SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Koselugo
Koselugo 10 mg harde capsulesKoselugo 25 mg harde capsules
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Koselugo 10 mg harde capsules
Koselugo 25 mg harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Koselugo 10 mg harde capsules
Elke harde capsule bevat 10 mg selumetinib (als waterstofsulfaat).
Koselugo 25 mg harde capsules
Elke harde capsule bevat 25 mg selumetinib (als waterstofsulfaat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Harde capsule.
Koselugo 10 mg harde capsules
Witte tot gebroken witte, ondoorzichtige harde capsule, maat 4 (ongeveer 14 mm x 5 mm), die een middenband heeft en gemarkeerd is met ‘SEL 10’ in zwarte inkt.
Koselugo 25 mg harde capsules
Blauwe, ondoorzichtige harde capsule, maat 4 (ongeveer 14 mm x 5 mm), die een middenband heeft en gemarkeerd is met ‘SEL 25’ in zwarte inkt.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Koselugo als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van symptomatische, inoperabele plexiforme neurofibromen (PN) bij volwassen en pediatrische patiënten met neurofibromatose type 1 (NF1) van 3 jaar of ouder.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Koselugo moet worden gestart door een arts met ervaring in het diagnosticeren en de behandeling van patiënten met NF1-gerelateerde tumoren.
Dosering
De aanbevolen dosis Koselugo is 25 mg/m2 lichaamsoppervlak (body surface area, BSA), tweemaal daags oraal (ongeveer elke 12 uur).
De dosering voor volwassen en pediatrische patiënten wordt individueel vastgesteld op basis van BSA (mg/m2) en afgerond naar de dichtstbijzijnde haalbare dosis van 5 mg of 10 mg (tot een maximale enkele dosis van 50 mg). Koselugo capsules met verschillende sterktes kunnen worden gecombineerd om de gewenste dosis te bereiken (tabel 1).
Tabel 1. Aanbevolen dosis capsules op basis van het lichaamsoppervlak
| Lichaamsoppervlak (BSA)a | Aanbevolen dosis |
| 0,55 – 0,69 m2 | 20 mg ‘s ochtends en 10 mg ‘s avonds |
| 0,70 – 0,89 m2 | 20 mg tweemaal daags |
| 0,90 – 1,09 m2 | 25 mg tweemaal daags |
| 1,10 – 1,29 m2 | 30 mg tweemaal daags |
| 1,30 – 1,49 m2 | 35 mg tweemaal daags |
| 1,50 – 1,69 m2 | 40 mg tweemaal daags |
| 1,70 – 1,89 m2 | 45 mg tweemaal daags |
| ≥ 1,90 m2 | 50 mg tweemaal daags |
a De aanbevolen dosis capsules voor patiënten met een BSA minder dan 0,55 m2 is niet vastgesteld.
De behandeling met Koselugo moet worden voortgezet zolang er een klinisch voordeel wordt waargenomen, of tot progressie van PN of de ontwikkeling van onaanvaardbare toxiciteit.
Gemiste dosis
Als een dosis van Koselugo wordt gemist, mag deze alleen genomen worden als het meer dan 6 uur duurt tot de volgende geplande dosis.
Braken
Bij braken na toediening van Koselugo moet geen extra dosis worden genomen. De patiënt moet doorgaan met de volgende geplande dosis.
Dosisaanpassing
Onderbreking en/of dosisverlaging of permanent stopzetten van selumetinib kan vereist zijn op basis van individuele veiligheid en verdraagbaarheid (zie rubriek 4.4 en 4.8). Aanbevolen dosisverlagingen zijn weergegeven in tabel 2, waarbij het nodig kan zijn de dagelijkse dosis in twee toedieningen van verschillende sterktes op te delen of de behandeling toe te dienen als eenmaaldaagse dosis.
Tabel 2. Aanbevolen dosisverlagingen capsules bij bijwerkingen
Lichaamsoppervlak (BSA) | Initiële dosis Koselugoa (mg/tweemaal daags) | Eerste dosisverlaging (mg/dosis) | Tweede dosisverlaging (mg/dosis)b | ||
| Ochtend | Avond | Ochtend | Avond | ||
| 0,55 – 0,69 m2 | 20 mg ‘s ochtends en 10 mg ‘s avonds | 10 | 10 | 10 mg eenmaal daags | |
| 0,70 – 0,89 m2 | 20 | 20 | 10 | 10 | 10 |
| 0,90 – 1,09 m2 | 25 | 25 | 10 | 10 | 10 |
| 1,10 – 1,29 m2 | 30 | 25 | 20 | 20 | 10 |
| 1,30 – 1,49 m2 | 35 | 25 | 25 | 25 | 10 |
| 1,50 – 1,69 m2 | 40 | 30 | 30 | 25 | 20 |
| 1,70 – 1,89 m2 | 45 | 35 | 30 | 25 | 20 |
| ≥ 1,90 m2 | 50 | 35 | 35 | 25 | 25 |
a Op basis van BSA, zoals weergegeven in tabel 1.
b Stop de behandeling permanent bij patiënten die Koselugo niet verdragen na twee dosisverlagingen.
Dosisaanpassingen voor de behandeling van bijwerkingen geassocieerd met dit geneesmiddel zijn weergegeven in tabel 3.
Tabel 3. Aanbevolen dosisaanpassingen voor bijwerkingen
| CTCAE-graad* | Aanbevolen dosisaanpassing |
Graad 1 of 2 (tolereerbaar – kan worden beheerst met ondersteunende zorg) | Continueer de behandeling en monitor zoals klinisch geïndiceerd |
Graad 2 (niet tolereerbaar – kan niet worden beheerst met ondersteunende zorg) of Graad 3 | Onderbreek de behandeling tot toxiciteit graad 0 of 1 is, en verminder met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2) |
| Graad 4 | Onderbreek de behandeling tot toxiciteit graad 0 of 1 is, en verminder met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2). Overweeg stopzetting |
* Vaak gebruikte terminologiecriteria voor bijwerkingen (Common Terminology Criteria for Adverse Events, CTCAE).
Advies voor dosisaanpassing bij reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF) In gevallen van asymptomatische LVEF-reductie van ≥ 10 procentpunten ten opzichte van de baseline en onder het institutionele laagste niveau van normaal (lower level of normal, LLN), moet de behandeling met selumetinib worden onderbroken totdat dit verdwenen is. Zodra dit verdwenen is dient selumetinib bij het hervatten van de behandeling verminderd te worden met één dosisniveau (zie tabel 2).
Bij patiënten die symptomatische LVEF-reductie of een LVEF-reductie graad 3 of 4 ontwikkelen, moet selumetinib worden gestaakt en moet de patiënt onmiddellijk naar de cardioloog worden doorverwezen (zie rubriek 4.4).
Advies voor dosisaanpassing bij oculaire toxiciteit
Behandeling met selumetinib moet worden onderbroken bij patiënten met een diagnose van loslating van het retinale pigmentepitheel (retinal pigment epithelial detachment, RPED) of centrale sereuze retinopathie (CSR) met verminderde gezichtsscherpte, totdat dit verdwenen is. Selumetinib moet verminderd worden met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2). Bij patiënten met een diagnose van RPED of CSR zonder verminderde gezichtsscherpte, moet oogheelkundige beoordeling elke 3 weken worden uitgevoerd tot het symptoom verdwenen is. Bij patiënten met een diagnose van retinale veneuze occlusie (RVO), moet de behandeling met selumetinib permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.4).
Dosisaanpassingen vanwege gelijktijdige toediening met CYP3A4- of CYP2C19-remmers Gelijktijdig gebruik van sterke tot matige CYP3A4- of CYP2C19-remmers wordt niet aanbevolen en alternatieve stoffen moeten worden overwogen. Als een krachtige of matige CYP3A4- of CYP2C19-remmer gelijktijdig moet worden toegediend, is de aanbevolen dosisverlaging van Koselugo als volgt:
indien een patiënt nu 25 mg/m2 tweemaal daags neemt, moet de dosis verlaagd worden tot
20 mg/m2 tweemaal daags.
Indien een patiënt nu 20 mg/m2 tweemaal daags neemt, moet de dosis verlaagd worden tot
15 mg/m2 tweemaal daags (zie tabel 4 en rubriek 4.5).
Tabel 4. Aanbevolen dosis capsules om het tweemaaldaagse dosisniveau van 20 mg/m2 of 15 mg/m2 te bereiken
| Lichaamsoppervlak | 20 mg/m2 tweemaal daags (mg/dosis) | 15 mg/m2 tweemaal daags (mg/dosis) | ||
| Ochtend | Avond | Ochtend | Avond | |
| 0,55 – 0,69 m2 | 10 | 10 | 10 mg eenmaal daags | |
| 0,70 – 0,89 m2 | 20 | 10 | 10 | 10 |
| 0,90 – 1,09 m2 | 20 | 20 | 20 | 10 |
| 1,10 – 1,29 m2 | 25 | 25 | 25 | 10 |
| 1,30 – 1,49 m2 | 30 | 25 | 25 | 20 |
| 1,50 – 1,69 m2 | 35 | 30 | 25 | 25 |
| 1,70 – 1,89 m2 | 35 | 35 | 30 | 25 |
| ≥ 1,90 m2 | 40 | 40 | 30 | 30 |
Speciale populaties
Nierfunctiestoornis
Op basis van klinische onderzoeken wordt er geen dosisaanpassing aanbevolen bij patiënten met lichte, matige, ernstige nierinsufficiëntie of patiënten met eindstadium nierziekte (end stage renal disease, ESRD) (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornis
Op basis van klinische onderzoeken wordt geen dosisaanpassing aanbevolen bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis. De aanvangsdosis moet worden verlaagd bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis tot 20 mg/m2 BSA, tweemaal daags (zie tabel 4). Koselugo is gecontra-indiceerd voor gebruik bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.3 en 5.2).
Etniciteit
Een verhoogde systemische blootstelling is waargenomen bij volwassen Aziatische proefpersonen, hoewel er een aanzienlijke overlapping is met Westerse proefpersonen wanneer gecorrigeerd wordt voor het lichaamsgewicht. Er wordt geen specifieke aanpassing van de aanvangsdosis aanbevolen voor Aziatische patiënten, deze patiënten moeten echter nauwlettend worden gecontroleerd op bijwerkingen (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Koselugo capsules bij kinderen jonger dan 3 jaar is niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Ouderen
De veiligheid en werkzaamheid van Koselugo bij volwassenen met NF1-PN ouder dan 65 jaar is niet vastgesteld. Er zijn momenteel geen gegevens beschikbaar bij NF1-PN patiënten van 65 jaar en ouder.
Wijze van toediening
Koselugo is voor oraal gebruik. Het kan met of zonder voedsel worden ingenomen (zie rubriek 5.2).
De capsules moeten in hun geheel met water worden doorgeslikt. De capsules mogen niet gekauwd, opgelost of geopend worden, omdat dit de afgifte van de medicatie en de absorptie van selumetinib kan beïnvloeden.
Koselugo mag niet worden toegediend aan patiënten die de capsule niet in zijn geheel kunnen of willen doorslikken. Patiënten moeten worden beoordeeld op hun vermogen een capsule door te kunnen slikken vóór het begin van de behandeling. Standaardtechnieken om geneesmiddelen door te slikken zullen naar verwachting voldoende zijn om selumetinib-capsules door te slikken. Voor patiënten die
| moeite hebben met het doorslikken van de capsule, kan verwijzing naar een geschikte medische | |
| zorgverlener zoals een logopedist worden overwogen om geschikte methoden te identificeren die | |
| kunnen worden afgestemd op de individuele patiënt. Koselugo is ook beschikbaar als granulaat. | |
Patiënten vanaf 1 jaar tot jonger dan 7 jaar en oudere patiënten met slikproblemen kunnen de juiste doses Koselugo granulaat voorgeschreven krijgen (zie de SmPC voor Koselugo granulaat).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.2 en 5.2).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF)
In het klinische SPRINT-onderzoek trad bij 26% van de pediatrische patiënten een asymptomatisch verlaagde ejectiefractie op, met een mediane tijd tot ontstaan van de maximale CTCAE-graad van 232 dagen. LVEF-reductie is gemeld bij zowel pediatrische als volwassen patiënten. Een klein aantal ernstige gevallen van LVEF-reductie geassocieerd met selumetinib is gemeld bij pediatrische patiënten die hebben deelgenomen aan een speciaal toegangsprogramma (zie rubriek 4.8).
Patiënten met een voorgeschiedenis van verminderde functie van het linkerventrikel of een baseline LVEF lager dan de LLN werden niet onderzocht. De LVEF moet worden beoordeeld aan de hand van een echocardiogram voor aanvang van de behandeling om de baselinewaarden te bepalen. Voorafgaand aan de behandeling met selumetinib moeten patiënten een ejectiefractie boven de vastgestelde LLN hebben.
De LVEF moet tijdens de behandeling worden beoordeeld met intervallen van ongeveer 3 maanden, of vaker indien klinisch geïndiceerd. LVEF-reductie kan beheerst worden door onderbreking van de behandeling, dosisverlaging of stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.2).
Oculaire toxiciteit
Patiënten moeten worden geadviseerd om nieuwe visuele stoornissen te melden. Bijwerkingen van wazig zicht werden gemeld bij patiënten die selumetinib kregen. Bij de pediatrische populatie met NF1-PN werden gevallen van asymptomatische subretinale vochtophoping vastgesteld en werd één enkel geval van retinopathie gemeld (zie rubriek 4.8).
Na het in de handel brengen zijn gevallen van RPED/CSR gemeld (zie rubriek 4.8).
Individuele gevallen van RPED, CSR en RVO zijn waargenomen bij volwassen patiënten met meerdere typen tumoren, die behandeling met selumetinib krijgen als monotherapie en in combinatie met andere geneesmiddelen tegen kanker, en bij een enkele pediatrische patiënt met pilocytair astrocytoom op selumetinib-monotherapie (zie rubriek 4.8).
In lijn met de klinische praktijk is een oftalmologische evaluatie aanbevolen vóór de start van de behandeling en op elk moment wanneer een patiënt nieuwe visuele stoornissen meldt. Bij patiënten met een diagnose van RPED of CSR zonder verminderde gezichtsscherpte moet oogheelkundige beoordeling elke 3 weken worden uitgevoerd tot dit verdwenen is. Als RPED of CSR is gediagnosticeerd en de gezichtsscherpte wordt aangetast, moet de behandeling met selumetinib worden onderbroken en de dosis gereduceerd worden wanneer de behandeling wordt hervat (zie rubriek 4.2). Als RVO wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met selumetinib permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.2).
Afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie
Afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie, in het bijzonder verhogingen van ASAT en ALAT, kunnen optreden met selumetinib (zie rubriek 4.8). De laboratoriumwaarden van de leverfunctie moeten worden gecontroleerd vóór de start met selumetinib, ten minste maandelijks tijdens de eerste 6 maanden van de behandeling, en daarna zoals klinisch geïndiceerd. Bij afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie moet de toediening tijdelijk onderbroken worden, de dosis verminderd worden of dient de behandeling te worden stopgezet (zie tabel 2 in rubriek 4.2).
Huid- en onderhuidaandoeningen
Huiduitslag (inclusief maculo-papulaire uitslag en acneïforme uitslag), paronychia en veranderingen van het haar zijn zeer vaak gemeld in de klinische hoofdonderzoeken (zie rubriek 4.8). In het klinische SPRINT-onderzoek werden droge huid, verandering van haarkleur, paronychia en rash maculo-papulair vaker gezien bij jongere kinderen (leeftijd 3-11 jaar) en acneïforme uitslag werd vaker aangetroffen bij postpuberale kinderen (leeftijd 12-16 jaar).
Supplementatie met vitamine E
Patiënten moet geadviseerd worden om geen extra vitamine E in te nemen. Capsules van Koselugo 10 mg bevatten 32 mg vitamine E als hulpstof, D-alfa-tocoferyl-polyethyleenglycol-1000-succinaat (TPGS). Capsules van Koselugo 25 mg bevatten 36 mg vitamine E als TPGS. Hoge doses vitamine E kunnen het risico van bloedingen verhogen bij patiënten die gelijktijdig anticoagulantia of trombocytenaggregatieremmers (bijv. warfarine of acetylsalicylzuur) nemen. Beoordelingen van anticoagulatie, waaronder de internationale genormaliseerde ratio (INR) of protrombinetijd, moeten vaker worden uitgevoerd om na te gaan wanneer aanpassingen van de dosis anticoagulantia of trombocytenaggregatieremmers nodig zijn (zie rubriek 4.5).
Het risico op stikken
Selumetinib is beschikbaar als een capsule die in zijn geheel moet worden doorgeslikt. Sommige patiënten, met name kinderen < 6 jaar oud, lopen mogelijk het risico op verstikking bij het nemen van een capsuleformulering vanwege ontwikkelings-, anatomische of psychologische redenen. Daarom mogen selumetinib capsules niet worden toegediend aan patiënten die de capsule niet in zijn geheel kunnen of willen doorslikken (zie rubriek 4.2). Koselugo is ook beschikbaar als granulaat. Patiënten
| vanaf 1 jaar tot jonger dan 7 jaar en oudere patiënten met slikproblemen kunnen de juiste doses | |
| Koselugo granulaat voorgeschreven krijgen (zie de SmPC voor Koselugo granulaat). | |
Vrouwen die zwanger kunnen worden
Koselugo wordt niet aanbevolen voor vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubriek 4.6).
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Onderzoek naar interacties is alleen bij gezonde volwassenen uitgevoerd (leeftijd ≥ 18 jaar).
Werkzame stoffen die de plasmaconcentraties van selumetinib kunnen doen toenemen Gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-remmer (200 mg itraconazol tweemaal daags gedurende 4 dagen) verhoogde de selumetinib Cmax met 19% (90%-BI: 4, 35) en de AUC met 49%, (90%-BI: 40, 59) bij gezonde volwassen proefpersonen.
Gelijktijdige toediening met een sterke CYP2C19/matige CYP3A4-remmer (200 mg fluconazol eenmaal daags gedurende 4 dagen) verhoogde de Cmax van selumetinib met 26% (90%-BI: 10, 43) en de AUC met 53% (90%-BI: 44, 63) bij gezonde volwassen proefpersonen, respectievelijk.
Er wordt verwacht dat gelijktijdig gebruik van erytromycine (matige CYP3A4-remmer) of fluoxetine (sterke CYP2C19/CYP2D6-remmer) de AUC van selumetinib met ~30-40% en de Cmax met ~20% zal verhogen.
Gelijktijdige toediening met sterke CYP3A4-remmers (bijv. claritromycine, grapefruitsap/pompelmoessap, oraal ketoconazol) of CYP2C19-remmers (bijv. ticlopidine), moet worden vermeden. Gelijktijdige toediening met matige CYP3A4-remmers (bijv. erytromycine en fluconazol) en CYP2C19-remmers (bijv. omeprazol), moet worden vermeden.
Als gelijktijdige toediening onvermijdelijk is, moeten patiënten zorgvuldig worden gecontroleerd op bijwerkingen en moet de dosis selumetinib worden verlaagd (zie rubriek 4.2 en tabel 4).
Werkzame stoffen die de plasmaconcentraties van selumetinib kunnen verminderen Gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-inductor (600 mg rifampicine per dag gedurende 8 dagen) verminderde de Cmax van selumetinib met 26% (90%-BI: -17, -34) en de AUC met 51% (90%-BI: -47, -54).
Gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A4-inductoren (bijv. fenytoïne, rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid) of matige CYP3A4-inductoren met Koselugo moet worden vermeden.
Werkzame stoffen waarvan de plasmaconcentraties kunnen worden gewijzigd door selumetinib In vitro is selumetinib een remmer van OAT3. De kans op een klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van gelijktijdig toegediende substraten van OAT3 (bijv. methotrexaat en furosemide) kan niet worden uitgesloten (zie rubriek 5.2).
TPGS is een P-gp-remmer in vitro en het kan niet worden uitgesloten dat dit kan leiden tot klinisch relevante geneesmiddelinteracties met substraten van P-gp (bijv. digoxine of fexofenadine).
Het effect van selumetinib op de blootstelling aan orale anticonceptiva is niet onderzocht. Daarom dient het gebruik van een aanvullende barrièremethode aanbevolen te worden bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken (zie rubriek 4.6).
Effect van maagzuurreducerende middelen op selumetinib
Selumetinib-capsules vertonen geen pH-afhankelijke ontbinding. Koselugo kan gelijktijdig worden gebruikt met pH-modificerende middelen (d.w.z. H2-receptorantagonisten en protonpompremmers) zonder beperkingen, met uitzondering van omeprazol wat een CYP2C19-remmer is.
Vitamine E
Koselugo capsules bevatten vitamine E als de hulpstof TPGS. Daarom dient de patiënt het nemen van extra vitamine E te vermijden en moeten beoordelingen van anticoagulans vaker worden uitgevoerd bij patiënten die gelijktijdig anticoagulantia of trombocytenaggregatieremmers gebruiken (zie rubriek 4.4).
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie bij mannen en vrouwen Vrouwen die zwanger kunnen worden moet worden geadviseerd een zwangerschap te vermijden tijdens het innemen van Koselugo. Er moet een zwangerschapstest worden uitgevoerd bij alle vrouwen die zwanger kunnen worden voordat begonnen wordt met de behandeling.
Zowel mannelijke als vrouwelijke patiënten (in de vruchtbare leeftijd) moet worden geadviseerd om effectieve anticonceptie te gebruiken tijdens en tot ten minste 1 week na beëindiging van de behandeling met Koselugo. Het kan niet worden uitgesloten dat selumetinib de werkzaamheid van orale anticonceptiva kan verminderen. Daarom moet vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken worden aangeraden om een barrièremethode toe te voegen (zie rubriek 4.5).
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van selumetinib bij vrouwen die zwanger kunnen worden. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken waaronder embryofoetale sterfte, structurele defecten en verminderde foetale gewichten (zie rubriek 5.3). Koselugo wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubriek 4.4).
Als een vrouwelijke patiënt of een vrouwelijke partner van een mannelijke patiënt die Koselugo krijgt zwanger wordt, moet ze worden geïnformeerd over het mogelijke risico voor de foetus.
Borstvoeding
Het is niet bekend of selumetinib/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Selumetinib en de actieve metaboliet ervan worden uitgescheiden in de melk van lacterende muizen (zie rubriek 5.3). Een risico voor de zuigeling kan niet worden uitgesloten, daarom moet de borstvoeding worden gestaakt tijdens de behandeling met Koselugo.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens over het effect van Koselugo op de menselijke vruchtbaarheid. Selumetinib had geen invloed op de vruchtbaarheid en de paring bij mannelijke en vrouwelijke muizen, hoewel een vermindering in embryonale overleving werd waargenomen bij vrouwelijke muizen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Koselugo heeft mogelijk een geringe invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid, asthenie en visuele aandoeningen werden gemeld tijdens de behandeling met selumetinib. Patiënten die deze symptomen hebben, dienen voorzichtig te zijn bij het rijden of het bedienen van machines.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De veiligheid van selumetinib-monotherapie is geëvalueerd in een gepoolde veiligheidspopulatie van 126 pediatrische patiënten (20-30 mg/m2 tweemaal daags, capsules) uit 4 onderzoeken met NF1 en inoperabele PN [NF1-PN Paediatric Pool, die veiligheidsgegevens omvat van SPRINT fase I (N = 24), SPRINT fase II, Stratum 1 (N = 50), fase I-onderzoek in China; pediatrisch cohort (N = 16), fase I-onderzoek in Japan (N = 12) en fase I-onderzoek naar voedingseffecten (onderzoek 15, N = 24)].
Daarnaast werd de veiligheid van selumetinib voor de granulaatformulering geëvalueerd bij 36 pediatrische patiënten (dosis equivalent aan 25 mg/m2 tweemaal daags, granulaat) met NF1 en symptomatische inoperabele PN uit de Fase I/II SPRINKLE-onderzoek. De veiligheid van selumetinib-monotherapie bij volwassen patiënten is geëvalueerd bij 137 volwassen patiënten met NF1 en niet-operabele PN (25 mg/m2 tweemaal daags, capsules) uit het fase III-KOMET-onderzoek.
De mediane totale duur van de behandeling met selumetinib in de pediatrische pool NF1-PN was 27 maanden (bereik: < 1-97 maanden), 57% van de patiënten werd gedurende > 24 maanden blootgesteld aan behandeling met selumetinib en 40% gedurende > 36 maanden. De mediane totale duur van de behandeling met selumetinib bij volwassen patiënten met NF1-PN was ongeveer 12 maanden (bereik: < 1 – 32 maanden). Van deze patiënten werd 50,4% gedurende < 12 maanden blootgesteld aan behandeling met selumetinib en de overige 49,6% gedurende > 12 maanden.
In de NF1-PN pediatrische pool waren de meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 40%) braken (62%), acneïforme huiduitslag (60%), diarree (56%), verhoogde creatinefosfokinasewaarden in het bloed (54%), misselijkheid (52%), paronychia (50%), en droge huid en pyrexie (elk 44%). Bijwerkingen die leidden tot dosisonderbrekingen en verlagingen van de dosis werden gemeld bij respectievelijk 61,9% en 27,8% van de patiënten. In totaal had 47,6% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing van selumetinib (toediening onderbroken of dosis verlaagd). De bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib waren braken (19,8%), paronychia (15,9%), misselijkheid (11,1%), diarree (8,7%), pyrexie (6,3%) en huiduitslag (acneïform en non-acneïform; elk 5,6%). Bij 4,8% van de patiënten werden bijwerkingen gemeld die leidden tot stopzetting van de behandeling.
In de SPRINKLE-studie was de mediane totale duur van de behandeling met selumetinib op het moment van de eerste data cut-off (DCO1) 11 maanden (bereik: < 3 - < 26 maanden). Zesendertig pediatrische patiënten werden behandeld met selumetinib granulaat equivalent aan 25 mg/m2 tweemaal daags. De meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 40%) waren pyrexie en droge huid (elk 47% van de patiënten) en paronychia (44%). Bijwerkingen die leidden tot dosisonderbreking werden gemeld bij 30,6% van de patiënten, terwijl geen van de patiënten bijwerkingen had die leidden tot dosisverlaging. In totaal had 22,2% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (toediening onderbroken of dosis verlaagd). De bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib waren braken en pyrexie (elk 11,1% van de patiënten) en diarree (5,6%). Geen enkele patiënt had bijwerkingen die leidden tot stopzetting van de behandeling.
Het waargenomen veiligheidsprofiel van selumetinib granulaat in de SPRINKLE-studie was vergelijkbaar met de gepoolde veiligheidsgegevens van pediatrische patiënten die werden behandeld met selumetinib capsules (pediatrische NF1-PN pool).
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN waren de meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 20%): acneïforme uitslag (55%), CPK in het bloed verhoogd (37%), diarree (30%), niet-acneïforme uitslag (27%) en braken (20%). In totaal had 25,5% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing van selumetinib (dosisonderbrekingen of -verlagingen). De bijwerking die leidde tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib was verhoogde creatinefosfokinase in het bloed (5,8%). De bijwerkingen die leidden tot het stopzetten van de behandeling zijn gemeld bij 1,5% van de patiënten.
Het veiligheidsprofiel werd ook onderbouwd door een pool van veiligheidsgegevens uit 7 klinische onderzoeken bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen (N = 347) die tweemaal daags 75 tot 100 mg selumetinib kregen.
Tabel met bijwerkingen
Tabel 5 toont de bijwerkingen die werden geïdentificeerd in de pediatrische en volwassen populatie met NF1 die inoperabele PN hebben en ook bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen (zie de voetnoot van tabel 5). De frequentie is bepaald op basis van de pediatrische pool en volwassen patiënten (N = 126 en N = 137) zoals hierboven gedefinieerd. Bijwerkingen (ADR's) zijn gerangschikt op basis van systeem/orgaanklasse volgens MedDRA. Binnen elke systeem/orgaanklasse worden de voorkeurstermen ingedeeld naar afnemende frequentie en vervolgens naar afnemende ernst. De frequenties van het optreden van bijwerkingen worden gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald), inclusief geïsoleerde meldingen.
Tabel 5: Bijwerkingen gerapporteerd in de NF1-PN studies met selumetinib en in andere geïdentificeerde klinische onderzoeken bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en MedDRA-term | Pediatrische poola (N = 126) | KOMET-onderzoekb (N = 137) | ||
| Totale frequentie (alle CTCAE- graden)c | Frequentie van CTCAE- graad 3 en hogerd | Totale frequentie (alle CTCAE-graden)c | Frequentie van CTCAE-graad 3 en hogere | |
| Oogaandoeningen | ||||
| Gezichtsvermogen wazig^ | Vaak (9%) | - | Vaak (4%) | - |
| Subretinaal vocht | Vaak (6%) | - | - | - |
Loslating van het retinale pigmentepitheel (RPED)/ centrale sereuze retinopathie (CSR) ^ * | Soms (0,8%) | - | Soms (0,6%)†† | - |
| Retinale veneuze occlusie (RVO)* †† | - | - | Soms (0,3%) | - |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | ||||
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en MedDRA-term | Pediatrische poola (N = 126) | KOMET-onderzoekb (N = 137) | ||
| Totale frequentie (alle CTCAE- graden)c | Frequentie van CTCAE- graad 3 en hogerd | Totale frequentie (alle CTCAE-graden)c | Frequentie van CTCAE-graad 3 en hogere | |
| Dyspneu* | Vaak (6%) | - | Vaak (3%) | Vaak (1%) |
| Maagdarmstelselaandoeningen | ||||
| Braken^ | Zeer vaak (62%) | Vaak (7%) | Zeer vaak (20%) | - |
| Diarree^ | Zeer vaak (56%) | Zeer vaak (10%) | Zeer vaak (30%) | - |
| Misselijkheid^ | Zeer vaak (52%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (17%) | - |
| Stomatitis^* | Zeer vaak (40%) | Vaak (1%) | Zeer vaak (14%) | Vaak (1%) |
| Constipatie | - | - | Zeer vaak (10%) | - |
| Droge mond | Vaak (4%) | - | Vaak (6%) | - |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | ||||
| Uitslag (acneïform)^* | Zeer vaak (60%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (55%) | Vaak (2%) |
| Paronychia^ | Zeer vaak (50%) | Zeer vaak (10%) | Zeer vaak (17%) | Vaak (3%) |
| Droge huid | Zeer vaak (44%) | Vaak (1%) | Zeer vaak (13%) | - |
| Uitslag (niet-acneïform)^* | Zeer vaak (39%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (27%) | Vaak (1%) |
| Haarveranderingen^* | Zeer vaak (29%) | - | Zeer vaak (18%) | - |
| Algemene aandoeningen | ||||
| Pyrexie | Zeer vaak (44%) | Vaak (5%) | Vaak (5%) | Vaak (1%) |
| Gevallen van asthenie* | Zeer vaak (37%) | - | Zeer vaak (15%) | - |
| Perifeer oedeem* | Zeer vaak (18%) | - | Zeer vaak (16%) | - |
| Faciaal oedeem* | Vaak (8%) | - | Vaak (4%) | - |
| Onderzoekenf | ||||
| CPK in het bloed verhoogd^ | Zeer vaak (54%) | Vaak (6%) | Zeer vaak (37%) | Vaak (7%) |
| ASAT verhoogd | Zeer vaak (37%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (12%) | Vaak (1%) |
| Hemoglobine verlaagd* | Zeer vaak (35%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (11%) | Vaak (2%) |
| Albumine in bloed verlaagd* | Zeer vaak (35%) | - | Vaak (2%) | - |
| ALAT verhoogd | Zeer vaak (29%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (11%) | Vaak (1%) |
| Ejectiefractie verlaagd^ | Zeer vaak (21%) | Vaak (1%) | Vaak (7%) | Vaak (1%) |
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en MedDRA-term | Pediatrische poola (N = 126) | KOMET-onderzoekb (N = 137) | ||
| Totale frequentie (alle CTCAE- graden)c | Frequentie van CTCAE- graad 3 en hogerd | Totale frequentie (alle CTCAE-graden)c | Frequentie van CTCAE-graad 3 en hogere | |
| Bloed creatinine verhoogd | Zeer vaak (19%) | Vaak (1%) | Vaak (2%) | - |
| Verhoogde bloeddruk* | Zeer vaak (11%) | - | Vaak (4%) | Vaak (2%) |
a Gegevens van pediatrische NF1-PN-patiënten (N = 126) zijn samengevoegd uit SPRINT fase I (N = 24),
SPRINT fase II, Stratum 1 (N = 50), fase I-onderzoek in China, pediatrisch cohort (N = 16), fase I-onderzoek in Japan (N = 12) en fase I-onderzoek naar voedingseffecten (N = 24). Frequentiepercentages zijn afgerond op het dichtstbijzijnde gehele getal.
b Gegevens van volwassen NF1-PN-patiënten komen uit het KOMET-onderzoek (N = 137).
Frequentiepercentages zijn naar boven afgerond op het dichtstbijzijnde gehele getal. c Volgens de National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE). Alle onderzoeken gebruikten CTCAE v5.0, behalve het pediatrisch SPRINT-onderzoek dat CTCAE v4.03 gebruikte.
d Alle voorvallen waren CTCAE-graad 3, behalve twee CTCAE-graad 4 voorvallen van CPK in het bloed verhoogd en één CTCAE-graad 4 voorval van bloed creatinine verhoogd. Er waren geen sterfgevallen. e Alle voorvallen waren CTCAE-graad 3, behalve één CTCAE-graad 4 voorval van pyrexie en vier
CTCAE-graad 4 voorvallen van CPK in het bloed verhoogd. Er waren geen sterfgevallen. f In het SPRINT-onderzoek werden alle labafwijkingen gerapporteerd als AE’s. In andere onderzoeken die waren opgenomen in de pediatrische en volwassen pool van NF1-PN-patiënten werden labafwijkingen alleen gerapporteerd als AE’s als ze voldeden aan SAE-criteria, leidden tot stopzetting of klinisch relevant waren naar het oordeel van de onderzoeker.
CPK = creatinefosfokinase; ASAT = aspartaataminotransferase; ALAT = alanineaminotransferase ^ Zie beschrijving van geselecteerde bijwerkingen.
†† Geïdentificeerde bijwerkingen uit andere klinische onderzoekservaringen bij volwassen patiënten (N = 347) met meerdere tumortypen, die behandeld worden met selumetinib (75 mg tweemaal daags). Deze bijwerkingen zijn niet gemeld bij kinderen of volwassenen met NF1 die inoperabele PN hebben.
* Bijwerkingen op basis van groepering van individuele voorkeurstermen (preferred terms, PT):
Gevallen van asthenie: asthenie, vermoeidheid
Albumine in bloed verlaagd: hypoalbuminemie, albumine in bloed verlaagd
CSR/RPED: loslating van maculair retinaal pigmentepitheel, chorioretinopathie en retinopathie Dyspneu: dyspneu bij inspanning, dyspneu, dyspneu in rust
Faciaal oedeem: periorbitaal oedeem, gezichtsoedeem, zwelling van lippen, oedeem van oogleden, zwelling van gezicht
Hemoglobine verlaagd: anemie, verlaagd hemoglobine
Haarveranderingen: alopecia, haarkleurverandering
Verhoogde bloeddruk: bloeddruk verhoogd, hypertensie
Perifeer oedeem: perifeer oedeem, oedeem, plaatselijk oedeem, perifere zwelling Uitslag (acneïform): acneïforme dermatitis, acne, folliculitis
Uitslag (niet-acneïform): rash pruritus, rash maculo-papulair, rash papulair, rash, rash erythemateus, rash vlekkerig
RVO: retinale vaataandoening, retinale veneuze occlusie, retinale veneuze trombose Stomatitis: stomatitis, mondulceratie, aften, tandvleeszwelling
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF)
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126), werd LVEF-reductie (PT: ejectiefractie verlaagd) gemeld bij 26 (21%) patiënten; bij 25 patiënten (19,8%) waren de gerapporteerde bijwerkingen CTCAE-graad 2 en bij 1 patiënt (0,8%) was de gerapporteerde bijwerking CTCAE-graad 3. Bij 4 (3,2%) patiënten leidde LVEF-verlaging tot dosisverlaging en bij 2 (1,6%) patiënten leidde LVEF-verlaging tot dosisonderbreking. Ten tijde van de analyse waren 20 van de 26 patiënten hersteld. De mediane tijd tot het eerste optreden van LVEF-reductie van de maximale CTCAE-graad was 283 dagen (mediane duur 110,5 dagen).
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd bij 10 (7%) patiënten LVEF-verlaging (PT: ejectiefractie afgenomen) gemeld; bij 1 (0,7%) van hen was de gerapporteerde bijwerking CTCAE-graad 3. Bij 2 (1,5%) patiënten leidde afname van de LVEF tot dosisonderbreking. Ten tijde van de analyse waren 7 van de 10 patiënten hersteld. De mediane tijd tot het eerste optreden van LVEF-reductie van de maximale CTCAE-graad was 169 dagen (ongeveer 6 maanden) [mediane duur 112,5 dagen (ongeveer 4 maanden)].
Patiënten met een LVEF lager dan de vastgestelde LLN bij baseline werden niet opgenomen in de hoofdonderzoeken. Bijkomend werden een klein aantal ernstige gevallen van LVEF-reductie gemeld, geassocieerd met selumetinib, bij pediatrische patiënten die hebben deelgenomen aan een uitgebreid toegangsprogramma. Voor de klinische behandeling van LVEF-reductie (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Oculaire toxiciteit
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werden bijwerkingen CTCAE-graad 1 en 2 van wazig zicht gemeld bij 11 (9%) patiënten. Twee patiënten (1,6%) hadden een dosisonderbreking nodig. Ten tijde van de analyse waren 10 van de 11 patiënten hersteld. Bij 8 (6,3%) patiënten werden bijwerkingen van CTCAE-graad 1 waargenomen in de vorm van asymptomatisch, voorbijgaand subretinaal vocht; bij geen van de patiënten trad retinopathie of een andere oculaire bijwerking op. Bij geen van de patiënten was een dosisaanpassing nodig en alle bijwerkingen verdwenen op één na. Een andere pediatrische patiënt (0,8%) kreeg te maken met een bijwerking van CTCAE-graad 1 in de vorm van retinopathie, die zonder dosisaanpassing verdween.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd bij 5 (4%) patiënten een CTCAE-graad 1 voorval van wazig zicht gemeld. Bij één patiënt (0,7%) moest de dosis worden onderbroken. Alle voorvallen zijn onder controle gekregen zonder dosisverlaging en ten tijde van de analyse waren alle 5 patiënten hersteld.
Na het in de handel brengen zijn gevallen van RPED/CSR gemeld, waaronder loslating van het retinale pigmentepitheel, centrale sereuze chorioretinopathie, sereuze netvliesloslating, sereuze retinopathie en netvliesloslating. Aangezien deze bijwerkingen op vrijwillige basis worden gemeld door een populatie van onbekende grootte, is het niet altijd mogelijk de frequentie ervan betrouwbaar in te schatten of een causaal verband met blootstelling aan het geneesmiddel vast te stellen.
Voor de klinische behandeling van nieuwe visusstoornissen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Daarnaast werd in een extern gesponsord pediatrisch onderzoek één geval van RPED gemeld bij een pediatrische patiënt die selumetinib als monotherapie kreeg (25 mg/m2 tweemaal daags) voor pilocytair astrocytoom met betrokkenheid van de optische route (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Paronychia
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werd paronychia gemeld bij 63 (50%) patiënten. De mediane tijd tot het ontstaan van de maximale CTCAE-graad van bijwerking van paronychia was 375 dagen (ongeveer 12 maanden) en de mediane duur van bijwerkingen was 55 dagen (ongeveer 2 maanden). De meesten (51 patiënten, 40,5% van de pediatrische NF1-PN pool) hadden een maximale CTCAE-graad 1 of 2. Voorvallen graad ≥ 3 traden op bij 12 (10%) patiënten. Achttien patiënten (14,3%) moesten de dosis onderbreken voor bijwerkingen van paronychia en bij 9 patiënten (7,1%) leidde een bijwerking van paronychia tot dosisverlaging. Bij 1 patiënt (0,8%) heeft de gebeurtenis geleid tot stopzetting.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd paronychia gemeld bij 23 (17%) patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van de maximale CTCAE-graad van paronychia was 206 dagen (ongeveer 7 maanden) en de mediane duur van het voorval van de hoogste graad was 63 dagen (ongeveer 2 maanden). Negentien (13,9%) patiënten hadden een maximale CTCAE-graad van 1 of 2. Graad 3-voorvallen traden op bij 4 (3%) patiënten. Eén patiënt (0,7%) moest de dosis onderbreken voor een bijwerking van paronychia en bij 3 patiënten (2,2%) leidde een voorval van paronychia tot dosisverlaging. Paronychia leidde bij geen van de patiënten tot stopzetting van de behandeling. Ten tijde van de analyse waren 11 van de 23 patiënten hersteld.
Verhoging van creatinefosfokinase (CPK) in het bloed
Verhoging van CPK in het bloed trad als bijwerking op bij 68 (54%) van de patiënten in de pediatrische NF1-PN pool (N = 126). De mediane tijd tot het ontstaan van de maximale CTCAE-graad van CPK-toename was 112 dagen (ongeveer 4 maanden) en de mediane duur van het maximale CTCAE-graad voorval was 126 dagen (ongeveer 4 maanden). De meeste patiënten (61 gevallen, 48,4% van de pediatrische NF1-PN pool) hadden een maximale CTCAE-graad 1 of 2. Voorvallen met een maximale CTCAE-graad van 3 deden zich voor bij 5 (4%) patiënten en voorvallen van CTCAE-graad 4 deden zich voor bij 2 (1,6%) patiënten. Vijf patiënten hadden een bijwerking van verhoging van CPK in het bloed die leidde tot dosisonderbrekingen en waarvoor dosisverlaging noodzakelijk was.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) trad bij 51 (37%) patiënten verhoging van CPK in het bloed op als bijwerking. De mediane tijd tot het eerste optreden van de maximale CTCAE-graad verhoging van CPK in het bloed was 103 dagen (ongeveer 3 maanden) en de mediane duur van het voorval met de maximale graad was 122 dagen (ongeveer 4 maanden). Tweeënveertig patiënten (30,7%) hadden een maximale CTCAE-graad van 1 of 2. Een voorval met een maximale CTCAE-graad van 3 deed zich voor bij 5 (3,6%) patiënten en voorvallen van CTCAE-graad 4 deden zich voor bij 4 (2,9%) patiënten. Zes patiënten hadden een voorval van verhoging van CPK in het bloed dat leidde tot dosisonderbrekingen en bij 3 patiënten was dosisverlaging vereist. Ten tijde van de analyse waren 21 van de 51 patiënten hersteld.
Gastro-intestinale toxiciteiten
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) waren braken (78 patiënten, 62%), diarree (71 patiënten, 56%), misselijkheid (66 patiënten, 52%) en stomatitis (50 patiënten, 40%) de meest voorkomende gastro-intestinale (GI-) voorvallen. De meeste van deze voorvallen waren CTCAE-graad 1 of 2. CTCEA-graad ≥ 3 voorvallen werden gemeld voor diarree (10%), braken (7%), misselijkheid (2%) en stomatitis (1%). Dosisaanpassing was nodig bij 25 (19,8%) patiënten met braken, 14 (11,1%) met misselijkheid, 11 (8,7%) met diarree en 6 (4,8%) met stomatitis. Bij drie afzonderlijke patiënten is de behandeling gestaakt, vanwege het respectievelijk optreden van diarree, misselijkheid of stomatitis. Dosisverlaging was noodzakelijk bij 1 patiënt met diarree als bijwerking en bij 2 patiënten met stomatitis als bijwerking. Er werden geen CTCAE-graad ≥ 4 bijwerkingen gerapporteerd.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) waren diarree (41 patiënten, 30%), braken (27 patiënten, 20%), misselijkheid (23 patiënten, 17%), stomatitis (19 patiënten, 14%) en constipatie (13 patiënten, 10%) de meest gemelde gastro-intestinale voorvallen. De meeste van deze voorvallen waren CTCAE-graad 1 of 2. Bij één patiënt (0,7%) werd een CTCAE-graad 3 voorval gemeld voor stomatitis. Dosisonderbreking was vereist bij 2 patiënten (1,5%), beide met misselijkheid en braken, en bij één patiënt (0,7%) vanwege diarree en stomatitis. Dosisverlaging trad op bij één patiënt (0,7%) met misselijkheid en stomatitis als bijwerking. Eén patiënt meldde een voorval van misselijkheid dat leidde tot stopzetting van de behandeling.
Huidtoxiciteiten
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werd bij 76 (60%) patiënten acneïforme uitslag waargenomen [mediane tijd tot aanvang 29 dagen; mediane duur van 176 dagen (ongeveer 6 maanden) voor het voorval van maximale CTCAE-graad]. De meeste (73 patiënten, 58% van de pediatrische NF1-PN pool) van deze gerapporteerde bijwerkingen met maximale CTCAE waren graad 1 of 2. Bij 4 patiënten (3,2%) leidde acneïforme uitslag tot dosisonderbreking en bij 3 patiënten (2,4%) leidde acneïforme uitslag tot dosisverlaging. CTCAE-graad 3 voorvallen werden gerapporteerd bij 3 (2,4%) patiënten. Andere (niet-acneïforme) gevallen van uitslag werden waargenomen bij 49 (39%) patiënten in de pediatrische NF1-PN pool en waren voornamelijk (46 patiënten, 36,5% van de pediatrische NF1-PN pool) CTCAE-graad 1 of 2.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd acneïforme uitslag waargenomen bij 75 (55%) patiënten (mediane tijd tot eerste optreden 12 dagen; mediane duur van 124 dagen [ongeveer 4 maanden] voor de maximale CTCAE-graad). Tweeënzeventig (53%) patiënten meldden bijwerkingen met maximale CTCAE-graad 1 of 2. CTCAE-voorvallen van graad 3 werden gemeld bij 3 (2,2%) patiënten. Bij 3 patiënten (2,2%) leidde acneïforme uitslag tot dosisonderbreking en bij 2 patiënten (1,5%) leidde elke acneïforme uitslag tot dosisverlaging en dosisonderbreking. Uitslag (niet-acneïform) werd waargenomen bij 37 (27%) patiënten en was voornamelijk (36 patiënten, 26,3%) CTCAE-graad 1 of 2.
Haarveranderingen
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) ondervonden 37 (29%) patiënten haarveranderingen [gemeld als (PT: haarkleurveranderingen) bij 21 patiënten (16,7%) en het dunner worden van het haar (PT: alopecia) bij 30 patiënten (23,8%)]. Al deze gevallen waren CTCAE-graad 1 (33 patiënten, 26,2%) of graad 2 (4 patiënten, 3,2%) en een dosisonderbreking werd gemeld bij 1 (0,8%) patiënt.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) kregen 24 (18%) patiënten te maken met haarveranderingen als bijwerking (gemeld als [PT: haarkleurveranderingen] bij 6 (4,4%) patiënten en dunner worden van haar [PT: alopecia] bij 20 [14,6%] patiënten). Alle gevallen waren CTCAE-graad 1 of 2. Dosisonderbreking werd gemeld bij 1 (0,7%) patiënt en dosisverlaging werd gemeld bij 2 (1,5%) patiënten.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in Aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen specifieke behandeling voor een overdosering. Als overdosering optreedt, moeten patiënten zorgvuldig worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van bijwerkingen en ondersteunend behandeld worden met adequate monitoring indien nodig. Dialyse is niet doeltreffend bij de behandeling van een overdosering.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmers, ATC-code: L01EE04
Werkingsmechanisme
Selumetinib is een selectieve remmer van mitogeengeactiveerd proteïnekinase 1 en 2 (MEK1/2). Selumetinib blokkeert de MEK-activiteit en de RAF-MEK-ERK-route. Daarom kan MEK-inhibitie de proliferatie en overleving blokkeren van kankercellen waarin de RAF-MEK-ERK-route is geactiveerd.
Klinische werkzaamheid
De werkzaamheid van selumetinib bij pediatrische en volwassen patiënten met NF1-PN werd geëvalueerd in onderzoeken zoals hieronder beschreven.
SPRINT
De werkzaamheid van Koselugo is geëvalueerd in een open-label onderzoek (SPRINT) fase II stratum 1 in meerdere centra, met één arm van 50 pediatrische patiënten met NF1 met inoperabele PN die aanzienlijke morbiditeit veroorzaakten. Een inoperabel plexiform neurofibroom werd gedefinieerd als een PN dat chirurgisch niet compleet kan worden verwijderd zonder risico op aanzienlijke morbiditeit als gevolg van inkapseling van, of de nabijheid van, vitale structuren, invasiviteit, of hoge vasculariteit van het PN. Patiënten werden uitgesloten vanwege de volgende oogtoxiciteiten: een huidige of eerdere geschiedenis van CSR, huidige of eerdere geschiedenis van RVO, bekende intraoculaire druk > 21 mmHg (of bovengrens van normaal aangepast naar leeftijd) of ongecontroleerd glaucoom. De patiënten kregen selumetinib capsules, 25 mg/m2 (BSA) tweemaal daags, gedurende 28 dagen (1 behandelingscyclus), in een continu doseringsschema. De behandeling werd gestaakt als een patiënt geen klinisch voordeel meer had, onaanvaardbare toxiciteit of PN-progressie ervaarde, of naar het oordeel van de onderzoeker.
Het target-PN, het PN dat leidde tot relevante klinische symptomen of complicaties (PN-gerelateerde morbiditeiten), werd geëvalueerd op respons met behulp van een centraal afgelezen analyse m.b.v. volumetrische magnetische resonantie-beeldvorming (MRI) volgens de criteria voor respons bij neurofibromatose en schwannomatose (Response Evaluation in Neurofibromatosis en Schwannomatosis, REiNS). De tumorrespons werd geëvalueerd bij baseline en tijdens de behandeling na 4 cycli gedurende 2 jaar, en daarna om de 6 cycli.
Patiënten ondergingen volumetrische evaluaties met MRI van het target-PN en beoordelingen van klinische uitkomst, waaronder functionele beoordelingen en door de patiënt gemelde uitkomsten.
Bij opname in het onderzoek was de mediane leeftijd van patiënten 10,2 jaar (bereik: 3,5 tot 17,4 jaar), 60% was man en 84% was blank.
Het mediane volume van het target-PN bij baseline was 487,5 ml (bereik: 5,6 - 3820 ml). PN-gerelateerde morbiditeiten die aanwezig waren bij ≥ 20% van de patiënten zijn onder meer misvorming, motorische stoornis, pijn, luchtwegdisfunctie, visuele beperkingen, en blaas/darmdisfunctie.
Het primaire werkzaamheidseindpunt was objectief responspercentage (objective response rate, ORR), gedefinieerd als het percentage patiënten met een complete respons (gedefinieerd als verdwijning van het target-PN) of bevestigde partiële respons (gedefinieerd als ≥ 20% vermindering in PN-volume, bevestigd op een latere evaluatie van de tumor binnen 3-6 maanden), op basis van gecentraliseerde evaluatie van het nationale kankerinstituut (National Cancer Institute, NCI). De duur van de respons (duration of response, DoR) werd ook beoordeeld.
Werkzaamheidsresultaten zijn gebaseerd op maart 2021 als eind van het verzamelen van gegevens, tenzij anders vermeld.
Tabel 6. Werkzaamheidsresultaten uit SPRINT fase II stratum 1
| Werkzaamheidsparameter | SPRINT (N = 50) |
| Objectief responspercentagea, b | |
| Objectief responspercentage, n (%) (95%-BI) | 34 (68%) (53,3; 80,5) |
| Complete respons | 0 |
| Bevestigde partiële respons, n (%)b | 34 (68%) |
| Responsduur | |
| DoR ≥ 12 maanden, n (%) | 31 (91,2%) |
| DoR ≥ 24 maanden, n (%) | 26 (76,5%) |
| DoR ≥ 36 maanden, n (%) | 21 (61,8%) |
BI – betrouwbaarheidsinterval, DoR – duur van de respons.
a Respons vereist bevestiging ten minste 3 maanden nadat aan de criteria voor eerste partiële respons werd voldaan.
b Complete respons: het verdwijnen van de te behandelen laesie; partiële respons: afname van het volume van het target-PN met ≥ 20% vergeleken met baseline.
Een onafhankelijke centrale beoordeling van tumorrespons per REiNS-criteria (eind van het verzamelen van gegevens juni 2018) resulteerde in een ORR van 44% (95%-BI: 30,0; 58,7).
De mediane tijd tot aanvang van de respons was 7,2 maanden (bereik: 3,3 maanden tot 3,2 jaar). De mediane (min-max) tijd tot het maximale krimpen van het PN ten opzichte van baseline was 15,1 maanden (bereik: 3,3 maanden tot 5,2 jaar). De mediane DoR vanaf het begin van de respons werd niet bereikt; op het moment van het eind van het verzamelen van gegevens was de gemiddelde opvolgtijd 41,3 maanden. De mediane tijd vanaf de start van de behandeling tot ziekteprogressie tijdens de behandeling werd niet bereikt.
Op het moment van het eind van het verzamelen van gegevens of de laatste scan van de behandeling voor patiënten, waarbij de behandeling was stopgezet, bleven 25 (50%) patiënten in bevestigde partiële respons, 1 (2%) had onbevestigde partiële respons, 12 (24%) hadden stabiele ziekte en 10 (20%) ziekteprogressie.
KOMET
De werkzaamheid van Koselugo bij volwassen patiënten werd geëvalueerd in een multicenter, internationaal fase III-onderzoek met een parallelle, gerandomiseerde 1:1, dubbelblinde, placebogecontroleerde, 2-armige opzet. In totaal werden 145 volwassen patiënten gerandomiseerd om gedurende 12 cycli (cycli van 28 dagen) ofwel selumetinib 25 mg/m2 (BSA) ofwel placebo tweemaal daags te krijgen. Na afloop van cyclus 12 schakelden placebopatiënten over naar open-label selumetinib of eerder als progressie van de ziekte werd bevestigd door de onafhankelijke centrale beoordeling (Independent Central Review, ICR). De behandeling werd stopgezet als een patiënt geen klinisch voordeel meer had, onaanvaardbare toxiciteit ervaarde, als de patiënt zelf deze beslissing nam, als de PN-progressie vertoonde, of naar het klinisch oordeel van de onderzoeker.
In het KOMET-onderzoek werden volwassen mannelijke en vrouwelijke patiënten opgenomen (≥ 18 jaar bij opname in het onderzoek) met de diagnose NF1 met symptomatische, inoperabele PN; ten minste één target-PN meetbaar met volumetrische MRI-analyse; chronische target-PN pijnscore gedocumenteerd gedurende een minimumperiode (gedurende ten minste 4 van de 7 dagen gedurende ten minste 2 weken tijdens de screeningsperiode); stabiel chronisch gebruik van pijnmedicatie voor PN op het moment van opname in het onderzoek.
Het target-PN, het klinisch meest relevante PN, dat meetbaar is met volumetrische MRI-analyse en, indien relevant, één additioneel niet-target-PN, werd geëvalueerd op respons door middel van een centraal afgelezen volumetrische MRI-analyse volgens REiNS-criteria. De tumorrespons werd geëvalueerd bij baseline en tijdens de behandeling na elke 4 cycli gedurende 2 jaar, en daarna om de 6 cycli. Patiënten kregen MRI-volumetrische evaluaties van target-PN en niet-target-PN en klinische uitkomstbeoordelingen.
De demografische en baseline ziektekenmerken waren over het algemeen goed in balans tussen de behandelingsarmen met selumetinib en placebo. De demografische baseline kenmerken in de selumetinib- en placebogroepen waren als volgt: de mediane leeftijd bij inschrijving was 29 jaar (bereik: 18 tot 60 jaar), man (51,7%), blank (55,9%) en Aziatisch (31%). Het mediane volume van het target-PN was 110,18 ml voor de selumetinib-groep en 221,85 ml voor de placebogroep. De meest voorkomende PN-gerelateerde morbiditeiten waren pijn, motorische disfunctie en misvorming, die aanwezig waren bij 23% of meer van de patiënten in beide groepen. Luchtweg-, gezichts-, en darm-/blaasmorbiditeiten kwamen minder vaak voor en waren aanwezig bij 4,2% of minder van de patiënten in zowel de selumetinib- als de placebogroep.
Het primaire werkzaamheidseindpunt was ORR voor selumetinib aan het einde van cyclus 16. ORR werd gedefinieerd als het percentage patiënten met een bevestigde complete respons (verdwijning van het target-PN, bevestigd door een daaropvolgende scan binnen 3-6 maanden na de eerste respons) of een bevestigde partiële respons (afname van het target-PN-volume ≥ 20% ten opzichte van baseline, bevestigd door een daaropvolgende scan binnen 3-6 maanden na de eerste respons) aan het eind van cyclus 16, zoals bepaald door ICR volgens REiNS-criteria.
Bij de geplande primaire analyse voldeed het onderzoek aan het primaire eindpunt met een statistisch significante ORR versus placebo. Ten tijde van de definitieve data cut-off (DCO) was de mediane totale blootstellingsduur 749 dagen (ongeveer 25 maanden) bij patiënten die gerandomiseerd waren naar selumetinib; de mediane DoR vanaf het begin van de respons werd niet bereikt. De werkzaamheidsresultaten worden weergegeven in tabel 7 hieronder.
Tabel 7. Werkzaamheidsresultaten uit KOMET
| Werkzaamheidsparameters | Selumetinib (N = 71) | Placebo (N = 74) |
| Objectief responspercentage aan het eind van cyclus 16 (ORR) a, b, c | ||
| ORR % (95%-BI) | 19,7 (11,2; 30,9) | 5,4 (1,5; 13,3) |
| p-waarde d | 0,0112 | |
| Beste objectieve respons (BOR) aan het eind van cyclus 16, n (%)a, b, c, e | ||
| Bevestigde complete respons | 0 | 0 |
| Bevestigde gedeeltelijke respons | 14 (19,7%) | 4 (5,4%) |
| Tijd tot respons (TTR) a | ||
| Mediaan (95%-BI) maanden | 3,7 (3,61; 11,07) | ND |
| Responsduur (DOR) f, g, h | ||
| Mediaan (95%-BI) maanden | NR (11,5; NE) | ND |
| Aantal en percentage met blijvende respons | ||
| ≥ 6 maanden, n (%) | 14 (100%) | ND |
| ≥ 12 maanden, n (%) | 9 (64,3%) | ND |
BI - betrouwbaarheidsinterval, NE - niet geschat, NR - niet bereikt, ND - niet bepaald voor placebobehandelingsarm.
a Resultaten zijn gebaseerd op geplande primaire analyse (DCO: 5 augustus 2024) die plaatsvond toen alle patiënten de kans hadden gehad om cyclus 16 te voltooien.
b Elke behandelingscyclus in het onderzoek duurt 28 kalenderdagen (cyclus 16 komt overeen met ongeveer
15 maanden).
c Patiënten met bevestigde complete respons of partiële respons door ICR volgens REiNS-criteria.
Responsbevestiging was door een daaropvolgende scan binnen 3 tot 6 maanden na de eerste respons zoals bepaald door ICR volgens REiNS-criteria.
d 2-zijdige p-waarde berekend met Fisher's exact test (alfa van 0,047) bij vergelijking van selumetinib vs.
placebo.
e Complete respons: verdwijning van de doellaesie; Gedeeltelijke respons: afname van target-PN met ≥ 20% ten opzichte van baseline; Stabiele ziekte: onvoldoende volumeverandering ten opzichte van baseline om in aanmerking te komen voor ofwel een gedeeltelijke respons of progressieve ziekte; Progressieve ziekte: toename van target-PN met ≥ 20% ten opzichte van baseline of het gedocumenteerde tijdstip van de beste respons.
f Responsduur vanaf de datum van de eerste gedocumenteerde respons (daarna bevestigd) tot de datum van gedocumenteerde progressie door ICR volgens REiNS-criteria.
g Berekend met de Kaplan-Meier-methode.
h Berekend voor patiënten die gerandomiseerd waren naar de selumetinib-arm en een bevestigde partiële respons (cPR) bereikten aan het eind van cyclus 16 en inclusief gegevens tot de laatste DCO (17 maart 2025, toen alle patiënten de gelegenheid hadden gehad om cyclus 24 te voltooien).
Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ‘voorwaardelijke toelating’. Dit betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht. Het Europees Geneesmiddelenbureau zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SPC aanpassen
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetische parameters bij pediatrische patiënten (3 tot ≤ 18 jaar) met NF1-PN en bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar) met NF1-PN zijn vergelijkbaar.
Na toediening van een selumetinib capsule in de aanbevolen dosis van 25 mg/m2 tweemaal daags, was bij pediatrische patiënten (3 tot ≤ 18 jaar oud) het geometrisch gemiddelde (variatiecoëfficiënt [CV%]) van de maximale plasmaconcentratie (Cmax) 731 (62%) ng/ml en het gebied onder de plasmageneesmiddelconcentratiecurve (AUC0-12) na de eerste dosis 2009 (35%) ng·h/ml. Minimale accumulatie van ~1,1 keer werd waargenomen bij steady state bij tweemaaldaagse dosering.
In het KOMET-onderzoek was bij de aanbevolen dosering van 25 mg/m2 tweemaal daags bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar oud) het geometrisch gemiddelde (geometrische variatiecoëfficiënt [gCV%]) van de maximale plasmaconcentratie (Cmax) 789 (47%) ng/ml en het gebied onder de plasmageneesmiddelconcentratiecurve (AUC0-12) na de eerste dosis 2986 (43% ng·h/ml bij steady state.
Voor alle leeftijden was het minimale accumulatiebereik 1,2 tot 1,5 na toediening van selumetinib.
Bij pediatrische patiënten (3 ≤ 18 jaar) heeft selumetinib, bij een dosisniveau van 25 mg/m2, een schijnbare orale klaring van 8,8 l/u, een gemiddeld schijnbaar distributievolume in steady state van 78 l en een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van ~6,2 uur.
Bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar) heeft selumetinib, bij een dosisniveau van 25 mg/m2, een schijnbare orale klaring van 14,1 l/u, een gemiddeld schijnbaar distributievolume in steady state van 126,1 l en een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van ~9,0 uur.
Absorptie
Bij gezonde volwassen proefpersonen, was de gemiddelde absolute biologische beschikbaarheid van selumetinib 62%.
Na orale dosering wordt selumetinib snel geabsorbeerd, waardoor de steady-stateplasmaconcentratie (tmax) 2 uur na de dosis piekt.
Effect van voedsel
In afzonderlijke klinische onderzoeken bij gezonde volwassen patiënten en bij volwassen patiënten met gevorderde vaste maligniteiten resulteerde een dosis selumetinib capsules van 75 mg, gelijktijdig toegediend met een vetrijke maaltijd, in een gemiddelde afname van de Cmax van respectievelijk 50% en 62% in vergelijking met nuchtere toediening. De gemiddelde AUC van selumetinib nam af met respectievelijk 16% en 19%, en de tijd voor het bereiken van de maximale concentratie (tmax) werd vertraagd met ongeveer 1,5 tot 3 uur (zie rubriek 4.2).
Bij gezonde volwassen proefpersonen resulteerde gelijktijdige toediening van een dosis selumetinib capsules van 50 mg met een vetarme maaltijd in een 60% lagere Cmax in vergelijking met nuchtere toediening. De AUC van selumetinib nam af met 38%, en de tijd voor het bereiken van de maximale concentratie (tmax) werd vertraagd met ongeveer 0,9 uur (zie rubriek 4.2). Op vergelijkbare wijze namen bij gezonde mannelijke proefpersonen na een vetarme maaltijd (400 tot 500 calorieën, 25% vet) de Cmax en AUC van selumetinib granulaat af met respectievelijk 39% en 4% en werd de tmax vertraagd met ongeveer 1,3 uur.
Bij adolescente patiënten met NF1 en inoperabele PN die werden behandeld met meerdere doses van 25 mg/m2 tweemaal daags, resulteerde een gelijktijdige toediening van selumetinib capsules met een vetarme maaltijd in een gemiddelde afname van de Cmax van 24% in vergelijking met toediening op een nuchtere maag. De AUC van selumetinib nam af met 8% en de tmax werd vertraagd met ongeveer 0,57 uur (zie rubriek 4.2).
Een farmacokinetische populatieanalyse toonde ook aan dat gelijktijdige toediening van een maaltijd met laag of hoog vetgehalte resulteerde in een gemiddelde afname van de blootstelling (AUC) van selumetinib vergeleken met toediening op een nuchtere maag (respectievelijk 23,1% en 20,7%), wat niet als klinisch relevant werd beschouwd.
Op basis van de bovenstaande resultaten wordt niet verwacht dat het effect van voedsel (vetrijk, vetarm en onafhankelijk van het soort voedsel) voor beide formuleringen (capsules en granulaat) zal leiden tot een klinisch relevant effect op de AUC van selumetinib, aangezien de omvang van het effect op de orale biologische beschikbaarheid (F1) minder dan 30% is.
Distributie
Het gemiddelde schijnbare distributievolume in steady state van selumetinib over 20 tot 30 mg/m2 varieerde van 78 tot 171 l bij pediatrische patiënten. Vergelijkbare waarden werden waargenomen bij volwassen patiënten over 25 mg/m2 en varieerden van 40 tot 3710 l. Deze waarden wijzen op matige verdeling in het weefsel.
In vitro is de plasma-eiwitbinding 98,4% bij mensen. Selumetinib bindt vaker aan serumalbumine (96,1%) dan aan α-1-zuur-glycoproteïne (< 35%).
Biotransformatie
In vitro ondergaat selumetinib metabolische fase 1-reacties met oxidatie van de zijketting, N-demethylatie, en verlies van de zijketting om amide- en acide-metabolieten te vormen. CYP3A4 is de overheersende isovorm die verantwoordelijk is voor selumetinib-oxidatief metabolisme, terwijl CYP2C19, CYP2C9, CYP2E1 en CYP3A5 in mindere mate betrokken zijn. Onderzoeken in vitro geven aan dat selumetinib ook directe metabolische fase 2-reacties ondergaat om glucuronideconjugaten te vormen waarbij voornamelijk de enzymen UGT1A1 en UGT1A3 betrokken zijn. Glucuronidering is een belangrijke eliminatieroute voor fase 1-metabolieten van selumetinib waarbij verschillende UGT-isovormen betrokken zijn.
Na orale toediening van 14C-selumetinib aan gezonde mannelijke proefpersonen waren voornamelijk onveranderd selumetinib (~40% van de radioactiviteit) met andere metabolieten waaronder glucuronide van de imidazoindazole-metaboliet (M2; 22%), selumetinib-glucuronide (M4; 7%), N-desmethyl-selumetinib (M8; 3%) en N-desmethyl-carbonzuur (M11; 4%) verantwoordelijk voor het grootste deel van de circulerende radioactiviteit in humaan plasma. N-desmethyl-selumetinib vertegenwoordigt minder dan 10% van de selumetinibniveaus in humaan plasma maar is ongeveer 3 tot 5 keer krachtiger dan de oorspronkelijke stof, wat tot ongeveer 21% tot 35% van de totale farmacologische activiteit bijdraagt.
Interacties
In vitro is selumetinib geen remmer van CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4 en CYP2E1. In vitro is selumetinib geen inductor van CYP1A2 en CYP2B6. Selumetinib is in vitro een inductor van CYP3A4, maar dit zal naar verwachting niet klinisch relevant zijn.
In vitro remt selumetinib UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6 en UGT1A9 maar deze effecten zijn naar verwachting niet klinisch relevant.
Interacties met transporteiwitten
Op basis van in-vitro-onderzoeken is selumetinib een substraat voor BCRP- en P-gp-transporters maar heeft dit waarschijnlijk geen gevolgen voor klinisch relevante geneesmiddelinteracties. In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat selumetinib het borstkankerresistentie-eiwit (breast cancer resistance protein, BCRP), P-glycoproteïne (P-gp), OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, MATE1, MATE2K in de aanbevolen pediatrische dosis niet remt. Een klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van gelijktijdig toegediende substraten van OAT3 kan niet worden uitgesloten.
Eliminatie
Bij gezonde volwassen proefpersonen werd, na een enkelvoudige orale dosis van 75 mg radioactief gelabeld selumetinib, 59% van de dosis teruggevonden in de feces (19% ongewijzigd) en werd 33% van de toegediende dosis (< 1% als oorspronkelijk) teruggevonden in de urine bij monsterafname na 9 dagen.
Speciale populaties
Nierfunctiestoornis
De blootstelling aan 50 mg oraal selumetinib werd onderzocht bij volwassen patiënten met een normale nierfunctie (N = 11) en patiënten met ESRD (N = 12). De ESRD-groep toonde een 16% en 28% lagere Cmax en AUC, respectievelijk, waarbij de fractie van ongebonden selumetinib 35% hoger was bij proefpersonen met ESRD. Als gevolg hiervan waren de ongebonden Cmax- en AUC-verhoudingen 0,97 en 1,13 in de ESRD-groep in vergelijking met de groep met een normale nierfunctie. Een kleine toename, van ongeveer 20% AUC, in de verhouding van N-desmethyl-metabolieten tot oorspronkelijke werd gedetecteerd in de ESRD-groep vergeleken met de normale groep. Omdat de blootstelling bij proefpersonen met ESRD vergelijkbaar was met die van personen met een normale nierfunctie, werden onderzoeken bij proefpersonen met lichte, matige en ernstige verminderde nierfunctie niet uitgevoerd. Nierinsufficiëntie heeft naar verwachting geen significante invloed op de blootstelling aan selumetinib (zie rubriek 4.2).
Leverfunctiestoornis
Volwassen proefpersonen met een normale leverfunctie (N = 8) en lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A, N = 8) werden behandeld met 50 mg selumetinib, proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B, N = 8) werden behandeld met een dosis van 50 of 25 mg, en proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C, N = 8) werden behandeld met een dosis van 20 mg. Totale dosis genormaliseerd AUC en ongebonden AUC van selumetinib waren respectievelijk 86% en 69% bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis, in vergelijking met de AUC-waarden voor proefpersonen met een normale leverfunctie. Blootstelling aan selumetinib (AUC) was hoger bij patiënten met een matige (Child-Pugh B) of ernstige (Child-Pugh C) leverfunctiestoornis; de totale AUC- en ongebonden AUC-waarden waren respectievelijk 159% en 141% (Child-Pugh B) en 157% en 317% (Child-Pugh C) van de waarden bij proefpersonen met een normale leverfunctie (zie rubriek 4.2). Er was een tendens van een lagere eiwitbinding bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis hoewel de eiwitbinding > 99% bleef (zie rubriek 4.3).
Etniciteit
Na een behandeling met een enkelvoudige dosis blijkt blootstelling aan selumetinib hoger te zijn in Japanse, niet-Japanse Aziatische en Indiase gezonde volwassen proefpersonen in vergelijking met Westerse volwassen proefpersonen, er is echter een grote overlap met Westerse proefpersonen na correctie voor lichaamsgewicht of BSA (zie rubriek 4.2).
Andere volwassen patiënten (> 18 jaar oud)
De farmacokinetische parameters bij volwassen gezonde proefpersonen en volwassen patiënten met gevorderde, vaste maligniteiten, zijn vergelijkbaar met die in pediatrische patiënten (1 tot ≤ 18 jaar oud) met NF1.
Bij volwassen patiënten namen de Cmax en AUC dosisevenredig toe over een dosisbereik van 25 mg tot 100 mg.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Genotoxiciteit
Selumetinib was positief in het onderzoek van de muismicronucleus via een aneugenisch werkingsmechanisme. De gemiddelde vrije blootstelling (Cmax) aan het niveau van geen waargenomen effect (no observed effect level, NOEL) was ongeveer 27 keer groter dan de klinische vrije blootstelling bij de maximaal aanbevolen humane dosis (maximum recommended human dose, MRHD) van 25 mg/m2.
Carcinogeniciteit
Selumetinib was niet-carcinogeen in ratten of transgene muizen.
Toxiciteit bij herhaalde dosering
In toxiciteitsonderzoeken met herhaalde doses bij muizen, ratten en apen werden de belangrijkste effecten na blootstelling aan selumetinib waargenomen in de huid, het maag-darmkanaal en de botten. Korsten geassocieerd met microscopische erosies en zweren bij een vrije blootstelling vergelijkbaar met de klinische blootstelling (vrije AUC) aan de MRHD werden waargenomen bij ratten. Inflammatoire en ulceratieve bevindingen in het maag-darmkanaal geassocieerd met secundaire veranderingen in de lever en het lymforeticulair systeem bij vrije blootstelling aan ongeveer 28 keer de klinische vrije blootstelling aan de MRHD werden waargenomen bij muizen. Groeischijfdysplasie (epifysaire dysplasie) werd waargenomen bij mannelijke ratten die gedurende maximaal 3 maanden behandeld werden met selumetinib bij een vrije blootstelling van 11 keer de vrije blootstelling aan de MRHD. Gastro-intestinale bevindingen toonden bewijs van omkeerbaarheid na een herstelperiode. Omkeerbaarheid van toxische effecten voor de huid en epifysaire dysplasie werden niet onderzocht. Vasculaire stuwing van het corpus cavernosum van de musculus bulbocavernosus is waargenomen bij mannelijke muizen in een 26 weken durend onderzoek met een dosis van 40 mg/kg/dag (28 maal de vrije AUC bij de mens bij de MRHD), wat resulteerde in zowel significante obstructie van de urinewegen als ontsteking en luminale bloeding van de urethra leidend tot vroegtijdig overlijden van mannelijke muizen.
Reproductietoxicologie
Onderzoeken met betrekking tot ontwikkelings- en reproductietoxiciteit werden uitgevoerd bij muizen. De vruchtbaarheid werd niet beïnvloed bij mannelijke muizen tot 40 mg/kg/dag (dit komt overeen met 22 maal de vrije AUC bij mensen bij de MRHD). Bij vrouwtjes werden de paringsprestaties en de vruchtbaarheid niet beïnvloed tot aan een dosis van maximaal 75 mg/kg/dag. Een omkeerbare daling van het aantal levende foetussen werd echter waargenomen bij dit dosisniveau; de NOAEL voor effecten op voortplanting is 5 mg/kg/dag (ongeveer 3,5 keer de vrije AUC bij mensen bij de MRHD). Een aan de behandeling gerelateerde toename in de incidentie van externe misvormingen (open oog, gespleten gehemelte) werd gemeld bij afwezigheid van maternale toxiciteit in embryo-foetale ontwikkelingsstudies bij > 5 mg/kg/dag, en in het pre- en postnatale ontwikkelingsonderzoek bij ≥ 1 mg/kg/dag (overeenkomend met 0,4 keer de vrije Cmax bij mensen aan de MRHD). De andere effecten gerelateerd aan de behandeling, waargenomen bij niet-maternotoxische dosisniveaus in deze onderzoeken, bestonden uit embryoletaliteit en afgenomen foetaal gewicht bij ≥ 25 mg/kg/dag (overeenkomend met 22 keer de vrije AUC bij mensen bij de MRHD), vermindering van postnatale groei bij jongen en bij het spenen een lager aantal jongen met het criterium van pupilsamentrekking bij 15 mg/kg/dag (overeenkomend met 3,6 keer de vrije Cmax bij mensen bij de MRHD). Selumetinib en zijn actieve metaboliet werden uitgescheiden in de melk van lacterende muizen in concentraties die ongeveer gelijk waren aan die in plasma.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Capsule-inhoud
Tocofersolan (vitamine E-polyethyleenglycolsuccinaat / D-α-tocoferyl-polyethyleenglycolsuccinaat).
Capsulehuls
Koselugo 10 mg harde capsules
Hypromellose (E464)
Carrageen (E407)
Kaliumchloride (E508)
Titaandioxide (E171)
Carnaubawas (E903)
Koselugo 25 mg harde capsules
Hypromellose (E464)
Carrageen (E407)
Kaliumchloride (E508)
Titaandioxide (E171)
Indigokarmijn aluminiumlak (E132)
IJzeroxide geel (E172)
Carnaubawas (E903)
Maïszetmeel
Drukinkt
Koselugo 10 mg harde capsules
Schellak glazuur, standaard (E904)
IJzeroxide zwart (E172)
Propyleenglycol (E1520)
Ammoniumhydroxide (E527)
Koselugo 25 mg harde capsules
IJzeroxide rood (E172)
IJzeroxide geel (E172)
Indigokarmijn aluminiumlak (E132)
Carnaubawas (E903)
Schellak, standaard (E904)
Glycerylmono-oleaat
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren beneden 30°C.
Bewaren in de oorspronkelijke fles ter bescherming tegen vocht en licht. De fles zorgvuldig gesloten houden.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Koselugo 10 mg harde capsules
Plastic fles van hogedichtheidpolyetheen (high-density polyethylene, HDPE) met witte, kindveilige sluiting van polypropyleen.
Koselugo 25 mg harde capsules
Plastic fles van hogedichtheidpolyetheen (HDPE) met blauwe, kindveilige sluiting van polypropyleen.
Elke fles bevat 60 harde capsules en een silicagel droogmiddel. Elke verpakking bevat één fles.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Patiënten dienen te worden geïnstrueerd het droogmiddel niet te verwijderen uit de fles.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
AstraZeneca AB
SE-151 85 Södertälje
Zweden
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/21/1552/001 10 mg harde capsules
EU/1/21/1552/002 25 mg harde capsules
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 juni 2021
Datum van laatste verlenging: 23 april 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu
Koselugo 5 mg granulaat in capsule om te openenKoselugo 7,5 mg granulaat in capsule om te openen
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Koselugo 5 mg granulaat in capsule om te openen
Koselugo 7,5 mg granulaat in capsule om te openen
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Koselugo 5 mg granulaat in capsule om te openen
Elke capsule bevat 5 mg selumetinib (als waterstofsulfaat).
Koselugo 7,5 mg granulaat in capsule om te openen
Elke capsule bevat 7,5 mg selumetinib (als waterstofsulfaat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Granulaat in capsule om te openen (granulaat).
Koselugo 5 mg granulaat in capsule om te openen
Harde hypromellosecapsule van maat 0 met een gele kap en een witte romp (lichaam) van de capsule. De kap is bedrukt met 'sel 5' en de romp (lichaam) van de capsule is bedrukt met een afbeelding van een strooicapsule die de opening aangeeft.
Koselugo 7,5 mg granulaat in capsules om te openen
Harde hypromellosecapsule van maat 0 met een roze kap en een witte romp (lichaam) van de capsule. De kap is bedrukt met 'sel 7,5' en de romp (lichaam) van de capsule is bedrukt met een afbeelding van een strooicapsule die de opening aangeeft.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Koselugo als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van symptomatische, inoperabele plexiforme neurofibromen (PN) bij patiënten met neurofibromatose type 1 (NF1) in de leeftijd van 1 jaar tot 7 jaar en voor oudere patiënten met slikproblemen.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Koselugo moet worden gestart door een arts met ervaring in het diagnosticeren en de behandeling van patiënten met NF1-gerelateerde tumoren.
Dosering
De aanbevolen dosis Koselugo granulaat is equivalent aan 25 mg/m2 lichaamsoppervlak (body surface area, BSA), tweemaal daags (ongeveer elke 12 uur).
De dosering voor volwassen en pediatrische patiënten wordt individueel vastgesteld op basis van BSA (mg/m2) en afgerond naar de dichtstbijzijnde haalbare dosis van 2,5 mg, 5 mg of 10 mg (tot een maximale enkele dosis van 50 mg). Koselugo granulaat met verschillende sterktes kan worden gecombineerd om de gewenste dosis te bereiken (tabel 1).
Tabel 1. Aanbevolen dosis granulaat op basis van het lichaamsoppervlak
| Lichaamsoppervlak (BSA)a | Aanbevolen dosis |
| 0,40 – 0,49b m2 | 10 mg tweemaal daags |
| 0,50 – 0,59 m2 | 12,5 mg tweemaal daags |
| 0,60 – 0,69 m2 | 15 mg tweemaal daags |
| 0,70 – 0,89c m2 | 20 mg tweemaal daags |
| 0,90 – 1,09 m2 | 25 mg tweemaal daags |
| 1,10 – 1,29d m2 | 30 mg tweemaal daags |
| 1,30 – 1,49 m2 | 35 mg tweemaal daags |
| 1,50 – 1,69 m2 | 40 mg tweemaal daags |
| 1,70 – 1,89 m2 | 45 mg tweemaal daags |
| ≥ 1,90 m2 | 50 mg tweemaal daags |
a De aanbevolen dosis granulaat voor patiënten met een BSA minder dan 0,40 m2 is niet vastgesteld. b Een geleidelijke verhoging van een initiële dosis van 10 mg naar 12,5 mg tweemaal daags kan worden toegepast bij patiënten die de dosis van 10 mg tweemaal daags verdragen, waarbij rekening wordt gehouden met de veiligheid.
c Voor patiënten met een BSA van 0,70 m2 en hoger zijn de doseringsaanbevelingen voor granulaat in overeenstemming met de doseringsaanbevelingen voor capsules.
d Als een patiënt niet kan overstappen op capsules wanneer een BSA van ≥ 1,29 m2 bereikt wordt, kunnen patiënten het granulaat blijven krijgen.
De behandeling met Koselugo moet worden voortgezet zolang er een klinisch voordeel wordt waargenomen, of tot progressie van PN of de ontwikkeling van onaanvaardbare toxiciteit.
Gemiste dosis
Als een dosis van Koselugo wordt gemist, mag deze alleen genomen worden als het meer dan 6 uur duurt tot de volgende geplande dosis.
Braken
Bij braken na toediening van Koselugo moet geen extra dosis worden genomen. De patiënt moet doorgaan met de volgende geplande dosis.
Dosisaanpassing
Onderbreking en/of dosisverlaging of permanent stopzetten van selumetinib kan vereist zijn op basis van individuele veiligheid en verdraagbaarheid (zie rubriek 4.4 en 4.8). Aanbevolen dosisverlagingen voor het granulaat zijn weergegeven in tabel 2.
Tabel 2. Aanbevolen dosisverlagingen granulaat bij bijwerkingen
Lichaamsoppervlak (BSA) | Initiële dosisa (mg/tweemaal daags) | Eerste dosisverlaging (mg/dosis) | Tweede dosisverlaging (mg/dosis)b | ||
| Ochtend | Avond | Ochtend | Avond | ||
| 0,40 – 0,49 m2 | 10 | 7,5 | 7,5 | 5 | 5 |
| 0,50 – 0,59 m2 | 12,5 | 10 | 10 | 7,5 | 7,5 |
| 0,60 – 0,69 m2 | 15 | 12,5 | 12,5 | 10 | 10 |
| 0,70 – 0,89 m2 | 20 | 15 | 15 | 12,5 | 12,5 |
| 0,90 – 1,09 m2 | 25 | 20 | 20 | 15 | 15 |
Tabel 2. Aanbevolen dosisverlagingen granulaat bij bijwerkingen
Lichaamsoppervlak (BSA) | Initiële dosisa (mg/tweemaal daags) | Eerste dosisverlaging (mg/dosis) | Tweede dosisverlaging (mg/dosis)b | ||
| Ochtend | Avond | Ochtend | Avond | ||
| 1,10 – 1,29c m2 | 30 | 22,5 | 22,5 | 15 | 15 |
| 1,30 – 1,49 m2 | 35 | 25 | 25 | 25 | 10 |
| 1,50 – 1,69 m2 | 40 | 30 | 30 | 25 | 20 |
| 1,70 – 1,89 m2 | 45 | 35 | 30 | 25 | 20 |
| ≥ 1,90 m2 | 50 | 35 | 35 | 25 | 25 |
a Op basis van BSA, zoals weergegeven in tabel 1.
b Stop permanent met Koselugo bij patiënten die Koselugo niet verdragen na twee dosisverlagingen. c Als een patiënt niet kan overstappen op capsules wanneer een BSA van ≥ 1,29 m2 bereikt wordt, kunnen patiënten het granulaat blijven krijgen.
Dosisaanpassingen voor de behandeling van bijwerkingen geassocieerd met dit geneesmiddel zijn weergegeven in tabel 3.
Tabel 3. Aanbevolen dosisaanpassingen voor bijwerkingen
| CTCAE-graad* | Aanbevolen dosisaanpassing |
Graad 1 of 2 (tolereerbaar – kan worden beheerst met ondersteunende zorg) | Continueer de behandeling en monitor zoals klinisch geïndiceerd. |
Graad 2 (niet tolereerbaar – kan niet worden beheerst met ondersteunende zorg) of Graad 3 | Onderbreek de behandeling tot toxiciteit graad 0 of 1 is, en verminder met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2). |
| Graad 4 | Onderbreek de behandeling tot toxiciteit graad 0 of 1 is, en verminder met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2). Overweeg stopzetting. |
* Vaak gebruikte terminologiecriteria voor bijwerkingen (Common Terminology Criteria for Adverse Events, CTCAE).
Advies voor dosisaanpassing bij reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF) In gevallen van asymptomatische LVEF-reductie van ≥ 10 procentpunten ten opzichte van de baseline en onder het institutionele laagste niveau van normaal (lower level of normal, LLN), moet de behandeling met selumetinib worden onderbroken totdat dit verdwenen is. Zodra dit verdwenen is dient selumetinib bij het hervatten van de behandeling verminderd te worden met één dosisniveau (zie tabel 2).
Bij patiënten die symptomatische LVEF-reductie of een LVEF-reductie graad 3 of 4 ontwikkelen, moet selumetinib worden gestaakt en moet de patiënt onmiddellijk naar de cardioloog worden doorverwezen (zie rubriek 4.4).
Advies voor dosisaanpassing bij oculaire toxiciteit
Behandeling met selumetinib moet worden onderbroken bij patiënten met een diagnose van loslating van het retinale pigmentepitheel (retinal pigment epithelial detachment, RPED) of centrale sereuze retinopathie (CSR) met verminderde gezichtsscherpte, totdat dit verdwenen is. Selumetinib moet verminderd worden met één dosisniveau als de behandeling wordt hervat (zie tabel 2). Bij patiënten met een diagnose van RPED of CSR zonder verminderde gezichtsscherpte, moet oogheelkundige beoordeling elke 3 weken worden uitgevoerd tot het symptoom verdwenen is. Bij patiënten met een diagnose van retinale veneuze occlusie (RVO), moet de behandeling met selumetinib permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.4).
Dosisaanpassingen vanwege gelijktijdige toediening met CYP3A4- of CYP2C19-remmers Gelijktijdig gebruik van sterke tot matige CYP3A4- of CYP2C19-remmers wordt niet aanbevolen en alternatieve stoffen moeten worden overwogen. Als een krachtige of matige CYP3A4- of CYP2C19-remmer gelijktijdig moet worden toegediend, is de aanbevolen dosisverlaging van Koselugo als volgt:
- indien een patiënt nu een dosis equivalent aan 25 mg/m2 tweemaal daags neemt, moet de dosis verlaagd worden tot 20 mg/m2 tweemaal daags.
- Indien een patiënt nu een dosis equivalent aan 20 mg/m2 tweemaal daags neemt, moet de dosis verlaagd worden tot 15 mg/m2 tweemaal daags (zie tabel 4 en rubriek 4.5).
Tabel 4. Aanbevolen dosis granulaat om het tweemaaldaagse dosisniveau van 20 mg/m2 of 15 mg/m2 te bereiken
| Lichaamsoppervlak | 20 mg/m2 tweemaal daags (mg/dosis) | 15 mg/m2 tweemaal daags (mg/dosis) | ||
| Ochtend | Avond | Ochtend | Avond | |
| 0,40 – 0,49 m2 | 7,5 | 7,5 | 7,5 | 5 |
| 0,50 – 0,59 m2 | 10 | 10 | 7,5 | 7,5 |
| 0,60 – 0,69 m2 | 12,5 | 12,5 | 10 | 7,5 |
| 0,70 – 0,89 m2 | 15 | 15 | 10 | 10 |
| 0,90 – 1,09 m2 | 20 | 20 | 15 | 15 |
| 1,10 – 1,29 m2 | 25 | 25 | 25 | 10 |
| 1,30 – 1,49 m2 | 30 | 25 | 25 | 20 |
| 1,50 – 1,69 m2 | 35 | 30 | 25 | 25 |
| 1,70 – 1,89 m2 | 35 | 35 | 30 | 25 |
| ≥ 1,90 m2 | 40 | 40 | 30 | 30 |
Speciale populaties
Nierfunctiestoornis
Op basis van klinische onderzoeken, wordt er geen dosisaanpassing aanbevolen bij patiënten met lichte, matige, ernstige nierinsufficiëntie of patiënten met eindstadium nierziekte (end stage renal disease, ESRD) (zie rubriek 5.2).
Leverfunctiestoornis
Op basis van klinische onderzoeken wordt geen dosisaanpassing aanbevolen bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis. De aanvangsdosis moet worden verlaagd bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis tot 20 mg/m2 BSA, tweemaal daags (zie tabel 4). Koselugo is gecontra-indiceerd voor gebruik bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.3 en 5.2).
Etniciteit
Een verhoogde systemische blootstelling is waargenomen bij volwassen Aziatische proefpersonen, hoewel er een aanzienlijke overlapping is met Westerse proefpersonen wanneer gecorrigeerd wordt voor het lichaamsgewicht. Er wordt geen specifieke aanpassing van de aanvangsdosis aanbevolen voor Aziatische patiënten, deze patiënten moeten echter nauwlettend worden gecontroleerd op bijwerkingen (zie rubriek 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid van Koselugo granulaat bij kinderen jonger dan 1 jaar is niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Koselugo granulaat in capsule om te openen is voor oraal gebruik.
Koselugo granulaat moet worden toegediend door voorzichtig de capsule te openen en de gehele inhoud over een kleine hoeveelheid (ongeveer 1 tot 3 theelepels) zacht voedsel (bijvoorbeeld zachte yoghurt, vruchtensaus, vruchtenpuree of vruchtenjam) te strooien. Het granulaat mag niet gemengd worden met water, melk, groentepuree, grapefruit (pompelmoes) of het sap daarvan, of vruchtenpuree of jam op basis van zure sinaasappel (bittersinaasappel).
Als dit geneesmiddel is toegevoegd aan of gemengd met voedsel, moet het binnen 30 minuten worden doorgeslikt en mag het niet bewaard worden voor later gebruik.
De lege Koselugo capsules moeten na gebruik worden weggegooid. Ze mogen niet worden ingeslikt, gekauwd of opgelost.
Gedetailleerde pictogrammen over hoe het granulaat moet worden toegediend staan in de bijsluiter.
Koselugo is ook beschikbaar als capsules. Aan pediatrische patiënten vanaf 3 jaar, die capsules kunnen doorslikken, kunnen passende doses Koselugo capsules worden voorgeschreven (zie SmPC voor Koselugo capsules).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 4.2 en 5.2).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF)
In het klinische SPRINT-onderzoek trad bij 26% van de pediatrische patiënten een asymptomatisch verlaagde ejectiefractie op, met een mediane tijd tot ontstaan van de maximale CTCAE-graad van 232 dagen. Een klein aantal ernstige gevallen van LVEF-reductie geassocieerd met selumetinib is gemeld bij pediatrische patiënten die hebben deelgenomen aan een speciaal toegangsprogramma (zie rubriek 4.8).
Patiënten met een voorgeschiedenis van verminderde functie van het linkerventrikel of een baseline LVEF lager dan de LLN werden niet onderzocht. De LVEF moet worden beoordeeld aan de hand van een echocardiogram voor aanvang van de behandeling om de baselinewaarden te bepalen. Voorafgaand aan de behandeling met selumetinib moeten patiënten een ejectiefractie boven de vastgestelde LLN hebben.
De LVEF moet tijdens de behandeling worden beoordeeld met intervallen van ongeveer 3 maanden, of vaker indien klinisch geïndiceerd. LVEF-reductie kan beheerst worden door onderbreking van de behandeling, dosisverlaging of stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.2).
Oculaire toxiciteit
Patiënten moeten worden geadviseerd om nieuwe visuele stoornissen te melden. Bijwerkingen van wazig zicht werden gemeld bij patiënten die selumetinib kregen. Bij de pediatrische populatie met NF1-PN werden gevallen van asymptomatische subretinale vochtophoping vastgesteld en werd één enkel geval van retinopathie gemeld (zie rubriek 4.8).
Na het in de handel brengen zijn gevallen van RPED/CSR gemeld (zie rubriek 4.8).
Individuele gevallen van RPED, CSR en RVO zijn waargenomen bij volwassen patiënten met meerdere typen tumoren, die behandeling met selumetinib krijgen als monotherapie en in combinatie met andere geneesmiddelen tegen kanker, en bij een enkele pediatrische patiënt met pilocytair astrocytoom op selumetinib-monotherapie (zie rubriek 4.8).
In lijn met de klinische praktijk is een oftalmologische evaluatie aanbevolen vóór de start van de behandeling en op elk moment wanneer een patiënt nieuwe visuele stoornissen meldt. Bij patiënten met een diagnose van RPED of CSR zonder verminderde gezichtsscherpte moet oogheelkundige beoordeling elke 3 weken worden uitgevoerd tot dit verdwenen is. Als RPED of CSR is gediagnosticeerd en de gezichtsscherpte wordt aangetast, moet de behandeling met selumetinib worden onderbroken en de dosis gereduceerd worden wanneer de behandeling wordt hervat (zie rubriek 4.2). Als RVO wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met selumetinib permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.2).
Afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie
Afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie, in het bijzonder verhogingen van ASAT en ALAT, kunnen optreden met selumetinib (zie rubriek 4.8). De laboratoriumwaarden van de leverfunctie moeten worden gecontroleerd vóór de start met selumetinib, ten minste maandelijks tijdens de eerste 6 maanden van de behandeling, en daarna zoals klinisch geïndiceerd. Bij afwijkende laboratoriumwaarden van de leverfunctie moet de toediening tijdelijk onderbroken worden, de dosis verminderd worden of dient de behandeling te worden stopgezet (zie tabel 2 in rubriek 4.2).
Huid- en onderhuidaandoeningen
Huiduitslag (inclusief maculo-papulaire uitslag en acneïforme uitslag), paronychia en veranderingen van het haar zijn zeer vaak gemeld in de klinische hoofdonderzoeken (zie rubriek 4.8). In het klinische SPRINT-onderzoek werden droge huid, verandering van haarkleur, paronychia en rash maculo-papulair vaker gezien bij jongere kinderen (leeftijd 3-11 jaar) en acneïforme uitslag werd vaker aangetroffen bij postpuberale kinderen (leeftijd 12-16 jaar).
Vrouwen die zwanger kunnen worden
Koselugo wordt niet aanbevolen voor vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubriek 4.6).
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Onderzoek naar interacties is alleen bij gezonde volwassenen uitgevoerd (leeftijd ≥ 18 jaar).
Werkzame stoffen die de plasmaconcentraties van selumetinib kunnen doen toenemen Gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-remmer (200 mg itraconazol tweemaal daags gedurende 4 dagen) verhoogde de selumetinib Cmax met 19% (90%-BI: 4, 35) en de AUC met 49%, (90%-BI: 40, 59) bij gezonde volwassen proefpersonen.
Gelijktijdige toediening met een sterke CYP2C19/matige CYP3A4-remmer (200 mg fluconazol eenmaal daags gedurende 4 dagen) verhoogde de Cmax van selumetinib met 26% (90%-BI: 10, 43) en de AUC met 53% (90%-BI: 44, 63) bij gezonde volwassen proefpersonen, respectievelijk.
Er wordt verwacht dat gelijktijdig gebruik van erytromycine (matige CYP3A4-remmer) of fluoxetine (sterke CYP2C19/CYP2D6-remmer) de AUC van selumetinib met ~30-40% en de Cmax met ~20% zal verhogen.
Gelijktijdige toediening met sterke CYP3A4-remmers (bijv. claritromycine, grapefruitsap/pompelmoessap, oraal ketoconazol) of CYP2C19-remmers (bijv. ticlopidine), moet worden vermeden. Gelijktijdige toediening met matige CYP3A4-remmers (bijv. erytromycine en fluconazol) en CYP2C19-remmers (bijv. omeprazol), moet worden vermeden.
Als gelijktijdige toediening onvermijdelijk is, moeten patiënten zorgvuldig worden gecontroleerd op bijwerkingen en moet de dosis selumetinib worden verlaagd (zie rubriek 4.2 en tabel 4).
Werkzame stoffen die de plasmaconcentraties van selumetinib kunnen verminderen Gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-inductor (600 mg rifampicine per dag gedurende 8 dagen) verminderde de Cmax van selumetinib met 26% (90%-BI: -17, -34) en de AUC met 51% (90%-BI: -47, -54).
Gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A4-inductoren (bijv. fenytoïne, rifampicine, carbamazepine, sint-janskruid) of matige CYP3A4-inductoren met Koselugo moet worden vermeden.
Werkzame stoffen waarvan de plasmaconcentraties kunnen worden gewijzigd door selumetinib In vitro is selumetinib een remmer van OAT3. De kans op een klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van gelijktijdig toegediende substraten van OAT3 (bijv. methotrexaat en furosemide) kan niet worden uitgesloten (zie rubriek 5.2).
Het effect van selumetinib op de blootstelling aan orale anticonceptiva is niet onderzocht. Daarom dient het gebruik van een aanvullende barrièremethode aanbevolen te worden bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken (zie rubriek 4.6).
Effect van maagzuurreducerende middelen op selumetinib
Selumetinib granulaat vertoont geen pH-afhankelijke ontbinding. Koselugo kan gelijktijdig worden gebruikt met pH-modificerende middelen (d.w.z. H2-receptorantagonisten en protonpompremmers) zonder beperkingen, met uitzondering van omeprazol wat een CYP2C19-remmer is.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie bij mannen en vrouwen
Vrouwen die zwanger kunnen worden moet worden geadviseerd een zwangerschap te vermijden tijdens het innemen van Koselugo. Er moet een zwangerschapstest worden uitgevoerd bij alle vrouwen die zwanger kunnen worden voordat begonnen wordt met de behandeling.
Zowel mannelijke als vrouwelijke patiënten (in de vruchtbare leeftijd) moet worden geadviseerd om effectieve anticonceptie te gebruiken tijdens en tot ten minste 1 week na beëindiging van de behandeling met Koselugo. Het kan niet worden uitgesloten dat selumetinib de werkzaamheid van orale anticonceptiva kan verminderen. Daarom moet vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruiken worden aangeraden om een barrièremethode toe te voegen (zie rubriek 4.5).
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van selumetinib bij vrouwen die zwanger kunnen worden. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken waaronder embryofoetale sterfte, structurele defecten en verminderde foetale gewichten (zie rubriek 5.3). Koselugo wordt niet aanbevolen voor gebruik tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubriek 4.4).
Als een vrouwelijke patiënt of een vrouwelijke partner van een mannelijke patiënt die Koselugo krijgt zwanger wordt, moet ze worden geïnformeerd over het mogelijke risico voor de foetus.
Borstvoeding
Het is niet bekend of selumetinib/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Selumetinib en de actieve metaboliet ervan worden uitgescheiden in de melk van lacterende muizen (zie rubriek 5.3). Een risico voor de zuigeling kan niet worden uitgesloten, daarom moet de borstvoeding worden gestaakt tijdens de behandeling met Koselugo.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens over het effect van Koselugo op de menselijke vruchtbaarheid. Selumetinib had geen invloed op de vruchtbaarheid en de paring bij mannelijke en vrouwelijke muizen, hoewel een vermindering in embryonale overleving werd waargenomen bij vrouwelijke muizen (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Koselugo heeft mogelijk een geringe invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid, asthenie en visuele aandoeningen werden gemeld tijdens de behandeling met selumetinib. Patiënten die deze symptomen hebben, dienen voorzichtig te zijn bij het rijden of het bedienen van machines.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De veiligheid van selumetinib-monotherapie is geëvalueerd in een gepoolde veiligheidspopulatie van 126 pediatrische patiënten (20-30 mg/m2 tweemaal daags, capsules) uit 4 onderzoeken met NF1 en inoperabele PN (NF1-PN Paediatric Pool, die veiligheidsgegevens omvat van SPRINT fase I [N = 24], SPRINT fase II, Stratum 1 [N = 50], fase-I onderzoek in China; pediatrisch cohort [N = 16], fase I-onderzoek in Japan [N = 12] en fase I-onderzoek naar voedingseffecten [onderzoek 15, N = 24]).
Daarnaast werd de veiligheid van selumetinib voor de granulaatformulering geëvalueerd bij 36 pediatrische patiënten (dosis equivalent aan 25 mg/m2 tweemaal daags, granulaat) met NF1 en symptomatische inoperabele PN uit de Fase I/II SPRINKLE-onderzoek.
De mediane totale duur van de behandeling met selumetinib in de pediatrische pool NF1-PN was 27 maanden (bereik: < 1-97 maanden), 57% van de patiënten werd gedurende > 24 maanden blootgesteld aan behandeling met selumetinib en 40% gedurende > 36 maanden. De mediane totale duur van de behandeling met selumetinib bij volwassen patiënten met NF1-PN was ongeveer 12 maanden (bereik: < 1 – 32 maanden). Van deze patiënten werd 50,4% gedurende < 12 maanden blootgesteld aan behandeling met selumetinib en de overige 49,6% gedurende > 12 maanden.
In de NF1-PN pediatrische pool waren de meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 40%) braken (62%), acneïforme huiduitslag (60%), diarree (56%), verhoogde creatinefosfokinasewaarden in het bloed (54%), misselijkheid (52%), paronychia (50%), en droge huid en pyrexie (elk 44%). Bijwerkingen die leidden tot dosisonderbrekingen en verlagingen van de dosis werden gemeld bij respectievelijk 61,9% en 27,8% van de patiënten. In totaal had 47,6% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing van selumetinib (toediening onderbroken of dosis verlaagd). De bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib waren braken (19,8%), paronychia (15,9%), misselijkheid (11,1%), diarree (8,7%), pyrexie (6,3% en huiduitslag (acneïform en non-acneïform; elk 5,6%). Bij 4,8% van de patiënten werden bijwerkingen gemeld die leidden tot stopzetting van de behandeling.
In de SPRINKLE-studie was de mediane totale duur van de behandeling met selumetinib op het moment van de eerste data cut-off (DCO1) 11 maanden (bereik: < 3 - < 26 maanden). Zesendertig pediatrische patiënten werden behandeld met selumetinib granulaat equivalent aan 25 mg/m2 tweemaal daags. De meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 40%) waren pyrexie en droge huid (elk 47% van de patiënten); en paronychia (44%). Bijwerkingen die leidden tot dosisonderbreking werden gemeld bij 30,6% van de patiënten, terwijl geen van de patiënten bijwerkingen had die leidden tot dosisverlaging. In totaal had 22,2% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (toediening onderbroken of dosis verlaagd). De bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib waren braken en pyrexie (elk 11,1% van de patiënten en diarree (5,6%). Geen enkele patiënt had bijwerkingen die leidden tot stopzetting van de behandeling.
Het waargenomen veiligheidsprofiel van selumetinib granulaat in de SPRINKLE-studie was vergelijkbaar met de gepoolde veiligheidsgegevens van pediatrische patiënten die werden behandeld met selumetinib capsules (pediatrische NF1-PN pool).
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN waren de meest voorkomende bijwerkingen van elke graad (incidentie ≥ 20%): acneïforme uitslag (55%), CPK in het bloed verhoogd (37%), diarree (30%), niet- acneïforme uitslag (27%) en braken (20%). In totaal had 25,5% van de patiënten bijwerkingen die leidden tot dosisaanpassing van selumetinib (dosisonderbrekingen of -verlagingen). De bijwerking die leidde tot dosisaanpassing (incidentie ≥ 5%) van selumetinib was verhoogde creatinefosfokinase in het bloed (5,8%). De bijwerkingen die leidden tot het stopzetten van de behandeling zijn gemeld bij 1,5% van de patiënten.
Het veiligheidsprofiel werd ook onderbouwd door een pool van veiligheidsgegevens uit 7 onderzoeken bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen (N = 347) die tweemaal daags 75 tot 100 mg selumetinib kregen.
Tabel met bijwerkingen
Tabel 5 toont de bijwerkingen die werden geïdentificeerd in de pediatrische en volwassen populatie met NF1 die inoperabele PN hebben en ook bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen (zie de voetnoot van tabel 5). De frequentie is bepaald op basis van de pediatrische pool en volwassen patiënten (N = 126 en N = 137) zoals hierboven gedefinieerd. Bijwerkingen (ADR's) zijn gerangschikt op basis van systeem/orgaanklasse volgens MedDRA. Binnen elke systeem/orgaanklasse worden de voorkeurstermen ingedeeld naar afnemende frequentie en vervolgens naar afnemende ernst. De frequenties van het optreden van bijwerkingen worden gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald), inclusief geïsoleerde meldingen.
Tabel 5: Bijwerkingen gerapporteerd in de NF1-PN studies met selumetinib en in andere geïdentificeerde klinische onderzoeken bij volwassen patiënten met meerdere tumortypen
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en MedDRA-term | Pediatrische poola (N = 126) | KOMET-onderzoekb (N = 137) | ||
| Totale frequentie (alle CTCAE- graden)c | Frequentie van CTCAE- graad 3 en hogerd | Totale frequentie (alle CTCAE-graden)c | Frequentie van CTCAE-graad 3 en hogere | |
| Oogaandoeningen | ||||
| Gezichtsvermogen wazig^ | Vaak (9%) | - | Vaak (4%) | - |
| Subretinaal vocht | Vaak (6%) | - | - | - |
Loslating van het retinale pigmentepitheel (RPED)/ centrale sereuze retinopathie (CSR) ^* | Soms (0,8%) | - | Soms (0,6%) †† | - |
| Retinale veneuze occlusie (RVO)* †† | - | - | Soms (0,3%) | - |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | ||||
| Dyspneu* | Vaak (6%) | - | Vaak (3%) | Vaak (1%) |
| Maagdarmstelselaandoeningen | ||||
| Braken^ | Zeer vaak (62%) | Vaak (7%) | Zeer vaak (20%) | - |
| Diarree^ | Zeer vaak (56%) | Zeer vaak (10%) | Zeer vaak (30%) | - |
| Misselijkheid^ | Zeer vaak (52%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (17%) | - |
| Stomatitis^* | Zeer vaak (40%) | Vaak (1%) | Zeer vaak (14%) | Vaak (1%) |
| Constipatie | - | - | Zeer vaak (10%) | - |
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA en MedDRA-term | Pediatrische poola (N = 126) | KOMET-onderzoekb (N = 137) | ||
| Totale frequentie (alle CTCAE- graden)c | Frequentie van CTCAE- graad 3 en hogerd | Totale frequentie (alle CTCAE-graden)c | Frequentie van CTCAE-graad 3 en hogere | |
| Droge mond | Vaak (4%) | - | Vaak (6%) | - |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | ||||
| Uitslag (acneïform)^* | Zeer vaak (60%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (55%) | Vaak (2%) |
| Paronychia^ | Zeer vaak (50%) | Zeer vaak (10%) | Zeer vaak (17%) | Vaak (3%) |
| Droge huid | Zeer vaak (44%) | Vaak (1%) | Zeer vaak (13%) | - |
| Uitslag (niet-acneïform)^* | Zeer vaak (39%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (27%) | Vaak (1%) |
| Haarveranderingen^* | Zeer vaak (29%) | - | Zeer vaak (18%) | - |
| Algemene aandoeningen | ||||
| Pyrexie | Zeer vaak (44%) | Vaak (5%) | Vaak (5%) | Vaak (1%) |
| Gevallen van asthenie* | Zeer vaak (37%) | - | Zeer vaak (15%) | - |
| Perifeer oedeem* | Zeer vaak (18%) | - | Zeer vaak (16%) | - |
| Faciaal oedeem* | Vaak (8%) | - | Vaak (4%) | - |
| Onderzoekenf | ||||
| CPK in het bloed verhoogd^ | Zeer vaak (54%) | Vaak (6%) | Zeer vaak (37%) | Vaak (7%) |
| ASAT verhoogd | Zeer vaak (37%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (12%) | Vaak (1%) |
| Hemoglobine verlaagd* | Zeer vaak (35%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (11%) | Vaak (2%) |
| Albumine in bloed verlaagd* | Zeer vaak (35%) | - | Vaak (2%) | - |
| ALAT verhoogd | Zeer vaak (29%) | Vaak (2%) | Zeer vaak (11%) | Vaak (1%) |
| Ejectiefractie verlaagd^ | Zeer vaak (21%) | Vaak (1%) | Vaak (7%) | Vaak (1%) |
| Bloed creatinine verhoogd | Zeer vaak (19%) | Vaak (1%) | Vaak (2%) | - |
| Verhoogde bloeddruk* | Zeer vaak (11%) | - | Vaak (4%) | Vaak (2%) |
a Gegevens van pediatrische NF1-PN-patiënten (N = 126) zijn samengevoegd uit SPRINT fase I (N = 24),
SPRINT fase II, Stratum 1 (N = 50), fase I-onderzoek in China, pediatrisch cohort (N = 16), fase I-onderzoek in Japan (N = 12) en fase I-onderzoek naar voedingseffecten (N = 24). Frequentiepercentages zijn afgerond op het dichtstbijzijnde gehele getal.
b Gegevens van volwassen NF1-PN-patiënten komen uit het KOMET-onderzoek (N = 137).
Frequentiepercentages zijn naar boven afgerond op het dichtstbijzijnde gehele getal. c Volgens de National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE). Alle onderzoeken gebruikten CTCAE v5.0, behalve het pediatrisch SPRINT-onderzoek dat CTCAE v4.03 gebruikte.
d Alle voorvallen waren CTCAE-graad 3, behalve twee CTCAE-graad 4 voorvallen van CPK in het bloed verhoogd en één CTCAE-graad 4 voorval van bloed creatinine verhoogd. Er waren geen sterfgevallen.
e Alle voorvallen waren CTCAE-graad 3, behalve één CTCAE-graad 4 voorval van pyrexie en vier
CTCAE-graad 4 voorvallen van CPK in het bloed verhoogd. Er waren geen sterfgevallen. f In het SPRINT-onderzoek werden alle labafwijkingen gerapporteerd als AE’s. In andere onderzoeken die waren opgenomen in de pediatrische en volwassen pool van NF1-PN-patiënten werden labafwijkingen alleen gerapporteerd als AE’s als ze voldeden aan SAE-criteria, leidden tot stopzetting of klinisch relevant waren naar het oordeel van de onderzoeker.
CPK = creatinefosfokinase; ASAT = aspartaataminotransferase; ALAT = alanineaminotransferase ^ Zie beschrijving van geselecteerde bijwerkingen.
†† Geïdentificeerde bijwerkingen uit andere klinische onderzoekservaringen bij volwassen patiënten (N = 347) met meerdere tumortypen, die behandeld worden met selumetinib (75 mg tweemaal daags). Deze bijwerkingen zijn niet gemeld bij kinderen of volwassenen met NF1 die inoperabele PN hebben.
* Bijwerkingen op basis van groepering van individuele voorkeurstermen (preferred terms, PT):
Gevallen van asthenie: asthenie, vermoeidheid
Albumine in bloed verlaagd: hypoalbuminemie, albumine in bloed verlaagd
CSR/RPED: loslating van maculair retinaal pigmentepitheel, chorioretinopathie en retinopathie Dyspneu: dyspneu bij inspanning, dyspneu, dyspneu in rust
Faciaal oedeem: periorbitaal oedeem, gezichtsoedeem, zwelling van lippen, oedeem van oogleden, zwelling van gezicht
Hemoglobine verlaagd: anemie, verlaagd hemoglobine
Haarveranderingen: alopecia, haarkleurverandering
Verhoogde bloeddruk: bloeddruk verhoogd, hypertensie
Perifeer oedeem: perifeer oedeem, oedeem, plaatselijk oedeem, perifere zwelling Uitslag (acneïform): acneïforme dermatitis, acne, folliculitis
Uitslag (niet-acneïform): rash pruritus, rash maculo-papulair, rash papulair, rash, rash erythemateus, rash vlekkerig
RVO: retinale vaataandoening, retinale veneuze occlusie, retinale veneuze trombose Stomatitis: stomatitis, mondulceratie, aften, tandvleeszwelling
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Reductie van de linkerventrikelejectiefractie (LVEF)
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126), werd LVEF-reductie (PT: ejectiefractie verlaagd) gemeld bij 26 (21%) patiënten; bij 25 patiënten (19,8%) waren de gerapporteerde bijwerkingen CTCAE-graad 2 en bij 1 patiënt (0,8%) was de gerapporteerde bijwerking CTCAE-graad 3. Bij 4 (3,2%) patiënten leidde LVEF-verlaging tot dosisverlaging en bij 2 (1,6%) patiënten leidde LVEF-verlaging tot dosisonderbreking. Ten tijde van de analyse waren 20 van de 26 patiënten hersteld. De mediane tijd tot het eerste optreden van LVEF-reductie van de maximale CTCAE-graad was 283 dagen (mediane duur 110,5 dagen).
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd bij 10 (7%) patiënten LVEF-verlaging (PT: ejectiefractie afgenomen) gemeld; bij 1 (0,7%) van hen was de gerapporteerde bijwerking CTCAE-graad 3. Bij 2 (1,5%) patiënten leidde afname van de LVEF tot dosisonderbreking. Ten tijde van de analyse waren 7 van de 10 patiënten hersteld. De mediane tijd tot het eerste optreden van LVEF-reductie van de maximale CTCAE-graad was 169 dagen (ongeveer 6 maanden) [mediane duur 112,5 dagen (ongeveer 4 maanden)].
Patiënten met een LVEF lager dan de vastgestelde LLN bij baseline werden niet opgenomen in de hoofdonderzoeken. Bijkomend werden een klein aantal ernstige gevallen van LVEF-reductie gemeld, geassocieerd met selumetinib, bij pediatrische patiënten die hebben deelgenomen aan een uitgebreid toegangsprogramma. Voor de klinische behandeling van LVEF-reductie (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Oculaire toxiciteit
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werden bijwerkingen CTCAE-graad 1 en 2 van wazig zicht gemeld bij 11 (9%) patiënten. Twee patiënten (1,6%) hadden een dosisonderbreking nodig. Ten tijde van de analyse waren 10 van de 11 patiënten hersteld. Bij 8 (6,3%) patiënten werden bijwerkingen van CTCAE-graad 1 waargenomen in de vorm van asymptomatisch, voorbijgaand subretinaal vocht; bij geen van de patiënten trad retinopathie of een andere oculaire bijwerking op. Bij geen van de patiënten was een dosisaanpassing nodig en alle bijwerkingen verdwenen op één na. Een andere pediatrische patiënt (0,8%) kreeg te maken met een bijwerking van CTCAE-graad 1 in de vorm van retinopathie, die zonder dosisaanpassing verdween.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd bij 5 (4%) patiënten een CTCAE-graad 1 voorval van wazig zicht gemeld. Bij één patiënt (0,7%) moest de dosis worden onderbroken. Alle voorvallen zijn onder controle gekregen zonder dosisverlaging en ten tijde van de analyse waren alle 5 patiënten hersteld.
Na het in de handel brengen zijn gevallen van RPED/CSR gemeld, waaronder loslating van het retinale pigmentepitheel, centrale sereuze chorioretinopathie, sereuze netvliesloslating, sereuze retinopathie en netvliesloslating. Aangezien deze bijwerkingen op vrijwillige basis worden gemeld door een populatie van onbekende grootte, is het niet altijd mogelijk de frequentie ervan betrouwbaar in te schatten of een causaal verband met blootstelling aan het geneesmiddel vast te stellen.
Voor de klinische behandeling van nieuwe visusstoornissen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Daarnaast werd in een extern gesponsord pediatrisch onderzoek één geval van RPED gemeld bij een pediatrische patiënt die selumetinib als monotherapie kreeg (25 mg/m2 tweemaal daags) voor pilocytair astrocytoom met betrokkenheid van de optische route (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Paronychia
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werd paronychia gemeld bij 63 (50%) patiënten. De mediane tijd tot het ontstaan van de maximale CTCAE-graad van bijwerking van paronychia was 375 dagen (ongeveer 12 maanden) en de mediane duur van bijwerkingen was 55 dagen (ongeveer 2 maanden). De meesten (51 patiënten, 40,5% van de pediatrische NF1-PN pool) hadden een maximale CTCAE-graad 1 of 2. Voorvallen graad ≥ 3 traden op bij 12 (10%) patiënten. Achttien patiënten (14,3%) moesten de dosis onderbreken voor bijwerkingen van paronychia en bij 9 patiënten (7,1%) leidde een bijwerking van paronychia tot dosisverlaging. Bij 1 patiënt (0,8%) heeft de gebeurtenis geleid tot stopzetting.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd paronychia gemeld bij 23 (17%) patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van de maximale CTCAE-graad van paronychia was 206 dagen (ongeveer 7 maanden) en de mediane duur van het voorval van de hoogste graad was 63 dagen (ongeveer 2 maanden). Negentien (13,9%) patiënten hadden een maximale CTCAE-graad van 1 of 2. Graad 3-voorvallen traden op bij 4 (3%) patiënten. Eén patiënt (0,7%) moest de dosis onderbreken voor een bijwerking van paronychia en bij 3 patiënten (2,2%) leidde een voorval van paronychia tot dosisverlaging. Paronychia leidde bij geen van de patiënten tot stopzetting van de behandeling. Ten tijde van de analyse waren 11 van de 23 patiënten hersteld.
Verhoging van creatinefosfokinase (CPK) in het bloed
Verhoging van CPK in het bloed trad als bijwerking op bij 68 (54%) van de patiënten in de pediatrische NF1-PN pool (N = 126). De mediane tijd tot het ontstaan van de maximale CTCAE-graad van CPK-toename was 112 dagen (ongeveer 4 maanden) en de mediane duur van het maximale CTCAE-graad voorval was 126 dagen (ongeveer 4 maanden). De meeste patiënten (61 gevallen, 48,4% van de pediatrische NF1-PN pool) hadden een maximale CTCAE-graad 1 of 2. Voorvallen met een maximale CTCAE-graad van 3 deden zich voor bij 5 (4%) patiënten en voorvallen van CTCAE-graad 4 deden zich voor bij 2 (1,6%) patiënten. Vijf patiënten hadden een bijwerking van verhoging van CPK in het bloed die leidde tot dosisonderbrekingen en waarvoor dosisverlaging noodzakelijk was.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) trad bij 51 (37%) patiënten verhoging van CPK in het bloed op als bijwerking. De mediane tijd tot het eerste optreden van de maximale CTCAE-graad verhoging van CPK in het bloed was 103 dagen (ongeveer 3 maanden) en de mediane duur van het voorval met de maximale graad was 122 dagen (ongeveer 4 maanden). Tweeënveertig patiënten (30,7%) hadden een maximale CTCAE-graad van 1 of 2. Een voorval met een maximale CTCAE-graad van 3 deed zich voor bij 5 (3,6%) patiënten en voorvallen van CTCAE-graad 4 deden zich voor bij 4 (2,9%) patiënten. Zes patiënten hadden een voorval van verhoging van CPK in het bloed dat leidde tot dosisonderbrekingen en bij 3 patiënten was dosisverlaging vereist. Ten tijde van de analyse waren 21 van de 51 patiënten hersteld.
Gastro-intestinale toxiciteiten
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) waren braken (78 patiënten, 62%), diarree (71 patiënten, 56%), misselijkheid (66 patiënten, 52%) en stomatitis (50 patiënten, 40%) de meest voorkomende gastro-intestinale (GI-) voorvallen. De meeste van deze voorvallen waren CTCAE-graad 1 of 2. CTCEA-graad ≥ 3 voorvallen werden gemeld voor diarree (10%), braken (7%), misselijkheid (2%) en stomatitis (1%). Dosisaanpassing was nodig bij 25 (19,8%) patiënten met braken, 14 (11,1%) met misselijkheid, 11 (8,7%) met diarree en 6 (4,8%) met stomatitis. Bij drie afzonderlijke patiënten is de behandeling gestaakt, vanwege het respectievelijk optreden van diarree, misselijkheid of stomatitis. Dosisverlaging was noodzakelijk bij 1 patiënt met diarree als bijwerking en bij 2 patiënten met stomatitis als bijwerking. Er werden geen CTCAE-graad ≥ 4 bijwerkingen gerapporteerd.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) waren diarree (41 patiënten, 30%), braken (27 patiënten, 20%), misselijkheid (23 patiënten, 17%), stomatitis (19 patiënten, 14%) en constipatie (13 patiënten, 10%) de meest gemelde gastro-intestinale voorvallen. De meeste van deze voorvallen waren CTCAE-graad 1 of 2. Bij één patiënt (0,7%) werd een CTCAE-graad 3 voorval gemeld voor stomatitis. Dosisonderbreking was vereist bij 2 patiënten (1,5%), beide met misselijkheid en braken, en bij één patiënt (0,7%) vanwege diarree en stomatitis. Dosisverlaging trad op bij één patiënt (0,7%) met misselijkheid en stomatitis als bijwerking. Eén patiënt meldde een voorval van misselijkheid dat leidde tot stopzetting van de behandeling.
Huidtoxiciteiten
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) werd bij 76 (60%) patiënten acneïforme uitslag waargenomen [mediane tijd tot aanvang 29 dagen; mediane duur van 176 dagen (ongeveer 6 maanden) voor het voorval van maximale CTCAE-graad]. De meeste (73 patiënten, 58% van de pediatrische NF1-PN pool) van deze gerapporteerde bijwerkingen met maximale CTCAE waren graad 1 of 2. Bij 4 patiënten (3,2%) leidde acneïforme uitslag tot dosisonderbreking en bij 3 patiënten (2,4%) leidde acneïforme uitslag tot dosisverlaging. CTCAE-graad 3 voorvallen werden gerapporteerd bij 3 (2,4%) patiënten. Andere (niet-acneïforme) gevallen van uitslag werden waargenomen bij 49 (39%) patiënten in de pediatrische NF1-PN pool en waren voornamelijk (46 patiënten, 36,5% van de pediatrische NF1-PN pool graad 1 of 2.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) werd acneïforme uitslag waargenomen bij 75 (55%) patiënten (mediane tijd tot eerste optreden 12 dagen; mediane duur van 124 dagen [ongeveer 4 maanden] voor de maximale CTCAE-graad). Tweeënzeventig (53%) patiënten meldden bijwerkingen met maximale CTCAE-graad 1 of 2. CTCAE-voorvallen van graad 3 werden gemeld bij 3 (2,2%) patiënten. Bij 3 patiënten (2,2%) leidde acneïforme uitslag tot dosisonderbreking en bij 2 patiënten (1,5%) leidde elke acneïforme uitslag tot dosisverlaging en dosisonderbreking. Uitslag (niet-acneïform) werd waargenomen bij 37 (27%) patiënten en was voornamelijk (36 patiënten, 26,3%) CTCAE-graad 1 of 2.
Haarveranderingen
In de pediatrische NF1-PN pool (N = 126) ondervonden 37 (29%) patiënten haarveranderingen (gemeld als [PT: haarkleurveranderingen] bij 21 patiënten (16,7%) en het dunner worden van het haar [PT: alopecia] bij 30 patiënten (23,8%)). Al deze gevallen waren CTCAE-graad 1 (33 patiënten, 26,2%) of graad 2 (4 patiënten, 3,2%) en een dosisonderbreking werd gemeld bij 1 (0,8%) patiënt.
Bij de volwassen patiënten met NF1-PN (N = 137) kregen 24 (18%) patiënten te maken met haarveranderingen als bijwerking (gemeld als [PT: haarkleurveranderingen] bij 6 (4,4%) patiënten en dunner worden van haar [PT: alopecia] bij 20 [14,6%] patiënten). Alle gevallen waren CTCAE-graad 1 of 2. Dosisonderbreking werd gemeld bij 1 (0,7%) patiënt en dosisverlaging werd gemeld bij 2 (1,5%) patiënten.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in Aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen specifieke behandeling voor een overdosering. Als overdosering optreedt, moeten patiënten zorgvuldig worden gecontroleerd op tekenen en symptomen van bijwerkingen en ondersteunend behandeld worden met adequate monitoring indien nodig. Dialyse is niet doeltreffend bij de behandeling van een overdosering.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmers, ATC-code: L01EE04
Werkingsmechanisme
Selumetinib is een selectieve remmer van mitogeengeactiveerd proteïnekinase 1 en 2 (MEK1/2). Selumetinib blokkeert de MEK-activiteit en de RAF-MEK-ERK-route. Daarom kan MEK-inhibitie de proliferatie en overleving blokkeren van kankercellen waarin de RAF-MEK-ERK-route is geactiveerd.
Klinische werkzaamheid
De werkzaamheid van selumetinib bij pediatrische en volwassen patiënten met NF1-PN werd geëvalueerd in onderzoeken zoals hieronder beschreven.
SPRINT
De werkzaamheid van Koselugo is geëvalueerd in een open-label onderzoek (SPRINT) fase II stratum 1 in meerdere centra, met één arm van 50 pediatrische patiënten met NF1 met inoperabele PN die aanzienlijke morbiditeit veroorzaakten. Een inoperabel plexiform neurofibroom werd gedefinieerd als een PN dat chirurgisch niet compleet kan worden verwijderd zonder risico op aanzienlijke morbiditeit als gevolg van inkapseling van, of de nabijheid van, vitale structuren, invasiviteit, of hoge vasculariteit van het PN. Patiënten werden uitgesloten vanwege de volgende oogtoxiciteiten: een huidige of eerdere geschiedenis van CSR, huidige of eerdere geschiedenis van RVO, bekende intraoculaire druk > 21 mmHg (of bovengrens van normaal aangepast naar leeftijd) of ongecontroleerd glaucoom. De patiënten kregen selumetinib capsules, 25 mg/m2 (BSA) tweemaal daags, gedurende 28 dagen (1 behandelingscyclus), in een continu doseringsschema. De behandeling werd gestaakt als een patiënt geen klinisch voordeel meer had, onaanvaardbare toxiciteit of PN-progressie ervaarde, of naar het oordeel van de onderzoeker.
Het target-PN, het PN dat leidde tot relevante klinische symptomen of complicaties (PN-gerelateerde morbiditeiten), werd geëvalueerd op respons met behulp van een centraal afgelezen analyse m.b.v. volumetrische magnetische resonantie-beeldvorming (MRI) volgens de criteria voor respons bij neurofibromatose en schwannomatose (Response Evaluation in Neurofibromatosis en Schwannomatosis, REiNS). De tumorrespons werd geëvalueerd bij baseline en tijdens de behandeling na 4 cycli gedurende 2 jaar, en daarna om de 6 cycli.
Patiënten ondergingen volumetrische evaluaties met MRI van het target-PN en beoordelingen van klinische uitkomst, waaronder functionele beoordelingen en door de patiënt gemelde uitkomsten.
Bij opname in het onderzoek was de mediane leeftijd van patiënten 10,2 jaar (bereik: 3,5 tot 17,4 jaar), 60% was man en 84% was blank.
Het mediane volume van het target-PN bij baseline was 487,5 ml (bereik: 5,6 - 3820 ml). PN-gerelateerde morbiditeiten die aanwezig waren bij ≥ 20% van de patiënten zijn onder meer misvorming, motorische stoornis, pijn, luchtwegdisfunctie, visuele beperkingen, en blaas/darmdisfunctie.
Het primaire werkzaamheidseindpunt was objectief responspercentage (objective response rate, ORR), gedefinieerd als het percentage patiënten met een complete respons (gedefinieerd als verdwijning van het target-PN) of bevestigde partiële respons (gedefinieerd als ≥ 20% vermindering in PN-volume, bevestigd op een latere evaluatie van de tumor binnen 3-6 maanden), op basis van gecentraliseerde evaluatie van het nationale kankerinstituut (National Cancer Institute, NCI). De duur van de respons (duration of response, DoR) werd ook beoordeeld.
Werkzaamheidsresultaten zijn gebaseerd op maart 2021 als eind van het verzamelen van gegevens, tenzij anders vermeld.
Tabel 6. Werkzaamheidsresultaten uit SPRINT fase II stratum 1
| Werkzaamheidsparameter | SPRINT (N = 50) |
| Objectief responspercentagea, b | |
| Objectief responspercentage, n (%) (95%-BI) | 34 (68%) (53,3; 80,5) |
| Complete respons | 0 |
| Bevestigde partiële respons, n (%)b | 34 (68%) |
| Responsduur | |
| DoR ≥ 12 maanden, n (%) | 31 (91,2%) |
| DoR ≥ 24 maanden, n (%) | 26 (76,5%) |
| DoR ≥ 36 maanden, n (%) | 21 (61,8%) |
BI – betrouwbaarheidsinterval, DoR – duur van de respons.
a Respons vereist bevestiging ten minste 3 maanden nadat aan de criteria voor eerste partiële respons werd voldaan.
b Complete respons: het verdwijnen van de te behandelen laesie; partiële respons: afname van het volume van het target-PN met ≥ 20% vergeleken met baseline.
Een onafhankelijke centrale beoordeling van tumorrespons per REiNS-criteria (eind van het verzamelen van gegevens juni 2018) resulteerde in een ORR van 44% (95%-BI: 30,0; 58,7).
De mediane tijd tot aanvang van de respons was 7,2 maanden (bereik: 3,3 maanden tot 3,2 jaar). De mediane (min-max) tijd tot het maximale krimpen van het PN ten opzichte van baseline was 15,1 maanden (bereik: 3,3 maanden tot 5,2 jaar). De mediane DoR vanaf het begin van de respons werd niet bereikt; op het moment van het eind van het verzamelen van gegevens was de gemiddelde opvolgtijd 41,3 maanden. De mediane tijd vanaf de start van de behandeling tot ziekteprogressie tijdens de behandeling werd niet bereikt.
Op het moment van het eind van het verzamelen van gegevens of de laatste scan van de behandeling voor patiënten, waarbij de behandeling was stopgezet, bleven 25 (50%) patiënten in bevestigde partiële respons, 1 (2%) had onbevestigde partiële respons, 12 (24%) hadden stabiele ziekte en 10 (20%) ziekteprogressie.
KOMET
De werkzaamheid van Koselugo bij volwassen patiënten werd geëvalueerd in een multicenter, internationaal fase III-onderzoek met een parallelle, gerandomiseerde 1:1, dubbelblinde, placebogecontroleerde, 2-armige opzet. In totaal werden 145 volwassen patiënten gerandomiseerd om gedurende 12 cycli (cycli van 28 dagen) ofwel selumetinib 25 mg/m2 (BSA) ofwel placebo tweemaal daags te krijgen. Na afloop van cyclus 12 schakelden placebopatiënten over naar open-label selumetinib of eerder als progressie van de ziekte werd bevestigd door de onafhankelijke centrale beoordeling (Independent Central Review, ICR). De behandeling werd stopgezet als een patiënt geen klinisch voordeel meer had, onaanvaardbare toxiciteit ervaarde, als de patiënt zelf deze beslissing nam, als de PN-progressie vertoonde, of naar het klinisch oordeel van de onderzoeker.
In het KOMET-onderzoek werden volwassen mannelijke en vrouwelijke patiënten opgenomen (≥ 18 jaar bij opname in het onderzoek) met de diagnose NF1 met symptomatische, inoperabele PN; ten minste één target-PN meetbaar met volumetrische MRI-analyse; chronische target-PN pijnscore gedocumenteerd gedurende een minimumperiode (gedurende ten minste 4 van de 7 dagen gedurende ten minste 2 weken tijdens de screeningsperiode); stabiel chronisch gebruik van pijnmedicatie voor PN op het moment van opname in het onderzoek.
Het target-PN, het klinisch meest relevante PN, dat meetbaar is met volumetrische MRI-analyse en, indien relevant, één additioneel niet-target-PN, werd geëvalueerd op respons door middel van een centraal afgelezen volumetrische MRI-analyse volgens REiNS-criteria. De tumorrespons werd geëvalueerd bij baseline en tijdens de behandeling na elke 4 cycli gedurende 2 jaar, en daarna om de 6 cycli. Patiënten kregen MRI-volumetrische evaluaties van target-PN en niet-target-PN en klinische uitkomstbeoordelingen.
De demografische en baseline ziektekenmerken waren over het algemeen goed in balans tussen de behandelingsarmen met selumetinib en placebo. De demografische baseline kenmerken in de selumetinib- en placebogroepen waren als volgt: de mediane leeftijd bij inschrijving was 29 jaar (bereik: 18 tot 60 jaar), man (51,7%), blank (55,9%) en Aziatisch (31%). Het mediane volume van het target-PN was 110,18 ml voor de selumetinib-groep en 221,85 ml voor de placebogroep. De meest voorkomende PN-gerelateerde morbiditeiten waren pijn, motorische disfunctie en misvorming, die aanwezig waren bij 23% of meer van de patiënten in beide groepen. Luchtweg-, gezichts-, en darm-/blaasmorbiditeiten kwamen minder vaak voor en waren aanwezig bij 4,2% of minder van de patiënten in zowel de selumetinib- als de placebogroep.
Het primaire werkzaamheidseindpunt was ORR voor selumetinib aan het einde van cyclus 16. ORR werd gedefinieerd als het percentage patiënten met een bevestigde complete respons (verdwijning van het target-PN, bevestigd door een daaropvolgende scan binnen 3-6 maanden na de eerste respons) of een bevestigde partiële respons (afname van het target-PN-volume ≥ 20% ten opzichte van baseline, bevestigd door een daaropvolgende scan binnen 3-6 maanden na de eerste respons) aan het eind van cyclus 16, zoals bepaald door ICR volgens REiNS-criteria.
Bij de geplande primaire analyse voldeed het onderzoek aan het primaire eindpunt met een statistisch significante ORR versus placebo. Ten tijde van de definitieve data cut-off (DCO) was de mediane totale blootstellingsduur 749 dagen (ongeveer 25 maanden) bij patiënten die gerandomiseerd waren naar selumetinib; de mediane DoR vanaf het begin van de respons werd niet bereikt. De werkzaamheidsresultaten worden weergegeven in tabel 7 hieronder.
Tabel 7. Werkzaamheidsresultaten uit KOMET
| Werkzaamheidsparameters | Selumetinib (N = 71) | Placebo (N = 74) |
| Objectief responspercentage aan het eind van cyclus 16 (ORR) a, b, c | ||
| ORR % (95%-BI) | 19,7 (11,2; 30,9) | 5,4 (1,5; 13,3) |
| p-waarde d | 0,0112 | |
| Beste objectieve respons (BOR) aan het eind van cyclus 16, n (%)a, b, c, e | ||
| Bevestigde complete respons | 0 | 0 |
| Bevestigde gedeeltelijke respons | 14 (19,7%) | 4 (5,4%) |
| Tijd tot respons (TTR) a | ||
| Mediaan (95%-BI) maanden | 3,7 (3,61; 11,07) | ND |
| Responsduur (DOR) f, g, h | ||
| Werkzaamheidsparameters | Selumetinib (N = 71) | Placebo (N = 74) |
| Mediaan (95%-BI) maanden | NR (11,5; NE) | ND |
| Aantal en percentage met blijvende respons | ||
| ≥ 6 maanden, n (%) | 14 (100%) | ND |
| ≥ 12 maanden, n (%) | 9 (64,3%) | ND |
BI - betrouwbaarheidsinterval, NE - niet geschat, NR - niet bereikt, ND - niet bepaald voor placebobehandelingsarm.
a Resultaten zijn gebaseerd op geplande primaire analyse (DCO: 5 augustus 2024) die plaatsvond toen alle patiënten de kans hadden gehad om cyclus 16 te voltooien.
b Elke behandelingscyclus in het onderzoek duurt 28 kalenderdagen (cyclus 16 komt overeen met ongeveer
15 maanden).
c Patiënten met bevestigde complete respons of partiële respons door ICR volgens REiNS-criteria.
Responsbevestiging was door een daaropvolgende scan binnen 3 tot 6 maanden na de eerste respons zoals bepaald door ICR volgens REiNS-criteria.
d 2-zijdige p-waarde berekend met Fisher's exact test (alfa van 0,047) bij vergelijking van selumetinib vs.
placebo.
e Complete respons: verdwijning van de doellaesie; Gedeeltelijke respons: afname van target-PN met ≥ 20% ten opzichte van baseline; Stabiele ziekte: onvoldoende volumeverandering ten opzichte van baseline om in aanmerking te komen voor ofwel een gedeeltelijke respons of progressieve ziekte; Progressieve ziekte: toename van target-PN met ≥ 20% ten opzichte van baseline of het gedocumenteerde tijdstip van de beste respons.
f Responsduur vanaf de datum van de eerste gedocumenteerde respons (daarna bevestigd) tot de datum van gedocumenteerde progressie door ICR volgens REiNS-criteria.
g Berekend met de Kaplan-Meier-methode.
h Berekend voor patiënten die gerandomiseerd waren naar de selumetinib-arm en een bevestigde partiële respons (cPR) bereikten aan het eind van cyclus 16 en inclusief gegevens tot de laatste DCO (17 maart 2025, toen alle patiënten de gelegenheid hadden gehad om cyclus 24 te voltooien).
Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ‘voorwaardelijke toelating’. Dit betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht. Het Europees Geneesmiddelenbureau zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SPC aanpassen
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetische parameters bij pediatrische patiënten (3 tot ≤ 18 jaar) met NF1-PN en bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar) met NF1-PN zijn vergelijkbaar.
Na toediening van een selumetinib capsule in de aanbevolen dosis van 25 mg/m2 tweemaal daags, was bij pediatrische patiënten (3 tot ≤ 18 jaar oud) het geometrisch gemiddelde (variatiecoëfficiënt [CV%]) van de maximale plasmaconcentratie (Cmax) 731 (62%) ng/ml en het gebied onder de plasmageneesmiddelconcentratiecurve (AUC0-12) na de eerste dosis 2009 (35%) ng·h/ml. Minimale accumulatie van ~1,1 keer werd waargenomen bij steady state bij tweemaaldaagse dosering.
In het KOMET-onderzoek was bij de aanbevolen dosering van 25 mg/m2 tweemaal daags bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar oud) het geometrisch gemiddelde (geometrische variatiecoëfficiënt [gCV%]) van de maximale plasmaconcentratie (Cmax) 789 (47%) ng/ml en het gebied onder de plasmageneesmiddelconcentratiecurve (AUC0-12) na de eerste dosis 2986 (43% ng·h/ml bij steady state.
Voor alle leeftijden was het minimale accumulatiebereik 1,2 tot 1,5 na toediening van selumetinib.
Bij pediatrische patiënten (3 ≤ 18 jaar) heeft selumetinib, bij een dosisniveau van 25 mg/m2, een schijnbare orale klaring van 8,8 l/u, een gemiddeld schijnbaar distributievolume in steady state van 78 l en een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van ~6,2 uur.
Bij volwassen patiënten (≥ 18 jaar) heeft selumetinib, bij een dosisniveau van 25 mg/m2, een schijnbare orale klaring van 14,1 l/u, een gemiddeld schijnbaar distributievolume in steady state van 126,1 l en een gemiddelde eliminatiehalfwaardetijd van ~9,0 uur.
Na toediening van selumetinib granulaat in de aanbevolen dosis van 25 mg/m2 tweemaal daags bij pedriatische patiënten (1 tot ≤ 7 jaar oud), waren de geometrische gemiddelden (gCV%) van Cmax na de eerste dosis en bij steady state respectievelijk 503 (49%) ng/ml en 657 (58%) ng/ml. De geometrische gemiddelden (gCV%) van de AUC0-12h na de eerste dosis en bij steady state waren respectievelijk 1790 (28%) ng·h/ml en 2575 (52%) ng·h/ml. De accumulatie was 1,3-voudig en 1,46-voudig voor respectievelijk de Cmax en AUC0-12h na dosering tweemaal daags bij steady state. Over het algemeen bereikte de granulaatformulering vergelijkbare AUC-niveaus bij systemische blootstelling met een ongeveer 30% lagere Cmax vergeleken met de capsuleformulering.
Absorptie
Bij gezonde volwassen proefpersonen, was de gemiddelde absolute biologische beschikbaarheid van selumetinib 62%.
Na orale dosering wordt selumetinib snel geabsorbeerd, waardoor de steady-stateplasmaconcentratie (tmax) 2 uur na de dosis piekt.
Effect van voedsel
In afzonderlijke klinische onderzoeken bij gezonde volwassen patiënten en bij volwassen patiënten met gevorderde vaste maligniteiten resulteerde een dosis selumetinib capsules van 75 mg, gelijktijdig toegediend met een vetrijke maaltijd, in een gemiddelde afname van de Cmax van respectievelijk 50% en 62% in vergelijking met nuchtere toediening. De gemiddelde AUC van selumetinib nam af met respectievelijk 16% en 19%, en de tijd voor het bereiken van de maximale concentratie (tmax) werd vertraagd met ongeveer 1,5 tot 3 uur (zie rubriek 4.2).
Bij gezonde volwassen proefpersonen resulteerde gelijktijdige toediening van een dosis selumetinib capsules van 50 mg met een vetarme maaltijd in een 60% lagere Cmax in vergelijking met nuchtere toediening. De AUC van selumetinib nam af met 38%, en de tijd voor het bereiken van de maximale concentratie (tmax) werd vertraagd met ongeveer 0,9 uur (zie rubriek 4.2). Op vergelijkbare wijze namen bij gezonde mannelijke proefpersonen na een vetarme maaltijd (400 tot 500 calorieën, 25% vet) de Cmax en AUC van selumetinib granulaat af met respectievelijk 39% en 4% en werd de tmax vertraagd met ongeveer 1,3 uur.
Bij adolescente patiënten met NF1 en inoperabele PN die werden behandeld met meerdere doses van 25 mg/m2 tweemaal daags, resulteerde een gelijktijdige toediening van selumetinib capsules met een vetarme maaltijd in een gemiddelde afname van de Cmax van 24% in vergelijking met toediening op een nuchtere maag. De AUC van selumetinib nam af met 8% en de tmax werd vertraagd met ongeveer 0,57 uur (zie rubriek 4.2).
Een farmacokinetische populatieanalyse toonde ook aan dat gelijktijdige toediening van een maaltijd met laag of hoog vetgehalte resulteerde in een gemiddelde afname van de blootstelling (AUC) van selumetinib vergeleken met toediening op een nuchtere maag, wat niet als klinisch relevant werd beschouwd.
Op basis van de bovenstaande resultaten wordt niet verwacht dat het effect van voedsel (vetrijk, vetarm en onafhankelijk van het soort voedsel) voor beide formuleringen (capsules en granulaat) zal leiden tot een klinisch relevant effect op de AUC van selumetinib, aangezien de omvang van het effect op de orale biologische beschikbaarheid (F1) minder dan 30% is.
Distributie
Het gemiddelde schijnbare distributievolume in steady state van selumetinib over 20 tot 30 mg/m2 varieerde van 78 tot 171 l bij pediatrische patiënten, wat wijst op een matige verdeling in het weefsel. Vergelijkbare waarden werden waargenomen bij volwassen patiënten over 25 mg/m2 en varieerden van 40 tot 3710 l.
In vitro is de plasma-eiwitbinding 98,4% bij mensen. Selumetinib bindt vaker aan serumalbumine (96,1%) dan aan α-1-zuur-glycoproteïne (< 35%).
Biotransformatie
In vitro ondergaat selumetinib metabolische fase 1-reacties met oxidatie van de zijketting, N-demethylatie, en verlies van de zijketting om amide- en acide-metabolieten te vormen. CYP3A4 is de overheersende isovorm die verantwoordelijk is voor selumetinib-oxidatief metabolisme, terwijl CYP2C19, CYP2C9, CYP2E1 en CYP3A5 in mindere mate betrokken zijn. Onderzoeken in vitro geven aan dat selumetinib ook directe metabolische fase 2-reacties ondergaat om glucuronideconjugaten te vormen waarbij voornamelijk de enzymen UGT1A1 en UGT1A3 betrokken zijn. Glucuronidering is een belangrijke eliminatieroute voor fase 1-metabolieten van selumetinib waarbij verschillende UGT-isovormen betrokken zijn.
Na orale toediening van 14C-selumetinib aan gezonde mannelijke proefpersonen waren voornamelijk onveranderd selumetinib (~40% van de radioactiviteit) met andere metabolieten waaronder glucuronide van de imidazoindazole-metaboliet (M2; 22%), selumetinib-glucuronide (M4; 7%), N-desmethyl-selumetinib (M8; 3%) en N-desmethyl-carbonzuur (M11; 4%) verantwoordelijk voor het grootste deel van de circulerende radioactiviteit in humaan plasma. N-desmethyl-selumetinib vertegenwoordigt minder dan 10% van de selumetinibniveaus in humaan plasma maar is ongeveer 3 tot 5 keer krachtiger dan de oorspronkelijke stof, wat tot ongeveer 21% tot 35% van de totale farmacologische activiteit bijdraagt.
Interacties
In vitro is selumetinib geen remmer van CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4 en CYP2E1. In vitro is selumetinib geen inductor van CYP1A2 en CYP2B6. Selumetinib is in vitro een inductor van CYP3A4, maar dit zal naar verwachting niet klinisch relevant zijn.
In vitro remt selumetinib UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6 en UGT1A9 maar deze effecten zijn naar verwachting niet klinisch relevant.
Interacties met transporteiwitten
Op basis van in-vitro-onderzoeken is selumetinib een substraat voor BCRP- en P-gp-transporters maar heeft dit waarschijnlijk geen gevolgen voor klinisch relevante geneesmiddelinteracties. In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat selumetinib het borstkankerresistentie-eiwit (breast cancer resistance protein, BCRP), P-glycoproteïne (P-gp), OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, MATE1, MATE2K in de aanbevolen pediatrische dosis niet remt. Een klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van gelijktijdig toegediende substraten van OAT3 kan niet worden uitgesloten.
Eliminatie
Bij gezonde volwassen proefpersonen werd, na een enkelvoudige orale dosis van 75 mg radioactief gelabeld selumetinib, 59% van de dosis teruggevonden in de feces (19% ongewijzigd) en werd 33% van de toegediende dosis (< 1% als oorspronkelijk) teruggevonden in de urine bij monsterafname na 9 dagen.
Speciale populaties
Nierfunctiestoornis
De blootstelling aan 50 mg oraal selumetinib werd onderzocht bij volwassen patiënten met een normale nierfunctie (N = 11) en patiënten met ESRD (N = 12). De ESRD-groep toonde een 16% en 28% lagere Cmax en AUC, respectievelijk, waarbij de fractie van ongebonden selumetinib 35% hoger was bij proefpersonen met ESRD. Als gevolg hiervan waren de ongebonden Cmax- en AUC- verhoudingen 0,97 en 1,13 in de ESRD-groep in vergelijking met de groep met een normale nierfunctie. Een kleine toename, van ongeveer 20% AUC, in de verhouding van N-desmethyl-metabolieten tot oorspronkelijke werd gedetecteerd in de ESRD-groep vergeleken met de normale groep. Omdat de blootstelling bij proefpersonen met ESRD vergelijkbaar was met die van personen met een normale nierfunctie, werden onderzoeken bij proefpersonen met lichte, matige en ernstige verminderde nierfunctie niet uitgevoerd. Nierinsufficiëntie heeft naar verwachting geen significante invloed op de blootstelling aan selumetinib (zie rubriek 4.2).
Leverfunctiestoornis
Volwassen proefpersonen met een normale leverfunctie (N = 8) en lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A, N = 8) werden behandeld met 50 mg selumetinib, proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B, N = 8) werden behandeld met een dosis van 50 of 25 mg, en proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C, N = 8) werden behandeld met een dosis van 20 mg. Totale dosis genormaliseerd AUC en ongebonden AUC van selumetinib waren respectievelijk 86% en 69% bij patiënten met een lichte leverfunctiestoornis, in vergelijking met de AUC-waarden voor proefpersonen met een normale leverfunctie. Blootstelling aan selumetinib (AUC) was hoger bij patiënten met een matige (Child-Pugh B) of ernstige (Child-Pugh C) leverfunctiestoornis; de totale AUC- en ongebonden AUC-waarden waren respectievelijk 159% en 141% (Child-Pugh B) en 157% en 317% (Child-Pugh C) van de waarden bij proefpersonen met een normale leverfunctie (zie rubriek 4.2). Er was een tendens van een lagere eiwitbinding bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis hoewel de eiwitbinding > 99% bleef (zie rubriek 4.3).
Etniciteit
Na een behandeling met een enkelvoudige dosis blijkt blootstelling aan selumetinib hoger te zijn in Japanse, niet-Japanse Aziatische en Indiase gezonde volwassen proefpersonen in vergelijking met Westerse volwassen proefpersonen, er is echter een grote overlap met Westerse proefpersonen na correctie voor lichaamsgewicht of BSA (zie rubriek 4.2).
Andere volwassen patiënten (> 18 jaar oud)
De farmacokinetische parameters bij volwassen gezonde proefpersonen en volwassen patiënten met gevorderde, vaste maligniteiten, zijn vergelijkbaar met die in pediatrische patiënten (1 tot ≤ 18 jaar oud) met NF1.
Bij volwassen patiënten namen de Cmax en AUC dosisevenredig toe over een dosisbereik van 25 mg tot 100 mg.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Genotoxiciteit
Selumetinib was positief in het onderzoek van de muismicronucleus via een aneugenisch werkingsmechanisme. De gemiddelde vrije blootstelling (Cmax) aan het niveau van geen waargenomen effect (no observed effect level, NOEL) was ongeveer 27 keer groter dan de klinische vrije blootstelling bij de maximaal aanbevolen humane dosis (maximum recommended human dose, MRHD) van 25 mg/m2.
Carcinogeniciteit
Selumetinib was niet-carcinogeen in ratten of transgene muizen.
Toxiciteit bij herhaalde dosering
In toxiciteitsonderzoeken met herhaalde doses bij muizen, ratten en apen werden de belangrijkste effecten na blootstelling aan selumetinib waargenomen in de huid, het maag-darmkanaal en de botten. Korsten geassocieerd met microscopische erosies en zweren bij een vrije blootstelling vergelijkbaar met de klinische blootstelling (vrije AUC) aan de MRHD werden waargenomen bij ratten. Inflammatoire en ulceratieve bevindingen in het maag-darmkanaal geassocieerd met secundaire veranderingen in de lever en het lymforeticulair systeem bij vrije blootstelling aan ongeveer 28 keer de klinische vrije blootstelling aan de MRHD werden waargenomen bij muizen. Groeischijfdysplasie (epifysaire dysplasie) werd waargenomen bij mannelijke ratten die gedurende maximaal 3 maanden behandeld werden met selumetinib bij een vrije blootstelling van 11 keer de vrije blootstelling aan de MRHD. Gastro-intestinale bevindingen toonden bewijs van omkeerbaarheid na een herstelperiode. Omkeerbaarheid van toxische effecten voor de huid en epifysaire dysplasie werden niet onderzocht. Vasculaire stuwing van het corpus cavernosum van de musculus bulbocavernosus is waargenomen bij mannelijke muizen in een 26 weken durend onderzoek met een dosis van 40 mg/kg/dag (28 maal de vrije AUC bij de mens bij de MRHD), wat resulteerde in zowel significante obstructie van de urinewegen als ontsteking en luminale bloeding van de urethra leidend tot vroegtijdig overlijden van mannelijke muizen.
Reproductietoxicologie
Onderzoeken met betrekking tot ontwikkelings- en reproductietoxiciteit werden uitgevoerd bij muizen. De vruchtbaarheid werd niet beïnvloed bij mannelijke muizen tot 40 mg/kg/dag (dit komt overeen met 22 maal de vrije AUC bij mensen bij de MRHD). Bij vrouwtjes werden de paringsprestaties en de vruchtbaarheid niet beïnvloed tot aan een dosis van maximaal 75 mg/kg/dag. Een omkeerbare daling van het aantal levende foetussen werd echter waargenomen bij dit dosisniveau; de NOAEL voor effecten op voortplanting is 5 mg/kg/dag (ongeveer 3,5 keer de vrije AUC bij mensen bij de MRHD). Een aan de behandeling gerelateerde toename in de incidentie van externe misvormingen (open oog, gespleten gehemelte) werd gemeld bij afwezigheid van maternale toxiciteit in embryo-foetale ontwikkelingsstudies bij > 5 mg/kg/dag, en in het pre- en postnatale ontwikkelingsonderzoek bij ≥ 1 mg/kg/dag (overeenkomend met 0,4 keer de vrije Cmax bij mensen aan de MRHD). De andere effecten gerelateerd aan de behandeling, waargenomen bij niet-maternotoxische dosisniveaus in deze onderzoeken, bestonden uit embryoletaliteit en afgenomen foetaal gewicht bij ≥ 25 mg/kg/dag (overeenkomend met 22 keer de vrije AUC bij mensen bij de MRHD), vermindering van postnatale groei bij jongen en bij het spenen een lager aantal jongen met het criterium van pupilsamentrekking bij 15 mg/kg/dag (overeenkomend met 3,6 keer de vrije Cmax bij mensen bij de MRHD). Selumetinib en zijn actieve metaboliet werden uitgescheiden in de melk van lacterende muizen in concentraties die ongeveer gelijk waren aan die in plasma.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Koselugo 5 mg granulaat in capsule om te openen
Granulaat
Glyceroldibehenaat
Stearoyl macrogolglyceriden
Hypromellose acetaatsuccinaat
Stearinezuur
Capsulehuls
Hypromellose (E464)
Titaniumdioxide (E171)
Geel ijzeroxide (E172)
Drukinkt
Schellak (E904)
Propyleenglycol (E1520)
Geconcentreerde ammoniakoplossing (E527)
Zwart ijzeroxide (E172)
Kaliumhydroxide (E525)
Koselugo 7,5 mg granulaat in capsule om te openen
Granulaat
Glyceroldibehenaat
Stearoyl macrogolglyceriden
Hypromellose acetaatsuccinaat
Stearinezuur
Capsulehuls
Hypromellose (E464)
Titaniumdioxide (E171)
Rood ijzeroxide (E172)
Drukinkt
Schellak (E904)
Propyleenglycol (E1520)
Geconcentreerde ammoniakoplossing (E527)
Zwart ijzeroxide (E172)
Kaliumhydroxide (E525)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
2 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren beneden 25°C.
Bewaren in de oorspronkelijke fles ter bescherming tegen vocht en licht. De fles zorgvuldig gesloten houden.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Plastic fles van hogedichtheidpolyetheen (high-density polyethylene, HDPE) met kindveilige schroefsluiting van polypropyleen.
Elke fles bevat 60 capsules en een silicagel droogmiddel. Elke verpakking bevat één fles.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Patiënten dienen te worden geïnstrueerd het droogmiddel niet te verwijderen uit de fles en dit niet in te slikken.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
AstraZeneca AB
SE-151 85 Södertälje
Zweden
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/21/1552/003 5 mg granulaat in capsule om te openen
EU/1/21/1552/004 7,5 mg granulaat in capsule om te openen
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 juni 2021
Datum van laatste verlenging: 23 april 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu
