SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Myqorzo
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
MYQORZO 5 mg filmomhulde tabletten
MYQORZO 10 mg filmomhulde tabletten
MYQORZO 15 mg filmomhulde tabletten
MYQORZO 20 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
MYQORZO 5 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 5 mg aficamten.
MYQORZO 10 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 10 mg aficamten.
MYQORZO 15 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 15 mg aficamten.
MYQORZO 20 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 20 mg aficamten.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet)
MYQORZO 5 mg filmomhulde tabletten
Paarse, ronde tablet met de inscriptie “5” op de ene kant en “CK” op de andere kant. Tabletgrootte van ongeveer 4,84 mm in diameter.
MYQORZO 10 mg filmomhulde tabletten
Paarse, driehoekige tablet met de inscriptie “10” op de ene kant en “CK” op de andere kant. Tabletgrootte van ongeveer 6,73 mm x 6,99 mm.
MYQORZO 15 mg filmomhulde tabletten
Paarse, vijfhoekige tablet met de inscriptie “15” op de ene kant en “CK” op de andere kant. Tabletgrootte van ongeveer 7,33 mm x 7,37 mm.
MYQORZO 20 mg filmomhulde tabletten
Paarse, ovale tablet met de inscriptie “20” op de ene kant en “CK” op de andere kant. Tabletgrootte van ongeveer 5,46 mm x 10,29 mm.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
MYQORZO is geïndiceerd voor de behandeling van symptomatische (New York Heart Association, NYHA, klasse II-III) obstructieve hypertrofische cardiomyopathie (oHCM) bij volwassen patiënten (zie rubriek 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
| De behandeling moet worden gestart onder toezicht van een arts met ervaring in de behandeling van | |
| patiënten met cardiomyopathie. | |
| Voorafgaand aan de start van de behandeling moet de linkerventrikelejectiefractie (LVEF) worden | |
| beoordeeld via echocardiografie (zie rubriek 4.4). Initiatie of optitratie van MYQORZO bij patiënten | |
| met een LVEF < 55% wordt niet aanbevolen. | Tijdens de titratie moeten de LVEF en Valsalva- |
| uitstroomgradiënt van het linkerventrikel (LVOT-G) regelmatig worden beoordeeld om een geschikte | |
| doelwaarde voor de Valsalva-LVOT-G te bereiken, terwijl de LVEF ≥ 50% behouden blijft. | |
Dosering
Het dosisbereik is 5 mg tot 20 mg (hetzij 5 mg, 10 mg, 15 mg of 20 mg). De aanbevolen startdosis is 5 mg oraal eenmaal daags. Bij patiënten met een LVOT-G ≥ 100 mmHg dient een startdosis van 10 mg te worden overwogen. De dosis moet om de 2 tot 8 weken worden verhoogd met 5 mg tot een onderhoudsdosis of de maximale dosis van 20 mg is bereikt. De onderhoudsdosis wordt geïndividualiseerd op basis van de LVEF en LVOT-G van de patiënt. Aanbevelingen voor dosering op basis van LVEF- en LVOT-G-criteria staan in tabel 1.
Tabel 1: Dosisaanpassing van aficamten
| LVEF | Valsalva-LVOT-G | Dosisaanpassing |
| ≥ 55% | ≥ 30 mmHg | De dosis met 5 mg verhogen (tot de maximale dosis van 20 mg eenmaal daags) |
| ≥ 55% | < 30 mmHg | Dosis behouden |
| < 55% en ≥ 50% | Alle waarden | Dosis behouden |
| < 50% en ≥ 40% | Alle waarden | Dosis met 5 mg verlagen1 Behandeling gedurende 7 dagen onderbreken bij huidige dosis van 5 mg |
| < 40% | Alle waarden | Behandeling gedurende ten minste 7 dagen onderbreken. |
1 Dosisverlaging als volgt: van 20 mg naar 15 mg; van 15 mg naar 10 mg; van 10 mg naar 5 mg
Een echocardiografische beoordeling moet 2 tot 8 weken na behandelingsaanvang en elke dosisaanpassing en onderbreking van de behandeling worden uitgevoerd. Na een onderbreking van de behandeling vanwege een LVEF < 40%, kan de behandeling worden hervat als de LVEF ≥ 55% is, met een dosis die 5 mg lager is. Indien de LVEF < 50% is bij 5 mg, moet de behandeling 7 dagen worden onderbroken en kan de behandeling worden hervat met 5 mg wanneer de LVEF ≥ 55% is (zie tabel 1).
Nadat de onderhoudsdosis is vastgesteld, dienen de LVEF en Valsalva-LVOT-G om de 6 maanden of om de 3 maanden te worden beoordeeld bij patiënten met een LVEF ≥ 50% tot < 55%. Controleer de LVEF en pas de dosis zo nodig aan volgens tabel 1 bij patiënten met bijkomende ziekte (bijv. ernstige infectie of COVID-19), nieuwe aritmie (bijv. nieuw of ongecontroleerd atriumfibrilleren of andere ongecontroleerde tachyaritmie) of andere ziektes die de systolische functie kunnen verstoren. Dosisverhogingen worden niet aanbevolen totdat tussentijds optredende ziekte of nieuwe hartritmestoornissen zijn verdwenen of gestabiliseerd.
Stopzetting van aficamten kan leiden tot terugkeer van HCM-symptomen. Terugkeer van symptomen na stopzetting van de behandeling kan vertraagd worden door een geleidelijke dosisverlaging (zie rubriek 4.4).
Dosisaanpassing met gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen
Gelijktijdig gebruik met matige CYP2C9-remmers die ook matige tot sterke remmers van CYP2D6 of CYP3A zijn, bijv. meer dan één dosis fluconazol of een sterke inductor, bijv. rifampicine, is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Gelijktijdig gebruik van aficamten met sterke CYP2C9-remmers dient te worden vermeden. Als gelijktijdige toediening niet kan worden vermeden, moet de dosis aficamten worden verlaagd naar 5 mg en moeten de LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken worden beoordeeld tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (zie rubriek 4.5).
De aanbevolen startdosis is 5 mg eenmaal daags bij patiënten die een stabiele therapie met een zwakke CYP2C9-remmer krijgen die ook een matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmer (bijv. voriconazol, fluvoxamine) is. De onderhoudsdosis aficamten mag niet hoger zijn dan 15 mg.
Voor patiënten die beginnen met een zwakke CYP2C9-remmer die ook een matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmer is, dient de dosis MYQORZO te worden verlaagd naar 5 mg als ze momenteel 15 mg of 20 mg krijgen. Gelijktijdig gebruik dient te worden vermeden als patiënten momenteel MYQORZO 5 mg of 10 mg krijgen. De onderhoudsdosis aficamten mag niet hoger zijn dan 15 mg. De LVEF en LVOT-G moeten elke 4 tot 8 weken worden beoordeeld tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (zie rubriek 4.5).
Voor patiënten die van plan zijn om te stoppen met een matige tot sterke CYP2C9- of CYP3A-inductor (bijv. carbamazepine), moet de dosis worden verlaagd (van 20 mg naar 10 mg; van 15 mg naar 5 mg; van 10 mg naar 5 mg) volgens tabel 2 (zie ook rubriek 4.5). Voor patiënten die momenteel 5 mg krijgen, blijft de dosis 5 mg. De LVEF en LVOT-G dienen te worden beoordeeld na stopzetting van de inductor. Beoordeling van de LVEF en LVOT-G en dosistitratie volgens tabel 1 worden aanbevolen.
Tabel 2: Dosisaanpassing van aficamten bij gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen
| Gelijktijdig geneesmiddel | Start van aficamten tijdens stabiele behandeling met een geneesmiddel | Start van een geneesmiddel tijdens stabiele behandeling met aficamten | Stopzetting van een geneesmiddel tijdens stabiele behandeling met aficamten |
| Remmers | |||
Elke sterke CYP2C9-remmer (bijv. sulfafenazol) | Gelijktijdige toediening vermijden. Als gelijktijdige toediening niet kan worden vermeden, verlaag dan de dosis aficamten naar 5 mg en beoordeel LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (zie rubriek 4.5). | ||
Elke matige CYP2C9- en matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmer (bijv. fluconazol, adagrasib) | Gelijktijdige toediening van meer dan één dosis fluconazol is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). Gelijktijdige toediening van adagrasib is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). | ||
Elke zwakke CYP2C9- en matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmer (bijv. fluvoxamine, voriconazol) | Aficamten starten in de aanbevolen startdosering van 5 mg eenmaal daags. | De dosis aficamten verlagen van 20 mg naar 5 mg, van 15 mg naar 5 mg. Gelijktijdig gebruik vermijden als de patiënt momenteel 10 mg of 5 mg aficamten neemt (zie | Geen dosisaanpassing nodig. |
De onderhoudsdosis aficamten mag niet hoger zijn dan 15 mg. LVEF en LVOT-G moeten elke 4 tot 8 weken worden beoordeeld tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (zie | |||
| LVEF en LVOT-G beoordelen, en dosistitratie/-monitoring volgens tabel 1. | |||
| Inductoren | |||
| Matige CYP2C9- en sterke CYP3A-inductor (bijv. rifampicine) | Gelijktijdig gebruik met rifampicine is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). | ||
Elke matige tot sterke CYP2C9- of CYP3A-inductor (bijv. carbamazepine) | Aficamten starten in de aanbevolen startdosering van 5 mg eenmaal daags. | Geen dosisaanpassing nodig. | De dosis aficamten verlagen van 20 mg naar 10 mg, van 15 mg naar 5 mg, van 10 mg naar 5 mg. Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten die momenteel 5 mg aficamten krijgen (zie rubriek 4.5). |
| LVEF en LVOT-G beoordelen, en dosistitratie/-monitoring volgens tabel 1. | |||
Gemiste doses
Als een dosis wordt overgeslagen, moet deze zo snel mogelijk op dezelfde dag worden ingenomen. De volgende geplande dosis moet de volgende dag op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen. Op dezelfde dag mogen niet twee doses worden ingenomen.
Ouderen
Er is geen dosisaanpassing nodig voor patiënten van 65 jaar en ouder (zie rubriek 5.2).
Nierinsufficiëntie
Er is geen dosisaanpassing nodig voor het standaard aanbevolen dosis- en titratieschema voor patiënten met lichte (geschatte glomerulaire filtratiesnelheid [eGFR] 60 tot 89 ml/min) tot matige (eGFR 30 tot 59 ml/min) nierinsufficiëntie. Er kan geen dosisaanbeveling worden gedaan voor patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (eGFR < 30 ml/min) omdat aficamten niet is onderzocht bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (zie rubriek 5.2).
Leverinsufficiëntie
Er is geen dosisaanpassing nodig voor het standaard aanbevolen dosis- en titratieschema voor patiënten met lichte (Child-Pugh-klasse A) of matige (Child-Pugh-klasse B) leverinsufficiëntie. Er kan geen dosisaanbeveling worden gedaan voor patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse C) omdat aficamten niet is onderzocht bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van aficamten bij kinderen en jongeren tot 18 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik.
Het geneesmiddel moet eenmaal daags met of zonder een maaltijd worden ingenomen. De tablet moet in zijn geheel met water worden doorgeslikt en mag niet worden gebroken, geplet of gekauwd, omdat deze methoden niet zijn onderzocht.
4.3 Contra-indicaties
- Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Matige CYP2C9-remmers die ook matige tot sterke remmers van CYP2D6 of CYP3A zijn:
bijv. adagrasib en meer dan één dosis fluconazol (zie rubriek 4.5).
- Sterke CYP3A4-inductoren die ook matige CYP2C9-inductoren zijn: rifampicine en sint-janskruid (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Systolische disfunctie gedefinieerd als LVEF < 50%
Aficamten vermindert de cardiale contractiliteit en LVEF. Hartfalen als gevolg van systolische disfunctie kan optreden bij patiënten die cardiale myosineremmers krijgen (zie rubriek 4.8).
Patiënten die een ernstige bijkomende ziekte (bijv. ernstige infectie) of aritmie (bijv. nieuw of ongecontroleerd atriumfibrilleren) hebben, lopen mogelijk een groter risico op het ontwikkelen van systolische disfunctie en hartfalen. Aanvullende monitoring moet worden overwogen voor asymptomatische LVEF-reductie met bijkomende ziekten en aritmieën (zie rubriek 4.2).
De klinische status van de patiënt en de LVEF moeten voorafgaand aan en regelmatig tijdens de behandeling worden beoordeeld en de dosis moet dienovereenkomstig worden aangepast. Nieuwe of verergerende aritmie, dyspneu, pijn op de borst, vermoeidheid, beenoedeem of verhogingen in N-terminaal pro-B-type-natriuretisch peptide (NT-proBNP) kunnen tekenen en symptomen van hartfalen zijn en maken beoordeling van de hartfunctie noodzakelijk.
Hartfalen of verlies van respons op aficamten als gevolg van interacties
Aficamten wordt gemetaboliseerd door CYP2C9-, CYP2D6- en CYP3A-enzymen. De start van bepaalde geneesmiddelen die meerdere P450-routes van aficamten-eliminatie remmen (bijv. fluconazol, voriconazol, fluvoxamine) en sterke CYP2C9-remmers kan leiden tot verhoogde bloedconcentraties van aficamten en het risico op hartfalen als gevolg van systolische disfunctie verhogen (zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.5).
Stopzetting van matige tot sterke CYP3A-inductoren en matige tot sterke CYP2C9-inductoren kan leiden tot verhoogde bloedconcentraties van aficamten en kan het risico op hartfalen als gevolg van systolische disfunctie verhogen. Omgekeerd kan het starten van bepaalde geneesmiddelen die P450-enzymen induceren (bijv. rifampicine, matige tot sterke CYP3A- of CYP2C9-inductoren) leiden tot verlaagde bloedconcentraties van aficamten en mogelijk verlies van werkzaamheid (zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.5).
Patiënten moeten vóór en tijdens de MYQORZO-behandeling geïnformeerd worden over de mogelijkheid van geneesmiddelinteracties en hun zorgverlener op de hoogte brengen van alle gelijktijdige geneesmiddelen.
Zwangerschap
Er is geen bewijs uit het gebruik van aficamten bij zwangere vrouwen, en er is onvoldoende onderzoek bij dieren om informatie te verstrekken over een risico bij mensen voor de moeder of het embryo/de foetus. Foetale schade kan niet worden uitgesloten (zie rubriek 4.6 en 5.3).
Terugkeer van HCM-symptomen bij stopzetting
Stopzetting van aficamten kan leiden tot terugkeer van HCM-symptomen. In SEQUOIA-HCM werden cardiovasculaire bijwerkingen in de aficamtengroep vaker gemeld dan in de placebogroep, met een aanvang tijdens de wash-outperiode [n = 23 (16,2%) versus n = 9 (6,5%)], waarbij zich 3 ernstige gevallen van verergering van HCM voordeden bij het stoppen met aficamten. Een zorgvuldige controle tijdens de stopzetting wordt aanbevolen. Een geleidelijke dosisverlaging kan de kans op herhaling van symptomen na stopzetting van de behandeling verminderen (zie rubriek 4.2).
Hulpstof met bekend effect
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Farmacodynamische interacties
Als een behandeling met een negatief inotroop effect, zoals niet-dihydropyridine-calciumkanaalblokkers of disopyramide, wordt gestart, of als de dosis van een geneesmiddel met een negatief inotroop effect wordt verhoogd bij een patiënt die aficamten krijgt, moet nauwlettend medisch toezicht en controle van de LVEF plaatsvinden totdat stabiele doses en klinische respons zijn bereikt (zie rubriek 4.2).
Farmacokinetische interacties
Effect van andere geneesmiddelen op aficamten
Aficamten wordt voornamelijk door CYP2C9 en in mindere mate door CYP2D6 en CYP3A gemetaboliseerd, met minimale CYP2C19-betrokkenheid. Gelijktijdige toediening van bepaalde geneesmiddelen die meerdere P450-routes voor aficamten-eliminatie remmen, sterke CYP2C9-remmers en matige tot sterke CYP2C9- of CYP3A-inductoren kan de blootstelling aan aficamten beïnvloeden (zie tabel 3).
Gelijktijdig gebruik gecontra-indiceerd
Gelijktijdige toediening van aficamten met meer dan één dosis fluconazol en adagrasib is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). Fluconazol (400 mg eenmaal daags), een matige CYP2C9-, sterke CYP2C19- en matige CYP3A-remmer, verhoogde de AUC van aficamten met 278%. Adagrasib, een matige CYP2C9-, sterke CYP3A4- en matige CYP2D6-remmer, zal naar verwachting leiden tot vergelijkbare of hogere verhoogde blootstelling aan aficamten als fluconazol.
Gelijktijdige toediening van aficamten met geneesmiddelen die sterke CYP3A-inductoren en ook matige CYP2C9-inductoren zijn, zoals rifampicine of sint-janskruid (Hypericum perforatum), kan leiden tot verlaagde plasmaconcentraties van aficamten, waardoor het therapeutische effect verloren gaat (zie rubriek 4.3).
Gelijktijdig gebruik niet aanbevolen
Vermijding wordt aanbevolen voor sterke CYP2C9-remmers (bijv. sulfafenazol) (zie rubriek 4.2).
Andere interacties
Interacties van aficamten en potentieel gelijktijdig toegediende geneesmiddelen staan vermeld in tabel 3 hieronder (toename is aangegeven als “↑”, afname als “↓”). Deze interacties zijn gebaseerd op onderzoeken naar geneesmiddelinteracties of fysiologisch gebaseerde farmacokinetische voorspelde interacties vanwege de verwachte omvang van de interactie.
Tabel 3: Interacties tussen aficamten en andere geneesmiddelen
| Geneesmiddel per mechanisme | Effecten op aficamten- niveaus Gemiddelde procentuele verandering in AUC | Aanbeveling m.b.t. gelijktijdige toediening met aficamten |
Sterke CYP3A4-remmer itraconazol 200 mg eenmaal daags | 26% ↑ | Deze verhoging wordt niet als klinisch relevant beschouwd en vereist geen dosisaanpassing van aficamten. |
Sterke CYP2D6-remmer paroxetine 40 mg eenmaal daags | 27% ↑ | Deze verhoging wordt niet als klinisch relevant beschouwd en vereist geen dosisaanpassing van aficamten. |
Sterke CYP2D6- en sterke CYP2C19-remmer fluoxetine 40 mg eenmaal daags | 31% ↑ | Deze verhoging wordt niet als klinisch relevant beschouwd en vereist geen dosisaanpassing van aficamten. |
Sterke CYP2C9-remmer sulfafenazol | Interactie niet onderzocht Gelijktijdige toediening van een sterke CYP2C9-remmer zal naar verwachting de blootstelling aan aficamten verhogen. | Gelijktijdige toediening moet worden vermeden. Als gelijktijdige toediening niet kan worden vermeden, verlaag dan de dosis aficamten naar 5 mg en beoordeel LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (rubriek 4.2, tabel 1). De halfwaardetijd van aficamten zal naar verwachting toenemen (~7 tot 10 dagen) in combinatie met een sterke CYP2C9-remmer. Een nieuwe steady state van aficamten zou vervolgens 5 tot 7 weken na de start van de remmer worden bereikt. |
Matige CYP2C9-remmers die ook
matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmers zijn fluconazol 400 mg eenmaal daags bijv. adagrasib | 278% ↑ Interactie met adagrasib is niet onderzocht, maar een vergelijkbare toename van de blootstelling aan aficamten wordt verwacht bij fluconazol. | Gelijktijdige toediening is gecontra-indiceerd voor adagrasib en meer dan één dosis fluconazol (rubriek 4.3). Voor gelijktijdige toediening van één dosis fluconazol van 150 mg hoeft de dosis aficamten niet worden aangepast. Voor gebruik eenmaal per week moeten LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken worden beoordeeld, totdat een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van fluconazol is bereikt. |
Zwakke CYP2C9-remmers die ook matige tot sterke CYP2D6- of CYP3A-remmers zijn fluvoxamine voriconazol | Interacties niet onderzocht. Gelijktijdige toediening van fluvoxamine en voriconazol zal naar verwachting de blootstelling aan aficamten verhogen. | Let op, pas de dosis aficamten aan (rubriek 4.2). Beoordeel LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken tot een nieuwe onderhoudsdosis aficamten in aanwezigheid van de remmer is bereikt (rubriek 4.2, tabel 1). De halfwaardetijd van aficamten neemt naar verwachting toe (~1 week). Een nieuwe steady state van aficamten zou dan 4 tot 6 weken na de start van de remmer worden bereikt. |
Zwakke CYP2C9-remmers die ook zwakke tot matige CYP2D6- of CYP3A-remmers zijn amiodaron | Amiodaron is gelijktijdig toegediend in de klinische onderzoeken. Aficamten-blootstelling kan toenemen. | Amiodaron is gelijktijdig toegediend in de klinische onderzoeken. De meeste patiënten hadden een onderhoudsdosis aficamten van 5 of 10 mg. Beoordeling van LVEF en LVOT-G elke 4 tot 8 weken wordt aanbevolen bij het starten of stoppen met gelijktijdig gebruik van amiodaron. Amiodaron heeft een lange halfwaardetijd, waardoor interacties maandenlang kunnen aanhouden na beëindiging van de behandeling met amiodaron. |
Sterke CYP3A4-inductoren die ook matige CYP2C9-inductoren zijn rifampicine sint-janskruid | Interacties niet onderzocht. | Gecontra-indiceerd (rubriek 4.3) |
Gelijktijdige toediening van rifampicine en andere sterke CYP3A-inductoren die ook matige CYP2C9-inductoren zijn, zal naar verwachting de blootstelling aan aficamten verminderen, wat leidt tot verlies van therapeutisch effect.
Matige tot sterke CYP3A4- en CYP2C9-inductoren carbamazepine 300 mg tweemaal daags bijv. rifabutine, efavirenz | 51% ↓ Interacties zijn niet onderzocht, maar er worden vergelijkbare effecten verwacht. | Deze afname van de blootstelling aan aficamten kan leiden tot minder therapeutisch effect. Onderhoudsdosis aficamten kan worden verhoogd tot een maximale dosis van 20 mg eenmaal daags. |
Effect van aficamten op andere geneesmiddelen
Gelijktijdige toediening van aficamten met gevoelige substraten van CYP-enzymen of geneesmiddeltransporters zal naar verwachting geen klinisch significante geneesmiddelinteracties veroorzaken.
Aficamten verhoogde de totale blootstelling aan dabigatran met 26% en aficamten is dus geen klinisch significante P-glycoproteïneremmer.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling.
Zwangerschap
Er is geen bewijs uit het gebruik van aficamten bij zwangere vrouwen. Dieronderzoek heeft onvoldoende gegevens opgeleverd wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Voordat dit geneesmiddel tijdens de zwangerschap wordt gebruikt, moet een zorgvuldige baten-risicobeoordeling worden gedaan, en MYQORZO mag tijdens de zwangerschap alleen worden gebruikt als behandeling met aficamten nodig is vanwege de klinische toestand van de vrouw.
Op basis van het werkingsmechanisme van aficamten kan een negatief inotroop effect voor het hart van een foetus niet worden uitgesloten. Als een vrouw tijdens de zwangerschap wordt behandeld met aficamten, is een regelmatige echocardiografie (elke 2 weken) van de foetus aanbevolen. Dosisvermindering of stopzetting van aficamten moet worden overwogen zodra een teken van een slechte werking van het hart van de foetus wordt waargenomen. Ook de halfwaardetijd van aficamten bij de moeder (ongeveer 3,3 dagen, zie rubriek 5.2) moet in overweging worden genomen. Bij bewaking van de vrouw moet men ook rekening houden met aanpassing van de bloedsomloop aan de zwangerschap.
Borstvoeding
Het is niet bekend of aficamten/metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden. Er is onvoldoende informatie over de uitscheiding van aficamten/metabolieten in dierlijke melk en een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met MYQORZO moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens over aficamten beschikbaar aangaande de menselijke vruchtbaarheid. In onderzoek bij dieren werden geen effecten op de vruchtbaarheid waargenomen.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Aficamten heeft een geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Er kan duizeligheid optreden tijdens het gebruik van aficamten. Patiënten moet worden geadviseerd om niet te rijden en geen machines te bedienen als ze duizeligheid ervaren.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst gemelde bijwerkingen die werden waargenomen met aficamten zijn duizeligheid (4,2%), systolische disfunctie gedefinieerd als LVEF < 50% (3,5%), hartkloppingen (7%) en hypertensie (7,7%).
Tabel met lijst van de bijwerkingen
De frequenties van bijwerkingen zijn gebaseerd op de frequenties van bijwerkingen door alle oorzaken van 142 patiënten die werden blootgesteld aan aficamten in het SEQUOIA-HCM-onderzoek (zie rubriek 5.1) met een mediane behandelingsduur van 24,1 weken (bereik 3,9 tot 29,4 weken).
De bijwerkingen opgenomen in tabel 4 worden vermeld volgens systeem/orgaanklasse in MedDRA. Binnen elke systeem/orgaanklasse worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende frequentie en ernst. Daarnaast wordt de bijbehorende frequentiecategorie voor elke bijwerking gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000).
Tabel 4: Bijwerkingen
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerking | Frequentie | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Duizeligheid | Vaak | |
| Systolische disfunctie1 | Vaak | ||
| Hartaandoeningen | |||
| Hartkloppingen | Vaak | ||
| Bloedvataandoeningen | Hypertensie | Vaak | |
| 1 Gedefinieerd als LVEF < 50% met of zonder symptomen. | |||
| Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen | |||
| Systolische disfunctie | |||
| In het SEQUOIA-HCM-onderzoek ondervond 3,5% van de patiënten in de aficamtengroep tijdens de | |||
| 24 weken durende behandelingsperiode een omkeerbare dosisgerelateerde vermindering in de LVEF | |||
| tot < 50% (mediaan 47%; bereik 34% tot 49%). Eén patiënt in de aficamtengroep ondervond een | |||
| asymptomatische LVEF < 40%. Dalingen in de LVEF tot < 50% vereisten geen onderbreking van de | |||
| behandeling en waren niet geassocieerd met klinisch hartfalen (zie rubriek 4.4). | |||
Effecten op de bloeddruk
In SEQUOIA-HCM werd de bijwerking hypertensie vaker gemeld in de aficamtengroep dan in de placebogroep (7,7% versus 2,1%). De gemiddelde stijgingen van de bloeddruk door behandeling met aficamten waren 2,3 mmHg voor systolische bloeddruk en 3,1 mmHg voor diastolische bloeddruk. De meeste meldingen van hypertensie waren bij patiënten met een voorgeschiedenis van hypertensie, en alle meldingen waren niet ernstig en licht of matig van ernst. Aangenomen wordt dat met aficamten geassocieerde verhogingen van de bloeddruk een gevolg zijn van vermindering van LVOT-obstructie met een verbeterd hartminuutvolume.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De hoogste enkelvoudige dosis van aficamten 75 mg werd toegediend aan 1 gezonde deelnemer en resulteerde in een LVEF van 35%, 1,5 uur na de dosis, die asymptomatisch was, met een herstel naar een LVEF van 52% 4 uur na de dosis. Behandeling van overdosering bestaat uit stopzetting van aficamten, evenals medisch ondersteunende maatregelen om hemodynamische stabiliteit te behouden, waaronder nauwlettende monitoring van de vitale functies en LVEF en beheer van de klinische toestand van de patiënt. Overdosering bij mensen kan levensbedreigend zijn en leiden tot asystolie die refractair is voor elke medische interventie.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: harttherapie, andere hartpreparaten, ATC-code: nog niet toegewezen
Werkingsmechanisme
Aficamten is een omkeerbare allosterische cardiale myosineremmer die zich rechtstreeks bindt aan het motorische domein van cardiale myosine en voorkomt dat het in de krachtproducerende toestand terechtkomt. Niet-klinische gegevens geven aan dat aficamten selectief is voor de cardiale isovorm van myosine ten opzichte van snelle skeletmyosine. Specifiek gezegd remde aficamten cardiale myofibrillaire ATPase bij runderen met ongeveer 5 maal hogere potentie dan snelle skeletmyofibrillaire ATPase bij konijnen. Het is ontworpen om de hypercontractiliteit in de cardiale sarcomeer, die fundamenteel is voor de pathofysiologie van HCM, te verminderen. De daaruit voortvloeiende daling van de contractiliteit van het hart vermindert de LVOT-obstructie bij HCM-patiënten.
Farmacodynamische effecten
LVEF
In het SEQUOIA-HCM-onderzoek was de gemiddelde LVEF in rust [standaard deviatie (SD)] bij de baseline 74,8% (5,5%) voor patiënten in de aficamtengroep en 74,8% (6,3%) in de placebogroep. Overeenkomstig het werkingsmechanisme van aficamten was de verandering in kleinstekwadraten- (least squares, LS-) gemiddelde [standaardfout (SE)] ten opzichte van de baseline voor de LVEF -6,8% (0,6%) in de aficamtengroep en -2% (0,6%) in de placebogroep aan het einde van de 24 weken durende behandelingsperiode. De gemiddelde LVEF was 4 weken na het einde van de behandeling vergelijkbaar tussen de aficamten- en placebogroep.
LVOT-obstructie
In het SEQUOIA-HCM-onderzoek waren de gemiddelde LVOT-G (SD) in rust en bij de Valsalva-manoeuvre bij baseline 54,8 (27) en 82,9 (32) mmHg voor patiënten in de aficamtengroep en 55,3 (32,2) en 83,3 (32,7) mmHg in de placebogroep. In week 24 waren de LS-gemiddelde (SE) veranderingen ten opzichte van de baseline voor de LVOT-G in rust en bij de Valsalva-manoeuvre respectievelijk -35,8 (2,1) mmHg en -48,1 (2,4) mmHg voor de aficamtengroep en 4,1 (2,1) mmHg en 2,2 (2,4) mmHg voor de placebogroep. De Valsalva-LVOT-G was voor beide behandelingsgroepen 4 weken na stopzetting van de behandeling vergelijkbaar met de baseline.
Cardiale biomarkers
In SEQUOIA-HCM waren geometrisch gemiddelde NT-proBNP en troponine I bij de baseline 734,7 pg/ml en 17,1 ng/l voor patiënten in de aficamtengroep en 709,8 pg/ml en 16,6 ng/l in de placebogroep. In week 24 was de proportionele verandering ten opzichte van baseline in NT-proBNP en troponine I respectievelijk 0,19 en 0,58 voor de aficamtengroep en respectievelijk 0,99 en 1,01 voor de placebogroep. NT-proBNP en troponine I waren voor beide behandelingsgroepen 4 weken na stopzetting van de behandeling vergelijkbaar met de baseline.
Cardiale elektrofysiologie
Uit de resultaten van een grondig QT-onderzoek bleek een ontbrekende QTc-verlenging over het therapeutische concentratiebereik van aficamten. Bij een enkelvoudige dosis van 50 mg (vergelijkbare blootstelling als dagelijkse dosering van 20 mg tot steady state) waren de bovengrenzen van de voorspelde placebo-gecorrigeerde verandering t.o.v. baseline in QT-interval, gecorrigeerd door het 90%-betrouwbaarheidsinterval volgens Fridericia (ΔΔQTcF) voor aficamten, allemaal < 10 msec.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van aficamten werd beoordeeld in het SEQUOIA-HCM-onderzoek, een multicentrisch, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek bij 282 volwassenen (142 aficamten, 140 placebo) met symptomatische NYHA-klasse II- en III-oHCM, een LVEF ≥ 60%, en een LVOT-G in rust en als piekwaarde bij de Valsalva-manoeuvre van respectievelijk ≥ 30 en ≥ 50 mmHg bij de screening.
Patiënten met een bekende infiltrerende of stapelingsziekte die cardiale hypertrofie veroorzaakt, zoals het syndroom van Noonan, de ziekte van Fabry of amyloïdose, werden uitgesloten.
De patiënten werden in een verhouding van 1:1 gerandomiseerd naar een startdosis van 5 mg aficamten of placebo eenmaal daags gedurende 24 weken. Stratificatiefactoren waren gebruik van bètablokkers bij de baseline en cardiopulmonale inspanningstesten (CPET) met ergometer (loopband of fiets). Bij de baseline gebruikte 61,3% van de patiënten bètablokkers en gebruikte 28,7% van de deelnemers niet-dihydropyridine-calciumkanaalblokkers. Daarnaast gebruikte 12,8% van de patiënten disopyramide. In totaal nam 14,5% van de patiënten geen achtergrondgeneesmiddel bij de baseline.
Over het algemeen waren de demografische baselinewaarden en ziektekenmerken in evenwicht tussen de behandelingsgroepen. In het onderzoek werden patiënten ingeschreven met een gemiddelde leeftijd van 59,1 jaar (bereik 18 tot 84 jaar), 59% was man en 79% was wit, 19% Aziatisch en 1% zwart of Afro-Amerikaans. De gemiddelde body mass index was 28,1 kg/m2, de gemiddelde hartslag in rust was 66 bpm en de gemiddelde bloeddruk was 125/74 mmHg. In SEQUOIA-HCM waren er 57 patiënten van 65 jaar en ouder. Geen van de patiënten had eerder een septale reductietherapie (SRT) ondergaan. Bij de baseline was bij 76% van de gerandomiseerde patiënten de ziekte in NYHA-klasse II en bij 24% in NYHA-klasse III. De mediane LVEF was 75,6%, de gemiddelde LVOT-G in rust was 55,1 mmHg, de gemiddelde Valsalva-LVOT-G was 83,1 mmHg en de gemiddelde Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire – Clinical Summary Score (KCCQ-CSS) was 74,7.
Patiënten startten met aficamten in een dosering van 5 mg eenmaal daags. Doses werden individueel getitreerd in week 2, 4 en 6 als de Valsalva-LVOT-G ≥ 30 mmHg was en de LVEF ≥ 55%, in intervallen van 5 mg tot een maximale dosis van 20 mg eenmaal daags. In week 24 kreeg in de aficamtengroep 46% van de patiënten een dosis van 20 mg, kreeg 35% een dosis van 15 mg, kreeg 15,3% een dosis van 10 mg en kreeg 3,6% een dosis van 5 mg.
Primair eindpunt – piek zuurstofopname (pVO2)
In het SEQUOIA-HCM-onderzoek was het primaire eindpunt van verandering ten opzichte van de baseline in pVO2 tot week 24 statistisch significant en groter in de aficamtengroep dan in de placebogroep, zoals weergegeven in tabel 5.
Secundaire eindpunten
De behandelingseffecten van aficamten op gezondheidstoestand, functionele capaciteit en LVOT-obstructie werden beoordeeld aan de hand van verandering in KCCQ-CSS, aandeel patiënten met een verbetering van ≥ 1 klasse in NYHA functionele klasse, verandering ten opzichte van de baseline in Valsalva-LVOT-G, aandeel patiënten met Valsalva-LVOT-G ≤ 30 mmHg en duur van geschiktheid voor septale reductietherapie (SRT). In week 24 vertoonden patiënten die aficamten kregen een grotere verbetering in vergelijking met de placebogroep op alle secundaire eindpunten (tabel 5).
Tabel 5: Analyse van eindpunten uit SEQUOIA-HCM-onderzoek
| Eindpunten | Aficamten N = 142 | Placebo N = 140 | ||||||||||||||
| Verandering t.o.v. baseline in pVO2 door CPET | ||||||||||||||||
| Baseline (ml/min/kg), gemiddelde (SD) | 18,4 (4,4) | 18,6 (4,5) | ||||||||||||||
| Week 24 | ||||||||||||||||
| LS-gemiddelde (SE) | 1,76 (0,25) | 0,02 (0,25) | ||||||||||||||
| LS-gemiddeld verschil vs. placebo (95%-BI) | 1,74 (1,04; 2,44) | |||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||
| Verandering t.o.v. baseline in KCCQ-CSS1 | ||||||||||||||||
| Baseline, gemiddelde (SD) | 7 | 5,6 (18,4 | ) | 73,7 (17,6) | ||||||||||||
| Week 12, n (%) | 11,1 (0,9 | ) | 4 (0,9) | |||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | 7 (4,5; 9,5) | |||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||
| Week 24, n (%) | 11,6 (1) | 4,3 (1) | ||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | 7,3 (4,6; 10,1) | |||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||
| Aandeel patiënten met verbetering van ≥ 10 punten in KCCQ-CSS1 | ||||||||||||||||
| Week 12, n (%) | 63 (44,4) | 33 (23,6) | ||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | 20,8 (10; 31,6) | |||||||||||||||
| p-waarde | < 0,001 | |||||||||||||||
| Week 24, n (%) | 69 (48,6) | 38 (27,1) | ||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | 21,5 (10,6; 32,5) | |||||||||||||||
| p-waarde | < 0,001 | |||||||||||||||
| Aandeel patiënten dat geschikt bleef voor SRT4 | ||||||||||||||||
| Baseline | N = 32 | N = 29 | ||||||||||||||
| Week 24, n (%) | 4 (12,5) | 14 (48,3) | ||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | OR: 0,16 (0,03; 0,61) Verschil: -36,5 (-58,5; -14,5) | |||||||||||||||
| p-waarde | OR, p = 0,005 | |||||||||||||||
| Verschil, p = 0,002 | ||||||||||||||||||||
| Duur van SRT-geschiktheid1 | ||||||||||||||||||||
| Dagen van SRT-geschiktheid gedurende 24 weken behandeling, n (%) | 35,3 (7,9) | 113,4 (8,1) | ||||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | -78,1 (-99,8; -56,3 | ) | ||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Verandering t.o.v. baseline in Valsalva-LVOT | - | G (mmHg)1 | ||||||||||||||||||
| Baseline, gemiddelde (SD) | 83 (32) | 8 | 3 (32,7) | |||||||||||||||||
| Week 12, n (%) | -46 (2,4) | 2,6 (2,4) | ||||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | -48 (-55; -42) | |||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Week 24, n (%) | -48 (2,4) | 2,2 (2,4) | ||||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | -50 (-57; -44) | |||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Aandeel patiënten met Valsalva-LVOT | - | G < 30 (mmHg)4 | ||||||||||||||||||
| Week 12, n (%) | 74 (52,1) | 8 (5,7) | ||||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | OR: 18 (7,8; 44,4) Verschil: 46,4 (37,3; 55,5) | |||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Week 24, n (%) | 70 (49,3) | 5 (3,6) | ||||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | OR: 25,5 (10,1; 88,2) | |||||||||||||||||||
| Verschil: 45,7 (36,9; 54,5 | ||||||||||||||||||||
)
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Aandeel patiënten met ≥ 1 verbetering in NYHA-klasse4 | ||||||||||||||||||||
| Week 12, n (%) | 69 (48,6) | 2 | 5 (17,9) | |||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | OR: 4,6 (2,6; 8,4) Verschil: 30,8 (20,6; 41) | |||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| Week 24, n (%) | 83 (58,5) | 3 | 4 (24,3) | |||||||||||||||||
| Verschil (95%-BI) | OR: 4,4 (2,6; 7,6) Verschil: 34,2 (23,4; 45) | |||||||||||||||||||
| p-waarde | < 0,0001 | |||||||||||||||||||
| CPET: Cardiac Pulmonary Exercise Test; KCCQ-CSS: Kansas City Cardiomyopath | ||||||||||||||||||||
y
| Questionnaire – Clinical Summary Score; NYHA: New York Heart Association; LVOT |
-G:
| linkerventrikeluitstroomgradiënt; SRT: septale reductietherapie | ||||||||||||||||
| 1 LS-gemiddelde (SE) en LS-gemiddeld verschil (95%-BI) gepresenteerd voor continue | ||||||||||||||||
| eindpunten. | ||||||||||||||||
2 De KCCQ-CSS meet de door de patiënt waargenomen fysieke beperkingen en symptomen in verband met hartfalen. De KCCQ-CSS gaat van 0 tot 100, waarbij hogere scores een betere gezondheidstoestand betekenen.
| 3 NYHA omvat klasse I tot IV. | |
| 4 Het aantal (percentage) responders en percentageverschil (Verschil) en algemene OR (exact | |
95%-BI van de OR) worden gepresenteerd voor binaire eindpunten.
Een reeks demografische kenmerken, ziektekenmerken bij de baseline en gelijktijdige geneesmiddelen bij de baseline (bijv. gebruik van bètablokkers) werden onderzocht op hun invloed op de resultaten. De resultaten van de primaire analyse gaven in alle subgroepen consistent de voorkeur aan aficamten.
Het effect van aficamten op de linkerventrikeluitstroomgradiënt na de Valsalva-manoeuvre was relatief snel, met een LS-gemiddeld verschil tussen de groepen van -20 mmHg (95%-BI, -27,3 tot -13,3) na 2 weken.
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met MYQORZO in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met hypertrofische cardiomyopathie (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De blootstelling aan aficamten neemt proportioneel toe met de dosis na meerdere doses van 1 mg tot 75 mg aficamten eenmaal daags. De farmacokinetiek van aficamten was vergelijkbaar tussen gezonde deelnemers en patiënten met oHCM: gezonde deelnemers vertoonden slechts 23% lagere blootstelling dan patiënten met oHCM. De geometrische gemiddelde accumulatiepercentages voor aficamten waren vergelijkbaar voor alle dosisniveaus en varieerden van 4,57 tot 4,82.
Absorptie
Aficamten wordt snel geabsorbeerd met een mediane tijd tot maximale concentratie (tmax) van 1,5 tot 2 uur. De maximale concentratie (Cmax) en dalconcentratie (Cdal) van aficamten na eenmaaldaagse toediening van 20 mg in steady state waren respectievelijk 336 en 288 ng/ml. De biologische beschikbaarheid van aficamten na orale toediening is onbekend. Er werden geen klinisch significante verschillen in de AUC en Cmax van aficamten waargenomen na toediening met een vetrijke, calorierijke maaltijd.
Distributie
Aficamten is voor ongeveer 90% gebonden aan plasma-eiwitten en toont een schijnbaar distributievolume van 309 l. De bloed-plasmaverhouding van aficamten was 0,94.
Biotransformatie
Aficamten wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij mensen, voornamelijk via CYP2C9 (50%) met bijdragen van CYP3A (26%) en CYP2D6 (21%) en minimale betrokkenheid van CYP2C19 (3%). Aficamten wordt voornamelijk gemetaboliseerd tot 2 farmacologisch inactieve metabolieten, CK-3834282 en CK-3834283, die circuleren in respectievelijk ongeveer 56% en 103% van de ouder in plasma.
CYP2C9 is een polymorf enzym. Literatuurgegevens geven aan dat CYP2C9*2*3- en in het bijzonder CYP2C9*3*3-varianten leiden tot minder activiteit. Deze varianten hebben nog steeds 15-45% van de activiteit van normale metaboliseerders, zoals aangetoond met de farmacokinetiek van verschillende gevoelige substraten. Aangezien aficamten ook gemetaboliseerd wordt door andere CYP-enzymen dan CYP2C9 en er enige CYP2C9-activiteit overblijft bij patiënten met een slecht CYP2C9-metabolisatiefenotype, wordt geen genotypering noch genotype-afhankelijke startdosis nodig geacht.
Eliminatie
Aficamten heeft een mediane terminale halfwaardetijd (t½) en tijd tot steady state van respectievelijk ongeveer 80 uur en 17 dagen bij patiënten met oHCM. De meeste patiënten (~95%) met oHCM hebben naar verwachting een t½ van minder dan 155 uur en bereiken steady state na 33 dagen dagelijkse dosering van aficamten. Bij steady state is de piek-tot-dal plasmaconcentratieverhouding met eenmaaldaagse dosering ongeveer 1,2. De totale klaring is 2,6 l/u en de renale klaring is < 0,1% van de totale klaring.
Na een enkele radioactief gelabelde dosis aficamten van 20 mg werd 32% (0,055% onveranderd aficamten) uitgescheiden in urine en 58% (5% onveranderd aficamten) werd uitgescheiden in feces.
Specifieke patiëntgroepen
Farmacokinetische populatieanalyses toonden geen klinisch betekenisvolle verschillen aan in de farmacokinetiek van aficamten op basis van leeftijd (18 tot 83 jaar) of etnische afkomst.
Er zijn kleine maar significante verschillen in blootstelling aan aficamten waargenomen voor geslacht en lichaamsgewicht. Vrouwelijke patiënten vertoonden een 31% hogere blootstelling dan mannelijke patiënten. Het hoogste lichaamsgewicht-kwartiel van de patiënten (105 kg) vertoonde een 44% lagere aficamtenblootstelling dan het laagste lichaamsgewicht-kwartiel van de patiënten (64 kg).
Nierinsufficiëntie
Farmacokinetische populatieanalyses toonden geen klinisch betekenisvolle verschillen in de farmacokinetiek van aficamten (14 tot 28% toename in blootstelling) op basis van lichte tot matige nierinsufficiëntie (eGFR ≥ 30 ml/min). De effecten van ernstige nierinsufficiëntie (eGFR < 30 ml/min) zijn onbekend.
Leverinsufficiëntie
Op basis van fase 1-onderzoek worden geen klinisch betekenisvolle verschillen in de farmacokinetiek van aficamten bij lichte (Child-Pugh-klasse A) tot matige (Child-Pugh-klasse B) leverinsufficiëntie verwacht. Matige leverinsufficiëntie toonde geen verandering in de blootstelling aan aficamten. De effecten van ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-klasse C) zijn onbekend.
Pediatrische patiënten
De farmacokinetiek van aficamten is niet onderzocht bij patiënten jonger dan 18 jaar.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel.
Embryofoetale en postnatale ontwikkeling
Wanneer aficamten oraal werd toegediend in een onderzoek naar embryofoetale toxiciteit bij ratten, werd een toename waargenomen in het aantal vroege en late resorpties, een afname in het groepgemiddelde van foetaal lichaamsgewicht en foetale afwijkingen zoals korte staart (1 foetus) en geknikte staart (2 foetussen), bij maternale toxische blootstellingen 2,5x boven de maximaal aanbevolen dosis voor mensen (MRHD) van 20 mg aficamten op basis van de AUC. Er werden geen met aficamten geassocieerde bijwerkingen op de foetale groei of foetale externe of viscerale variaties waargenomen bij blootstellingen 1,9x boven de MRHD op basis van de AUC.
Wanneer aficamten oraal werd toegediend in een onderzoek naar de embryofoetale toxiciteit bij konijnen, werden verhogingen in het aantal late resorpties waargenomen bij maternale toxische blootstellingen onder de MRHD. Als zodanig wordt dit onderzoek als onvoldoende beschouwd.
In een pre- en postnataal ontwikkelingsonderzoek werd aficamten toegediend aan moederratten in doses tot 6 mg/kg/dag tijdens de organogenese tot en met de bevalling en het spenen. Deze dosis gaf naar verwachting een blootstelling van ongeveer de MRHD. Bij 6 mg/kg/dag waren er verlagingen van het lichaamsgewicht van de moeder, een verhoogd hartgewicht, een vermindering van de levensvatbaarheidsindex bij de jongen, een afname van het gemiddelde lichaamsgewicht van de groep, vermoede uitdroging, afwezigheid van een melkband en een gebogen staart. Bij de NOAEL van 1,5 mg/kg/dag waren er bij ratten geen maternale effecten en geen effecten bij de nakomelingen op geslachtsrijpheid, neurologisch gedrag of reproductieve-functieparameters. Bij deze doses werd geen geneesmiddelgerelateerd bewijs van teratogeen potentieel waargenomen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Microkristallijne cellulose (E 460(i))
Mannitol (E 421)
Croscarmellosenatrium (E 468)
Hydroxypropylcellulose (E 463)
Natriumlaurylsulfaat
Magnesiumstearaat (E 470b)
Filmomhulling
Macrogol-poly(vinylalcohol)-entcopolymeer (E 1209) Talk (E 553b)
Titaniumdioxide (E 171)
Glycerolmonocaprylocapraat type 1 (E 471) Poly(vinylalcohol) (E 1203)
Indigokarmijn-aluminiumlak (E 132)
Karmijn (E 120)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
36 maanden
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren beneden 30 °C.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Blisterverpakking van polyvinylchloride (PVC)/aluminiumfolie met 14 filmomhulde tabletten.
Verpakkingsgrootten van 14, 28 of 98 tabletten.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Cytokinetics (Ireland) Limited
45 Mespil Rd.
Dublin D04 W2F1
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/25/2014/001-012
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 12 februari 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
