SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Maviret
Maviret 100 mg / 40 mg filmomhulde tabletten
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Maviret 100 mg / 40 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke filmomhulde tablet bevat 100 mg glecaprevir en 40 mg pibrentasvir.
Hulpstof met bekend effect
Elke filmomhulde tablet bevat 7,48 mg lactose (als monohydraat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet).
Roze, langwerpige, biconvexe filmomhulde tablet met een afmeting van 18,8 mm x 10,0 mm, aan de ene zijde gemarkeerd met "NXT".
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Maviret is geïndiceerd voor de behandeling van acute en chronische infectie met het hepatitis C-virus (HCV) bij volwassenen en kinderen vanaf 3 jaar (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Maviret moet worden gestart en gecontroleerd door een arts die ervaren is in de behandeling van patiënten met HCV-infectie.
Dosering
Volwassenen en adolescenten vanaf 12 jaar of kinderen met een gewicht van minstens 45 kg De aanbevolen dosering Maviret is 300 mg/120 mg (drie 100 mg/40 mg tabletten), oraal ingenomen, tegelijk, eenmaal daags met voedsel (zie rubriek 5.2).
De aanbevolen behandelduur met Maviret voor met HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 geïnfecteerde patiënten met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) staat in tabel 1 en tabel 2.
Tabel 1: Aanbevolen behandelduur met Maviret voor patiënten zonder voorafgaande HCV-behandelinga
| Genotype | Aanbevolen behandelduur | |
| Geen cirrose | Cirrose | |
| GT 1, 2, 3, 4, 5, 6 | 8 weken | 8 weken |
a. Patiënten die geen behandeling voor de huidige infectie hebben gekregen
Tabel 2: Aanbevolen behandelduur met Maviret voor patiënten waarbij eerdere behandeling met pegIFN + ribavirine +/- sofosbuvir, of sofosbuvir + ribavirine heeft gefaalda
| Genotype | Aanbevolen behandelduur | |
| Geen cirrose | Cirrose | |
| GT 1, 2, 4-6 | 8 weken | 12 weken |
| GT 3 | 16 weken | 16 weken |
a. Patiënten bij wie de behandeling voor de huidige infectie heeft gefaald
Bij patiënten bij wie eerdere behandeling met een NS3/4A- en/of een NS5A-remmer heeft gefaald, zie rubriek 4.4.
Gemiste dosis
Als er een dosis Maviret is overgeslagen, kan de voorgeschreven dosis binnen 18 uur na het gebruikelijke tijdstip alsnog worden ingenomen. Als er meer dan 18 uur zijn verstreken sinds het gebruikelijke tijdstip waarop Maviret wordt ingenomen, mag de overgeslagen dosis niet meer worden ingenomen en moet de patiënt de volgende dosis op het gebruikelijke tijdstip innemen. Patiënten moeten de instructie krijgen geen dubbele dosis in te nemen.
Als de patiënt binnen 3 uur na inname braakt, moet nog een dosis Maviret worden ingenomen. Als de patiënt meer dan 3 uur na inname braakt, is een extra dosis Maviret niet nodig.
Ouderen
Bij oudere patiënten is dosisaanpassing van Maviret niet noodzakelijk (zie rubrieken 5.1 en 5.2).
Nierfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van Maviret nodig voor patiënten met een nierfunctiestoornis, ongeacht de mate daarvan, inclusief patiënten die dialyse krijgen (zie rubrieken 5.1 en 5.2).
Lever functiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van Maviret nodig voor patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A). Maviret wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B) en is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.3, 4.4 en 5.2).
Patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan
Een behandelduur van 12 weken werd beoordeeld en is aanbevolen bij patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan met of zonder cirrose (zie rubriek 5.1). Een behandelduur van 16 weken moet worden overwogen bij met genotype 3 geïnfecteerde patiënten die reeds eerder zijn behandeld met pegIFN + ribavirine +/- sofosbuvir, of sofosbuvir + ribavirine.
Patiënten met een gelijktijdige infectie met hiv-1
Volg de doseringsaanbevelingen in tabel 1 en 2. Voor doseringsaanbevelingen met middelen tegen het hiv virus, zie rubriek 4.5.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret bij kinderen jonger dan 3 jaar of met een gewicht minder dan 12 kg zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Maviret omhuld granulaat is bedoeld voor kinderen van 3 tot 12 jaar met een gewicht van 12 tot 45 kg. Raadpleeg de Samenvatting van de Productkenmerken van Maviret omhuld granulaat in sachets voor dosering op basis van lichaamsgewicht. Omdat de preparaten verschillende farmacokinetische profielen hebben, zijn de tabletten en het omhuld granulaat niet onderling uitwisselbaar. Daarom is een volledige behandeling met hetzelfde preparaat vereist (zie rubriek 5.2).
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik.
Patiënten moeten de instructie krijgen om tabletten in hun geheel door te slikken met voedsel en de tabletten niet te kauwen, fijn te maken of te breken, omdat het de biologische beschikbaarheid van de middelen kan veranderen (zie rubriek 5.2).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.2).
Gelijktijdig gebruik met atazanavir bevattende middelen, atorvastatine, simvastatine, dabigatranetexilaat, producten die ethinylestradiol bevatten, sterke P-gp- en CYP3A-inductoren (bijv. rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid (Hypericum perforatum), fenobarbital, fenytoïne en primidon) (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Hepatitis B-virusreactivatie
Gevallen van reactivatie van het hepatitis B-virus (HBV), waarvan enkele fataal, zijn gemeld gedurende of na behandeling met direct werkende antivirale middelen. Voorafgaand aan de behandeling dienen alle patiënten op HBV gescreend te worden. Patiënten met een HBV-HCV-co-infectie lopen risico op HBV-reactivatie en dienen daarom gecontroleerd en behandeld te worden volgens de huidige klinische richtlijnen.
Leverfunctiestoornis
Maviret wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B) en is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.2, 4.3 en 5.2).
Patiënten bij wie eerdere behandeling met een NS3/4A- en/of een NS5A-remmer heeft gefaald.
In de studies MAGELLAN-1 en B16-439 werden met genotype 1 geïnfecteerde patiënten (en een zeer beperkt aantal patiënten met genotype 4-infectie) bestudeerd bij wie eerdere behandeling heeft gefaald op regimes die resistentie kunnen veroorzaken tegen glecaprevir/pibrentasvir (rubriek 5.1). Het risico op falen was, zoals verwacht, het hoogst bij degenen die aan beide klassen waren blootgesteld. Een resistentiealgoritme dat het risico op falen op grond van resistentie bij aanvang van de behandeling kan voorspellen, is nog niet vastgesteld. Een accumulatie van resistentie tegen twee klassen was een algemene bevinding bij patiënten bij wie herbehandeling met glecaprevir/pibrentasvir in MAGELLAN-1 heeft gefaald. Er zijn geen herbehandelingsdata beschikbaar voor patiënten met genotype 2-, 3-, 5- of 6-infectie. Maviret wordt niet aanbevolen voor de herbehandeling van patiënten die eerder zijn blootgesteld aan NS3/4A- en/of NS5A-remmers.
Geneesmiddeleninteracties
Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen met sommige geneesmiddelen, zoals weergegeven in rubriek 4.5.
Gebruik bij diabetespatiënten
Na start van een HCV-behandeling met direct werkende antivirale middelen kan bij diabetici een verbetering van de bloedsuikerregulatie optreden, wat mogelijk leidt tot symptomatische
hypoglykemie. De bloedsuikerspiegels van diabetespatiënten die beginnen met een behandeling met direct werkende antivirale middelen moeten nauwlettend in de gaten worden gehouden, vooral tijdens de eerste drie maanden, en indien nodig moet de diabetesmedicatie worden aangepast. Wanneer een behandeling met direct werkende antivirale middelen wordt gestart, moet de arts die verantwoordelijk is voor de diabeteszorg van de patiënt, worden geïnformeerd.
Lactose
Maviret bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactose malabsorptie dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen "natriumvrij" is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Mogelijke effecten van Maviret op andere geneesmiddelen
Glecaprevir en pibrentasvir zijn remmers van P-glycoproteïne (P-gp), borstkankerresistentie-eiwit (breast cancer resistance protein; BCRP) en organisch aniontransporterend polypeptide (OATP) 1B1/3. Gelijktijdige toediening met Maviret kan de plasmaconcentraties verhogen van geneesmiddelen die substraten zijn van P-gp (bijvoorbeeld dabigatranetexilaat, digoxine), BCRP (bijvoorbeeld rosuvastatine), of OATP1B1/3 (bijvoorbeeld atorvastatine, lovastatine, pravastatine, rosuvastatine, simvastatine). Zie tabel 3 voor specifieke aanbevelingen over interacties met gevoelige substraten van P-gp, BCRP en OATP1B1/3. Voor andere P-gp-, BCRP-, of OATP1B1/3-substraten kan dosisaanpassing nodig zijn.
Glecaprevir en pibrentasvir zijn zwakke remmers van cytochroom-P450 (CYP) 3A en uridineglucuronosyltransferase (UGT) 1A1 in vivo. Klinisch significante toenames in blootstelling zijn niet waargenomen voor gevoelige substraten van CYP3A (midazolam, felodipine) of UGT1A1 (raltegravir) wanneer deze met Maviret worden toegediend.
Zowel glecaprevir als pibrentasvir remt de galzoutexportpomp (BSEP) in vitro.
Significante remming van CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, UGT1A6, UGT1A9, UGT1A4, UGT2B7, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 of MATE2K wordt niet verwacht.
Patiënten behandeld met vitamine K-antagonisten
Het nauwgezet controleren van de International Normalised Ratio (INR)-waarden wordt aanbevolen, omdat de leverfunctie kan veranderen tijdens de behandeling met Maviret.
Mogelijke effecten van andere geneesmiddelen op Maviret
Gebruik met sterke P-gp-/CYP3A-inductoren
Geneesmiddelen die sterke P-gp-/CYP3A-inductoren zijn (bijv. rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid (Hypericum perforatum), fenobarbital, fenytoïne en primidon), kunnen de plasmaconcentraties van glecaprevir of pibrentasvir significant verlagen en kunnen leiden tot een verminderd therapeutisch effect van Maviret of verlies van virologische respons. Gelijktijdige toediening van dit type geneesmiddelen met Maviret is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die matige P-gp-/CYP3A-inductoren zijn, kan de plasmaconcentraties van glecaprevir en pibrentasvir verlagen (bijv. oxcarbazepine, eslicarbazepine,
lumacaftor, crizotinib). Gelijktijdige toediening van matige inductoren wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Glecaprevir en pibrentasvir zijn substraten van de effluxtransporters P-gp- en/of BCRP. Glecaprevir is ook een substraat van de hepatische opnametransporter OATP1B1/3. Gelijktijdige toediening van Maviret met geneesmiddelen die P-gp en BCRP remmen (bijv. ciclosporine, cobicistat, dronedaron, itraconazol, ketoconazol, ritonavir) kan de eliminatie van glecaprevir of pibrentasvir vertragen en daardoor de plasmablootstelling van de antivirale middelen verhogen. Geneesmiddelen die OATP1B1/3 remmen (bijv. elvitegravir, ciclosporine, darunavir, lopinavir), verhogen de systemische concentraties van glecaprevir.
Vastgestelde en andere mogelijke geneesmiddeleninteracties
In tabel 3 staat het least squares mean ratio-effect (90%-betrouwbaarheidsinterval) op de concentratie van Maviret en enkele veelvoorkomende gelijktijdig toegediende geneesmiddelen. De richting van de pijl geeft de richting aan van de verandering in blootstelling (Cmax, AUC en Cmin) aan glecaprevir, pibrentasvir en het gelijktijdig toegediende geneesmiddel (↑ = toename (meer dan 25%), ↓ = afname (meer dan 20%), ↔ = geen verandering (gelijk aan of minder dan 20% afname of 25% toename)). Dit is geen volledige lijst. Alle interactiestudies werden uitgevoerd bij volwassenen.
Tabel 3: Interacties tussen Maviret en andere geneesmiddelen
Geneesmiddel per therapeutisch gebied/mogelijk interactie-mechanisme | Effect op concentraties geneesmiddel | Cmax | AUC | Cmin | Klinische opmerkingen | |
| ANGIOTENSINE-II-RECEPTORBLOKKERS | ||||||
Losartan 50 mg enkelvoudige dosis | ↑ losartan | 2,51 (2,00-3,15) | 1,56 (1,28-1,89) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. | |
| ↑ losartan-carboxylzuur | 2,18 (1,88-2,53) | ↔ | -- | |||
Valsartan 80 mg enkelvoudige dosis (Remming van OATP1B1/3) | ↑ valsartan | 1,36 (1,17-1,58) | 1,31 (1,16-1,49) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. | |
| ANTIARITMICA | |||||
Digoxine 0,5 mg enkelvoudige dosis (Remming van P-gp) | ↑ digoxine | 1,72 (1,45-2,04) | 1,48 (1,40-1,57) | -- | Voorzichtigheid en monitoring van de therapeutische concentratie van digoxine worden aanbevolen. |
| ANTICOAGULANTIA | |||||
Dabigatranetexilaa t 150 mg enkelvoudige dosis (Remming van P-gp) | ↑ dabigatran | 2,05 (1,72-2,44) | 2,38 (2,11-2,70) | -- | Gelijktijdig gebruik is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
| ANTICONVULSIVA | |||||
Carbamazepine 200 mg tweemaal daags (Inductie van P-gp/CYP3A) | ↓ glecaprevir | 0,33 (0,27-0,41) | 0,34 (0,28-0,40) | -- | Gelijktijdige toediening kan leiden tot verminderd therapeutisch effect van Maviret en is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
| ↓ pibrentasvir | 0,50 (0,42-0,59) | 0,49 (0,43-0,55) | -- | ||
| Fenytoïne, fenobarbital, primidon | Niet onderzocht. Verwachting: ↓ glecaprevir en ↓ pibrentasvir | ||||
| ANTIMYCOBACTERIËLE MIDDELEN | |||||
Rifampicine 600 mg enkelvoudige dosis (Remming van OATP1B1/3) | ↑ glecaprevir | 6,52 (5,06-8,41) | 8,55 (7,01-10,4) | -- | Gelijktijdig gebruik is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | -- | ||
Rifampicine 600 mg eenmaal daagsa (Inductie van P-gp/BCRP/CYP3 A) | ↓ glecaprevir | 0,14 (0,11-0,19) | 0,12 (0,09-0,15) | -- | |
| ↓ pibrentasvir | 0,17 (0,14-0,20) | 0,13 (0,11-0,15) | -- | ||
| PRODUCTEN MET ETHINYLESTRADIOL | |||||
Ethinylestradiol (EE)/norgestimaat 35 µg/250 µg eenmaal daags | ↑ EE | 1,31 (1,24-1,38) | 1,28 (1,23-1,32) | 1,38 (1,25-1,52) | Gelijktijdige toediening van Maviret met producten met ethinylestradiol is gecontra-indiceerd vanwege het risico op ALAT-verhogingen (zie rubriek 4.3). |
↑ norelgestromi n | ↔ | 1,44 (1,34-1,54) | 1,45 (1,33-1,58) | ||
| ↑ norgestrel | 1,54 (1,34-1,76) | 1,63 (1,50-1,76) | 1,75 (1,62-1,89) | ||
| EE/levonorgestrel | ↑ EE | 1,30 (1,18-1,44) | 1,40 (1,33-1,48) | 1,56 (1,41-1,72) | |
| 20 µg/100 µg eenmaal daags | ↑ norgestrel | 1,37 (1,23-1,52) | 1,68 (1,57-1,80) | 1,77 (1,58-1,98) | Geen dosisaanpassing nodig bij levonorgestrel, norethindron of norgestimaat als anticonceptief progestageen. |
| KRUIDENGENEESMIDDELEN | |||||
Sint-janskruid (Hypericum perforatum) (Inductie van P-gp/CYP3A) | Niet onderzocht. Verwachting: ↓ glecaprevir en ↓ pibrentasvir | Gelijktijdige toediening kan leiden tot verminderd therapeutisch effect van Maviret en is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). | |||
| HIV-ANTIVIRALE MIDDELEN | |||||
Atazanavir + ritonavir 300/100 mg eenmaal daagsb | ↑ glecaprevir | ≥4,06 (3,15-5,23) | ≥6,53 (5,24-8,14) | ≥14,3 (9,85-20,7) | Gelijktijdige toediening met atazanavir is gecontra-indiceerd vanwege het risico op ALAT-verhogingen (zie rubriek 4.3). |
| ↑ pibrentasvir | ≥1,29 (1,15-1,45) | ≥1,64 (1,48-1,82) | ≥2,29 (1,95-2,68) | ||
Darunavir + ritonavir 800/100 mg eenmaal daags | ↑ glecaprevir | 3,09 (2,26-4,20) | 4,97 (3,62-6,84) | 8,24 (4,40-15,4) | Gelijktijdige toediening met darunavir wordt niet aanbevolen. |
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | 1,66 (1,25, 2,21) | ||
Efavirenz/ emtricitabine/ tenofovir- disoproxilfumaraa t 600/200/300 mg eenmaal daags | ↑ tenofovir | ↔ | 1,29 (1,23-1,35) | 1,38 (1,31-1,46) | Gelijktijdige toediening met efavirenz kan leiden tot een verminderd therapeutisch effect van Maviret en wordt niet aanbevolen. Er worden geen klinisch significante interacties met tenofovirdisoprox ilfumaraat verwacht. |
| Het effect van efavirenz/emtricitabine/tenofovir-disoproxilfumaraat op glecaprevir en pibrentasvir is niet direct in deze studie gekwantificeerd, maar de blootstelling aan glecaprevir en pibrentasvir was aanzienlijk lager dan in historische controles. | |||||
| Elvitegravir/ cobicistat/ emtricitabine/ | ↔ tenofovir | ↔ | ↔ | ↔ | Geen dosisaanpassing nodig. |
| ↑ glecaprevir | 2,50 (2,08-3,00) | 3,05 | 4,58 (3,15-6,65) | ||
tenofovir- alafenamide (P-gp-, BCRP- en OATP-remming door cobicistat, OATP-remming door elvitegravir) | (2,55-3,64) | ||||
| ↑ pibrentasvir | ↔ | 1,57 (1,39-1,76) | 1,89 (1,63-2,19) | ||
| Lopinavir/ritonavi r 400/100 mg tweemaal daags | ↑ glecaprevir | 2,55 (1,84-3,52) | 4,38 (3,02-6,36) | 18,6 (10,4-33,5) | Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen. |
| ↑ pibrentasvir | 1,40 (1,17-1,67) | 2,46 (2,07-2,92) | 5,24 (4,18-6,58) | ||
Raltegravir 400 mg tweemaal daags (Remming van UGT1A1) | ↑ raltegravir | 1,34 (0,89-1,98) | 1,47 (1,15-1,87) | 2,64 (1,42-4,91) | Geen dosisaanpassing nodig. |
| HCV-ANTIVIRALE MIDDELEN | |||||
Sofosbuvir 400 mg enkelvoudige dosis (P-gp-/BCRP-remming) | ↑ sofosbuvir | 1,66 (1,23-2,22) | 2,25 (1,86-2,72) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. |
| ↑ GS-331007 | ↔ | ↔ | 1,85 (1,67-2,04) | ||
↔ glecaprevir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
| HMG-CoA-REDUCTASEREMMERS | |||||
Atorvastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP, CYP3A) | ↑ atorvastatine | 22,0 (16,4-29,5) | 8,28 (6,06-11,3) | -- | Gelijktijdige toediening met atorvastatine en simvastatine is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
Simvastatine 5 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP) | ↑ simvastatine | 1,99 (1,60-2,48) | 2,32 (1,93-2,79) | -- | |
↑ simvastatine-zuur | 10,7 (7,88-14,6) | 4,48 (3,11-6,46) | -- | ||
Lovastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP) | ↑ lovastatine | ↔ | 1,70 (1,40-2,06) | -- | Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen. Bij gebruik mag de dosis lovastatine niet hoger zijn dan 20 mg/dag en moeten patiënten worden gecontroleerd. |
↑ lovastatinezu ur | 5,73 (4,65-7,07) | 4,10 (3,45-4,87) | -- | ||
Pravastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3) | ↑ pravastatine | 2,23 (1,87-2,65) | 2,30 (1,91-2,76) | -- | Voorzichtigheid wordt aanbevolen. De dosis pravastatine mag niet hoger zijn dan 20 mg per dag en de dosis rosuvastatine mag niet hoger zijn dan 5 mg per dag. |
Rosuvastatine 5 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, BCRP) | ↑ rosuvastatine | 5,62 (4,80-6,59) | 2,15 (1,88-2,46) | -- | |
| Fluvastatine, pitavastatine | Niet onderzocht. Verwachting: ↑ fluvastatine en ↑ pitavastatine | Interacties met fluvastatine en pitavastatine zijn waarschijnlijk en bij de combinatie is voorzichtigheid geboden. Een lage dosis van de statine wordt aanbevolen bij de start van de DAA-behandeling. | |||
| IMMUNOSUPPRESSIVA | |||||
Ciclosporine 100 mg enkelvoudige dosis | ↑ glecaprevirc | 1,30 (0,95-1,78) | 1,37 (1,13-1,66) | 1,34 (1,12-1,60) | Maviret wordt niet aanbevolen voor toepassing bij patiënten die stabiele doses ciclosporine > 100 mg per dag nodig hebben. Indien de combinatie onvermijdbaar is, kan het gebruik met nauwlettende klinische monitoring worden overwogen als het voordeel opweegt tegen het risico. |
| ↑ pibrentasvir | ↔ | ↔ | 1,26 (1,15-1,37) | ||
Ciclosporine 400 mg enkelvoudige dosis | ↑ glecaprevir | 4,51 (3,63-6,05) | 5,08 (4,11-6,29) | -- | |
| ↑ pibrentasvir | ↔ | 1,93 (1,78-2,09) | -- | ||
Tacrolimus 1 mg enkelvoudige dosis (CYP3A4- en P-gp-remming) | ↑ tacrolimus | 1,50 (1,24-1,82) | 1,45 (1,24-1,70) | -- | De combinatie van Maviret met tacrolimus moet met voorzichtigheid worden gebruikt. Een toename van blootstelling aan tacrolimus wordt verwacht. Een therapeutic drug monitoring wordt |
↔ glecaprevir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
| daarom aanbevolen met een dosisaanpassing als gevolg. | ||||||
| PROTONPOMPREMMERS | ||||||
Omeprazol 20 mg eenmaal daags (Verhoogt maag-pH-waarde) | ↓ glecaprevir | 0,78 (0,60-1,00) | 0,71 (0,58-0,86) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. | |
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | -- | |||
Omeprazol 40 mg eenmaal daags (1 uur voor ontbijt) | ↓ glecaprevir | 0,36 (0,21-0,59) | 0,49 (0,35-0,68) | -- | ||
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | -- | |||
Omeprazol 40 mg eenmaal daags (’s avonds zonder voedsel) | ↓ glecaprevir | 0,54 (0,44-0,65) | 0,51 (0,45-0,59) | -- | ||
↔ pibrentasvir | ↔ | ↔ | -- | |||
| VITAMINE K-ANTAGONISTEN | ||||||
| Vitamine K-antagonisten | Niet onderzocht. | Nauwgezet controleren van de INR wordt aanbevolen bij alle vitamine K-antagonisten. Dit in verband met veranderingen in de leverfunctie die ontstaan tijdens behandeling met Maviret. | ||||
DAA = direct werkend antiviraal middel
a. Effect van rifampicine op glecaprevir en pibrentasvir 24 uur na laatste dosis rifampicine. b. Er is een effect van atazanavir en ritonavir op de eerste dosis glecaprevir en pibrentasvir gemeld. c. Met HCV geïnfecteerde transplantatiepatiënten die per dag een mediane dosis van 100 mg ciclosporine kregen, hadden tot een factor 2,4 verhoogde blootstellingen van glecaprevir ten opzichte van degenen die geen ciclosporine kregen.
Additionele geneesmiddeleninteractiestudies werden uitgevoerd met de volgende geneesmiddelen en deze toonden geen klinisch significante interacties tussen Maviret en: abacavir, amlodipine, buprenorfine, cafeïne, dextromethorfan, dolutegravir, emtricitabine, felodipine, lamivudine, lamotrigine, methadon, midazolam, naloxon, norethindron of andere anticonceptiva met alleen progestine, rilpivirine, tenofoviralafenamide en tolbutamide.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van glecaprevir of pibrentasvir bij zwangere vrouwen.
De resultaten van onderzoek bij ratten/muizen met glecaprevir of pibrentasvir duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit. Maternale toxiciteit in samenhang met
embryofoetaal verlies is waargenomen bij konijnen met glecaprevir waardoor glecaprevir niet bij klinische blootstellingen bij deze diersoort kon worden beoordeeld (zie rubriek 5.3).Uit voorzorg wordt gebruik van Maviret tijdens de zwangerschap niet aanbevolen.
Borstvoeding
Het is niet bekend of glecaprevir of pibrentasvir in de moedermelk wordt uitgescheiden. Uit beschikbare farmacokinetische gegevens bij dieren blijkt dat glecaprevir en pibrentasvir in melk worden uitgescheiden (zie rubriek 5.3 voor bijzonderheden). Risico voor zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met Maviret moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van glecaprevir en/of pibrentasvir op de vruchtbaarheid bij mensen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op schadelijke effecten van glecaprevir of pibrentasvir op de vruchtbaarheid bij blootstellingen die hoger zijn dan de blootstelling bij mensen in de aanbevolen dosering (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Maviret heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
In gepoolde fase 2- en fase 3-klinische studies met volwassen proefpersonen die Maviret kregen voor een chronische HCV-infectie van genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6, waren de meest gemelde bijwerkingen (incidentie ≥ 10%) hoofdpijn en vermoeidheid. Minder dan 0,1% van de met Maviret behandelde proefpersonen had ernstige bijwerkingen (transiënte ischemische aanval (TIA)). Het percentage van de met Maviret behandelde proefpersonen dat wegens bijwerkingen permanent met de behandeling stopte was 0,1%.
In een klinische fase 3b-studie met volwassen proefpersonen die Maviret kregen voor een acute HCV-infectie van genotype 1, 2, 3 of 4, waren de meest gemelde bijwerkingen (incidentie ≥ 2%) vermoeidheid, asthenie en hoofdpijn, die elk bij < 4% van de proefpersonen werden gemeld. Geen van de met Maviret behandelde proefpersonen had een ernstige bijwerking en bij geen van de proefpersonen werd de behandeling wegens een bijwerking beëindigd.
Lijst met bijwerkingen in tabelvorm
De volgende bijwerkingen werden vastgesteld in fase 2- en fase 3-registratiestudies of na het in de handel brengen, bij volwassenen met een chronische HCV-infectie met of zonder cirrose die gedurende 8, 12 of 16 weken werden behandeld met Maviret (tabel 4). De bijwerkingen worden hierna genoemd per systeem-/orgaanklasse en frequentie. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, <1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), of zeer zelden (< 1/10.000) of niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 4: Met Maviret vastgestelde bijwerkingen
| Systeem-/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerkingen |
| Immuunsysteemaandoeningen | Soms | Angio-oedeem |
| Zenuwstelselaandoeningen | Zeer vaak | Hoofdpijn |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Diarree, misselijkheid |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Niet bekend | Pruritus |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Zeer vaak | Vermoeidheid |
| Vaak | Asthenie | |
| Onderzoeken | Vaak | Verhoging van het totale bilirubine |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Chronische HCV-infectie
Bijwerkingen bij proefpersonen met een ernstige nierfunctiestoornis onder wie patiënten die gedialyseerd worden
De veiligheid van Maviret bij proefpersonen met een chronische nierziekte (inclusief proefpersonen die gedialyseerd worden) en chronische HCV-infectie met genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) is bij EXPEDITION-4 (n=104) en EXPEDITION-5 (n=101) beoordeeld bij volwassenen. De meest voorkomende bijwerkingen bij proefpersonen met een ernstige nierfunctiestoornis waren pruritus (17%) en vermoeidheid (12%) in EXPEDITION-4 en pruritus (14,9%) in EXPEDITION-5.
Bijwerkingen bij proefpersonen met lever- of niertransplantatie
De veiligheid van Maviret werd beoordeeld in 100 volwassen patiënten die eerder een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan en chronische HCV-infectie met genotypen 1, 2, 3, 4 of 6 zonder cirrose hebben (MAGELLAN-2). Het algehele veiligheidsprofiel bij patiënten die een transplantatie hebben ondergaan was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel waargenomen bij proefpersonen in fase 2- en 3-studies. Bijwerkingen waargenomen bij meer dan of gelijk aan 5% van de proefpersonen die gedurende 12 weken Maviret toegediend kregen, waren hoofdpijn (17%), vermoeidheid (16%), misselijkheid (8%) en pruritus (7%).
Veiligheid bij HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen
Het algehele veiligheidsprofiel bij met HCV/hiv-1 geco-infecteerde volwassen proefpersonen (ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2) was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel waargenomen bij volwassen proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Pediatrische patiënten
Het veiligheidsprofiel van Maviret bij HCV-GT1-6 geïnfecteerde adolescenten is gebaseerd op gegevens uit een fase 2/3-open-label studie bij 47 proefpersonen van 12 tot < 18 jaar die werden behandeld met Maviret gedurende 8 tot 16 weken (DORA Deel 1). De waargenomen bijwerkingen waren vergelijkbaar met de bijwerkingen die werden waargenomen in klinische studies met Maviret bij volwassenen.
Verhoogde serumbilirubinewaarden
Verhogingen van het totale bilirubine tot minstens 2x de bovenste limiet van de normaalwaarde (BLN) zijn waargenomen bij 1,3% van de proefpersonen in verband met door glecaprevir gemedieerde remming van bilirubinetransporters en -metabolisme. De verhogingen van het bilirubine waren asymptomatisch, voorbijgaand en traden meestal vroeg in de behandeling op. Verhogingen van het
bilirubine waren over het algemeen indirect en gingen niet met verhogingen van het ALAT gepaard. Directe hyperbilirubinemie werd gemeld bij 0,3% van de proefpersonen.
Acute HCV-infectie
Over het algemeen kwam het veiligheidsprofiel dat is waargenomen bij proefpersonen met een acute HCV-infectie die met Maviret werden behandeld, overeen met het veiligheidsprofiel dat is waargenomen bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie. Er zijn geen nieuwe veiligheidsproblemen vastgesteld.
Veiligheid bij HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen
Het algemene veiligheidsprofiel bij met HCV/hiv-1 geco-infecteerde volwassen proefpersonen was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel dat is waargenomen bij volwassen proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Levertesten
Verhogingen van het totale bilirubine van meer dan 1,5x ULN zijn waargenomen bij 5,3% van de volwassen proefpersonen die met Maviret werden behandeld. Bij volwassen proefpersonen met een verhoging van het bilirubine was er niet gelijktijdig sprake van een verhoging van de ALAT- of ASAT-waarde of van symptomen van leverdecompensatie of leverfalen, en deze verhoging van het bilirubine heeft niet tot beëindiging van de behandeling geleid. Bij alle proefpersonen met een ALAT-waarde die bij aanvang van de behandeling hoger was dan 3x ULN, was deze waarde verbeterd bij het laatste bezoek in verband met de behandeling.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De hoogste gedocumenteerde doses die aan gezonde vrijwilligers zijn toegediend, zijn 1200 mg eenmaal daags gedurende 7 dagen voor glecaprevir en 600 mg eenmaal daags gedurende 10 dagen voor pibrentasvir. Asymptomatische serum-ALAT-verhogingen (> 5x ULN) zijn bij 1 op de 70 gezonde proefpersonen waargenomen na meermalige doses glecaprevir (700 mg of 800 mg) eenmaal daags gedurende ≥ 7 dagen. In geval van overdosering moet de patiënt worden gecontroleerd op eventuele tekenen en symptomen van toxiciteit (zie rubriek 4.8). Passende symptomatische behandeling moet onmiddellijk worden ingesteld. Glecaprevir en pibrentasvir worden niet in belangrijke mate door hemodialyse verwijderd.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antivirale middelen voor systemisch gebruik, direct werkende antivirale middelen, ATC-code: J05AP57.
Werkingsmechanisme
Maviret is een vaste dosiscombinatie van twee pangenotypische, direct werkende antivirale middelen, glecaprevir (NS3/4A-proteaseremmer) en pibrentasvir (NS5A-remmer), die op meerdere stappen in de levenscyclus van het HCV-virus aangrijpen.
Glecaprevir
Glecaprevir is een pangenotypische remmer van het HCV NS3/4A-protease, dat noodzakelijk is voor de proteolytische splitsing van het HCV-gecodeerde polyproteïne (in rijpe vormen van de eiwitten NS3, NS4A, NS4B, NS5A en NS5B) en is essentieel voor de virale replicatie.
Pibrentasvir
Pibrentasvir is een pangenotypische remmer van HCV NS5A, dat essentieel is voor de virus-RNA-replicatie en virionassemblage. Het werkingsmechanisme van pibrentasvir is gekarakteriseerd op basis van antivirale activiteit in celkweken en drug resistance mapping studies.
Antivirale activiteit
De EC50-waarden van glecaprevir en pibrentasvir tegen replicons met volledige lengte of chimerische replicons die coderen voor NS3 of NS5A van laboratoriumstammen staan in tabel 5.
Tabel 5: Activiteit van glecaprevir en pibrentasvir tegen repliconcellijnen met HCV-genotype 1-
| HCV-subtype | Glecaprevir EC50, nM | Pibrentasvir EC50, nM |
| 1a | 0,85 | 0,0018 |
| 1b | 0,94 | 0,0043 |
| 2a | 2,2 | 0,0023 |
| 2b | 4,6 | 0,0019 |
| 3a | 1,9 | 0,0021 |
| 4a | 2,8 | 0,0019 |
| 5a | N.B. | 0,0014 |
| 6a | 0,86 | 0,0028 |
N.B. = niet beschikbaar
De in-vitro-activiteit van glecaprevir is ook in een biochemische bepaling onderzocht, met vergelijkbare lage IC50-waarden bij verschillende genotypes.
EC50-waarden van glecaprevir en pibrentasvir tegen chimerische replicons die coderen voor NS3 of NS5A uit klinische isolaten staan in tabel 6.
Tabel 6: Activiteit van glecaprevir en pibrentasvir tegen kortdurende replicons die NS3 of NS5A uit klinische isolaten van HCV-genotype 1-6 bevatten
| HCV-subtype | Glecaprevir | Pibrentasvir | ||
Aantal klinische isolaten | Mediane EC50, nM (bereik) | Aantal klinische isolaten | Mediane EC50, nM (bereik) | |
| 1a | 11 | 0,08 (0,05 – 0,12) | 11 | 0,0009 (0,0006 – 0,0017) |
| 1b | 9 | 0,29 (0,20 – 0,68) | 8 | 0,0027 (0,0014 – 0,0035) |
| 2a | 4 | 1,6 (0,66 – 1,9) | 6 | 0,0009 (0,0005 – 0,0019) |
| 2b | 4 | 2,2 (1,4 – 3,2) | 11 | 0,0013 (0,0011 – 0,0019) |
| 3a | 2 | 2,3 (0,71 – 3,8) | 14 | 0,0007 (0,0005 – 0,0017) |
| 4a | 6 | 0,41 (0,31 – 0,55) | 8 | 0,0005 (0,0003 – 0,0013) |
| 4b | N.B. | N.B. | 3 | 0,0012 (0,0005 – 0,0018) |
| 4d | 3 | 0,17 (0,13 – 0,25) | 7 | 0,0014 (0,0010 – 0,0018) |
| 5a | 1 | 0,12 | 1 | 0,0011 |
| 6a | N.B. | N.B. | 3 | 0,0007 (0,0006 – 0,0010) |
| 6e | N.B. | N.B. | 1 | 0,0008 |
| 6p | N.B. | N.B. | 1 | 0,0005 |
NB = niet beschikbaar
Resistentie
In celkweken
Aminozuursubstituties in NS3 of NS5A die in celkweken zijn geselecteerd of die belangrijk zijn voor de remmerklasse zijn fenotypisch gekarakteriseerd in replicons.
Substituties die belangrijk zijn voor de HCV-proteaseremmerklasse op positie 36, 43, 54, 55, 56, 155, 166 of 170 in NS3 hadden geen invloed op de activiteit van glecaprevir. Substituties op aminozuurpositie 168 in NS3 hadden geen invloed in genotype 2, terwijl sommige substituties op positie 168 de gevoeligheid voor glecaprevir met maximaal factor 55 verminderden (genotype 1, 3, 4), of de gevoeligheid verminderden met factor > 100 (genotype 6). Sommige substituties op positie 156 verminderden de gevoeligheid voor glecaprevir (genotype 1 tot 4) met factor > 100. Substituties op aminozuurpositie 80 verminderden niet de gevoeligheid voor glecaprevir behalve Q80R in genotype 3a, die de gevoeligheid voor glecaprevir met een factor 21 verminderde.
Eenmalige substituties die belangrijk zijn voor de NS5A-remmerklasse op positie 24, 28, 30, 31, 58, 92 of 93 in NS5A in genotype 1 tot 6 hadden geen invloed op de activiteit van pibrentasvir. Specifiek in genotype 3a had A30K of Y93H geen invloed op de activiteit van pibrentasvir. Sommige combinaties van substituties in genotype 1a en 3a (waaronder A30K+Y93H in genotype 3a) gaven een vermindering van de gevoeligheid voor pibrentasvir te zien. In genotype 3b replicon, verminderde de aanwezigheid van natuurlijk voorkomende polymorfismen K30 en M31 in NS5A de gevoeligheid voor pibrentasvir met een factor 24 in vergelijking met de activiteit van pibrentasvir bij genotype 3a replicon.
In klinische onderzoeken met proefpersonen met een chronische HCV-infectie
Studies bij niet eerder behandelde en eerder met peginterferon (pegIFN), ribavirine (RBV) en/of sofosbuvir behandelde volwassen proefpersonen met of zonder cirrose
Tweeëntwintig van de ongeveer 2.300 proefpersonen die 8, 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld in klinische fase 2- en 3-registratiestudies hadden virologisch falen (2 met genotype 1-, 2 met genotype 2-, 18 met genotype 3-infectie).
Van de 2 met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen bij wie virologisch falen optrad, had er één tijdens de behandeling optredende substituties A156V in NS3 en Q30R/L31M/H58D in NS5A, en had er één Q30R/H58D (terwijl Y93N aanwezig was bij aanvang en na de behandeling) in NS5A.
Bij de 2 met genotype 2 geïnfecteerde proefpersonen werden er tijdens de behandeling geen optredende substituties waargenomen in NS3 of NS5A (het M31-polymorfisme in NS5A was bij beide proefpersonen bij aanvang en na de behandeling aanwezig).
Van de 18 met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen die 8, 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld en bij wie virologisch falen optrad, werden bij 11 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3-substituties Y56H/N, Q80K/R, A156G of Q168L/R waargenomen. A166S of Q168R waren bij 5 proefpersonen bij aanvang en na de behandeling aanwezig. Tijdens de behandeling optredende NS5A-substituties M28G, A30G/K, L31F, P58T of Y93H werden waargenomen bij 16 proefpersonen, en 13 proefpersonen hadden A30K (n=9) of Y93H (n=5) bij aanvang en na de behandeling.
Studies bij volwassen proefpersonen met of zonder gecompenseerde cirrose die eerder met NS3/4A-proteaseremmers en/of NS5A-remmers waren behandeld
Tien van 113 proefpersonen die in de MAGELLAN-1-studie gedurende 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld, kregen virologisch falen. Van de 10 met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen met virologisch falen werden er bij 7 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3-substituties V36A/M, R155K/T, A156G/T/V of D168A/T waargenomen. Vijf van de 10 hadden combinaties van V36M, Y56H, R155K/T of D168A/E in NS3 bij aanvang en na de behandeling. Alle met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen met virologisch falen hadden één of meer NS5A-substituties L/M28M/T/V, Q30E/G/H/K/L/R, L31M, P32-deletie, H58C/D of Y93H bij aanvang; daarnaast werden bij 7 van de proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS5A-substituties M28A/G, P29Q/R, Q30K, H58D of Y93H waargenomen op het moment van falen.
Bij 13 van de 177 proefpersonen met een chronische HCV‑infectie met genotype 1 (bij alle gevallen van virologisch falen was sprake van een genotype 1a‑infectie) die eerder waren behandeld met NS5A‑remmers + SOF en in studie B16‑439 gedurende 12 weken (9 van de 13) of 16 weken (4 van de
- 13) werden behandeld met Maviret trad virologisch falen op. Onder de 13 gevallen van virologisch falen werden bij 4 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3‑substituties waargenomen op het moment van falen: A156V (n=2) of R155W + A156G (n=2), 3 van deze 4 proefpersonen hadden tevens Q80K bij aanvang en op het moment van falen. Bij 12 van de 13 gevallen van virologisch falen werden één of meer NS5A‑polymorfismen gedetecteerd bij de kenmerkende aminozuurposities (M28V/T, Q30E/H/N/R, L31M/V, H58D, E62D/Q of Y93H/N) bij aanvang, en bij 10 van de 13 gevallen werden aanvullende NS5A‑substituties (M28A/S/T (n=3), Q30N (n=1), L31M/V (n=2), P32del (n=1), H58D (n=4), E62D (n=1)) ontwikkeld op het moment van het falen van de behandeling.
In klinische onderzoeken met proefpersonen met een acute HCV-infectie
Bij proefpersonen die gedurende 8 weken in de klinische fase 3b-studie (M20-350) met Maviret werden behandeld, hadden polymorfismen in NS3 en/of NS5A bij aanvang van de behandeling geen effect op de uitkomst van de behandeling; bij geen van de proefpersonen is virologisch falen opgetreden.
Effect van HCV-aminozuurpolymorfismen bij aanvang van de behandeling op het behandelresultaat
Een gepoolde analyse van niet eerder behandelde patiënten en eerder met gepegyleerd interferon, ribavirine en/of sofosbuvir behandelde volwassen proefpersonen met een chronische HCV-infectie die Maviret ontvingen in klinische fase 2- en 3-studies is verricht om het verband te onderzoeken tussen polymorfismen bij aanvang van de behandeling en het behandelresultaat en om de substituties te beschrijven die bij virologisch falen werden gezien. Polymorfismen bij aanvang zijn met next-generation sequencing beoordeeld ten opzichte van een subtypespecifieke referentiesequentie op aminozuurpositie 155, 156 en 168 in NS3, en 24, 28, 30, 31, 58, 92 en 93 in NS5A bij een detectielimiet van 15%. Polymorfismen bij aanvang in NS3 zijn gedetecteerd in 1,1% (9/845), 0,8% (3/398), 1,6% (10/613), 1,2% (2/164), 41,9% (13/31) en 2,9% (1/34) van de met respectievelijk HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 en 6 geïnfecteerde proefpersonen. Polymorfismen bij aanvang in NS5A zijn gedetecteerd in 26,8% (225/841), 79,8% (331/415), 22,1% (136/615), 49,7% (80/161), 12,9% (4/31) en 54,1% (20/37) van de met respectievelijk HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 en 6 geïnfecteerde proefpersonen.
Genotype 1, 2, 4, 5 en 6: Polymorfismen bij aanvang in genotype 1, 2, 4, 5 en 6 hadden geen invloed op het behandelresultaat.
Genotype 3: Voor proefpersonen die het aanbevolen regime ontvingen (n=313), hadden polymorfismen bij aanvang in NS5A (inclusief Y93H) of NS3 geen relevante invloed op het behandelresultaat. Alle proefpersonen (15/15) met Y93H en 77% (17/22) met A30K in NS5A bij aanvang bereikten SVR12. De algehele prevalentie van A30K en Y93H bij aanvang was 7,0% respectievelijk 4,8%. Het vermogen om de invloed van polymorfismen bij aanvang in NS5A te beoordelen was beperkt bij niet eerder behandelde proefpersonen met cirrose en bij eerder behandelde patiënten vanwege een lage prevalentie van A30K (3,0%, 4/132) of Y93H (3,8%, 5/132).
Kruisresistentie
Uit in-vitro-gegevens blijkt dat de meeste resistentiegeassocieerde substituties in NS5A op aminozuurpositie 24, 28, 30, 31, 58, 92 of 93 die tot resistentie tegen ombitasvir, daclatasvir, ledipasvir, elbasvir, of velpatasvir leiden, gevoelig bleven voor pibrentasvir. Sommige combinaties van NS5A-substituties op deze posities gaven vermindering van de gevoeligheid voor pibrentasvir te zien. Glecaprevir was geheel actief tegen resistentiegeassocieerde substituties in NS5A, terwijl pibrentasvir geheel actief was tegen resistentiegeassocieerde substituties in NS3. Zowel glecaprevir als pibrentasvir was geheel actief tegen substituties geassocieerd met resistentie tegen NS5B-nucleotide en niet-nucleotideremmers.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Chronische HCV-infectie
Tabel 7 vat de klinische studies samen die met Maviret zijn verricht bij met HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 geïnfecteerde volwassen en adolescente proefpersonen.
Tabel 7: Klinische studies met Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie van genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6
| Genotype (GT) | Klinische studie | Samenvatting studieopzet |
| TN en PRS-TE proefpersonen zonder cirrose | ||
| GT1 | ENDURANCE-1a | Maviret gedurende 8 weken (n=351) of 12 weken (n=352) |
| SURVEYOR-1 | Maviret gedurende 8 weken (n=34) | |
| GT2 | ENDURANCE-2 | Maviret (n=202) of Placebo (n=100) gedurende 12 weken |
| SURVEYOR-2b | Maviret gedurende 8 weken (n=199) of 12 weken (n=25) | |
| GT3 | ENDURANCE-3 | Maviret gedurende 8 weken (n=157) of 12 weken (n=233) Sofosbuvir + daclatasvir gedurende 12 weken (n=115) |
| SURVEYOR-2 | Maviret gedurende 8 weken (alleen TN, n=29) of 12 weken (n=76) of 16 weken (alleen TE, n=22) | |
| GT4, 5, 6 | ENDURANCE-4 | Maviret gedurende 12 weken (n=121) |
| ENDURANCE-5,6 | Maviret gedurende 8 weken (n=75) | |
| SURVEYOR-1 | Maviret gedurende 12 weken (n=32) | |
| SURVEYOR-2c | Maviret gedurende 8 weken (n=58) | |
| GT1-6 | VOYAGE-1f | Maviret gedurende 8 weken (GT1, 2, 4, 5 en 6 en GT3 TN) (n=356) of 16 weken (alleen GT3 TE) (n=6) |
| TN en PRS-TE proefpersonen met cirrose | ||
| GT1, 2, 4, 5, 6 | EXPEDITION-1 | Maviret gedurende 12 weken (n=146) |
| GT3 | SURVEYOR-2d | Maviret gedurende 12 weken (alleen TN, n=64) of 16 weken (alleen TE, n=51) |
| GT5, 6 | ENDURANCE-5,6 | Maviret gedurende 12 weken (n=9) |
| GT1-6 | VOYAGE-2f | Maviret gedurende 12 weken (GT1, 2, 4, 5 en 6 en GT3 TN) (n=157) of 16 weken (alleen GT3 TE) (n=3) |
| GT1-6 | EXPEDITION-8 | Maviret gedurende 8 weken (n=343) (alleen TN) |
| Proefpersonen met CKD stadium 3b, 4 en 5 met of zonder cirrose | ||
| GT1-6 | EXPEDITION-4 | Maviret gedurende 12 weken (n=104) |
| GT1-6 | EXPEDITION-5 | Maviret gedurende 8 weken (n=84) of 12 weken (n=13) of 16 weken (n=4) |
| NS5A-remmer en/of eerder met PI behandelde proefpersonen met of zonder cirrose | ||
| GT1, 4 | MAGELLAN-1e | Maviret gedurende 12 weken (n=66) of 16 weken (n=47) |
| GT1 | B16‑439 | Maviret gedurende 12 weken (n=78) of 16 weken (n=78) of Maviret + RBV gedurende 12 weken (n=21)g |
| HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen met of zonder cirrose | ||
| GT1-6 | EXPEDITION-2 | Maviret gedurende 8 weken (n=137) of 12 weken (n=16) |
| Patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan | ||
| GT1-6 | MAGELLAN-2 | Maviret gedurende 12 weken (n=100) |
| Adolescente proefpersonen (12 tot < 18 jaar) | ||
| GT1-6 | DORA (Deel 1) | Maviret gedurende 8 weken (n=44) of 16 weken (=3) |
TN=treatment-naïve (niet eerder behandeld), PRS-TE=treatment-experienced (eerder behandeld, inclusief eerdere behandeling op basis van pegIFN (of IFN) en/of RBV en/of sofosbuvir), PI=protease inhibitor (proteaseremmer), CKD=chronic kidney disease (chronische nierziekte) a. Bij ENDURANCE-1 namen 33 proefpersonen deel die met hiv-1 waren geco-infecteerd. Bij DORA namen 2 proefpersonen deel die met hiv-1 waren geco-infecteerd.
b. GT2 van SURVEYOR-2 Deel 1 en 2 - Maviret gedurende 8 weken (n=54) of 12 weken (n=25); GT2 van SURVEYOR-2 Deel 4 - Maviret gedurende 8 weken (n=145).
c. GT3 zonder cirrose van SURVEYOR-2 Deel 1 en 2 – Maviret gedurende 8 weken (n=29) of 12 weken (n=54); GT3 zonder cirrose van SURVEYOR-2 Deel 3 - Maviret gedurende 12 weken (n=22) of 16 weken (n=22).
d. GT3 met cirrose van SURVEYOR-2 Deel 2 – Maviret gedurende 12 weken (n=24) of 16 weken (n=4); GT3 met cirrose van SURVEYOR-2 Deel 3 – Maviret gedurende 12 weken (n=40) of 16 weken (n=47).
e. GT1, 4 van MAGELLAN-1 Deel 1 – Maviret gedurende 12 weken (n=22); GT1,4 van MAGELLAN-1 Deel 2 – Maviret gedurende 12 weken (n=44) of 16 weken (n=47). f. VOYAGE-1 en VOYAGE-2 waren regionale Aziatische studies
g. Maviret wordt niet aanbevolen voor de herbehandeling van patiënten die eerder zijn blootgesteld aan NS3/4A- en/of NS5A‑remmers (zie rubriek 4.4).
Tijdens de klinische studies zijn serum-HCV RNA-waarden gemeten met de Roche COBAS AmpliPrep/COBAS TaqMan HCV test (versie 2.0) met een onderste kwantificatiegrens (lower limit of quantification, LLOQ) van 15 IU/ml (behalve in SURVEYOR-1 en SURVEYOR-2 waarbij de Roche COBAS TaqMan real-time reverse transcriptase-PCR (RT-PCR) assay v2.0 werd gebruikt met een LLOQ van 25 IU/ml). Aanhoudende virologische respons (SVR12), gedefinieerd als HCV RNA onder de LLOQ bij 12 weken na stopzetting van behandeling, was het primaire eindpunt in alle studies om de genezing van HCV vast te stellen.
Klinische studies bij niet eerder behandelde of eerder behandelde proefpersonen met of zonder cirrose
Van de 2.409 behandelde volwassen proefpersonen met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) die niet eerder waren behandeld of eerder waren behandeld met combinaties van peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir, was de mediane leeftijd 53 jaar (bereik: 19 tot 88); 73,3% was niet eerder behandeld, 26,7% was eerder behandeld met een combinatie op basis van hetzij sofosbuvir, ribavirine en/of peginterferon; 40,3% had HCV-genotype 1; 19,8% had HCV-genotype 2; 27,8% had HCV-genotype 3; 8,1% had HCV-genotype 4; 3,4% had HCV-genotype 5-6; 13,1% was ≥ 65 jaar; 56,6% was man; 6,2% was negroïde; 12,3% had cirrose; 4,3% had een ernstige nierfunctiestoornis of nierziekte in het eindstadium; 20,0% had een body mass index van minstens 30 kg per m2; 7,7% had hiv-1 co-infectie en de mediaan HCV RNA bij aanvang was 6,2 log10 IU/ml.
Tabel 8: SVR12 bij niet eerder behandelde en eerder met peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir behandeldea volwassen proefpersonen met een chronische HCV-infectie van genotype 1, 2, 4, 5 en 6 die voor de aanbevolen duur werden behandeld (gepoolde gegevens van ENDURANCE-1b, SURVEYOR-1, -2, en EXPEDITION-1, 2b, -4 en 8)
| Genotype 1 | Genotype 2 | Genotype 4 | Genotype 5 | Genotype 6 | |
| SVR12 bij proefpersonen zonder cirrose | |||||
| 8 weken | 99,2% (470/474) | 98,1% (202/206) | 95,2% (59/62) | 100% (2/2) | 92,3% (12/13) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||||
| On-treatment VF | 0,2% (1/474) | 0% (0/206) | 0% (0/62) | 0% (0/2) | 0% (0/13) |
| Recidiefc | 0% (0/471) | 1,0% (2/204) | 0% (0/61) | 0% (0/2) | 0% (0/13) |
| Overiged | 0,6% (3/474) | 1,0% (2/206) | 4,8% (3/62) | 0% (0/2) | 7,7% (1/13) |
| SVR12 bij proefpersonen met cirrose | |||||
| 8 weken | 97,8% (226/231) | 100% (26/26) | 100% (13/13) | 100% (1/1) | 100% (9/9) |
| 12 weken | 96,8% (30/31) | 90,0% (9/10) | 100% (8/8) | --- | 100% (1/1) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||||
| On-treatment VF | 0% (0/262) | 0% (0/36) | 0% (0/21) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
| Recidiefc | 0,4% (1/256) | 0% (0/35) | 0% (0/20) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
| Overiged | 1,9% (5/262) | 2,8% (1/36) | 0% (0/21) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
VF = virologisch falen
a. Percentage eerder met PRS behandelde proefpersonen is 26%, 14%, 24%, 0%, en 13% voor respectievelijk genotype 1, 2, 4, 5 en 6. Geen van de GT5-proefpersonen was TE-PRS en 3 GT6-proefpersonen waren TE-PRS.
b. Inclusief een totaal van 154 proefpersonen geco-infecteerd met hiv-1 in ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2 die de aanbevolen duur ontvingen.
c. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
d. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
Van de met genotype 1, 2, 4, 5 of 6-geïnfecteerde proefpersonen met nierziekte in het eindstadium in EXPEDITION-4 bereikte 97,8% (91/93) SVR12 zonder virologisch falen.
Klinische studie bij proefpersonen met genotype 5 of 6-infectie
ENDURANCE-5,6 was een open-label studie bij 84 met HCV-genotype 5 (n=23) of HCV-genotype 6 geïnfecteerde (n=61) TN of TE-PRS volwassen proefpersonen. Proefpersonen zonder cirrose werden gedurende 8 weken behandeld met Maviret en proefpersonen met gecompenseerde cirrose werden gedurende 12 weken behandeld met Maviret. Van de 84 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 59 jaar (bereik 24 tot 79); 27% had HCV-genotype 5, 73% had HCV-genotype 6; 54% was vrouw, 30% was Kaukasisch, 68% was Aziatisch; 90% was HCV TN; 11% had gecompenseerde cirrose.
De algehele SVR12 was 97,6% (82/84). De SVR12 was 95,7% (22/23) bij proefpersonen met genotype 5-infectie en 98,4% (60/61) bij proefpersonen met genotype 6-infectie. Bij één met genotype 5-geïnfecteerde TN proefpersoon zonder cirrose trad recidief op en bij één met genotype 6-geïnfecteerde TN proefpersoon met gecompenseerde cirrose trad on-treatment virologisch falen op.
Proefpersonen met genotype 1, 2, 4, 5 of 6-infectie met cirrose die gedurende 8 weken Maviret toegediend kregen
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret, toegediend gedurende 8 weken, bij GT 1, 2, 4, 5 of 6 niet eerder behandelde volwassen proefpersonen met gecompenseerde cirrose, werd beoordeeld in een eenarmig, open-label onderzoek (EXPEDITION-8).
Van de 280 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 60 jaar (bereik: 34 tot 88); 81,8% had HCV genotype 1, 10% had HCV genotype 2, 4,6% had HCV genotype 4, 0,4% had HCV genotype 5; 3,2% had HCV genotype 6; 60% was man; 9,6% was negroïde.
De algehele SVR12 was 98,2% (275/280). Er was geen virologisch falen.
Met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen
De werkzaamheid van Maviret bij proefpersonen die niet eerder waren behandeld of eerder waren behandeld met combinaties van peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir met chronische hepatitis C-infectie genotype 3 is aangetoond in de klinische studies ENDURANCE-3 (niet eerder behandelde volwassenen zonder cirrose), EXPEDITION-8 (niet eerder behandelde volwassenen met cirrose) en SURVEYOR-2 deel 3 (volwassenen met en zonder cirrose en/of eerder behandeld).
ENDURANCE-3 was een gedeeltelijk gerandomiseerde, open-label, met actieve stof gecontroleerde studie bij niet eerder behandelde patiënten met genotype 3-infectie. Proefpersonen werden gerandomiseerd (2:1) naar hetzij Maviret gedurende 12 weken of de combinatie van sofosbuvir en daclatasvir gedurende 12 weken; daarna had de studie een derde arm (die niet gerandomiseerd was)
met Maviret gedurende 8 weken. EXPEDITION-8 was een open-label onderzoek met één behandelingsarm bij niet eerder behandelde proefpersonen met gecompenseerde cirrose en genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6-infectie die Maviret ontvingen gedurende 8 weken. SURVEYOR-2 deel 3 was een open-label onderzoek waarin de werkzaamheid van Maviret werd beoordeeld gedurende 16 weken bij eerder behandelde proefpersonen met genotype 3-infectie zonder cirrose en met gecompenseerde cirrose. Bij de eerder behandelde proefpersonen had bij 46% (42/91) een eerder regime op basis van sofosbuvir gefaald.
Tabel 9: SVR12 bij niet eerder behandelde proefpersonen met een chronische infectie HCV-infectie van genotype 3 zonder cirrose (ENDURANCE-3)
| SVR | Maviret 8 weken N=157 | Maviret 12 weken N=233 | SOF+DCV 12 weken N=115 |
| 94,9% (149/157) | 95,3% (222/233) | 96,5% (111/115) | |
| Behandelingsverschil -1,2%; 95%-betrouwbaarheidsinterval (-5,6% tot 3,1%) | |||
Behandelingsverschil -0,4%; 97,5%-betrouwbaarheidsinterval (-5,4% tot 4,6%) | |||
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||
| On-treatment VF | 0,6% (1/157) | 0,4% (1/233) | 0% (0/115) |
| Recidiefa | 3,3% (5/150) | 1,4% (3/222) | 0,9% (1/114) |
| Overigeb | 1,3% (2/157) | 3,0% (7/233) | 2,6% (3/115) |
a. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
b. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
In een gepoolde analyse van niet eerder behandelde volwassen patiënten zonder cirrose (inclusief fase 2- en 3-data) waarbij SVR12 was bepaald op basis van de aanwezigheid van A30K bij aanvang van de behandeling, was een numeriek lagere SVR12 bereikt in patiënten met A30K die gedurende 8 weken zijn behandeld in vergelijking met degenen die zijn behandeld gedurende 12 weken [78% (14/18) vs. 93% (13/14)].
Tabel 10: SVR12 bij proefpersonen met een chronische infectie met HCV-genotype 3 met of zonder cirrose (SURVEYOR-2 deel 3 en EXPEDITION-8)
| Niet eerder behandeld met cirrose | Niet eerder behandeld met cirrose | Eerder behandeld met of zonder cirrose | |
| Maviret 8 weken (N=63) | Maviret 12 weken (N=40) | Maviret 16 weken (N=69) | |
| SVR | 95,2% (60/63) | 97,5% (39/40) | 95,7% (66/69) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||
| On-treatment VF | 0% (0/63) | 0% (0/40) | 1,4% (1/69) |
| Recidiefa | 1,6% (1/62) | 0% (0/39) | 2,9% (2/68) |
| Overigeb | 3,2% (2/63) | 2,5% (1/40) | 0% (0/69) |
| SVR per cirrosestatus | |||
| Geen cirrose | N.B. | N.B. | 95,5% (21/22) |
| Cirrose | 95,2% (60/63) | 97,5% (39/40) | 95,7% (45/47) |
a. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
b. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
Van de met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen met nierziekte in het eindstadium in EXPEDITION-4 bereikte 100% (11/11) SVR12.
Proefpersonen met genotype 3b infectie
Genotype 3b is een subtype dat voorkomt bij een relatief klein aantal patiënten met HCV-infectie in China en een paar landen in Zuid- en Zuidoost-Azië, maar zelden daarbuiten. De studies VOYAGE-1 en VOYAGE-2 werden uitgevoerd in China, Singapore en Zuid-Korea bij volwassen proefpersonen met HCV genotype 1-6 zonder cirrose (VOYAGE-1) of met gecompenseerde cirrose (VOYAGE-2) die niet eerder waren behandeld (TN (= treatment naïve)) of die eerder waren behandeld met combinaties van interferon, peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir (TE (= treatment experienced)-PRS). Alle proefpersonen zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose werden behandeld met Maviret gedurende respectievelijk 8 of 12 weken, behalve proefpersonen met genotype 3 TE-PRS, die gedurende 16 weken met Maviret werden behandeld. De algehele SVR12 was 97,2% (352/362) en 99,4% (159/160) in respectievelijk VOYAGE-1 en VOYAGE-2.
Onder de proefpersonen met genotype 3b zonder cirrose, werd een lagere SVR12 waargenomen van 58,3% (7/12) [62,5% (5/8) bij TN proefpersonen en 50% (2/4) bij TE-PRS proefpersonen] in vergelijking met proefpersonen met genotype 3a zonder cirrose (92,9% (13/14)). Drie proefpersonen met genotype 3b TN recidiveerden en twee proefpersonen met genotype 3b TE-PRS hadden on-treatment virologisch falen. Onder de proefpersonen met gecompenseerde cirrose was de algehele SRV12 87,5% (7/8) [85,7% (6/7) bij TN proefpersonen en 100% (1/1) bij TE-PRS proefpersonen)] bij proefpersonen met genotype 3b-infectie en 100% (6/6) bij proefpersonen met genotype 3a-infectie. Eén proefpersoon met genotype 3b TN recidiveerde.
Algehele SVR12 van klinische studies bij niet eerder behandelde of eerder behandelde volwassen proefpersonen met of zonder cirrose
Bij proefpersonen die niet eerder waren behandeld (TN) of die eerder voor de aanbevolen duur waren behandeld met combinaties van interferon, peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir(TE-PRS), bereikte 97,5% (1.395/1.431) algehele SVR12, terwijl 0,2% (3/1.431) on-treatment virologisch falen had en 0,9% (12/1.407) na behandeling recidiveerde.
Bij TN of TE-PRS proefpersonen met gecompenseerde cirrose die gedurende de aanbevolen duur waren behandeld, bereikte 97,1% (431/444) SVR12 (waarvan 97,7% [335/343] van de TN proefpersonen SVR12 bereikten), terwijl 0,2% (1/444) on-treatment virologisch falen had en 0,9% (4/434) na behandeling recidiveerde.
Bij TN proefpersonen zonder cirrose die voor de aanbevolen duur van 8 weken waren behandeld, bereikten 97,5% (749/768) SVR12, terwijl 0,1% (1/768) on-treatment virologisch falen had en 0,7% (5/755) na behandeling reciveerde.
Bij TE-PRS proefpersonen zonder cirrose die gedurende de aanbevolen duur waren behandeld, bereikte 98,2% (215/219) SVR12, terwijl 0,5% (1/219) on-treatment virologisch falen had en 1,4% (3/218) na behandeling reciveerde.
De aanwezigheid van hiv-1 co-infectie heeft geen invloed op de werkzaamheid. De SVR12 in TN of TE-PRS HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen die gedurende 8 of 12 weken zijn behandeld (respectievelijk zonder cirrose en met gecompenseerde cirrose) was 98,2% (165/168) van ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2. Een proefpersoon had on-treatment virologisch falen (0,6%, 1/168) en niemand recidiveerde (0%, 0/166).
Klinische studie bij proefpersonen die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan
MAGELLAN-2 was een één-armig, open-label onderzoek met 100 volwassen proefpersonen die eerder een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan en chronische HCV-infectie met genotypen 1-6 zonder cirrose hebben en die gedurende 12 weken Maviret toegediend kregen. Aan dit onderzoek
namen proefpersonen deel die niet eerder zijn behandeld voor HCV of eerder zijn behandeld met combinaties van (peg) interferon, ribavirin en/of sofosbuvir, met uitzondering van GT3-geïnfecteerde proefpersonen die allen niet eerder behandeld waren.
Van de 100 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 60 jaar (bereik: 39-78); 57% had HCV-genotype 1, 13% had HCV-genotype 2, 24% had HCV-genotype 3, 4% had HCV-genotype 4, 2% had HCV-genotype 6; 75% was man; 8% was negroïde; 66% was niet eerder behandeld voor HCV, niemand had cirrose en 80% had bij aanvang een fibrose stadium F0 of F1; 80% van de proefpersonen hadden een levertransplantatie en 20% hadden een niertransplantatie ondergaan. Gelijktijdige toediening van immunosuppressiva was toegestaan voor ciclosporine ≤ 100 mg/dag, tacrolimus, sirolimus, everolimus, azathioprine, mycofenolzuur, prednison en prednisolon.
De algehele SVR12 bij proefpersonen die een transplantatie hebben ondergaan was 98,0% (98/100). Er was één recidief en geen on-treatment virologisch falen.
Klinische studie bij proefpersonen met een nierfunctiestoornis
EXPEDITION-5 was een open-label studie bij 101 volwassen proefpersonen met HCV-infectie genotypen 1-6 zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose en chronische nierziekte (CKD) stadium 3b, 4 of 5. De proefpersonen waren of niet eerder behandeld of eerder behandeld met combinaties van (peg) interferon, ribavirine en/of sofosbuvir en ontvingen Maviret volgens goedgekeurde behandelduur gedurende 8, 12 of 16 weken.
Van de 101 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 58 jaar (bereik: 32-87); 53% had HCV-genotype 1, 27% had HCV-genotype 2, 15% had HCV-genotype 3, 4% had genotype 4; 59% was man; 73% was Kaukasisch; 80% was niet eerder behandeld voor HCV; 13% had cirrose en 65% had bij aanvang een fibrose stadium F0 of F1; 7% was CKD stadium 3b, 17% was CKD stadium 4 en 76% was CKD stadium 5 (allen ontvingen dialyse); 84% van de proefpersonen werden gedurende 8 weken behandeld, 13 proefpersonen werden gedurende 12 weken behandeld en 4 proefpersonen werden gedurende 16 weken behandeld.
De algehele SVR12 was 97% (98/101). Er was geen virologisch falen.
Duurzaamheid van aanhoudende virologische respons
In een langetermijn follow-uponderzoek (M13-576) behield 99,5% (374/376) van de volwassen proefpersonen die SVR12 hadden bereikt in eerdere klinische onderzoeken met Maviret de SVR tot aan hun laatste follow-upbezoek (mediane duur van: 35,5 maanden): 100%, 99,6% en 95,8% van de proefpersonen die respectievelijk 8, 12 en 16 weken behandeling met Maviret hadden gekregen. Van de 2 proefpersonen die de SVR niet aanhielden, ervoer er 1 een late terugval na 390 dagen na behandeling met Maviret, en de andere proefpersoon herinfectie met een ander HCV-genotype.
Ouderen
Aan de klinische studies met Maviret namen 328 proefpersonen van 65 jaar en ouder deel (13,8% van het totale aantal proefpersonen). De respons die in verschillende behandelingsgroepen is waargenomen voor proefpersonen ≥ 65 jaar was vergelijkbaar met die voor proefpersonen < 65 jaar oud.
Acute HCV-infectie
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret bij proefpersonen met een gedocumenteerde acute HCV-infectie zijn beoordeeld in M20-350, een eenarmige, open-label studie met 286 volwassenen die niet eerder waren behandeld voor de huidige infectie en gedurende 8 weken met Maviret werden behandeld (zie tabel 11).
De mediane leeftijd was 43 jaar (bereik: 20 tot 78); 82% van de patiënten had niet eerder een HCV-infectie gehad; 64% had een infectie met HCV-genotype 1, 4% had een infectie met HCV-genotype 2, 13% had een infectie met HCV-genotype 3 en 19% had een infectie met HCV-genotype 4; 6% was ≥ 65 jaar; 89% was man; 11% was zwart; 2% had cirrose; 50% had een co-infectie met hiv; 9% had een body mass index van minstens 30 kg per m2; en de mediane HCV-RNA-concentratie bij aanvang van de behandeling was 5,4 log10 IE/ml. Het SVR12-percentage was 96,2% (275/286) in totaal; bij geen enkele proefpersoon is virologisch falen opgetreden.
Het SVR12-percentage was 97,2% (138/142) bij proefpersonen met een HCV-infectie die waren geco-infecteerd met hiv-1 en 95,1% (137/144) bij proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Tabel 11: Klinische studie met Maviret bij proefpersonen met een acute infectie met HCV-genotype 1, 2, 3 of 4
| Genotype (GT) | Klinische studie | Samenvatting studieopzet |
| GT1-4 | M20-350a | Maviret gedurende 8 weken (n=286) |
a. In M20-350 zaten 142 proefpersonen die waren geco-infecteerd met hiv-1.
Tijdens de klinische studie zijn de serum-HCV-RNA-waarden gemeten met ofwel de Roche COBAS AmpliPrep/COBAS TaqMan HCV-test (versie 2.0), ofwel de Roche Cobas 6800-test, die beide een LLOQ van 15 IE/ml hebben. Een SVR12 die was gedefinieerd als een HCV-RNA-waarde onder de LLOQ bij 12 weken na stopzetting van de behandeling, was het primaire eindpunt om het genezingspercentage voor HCV vast te stellen.
Ouderen
In deze studie waren 16 proefpersonen van 65 jaar en ouder opgenomen (5,6% van het totale aantal proefpersonen). Het responspercentage dat bij proefpersonen ≥ 65 jaar werd waargenomen, was vergelijkbaar met dit percentage bij proefpersonen < 65 jaar oud.
Pediatrische patiënten
Chronische HCV-infectie
DORA (Deel 1) was een open-label studie om de veiligheid en werkzaamheid te beoordelen bij adolescenten van 12 tot 18 jaar met een chronische HCV-infectie die 300 mg/120 mg (drie 100 mg/40 mg filmomhulde tabletten) Maviret ontvingen gedurende 8 of 16 weken. 47 proefpersonen namen deel aan DORA (Deel 1). De mediane leeftijd was 14 jaar (bereik: 12 tot 17); 79% had HCV-genotype 1; 6% had HCV-genotype 2; 9% had HCV-genotype 3; 6% had HCV-genotype 4; 55% was vrouw; 11% was negroïde; 77% was niet eerder behandeld voor HCV; 23% was eerder behandeld met interferon;
4% had een HIV co-infectie; geen van de proefpersonen had cirrose; het gemiddelde gewicht was 59 kg (bereik: 32 tot 109).
De algehele SVR12 was 100% (47/47). Geen enkele proefpersoon kreeg virologisch falen. Raadpleeg de Samenvatting van de Productkenmerken van Maviret granulaat voor de klinische onderzoeksgegevens van DORA Deel 2 waarbij de veiligheid en werkzaamheid van Maviret granulaat op basis van dosering op gewicht gedurende 8, 12 of 16 weken werd beoordeeld bij 80 kinderen van 3 tot 12 jaar.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetische eigenschappen van de bestanddelen van Maviret staan in tabel 12.
Tabel 12: Farmacokinetische eigenschappen van de bestanddelen van Maviret bij gezonde volwassen proefpersonen
| Glecaprevir | Pibrentasvir | |
| Absorptie | ||
| Tmax (u)a | 5,0 | 5,0 |
| Effect van maaltijd (t.o.v. nuchter)b | ↑ 83-163% | ↑ 40-53% |
| Distributie | ||
| % Gebonden aan menselijke plasma-eiwitten | 97,5 | > 99,9 |
| Bloed-plasmaratio | 0,57 | 0,62 |
| Biotransformatie | ||
| Biotransformatie | secundair | geen |
| Eliminatie | ||
| Belangrijkste eliminatieroute | Uitscheiding via gal | Uitscheiding via gal |
| t1/2 (u) bij steady state | 6 - 9 | 23 - 29 |
| % dosis in urine uitgescheidenc | 0,7 | 0 |
| % dosis in feces uitgescheidenc | 92,1d | 96,6 |
| Transport | ||
| Substraat van transporter | P-gp, BCRP en OATP1B1/3 | P-gp en BCRP niet uitgesloten |
a. Mediane Tmax na eenmalige dosis glecaprevir en pibrentasvir bij gezonde proefpersonen. b. Gemiddelde systemische blootstelling met matig vetrijke tot zeer vetrijke maaltijden. c. Toediening van eenmalige dosis [14C]glecaprevir of [14C]pibrentasvir in massabalansstudies. d. Oxidatieve metabolieten of hun bijproducten vertegenwoordigden 26% van de radioactieve dosis. In het plasma werden geen metabolieten van glecaprevir gevonden.
Na 3 dagen monotherapie met alleen glecaprevir 300 mg per dag (N=6) of alleen pibrentasvir 120 mg per dag (N=8) was de geometrische gemiddelde AUC24 in patiënten met chronische hepatitis C-infectie zonder cirrose 13.600 ng·u/ml voor glecaprevir en 459 ng·u/ml voor pibrentasvir. Schatting van de farmacokinetische parameters door middel van populatiefarmacokinetische modellen had een inherente onzekerheid welke werd veroorzaakt door non-lineariteit van de dosis en kruisinteractie tussen glecaprevir en pibrentasvir. Op basis van populatiefarmacokinetische modellen voor Maviret bij chronische hepatitis C-patiënten was bij proefpersonen zonder cirrose (N=1804) voor glecaprevir en pibrentasvir de steady-state-AUC24 respectievelijk 4.800 en 1430 ng·u/ml, en bij proefpersonen met cirrose (N=280) respectievelijk 10.500 en 1.530 ng·u/ml. Ten opzichte van gezonde vrijwilligers (N=230) was de populatieschatting van de AUC24, ss vergelijkbaar (10% verschil) voor glecaprevir en 34% lager voor pibrentasvir in met HCV geïnfecteerde proefpersonen zonder cirrose.
Lineariteit/non-lineariteit
De AUC van glecaprevir nam meer dan dosisproportioneel toe (1.200 mg QD had een factor 516 hogere blootstelling dan 200 mg QD) wat verband kan hebben met de saturatie van de opname- en effluxtransporters.
De AUC van pibrentasvir nam meer dan dosisproportioneel toe bij doses tot 120 mg (blootstelling was met meer dan een factor 10 toegenomen bij 120 mg QD in vergelijking met 30 mg QD), maar vertoonde bij doses ≥ 120 mg een lineaire farmacokinetiek. De non-lineaire blootstellingstoename bij doses < 120 mg kan verband hebben met de saturatie van effluxtransporters.
De biologische beschikbaarheid van pibrentasvir bij gelijktijdige toediening met glecaprevir is een factor 3 hoger dan van pibrentasvir alleen. Glecaprevir wordt in mindere mate beïnvloed door gelijktijdige toediening met pibrentasvir.
Farmacokinetiek bij speciale populaties
Ras/etniciteit
Er is geen dosisaanpassing nodig voor Maviret op basis van ras of etniciteit.
Geslacht/gewicht
Er is geen dosisaanpassing nodig voor Maviret op basis van geslacht of lichaamsgewicht >45 kg.
Ouderen
Bij oudere patiënten is dosisaanpassing van Maviret niet noodzakelijk. Populatiefarmacokinetische analyse bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie liet zien dat binnen het geanalyseerde leeftijdsbereik (12-88 jaar) leeftijd geen klinisch relevant effect had op de blootstelling aan glecaprevir of pibrentasvir.
Pediatrische patiënten
Bij kinderen van 12 jaar en ouder of met een gewicht van minstens 45 kg is dosisaanpassing van Maviret niet noodzakelijk. Blootstellingen aan glecaprevir en pibrentasvir bij adolescenten van 12 tot 18 jaar waren vergelijkbaar met die bij volwassenen met een chronische HCV-infectie in fase 2/3-studies.
Maviret is beschikbaar als granulaat voor kinderen van 3 tot 12 jaar en met een gewicht van 12 tot 45 kg. De dosering wordt bepaald op basis van het lichaamsgewicht. Kinderen met een gewicht vanaf 45 kg moeten Maviret als tablet gebruiken. Omdat de preparaten verschillende farmacokinetische profielen hebben, zijn de tabletten en het omhulde granulaat niet onderling uitwisselbaar.
Er worden geen klinisch relevante verschillen in blootstelling aan Maviret verwacht bij pediatrische patiënten met een acute HCV-infectie en pediatrische patiënten met een chronische HCV-infectie.
De farmacokinetiek van glecaprevir en pibrentasvir is niet vastgesteld bij kinderen < 3 jaar of met een gewicht minder dan 12 kg.
Nierfunctiestoornis
De AUC van glecaprevir en pibrentasvir nam ≤ 56% toe bij niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met een lichte, matige, ernstige of eindstadium nierfunctiestoornis die niet werden gedialyseerd in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie. De AUC’s van glecaprevir en pibrentasvir waren bij van dialyse afhankelijke, niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met en zonder dialyse vergelijkbaar (≤ 18% verschil). Bij populatiefarmacokinetische analyse van proefpersonen met een chronische HCV-infectie werd in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie een AUC-verhoging van 86% voor glecaprevir en 54% voor pibrentasvir waargenomen voor proefpersonen met nierziekte in het eindstadium, met of zonder dialyse. Grotere toename kan worden verwacht wanneer ongebonden concentraties worden overwogen.
In zijn algemeenheid waren de veranderingen in blootstelling aan Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie met een nierfunctiestoornis met of zonder dialyse niet klinisch significant.
Leverfunctiestoornis
Bij de klinische dosis was de AUC van glecaprevir in vergelijking met niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met een normale leverfunctie 33% hoger bij proefpersonen met Child-Pugh A, 100% hoger bij proefpersonen met Child-Pugh B, en een factor 11 hoger bij proefpersonen met Child-Pugh C. De AUC van pibrentasvir was bij proefpersonen met Child-Pugh A vergelijkbaar, bij proefpersonen met Child-Pugh B 26% hoger en bij proefpersonen met Child-Pugh C 114% hoger. Grotere toename kan worden verwacht wanneer ongebonden concentraties worden overwogen.
Populatiefarmacokinetische analyse liet zien dat na toediening van Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie met gecompenseerde cirrose, de blootstelling aan glecaprevir ongeveer 2 maal verhoogd was en de blootstelling aan pibrentasvir vergelijkbaar was met niet-cirrotische proefpersonen met een chronische HCV-infectie. Het mechanisme voor de verschillen in blootstelling aan glecaprevir in chronische hepatitis C-patiënten met of zonder cirrose is niet bekend.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Glecaprevir en pibrentasvir waren niet genotoxisch in een reeks in-vitro of in-vivo uitgevoerde onderzoeken, waaronder een bacteriële mutageniteitstest, een test op chromosomale afwijkingen in humane lymfocyten uit perifeer bloed en in-vivo micronucleustests bij knaagdieren. Er zijn geen carcinogeniteitsstudies met glecaprevir en pibrentasvir verricht.
Er is bij knaagdieren tot de hoogste onderzochte dosis geen effect op de paring, fertiliteit van vrouwtjes- of mannetjesdieren, of de vroege embryonale ontwikkeling waargenomen. De systemische blootstelling (AUC) aan glecaprevir en pibrentasvir was ongeveer 63 respectievelijk 102 maal hoger dan de blootstelling bij mensen in de aanbevolen dosering.
Bij dierreproductieonderzoek werden geen ongunstige effecten op de ontwikkeling waargenomen als de bestanddelen van Maviret afzonderlijk werden toegediend tijdens de organogenese bij blootstelling tot 53 maal (ratten; glecaprevir) of 51 maal en 1,5 maal (muizen respectievelijk konijnen; pibrentasvir) de blootstelling bij mensen bij de aanbevolen dosis Maviret. Vanwege maternale toxiciteit (anorexia, lager lichaamsgewicht en verminderde toename van het lichaamsgewicht) met enige embryofoetale toxiciteit (toename van het postimplantatieverlies en aantal resorpties en vermindering van het gemiddelde foetale lichaamsgewicht) kon glecaprevir bij konijnen niet worden beoordeeld bij klinische blootstellingen. Er waren met beide stoffen geen effecten op de ontwikkeling bij knaagdieren in peri-/postnatale ontwikkelingsstudies waarin de maternale systemische blootstelling (AUC) aan glecaprevir en pibrentasvir ongeveer 47 respectievelijk 74 maal de blootstelling was bij mensen in de aanbevolen dosering. Onveranderd glecaprevir was de overheersende component in de melk van zogende ratten, zonder dat dit effect had op de gezoogde jongen. Pibrentasvir was de enige component in de melk van zogende ratten, zonder dat dit effect had op de gezoogde jongen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Copovidon (Type K 28)
Vitamine E (tocoferol) polyethyleenglycolsuccinaat
Silicium, colloïdaal watervrij
Propyleenglycolmonocaprylaat (Type II)
Croscarmellose natrium
Natriumstearylfumaraat
Filmomhulling
Hypromellose 2910 (E464)
Lactosemonohydraat
Titaandioxide
Macrogol 3350
IJzeroxide rood (E172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
5 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
PVC/PE/PCTFE aluminiumfolie blisterverpakkingen.
Verpakking met 84 (4 kartonnen doosjes met 21 tabletten) filmomhulde tabletten.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG
Knollstrasse
67061 Ludwigshafen
Duitsland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/17/1213/001
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 26 juli 2017
Datum van laatste verlenging: 22 maart 2022
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
Maviret 50 mg/20 mg omhuld granulaat in sachet
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Maviret 50 mg/20 mg omhuld granulaat in sachet
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elk sachet bevat 50 mg glecaprevir en 20 mg pibrentasvir.
Hulpstoffen met bekend effect
Elk sachet met omhuld granulaat bevat 26 mg lactose (als monohydraat) en 4 mg propyleenglycol.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Omhuld granulaat
Roze en geel granulaat.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Maviret omhuld granulaat is geïndiceerd voor de behandeling van acute en chronische infectie met het hepatitis C-virus (HCV) bij kinderen vanaf 3 jaar (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Maviret moet worden gestart en gecontroleerd door een arts die ervaren is in de behandeling van patiënten met een HCV-infectie.
Dosering
Kinderen van 3 jaar tot 12 jaar en een gewicht van 12 kg tot 45 kg
De aanbevolen behandelduur met Maviret voor met HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 geïnfecteerde patiënten met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) staat in tabel 1 en tabel 2. Het aantal sachets en de dosering op basis van lichaamsgewicht voor kinderen staan in tabel 3. De sachets moeten tegelijk eenmaal daags worden ingenomen met voedsel.
Tabel 1: Aanbevolen behandelduur met Maviret voor patiënten zonder voorafgaande HCV-behandelinga
| Genotype | Aanbevolen behandelduur | |
| Geen cirrose | Cirrose | |
| GT 1, 2, 3, 4, 5, 6 | 8 weken | 8 weken |
a. Patiënten die geen behandeling voor de huidige infectie hebben gekregen
Tabel 2: Aanbevolen behandelduur met Maviret voor patiënten bij wie eerdere behandeling met pegIFN + ribavirine +/- sofosbuvir, of sofosbuvir + ribavirine heeft gefaalda
| Genotype | Aanbevolen behandelduur | |
| Geen cirrose | Cirrose | |
| GT 1, 2, 4-6 | 8 weken | 12 weken |
| GT 3 | 16 weken | 16 weken |
a. Patiënten bij wie de behandeling voor de huidige infectie heeft gefaald
Bij patiënten bij wie eerdere behandeling met een NS3/4A- en/of een NS5A-remmer heeft gefaald, zie rubriek 4.4.
Tabel 3: Aanbevolen dosering dosis voor kinderen van 3 tot 12 jaar
| Gewicht van het kind (kg) | Aantal sachets eenmaal daags (glecaprevir + pibrentasvir) |
| ≥12 tot < 20 kg | 3 sachets (150 mg + 60 mg) |
| ≥ 20 tot < 30 kg | 4 sachets (200 mg + 80 mg) |
| ≥ 30 tot < 45 kg | 5 sachets (250 mg + 100 mg) |
Bij kinderen die 45 kg of meer wegen, moet de volwassen dosering van Maviret tabletten worden gebruikt. Raadpleeg de Samenvatting van de Productkenmerken van Maviret filmomhulde tabletten voor doseringsinstructies.
Gemiste dosis
Als er een dosis Maviret is overgeslagen, kan de voorgeschreven dosis binnen 18 uur na het gebruikelijke tijdstip alsnog worden ingenomen. Als er meer dan 18 uur zijn verstreken sinds het gebruikelijke tijdstip waarop Maviret wordt ingenomen, mag de overgeslagen dosis niet meer worden ingenomen en moet de patiënt de volgende dosis op het gebruikelijke tijdstip innemen. Patiënten moeten de instructie krijgen geen dubbele dosis in te nemen.
Als de patiënt binnen 3 uur na inname braakt, moet nog een dosis Maviret worden ingenomen. Als de patiënt meer dan 3 uur na inname braakt, is een extra dosis Maviret niet nodig.
Nierfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van Maviret nodig voor patiënten met een nierfunctiestoornis, ongeacht de mate daarvan, inclusief patiënten die dialyse krijgen (zie rubrieken 5.1 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Er is geen dosisaanpassing van Maviret nodig voor patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A). Maviret wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B) en is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.3, 4.4 en 5.2).
Patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan
Een behandelduur van 12 weken werd beoordeeld en is aanbevolen bij patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan met of zonder cirrose (zie rubriek 5.1). Een behandelduur van 16 weken moet worden overwogen bij met genotype 3 geïnfecteerde patiënten die reeds eerder zijn behandeld met peg-IFN + ribavirine +/- sofosbuvir, of sofosbuvir + ribavirine.
Patiënten met een gelijktijdige infectie met hiv-1
Volg de doseringsaanbevelingen in tabel 1 en 2. Voor doseringsaanbevelingen met middelen tegen het hiv-virus, zie rubriek 4.5.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret bij kinderen jonger dan 3 jaar of met een gewicht minder dan 12 kg zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Kinderen die 45 kg of meer wegen, dienen de tabletvorm te gebruiken. Omdat de preparaten verschillende farmacokinetische profielen hebben, zijn de tabletten en het omhulde granulaat niet onderling uitwisselbaar. Daarom is een volledige behandeling met hetzelfde preparaat vereist (zie rubriek5.2).
Wijze van toediening
Oraal gebruik
- Patiënten moeten de instructie krijgen om de aanbevolen dosis Maviret eenmaal daags met voedsel in te nemen.
- Het granulaat voor de totale dagelijkse dosis (de gehele inhoud van het vereiste aantal sachets, roze en geel granulaat) moet over een kleine hoeveelheid zacht voedsel, met laag watergehalte, worden gestrooid die aan een lepel blijft plakken en doorgeslikt kan worden zonder te kauwen (bijvoorbeeld pindakaas, hazelnootpasta, zachte kaas/roomkaas, dikke jam of Griekse yoghurt).
- Vloeistoffen of voedsel die van een lepel afdruipen of afglijden, mogen niet worden gebruikt, omdat het geneesmiddel dan snel kan oplossen en minder werkzaam wordt.
- Het mengsel van voedsel en granulaat moet onmiddellijk worden doorgeslikt. Het granulaat mag niet worden geplet of gekauwd.
- Maviret granulaat mag niet worden toegediend via enterale voedingssondes.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.2).
Gelijktijdig gebruik met atazanavir bevattende middelen, atorvastatine, simvastatine, dabigatranetexilaat, producten die ethinylestradiol bevatten, sterke P-gp- en CYP3A-inductoren (bijvoorbeeld rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid (Hypericum perforatum), fenobarbital, fenytoïne en primidon) (zie rubriek 4.5).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Hepatitis B-virusreactivatie
Gevallen van reactivatie van het hepatitis B-virus (HBV), waarvan enkele fataal, zijn gemeld gedurende of na behandeling met direct werkende antivirale middelen. Voorafgaand aan de behandeling dienen alle patiënten op HBV gescreend te worden. Patiënten met een HBV/HCV-co-infectie lopen risico op HBV-reactivatie en dienen daarom gecontroleerd en behandeld te worden volgens de huidige klinische richtlijnen.
Leverfunctiestoornis
Maviret wordt niet aanbevolen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B) en is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) (zie rubrieken 4.2, 4.3 en 5.2).
Patiënten bij wie eerdere behandeling met een NS3/4A- en/of een NS5A-remmer heeft gefaald
In de studies MAGELLAN-1 en B16-439 werden met genotype 1 geïnfecteerde patiënten (en een zeer beperkt aantal patiënten met genotype 4-infectie) bestudeerd bij wie eerdere behandeling heeft gefaald
op regimes die resistentie kunnen veroorzaken tegen glecaprevir/pibrentasvir (rubriek 5.1). Het risico op falen was, zoals verwacht, het hoogst bij degenen die aan beide klassen waren blootgesteld. Een resistentiealgoritme dat het risico op falen op grond van resistentie bij aanvang van de behandeling kan voorspellen, is nog niet vastgesteld. Een accumulatie van resistentie tegen twee klassen was een algemene bevinding bij patiënten bij wie herbehandeling met glecaprevir/pibrentasvir in MAGELLAN-1 heeft gefaald. Er zijn geen herbehandelingsdata beschikbaar voor patiënten met genotype 2-, 3-, 5- of 6-infectie. Maviret wordt niet aanbevolen voor de herbehandeling van patiënten die eerder zijn blootgesteld aan NS3/4A- en/of NS5A-remmers.
Geneesmiddeleninteracties
Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen met sommige geneesmiddelen, zoals weergegeven in rubriek 4.5.
Gebruik bij diabetespatiënten
Na start van een HCV-behandeling met direct werkende antivirale middelen kan bij diabetici een verbetering van de bloedsuikerregulatie optreden, wat mogelijk leidt tot symptomatische hypoglykemie. De bloedsuikerspiegels van diabetespatiënten die beginnen met een behandeling met direct werkende antivirale middelen, moeten nauwlettend in de gaten worden gehouden, vooral tijdens de eerste drie maanden, en indien nodig moet de diabetesmedicatie worden aangepast. Wanneer een behandeling met direct werkende antivirale middelen wordt gestart, moet de arts die verantwoordelijk is voor de diabeteszorg van de patiënt, worden geïnformeerd.
Lactose
Maviret granulaat bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactose malabsorptie mogen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Propyleenglycol
Dit geneesmiddel bevat 4 mg propyleenglycol in elk sachet.
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per sachet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Mogelijke effecten van Maviret op andere geneesmiddelen
Glecaprevir en pibrentasvir zijn remmers van P-glycoproteïne (P-gp), borstkankerresistentie-eiwit (breast cancer resistance protein; BCRP) en organisch aniontransporterend polypeptide (OATP) 1B1/3. Gelijktijdige toediening met Maviret kan de plasmaconcentraties verhogen van geneesmiddelen die substraten zijn van P-gp (bijvoorbeeld dabigatranetexilaat, digoxine), BCRP (bijvoorbeeld rosuvastatine) of OATP1B1/3 (bijvoorbeeld atorvastatine, lovastatine, pravastatine, rosuvastatine, simvastatine). Zie tabel 4 voor specifieke aanbevelingen over interacties met gevoelige substraten van P-gp, BCRP en OATP1B1/3. Voor andere P-gp-, BCRP-, of OATP1B1/3-substraten kan dosisaanpassing nodig zijn.
Glecaprevir en pibrentasvir zijn zwakke remmers van cytochroom-P450 (CYP) 3A en uridineglucuronosyltransferase (UGT) 1A1 in vivo. Klinisch significante toenames in blootstelling zijn niet waargenomen voor gevoelige substraten van CYP3A (midazolam, felodipine) of UGT1A1 (raltegravir) wanneer deze met Maviret worden toegediend.
Zowel glecaprevir als pibrentasvir remt de galzoutexportpomp (BSEP) in vitro.
Significante remming van CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, UGT1A6, UGT1A9, UGT1A4, UGT2B7, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 of MATE2K wordt niet verwacht.
Patiënten behandeld met vitamine K-antagonisten
Het nauwgezet controleren van de International Normalised Ratio (INR)-waarden wordt aanbevolen, omdat de leverfunctie kan veranderen tijdens de behandeling met Maviret.
Mogelijke effecten van andere geneesmiddelen op Maviret
Gebruik met sterke P-gp-/CYP3A-inductoren
Geneesmiddelen die sterke P-gp-/CYP3A-inductoren zijn (bijv. rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid (Hypericum perforatum), fenobarbital, fenytoïne en primidon), kunnen de plasmaconcentraties van glecaprevir of pibrentasvir significant verlagen en kunnen leiden tot een verminderd therapeutisch effect van Maviret of verlies van virologische respons. Gelijktijdige toediening van dit type geneesmiddelen met Maviret is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3).
Gelijktijdige toediening van geneesmiddelen die matige P-gp-/CYP3A-inductoren zijn, kan de plasmaconcentraties van glecaprevir en pibrentasvir verlagen (bijv. oxcarbazepine, eslicarbazepine, lumacaftor, crizotinib). Gelijktijdige toediening van matige inductoren wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Glecaprevir en pibrentasvir zijn substraten van de effluxtransporters P-gp en/of BCRP. Glecaprevir is ook een substraat van de hepatische opnametransporter OATP1B1/3. Gelijktijdige toediening van Maviret met geneesmiddelen die P-gp en BCRP remmen (bijv. ciclosporine, cobicistat, dronedaron, itraconazol, ketoconazol, ritonavir) kan de eliminatie van glecaprevir of pibrentasvir vertragen en daardoor de plasmablootstelling van de antivirale middelen verhogen. Geneesmiddelen die OATP1B1/3 remmen (bijv. elvitegravir, ciclosporine, darunavir, lopinavir), verhogen de systemische concentraties van glecaprevir.
Vastgestelde en andere mogelijke geneesmiddeleninteracties
In tabel 4 staat het least squares mean ratio-effect (90%-betrouwbaarheidsinterval) op de concentratie van Maviret en enkele veelvoorkomende gelijktijdig toegediende geneesmiddelen. De richting van de pijl geeft de richting aan van de verandering in blootstelling (Cmax, AUC en Cmin) aan glecaprevir, pibrentasvir en het gelijktijdig toegediende geneesmiddel (↑ = toename (meer dan 25%), ↓ = afname (meer dan 20%)), ↔ = geen verandering (gelijk aan of minder dan 20% afname of 25% toename). Dit is geen volledige lijst. Alle interactiestudies werden uitgevoerd bij volwassenen.
Tabel 4: Interacties tussen Maviret en andere geneesmiddelen
Geneesmiddel per therapeutisch gebied/mogelijk interactie-mechanisme | Effect op concentratie s geneesmidde l | Cmax | AUC | Cmin | Klinische opmerkingen | |
| ANGIOTENSINE-II-RECEPTORBLOKKERS | ||||||
Losartan 50 mg enkelvoudige dosis | ↑ losartan | 2,51 (2,00; 3,15) | 1,56 (1,28; 1,89) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. | |
| ↑ losartan-carboxylzuu r | 2,18 (1,88; 2,53) | ↔ | -- | |||
Valsartan 80 mg enkelvoudige dosis (Remming van OATP1B1/3) | ↑ valsartan | 1,36 (1,17; 1,58) | 1,31 (1,16; 1,49) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. |
| ANTIARITMICA | |||||
Digoxine 0,5 mg enkelvoudige dosis (Remming van P-gp) | ↑ digoxine | 1,72 (1,45; 2,04) | 1,48 (1,40; 1,57) | -- | Voorzichtigheid en monitoring van de therapeutische concentratie van digoxine worden aanbevolen. |
| ANTICOAGULANTIA | |||||
Dabigatranetexilaat 150 mg enkelvoudige dosis (Remming van P-gp) | ↑ dabigatran | 2,05 (1,72; 2,44) | 2,38 (2,11; 2,70) | -- | Gelijktijdig gebruik is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
| ANTICONVULSIVA | |||||
Carbamazepine 200 mg tweemaal daags (Inductie van P-gp/CYP3A) | ↓ glecaprevi r | 0,33 (0,27; 0,41) | 0,34 (0,28; 0,40) | -- | Gelijktijdige toediening kan leiden tot verminderd therapeutisch effect van Maviret en is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
| ↓ pibrentasv ir | 0,50 (0,42; 0,59) | 0,49 (0,43; 0,55) | -- | ||
| Fenytoïne, fenobarbital, primidon | Niet onderzocht. Verwachting: ↓ glecaprevir en ↓ pibrentasvir | ||||
| ANTIMYCOBACTERIËLE MIDDELEN | |||||
Rifampicine 600 mg enkelvoudige dosis (Remming van OATP1B1/3) | ↑ glecaprevi r | 6,52 (5,06; 8,41) | 8,55 (7,01; 10,4) | -- | Gelijktijdig gebruik is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | -- | ||
Rifampicine 600 mg eenmaal daagsa (Inductie van P-gp/BCRP/CYP3A) | ↓ glecaprevi r | 0,14 (0,11; 0,19) | 0,12 (0,09; 0,15) | -- | |
| ↓ pibrentasv ir | 0,17 (0,14; 0,20) | 0,13 (0,11; 0,15) | -- | ||
| PRODUCTEN MET ETHINYLESTRADIOL | |||||
Ethinylestradiol (EE)/norgestimaat 35 µg/250 µg eenmaal daags | ↑ EE | 1,31 (1,24; 1,38) | 1,28 (1,23; 1,32) | 1,38 (1,25; 1,52) | Gelijktijdige toediening van Maviret met producten met ethinylestradiol is gecontra-indiceerd vanwege het risico op ALAT-verhogingen (zie rubriek 4.3). Geen dosisaanpassing |
| ↑ norelgestr omine | ↔ | 1,44 (1,34; 1,54) | 1,45 (1,33; 1,58) | ||
| ↑ norgestrel | 1,54 (1,34; 1,76) | 1,63 (1,50; 1,76) | 1,75 (1,62; 1,89) | ||
| EE/levonorgestrel 20 µg/100 µg eenmaal daags | ↑ EE | 1,30 (1,18; 1,44) | 1,40 (1,33; 1,48) | 1,56 (1,41; 1,72) | |
| ↑ norgestrel | 1,37 (1,23; 1,52) | 1,68 (1,57; 1,80) | 1,77 (1,58; 1,98) | ||
| nodig bij levonorgestrel, norethindron of norgestimaat als anticonceptief progestageen. | |||||
| KRUIDENGENEESMIDDELEN | |||||
Sint-janskruid (Hypericum perforatum) (Inductie van P-gp/CYP3A) | Niet onderzocht. Verwachting: ↓ glecaprevir en ↓ pibrentasvir | Gelijktijdige toediening kan leiden tot verminderd therapeutisch effect van Maviret en is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). | |||
| HIV-ANTIVIRALE MIDDELEN | |||||
Atazanavir + ritonavir 300/100 mg eenmaal daagsb | ↑ glecaprevi r | ≥ 4,06 (3,15; 5,23) | ≥ 6,53 (5,24; 8,14) | ≥ 14,3 (9,85; 20,7) | Gelijktijdige toediening met atazanavir is gecontra-indiceerd vanwege het risico op ALAT-verhogingen (zie rubriek 4.3). |
| ↑ pibrentasv ir | ≥ 1,29 (1,15; 1,45) | ≥ 1,64 (1,48; 1,82) | ≥ 2,29 (1,95; 2,68) | ||
Darunavir + ritonavir 800/100 mg eenmaal daags | ↑ glecaprevi r | 3,09 (2,26; 4,20) | 4,97 (3,62; 6,84) | 8,24 (4,40; 15,4) | Gelijktijdige toediening met darunavir wordt niet aanbevolen. |
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | 1,66 (1,25; 2,21) | ||
Efavirenz/emtricita bine/tenofovirdisop roxilfumaraat 600/200/300 mg eenmaal daags | ↑ tenofovir | ↔ | 1,29 (1,23; 1,35) | 1,38 (1,31; 1,46) | Gelijktijdige toediening met efavirenz kan leiden tot een verminderd therapeutisch effect van Maviret en wordt niet aanbevolen. Er worden geen klinisch significante interacties met tenofovirdisoproxilf umaraat verwacht. |
Het effect van efavirenz/emtricitabine/tenofovirdisoproxilfumaraat op glecaprevir en pibrentasvir is niet direct in deze studie gekwantificeerd, maar de blootstelling aan glecaprevir en pibrentasvir was aanzienlijk lager dan in historische controles. | |||||
Elvitegravir/cobicis tat/emtricitabine/ tenofovir- alafenamide (P-gp-, BCRP- en OATP-remming door cobicistat, OATP-remming door elvitegravir) | ↔ tenofovir | ↔ | ↔ | ↔ | Geen dosisaanpassing nodig. |
| ↑ glecaprevi r | 2,50 (2,08; 3,00) | 3,05 (2,55; 3,64) | 4,58 (3,15; 6,65) | ||
| ↑ pibrentasv ir | ↔ | 1,57 (1,39; 1,76) | 1,89 (1,63; 2,19) | ||
Lopinavir/ritonavir 400/100 mg tweemaal daags | ↑ glecaprevi r | 2,55 (1,84; 3,52) | 4,38 (3,02; 6,36) | 18,6 (10,4; 33,5) | Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen. |
| ↑ pibrentasv ir | 1,40 (1,17; 1,67) | 2,46 (2,07; 2,92) | 5,24 (4,18; 6,58) | ||
Raltegravir 400 mg tweemaal daags (Remming van UGT1A1) | ↑ raltegravir | 1,34 (0,89; 1,98) | 1,47 (1,15; 1,87) | 2,64 (1,42; 4,91) | Geen dosisaanpassing nodig. |
| HCV-ANTIVIRALE MIDDELEN | |||||
Sofosbuvir 400 mg enkelvoudige dosis (P-gp-/BCRP- remming) | ↑ sofosbuvir | 1,66 (1,23; 2,22) | 2,25 (1,86; 2,72) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. |
↑ GS- 331007 | ↔ | ↔ | 1,85 (1,67; 2,04) | ||
| ↔ glecaprev ir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | ↔ | ||
| HMG-CoA-REDUCTASEREMMERS | |||||
Atorvastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP, CYP3A) | ↑ atorvastati ne | 22,0 (16,4; 29,5) | 8,28 (6,06; 11,3) | -- | Gelijktijdige toediening met atorvastatine en simvastatine is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3). |
Simvastatine 5 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP) | ↑ simvastati ne | 1,99 (1,60; 2,48) | 2,32 (1,93; 2,79) | -- | |
| ↑ simvastati nezuur | 10,7 (7,88; 14,6) | 4,48 (3,11; 6,46) | -- | ||
Lovastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, P-gp, BCRP) | ↑ lovastatine | ↔ | 1,70 (1,40; 2,06) | -- | Gelijktijdige toediening wordt niet aanbevolen. Bij gebruik mag de dosis lovastatine niet hoger zijn dan 20 mg/dag en moeten patiënten worden gecontroleerd. |
| ↑ lovastatine zuur | 5,73 (4,65; 7,07) | 4,10 (3,45; 4,87) | -- | ||
Pravastatine 10 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3) | ↑ pravastatin e | 2,23 (1,87; 2,65) | 2,30 (1,91; 2,76) | -- | Voorzichtigheid wordt aanbevolen. De dosis pravastatine mag niet hoger zijn dan 20 mg per dag en de dosis rosuvastatine mag niet hoger zijn dan 5 mg per dag. |
Rosuvastatine 5 mg eenmaal daags (Remming van OATP1B1/3, BCRP) | ↑ rosuvastati ne | 5,62 (4,80; 6,59) | 2,15 (1,88; 2,46) | -- | |
| Fluvastatine, pitavastatine | Niet onderzocht. Verwachting: ↑ fluvastatine en ↑ pitavastatine | Interacties met fluvastatine en pitavastatine zijn waarschijnlijk en bij | |||
| de combinatie is voorzichtigheid geboden. Een lage dosis van de statine wordt aanbevolen bij de start van de DAA-behandeling. | ||||||
| IMMUNOSUPPRESSIVA | ||||||
Ciclosporine 100 mg enkelvoudige dosis | ↑ glecaprevi rc | 1,30 (0,95; 1,78) | 1,37 (1,13; 1,66) | 1,34 (1,12; 1,60) | Maviret wordt niet aanbevolen voor toepassing bij patiënten die stabiele doses ciclosporine > 100 mg per dag nodig hebben. Indien de combinatie onvermijdbaar is, kan het gebruik met nauwlettende klinische monitoring worden overwogen als het voordeel opweegt tegen het risico. | |
| ↑ pibrentasv ir | ↔ | ↔ | 1,26 (1,15; 1,37) | |||
Ciclosporine 400 mg enkelvoudige dosis | ↑ glecaprevi r | 4,51 (3,63; 6,05) | 5,08 (4,11; 6,29) | -- | ||
| ↑ pibrentasv ir | ↔ | 1,93 (1,78; 2,09) | -- | |||
Tacrolimus 1 mg enkelvoudige dosis (CYP3A4- en P-gp-remming) | ↑ tacrolimus | 1,50 (1,24; 1,82) | 1,45 (1,24; 1,70) | -- | De combinatie van Maviret met tacrolimus moet met voorzichtigheid worden gebruikt. Een toename van blootstelling aan tacrolimus wordt verwacht. Een therapeutic drug monitoring wordt daarom aanbevolen met een dosisaanpassing als gevolg. | |
| ↔ glecaprev ir | ↔ | ↔ | ↔ | |||
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | ↔ | |||
| PROTONPOMPREMMERS | ||||||
Omeprazol 20 mg eenmaal daags (Verhoogt maag-pH-waarde) | ↓ glecaprevi r | 0,78 (0,60; 1,00) | 0,71 (0,58; 0,86) | -- | Geen dosisaanpassing nodig. | |
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | -- | |||
Omeprazol 40 mg eenmaal daags (1 uur voor ontbijt) | ↓ glecaprevi r | 0,36 (0,21; 0,59) | 0,49 (0,35; 0,68) | -- | ||
| ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | -- | |||
| Omeprazol | ↓ glecaprevi r | 0,54 (0,44; 0,65) | 0,51 (0,45; 0,59) | -- | ||
| 40 mg eenmaal daags (’s avonds zonder voedsel) | ↔ pibrentas vir | ↔ | ↔ | -- | |
| VITAMINE K-ANTAGONISTEN | |||||
| Vitamine K-antagonisten | Niet onderzocht. | Nauwgezet controleren van de INR wordt aanbevolen bij alle vitamine K-antagonisten. Dit in verband met veranderingen in de leverfunctie die ontstaan tijdens behandeling met Maviret. | |||
DAA = direct werkend antiviraal middel
a. Effect van rifampicine op glecaprevir en pibrentasvir 24 uur na laatste dosis rifampicine. b. Er is een effect van atazanavir en ritonavir op de eerste dosis glecaprevir en pibrentasvir gemeld. c. Met HCV geïnfecteerde transplantatiepatiënten die per dag een mediane dosis van 100 mg ciclosporine kregen, hadden tot een factor 2,4 verhoogde blootstellingen van glecaprevir ten opzichte van degenen die geen ciclosporine kregen.
Additionele geneesmiddeleninteractiestudies werden uitgevoerd met de volgende geneesmiddelen en deze toonden geen klinisch significante interacties tussen Maviret en: abacavir, amlodipine, buprenorfine, cafeïne, dextromethorfan, dolutegravir, emtricitabine, felodipine, lamivudine, lamotrigine, methadon, midazolam, naloxon, norethindron of andere anticonceptiva met alleen progestine, rilpivirine, tenofoviralafenamide en tolbutamide.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van glecaprevir of pibrentasvir bij zwangere vrouwen.
De resultaten van onderzoek bij ratten/muizen met glecaprevir of pibrentasvir duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit. Maternale toxiciteit in samenhang met embryofoetaal verlies is waargenomen bij konijnen met glecaprevir, waardoor glecaprevir niet bij klinische blootstellingen bij deze diersoort kon worden beoordeeld (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg wordt gebruik van Maviret tijdens de zwangerschap niet aanbevolen.
Borstvoeding
Het is niet bekend of glecaprevir of pibrentasvir in de moedermelk wordt uitgescheiden. Uit beschikbare farmacokinetische gegevens bij dieren blijkt dat glecaprevir en pibrentasvir in melk worden uitgescheiden (zie rubriek 5.3 voor bijzonderheden). Risico voor zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met Maviret moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van glecaprevir en/of pibrentasvir op de vruchtbaarheid bij mensen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op schadelijke effecten van
glecaprevir of pibrentasvir op de vruchtbaarheid bij blootstellingen die hoger zijn dan de blootstelling bij mensen in de aanbevolen dosering (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Maviret heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
In gepoolde klinische fase 2- en fase 3-studies met volwassen proefpersonen die Maviret kregen voor een chronische HCV-infectie van genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6, waren de meest gemelde bijwerkingen (incidentie ≥ 10%) hoofdpijn en vermoeidheid. Minder dan 0,1% van de met Maviret behandelde proefpersonen had ernstige bijwerkingen (transiënte ischemisch aanval (TIA)). Het percentage van de met Maviret behandelde proefpersonen dat wegens bijwerkingen permanent met de behandeling stopte, was 0,1%.
In een klinische fase 3b-studie met volwassen proefpersonen die Maviret kregen voor een acute HCV-infectie van genotype 1, 2, 3 of 4, waren de meest gemelde bijwerkingen (incidentie ≥ 2%) vermoeidheid, asthenie en hoofdpijn, die elk bij < 4% van de proefpersonen werden gemeld. Geen van de met Maviret behandelde proefpersonen had een ernstige bijwerking en bij geen van de proefpersonen werd de behandeling wegens een bijwerking beëindigd.
Lijst met bijwerkingen in tabelvorm
De volgende bijwerkingen werden vastgesteld in fase 2- en fase 3-registratiestudies of na het in de handel brengen, bij volwassenen met een chronische HCV-infectie met of zonder cirrose die gedurende 8, 12 of 16 weken werden behandeld met Maviret (tabel 5). De bijwerkingen worden hierna genoemd per systeem-/orgaanklasse en frequentie. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, <1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) of niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 5: Bij Maviret vastgestelde bijwerkingen
| Systeem-/orgaanklasse | Frequentie | Bijwerkingen |
| Immuunsysteemaandoeningen | Soms | Angio-oedeem |
| Zenuwstelselaandoeningen | Zeer vaak | Hoofdpijn |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Vaak | Diarree, misselijkheid |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Niet bekend | Pruritus |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Zeer vaak | Vermoeidheid |
| Vaak | Asthenie | |
| Onderzoeken | Vaak | Verhoging van het totale bilirubine |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Chronische HCV-infectie
Bijwerkingen bij proefpersonen met een ernstige nierfunctiestoornis onder wie patiënten die gedialyseerd worden
De veiligheid van Maviret bij proefpersonen met een chronische nierziekte (inclusief proefpersonen die gedialyseerd worden) en chronische HCV-infectie met genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) is bij EXPEDITION-4 (n=104) en EXPEDITION-5 (n=101) beoordeeld bij volwassenen. De meest voorkomende bijwerkingen bij
proefpersonen met een ernstige nierfunctiestoornis waren pruritus (17%) en vermoeidheid (12%) in EXPEDITION-4 en pruritus (14,9%) in EXPEDITION-5.
Bijwerkingen bij proefpersonen met een lever- of niertransplantatie
De veiligheid van Maviret werd beoordeeld bij 100 volwassen patiënten die eerder een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan en een chronische HCV-infectie met genotypen 1, 2, 3, 4 of 6 zonder cirrose hebben (MAGELLAN-2). Het algehele veiligheidsprofiel bij patiënten die een transplantatie hebben ondergaan was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel waargenomen bij proefpersonen in fase 2- en 3-studies. Bijwerkingen waargenomen bij meer dan of gelijk aan 5% van de proefpersonen die gedurende 12 weken Maviret toegediend kregen, waren hoofdpijn (17%), vermoeidheid (16%), misselijkheid (8%) en pruritus (7%).
Veiligheid bij met HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen
Het algehele veiligheidsprofiel bij met HCV/hiv-1 geco-infecteerde volwassen proefpersonen (ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2) was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel dat werd waargenomen bij volwassen proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Pediatrische patiënten
Het veiligheidsprofiel van Maviret bij HCV-GT1-6 geïnfecteerde adolescenten is gebaseerd op gegevens uit een fase 2/3 open-label studie bij 47 proefpersonen van 12 tot < 18 jaar die werden behandeld met Maviret tabletten gedurende 8 tot 16 weken (DORA deel 1). De waargenomen bijwerkingen waren vergelijkbaar met de bijwerkingen die werden waargenomen in klinische studies met Maviret bij volwassenen.
Het veiligheidsprofiel van Maviret bij HCV-GT1-6 geïnfecteerde kinderen van 3 tot 12 jaar is gebaseerd op gegevens uit een open-label fase 2/3-studies bij 80 proefpersonen van 3 tot < 12 jaar die werden behandeld met een op het gewicht gebaseerde hoeveelheid Maviret omhuld granulaat gedurende 8, 12 of 16 weken (DORA deel 2). Het patroon van de waargenomen bijwerkingen was vergelijkbaar met de bijwerkingen die werden waargenomen in klinische studies met Maviret filmomhulde tabletten bij adolescenten en volwassenen. Diarree, misselijkheid en braken kwamen iets vaker voor bij pediatrische proefpersonen in vergelijking met adolescenten (bijwerkingen: respectievelijk 3,8% versus 0%, 3,8% versus 0%, en 7,5% versus 2,1%).
Verhoogde serumbilirubinewaarden
Verhogingen van het totale bilirubine tot minstens 2x de bovenste limiet van de normaalwaarde (BLN) zijn waargenomen bij 1,3% van de proefpersonen in verband met door glecaprevir gemedieerde remming van bilirubinetransporters en -metabolisme. De verhogingen van het bilirubine waren asymptomatisch, voorbijgaand en traden meestal vroeg in de behandeling op. Verhogingen van het bilirubine waren over het algemeen indirect en gingen niet met verhogingen van het ALAT gepaard. Directe hyperbilirubinemie werd gemeld bij 0,3% van de proefpersonen.
Acute HCV-infectie
Over het algemeen kwam het veiligheidsprofiel dat is waargenomen bij proefpersonen met een acute HCV-infectie die met Maviret werden behandeld, overeen met het veiligheidsprofiel dat is
waargenomen bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie. Er zijn geen nieuwe veiligheidsproblemen vastgesteld.
Veiligheid bij HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen
Het algemene veiligheidsprofiel bij met HCV/hiv-1 geco-infecteerde volwassen proefpersonen was vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel dat is waargenomen bij volwassen proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Levertesten
Verhogingen van het totale bilirubine van meer dan 1,5x ULN zijn waargenomen bij 5,3% van de volwassen proefpersonen die met Maviret werden behandeld. Bij volwassen proefpersonen met een verhoging van het bilirubine was er niet gelijktijdig sprake van een verhoging van de ALAT- of ASAT-waarde of van symptomen van leverdecompensatie of leverfalen, en deze verhoging van het bilirubine heeft niet tot beëindiging van de behandeling geleid. Bij alle proefpersonen met een ALAT-waarde die bij aanvang van de behandeling hoger was dan 3x ULN, was deze waarde verbeterd bij het laatste bezoek in verband met de behandeling.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De hoogste gedocumenteerde doses die aan gezonde vrijwilligers zijn toegediend, zijn 1200 mg eenmaal daags gedurende 7 dagen voor glecaprevir en 600 mg eenmaal daags gedurende 10 dagen voor pibrentasvir. Asymptomatische serum-ALAT-verhogingen (> 5x ULN) zijn bij 1 op de 70 gezonde proefpersonen waargenomen na meermalige doses glecaprevir (700 mg of 800 mg) eenmaal daags gedurende ≥ 7 dagen. In geval van overdosering moet de patiënt worden gecontroleerd op eventuele tekenen en symptomen van toxiciteit (zie rubriek 4.8). Passende symptomatische behandeling moet onmiddellijk worden ingesteld. Glecaprevir en pibrentasvir worden niet in belangrijke mate door hemodialyse verwijderd.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antivirale middelen voor systemisch gebruik, direct werkende antivirale middelen, ATC-code: J05AP57
Werkingsmechanisme
Maviret is een vaste dosiscombinatie van twee pangenotypische, direct werkende antivirale middelen, glecaprevir (NS3/4A-proteaseremmer) en pibrentasvir (NS5A-remmer), die op meerdere stappen in de levenscyclus van het HCV-virus aangrijpen.
Glecaprevir
Glecaprevir is een pangenotypische remmer van het HCV NS3/4A-protease, dat noodzakelijk is voor de proteolytische splitsing van het HCV-gecodeerde polyproteïne (in rijpe vormen van de eiwitten NS3, NS4A, NS4B, NS5A en NS5B) en is essentieel voor de virale replicatie.
Pibrentasvir
Pibrentasvir is een pangenotypische remmer van HCV NS5A, dat essentieel is voor de virus-RNA-replicatie en virionassemblage. Het werkingsmechanisme van pibrentasvir is gekarakteriseerd op basis van antivirale activiteit in celkweken en drug resistance mapping studies.
Antivirale activiteit
De EC50-waarden van glecaprevir en pibrentasvir tegen replicons met volledige lengte of chimerische replicons die coderen voor NS3 of NS5A uit laboratoriumstammen, staan in tabel 6.
Tabel 6: Activiteit van glecaprevir en pibrentasvir tegen repliconcellijnen met HCV-genotype 1-6
| HCV-subtype | Glecaprevir EC50, nM | Pibrentasvir EC50, nM |
| 1a | 0,85 | 0,0018 |
| 1b | 0,94 | 0,0043 |
| 2a | 2,2 | 0,0023 |
| 2b | 4,6 | 0,0019 |
| 3a | 1,9 | 0,0021 |
| 4a | 2,8 | 0,0019 |
| 5a | N.B. | 0,0014 |
| 6a | 0,86 | 0,0028 |
N.B. = niet beschikbaar
De in-vitro-activiteit van glecaprevir is ook in een biochemische bepaling onderzocht, met vergelijkbare lage IC50-waarden bij verschillende genotypen.
EC50-waarden van glecaprevir en pibrentasvir tegen chimerische replicons die coderen voor NS3 of NS5A uit klinische isolaten, staan in tabel 7.
Tabel 7: Activiteit van glecaprevir en pibrentasvir tegen kortdurende replicons die NS3 of NS5A uit klinische isolaten van HCV-genotype 1-6 bevatten
| HCV-subtype | Glecaprevir | Pibrentasvir | ||
Aantal klinische isolaten | Mediane EC50, nM (bereik) | Aantal klinische isolaten | Mediane EC50, nM (bereik) | |
| 1a | 11 | 0,08 (0,05 - 0,12) | 11 | 0,0009 (0,0006 - 0,0017) |
| 1b | 9 | 0,29 (0,20 - 0,68) | 8 | 0,0027 (0,0014 - 0,0035) |
| 2a | 4 | 1,6 (0,66 - 1,9) | 6 | 0,0009 (0,0005 - 0,0019) |
| 2b | 4 | 2,2 (1,4 - 3,2) | 11 | 0,0013 (0,0011 - 0,0019) |
| 3a | 2 | 2,3 (0,71 - 3,8) | 14 | 0,0007 (0,0005 - 0,0017) |
| 4a | 6 | 0,41 (0,31 - 0,55) | 8 | 0,0005 (0,0003 - 0,0013) |
| 4b | N.B. | N.B. | 3 | 0,0012 (0,0005 - 0,0018) |
| 4d | 3 | 0,17 (0,13 - 0,25) | 7 | 0,0014 (0,0010 - 0,0018) |
| 5a | 1 | 0,12 | 1 | 0,0011 |
| 6a | N.B. | N.B. | 3 | 0,0007 (0,0006 - 0,0010) |
| 6e | N.B. | N.B. | 1 | 0,0008 |
| 6p | N.B. | N.B. | 1 | 0,0005 |
N.B. = niet beschikbaar
Resistentie
In celkweken
Aminozuursubstituties in NS3 of NS5A die in celkweken zijn geselecteerd of die belangrijk zijn voor de remmerklasse zijn fenotypisch gekarakteriseerd in replicons.
Substituties die belangrijk zijn voor de HCV-proteaseremmerklasse op positie 36, 43, 54, 55, 56, 155, 166 of 170 in NS3, hadden geen invloed op de activiteit van glecaprevir. Substituties op aminozuurpositie 168 in NS3 hadden geen invloed in genotype 2, terwijl sommige substituties op positie 168 de gevoeligheid voor glecaprevir met maximaal factor 55 verminderden (genotype 1, 3, 4), of de gevoeligheid verminderden met een factor > 100 (genotype 6). Sommige substituties op positie 156 verminderden de gevoeligheid voor glecaprevir (genotype 1 tot 4) met een factor > 100. Substituties op aminozuurpositie 80 verminderden niet de gevoeligheid voor glecaprevir behalve Q80R in genotype 3a, die de gevoeligheid voor glecaprevir met een factor 21 verminderde.
Eenmalige substituties die belangrijk zijn voor de NS5A-remmerklasse op positie 24, 28, 30, 31, 58, 92 of 93 in NS5A in genotype 1 tot 6, hadden geen invloed op de activiteit van pibrentasvir. Specifiek in genotype 3a had A30K of Y93H geen invloed op de activiteit van pibrentasvir. Sommige combinaties van substituties in genotype 1a en 3a (waaronder A30K+Y93H in genotype 3a) gaven een vermindering van de gevoeligheid voor pibrentasvir te zien. In genotype 3b-replicon verminderde de aanwezigheid van natuurlijk voorkomende polymorfismen K30 en M31 in NS5A de gevoeligheid voor pibrentasvir met een factor 24 in vergelijking met de activiteit van pibrentasvir bij het genotype 3a-replicon.
In klinische onderzoeken met proefpersonen met een chronische HCV-infectie
Studies bij niet eerder behandelde en eerder met peginterferon (pegIFN), ribavirine (RBV) en/of sofosbuvir behandelde volwassen proefpersonen met of zonder cirrose
Tweeëntwintig van de ongeveer 2.300 volwassen proefpersonen die 8, 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld in klinische fase 2- en fase 3-registratiestudies hadden virologisch falen (2 met genotype 1-, 2 met genotype 2-, 18 met genotype 3-infectie).
Van de 2 met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen bij wie virologisch falen optrad, had er één tijdens de behandeling optredende substituties A156V in NS3 en Q30R/L31M/H58D in NS5A, en had er één Q30R/H58D (terwijl Y93N aanwezig was bij aanvang en na de behandeling) in NS5A.
Bij de 2 met genotype 2 geïnfecteerde proefpersonen werden er tijdens de behandeling geen optredende substituties waargenomen in NS3 of NS5A (het M31-polymorfisme in NS5A was bij beide proefpersonen bij aanvang en na de behandeling aanwezig).
Van de 18 met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen die 8, 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld en bij wie virologisch falen optrad, werden bij 11 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3-substituties Y56H/N, Q80K/R, A156G of Q168L/R waargenomen. A166S of Q168R waren bij 5 proefpersonen bij aanvang en na de behandeling aanwezig. Tijdens de behandeling optredende NS5A-substituties M28G, A30G/K, L31F, P58T of Y93H werden waargenomen bij 16 proefpersonen, en 13 proefpersonen hadden A30K (n=9) of Y93H (n=5) bij aanvang en na de behandeling.
Studies bij volwassen proefpersonen met of zonder gecompenseerde cirrose die eerder met NS3/4A-proteaseremmers en/of NS5A-remmers waren behandeld
Tien van 113 proefpersonen die in de MAGELLAN-1-studie gedurende 12 of 16 weken met Maviret waren behandeld, kregen virologisch falen. Van de 10 met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen met virologisch falen werden er bij 7 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3-substituties V36A/M, R155K/T, A156G/T/V of D168A/T waargenomen. Vijf van de 10 hadden combinaties van V36M, Y56H, R155K/T of D168A/E in NS3 bij aanvang en na de behandeling. Alle met genotype 1 geïnfecteerde proefpersonen met virologisch falen hadden één of meer NS5A-substituties L/M28M/T/V, Q30E/G/H/K/L/R, L31M, P32-deletie, H58C/D of Y93H bij aanvang; daarnaast werden bij 7 van de proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS5A-substituties M28A/G, P29Q/R, Q30K, H58D of Y93H waargenomen op het moment van falen.
Bij 13 van de 177 proefpersonen met een chronische HCV-infectie met genotype 1 (bij alle gevallen van virologisch falen was sprake van een genotype 1a-infectie) die eerder waren behandeld met NS5Aremmers + SOF en in studie B16-439 gedurende 12 weken (9 van de 13) of 16 weken (4 van de
- 13) werden behandeld met Maviret, trad virologisch falen op. Onder de 13 gevallen van virologisch falen werden bij 4 proefpersonen tijdens de behandeling optredende NS3-substituties waargenomen op het moment van falen: A156V (n=2) of R155W + A156G (n=2), 3 van deze 4 proefpersonen hadden tevens Q80K bij aanvang en op het moment van falen. Bij 12 van de 13 gevallen van virologisch falen werden één of meer NS5A-polymorfismen gedetecteerd bij de kenmerkende aminozuurposities (M28V/T, Q30E/H/N/R, L31M/V, H58D, E62D/Q of Y93H/N) bij aanvang, en bij 10 van de 13 gevallen werden aanvullende NS5A-substituties (M28A/S/T (n=3), Q30N (n=1), L31M/V (n=2), P32del (n=1), H58D (n=4), E62D (n=1)) ontwikkeld op het moment van het falen van de behandeling.
In klinische onderzoeken met proefpersonen met een acute HCV-infectie
Bij proefpersonen die gedurende 8 weken in de klinische fase 3b-studie (M20-350) met Maviret werden behandeld, hadden polymorfismen in NS3 en/of NS5A bij aanvang van de behandeling geen effect op de uitkomst van de behandeling; bij geen van de proefpersonen is virologisch falen opgetreden.
Effect van HCV-aminozuurpolymorfismen bij aanvang van de behandeling op het behandelresultaat
Een gepoolde analyse van niet eerder behandelde patiënten en eerder met gepegyleerd interferon, ribavirine en/of sofosbuvir behandelde volwassen proefpersonen met een chronische HCV-infectie die Maviret ontvingen in klinische fase 2- en 3-studies is verricht om het verband te onderzoeken tussen polymorfismen bij aanvang van de behandeling en het behandelresultaat en om de substituties te beschrijven die bij virologisch falen werden gezien. Polymorfismen bij aanvang zijn met next-generation sequencing beoordeeld ten opzichte van een subtypespecifieke referentiesequentie op aminozuurpositie 155, 156 en 168 in NS3, en 24, 28, 30, 31, 58, 92 en 93 in NS5A bij een
detectielimiet van 15%. Polymorfismen bij aanvang in NS3 zijn gedetecteerd in 1,1% (9/845), 0,8% (3/398), 1,6% (10/613), 1,2% (2/164), 41,9% (13/31) en 2,9% (1/34) van de met respectievelijk HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 en 6 geïnfecteerde proefpersonen. Polymorfismen bij aanvang in NS5A zijn gedetecteerd in 26,8% (225/841), 79,8% (331/415), 22,1% (136/615), 49,7% (80/161), 12,9% (4/31) en 54,1% (20/37) van de met respectievelijk HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 en 6 geïnfecteerde proefpersonen.
Genotype 1, 2, 4, 5 en 6: Polymorfismen bij aanvang in genotype 1, 2, 4, 5 en 6 hadden geen invloed op het behandelresultaat.
Genotype 3: Voor proefpersonen die het aanbevolen regime ontvingen (n=313), hadden polymorfismen bij aanvang in NS5A (inclusief Y93H) of NS3 geen relevante invloed op het behandelresultaat. Alle proefpersonen (15/15) met Y93H en 77% (17/22) met A30K in NS5A bij aanvang bereikten SVR12. De algehele prevalentie van A30K en Y93H bij aanvang was 7,0% respectievelijk 4,8%. Het vermogen om de invloed van polymorfismen bij aanvang in NS5A te beoordelen, was beperkt bij niet eerder behandelde proefpersonen met cirrose en bij eerder behandelde patiënten vanwege een lage prevalentie van A30K (3,0%, 4/132) of Y93H (3,8%, 5/132).
Kruisresistentie
Uit in-vitro-gegevens blijkt dat de meeste resistentiegeassocieerde substituties in NS5A op aminozuurpositie 24, 28, 30, 31, 58, 92 of 93 die tot resistentie tegen ombitasvir, daclatasvir, ledipasvir, elbasvir of velpatasvir leiden, gevoelig bleven voor pibrentasvir. Sommige combinaties van NS5A-substituties op deze posities gaven vermindering van de gevoeligheid voor pibrentasvir te zien. Glecaprevir was geheel actief tegen resistentiegeassocieerde substituties in NS5A, terwijl pibrentasvir geheel actief was tegen resistentiegeassocieerde substituties in NS3. Zowel glecaprevir als pibrentasvir was geheel actief tegen substituties geassocieerd met resistentie tegen NS5B-nucleotide en niet-nucleotideremmers.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Chronische HCV-infectie
Tabel 8 vat de klinische studies samen die met Maviret zijn verricht bij met HCV-genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6 geïnfecteerde proefpersonen.
Tabel 8: Klinische studies met Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie van genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6
| Genotype (GT) | Klinische studie | Samenvatting studieopzet |
| TN en PRS-TE proefpersonen zonder cirrose | ||
| GT1 | ENDURANCE-1a | Maviret gedurende 8 weken (n=351) of 12 weken (n=352) |
| SURVEYOR-1 | Maviret gedurende 8 weken (n=34) | |
| GT2 | ENDURANCE-2 | Maviret (n=202) of een placebo (n=100) gedurende 12 weken |
| SURVEYOR-2b | Maviret gedurende 8 weken (n=199) of 12 weken (n=25) | |
| GT3 | ENDURANCE-3 | Maviret gedurende 8 weken (n=157) of 12 weken (n=233) Sofosbuvir + daclatasvir gedurende 12 weken (n=115) |
| SURVEYOR-2 | Maviret gedurende 8 weken (alleen TN, n=29) of 12 weken (n=76) of 16 weken (alleen TE, n=22) | |
| GT4, 5, 6 | ENDURANCE-4 | Maviret gedurende 12 weken (n=121) |
| ENDURANCE-5,6 | Maviret gedurende 8 weken (n=75) | |
| SURVEYOR-1 | Maviret gedurende 12 weken (n=32) | |
| SURVEYOR-2c | Maviret gedurende 8 weken (n=58) | |
GT1-6
| VOYAGE-1f | Maviret gedurende 8 weken (GT1, 2, 4, 5 en 6 en GT3 TN) (n=356) of 16 weken (alleen GT3 TE) (n=6) | |
| TN en PRS-TE proefpersonen met cirrose | ||
| GT1, 2, 4, 5, 6 | EXPEDITION-1 | Maviret gedurende 12 weken (n=146) |
| GT3 | SURVEYOR-2d | Maviret gedurende 12 weken (alleen TN, n=64) of 16 weken (alleen TE, n=51) |
| GT5, 6 | ENDURANCE-5,6 | Maviret gedurende 12 weken (n=9) |
| GT1-6 | VOYAGE-2f | Maviret gedurende 12 weken (GT1, 2, 4, 5 en 6 en GT3 TN) (n=157) of 16 weken (alleen GT3 TE) (n=3) |
| GT1-6 | EXPEDITION-8 | Maviret gedurende 8 weken (n=343) (alleen TN) |
| Proefpersonen met CKD stadium 3b, 4 en 5 met of zonder cirrose | ||
| GT1-6 | EXPEDITION-4 | Maviret gedurende 12 weken (n=104) |
| GT1-6 | EXPEDITION-5 | Maviret gedurende 8 weken (n=84) of 12 weken (n=13) of 16 weken (n=4) |
| NS5A-remmer en/of eerder met PI behandelde proefpersonen met of zonder cirrose | ||
| GT1, 4 | MAGELLAN-1e | Maviret gedurende 12 weken (n=66) of 16 weken (n=47) |
| GT1 | B16-439 | Maviret gedurende 12 weken (n=78) of 16 weken (n=78) of Maviret + RBV gedurende 12 weken (n=21)g |
| HCV/hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen met of zonder cirrose | ||
| GT1-6 | EXPEDITION-2 | Maviret gedurende 8 weken (n=137) of 12 weken (n=16) |
| Patiënten die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan | ||
| GT1-6 | MAGELLAN-2 | Maviret gedurende 12 weken (n=100) |
| Adolescente proefpersonen (12 tot < 18 jaar) | ||
| GT1-6 | DORA (deel 1)a | Maviret gedurende 8 weken (n=44) of 16 weken (n=3) |
| Kinderen (3 tot < 12 jaar) | ||
| GT1-6 | DORA (deel 2)a | Maviret gedurende 8 weken (n=78), 12 weken (n=1) of 16 weken (n=1) |
TN = treatment naïve (niet eerder behandeld), PRS-TE = treatment-experienced (eerder behandeld, inclusief eerdere behandeling op basis van pegIFN (of IFN) en/of RBV en/of sofosbuvir), PI = protease inhibitor (proteaseremmer), CKD = chronic kidney disease (chronische nierziekte) a. Bij ENDURANCE-1 namen 33 proefpersonen deel die met hiv-1 waren geco-infecteerd. Bij DORA namen 3 proefpersonen deel die met hiv-1waren geco-infecteerd.
b. GT2 van SURVEYOR-2 deel 1 en 2 - Maviret gedurende 8 weken (n=54) of 12 weken (n=25); GT2 van SURVEYOR-2 deel 4 - Maviret gedurende 8 weken (n=145).
c. GT3 zonder cirrose van SURVEYOR-2 deel 1 en 2 - Maviret gedurende 8 weken (n=29) of 12 weken (n=54); GT3 zonder cirrose van SURVEYOR-2 deel 3 - Maviret gedurende 12 weken (n=22) of 16 weken (n=22).
d. GT3 met cirrose van SURVEYOR-2 deel 2 - Maviret gedurende 12 weken (n=24) of 16 weken (n=4); GT3 met cirrose van SURVEYOR-2 deel 3 - Maviret gedurende 12 weken (n=40) of 16 weken (n=47).
e. GT1, 4 van MAGELLAN-1 deel 1 - Maviret gedurende 12 weken (n=22); GT1,4 van MAGELLAN-1 deel 2 – Maviret gedurende 12 weken (n=44) of 16 weken (n=47). f. VOYAGE-1 en VOYAGE-2 waren regionale Aziatische studies.
g. Maviret wordt niet aanbevolen voor de herbehandeling van patiënten die eerder zijn blootgesteld aan NS3/4A- en/of NS5A-remmers (zie rubriek 4.4).
Tijdens de klinische studies zijn serum HCV RNA-waarden gemeten met de Roche COBAS AmpliPrep/COBAS TaqMan HCV-test (versie 2.0) met een onderste kwantificatiegrens (lower limit of quantification, LLOQ) van 15 IU/ml (behalve in SURVEYOR-1 en SURVEYOR-2 waarbij de Roche COBAS TaqMan realtime reverse transcriptase-PCR (RT-PCR) assay v2.0 werd gebruikt met een LLOQ van 25 IU/ml). Een aanhoudende virologische respons (SVR12), gedefinieerd als HCV RNA onder de LLOQ bij 12 weken na stopzetting van de behandeling, was het primaire eindpunt in alle studies om de genezing van HCV vast te stellen.
Klinische studies bij niet eerder behandelde of eerder behandelde proefpersonen met of zonder cirrose
Van de 2.409 behandelde volwassen proefpersonen met gecompenseerde leverziekte (met of zonder cirrose) die niet eerder waren behandeld of eerder waren behandeld met combinaties van peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir, was de mediane leeftijd 53 jaar (bereik: 19 tot 88); 73,3% was niet eerder behandeld, 26,7% was eerder behandeld met een combinatie op basis van hetzij sofosbuvir, ribavirine en/of peginterferon; 40,3% had HCV-genotype 1; 19,8% had HCV-genotype 2; 27,8% had HCV-genotype 3; 8,1% had HCV-genotype 4; 3,4% had HCV-genotype 5-6; 13,1% was ≥ 65 jaar; 56,6% was man; 6,2% was negroïde; 12,3% had cirrose; 4,3% had een ernstige nierfunctiestoornis of nierziekte in het eindstadium; 20,0% had een body mass index van minstens 30 kg per m2; 7,7% had hiv-1 co-infectie en de mediaan HCV RNA bij aanvang was 6,2 log10 IU/ml.
Tabel 9: SVR12 bij niet eerder behandelde en eerder met peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir behandeldea volwassen proefpersonen met een chronische HCV-infectie vangenotype 1, 2, 4, 5 en 6 die voor de aanbevolen duur werden behandeld (gepoolde gegevens van ENDURANCE-1b, SURVEYOR-1, -2, en EXPEDITION-1, -2b, -4 en -8)
| Genotype 1 | Genotype 2 | Genotype 4 | Genotype 5 | Genotype 6 | |
| SVR12 bij proefpersonen zonder cirrose | |||||
| 8 weken | 99,2% (470/474) | 98,1% (202/206) | 95,2% (59/62) | 100% (2/2) | 92,3% (12/13) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||||
| On-treatment VF | 0,2% (1/474) | 0% (0/206) | 0% (0/62) | 0% (0/2) | 0% (0/13) |
| Recidiefc | 0% (0/471) | 1,0% (2/204) | 0% (0/61) | 0% (0/2) | 0% (0/13) |
| Overiged | 0,6% (3/474) | 1,0% (2/206) | 4,8% (3/62) | 0% (0/2) | 7,7% (1/13) |
| SVR12 bij proefpersonen met cirrose | |||||
| 8 weken | 97,8% (226/231) | 100% (26/26) | 100% (13/13) | 100% (1/1) | 100% (9/9) |
| 12 weken | 96,8% (30/31) | 90,0% (9/10) | 100% (8/8) | --- | 100% (1/1) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||||
| On-treatment VF | 0% (0/262) | 0% (0/36) | 0% (0/21) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
| Recidiefc | 0,4% (1/256) | 0% (0/35) | 0% (0/20) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
| Overiged | 1,9% (5/262) | 2,8% (1/36) | 0% (0/21) | 0% (0/1) | 0% (0/10) |
VF = virologisch falen
a. Percentage eerder met PRS behandelde proefpersonen is 26%, 14%, 24%, 0%, en 13% voor respectievelijk genotype 1, 2, 4, 5 en 6. Geen van de GT5-proefpersonen was TE-PRS en 3 GT6-proefpersonen waren TE-PRS.
b. Inclusief een totaal van 154 proefpersonen geco-infecteerd met hiv-1 in ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2 die de aanbevolen duur ontvingen.
c. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
d. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
Van de met genotype 1, 2, 4, 5 of 6 geïnfecteerde proefpersonen met nierziekte in het eindstadium in EXPEDITION-4 bereikte 97,8% (91/93) SVR12 zonder virologisch falen.
Klinische studie bij proefpersonen met genotype 5- of 6-infectie
ENDURANCE-5,6 was een open-label studie bij 84 met HCV-genotype 5 (n=23) of HCV-genotype 6 geïnfecteerde (n=61) TN of TE-PRS volwassen proefpersonen. Proefpersonen zonder cirrose werden gedurende 8 weken behandeld met Maviret en proefpersonen met gecompenseerde cirrose werden gedurende 12 weken behandeld met Maviret. Van de 84 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 59 jaar (bereik 24 tot 79); 27% had HCV-genotype 5, 73% had HCV-genotype 6; 54% was vrouw, 30% was Kaukasisch, 68% was Aziatisch; 90% was HCV TN; 11% had gecompenseerde cirrose.
De algehele SVR12 was 97,6% (82/84). De SVR12 was 95,7% (22/23) bij proefpersonen met genotype 5-infectie en 98,4% (60/61) bij proefpersonen met genotype 6-infectie. Bij één met genotype 5 geïnfecteerde TN proefpersoon zonder cirrose trad recidief op en bij één met genotype 6 geïnfecteerde TN proefpersoon met gecompenseerde cirrose trad on-treatment virologisch falen op.
Proefpersonen met genotype 1, 2, 4, 5 of 6-infectie met cirrose die gedurende 8 weken Maviret toegediend kregen
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret, toegediend gedurende 8 weken, bij GT 1, 2, 4, 5, of 6 niet eerder behandelde volwassen proefpersonen met gecompenseerde cirrose, werd beoordeeld in een eenarmig, open-label onderzoek (EXPEDITION-8).
Van de 280 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 60 jaar (bereik: 34 tot 88); 81,8% had HCV-genotype 1, 10% had HCV-genotype 2, 4,6% had HCV-genotype 4, 0,4% had HCV-genotype 5; 3,2% had HCV-genotype 6; 60% was man; 9,6% was negroïde.
De algehele SVR12 was 98,2% (275/280). Er was geen virologisch falen.
Met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen
De werkzaamheid van Maviret bij proefpersonen die niet eerder waren behandeld of eerder waren behandeld met combinaties van peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir met chronische hepatitis C-infectie genotype 3 is aangetoond in de klinische studies ENDURANCE-3 (niet eerder behandelde volwassenen zonder cirrose), EXPEDITION-8 (niet eerder behandelde volwassenen met cirrose) en SURVEYOR-2 deel 3 (volwassenen met en zonder cirrose en/of eerder behandeld).
ENDURANCE-3 was een gedeeltelijk gerandomiseerde, open-label, met actieve stof gecontroleerde studie bij niet eerder behandelde patiënten met een genotype 3-infectie. Proefpersonen werden gerandomiseerd (2:1) naar hetzij Maviret gedurende 12 weken of de combinatie van sofosbuvir en daclatasvir gedurende 12 weken; daarna had de studie een derde arm (die niet gerandomiseerd was) met Maviret gedurende 8 weken. EXPEDITION-8 was een open-label onderzoek met één behandelingsarm bij niet eerder behandelde proefpersonen met gecompenseerde cirrose en genotype 1, 2, 3, 4, 5 of 6-infectie die Maviret ontvingen gedurende 8 weken. SURVEYOR-2 deel 3 was een open-label onderzoek waarin de werkzaamheid van Maviret werd beoordeeld gedurende 16 weken bij eerder behandelde proefpersonen met genotype 3-infectie zonder cirrose en met gecompenseerde cirrose. Bij de eerder behandelde proefpersonen had bij 46% (42/91) een eerder regime op basis van sofosbuvir gefaald.
Tabel 10: SVR12 bij niet eerder behandelde volwassen proefpersonen met een chronische HCV-infectie van genotype 3 zonder cirrose (ENDURANCE-3)
| SVR | Maviret 8 weken N=157 | Maviret 12 weken N=233 | SOF+DCV 12 weken N=115 |
| 94,9% (149/157) | 95,3% (222/233) | 96,5% (111/115) | |
| Behandelingsverschil -1,2%; 95%-betrouwbaarheidsinterval (-5,6% tot 3,1%) | |||
Behandelingsverschil -0,4%; 97,5%-betrouwbaarheidsinterval (-5,4% tot 4,6%) | |||
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||
| On-treatment VF | 0,6% (1/157) | 0,4% (1/233) | 0% (0/115) |
| Recidiefa | 3,3% (5/150) | 1,4% (3/222) | 0,9% (1/114) |
| Overigeb | 1,3% (2/157) | 3,0% (7/233) | 2,6% (3/115) |
a. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
b. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
In een gepoolde analyse van niet eerder behandelde volwassen patiënten zonder cirrose (inclusief fase 2- en 3-data) waarbij SVR12 was bepaald op basis van de aanwezigheid van A30K bij aanvang van de behandeling, was een numeriek lagere SVR12 bereikt in patiënten met A30K die gedurende 8 weken zijn behandeld in vergelijking met degenen die zijn behandeld gedurende 12 weken [78% (14/18) vs. 93% (13/14)].
Tabel 11: SVR12 bij proefpersonen met een chronische infectie met HCV-genotype 3 met of zonder cirrose (SURVEYOR-2 deel 3 en EXPEDITION-8)
| Niet eerder behandeld met cirrose | Niet eerder behandeld met cirrose | Eerder behandeld met of zonder cirrose | |
| Maviret 8 weken (N=63) | Maviret 12 weken (N=40) | Maviret 16 weken (N=69) | |
| SVR | 95,2% (60/63) | 97,5% (39/40) | 95,7% (66/69) |
| Resultaat voor proefpersonen zonder SVR12 | |||
| On-treatment VF | 0% (0/63) | 0% (0/40) | 1,4% (1/69) |
| Recidiefa | 1,6% (1/62) | 0% (0/39) | 2,9% (2/68) |
| Overigeb | 3,2% (2/63) | 2,5% (1/40) | 0% (0/69) |
| SVR per cirrosestatus | |||
| Geen cirrose | N.B. | N.B. | 95,5% (21/22) |
| Cirrose | 95,2% (60/63) | 97,5% (39/40) | 95,7% (45/47) |
a. Recidief wordt gedefinieerd als HCV RNA ≥ LLOQ na respons aan het einde van de behandeling onder hen die de behandeling hadden voltooid.
b. Inclusief proefpersonen die moesten stoppen wegens een bijwerking, lost to follow-up, of proefpersoon die zich had teruggetrokken.
Van de met genotype 3 geïnfecteerde proefpersonen met nierziekte in het eindstadium in EXPEDITION-4 bereikte 100% (11/11) SVR12.
Proefpersonen met een genotype 3b-infectie
Genotype 3b is een subtype dat voorkomt bij een relatief klein aantal patiënten met een HCV-infectie in China en een paar landen in Zuid- en Zuidoost-Azië, maar zelden daarbuiten. De studies VOYAGE-1 en VOYAGE-2 werden uitgevoerd in China, Singapore en Zuid-Korea bij volwassen proefpersonen met HCV-genotype 1-6 zonder cirrose (VOYAGE-1) of met gecompenseerde cirrose (VOYAGE-2) die niet eerder waren behandeld (TN (= treatment naïve) of die eerder waren behandeld met combinaties van interferon, peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir (TE (= treatment experienced)-PRS). Alle proefpersonen zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose werden behandeld met Maviret gedurende respectievelijk 8 of 12 weken, behalve proefpersonen met genotype 3 TE-PRS, die gedurende 16 weken met Maviret werden behandeld. De algehele SVR12 was 97,2% (352/362) en 99,4% (159/160) in respectievelijk VOYAGE-1 en VOYAGE-2.
Onder de proefpersonen met genotype 3b zonder cirrose werd een lagere SVR12 waargenomen van 58,3% (7/12) [62,5% (5/8) bij TN proefpersonen en 50% (2/4) bij TE-PRS proefpersonen] in vergelijking met proefpersonen met genotype 3a zonder cirrose (92,9% (13/14)). Drie proefpersonen met genotype 3b TN recidiveerden en twee proefpersonen met genotype 3b TE-PRS hadden on-treatment virologisch falen. Onder de proefpersonen met gecompenseerde cirrose was de algehele SRV12 87,5% (7/8) [85,7% (6/7) bij TN proefpersonen en 100% (1/1) bij TE-PRS proefpersonen)] bij proefpersonen met genotype 3b-infectie en 100% (6/6) bij proefpersonen met genotype 3a-infectie. Eén proefpersoon met genotype 3b TN recidiveerde.
Algehele SVR12 van klinische studies bij niet eerder behandelde of eerder behandelde volwassen proefpersonen met of zonder cirrose
Bij proefpersonen die niet eerder waren behandeld (TN) of die eerder voor de aanbevolen duur waren behandeld met combinaties van interferon, peginterferon, ribavirine en/of sofosbuvir (TE-PRS), bereikte 97,5% (1 395/1 431) algehele SVR12, terwijl 0,2% (3/1 431) on-treatment virologisch falen had en 0,9% (12/1 407) na behandeling recidiveerde.
Bij TN of TE-PRS proefpersonen met gecompenseerde cirrose die gedurende de aanbevolen duur waren behandeld, bereikte 97,1% (431/444) SVR12 (waarvan 97,7% [335/343] van de TN proefpersonen SVR12 bereikte), terwijl 0,2% (1/444) on-treatment virologisch falen had en 0,9% (4/434) na behandeling recidiveerde.
Bij TN proefpersonen zonder cirrose die voor de aanbevolen duur van 8 weken waren behandeld, bereikte 97,5% (749/768) SVR12, terwijl 0,1% (1/768) on-treatment virologisch falen had en 0,7% (5/755) na behandeling recidiveerde.
Bij TE-PRS proefpersonen zonder cirrose die gedurende de aanbevolen duur waren behandeld, bereikte 98,2% (215/219) SVR12, terwijl 0,5% (1/219) on-treatment virologisch falen had en 1,4% (3/218) na behandeling recidiveerde.
De aanwezigheid van hiv-1 co-infectie heeft geen invloed op de werkzaamheid. De SVR12 in bij TN of TE-PRS HCV-hiv-1 geco-infecteerde proefpersonen die gedurende 8 of 12 weken zijn behandeld (respectievelijk zonder cirrose en met gecompenseerde cirrose) was 98,2% (165/168) van ENDURANCE-1 en EXPEDITION-2. Een proefpersoon had on-treatment virologisch falen (0,6%, 1/168) en niemand recidiveerde (0%, 0/166).
Klinische studie bij proefpersonen die een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan
MAGELLAN-2 was een eenarmig, open-label onderzoek met 100 volwassen proefpersonen die eerder een lever- of niertransplantatie hebben ondergaan en chronische HCV-infectie met genotypen 1-6 zonder cirrose hebben en die gedurende 12 weken Maviret toegediend kregen. Aan dit onderzoek namen proefpersonen deel die niet eerder zijn behandeld voor HCV of eerder zijn behandeld met combinaties van (peg)interferon, ribavirine en/of sofosbuvir, met uitzondering van GT3-geïnfecteerde proefpersonen die allen niet eerder behandeld waren.
Van de 100 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 60 jaar (bereik: 39-78); 57% had HCV-genotype 1, 13% had HCV-genotype 2, 24% had HCV-genotype 3, 4% had HCV-genotype 4, 2% had HCV-genotype 6; 75% was man; 8% was negroïde; 66% was niet eerder behandeld voor HCV, niemand had cirrose en 80% had bij aanvang een fibrosestadium F0 of F1; 80% van de proefpersonen hadden een levertransplantatie en 20% hadden een niertransplantatie ondergaan. Gelijktijdige toediening van immunosuppressiva was toegestaan voor ciclosporine ≤ 100 mg/dag, tacrolimus, sirolimus, everolimus, azathioprine, mycofenolzuur, prednison en prednisolon.
De algehele SVR12 bij proefpersonen die een transplantatie hebben ondergaan was 98,0% (98/100). Er was één recidief en geen on-treatment virologisch falen.
Klinische studie bij proefpersonen met een nierfunctiestoornis
EXPEDITION-5 was een open-label studie bij 101 volwassen proefpersonen met een HCV-infectie genotype 1-6 zonder cirrose of met gecompenseerde cirrose en chronische nierziekte (CKD) stadium 3b, 4 of 5. De proefpersonen waren of niet eerder behandeld of eerder behandeld met combinaties van (peg)interferon, ribavirine en/of sofosbuvir, en ontvingen Maviret volgens een goedgekeurde behandelduur gedurende 8, 12 of 16 weken.
Van de 101 behandelde proefpersonen was de mediane leeftijd 58 jaar (bereik: 32-87); 53% had HCV-genotype 1, 27% had HCV-genotype 2, 15% had HCV-genotype 3, 4% had genotype 4; 59% was man; 73% was Kaukasisch; 80% was niet eerder behandeld voor HCV; 13% had cirrose en 65% had bij aanvang een fibrose stadium F0 of F1; 7% was CKD stadium 3b, 17% was CKD stadium 4 en 76% was CKD stadium 5 (allen ontvingen dialyse); 84 proefpersonen werden gedurende 8 weken behandeld, 13 proefpersonen werden gedurende 12 weken behandeld en 4 proefpersonen werden gedurende 16 weken behandeld.
De algehele SVR12 was 97% (98/101). Er was geen virologisch falen.
Duurzaamheid van aanhoudende virologische respons
In een langetermijnfollow-uponderzoek (M13-576) behield 99,5% (374/376) van de volwassen proefpersonen die SVR12 hadden bereikt in eerdere klinische onderzoeken met Maviret de SVR tot aan hun laatste follow-upbezoek (mediane duur van follow-up: 35,5 maanden): 100%, 99,6% en 95,8% van de proefpersonen die respectievelijk 8, 12 en 16 weken behandeling met Maviret hadden gekregen. Van de 2 proefpersonen bij wie de SVR niet aanhield, had er 1 een late terugval na 390 dagen na behandeling met Maviret, en de andere proefpersoon herinfectie met een ander HCV-genotype.
Ouderen
Aan de klinische studies met Maviret namen 328 proefpersonen van 65 jaar en ouder deel (13,8% van het totale aantal proefpersonen). De respons die in verschillende behandelingsgroepen werd waargenomen voor proefpersonen ≥ 65 jaar was vergelijkbaar met die voor proefpersonen< 65 jaar oud.
Acute HCV-infectie
De veiligheid en werkzaamheid van Maviret bij proefpersonen met een gedocumenteerde acute HCV-infectie zijn beoordeeld in M20-350, een eenarmige, open-label studie met 286 volwassenen die niet eerder waren behandeld voor de huidige infectie en gedurende 8 weken met Maviret werden behandeld (zie tabel 12).
De mediane leeftijd was 43 jaar (bereik: 20 tot 78); 82% van de patiënten had niet eerder een HCV-infectie gehad; 64% had een infectie met HCV-genotype 1, 4% had een infectie met HCV-genotype 2, 13% had een infectie met HCV-genotype 3 en 19% had een infectie met HCV-genotype 4; 6% was ≥ 65 jaar; 89% was man; 11% was zwart; 2% had cirrose; 50% had een co-infectie met hiv; 9% had een body mass index van minstens 30 kg per m2; en de mediane HCV-RNA-concentratie bij aanvang van de behandeling was 5,4 log10 IE/ml. Het SVR12-percentage was 96,2% (275/286) in totaal; bij geen enkele proefpersoon is virologisch falen opgetreden.
Het SVR12-percentage was 97,2% (138/142) bij proefpersonen met een acute HCV-infectie die waren geco-infecteerd met hiv-1 en 95,1% (137/144) bij proefpersonen met alleen een HCV-infectie.
Tabel 12: Klinische studie met Maviret bij proefpersonen met een acute infectie met HCV-genotype 1, 2, 3 of 4
| Genotype (GT) | Klinische studie | Samenvatting studieopzet |
| GT1-4 | M20-350a | Maviret gedurende 8 weken (n=286) |
a. In M20-350 zaten 142 proefpersonen die waren geco-infecteerd met hiv-1.
Tijdens de klinische studie zijn de serum-HCV-RNA-waarden gemeten met ofwel de Roche COBAS AmpliPrep/COBAS TaqMan HCV-test (versie 2.0), ofwel de Roche Cobas 6800-test, die beide een LLOQ van 15 IE/ml hebben. Een SVR12 die was gedefinieerd als een HCV-RNA-waarde onder de LLOQ bij 12 weken na stopzetting van de behandeling, was het primaire eindpunt om het genezingspercentage voor HCV vast te stellen.
Ouderen
In deze studie waren 16 proefpersonen van 65 jaar en ouder opgenomen (5,6% van het totale aantal proefpersonen). Het responspercentage dat bij proefpersonen ≥ 65 jaar werd waargenomen, was vergelijkbaar met dit percentage bij proefpersonen < 65 jaar oud.
Pediatrische patiënten
Chronische HCV-infectie
De werkzaamheid, veiligheid en farmacokinetiek van Maviret bij kinderen van 3 tot 18 jaar met een chronische HCV-infectie werden aangetoond in een open-label studie die bestond uit twee delen: DORA deel 1 en deel 2.
In DORA deel 1 werden de veiligheid en werkzaamheid beoordeeld van Maviret 300 mg/120 mg (drie filmomhulde tabletten van 100 mg/40 mg) gedurende 8 of 16 weken bij 47 adolescenten van 12 tot 18 jaar. De mediane leeftijd was 14 jaar (bereik: 12 tot 17); 79% had HCV-genotype 1; 6% had HCV-genotype 2; 9% had HCV-genotype 3; 6% had HCV-genotype 4; 55% was vrouw; 11% was negroïde; 77% was niet eerder behandeld voor HCV; 23% was eerder behandeld met interferon; 4% had een co-infectie met hiv; geen van de proefpersonen had cirrose; het gemiddelde gewicht was 59 kg (bereik: 32 tot 109).
In DORA deel 1 was de algehele SVR12 100% (47/47). Geen enkele proefpersoon kreeg virologisch falen.
In DORA deel 2 werden de veiligheid en werkzaamheid beoordeeld van een op gewicht gebaseerde dosering van Maviret granulaat gedurende 8, 12 of 16 weken bij 80 kinderen van 3 tot 12 jaar. Achttien proefpersonen kregen de lagere startdosis en 62 proefpersonen kregen de uiteindelijk aanbevolen dosis. De mediane leeftijd was 7 jaar (bereik: 3 tot 11); 73% had HCV-genotype 1; 3% had HCV-genotype 2; 23% had HCV-genotype 3; 3% had HCV-genotype 4; 55% was vrouw; 6% was negroïde; 97,5% was niet eerder behandeld voor HCV; 2,5% was eerder behandeld met interferon; 1% had een co-infectie met hiv; geen van de proefpersonen had cirrose; het gemiddelde gewicht was 26 kg (bereik: 13 tot 44).
In DORA deel 2 was de algehele SVR12 voor de proefpersonen die de uiteindelijke aanbevolen dosis ontvingen 98,4% (61/62). Geen enkele proefpersoon die de uiteindelijke aanbevolen dosis ontving kreeg virologisch falen. Eén kind van 9 jaar met een HCV GT3b-infectie die de lagere startdosis ontving, kreeg virologisch falen. Het kind had K30R en V31M bij aanvang en tijdens de behandeling optredende Y93H bij een recidief in NS5A; substituties bij aanvang of tijdens de behandeling werden niet waargenomen in NS3.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetische eigenschappen van de bestanddelen van Maviret staan in tabel 13.
Tabel 13: Farmacokinetische eigenschappen van de bestanddelen van Maviret bij gezonde proefpersonen
| Glecaprevir | Pibrentasvir | |
| Absorptie | ||
| Tmax (u)a van tabletten | 5,0 | 5,0 |
| Tmax (u)a van granulaat | 3,0 - 4,0 | 3,0 - 5,0 |
| Effect van maaltijd (t.o.v. nuchter)b bij tabletten (volwassenen) | ↑ 83-163% | ↑ 40-53% |
| Effect van maaltijd (t.o.v. nuchter)b bij granulaat | ↑ 131-168% | ↑ 56-115% |
| Distributie | ||
| % gebonden aan menselijke plasma-eiwitten | 97,5 | > 99,9 |
| Bloed-plasmaratio | 0,57 | 0,62 |
| Biotransformatie | ||
| Biotransformatie | secundair | geen |
| Eliminatie | ||
| Belangrijkste eliminatieroute | Uitscheiding via gal | Uitscheiding via gal |
| t1/2 (u) bij steady-state | 6 - 9 | 23 - 29 |
| % dosis in urine uitgescheidenc | 0,7 | 0 |
| % dosis in feces uitgescheidenc | 92,1d | 96,6 |
| Transport | ||
| Substraat van transporter | P-gp, BCRP en OATP1B1/3 | P-gp en BCRP niet uitgesloten |
a. Mediane Tmax na eenmalige dosis glecaprevir en pibrentasvir bij gezonde proefpersonen. b. Gemiddelde systemische blootstelling met matig vetrijke tot zeer vetrijke maaltijden. c. Toediening van eenmalige dosis [14C]glecaprevir of [14C]pibrentasvir in massabalansstudies. d. Oxidatieve metabolieten of hun bijproducten vertegenwoordigden 26% van de radioactieve dosis. In het plasma werden geen metabolieten van glecaprevir gevonden.
Na 3 dagen monotherapie met alleen glecaprevir 300 mg per dag (N=6) of alleen pibrentasvir 120 mg per dag (N=8) was de geometrische gemiddelde AUC24 bij patiënten met een chronische hepatitis C-infectie zonder cirrose 13.600 ng•u/ml voor glecaprevir en 459 ng•u/ml voor pibrentasvir. Schatting van de farmacokinetische parameters door middel van populatiefarmacokinetische modellen had een inherente onzekerheid welke werd veroorzaakt door non-lineariteit van de dosis en een kruisinteractie tussen glecaprevir en pibrentasvir. Op basis van populatiefarmacokinetische modellen voor Maviret bij chronische hepatitis C-patiënten was bij proefpersonen zonder cirrose (N=1.804) voor glecaprevir en pibrentasvir de steady-state-AUC24 respectievelijk 4.800 en 1.430 ng•u/ml, en bij proefpersonen met cirrose (N=280) respectievelijk 10.500 en 1530 ng•u/ml. Ten opzichte van gezonde vrijwilligers (N=230) was de populatieschatting van de AUC24, ss vergelijkbaar (10% verschil) voor glecaprevir en 34% lager voor pibrentasvir in met HCV geïnfecteerde proefpersonen zonder cirrose.
Lineariteit/non-lineariteit
De AUC van glecaprevir nam meer dan dosisproportioneel toe (1.200 mg QD had een factor 516 hogere blootstelling dan 200 mg QD), wat verband kan hebben met de saturatie van de opname- en effluxtransporters.
De AUC van pibrentasvir nam meer dan dosisproportioneel toe bij doses tot 120 mg (de blootstelling was met meer dan een factor 10 toegenomen bij 120 mg QD in vergelijking met 30 mg QD), maar vertoonde bij doses ≥ 120 mg een lineaire farmacokinetiek. De non-lineaire blootstellingstoename bij doses < 120 mg kan verband hebben met de saturatie van effluxtransporters.
De biologische beschikbaarheid van pibrentasvir bij gelijktijdige toediening met glecaprevir is een factor 3 hoger dan van pibrentasvir alleen. Glecaprevir wordt in mindere mate beïnvloed door gelijktijdige toediening met pibrentasvir.
Farmacokinetiek bij speciale populaties
Ras/etniciteit
Er is geen dosisaanpassing nodig voor Maviret op basis van ras of etniciteit.
Geslacht
Er is geen dosisaanpassing nodig voor Maviret op basis van geslacht.
Ouderen
Bij oudere patiënten is dosisaanpassing van Maviret niet noodzakelijk. Een
populatiefarmacokinetische analyse bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie liet zien dat binnen het geanalyseerde leeftijdsbereik (12-88 jaar) leeftijd geen klinisch relevant effect had op de blootstelling aan glecaprevir of pibrentasvir.
Pediatrische patiënten
Bij de aanbevolen doses op basis van het lichaamsgewicht van de patiënt viel de blootstelling aan glecaprevir en pibrentasvir bij kinderen van 3 tot < 12 jaar met een chronische HCV-infectie binnen het effectieve blootstellingsbereik van volwassenen met een chronische HCV-infectie in fase 2/3-onderzoeken. Maviret is beschikbaar als tablet voor kinderen van 12 tot 18 jaar of met een gewicht van meer dan 45 kg. Het granulaat werd niet bestudeerd bij kinderen ouder dan 12 jaar. De tabletten en het granulaat zijn niet onderling uitwisselbaar.
Er worden geen klinisch relevante verschillen in blootstelling aan Maviret verwacht bij pediatrische patiënten met een acute HCV-infectie en pediatrische patiënten met een chronische HCV-infectie.
De farmacokinetiek van glecaprevir en pibrentasvir is niet vastgesteld bij kinderen < 3 jaar of met een gewicht minder dan 12 kg.
Nierfunctiestoornis
De AUC van glecaprevir en pibrentasvir nam ≤ 56% toe bij niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met een lichte, matige, ernstige of eindstadium nierfunctiestoornis die niet werden gedialyseerd, in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie. De AUC’s van glecaprevir en pibrentasvir waren bij van dialyse afhankelijke, niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met en zonder dialyse vergelijkbaar (≤ 18% verschil). Bij populatiefarmacokinetische analyse van proefpersonen met een chronische HCV-infectie werd in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie een AUC-verhoging van 86% voor glecaprevir en 54% voor pibrentasvir waargenomen voor proefpersonen met nierziekte in het eindstadium, met of zonder dialyse. Grotere toename kan worden verwacht wanneer ongebonden concentraties worden overwogen.
In zijn algemeenheid waren de veranderingen in blootstelling aan Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie met een nierfunctiestoornis met of zonder dialyse niet klinisch significant.
Leverfunctiestoornis
Bij de klinische dosis was de AUC van glecaprevir in vergelijking met niet met HCV geïnfecteerde proefpersonen met een normale leverfunctie 33% hoger bij proefpersonen met Child-Pugh A, 100% hoger bij proefpersonen met Child-Pugh B en een factor 11 hoger bij proefpersonen met Child-Pugh C. De AUC van pibrentasvir was bij proefpersonen met Child-Pugh A vergelijkbaar, bij proefpersonen met Child-Pugh B 26% hoger en bij proefpersonen met Child-Pugh C 114% hoger. Grotere toename kan worden verwacht wanneer ongebonden concentraties worden overwogen.
Populatiefarmacokinetische analyse liet zien dat na toediening van Maviret bij proefpersonen met een chronische HCV-infectie met gecompenseerde cirrose de blootstelling aan glecaprevir ongeveer 2 maal verhoogd was en de blootstelling aan pibrentasvir vergelijkbaar was met niet-cirrotische
proefpersonen met een chronische HCV-infectie. Het mechanisme voor de verschillen in blootstelling aan glecaprevir bij chronische hepatitis C-patiënten met of zonder cirrose is niet bekend.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Glecaprevir en pibrentasvir waren niet genotoxisch in een reeks in vitro of in vivo uitgevoerde onderzoeken, waaronder een bacteriële mutageniteitstest, een test op chromosomale afwijkingen in humane lymfocyten uit perifeer bloed en micronucleustests bij knaagdieren in vivo. Er zijn geen carcinogeniteitsstudies met glecaprevir en pibrentasvir verricht.
Er is bij knaagdieren tot de hoogste onderzochte dosis geen effect op de paring, fertiliteit van vrouwtjes- of mannetjesdieren, of de vroege embryonale ontwikkeling waargenomen. De systemische blootstelling (AUC) aan glecaprevir en pibrentasvir was ongeveer 63 respectievelijk 102 maal hoger dan de blootstelling bij mensen in de aanbevolen dosering.
Bij dierreproductieonderzoek werden geen ongunstige effecten op de ontwikkeling waargenomen als de bestanddelen van Maviret afzonderlijk werden toegediend tijdens de organogenese bij blootstelling tot 53 maal (ratten; glecaprevir) of 51 maal en 1,5 maal (muizen respectievelijk konijnen; pibrentasvir) de blootstelling bij mensen bij de aanbevolen dosis Maviret. Vanwege maternale toxiciteit (anorexia, lager lichaamsgewicht en verminderde toename van het lichaamsgewicht) met enige embryofoetale toxiciteit (toename van het postimplantatieverlies en aantal resorpties en vermindering van het gemiddelde foetale lichaamsgewicht) kon glecaprevir bij konijnen niet worden beoordeeld bij klinische blootstellingen. Er waren met beide stoffen geen effecten op de ontwikkeling bij knaagdieren in peri-/postnatale ontwikkelingsstudies waarin de maternale systemische blootstelling (AUC) aan glecaprevir en pibrentasvir ongeveer 47 respectievelijk 74 maal de blootstelling was bij mensen in de aanbevolen dosering. Onveranderd glecaprevir was de overheersende component in de melk van zogende ratten, zonder dat dit effect had op de gezoogde jongen. Pibrentasvir was de enige component in de melk van zogende ratten, zonder dat dit effect had op de gezoogde jongen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Granulaat kern
Copovidon
Tocofersolan
Propyleenglycolmonocaprylaat
Colloïdaal siliciumdioxide
Natriumcroscarmellose (alleen in het glecaprevirgranulaat)
Natriumstearylfumaraat
Granulaat coating
Hypromellose (E464)
Lactosemonohydraat
Titaniumdioxide
Macrogol
IJzeroxide rood (E172)
IJzeroxide geel (E172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Maviret omhuld granulaat wordt geleverd in sachets van polyethyleentereftalaat (PET)/aluminium/polyethyleenfolie in dozen. Elke doos bevat 28 sachets.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG
Knollstrasse
67061 Ludwigshafen
Duitsland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/17/1213/003
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 26 juli 2017
Datum van laatste verlenging: 22 maart 2022
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
