Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Litfulo – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Litfulo

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Litfulo 50 mg harde capsules

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke harde capsule bevat ritlecitinibtosylaat, overeenkomend met 50 mg ritlecitinib.

Hulpstof(fen) met bekend effect

Elke harde capsule bevat 21,27 mg lactosemonohydraat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Harde capsule (capsule)

Ondoorzichtige harde capsules, gele romp en blauw kapje, ongeveer 16 mm lang en 6 mm breed, waarvan de romp is bedrukt met ‘RCB 50’ en het kapje is bedrukt met ‘Pfizer’ in het zwart.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Litfulo is geïndiceerd voor de behandeling van ernstige alopecia areata bij volwassenen en adolescenten van 12 jaar en ouder (zie rubriek 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling dient te worden gestart door en plaats te vinden onder toezicht van een arts met ervaring in de diagnosticering en behandeling van alopecia areata.

Dosering

De aanbevolen dosering is eenmaal daags 50 mg.

De voordelen en risico’s van de behandeling dienen per patiënt regelmatig opnieuw te worden beoordeeld.

Bij patiënten die na 36 weken geen aantoonbaar therapeutisch voordeel laten zien, dient te worden overwogen om de behandeling te staken.

Controles met laboratoriumonderzoek

Tabel 1. Laboratoriummetingen en richtlijnen voor controles
LaboratoriummetingenRichtlijnen voor controlesActie
Aantal trombocytenVóór aanvang van de behandeling, 4 weken na aanvang en daarna volgens het gebruikelijke behandelbeleid.De behandeling dient te worden gestaakt als het aantal trombocyten <50 × 103/mm3 is.
LymfocytenDe behandeling dient te worden onderbroken als de ALC <0,5 × 103/mm3 is en kan worden herstart zodra de ALC boven deze waarde terugkeert.
Afkorting: ALC = absoluut aantal lymfocyten (absolute lymphocyte count)

Start van de behandeling

Behandeling met ritlecitinib dient niet te worden gestart bij patiënten met een absoluut aantal lymfocyten (ALC) <0,5 × 103/mm3 of een aantal trombocyten <100 × 103/mm3 (zie rubriek 4.4).

Onderbreking of stopzetting van de behandeling

Als een patiënt een ernstige infectie of een opportunistische infectie ontwikkelt, dient het gebruik van ritlecitinib te worden onderbroken totdat de infectie onder controle is (zie rubriek 4.4).

Onderbreking of stopzetting van de behandeling kan nodig zijn om hematologische afwijkingen zoals beschreven in tabel 1 te behandelen.

Als de behandeling moet worden onderbroken, is het risico op aanzienlijke haaruitval van nieuw aangegroeid haar op de hoofdhuid na een tijdelijke onderbreking laag als de tijdelijke onderbreking korter dan 6 weken duurt.

Gemiste doses

Als een dosis niet is ingenomen, dienen patiënten het advies te krijgen om de dosis zo snel mogelijk alsnog in te nemen, tenzij de tijd tot de volgende dosis korter is dan 8 uur. In dat geval dient de patiënt de gemiste dosis niet in te nemen. Daarna dient de toediening volgens het reguliere schema te worden hervat.

Speciale populaties

Verminderde nierfunctie

Bij patiënten met een licht, matig of ernstig verminderde nierfunctie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2).

Ritlecitinib is niet onderzocht bij patiënten met eindstadium nierfalen (end-stage renal disease, ESRD) of bij patiënten met een niertransplantatie en wordt daarom niet aanbevolen voor gebruik bij deze patiënten.

Verminderde leverfunctie

Bij patiënten met een licht (Child-Pugh-klasse A) of matig (Child-Pugh-klasse B) verminderde leverfunctie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 5.2). Ritlecitinib is gecontra-indiceerd bij patiënten met een ernstig (Child-Pugh-klasse C) verminderde leverfunctie (zie rubriek 4.3).

Ouderen

Bij patiënten ≥65 jaar hoeft de dosis niet te worden aangepast. Er zijn beperkte gegevens over patiënten ≥65 jaar.

Pediatrische patiënten

Bij adolescenten van 12 tot <18 jaar hoeft de dosis niet te worden aangepast.

De veiligheid en werkzaamheid van Litfulo bij kinderen jonger dan 12 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Oraal gebruik.

Litfulo moet eenmaal daags worden ingenomen met of zonder voedsel.

De capsules dienen in hun geheel te worden doorgeslikt en dienen niet geplet, doorgesneden of gekauwd te worden, omdat deze toedieningswijzen niet in klinische onderzoeken zijn onderzocht.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stof(fen) of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
  • Actieve, ernstige infecties, waaronder tuberculose (tbc) (zie rubriek 4.4).
  • Ernstig verminderde leverfunctie (zie rubriek 4.2).
  • Zwangerschap en borstvoeding (zie rubriek 4.6).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Ritlecitinib dient uitsluitend te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn bij patiënten:

  • van 65 jaar en ouder;
  • met een voorgeschiedenis van een atherosclerotische cardiovasculaire ziekte of andere cardiovasculaire risicofactoren (zoals huidige rokers of ex-rokers die langdurig hebben gerookt);
  • met risicofactoren voor maligniteiten (bijv. huidige maligniteit of voorgeschiedenis van maligniteit)

Ernstige infecties

Bij patiënten die ritlecitinib kregen, zijn ernstige infecties gemeld. De vaakst voorkomende ernstige infecties zijn appendicitis, COVID-19-infectie (waaronder pneumonie) en sepsis. Behandeling met ritlecitinib mag niet worden gestart bij patiënten met een actieve, ernstige infectie (zie rubriek 4.3).

Er dient rekening te worden gehouden met de risico’s en de voordelen van de behandeling bij patiënten:

  • met een chronische of recidiverende infectie
  • die zijn blootgesteld aan tuberculose (tbc)
  • met een voorgeschiedenis van een ernstige of opportunistische infectie
  • die verbleven of gereisd hebben in gebieden met endemische tbc of mycosen, of
  • met onderliggende aandoeningen waardoor ze vatbaarder kunnen zijn voor infecties

Patiënten dienen nauwlettend te worden gecontroleerd op het ontwikkelen van tekenen en symptomen van een infectie tijdens en na de behandeling met ritlecitinib. De behandeling dient te worden onderbroken als er bij een patiënt een ernstige of opportunistische infectie ontstaat. Een patiënt bij wie een nieuwe infectie ontstaat tijdens de behandeling met ritlecitinib, dient onmiddellijk een volledig diagnostisch onderzoek te ondergaan dat geschikt is voor een immuun-gecompromitteerde patiënt, er dient een geschikte antimicrobiële behandeling te worden gestart en de patiënt dient nauwlettend te worden gevolgd. In het geval van een onderbreking kan het gebruik van ritlecitinib worden hervat zodra de infectie onder controle is.

Aangezien de incidentie van infecties hoger is bij ouderen en bij diabetici in het algemeen, is voorzichtigheid geboden bij de behandeling van ouderen en patiënten met diabetes, en dient in het bijzonder te worden gelet op het optreden van infecties. Bij patiënten van 65 jaar en ouder dient ritlecitinib uitsluitend te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn (zie rubriek 4.2).

Tuberculose

Patiënten dienen te worden gescreend op tbc voordat de behandeling met ritlecitinib wordt gestart. Ritlecitinib mag niet worden toegediend aan patiënten met actieve tbc (zie rubriek 4.3). Voordat de behandeling met ritlecitinib wordt gestart bij patiënten met een nieuwe diagnose van latente tbc of eerder onbehandelde latente tbc, dient een behandeling tegen tbc te worden gestart. Bij patiënten met een negatieve test voor latente tbc dient toch een behandeling tegen tbc te worden overwogen alvorens de behandeling met ritlecitinib te starten bij degenen met een hoog risico; tijdens de behandeling met ritlecitinib dient screening bij patiënten met een hoog risico op tbc te worden overwogen.

Virale reactivatie

Virale reactivaties, waaronder gevallen van reactivatie van het herpesvirus (bijv. herpes zoster) zijn gemeld (zie rubriek 4.8). Als een patiënt herpes zoster krijgt, kan een tijdelijke onderbreking van de behandeling worden overwogen totdat de episode verdwijnt.

Screening op virale hepatitis dient te worden uitgevoerd in overeenstemming met de klinische richtlijnen voordat de behandeling met ritlecitinib wordt gestart. Patiënten met een aangetoonde hepatitis B- of C-infectie werden uitgesloten van onderzoeken met ritlecitinib. Tijdens de behandeling met ritlecitinib wordt controle op reactivatie van virale hepatitis volgens de klinische richtlijnen aanbevolen. Als er aanwijzingen voor reactivatie zijn, dient een leverspecialist te worden geraadpleegd.

Maligniteit (waaronder niet-melanome huidkanker)

Maligniteiten, waaronder niet-melanome huidkanker (non-melanoma skin cancer, NMSC) zijn gemeld bij patiënten die ritlecitinib kregen.

In een groot, gerandomiseerd, actief gecontroleerd onderzoek naar tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) van 50 jaar en ouder en ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor, werd een hoger percentage maligniteiten, voornamelijk longkanker, lymfoom en NMSC, waargenomen met tofacitinib vergeleken met tumornecrosefactor (TNF)-remmers.

Bij patiënten van 65 jaar en ouder, patiënten die roken of in het verleden langdurig hebben gerookt, of patiënten met andere risicofactoren voor maligniteiten (bijv. huidige maligniteit of voorgeschiedenis van maligniteit) dient ritlecitinib uitsluitend te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn.

Voor alle patiënten, met name degenen met risicofactoren voor huidkanker, wordt regelmatig huidonderzoek aanbevolen.

Ernstige ongewenste cardiovasculaire voorvallen (major adverse cardiovascular events, MACE)

Bij patiënten die ritlecitinib kregen, zijn voorvallen van MACE gemeld.

In een groot, gerandomiseerd, actief gecontroleerd onderzoek naar tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij RA-patiënten van 50 jaar en ouder met ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor, werd een hoger percentage MACE, gedefinieerd als cardiovasculaire dood, niet-fataal myocardinfarct en niet-fatale beroerte, waargenomen met tofacitinib vergeleken met TNF-remmers.

Daarom dient ritlecitinib bij patiënten van 65 jaar en ouder, patiënten die roken of die in het verleden langdurig hebben gerookt, en patiënten met een voorgeschiedenis van atherosclerotische cardiovasculaire ziekte of andere cardiovasculaire risicofactoren uitsluitend te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn.

Veneuze trombo-embolie (VTE)

Bij patiënten die ritlecitinib kregen, zijn voorvallen van diep veneuze trombose (DVT) en longembolie (pulmonary embolism, PE) gemeld.

In een groot, gerandomiseerd, actief gecontroleerd onderzoek naar tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij RA-patiënten van 50 jaar en ouder met ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor, werd een dosisafhankelijk hoger percentage VTE, waaronder DVT en PE, waargenomen met tofacitinib vergeleken met TNF-remmers.

Bij patiënten met cardiovasculaire risicofactoren of risicofactoren voor maligniteiten (zie ook rubriek 4.4 “Ernstige ongewenste cardiovasculaire voorvallen (MACE)” en “Maligniteit”) dient ritlecitinib uitsluitend te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn.

Bij patiënten met andere bekende risicofactoren voor VTE dan cardiovasculaire risicofactoren of risicofactoren voor maligniteiten dient ritlecitinib met voorzichtigheid te worden gebruikt. Andere risicofactoren voor VTE dan cardiovasculaire risicofactoren of risicofactoren voor maligniteiten zijn eerdere VTE, patiënten die een zware operatie ondergaan, immobilisatie, gebruik van gecombineerde hormonale anticonceptiva of hormoonsubstitutietherapie, erfelijke stollingsstoornis.

Patiënten dienen tijdens de behandeling met ritlecitinib regelmatig opnieuw te worden geëvalueerd om te beoordelen op veranderingen in het risico op VTE.

Patiënten met tekenen en symptomen van VTE dienen onmiddellijk te worden geëvalueerd en bij patiënten met een vermoeden van VTE dient het gebruik van ritlecitinib, ongeacht de dosis, te worden stopgezet.

Neurologische voorvallen

Aan ritlecitinib gerelateerde axonale dystrofie is waargenomen in onderzoeken naar chronische toxiciteit bij Beagle-honden (zie rubriek 5.3). De behandeling met ritlecitinib dient te worden gestaakt wanneer onverklaarde neurologische symptomen optreden.

Hematologische afwijkingen

Behandeling met ritlecitinib ging gepaard met afnames van het aantal lymfocyten en trombocyten (zie rubriek 4.8). Voordat de behandeling met ritlecitinib wordt gestart, dienen de ALC en een trombocytentelling te worden uitgevoerd. Behandeling met ritlecitinib dient niet te worden gestart bij patiënten met een ALC <0,5 × 103/mm3 of een trombocytentelling <100 × 103/mm3. Na aanvang van de behandeling met ritlecitinib worden onderbreking of stopzetting van de behandeling aanbevolen gebaseerd op afwijkingen in de ALC en de trombocytentelling (zie rubriek 4.2). ALC en trombocytentelling worden 4 weken na aanvang van de behandeling met ritlecitinib aanbevolen, en daarna volgens het gebruikelijke behandelbeleid.

Vaccinaties

Er zijn geen gegevens beschikbaar over de reactie op vaccinatie bij patiënten die ritlecitinib krijgen. Het gebruik van levende verzwakte vaccins dient te worden vermeden tijdens of onmiddellijk vóór de behandeling met ritlecitinib. Het wordt aanbevolen dat patiënten, voordat met het gebruik van ritlecitinib wordt gestart, op schema worden gebracht voor alle vaccinaties, waaronder profylactische vaccinaties tegen herpes zoster, volgens de huidige vaccinatierichtlijnen.

Gebruik bij patiënten van 65 jaar en ouder

Er zijn beperkte gegevens over patiënten ≥65 jaar. Leeftijd bleek een risicofactor te zijn voor een lagere ALC bij patiënten ≥65 jaar.

Rekening houdend met het verhoogde risico op MACE, maligniteiten, ernstige infecties en mortaliteit ongeacht de oorzaak bij patiënten van 65 jaar en ouder, waargenomen in een groot, gerandomiseerd onderzoek naar tofacitinib (een andere JAK-remmer), dient ritlecitinib uitsluitend bij deze patiënten te worden gebruikt indien er geen geschikte behandelingsalternatieven beschikbaar zijn.

Hulpstoffen met bekend effect

Lactose

Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactose malabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Kans op beïnvloeding van de farmacokinetiek van ritlecitinib door andere geneesmiddelen

Gelijktijdige toediening van meervoudige doses van 200 mg itraconazol, een krachtige CYP3A-remmer, vergrootte de oppervlakte onder de curve (AUC)inf van ritlecitinib met ongeveer 15%. Dit wordt niet als klinisch significant beschouwd en daarom hoeft de dosis niet te worden aangepast wanneer ritlecitinib gelijktijdig met CYP3A-remmers wordt toegediend.

Gelijktijdige toediening van meervoudige doses van 600 mg rifampicine, een krachtige inductor van CYP-enzymen, verkleinde de AUCinf van ritlecitinib met ongeveer 44%. Dit wordt niet als klinisch significant beschouwd en daarom hoeft de dosis niet te worden aangepast wanneer ritlecitinib gelijktijdig wordt toegediend met inductoren van CYP-enzymen.

Kans op beïnvloeding van de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen door ritlecitinib

Meervoudige doses van eenmaal daags 200 mg ritlecitinib vergrootte de AUCinf en verhoogde de Cmax van midazolam, een CYP3A4-substraat, met respectievelijk ongeveer factor 2,7 en 1,8. Ritlecitinib is een matige remmer van CYP3A; voorzichtigheid is geboden bij gelijktijdig gebruik van ritlecitinib met CYP3A-substraten (bijv. kinidine, ciclosporine, dihydro-ergotamine, ergotamine, pimozide) waarbij matige veranderingen in de concentratie kunnen leiden tot ernstige bijwerkingen. Voor het CYP3A-substraat (bijv. colchicine, everolimus, tacrolimus, sirolimus) dient rekening te worden gehouden met de aanbevelingen voor dosisaanpassing.

Meervoudige doses van eenmaal daags 200 mg ritlecitinib vergrootte de AUCinf en verhoogde de Cmax van cafeïne, een CYP1A2-substraat, met respectievelijk ongeveer factor 2,7 en 1,1. Ritlecitinib is een matige remmer van CYP1A2; voorzichtigheid is geboden bij gelijktijdig gebruik van ritlecitinib met andere CYP1A2-substraten (bijv. tizanidine) waarbij matige veranderingen in de concentratie kunnen leiden tot ernstige bijwerkingen. Voor het CYP1A2-substraat (bijv. theofylline, pirfenidon) dient rekening te worden gehouden met de aanbevelingen voor dosisaanpassing.

Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 400 mg ritlecitinib vergrootte de AUCinf van sumatriptan (een organische kationtransporter [OCT]1-substraat) met ongeveer factor 1,3 tot 1,5 in vergelijking met een dosis sumatriptan alleen. De toename van de blootstelling aan sumatriptan wordt niet als klinisch relevant beschouwd. Voorzichtigheid is geboden bij gelijktijdig gebruik van ritlecitinib met OCT1-substraten waarbij kleine veranderingen in de concentratie kunnen leiden tot ernstige bijwerkingen.

Ritlecitinib veroorzaakte geen klinisch significante veranderingen in de blootstellingen aan orale anticonceptiva (bijv. ethinylestradiol of levonorgestrel), CYP2B6-substraten (bijv. efavirenz), CYP2C-substraten (bijv. tolbutamide), of substraten van organische aniontransporter (OAT)P1B1, breast cancer resistant protein (BCRP) en OAT3 (bijv. rosuvastatine).

Pediatrische patiënten

Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Ritlecitinib wordt niet aanbevolen voor gebruik bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken. Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling en gedurende 1 maand na de laatste dosis Litfulo.

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van ritlecitinib bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Ritlecitinib was teratogeen bij ratten en konijnen bij hoge doses (zie rubriek 5.3). Litfulo is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap (zie rubriek 4.3).

Borstvoeding

Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat ritlecitinib in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Litfulo is gecontra-indiceerd tijdens borstvoeding (zie rubriek 4.3).

Vruchtbaarheid

Het effect van ritlecitinib op de vruchtbaarheid van de mens is niet geëvalueerd. Er waren geen effecten op de vruchtbaarheid van ratten bij klinisch relevante blootstellingen (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Litfulo heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De vaakst gemelde bijwerkingen zijn diarree (9,2%), acne (6,2%), infecties van de bovenste luchtwegen (6,2%), urticaria (4,6%), huiduitslag (3,8%), folliculitis (3,1%) en duizeligheid (2,3%).

Tabel met bijwerkingen

In totaal werden 1.630 patiënten behandeld met ritlecitinib, wat neerkomt op 3.751 patiëntjaren blootstelling. Drie placebogecontroleerde onderzoeken werden geïntegreerd (130 deelnemers met 50 mg per dag en 213 deelnemers met placebo) ter evaluatie van de veiligheid van ritlecitinib in vergelijking met placebo gedurende maximaal 24 weken na aanvang van de behandeling.

In tabel 2 worden alle bijwerkingen vermeld die werden waargenomen in placebogecontroleerde onderzoeken naar alopecia areata, weergegeven per systeem/orgaanklasse en frequentie met de volgende categorieën: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000). Binnen elke frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt in volgorde van afnemende ernst.

Tabel 2. Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseVaakSoms
Infecties en parasitaire aandoeningen

Herpes zoster

Folliculitis

Infecties van bovenste luchtwegen

ZenuwstelselaandoeningenDuizeligheid
MaagdarmstelselaandoeningenDiarree
Huid- en onderhuidaandoeningen

Acne

Urticaria Huiduitslag

OnderzoekenBloed creatinekinase verhoogd

Aantal trombocyten verlaagd Lymfocytentelling verlaagd Alanineaminotransferase verhoogd ˃3 × ULNa

Aspartaataminotransferase verhoogd ˃3 × ULNa

a. Omvat veranderingen waargenomen tijdens controles met laboratoriumonderzoek

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Infecties

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, werden algemene infecties gemeld bij 31% van de patiënten (80,35 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met placebo en bij 33% van de patiënten (74,53 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg ritlecitinib. In onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, werden algemene infecties gemeld bij 51% van de patiënten (89,32 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib.

Onder alle patiënten die werden behandeld met ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo, werden algemene infecties gemeld bij 56,3% van de patiënten (45,3 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib. De meeste infecties waren mild tot matig van ernst.

In de placebogecontroleerde onderzoeken bedroeg het percentage patiënten dat een infectiegerelateerde bijwerking van herpes zoster meldde 1,5% in de groep met 50 mg ritlecitinib vergeleken met 0 in de placebogroep. Alle voorvallen van herpes zoster waren niet ernstig; bij 1 patiënt die 200/50 mg ritlecitinib (eenmaal daags 200 mg gedurende 4 weken, gevolgd door eenmaal daags 50 mg) kreeg, deed zich een voorval van een varicellazostervirusinfectie voor die voldeed aan de criteria van een opportunistische infectie (multidermatomale herpes zoster). In onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, meldde 2,3% van de patiënten (2,61 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib herpes zoster. Onder alle patiënten die werden behandeld met ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo, bedroeg het percentage herpes zoster 1,05 per 100 patiëntjaren bij patiënten die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib.

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, werden geen ernstige infecties gemeld bij patiënten die werden behandeld met placebo of 50 mg ritlecitinib. Het aandeel en percentage ernstige infecties bij patiënten die werden behandeld met 200/50 mg ritlecitinib bedroeg 0,9% (2,66 per 100 patiëntjaren). In onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, werden ernstige infecties gemeld bij 0,8% van de patiënten (0,86 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib. Onder alle patiënten die werden behandeld met ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo, bedroeg het aandeel en percentage ernstige infecties bij 50 mg of meer ritlecitinib 1,3% (0,57 per 100 patiëntjaren).

Opportunistische infecties

Opportunistische infecties van multidermatomale herpes zoster werden gemeld bij 1 patiënt (0,50 per 100 patiëntjaren) die werd behandeld met 200/50 mg ritlecitinib in de placebogecontroleerde onderzoeken, bij geen patiënten in onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, en bij 4 patiënten (0,12 per 100 patiëntjaren) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo. De gevallen van opportunistische herpes zoster waren mild tot matig van ernst.

Afgenomen aantal lymfocyten

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, en onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, ging de behandeling met ritlecitinib gepaard met een afname van het aantal lymfocyten. Maximale effecten op de lymfocyten werden waargenomen binnen 4 weken, waarna het aantal lymfocyten stabiel bleef op een lager niveau bij voortgezette behandeling. Onder alle patiënten die werden behandeld met ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo, kwam een bevestigde ALC <0,5 × 103/mm3 voor bij 3 deelnemers (0,2%) die werden behandeld met 50 mg ritlecitinib.

Afgenomen aantal trombocyten

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, en onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, ging de behandeling met ritlecitinib gepaard met een afname van het aantal trombocyten. Maximale effecten op trombocyten werden binnen 4 weken waargenomen, waarna de trombocytentelling stabiel bleef op een lager niveau bij voortgezette behandeling. Onder alle patiënten die werden behandeld met ritlecitinib in de geïntegreerde veiligheidsanalyse, waaronder het langetermijnonderzoek en een onderzoek naar vitiligo, hadden 2 patiënten (0,1%) die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib een bevestigd aantal trombocyten <100 × 103/mm3.

Verhogingen van creatinekinase (CK)

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, werden voorvallen van verhoogde CK-spiegels in het bloed gemeld bij 2 patiënten (1,5%) die werden behandeld met 50 mg ritlecitinib. In onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, werden voorvallen van verhoogde CK-spiegels in het bloed gemeld bij 3,8% van de patiënten die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib. Verhogingen van CK >5x de bovengrens van normaal (upper limit of normal, ULN) werden gemeld bij 2 (0,9%) van de patiënten die werden behandeld met placebo en bij 5 (3,9%) van de patiënten die werden behandeld met 50 mg ritlecitinib. In onderzoek AA-I, gedurende maximaal 48 weken, werden verhogingen van CK >5x ULN gemeld bij 6,6% van de patiënten die werden behandeld met 50 mg of meer ritlecitinib. De meeste verhogingen waren tijdelijk en geen enkele verhoging leidde tot staken van de behandeling.

Verhoogde transaminasen

In de placebogecontroleerde onderzoeken, gedurende maximaal 24 weken, werden voorvallen van verhogingen in ALAT- en ASAT-waarden (>3 × ULN) gemeld bij respectievelijk 3 patiënten (0,9%) en 2 patiënten (0,6%) die met 50 mg of meer ritlecitinib werden behandeld. De meeste verhogingen waren tijdelijk en geen enkele verhoging leidde tot staken van de behandeling.

Pediatrische patiënten

In totaal werden 181 adolescenten (leeftijd 12 jaar tot <18 jaar) geïncludeerd in onderzoeken naar alopecia areata met ritlecitinib.

Het veiligheidsprofiel dat werd waargenomen bij adolescenten was ongeveer gelijk aan dat van de volwassen populatie.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Ritlecitinib werd in klinische onderzoeken toegediend tot een enkelvoudige orale dosis van maximaal 800 mg en meervoudige orale doses van maximaal 400 mg dagelijks, gedurende 14 dagen. Er werden geen specifieke toxiciteiten vastgesteld. In geval van overdosering wordt aanbevolen de patiënt te bewaken ter controle op tekenen en symptomen van bijwerkingen (zie rubriek 4.8). Er is geen specifiek antidotum voor overdosering met ritlecitinib. Behandeling dient symptomatisch en ondersteunend te zijn.

Farmacokinetische (PK) gegevens van een enkelvoudige, orale dosis tot en met 800 mg bij gezonde, volwassen vrijwilligers geven aan dat meer dan 90% van de toegediende dosis naar verwachting binnen 48 uur wordt uitgescheiden.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Immunosuppressiva, Janus-geassocieerde kinase (JAK)-remmers, ATC-code: L04AF08

Werkingsmechanisme

Ritlecitinib remt irreversibel en selectief Janus-kinase (JAK) 3 en de tyrosinekinase die tot expressie wordt gebracht in de hepatocellulair carcinoom (TEC)-familie door de bindingsplaats van adenosinetrifosfaat (ATP) te blokkeren. In een cellulaire omgeving remt ritlecitinib specifiek γ-common-cytokinen (IL-2, IL-4, IL-7, IL-15 en IL-21) door signaaltransductie via JAK3-afhankelijke common-γ-ketenreceptoren. Daarnaast remt ritlecitinib de TEC-familie van kinasen, wat leidt tot een verminderde cytolytische activiteit van NK-cellen en CD8+ T-cellen.

Door JAK3 en de TEC-familie gemedieerde signaaltransductieroutes zijn beide betrokken bij de pathogenese van alopecia areata, maar de volledige pathofysiologie wordt nog niet begrepen.

Farmacodynamische effecten

Lymfocytensubgroepen

Bij patiënten met alopecia areata ging behandeling met ritlecitinib gepaard met dosisafhankelijke vroege afnames in absolute aantallen lymfocyten, T-lymfocyten (CD3) en T-lymfocytensubgroepen (CD4 en CD8). Na de aanvankelijke afname herstelden de aantallen zich gedeeltelijk en bleven ze stabiel tot 48 weken. In geen enkele behandelingsgroep werd een verandering waargenomen in B-lymfocyten (CD19). Er was een dosisafhankelijke vroege afname in NK-cellen (CD16/56) die stabiel bleef op het lagere niveau tot week 48.

Immunoglobulinen

Bij patiënten met alopecia areata ging behandeling met ritlecitinib niet gepaard met klinisch betekenisvolle veranderingen in immunoglobuline (Ig)G, IgM of IgA tot week 48, wat wijst op een gebrek aan systemische humorale immunosuppressie.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De werkzaamheid en veiligheid van ritlecitinib werden geëvalueerd in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd hoofdonderzoek (onderzoek AA-I) bij patiënten met alopecia areata van 12 jaar en ouder met ≥50% haaruitval op de hoofdhuid, waaronder alopecia totalis en alopecia universalis. In dit onderzoek werd ook de dosisrespons van ritlecitinib geëvalueerd. De periode met de onderzoeksbehandeling bestond uit een placebogecontroleerde, 24 weken durende periode en een 24 weken durende vervolgperiode. In onderzoek AA-I werden in totaal 718 patiënten geëvalueerd die werden gerandomiseerd naar een van de volgende behandelingsschema’s gedurende 48 weken: 1) eenmaal daags 200 mg gedurende 4 weken, gevolgd door eenmaal daags 50 mg gedurende 44 weken; 2) eenmaal daags 200 mg gedurende 4 weken, gevolgd door eenmaal daags 30 mg gedurende 44 weken; 3) eenmaal daags 50 mg gedurende 48 weken; 4) eenmaal daags 30 mg gedurende 48 weken; 5) eenmaal daags 10 mg gedurende 48 weken; 6) placebo gedurende 24 weken, gevolgd door eenmaal daags 200 mg gedurende 4 weken en eenmaal daags 50 mg gedurende 20 weken; of 7) placebo gedurende 24 weken, gevolgd door 50 mg gedurende 24 weken.

In dit onderzoek werd als primaire uitkomst het aandeel proefpersonen beoordeeld dat een SALT (Severity of Alopecia Tool)-score van ≤10 (90% of meer bedekking met haar op de hoofdhuid) bereikte in week 24. Daarnaast werd in dit onderzoek als belangrijke secundaire uitkomst de Patient’s Global Impression of Change (PGI-C)-respons in week 24 beoordeeld en werden ook als secundaire uitkomsten een SALT-score van ≤20 (80% of meer bedekking met haar op de hoofdhuid) in week 24 en verbeteringen in teruggroei van wenkbrauwen en/of wimpers in week 24 beoordeeld.

Kenmerken bij baseline

In onderzoek AA-I werden mannelijke of vrouwelijke patiënten van 12 jaar en ouder beoordeeld. Alle patiënten hadden alopecia areata met ≥50% haaruitval op de hoofdhuid (SALT [Severity of Alopecia Tool]-score ≥50) zonder aanwijzingen voor teruggroei van terminaal haar in de voorgaande 6 maanden en met de huidige episode van haaruitval op de hoofdhuid ≤10 jaar en geen andere bekende oorzaak van haaruitval (bijv. androgenetische alopecie).

Over alle behandelingsgroepen was 62,1% vrouw, 68,0% blank, 25,9% Aziatisch en had 3,8% een donkere huidskleur of was Afro-Amerikaans. De gemiddelde leeftijd van de patiënten was 33,7 jaar en de meerderheid (85,4%) was volwassen (≥18 jaar). In totaal werden 105 (14,6%) patiënten van 12 tot <18 jaar en 20 (2,8%) patiënten van 65 jaar en ouder geïncludeerd. De gemiddelde (SD) absolute SALT-score bij baseline varieerde in de behandelingsgroepen van 88,3 (16,87) tot 93,0 (11,50); onder de patiënten zonder alopecia totalis/alopecia universalis bij baseline varieerde de gemiddelde SALT-score van 78,3 tot 87,0. In de behandelingsgroepen hadden de meeste patiënten bij baseline afwijkende wenkbrauwen (83,0%) en wimpers (74,7%). De gemiddelde duur sinds de diagnose van alopecia areata was 6,9 jaar en de gemiddelde duur van de huidige episode van alopecia areata was 2,5 jaar. De randomisatie werd gestratificeerd naar alopecia totalis/alopecia universalis-status, waarbij 46% van de patiënten werd geclassificeerd als alopecia totalis/alopecia universalis gebaseerd op een uitgangs-SALT-score van 100.

Klinische respons

Een significant groter aandeel patiënten bereikte een SALT-respons ≤10 met 50 mg ritlecitinib vergeleken met placebo in week 24 (tabel 3). Het SALT-responspercentage ≤10 voor 50 mg ritlecitinib nam verder toe in week 48 (figuur 1).

Een significant groter aandeel patiënten bereikte een Patient’s Global Impression of Change (PGI-C)-respons met 50 mg ritlecitinib vergeleken met placebo in week 24 (tabel 3) met responspercentages die bleven toenemen tot en met week 48 (figuur 1).

Een significant groter aandeel patiënten bereikte een SALT-respons ≤20 met 50 mg ritlecitinib vergeleken met placebo in week 24 (tabel 3). Het SALT-responspercentage ≤20 nam verder toe bij week 48.

Verbeteringen in teruggroei van de wenkbrauwen en/of wimpers werden gezien in week 24 (tabel 3) met 50 mg ritlecitinib bij patiënten met afwijkende wenkbrauwen en/of wimpers bij de baseline, waarbij verdere toenames werden gezien in week 48.

De behandelingseffecten in week 24 in subgroepen (leeftijd, geslacht, etnische herkomst, regio, gewicht, duur van de ziekte sinds de diagnose, duur van de huidige episode, eerdere farmacologische behandeling) kwamen overeen met de resultaten in de totale onderzoekspopulatie. De behandelingseffecten in week 24 in de subgroep met alopecia totalis/alopecia universalis waren kleiner dan in de subgroep zonder alopecia totalis/alopecia universalis. De behandelingseffecten in week 24 bij adolescenten van 12 tot jonger dan 18 jaar kwamen overeen met de resultaten in de totale onderzoekspopulatie.

Tabel 3. Werkzaamheidsresultaten van ritlecitinib in week 24

Eindpunt

Ritlecitinib eenmaal

daags 50 mg (N=130)

% responders

Placebo (N=131) % respondersVerschil met placebo (95%-BI)
SALT-respons ≤10a,b13,41,5

11,9

(5,4; 18,3)

PGI-C-responsb,c49,29,240,0
(28,9; 51,1)
SALT-respons ≤20d,e23,01,621,4
(13,4; 29,5)
EBA-responsf29,04,724,3
(14,8; 34,5)
ELA-responsg28,95,223,7
(13,6; 34,5)

Afkortingen: EBA = eyebrow assessment (beoordeling van de wenkbrauwen); ELA = eyelash assessment (beoordeling van de wimpers); BI = betrouwbaarheidsinterval; N = totaal aantal patiënten; PGI-C = Patient’s Global Impression of Change; SALT = Severity of Alopecia Tool

a. SALT ≤10-responders waren patiënten met haaruitval op de hoofdhuid van ≤10%. SALT-scores variëren van 0 tot 100, waarbij 0 = geen haaruitval op de hoofdhuid en 100 = totale haaruitval op de hoofdhuid. b. Statistisch significant zonder correctie voor multipliciteit.

c. PGI-C-responders waren patiënten met een score van ‘matig verbeterd’ of ‘aanzienlijk verbeterd’ gebaseerd op een 7-puntsschaal van ‘aanzienlijk verbeterd’ tot ‘aanzienlijk verslechterd’. d. SALT ≤20-responders waren patiënten met haaruitval op de hoofdhuid van ≤20%. SALT-scores variëren van 0 tot 100, waarbij 0 = geen haaruitval op de hoofdhuid en 100 = totale haaruitval op de hoofdhuid. e. Statistisch significant.

f. EBA-respons is gedefinieerd als ten minste 2 graden verbetering ten opzichte van baseline of een normale

EBA-score op een 4-puntsschaal bij patiënten met afwijkende wenkbrauwen bij de baseline. g. ELA-respons is gedefinieerd als ten minste 2 graden verbetering ten opzichte van baseline of een normale

ELA-score op een 4-puntsschaal bij patiënten met afwijkende wimpers bij de baseline.

Figuur 1. SALT-respons ≤10 en PGI-C-respons tot en met week 48

Afkortingen: BI = betrouwbaarheidsinterval; N = totaal aantal patiënten; PGI-C = Patient Global Impression of Change; q.d. = eenmaal daags; SALT = Severity of Alopecia Tool

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Litfulo in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten bij de behandeling van alopecia areata (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

De absolute orale biologische beschikbaarheid van ritlecitinib is ongeveer 64%. Gebaseerd op orale en intraveneuze toediening van de gelabelde werkzame stof, bedroeg de relatieve hoeveelheid van de teruggevonden gelabelde verbindingen in de urine (oraal/intraveneus) ongeveer 89%, wat wijst op een hoge geabsorbeerde fractie (fa). De piekplasmaconcentraties worden na meervoudige orale doses binnen 1 uur bereikt. Voedsel heeft geen klinisch significante invloed op de mate van absorptie van ritlecitinib, aangezien een vetrijke maaltijd de Cmax van ritlecitinib verlaagde met ongeveer 32% en de AUCinf vergrootte met ongeveer 11%. In placebogecontroleerde onderzoeken werd ritlecitinib toegediend zonder rekening te houden met maaltijden (zie rubriek 4.2).

In-vitro is ritlecitinib een substraat van P-glycoproteïne (P-gp) en BCRP. Aangezien ritlecitinib echter een hoge geabsorbeerde fractie (fa) heeft en zowel de Cmax als de AUC op een dosisproportionele manier verhoogt/vergroot (bereik enkelvoudige dosis 20-200 mg), hebben P-gp en BCRP naar verwachting geen betekenisvolle invloed op de absorptie van ritlecitinib.

Distributie

Na intraveneuze toediening bedraagt het distributievolume van ritlecitinib ongeveer 74 l. Ongeveer 14% van het circulerende ritlecitinib is gebonden aan plasma-eiwitten, voornamelijk albumine. De bloed/plasma-distributieratio van ritlecitinib is 1,62. Ritlecitinib is een covalente remmer waarvan is aangetoond dat deze zich bindt aan eiwitten die geen doelwit zijn, zoals MAP2K7, DOCK10, albumine, CYP1A2, CYP3A, UGT1A1 en UGT1A4, waarvan sommige een klinische relevantie kunnen hebben bij interacties tussen geneesmiddelen (zie rubriek 4.5).

Biotransformatie

Het metabolisme van ritlecitinib wordt gemedieerd door meerdere isovormen van glutathion-S-transferase (GST: cytosolisch GST A1/3, M1/3/5, P1, S1, T2, Z1, en microsomale membraan-geassocieerde eiwitten die zijn betrokken bij het metabolisme van eicosanoïde en glutathion [MAPEG]1/2/3) en CYP-enzymen (CYP3A, CYP2C8, CYP1A2 en CYP2C9), waarbij geen enkele klaringsroute meer dan 25% bijdraagt. Daarom is het onwaarschijnlijk dat geneesmiddelen die een selectieve metabole route remmen invloed hebben op de systemische blootstellingen aan ritlecitinib. Het is onwaarschijnlijk dat de specifieke remmers van transporters leidden tot klinisch relevante veranderingen in de biologische beschikbaarheid van ritlecitinib.

In een humaan onderzoek met radiolabeling was ritlecitinib de meest voorkomende circulerende soort (30,4% van de circulerende radioactiviteit) na orale toediening, met een belangrijke cysteïneconjugaatmetaboliet M2 (16,5%), die farmacologisch inactief is.

Eliminatie

Ritlecitinib wordt voornamelijk geëlimineerd via metabole klaringsmechanismen, waarbij ongeveer 4% van de dosis als onveranderde werkzame stof in de urine wordt uitgescheiden. Ongeveer 66% van de radioactief gelabelde dosis ritlecitinib wordt in de urine uitgescheiden en 20% in de feces. Na meervoudige orale doses werd de steady state bereikt op ongeveer dag 4 als gevolg van de niet-stationaire farmacokinetiek. De farmacokinetische parameters van de AUCtau en Cmax bij steady state bleken toe te nemen op een ongeveer dosisproportionele manier tot 200 mg, waarbij de gemiddelde terminale halfwaardetijd varieert van 1,3 tot 2,3 uur.

Speciale populaties

Lichaamsgewicht, geslacht, genotype, etnische herkomst en leeftijd

Lichaamsgewicht, geslacht, GST P1, M1 en T1-genotype, etnische herkomst en leeftijd hadden geen klinisch relevant effect op de blootstelling aan ritlecitinib.

Adolescenten (≥12 tot <18 jaar)

Gebaseerd op een farmacokinetische populatieanalyse was er geen klinisch relevant verschil in blootstellingen aan ritlecitinib tussen adolescente patiënten en volwassenen.

Kinderen (<12 jaar)

De farmacokinetiek van ritlecitinib bij kinderen jonger dan 12 jaar is nog niet vastgesteld.

Verminderde nierfunctie

De AUC24 en Cmax waren bij patiënten met een ernstig verminderde nierfunctie (geschatte glomerulaire filtratiesnelheid [eGFR] <30 ml/min) respectievelijk ongeveer 55% en 44% hoger, vergeleken met overeenkomende deelnemers met een normale nierfunctie. Dit werd bevestigd door middel van een farmacokinetische populatieanalyse. Deze verschillen worden niet als klinisch significant beschouwd. Ritlecitinib werd niet onderzocht bij patiënten met een licht (eGFR 60 tot <90 ml/min) of matig (eGFR 30 tot <60 ml/min) verminderde nierfunctie. Gebaseerd op de resultaten die werden verkregen bij patiënten met een ernstig verminderde nierfunctie, wordt bij deze patiënten echter geen klinisch significante toename van de blootstelling aan ritlecitinib verwacht. De eGFR en de classificatie van de nierfunctietoestand van de deelnemers werden gedaan met behulp van de Modification of Diet in Renal Disease (MDRD)-formule.

Gebaseerd op de bovenstaande overwegingen hoeft de dosis bij patiënten met een licht, matig of ernstig verminderde nierfunctie niet te worden aangepast. Ritlecitinib is niet onderzocht bij patiënten met ESRD of bij ontvangers van een niertransplantaat (zie rubriek 4.2).

Verminderde leverfunctie

Patiënten met een matig (Child-Pugh-klasse B) verminderde leverfunctie hadden een toename van 18,5% in de AUC24 van ritlecitinib vergeleken met deelnemers met een normale leverfunctie. Ritlecitinib werd niet onderzocht bij patiënten met een licht (Child-Pugh-klasse A) verminderde leverfunctie. Gebaseerd op de resultaten die werden verkregen bij patiënten met een matig verminderde leverfunctie, wordt bij deze patiënten echter geen klinisch significante toename van de blootstelling aan ritlecitinib verwacht. Bij patiënten met een licht of matig verminderde leverfunctie hoeft de dosis niet te worden aangepast (zie rubriek 4.2). Ritlecitinib is niet onderzocht bij patiënten met een ernstig (Child-Pugh-klasse C) verminderde leverfunctie (zie rubriek 4.3).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Algemene toxiciteit

Verlaagde lymfocytentellingen en afgenomen lymfoïde cellulariteit van organen en weefsels van het immuunsysteem en hematopoëtische systeem werden waargenomen in niet-klinische onderzoeken naar toxiciteit en werden toegeschreven aan de farmacologische eigenschappen (JAK3/TEC-remming) van ritlecitinib.

Langdurige toediening van ritlecitinib aan Beagle-honden leidde tot het optreden van axonale dystrofie bij systemische blootstellingen van ten minste 7,4 keer de verwachte blootstelling bij patiënten die worden behandeld met 50 mg per dag (gebaseerd op ongebonden AUC24). Axonale dystrofie houdt

vermoedelijk verband met binding aan neuronale eiwitten die geen doelwit zijn. Het is niet bekend of
axonale dystrofie optrad bij honden bij lagere systemische blootstellingen

. Bij een systemische blootstelling die 33 keer boven de verwachte blootstelling bij patiënten behandeld met 50 mg per dag lag (gebaseerd op ongebonden AUC24), ging axonale dystrofie gepaard met neurologische gehooruitval. Hoewel deze bevindingen na stopzetting van de toediening van ritlecitinib bij honden omkeerbaar bleken te zijn, kan een risico bij patiënten met een langdurig toedieningsschema niet volledig worden uitgesloten (zie rubriek 4.4).

Genotoxiciteit

Ritlecitinib was niet mutageen in de bacteriële mutageniciteitstest (Ames-test). Ritlecitinib is niet aneugeen of clastogeen bij blootstellingen gelijk aan 130 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC, gebaseerd op de resultaten van de in-vivo beenmergmicronucleustest bij ratten.

Carcinogeniciteit

Er werden geen aanwijzingen voor tumorigeniciteit waargenomen in het 6 maanden durende onderzoek bij Tg.ras H2-muizen die ritlecitinib kregen toegediend met blootstellingen gelijk aan 11 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC. In een 2 jaar durend

carcinogeniciteitsonderzoek bij ratten werd een hogere incidentie van benigne thymomen bij vrouwelijke ratten en benigne folliculaire schildklieradenomen bij mannelijke ratten waargenomen na toediening van ritlecitinib bij blootstellingen gelijk aan 29 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC. Bij deze blootstelling aan ritlecitinib kan een hogere incidentie van maligne thymomen bij vrouwelijke ratten niet worden uitgesloten. Er werden geen aan ritlecitinib gerelateerde thymomen of folliculaire schildklieradenomen waargenomen bij blootstellingen gelijk aan 6,3 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC.

Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit

Ritlecitinib had geen effecten op de vruchtbaarheid van vrouwelijke ratten bij blootstellingen gelijk aan 55 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC. Er werden effecten op de vruchtbaarheid van mannelijke ratten waargenomen (hoger verlies vóór de innesteling hetgeen leidt tot een lager aantal innestelingsplaatsen en overeenkomende kleinere nestgrootte bij naïeve vrouwelijke ratten gepaard met mannelijke ratten die ritlecitinib toegediend gekregen) bij een blootstelling gelijk aan 55 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC. Er werden geen effecten op de vruchtbaarheid van mannelijke ratten waargenomen bij blootstellingen gelijk aan 14 keer de MRHD op basis van een ongebonden AUC. In een onderzoek naar de vruchtbaarheid bij ratten werden bij geen enkele dosis effecten op de spermatogenese (tellingen, productiesnelheid, motiliteit en morfologie van sperma) waargenomen.

In een onderzoek naar embryo-foetale ontwikkeling bij drachtige ratten, leidde orale toediening van ritlecitinib van drachtdag 6 tot 17 tot skeletmisvormingen en -afwijkingen en een lager geboortegewicht van de foetus bij blootstellingen groter dan of gelijk aan 49 keer de ongebonden AUC bij de MRHD (zie rubriek 4.3). Er waren geen effecten op de embryo-foetale ontwikkeling bij blootstellingen gelijk aan 16 keer de ongebonden AUC bij de MRHD.

In een onderzoek naar embryo-foetale ontwikkeling bij drachtige konijnen, leidde orale toediening van ritlecitinib van drachtdag 7 tot 19 tot een lager gemiddeld geboortegewicht van de foetus en hogere incidenties van viscerale misvormingen, skeletmisvormingen en skeletafwijkingen bij blootstellingen gelijk aan 55 keer de ongebonden AUC bij de MRHD (zie rubriek 4.3). Er waren geen effecten op de embryo-foetale ontwikkeling bij blootstellingen gelijk aan 12 keer de ongebonden AUC bij de MRHD.

In een onderzoek naar pre- en postnatale ontwikkeling bij ratten resulteerde orale toediening van ritlecitinib van drachtdag 6 tot en met lactatiedag 20 in ontwikkelingstoxiciteit, waaronder een lagere postnatale overleving, een lager lichaamsgewicht van de nakomelingen en secundaire ontwikkelingsachterstanden bij een blootstelling gelijk aan 41 keer de ongebonden AUC bij de MRHD (zie rubriek 4.3). Gefokte vrouwtjes in de F1-generatie vertoonden lagere gemiddelde aantallen corpora lutea bij blootstellingen gelijk aan 41 keer de ongebonden AUC bij de MRHD. Er waren geen effecten op de pre- en postnatale ontwikkeling bij blootstellingen gelijk aan 14 keer de ongebonden AUC bij de MRHD.

In een toxiciteitsonderzoek bij jonge ratten ging orale toediening van ritlecitinib van postnatale dag 10 tot 60 (vergelijkbaar met de leeftijd van zuigeling tot en met adolescent bij de mens) niet gepaard met effecten op het zenuw- of skeletstelsel.

Lactatie

Na toediening van ritlecitinib aan zogende ratten waren de concentraties ritlecitinib in de melk na verloop van tijd hoger dan die in het plasma, waarbij werd bepaald dat de gemiddelde melk tot plasma AUC-ratio 2,2 was (zie rubriek 4.3).

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Inhoud harde capsule

Microkristallijne cellulose

Lactosemonohydraat

Crospovidon

Glyceroldibehenaat

Omhulling harde capsule

Hypromellose (E464)

Titaandioxide (E171)

Geel ijzeroxide (E172)

Briljantblauw FCF (E133)

Drukinkt

Schellak

Propyleenglycol

Geconcentreerde ammonia-oplossing

Zwart ijzeroxide (E172)

Kaliumhydroxide

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Hogedichtheidspolyethyleen (HDPE) fles met een silicagel droogmiddel en polypropyleen sluiting met 28 harde capsules.

OPA/Al/PVC/Al blisterverpakkingen met 10 harde capsules. Elke verpakking bevat 30 of 90 harde capsules.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Pfizer Europe MA EEIG

Boulevard de la Plaine 17

1050 Brussel

België

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/23/1755/001

EU/1/23/1755/002

EU/1/23/1755/003

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 15 september 2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Litfulo

EU-vergunningsnummer EU/1/23/1755
Werkzame stof (INN) ritlecitinib tosilate
ATC-code L04AF08
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Pfizer Europe MA EEIG
Status van de vergunning Vergund (15-09-2023)
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 21-09-2026