrexon/bupropion te worden overwogen. Op basis van studies bij dieren, wordt aanbevolen toevallen te behandelen met intraveneus benzodiazepine en andere ondersteunende maatregelen, waar nodig.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antiobesitasbereidingen met uitzondering van dieetproducten, centraal werkende antiobesitasproducten, ATC-code: A08AA62

Werkingsmechanisme en farmacodynamische effecten

De exacte neurochemische eetlustonderdrukkende effecten van naltrexon/bupropion zijn niet geheel inzichtelijk. Het geneesmiddel bestaat uit twee componenten: naltrexon, een mu-opiaatantagonist, en bupropion, een zwakke remmer van neuronaal dopamine en norepinefrine-heropname. Deze componenten hebben op twee belangrijke gebieden van de hersenen effect, meer specifiek de nuclei arcuati van de hypothalamus en het mesolimbische dopaminerge rewardsysteem.

In de nuclei arcuati van de hypothalamus stimuleert bupropion pro-opiomelanocortine (POMC)-neuronen die alfa-melanocytstimulerend hormoon afgeven (α-MSH), dat op zijn beurt melanocortine 4-receptoren (MC4-R) bindt en stimuleert. Wanneer α-MSH vrijgegeven wordt, geven POMC-neuronen tegelijkertijd β-endorfine af, een endogene agonist van de mu-opiaatreceptoren. Binding van β-endorfine aan mu-opiaatreceptoren op POMC-neuronen medieert een negatieve feedbacklus op POMC-neuronen, met een daling van de vrijgifte van α-MSH tot gevolg. Blokkeren van deze remmende feedbacklus met naltrexon lijkt een krachtigere en langere activering van POMC mogelijk te maken, waarbij de effecten van bupropion op de energiebalans worden versterkt. Preklinische data suggereren dat naltrexon en bupropion grotere dan additieve effecten in deze regio hebben om voedselinname te verlagen wanneer zij samen worden toegediend.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De effecten van naltrexon/bupropion op gewichtsverlies, gewichtsbeheersing, tailleomvang, lichaamssamenstelling, obesitas-gerelateerde markers voor cardiovasculaire en metabole parameters en door de patiënt gerapporteerde beoordelingen werden onderzocht in dubbelblinde, placebogecontroleerde obesitas 2- en Fase 3-obesitastrials (BMI-bereik van 27-45 kg/m2) met een studieduur van 16 tot 56 weken, gerandomiseerd naar naltrexonhydrochloride (16 tot 50 mg/dag) en/of bupropionhydrochloride (300 tot 400 mg/dag) of placebo.

Effecten op gewichtsverlies en gewichtsbeheersing

Vier multicenter, dubbelblinde, placebogecontroleerde Fase 3-obesitasstudies (NB-301, NB-302, NB-303 en NB-304) werden uitgevoerd ter evaluatie van het effect van naltrexon/bupropion in combinatie met leefstijlveranderingen onder 4536 patiënten die gerandomiseerd werden naar naltrexon/bupropion of placebo. De behandeling startte met een dosisescalatieperiode. Drie van deze studies (NB-301, NB-302 en NB-304) stelde het primaire eindpunt na 56 weken en 1 studie (NB-303) had het primaire eindpunt in week 28, maar werd tot 56 weken voortgezet. Studies NB-301, NB-303 en NB-304 omvatten periodieke instructies door de studiecentra over caloriebeperking en meer lichaamsbeweging, terwijl NB-302 een intensief gedragsmodificerend programma kende bestaande uit 28 groepssessies gedurende 56 weken, alsmede een streng dieet en oefenprogramma. NB-304 evalueerde patiënten met diabetes type 2 die het glykemische doel van HbA1c <7% (53 mmol/mol) niet bereikten met orale anti-diabetica of met alleen een dieet en oefenprogramma. NB-303 omvatte een herrandomisatie op geblindeerde wijze en de toevoeging van een hogere dosis naltrexon (naltrexonhydrochloride 48 mg/bupropionhydrochloride 360 mg) in week 28 aan de helft van het cohort patiënten in de actieve behandelingsarm die niet adequaat op de behandeling reageerden, en als zodanig werd het primaire eindpunt waarbij gewichtsverandering met 32 mg naltrexonhydrochloride /360 mg bupropionhydrochloride vs. placebo geëvalueerd in week 28.

Van de totale populatie van 4536 patiënten in de naltrexon/bupropion Fase 3-studies, had 25% hypertensie, 33% nuchtere glucosespiegels ≥100 mg/dl (5,6 mmol/l) op baseline, 54% dislipidemie bij studieaanvang en 11% diabetes type 2.

In de gecombineerde Fase 3-studies was de gemiddelde leeftijd 46 jaar, was 83% vrouw en 77% blank, 18% negroïde en 5% van een ander ras. Bij baseline was de gemiddelde BMI 36 kg/m2 en de gemiddelde tailleomvang 110 cm. De twee coprimaire eindpunten waren het percentage verandering in lichaamsgewicht t.o.v. baseline en de proportie patiënten die ≥5% totaal verlaagd lichaamsgewicht bereikten. Samengevatte data voor gemiddelde verandering in lichaamsgewicht weerspiegelen de Intent-to-Treat- (ITT-)populatie, gedefinieerd als gerandomiseerde patiënten met een baseline lichaamsgewichtsmeting en ten minste één post-baseline gewichtsmeting tijdens de gedefinieerde behandelingsfase, door middel van een last observation carried forward (LOCF)-analyse, alsmede een completers-analyse. Samenvattingen van de proportie patiënten die ≥5% of ≥10% daling van lichaamsgewicht bereikten, maken gebruik van een baseline observation carried forward (BOCF)-analyse van alle gerandomiseerde patiënten. Totale therapietrouw was gelijk tussen de trials en gelijk tussen de behandelgroepen. Behandelingstrouwpercentages voor de geïntegreerde Fase 3-studies waren: 67% NB vs. 74% placebo na 16 weken, 63% NB vs. 65% placebo na 26 weken, 55% NB vs. 55% placebo na 52 weken.

Zoals in Tabel 2 wordt getoond hadden de studiedeelnemers in de NB-301-studie een gemiddeld percentage verlies van lichaamsgewicht van -5,4% terwijl zij naltrexon/bupropion ontvingen, vergeleken met -1,3% bij met placebo behandelde deelnemers. Gewichtsverlies van ten minste 5% baseline lichaamsgewicht werd vaker waargenomen bij personen die met naltrexon/bupropion (31%) werden behandeld dan bij patiënten die met placebo (12%) behandeld werden (Tabel 3). Meer uitgesproken gewichtsverlies werd waargenomen in de cohort van deelnemers die 56 weken behandeling voltooiden met naltrexon/bupropion (-8,1%) ten opzichte van placebo (-1,8%). Vergelijkbare resultaten werden gezien in de NB-303-studie, die van vergelijkbare opzet was, met significant gewichtsverlies bij de met naltrexon/bupropion behandelde patiënten ten opzichte van met placebo behandelde deelnemers op het primaire eindpunt in week 28 en aanhoudend tot 56 weken vanaf baseline (Tabel 3).

Naltrexon/bupropion werd tevens geëvalueerd in combinatie met intensieve gedragsmodificerende counseling in de NB302-studie. Overeenkomstig was er een groter gemiddeld gewichtsverlies ten opzichte van baseline voor naltrexon/bupropionbehandeling (-8,1%) ten opzichte van studie NB-301 (-5,4%) in week 56 en voor placebo (-4,9%) ten opzichte van studie NB-301 (-1,3%).

De behandelingseffecten die waargenomen werden in patiënten met obesitas of overgewicht met diabetes mellitus type 2 (Studie NB-304) waren wat minder uitgesproken dan die in de andere Fase 3-studies. Naltrexon/bupropionbehandeling (-3,7%) was significant (p<0,001) meer effectief dan placebobehandeling (-1,7%) in deze populatie.

Tabel 3. Gemiddeld gewichtsverlies (% verandering) vanaf de baseline tot week 56 in de fase-3-onderzoeken met naltrexon/bupropion (NB) NB-301, NB-302 en NB-304, en vanaf de baseline tot week 28 in fase-3-onderzoek NB-303

Data na 56 wekenData na 28 weken
NB-301NB-302NB-304NB-303
NBPBONBPBONBPBONBPBO
Intent-to-treat-analyseset+
N538536565196321166943474
Baseline (kg)99,899,5100,3101,8104,2105,3100,499,4

LS

gemiddelde (95% CI) % verandering ten opzichte van Baseline

-5,4* (-6,0, -4,8)-1,3 (-1,9, -0,7)-8,1* (-8,8, -7,4)-4,9 (-6,1, -3,7)-3,7* (-4,3, -3,1)-1,7 (-2,5, -0,9)-5,7* (-6,1, -5,3)-1,9 (-2,4, -1,4)
Completers-analyseset++
N296290301106175100619319
Baseline (kg)99,899,2101,2100,4107,0105,1101,299,0

LS

gemiddelde (95% CI) % verandering ten opzichte van Baseline

-8,1 (-9,0, -7,2)-1,8 (-2,7, -0,9)-11,5 (-12,6, -10,4)-7,3 (-9,0, -5,6)-5,9 (-6,8, -5,0)-2,2 (-3,4, -1,0)-7,8 (-8,3, -7,3)-2,4 (-3,0, -1,8)

CI, Confidence Interval (betrouwbaarheidsinterval); LS, Least Squares (kleinste kwadraten) 95% confidence intervals berekend als LS gemiddeld ± 1,96 × Standard Error. + Gerandomiseerde patiënten met een baseline lichaamsgewichtsmeting en ten minste één post-baseline lichaamsgewichtmeting tijdens de gedefinieerde behandelingsfase. Resultaten gebaseerd op last observation carried forward (LOCF).

++ Patiënten met een baseline en een post-baseline lichaamsgewichtmeting en 56 weken (Studies NB-301, NB-302 en NB-304) of 28 weken (NB-303) behandeling voltooid. * Verschil ten opzichte van placebo, p<0,001

Studies NB-301, NB-302 en NB-303 werden uitgevoerd bij patiënten die obees waren, overgewicht hadden of obees waren met comorbiditeiten. Studie NB-302 had een intensiever gedragsmodificerend programma, terwijl het primaire eindpunt van Studie NB-303 in week 28 was om her-randomisatie naar andere doses in het laatste deel van de studie mogelijk te maken. Studie NB-304 werd uitgevoerd met patiënten met overgewicht en diabetes type 2.

De percentages patiënten met ≥5% of ≥10% verlies van lichaamsgewicht ten opzichte van baseline waren hoger met naltrexon/bupropion dan met placebo in alle vier Fase 3-obesitastrials (Tabel 4).

Tabel 4. Percentage (%) proefpersonen met ≥5% en ≥10% verlies van lichaamsgewicht vanaf de baseline tot week 56 in fase-3-onderzoeken NB-301, NB-302 en NB-304, en vanaf de baseline tot week 28 in fase-3-onderzoek NB 303

Data na 56 wekenData na 28 weken
NB-301NB-302NB-304NB-303
NBPBONBPBONBPBONBPBO
Gerandomiseerde populaties+
N5835815912023351701001495

≥5%

gewichts-verlies

31*1246**3428*1442*14

≥10%

gewichts-verlies

17*530*1713**522**6
Completers++
N296290301106175100619319

≥5%

gewichts-verlies

6223806053246922

≥10%

gewichts-verlies

34115530268369

+ Met baseline observation carried forward (BOCF)

++ Patiënten met een baseline en een postbaseline lichaamsgewichtmeting en 56 weken (Studies NB-301, NB-302 en NB-304) of 28 weken (NB-303) behandeling voltooid.

* Verschil ten opzichte van placebo, p<0,001

** Verschil ten opzichte van placebo, p<0,001

Studies NB-301, NB-302 en NB-303 werden uitgevoerd bij patiënten die obees waren, overgewicht hadden of obees waren met comorbiditeiten. Studie NB-302 had een intensiever gedragsmodificerend programma, terwijl het primaire eindpunt van Studie NB-303 in week 28 was om herrandomisatie naar andere doses in het laatste deel van de studie mogelijk te maken. Studie NB-304 werd uitgevoerd met patiënten met overgewicht en diabetes type 2.

Van de patiënten met geobserveerde data in week 16 in de vier klinische Fase 3-trials, had 50,8% van hen die gerandomiseerd waren naar naltrexon/bupropion ≥5% van hun baseline lichaamsgewicht verloren, ten opzichte van 19,3% met placebo behandelde patiënten (week-16-responders). Na 1 jaar was het gemiddelde gewichtsverlies (met LOCF-methodologie) onder deze week-16-responders die naltrexon/bupropion ontvingen 11,3%, waarbij 55% ≥10% lichaamsgewicht had verloren. Daarnaast hadden week-16-responders die naltrexon/bupropion kregen, een hoge retentiewaarde met 87% die een jaar behandeling voltooiden. De drempel van ≥5% gewichtsverlies in week 16 had 86,4% positieve voorspellende waarde en 84,8% negatieve voorspellende waarde voor het vaststellen of een patiënt die behandeld werd met naltrexon/bupropion ten minste 5% gewichtsverlies zou bereiken in week 56. Patiënten die niet voldeden aan het early response criterium hadden geen hogere tolerantie- of veiligheidskwesties ten opzichte van patiënten de een gunstige early response toonden.

Effecten op cardiovasculaire en metabole parameters

Er werden verbeteringen gezien voor tailleomvang (inclusief patiënten met diabetes type 2), triglyceriden, HDLC en de LDL-C/HDL-C-ratio voor patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion vs. placebo in alle Fase 3-studies (Tabel 4). Verbeteringen in triglyceriden, HDL-C en LDL-C/HDL-C-ratio werden gezien bij met naltrexon/bupropion behandelde patiënten met de diagnose dislipidemie op baseline, ongeacht dislipidemiebehandeling. Veranderingen in gemiddelde bloeddruk worden in rubriek 4.4 beschreven. Daarnaast waren er bij patiënten die geen diabetes type 2 hadden dalingen van nuchtere insuline en HOMA-IR, een maat voor insulineresistentie, bij met naltrexon/bupropion behandelde patiënten.

Effecten op glykemische regulatie in obese patiënten met diabetes type 2

Na 56 weken behandeling van patiënten met diabetes type 2 (NB-304), vertoonde naltrexon/bupropion betere glykemische controleparameters dan placebo (Tabel 4). Er werd een grotere HbA1C-verbetering gezien dan bij placebo bij de eerste postbaselinemeting (week 16, p<0,001). De gemiddelde HbA1c-wijziging ten opzichte van baseline in week 56 was -0,63% voor patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion vergeleken met -0,14% (p<0,001) bij patiënten met placebo. Bij patiënten met baseline HbA1c>8% (64 mmol/mol), waren de HbA1c-veranderingen op het eindpunt respectievelijk -1,1% en -0,5% voor naltrexon/bupropion en placebo. Verbeteringen werden gezien voor nuchtere glucose, nuchtere insuline, HOMA-IR en percentage patiënten die nooddiabetesmedicatie nodig hadden voor patiënten die behandeld werden met naltrexon/bupropion versus placebo.

Tabel 5. Verandering in cardiovasculaire en metabole parameters vanaf de baseline tot week 56 in fase-3-onderzoeken NB-301, NB-302 en NB-304, en vanaf de baseline tot week 28 in fase-3-onderzoek NB 303

Data na 56 wekenData na 28 weken
NB-301NB-302NB-304NB-303
NBPBONBPBONBPBONBPBO
Full analysis Set+
N471511482193265159825456
Tailleomvang, cm-6,2*-2,5-10,0*-6,8-5,0*-2,9-6,2*-2,7
Triglyceriden, % verandering-12,7*-3,1-16,6*-8,5-11,2*-0,8-7,3*-1,4
HDL-C, mg/dl3,4-0,14,1*0,93,0*-0,31,2*-1,4
LDLC/HDL-C -ratio-0,21*-0,05-0,05*0,12-0,15*0,04-0,15*0,07
HbA1c, %Niet van toepassing-0,6*-0,1Niet van toepassing

Nuchtere

glucose, mg/dl

-3,2*-1,3-2,4-1,1-11,9-4,0-2,1-1,7

Nuchtere insu-line,

% verandering

-17,1*-4,6-28,0*-15,5-13,5-10,4-14,1*-0,5
HOMA-IR, % verandering-20,2*-5,9-29,9*-16,6-20,6-14,7-16,4*-4,2

+ Op basis van LOCF met de laatste on-drug observatie carried forward.

* P-waarde <0,05 (nominale waarden) vergeleken met placebogroep.

Studies NB-301, NB-302 en NB-303 werden uitgevoerd bij patiënten die obees waren, overgewicht hadden of obees waren met comorbiditeiten. Studie NB-302 had een intensiever gedragsmodificerend programma, terwijl het primaire eindpunt van Studie NB-303 in week 28 was om herrandomisatie naar andere doses in het laatste deel van de studie mogelijk te maken. Studie NB-304 werd uitgevoerd met patiënten met overgewicht en diabetes type 2.

Effect op lichaamssamenstelling

In een subset van patiënten werd de lichaamssamenstelling gemeten door middel van dual energy röntgen absorptiometrie (DEXA) (naltrexon/bupropion = 79 patiënten en placebo = 45 patiënten) en multislice CT (naltrexon/bupropion = 34 patiënten en placebo = 24 patiënten). Het DEXA-onderzoek toonde dat behandeling met naltrexon/bupropion gepaard ging met grotere afnames vanaf baseline in totaal lichaamsvet en viscerale adipeus weefsel dan placebo. Zoals verwacht hadden met naltrexon/bupropion behandelde patiënten een grotere gemiddelde toename vanaf baseline dan met placebo behandelde patiënten in percentage total body lean mass. Deze resultaten lijken erop te wijzen dat het merendeel van het totale gewichtsverlies toe te schrijven was aan een afname van adipeus weefsel, waaronder visceraal vet.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Mysimba in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met obesitas (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik). Naltrexon/bupropion dient niet gebruikt te worden bij kinderen en jongeren tot 18 jaar.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De resultaten van een studie naar relatieve biologische beschikbaarheid van enkelvoudige doses bij gezonde proefpersonen toonden na dosiscorrectie op basis van de gemiddelde AUC-0-∞-ratio en 90% betrouwbaarheidsintervallen dat naltrexon/bupropiontabletten biologisch equivalent zijn aan naltrexon directe afgifte of bupropion verlengde afgifte, toegediend als enkelvoudige middelen.

Absorptie

Na enkelvoudige orale toediening van naltrexon/bupropiontabletten aan gezonde proefpersonen, traden piekconcentraties van naltrexon en bupropion ongeveer respectievelijk 2 en 3 uur na toediening van naltrexon/bupropion op. Er was geen verschil in de biologische beschikbaarheid, gemeten door middel van AUC, van naltrexon of bupropion bij toediening in combinatie in vergelijking met toediening van elk afzonderlijk. Vanwege de verlengde afgifte van naltrexon uit naltrexon/bupropion, was de Cmax voor naltrexon echter duidelijk lager in vergelijking met de 50 mg naltrexonhydrochloride met directe afgifte alleen (ongeveer 2 maal zo laag na dosiscorrectie). De Cmax van bupropion uit naltrexon/bupropion (180 mg bupropionhydrochloride) was equivalent aan de Cmax van bupropion met verlengde afgifte (150 mg bupropionhydrochloride), erop duidend dat de bupropion-Cmax bereikt met naltrexon/bupropion (360 mg bupropionhydrochloride /dag) vergelijkbaar is met die welke bereikt wordt met in de handel verkrijgbare bupropion met verlengde afgifte (300 mg bupropionhydrochloride/dag) alleen toegediend.

Naltrexon en bupropion worden goed geabsorbeerd uit het maag-darmkanaal (>90% geabsorbeerd), maar naltrexon heeft een significant first pass-effect waardoor de systemische biologische beschikbaarheid wordt beperkt, met slechts 5-6% die de systemische circulatie intact bereikt.

Effect van voedsel

Wanneer naltrexon/bupropion gegeven werd met een vetrijke maaltijd stegen de AUC en Cmax voor naltrexon respectievelijk met een factor van 2,1 en 3,7 en stegen de AUC en Cmax voor bupropion respectievelijk met een factor 1,4 en 1,8. In steady state, had het voedseleffect stijgingen van AUC en Cmax tot gevolg van respectievelijk factor 1,7 en 1,9 voor naltrexon en met een factor 1,1 en 1,3 voor bupropion. Klinische ervaring omvatte variabele prandiale omstandigheden en ondersteunt het gebruik van naltrexon/bupropion met voedselinname.

Distributie

Het gemiddelde volume van distributie bij steady state van oraal naltrexon en bupropion toegediend als naltrexon/bupropion, Vss/F, was respectievelijk 5697 en 880 liter.

Plasma-eiwitbinding is niet uitgebreid voor naltrexon (21%) of bupropion (84%), wat wijst op een lage potentie voor geneesmiddeleninteracties door verplaatsing.

Biotransformatie en eliminatie

Na enkelvoudige orale toediening van naltrexon/bupropiontabletten aan gezonde proefpersonen, was de gemiddelde T½-eliminatiehalfwaardetijd ongeveer 5 uur voor naltrexon en 21 uur voor bupropion.

Naltrexon

De belangrijkste metaboliet van naltrexon is 6-bèta-naltrexol. Hoewel minder potent dan naltrexon, wordt 6-bèta-naltrexol langzamer geëlimineerd en circuleert het derhalve in veel hogere concentraties dan naltrexon. Naltrexon en 6-bèta-naltrexol worden niet gemetaboliseerd door cytochroom P450-enzymen en in vitro-studies tonen geen potentieel voor remming of inductie van belangrijke isozymen. Naltrexon wordt primair gemetaboliseerd naar 6-bèta-naltrexol door de dihydrodioldehydrogenases (DD1, DD2 en DD4). Andere belangrijke metabole routes zijn de vorming van de metabolieten 2-hydroxy-3-O-methylnaltrexon en 2-hydroxy-3-O-methyl-6-bèta-naltrexol, waarvan verondersteld wordt dat zij gemedieerd worden door catechol-O-methyltransferasen (COMT), en glucuronidatie, die waarschijnlijk wordt gemedieerd door UGT1A1 en UGT2B7.

Naltrexon en zijn metabolieten worden primair uitgescheiden door de nieren (37 tot 60% van de dosis). De afgeleide waarde voor renale excretie van naltrexon na orale toediening, gecorrigeerd voor plasma-eiwitbinding, is 89 ml/min. Het verantwoordelijke enzym voor de belangrijkste eliminatiepathway is onbekend. Fecale excretie is een kleinere eliminatiepathway.

Bupropion

Bupropion wordt uitgebreid gemetaboliseerd met drie actieve metabolieten: hydroxybupropion, threohydrobupropion en erythrohydrobupropion. De metabolieten hebben een langere eliminatiehalfwaardetijd dan bupropion en accumuleren in hogere mate. In vitro-bevindingen suggereren dat CYP2B6 het voornaamste isozym is in de vorming van hydroxybupropion, terwijl CYP1A2, 2A6, 2C9, 3A4 en 2E1 minder betrokken zijn. Van de vorming van threohydrobupropion wordt daarentegen in de literatuur vermeld dat het wordt gemedieerd door 11-bèta-hydroxysteroïdedehydrogenase 1. De metabole pathway dat verantwoordelijk is voor de vorming van erythrohydrobupropion is onbekend.

Bupropion en zijn metabolieten remmen CYP2D6. Plasma-eiwitbinding van hydroxybupropion is gelijk aan die van bupropion (84%) terwijl de andere twee metabolieten ongeveer voor de helft binden.

Na orale toediening van 200 mg 14C-bupropionhydrochloride bij mensen, werd respectievelijk 87% en 10% van de radioactieve dosis teruggevonden in de urine en feces. De fractie van de onveranderd uitgescheiden orale dosis bupropion was 0,5%, een bevinding die consistent was met het uitgebreide metabolisme van bupropion.

Accumulatie

Na tweemaaldaagse toediening van naltrexon/bupropion, accumuleert naltrexon niet terwijl 6-bèta-naltrexol na in de loop van de tijd accumuleert. Op basis van zijn halfwaardetijd wordt geschat dat 6-bèta-naltrexol steady-stateconcentraties bereikt na ongeveer 3 dagen. Metabolieten van bupropion (en in mindere mate niet-gemetaboliseerd bupropion) accumuleren en bereiken na ongeveer één week steady-stateconcentraties. Er is geen studie verricht waarbij de AUC of Cmax van naltrexon/bupropiontabletten met verlengde afgifte vergeleken werd met meervoudig toegediend (d.w.z. onder steady-state-omstandigheden) bupropion PR of naltrexon IR toegediend als aparte middelen.

Bijzondere populaties

Geslacht en ras

Gepoolde analyse van naltrexon/bupropiondata toonde geen betekenisvolle geslacht- of rasgerelateerde verschillen in de farmacokinetische parameters van bupropion of naltrexon. Alleen blanke en zwarte patiënten werden echter in significante mate onderzocht. Er is geen dosisaanpassing noodzakelijk op basis van geslacht of ras.

Ouderen

De farmacokinetiek van naltrexon/bupropion is niet geëvalueerd bij ouderen. Omdat de metabole producten van naltrexon en bupropion uitgescheiden worden in de urine en oudere patiënten een grotere kans hebben op verminderde nierfunctie, dient de dosis zorgvuldig te worden geselecteerd, en kan het zinnig zijn de nierfunctie te controleren. Naltrexon/bupropion wordt niet aanbevolen bij patiënten ouder dan 75 jaar.

Rokers

Gepoolde analyse van naltrexon/bupropiondata toonde geen betekenisvolle verschillen in de plasmaconcentratie van bupropion of naltrexon tussen rokers en niet-rokers. De effecten van het roken van sigaretten op de farmacokinetiek van bupropion werd onderzocht onder 34 gezonde mannelijke en vrouwelijke vrijwilligers; 17 van hen waren chronische sigaretrokers en 17 waren niet-rokers. Na orale toediening van een enkelvoudige 150 mg dosis van bupropionhydrochloride was er geen statistisch significant verschil in de Cmax, halfwaardetijd, Tmax, AUC of klaring van bupropion of zijn actieve metabolieten tussen rokers en niet-rokers.

Leverfunctiestoornis

Er is een farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd naar enkelvoudige doses met naltrexon/bupropion voor patiënten met leverfunctiestoornis. Uit de bevindingen van dit onderzoek is gebleken dat bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh-scores van 5-6 [klasse A]) er een matige toename van concentraties naltrexon was, maar de concentraties bupropion en de meeste andere metabolieten waren grotendeels vergelijkbaar en niet meer dan twee keer zo hoog als bij patiënten met een normale leverfunctie. Bij patiënten met een matige (Child-Pugh-scores van 7-9 [klasse B]) en ernstige (Child-Pugh-scores van 10 of meer [klasse C]) leverfunctiestoornis werden ~6- en ~30-voudige stijgingen van de maximale concentratie waargenomen bij patiënten met respectievelijk matige en ernstige ziekte, terwijl de toename van bupropion ~2-voudig was in beide groepen. ~2- en ~4-voudige toenames voor het gebied onder de curve voor bupropion zijn waargenomen bij patiënten met respectievelijk een matige en ernstige stoornis. Er waren geen consistente veranderingen in metabolieten van naltrexon of bupropion gerelateerd aan een uiteenlopende ernst van leverfunctiestoornissen.

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.3) en wordt niet aanbevolen bij patiënten met matige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.4). Bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis moet de aanbevolen maximale dagelijkse dosis naltrexon/bupropion worden verlaagd (zie rubriek 4.2).

Nierfunctiestoornissen

Er is een farmacokinetische studie met een enkele dosis verricht met naltrexon/bupropion bij patiënten met lichte, matige en ernstige nierfunctiestoornissen, vergeleken met proefpersonen met normale nierfunctie. De resultaten van deze studie toonden aan dat het gebied onder de curve voor naltrexon en metabolieten in het plasma en voor bupropion en metabolieten in het plasma minder dan tweevoudig was verhoogd bij patiënten met matige en ernstige nierfunctiestoornissen, en kleinere verhogingen werden waargenomen bij patiënten met een lichte nierfunctiestoornis. Op basis van deze resultaten worden er geen dosisaanpassingen aanbevolen voor patiënten met een lichte nierfunctiestoornis. Bij patiënten met matige of ernstige nierfunctiestoornis dient de maximaal aanbevolen dagelijkse dosis naltrexon/bupropion te worden verlaagd (zie rubriek 4.2).

Naltrexon/bupropion is gecontra-indiceerd voor patiënten met eindstadium nierfalen (zie rubriek 4.3).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

De effecten van de combinatie bupropion en naltrexon zijn niet onderzocht bij dieren.

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel. Effecten in niet-klinische studies werden uitsluitend waargenomen bij blootstellingen die als voldoende hoger dan de maximale blootstelling bij mensen worden beschouwd, zodat deze niet relevant zijn voor klinische doeleinden. Er is echter enig bewijs voor hepatotoxiciteit bij een stijgende dosis, omdat reversibele stijgingen van leverenzymen gevonden zijn bij de mens bij therapeutische en hogere doseringen (zie rubriek 4.4 en 4.8). Leververanderingen zijn gezien in dierstudies met bupropion maar deze weerspiegelen de werking van een leverenzyminduceerder. In aanbevolen doses bij de mens induceert bupropion zijn eigen metabolisme niet. Dit wijst erop dat de hepatische bevindingen in laboratoriumdieren slechts een beperkte relevantie hebben voor de evaluatie en risicobepaling van bupropion.

Reproductietoxiciteit

Naltrexon (100 mg/kg/dag, ongeveer 30 maal de dosis van naltrexon in naltrexon/bupropion op basis van mg/m2) veroorzaakte een significante stijging van pseudozwangerschappen bij de rat. Er trad tevens een daling van de zwangerschapsfrequentie bij gedekte vrouwtjesratten op. Er was geen effect op de mannelijke vruchtbaarheid op dit dosisniveau. De relevantie van deze observaties voor de vruchtbaarheid van de mens is niet bekend.

Naltrexon toonde een embryocidaal effect in ratten die een dosis van 100 mg/kg/dag naltrexon kregen (30 maal de naltrexon/bupropiondosis) voor en tijdens gestatie en bij konijnen die behandeld werden met 60 mg/kg/dag naltrexon (36 maal de naltrexon/bupropiondosis) gedurende de periode van organogenese.

Een fertiliteitsstudie van bupropion bij ratten met doses tot 300 mg/kg/dag, of 8 maal de bupropiondosis in het naltrexon/bupropionpreparaat, toonde geen bewijs voor verminderde vruchtbaarheid.

Genotoxiciteit

Naltrexon was negatief in de volgende in vitro-genotoxiciteitsstudies: Bacterial reverse mutation assay (Ames-test), de heritable translocation assay, CHO cell sister chromatid exchange assay en de mouse lymphoma gene mutation assay. Naltrexon was eveneens negatief in een in vivo mouse micronucleus assay. Naltrexon testte echter positief in de volgende assays: Drosophila recessive lethal frequency assay, non-specific DNA damage in repair tests with E. coli and WI-38 cells, en urinealyse voor gemethyleerde histidine-residuen. De klinische relevantie van deze bevindingen is onbekend.

Genotoxiciteitsdata wijzen erop dat bupropion een zwak bacterieel mutageen is, maar geen zoogdiermutageen, en daarom geen genotoxische stof voor mensen is. Muis- en ratstudies bevestigen de afwezigheid van carcinogeniteit in deze species.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern:

Cysteïnehydrochloride

Microkristallijne cellulose

Hydroxypropylcellulose

Magnesiumstearaat

Lactoseanhydraat

Lactosemonohydraat

Crospovidon Type A

Indigokarmijn-aluminiumlak (E132)

Hypromellose

Dinatriumedetaat

Colloïdaal siliciumdioxide

Filmomhulling:

Polyvinylalcohol

Titaniumdioxide (E171)

Macrogol (3350)

Talk

Indigokarmijn-aluminiumlak (E132)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

30 maanden

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30°C.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

PVC/PCTFE/PVC-aluminium blisterverpakkingen. Verpakkingsgrootte: 28, 112 tabletten.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Geen bijzondere vereisten.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN EN FABRIKANT

Orexigen Therapeutics Ireland, Limited.

9-10 Fenian Street,

Dublin 2,

D02 RX24

Ierland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING(EN) VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/14/988/001-002

9. DATUM EERSTE VERGUNNINGVERLENING//VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 26 maart 2015 Datum van laatste verlenging: 16 januari 2020

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau (http://www.ema.europa.eu).

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Mysimba

EU-vergunningsnummer EU/1/14/988
Werkzame stof (INN) bupropion hydrochloride;naltrexone hydrochloride
ATC-code A08AA
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Orexigen Therapeutics Ireland Limited
Status van de vergunning Vergund (26-03-2015)
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 07-10-2026