Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Kalydeco – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:
ATC-code:
Vergelijkbare geneesmiddelen:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Kalydeco

Kalydeco 75 mg filmomhulde tablettenKalydeco 150 mg filmomhulde tabletten

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Kalydeco 75 mg filmomhulde tabletten

Kalydeco 150 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Kalydeco 75 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 75 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elke filmomhulde tablet bevat 83,6 mg lactosemonohydraat.

Kalydeco 150 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 150 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elke filmomhulde tablet bevat 167,2 mg lactosemonohydraat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet (tablet)

Kalydeco 75 mg filmomhulde tabletten

Lichtblauwe, capsulevormige filmomhulde tabletten, bedrukt met “V 75” in zwarte inkt aan één kant en zonder opdruk aan de andere kant (12,7 mm × 6,8 mm in gemodificeerde tabletvorm).

Kalydeco 150 mg filmomhulde tabletten

Lichtblauwe, capsulevormige filmomhulde tabletten, bedrukt met “V 150” in zwarte inkt aan één kant en zonder opdruk aan de andere kant (16,5 mm × 8,4 mm in gemodificeerde tabletvorm).

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Kalydeco tabletten zijn geïndiceerd:

  • als monotherapie voor de behandeling van volwassenen, adolescenten en kinderen van 6 jaar en ouder met een lichaamsgewicht van 25 kg of meer met cystische fibrose (CF), die een R117H-CFTR-mutatie of één van de volgende ‘gating-’ (klasse-III-)mutaties in het cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR)-gen hebben: G551D, G1244E, G1349D, G178R, G551S, S1251N, S1255P, S549N of S549R (zie rubriek 4.4 en 5.1).
  • in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor tabletten voor de behandeling van volwassenen, adolescenten en kinderen van 6 jaar en ouder met cystische fibrose (CF), die homozygoot zijn voor de F508del-mutatie of die heterozygoot zijn voor de F508del-mutatie en één van de volgende mutaties hebben in het CFTR-gen: P67L, R117C, L206W, R352Q, A455E, D579G, 711+3A→G, S945L, S977F, R1070W, D1152H, 2789+5G→A, 3272-26A→G en 3849+10kbC→T.
  • in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor tabletten voor de behandeling van volwassenen, adolescenten en kinderen van 6 jaar en ouder met cystische fibrose (CF) die ten minste één niet-klasse I-mutatie in het CFTR-gen hebben (zie rubriek 4.2 en 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Kalydeco dient uitsluitend te worden voorgeschreven door artsen met ervaring in de behandeling van cystische fibrose. Wanneer het genotype van de patiënt niet bekend is, dient alvorens te beginnen met de behandeling een accurate en gevalideerde genotyperingsmethode te worden uitgevoerd om de aanwezigheid van een geïndiceerde mutatie in het CFTR-gen (zie rubriek 4.1) te bevestigen. De fase van de poly-T-variant die met de R117H-mutatie wordt geïdentificeerd, dient te worden bepaald conform lokale klinische aanbevelingen.

Kalydeco in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

Er is een beperkt aantal patiënten met mutaties die niet vermeld worden in Tabel 6 en die mogelijk reageren op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (IVA/TEZ/ELX). In die gevallen kan ivacaftor (IVA) in combinatie met IVA/TEZ/ELX overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. Hierbij zijn patiënten met twee klasse I-mutaties (nulmutaties; dit zijn mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) uitgesloten, omdat zij naar verwachting niet zullen reageren op een behandeling met een modulator (zie rubriek 4.1, 4.4 en 5.1).

Dosering

Volwassenen, adolescenten en kinderen van 6 jaar en ouder moeten gedoseerd worden volgens Tabel 1.

Tabel 1: Doseringsadvies

Leeftijd/gewichtOchtenddosisAvonddosis
Ivacaftor als monotherapie
6 jaar en ouder, ≥ 25 kgEén ivacaftor 150 mg tabletEén ivacaftor 150 mg tablet
Ivacaftor in combinatie met tezacaftor/ivacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kgEén tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg tabletEén ivacaftor 75 mg tablet
6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kgEén tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg tabletEén ivacaftor 150 mg tablet
12 jaar en ouderEén tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg tabletEén ivacaftor 150 mg tablet
Ivacaftor in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kgTwee ivacaftor 37,5 mg/tezacaftor 25 mg/ elexacaftor 50 mg tablettenEén ivacaftor 75 mg tablet
6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kgTwee ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tablettenEén ivacaftor 150 mg tablet
12 jaar en ouderTwee ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tablettenEén ivacaftor 150 mg tablet

De ochtend- en de avonddosis moeten met een tussentijd van ongeveer 12 uur en met vetbevattend voedsel worden ingenomen (zie Wijze van toediening).

Vergeten dosis

Als er 6 uur of minder is verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, moet de patiënt worden geadviseerd de vergeten dosis zo snel mogelijk in te nemen en vervolgens de volgende dosis op het gebruikelijke, geplande tijdstip in te nemen. Indien meer dan 6 uur verstreken is sinds het tijdstip waarop de dosis doorgaans wordt ingenomen, moet de patiënt worden geïnstrueerd om te wachten tot de volgende, geplande dosis.

Patiënten die Kalydeco in een combinatieschema krijgen, moet worden geadviseerd niet meer dan één dosis van elk geneesmiddel op hetzelfde moment in te nemen.

Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers

Bij gelijktijdige toediening met matige of sterke remmers van CYP3A dient de dosis ivacaftor te worden aangepast zoals beschreven in Tabel 2. Doseringsintervallen dienen te worden aangepast in overeenstemming met de klinische respons en verdraagbaarheid (zie rubriek 4.4 en 4.5).

Tabel 2: Doseringsadvies voor gelijktijdig gebruik met matige of sterke CYP3A-remmers

Leeftijd/ gewichtMatige CYP3A-remmersSterke CYP3A-remmers
Ivacaftor als monotherapie
6 jaar en ouder, ≥ 25 kg

Eén ochtendtablet ivacaftor 150 mg eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén ochtendtablet ivacaftor 150 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg

Wissel elke dag af:

  • één ochtendtablet tezacaftor 50 mg/

    ivacaftor 75 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 75 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ ivacaftor 75 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg

Wissel elke dag af:

  • één ochtendtablet tezacaftor 100 mg/

    ivacaftor 150 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 150 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ ivacaftor 150 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

12 jaar en ouder

Wissel elke dag af:

  • één ochtendtablet tezacaftor 100 mg/

    ivacaftor 150 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 150 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ ivacaftor 150 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Leeftijd/ gewichtMatige CYP3A-remmersSterke CYP3A-remmers
Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg

Wissel elke dag af:

  • twee ochtendtabletten ivacaftor

    37,5 mg/tezacaftor 25 mg/elexacaftor 50 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 75 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Twee ochtendtabletten ivacaftor 37,5 mg/tezacaftor 25 mg/elexacaftor 50 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg

Wissel elke dag af:

  • twee ochtendtabletten ivacaftor 75 mg/

    tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 150 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Twee ochtendtabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

12 jaar en ouder

Wissel elke dag af:

  • twee ochtendtabletten ivacaftor 75 mg/

    tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg de eerste dag

  • één ochtendtablet ivacaftor 150 mg de

    volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Twee ochtendtabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Speciale populaties

Ouderen

Er zijn zeer beperkte gegevens beschikbaar over oudere patiënten die met ivacaftor werden behandeld (toegediend als monotherapie of in een combinatieschema). Een specifieke dosisaanpassing voor deze patiëntenpopulatie wordt niet nodig geacht (zie rubriek 5.2).

Nierfunctiestoornis

Voor patiënten met een lichte tot matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het is raadzaam voorzichtig te zijn bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring minder dan of gelijk aan 30 ml/min) of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 en 5.2).

Leverfunctiestoornis

Voor patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A) is geen dosisaanpassing nodig.

Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B) of een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C) moet de dosis ivacaftor worden aangepast zoals beschreven in Tabel 3 (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2).

Tabel 3: Doseringsaanbevelingen voor patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis

Leeftijd/ gewichtMatig (Child-Pugh-klasse B)Ernstig (Child-Pugh-klasse C)
Ivacaftor als monotherapie
6 jaar en ouder, ≥ 25 kg

Eén ochtendtablet ivacaftor 150 mg eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één ochtendtablet ivacaftor 150 mg om de andere dag of minder vaak in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg

Eén ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ivacaftor 75 mg eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één ochtendtablet tezacaftor 50 mg/ ivacaftor 75 mg eenmaal daags of minder vaak in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg

Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ ivacaftor 150 mg eenmaal daags of minder vaak in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

12 jaar en ouder

Eén ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één ochtendtablet tezacaftor 100 mg/ ivacaftor 150 mg eenmaal daags of minder vaak in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

Leeftijd/ gewichtMatig (Child-Pugh-klasse B)Ernstig (Child-Pugh-klasse C)
Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
6 jaar tot < 12 jaar, < 30 kg

Gebruik wordt niet

aanbevolen, tenzij de

verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, dient de dosis als volgt te worden aangepast:

  • Dag 1: twee ivacaftor

    37,5 mg/tezacaftor 25 mg/ elexacaftor 50 mg tabletten in de ochtend

  • Dag 2: één ivacaftor

    37,5 mg/tezacaftor 25 mg/ elexacaftor 50 mg tablet in de ochtend

Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Mag niet worden gebruikt.
6 jaar tot < 12 jaar, ≥ 30 kg

Gebruik wordt niet

aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, dient de dosis als volgt te worden aangepast:

  • Dag 1: twee ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tabletten in de ochtend

  • Dag 2: één ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tablet in de ochtend

Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Mag niet worden gebruikt.
Leeftijd/ gewichtMatig (Child-Pugh-klasse B)Ernstig (Child-Pugh-klasse C)
12 jaar en ouder

Gebruik wordt niet

aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, dient de dosis als volgt te worden aangepast:

  • Dag 1: twee ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tabletten in de ochtend

  • Dag 2: één ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/ elexacaftor 100 mg tablet in de ochtend

Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Mag niet worden gebruikt.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van ivacaftor als monotherapie zijn niet vastgesteld bij kinderen jonger dan 1 maand of bij kinderen jonger dan 6 maanden die te vroeg geboren zijn (minder dan 37 weken zwangerschap), noch in combinatie met tezacaftor/ivacaftor bij kinderen jonger dan 6 jaar noch in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bij kinderen jonger dan 2 jaar. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Er zijn beperkte gegevens beschikbaar van patiënten jonger dan 6 jaar met een R117H-mutatie in het CFTR-gen. De beschikbare gegevens van patiënten van 6 jaar en ouder worden beschreven in rubriek 4.8, 5.1 en 5.2.

Wijze van toediening

Voor oraal gebruik.

Patiënten dienen geïnstrueerd te worden de tabletten in hun geheel door te slikken. De tabletten mogen vóór het doorslikken niet gekauwd, fijngemaakt of gebroken worden omdat er momenteel geen klinische gegevens beschikbaar zijn die andere toedieningswijzen ondersteunen.

Ivacaftor tabletten dienen te worden ingenomen met vetbevattend voedsel.

Voedsel of drank die grapefruit bevat, dient te worden vermeden tijdens de behandeling (zie rubriek 4.5).

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Alleen patiënten met CF die een G551D, G1244E, G1349D, G178R, G551S, S1251N, S1255P, S549N, S549R ‘gating-’ (klasse-III-), G970R of R117H-mutatie in ten minste één allel van het CFTR-gen hadden, werden opgenomen in onderzoeken 770-102, 770-103, 770-111 en 770-110 (zie rubriek 5.1).

In onderzoek 770-111 werden vier patiënten met de G970R-mutatie opgenomen. Bij drie van de vier patiënten was de verandering in de zweetchloridetest < 5 mmol/l en deze groep toonde geen klinisch relevante verbetering in FEV1 na 8 weken behandeling. Bij patiënten met de G970R-mutatie van het CFTR-gen kon de klinische werkzaamheid niet worden vastgesteld (zie rubriek 5.1).

Werkzaamheidsresultaten uit een fase 2-onderzoek bij patiënten met CF die homozygoot zijn voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen toonden geen statistisch significant verschil in FEV1 aan gedurende een 16 weken durende behandeling met ivacaftor in vergelijking met placebo (zie rubriek 5.1). Daarom wordt het gebruik van ivacaftor als monotherapie bij deze patiënten niet aanbevolen.

Voor patiënten met een R117H-7T-mutatie die gepaard ging met minder ernstige ziekte waren er minder aanwijzingen voor een positief effect van ivacaftor in onderzoek 770-110 (zie rubriek 5.1).

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor mag niet worden voorgeschreven aan patiënten met CF die heterozygoot zijn voor de F508del-mutatie en een tweede CFTR-mutatie hebben die niet wordt vermeld in rubriek 4.1.

Verhoogde transaminasen en leverletsel

Bij een patiënt met cirrose en portale hypertensie werd tijdens de behandeling met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor leverfalen resulterend in transplantatie gemeld. Dit geneesmiddel dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met reeds bestaande gevorderde leverziekte (bijv. cirrose, portale hypertensie) en alleen als verwacht wordt dat de voordelen zullen opwegen tegen de risico’s. Bij gebruik moeten deze patiënten na aanvang van de behandeling nauwlettend worden gecontroleerd (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).

Matige verhogingen van transaminase (alanineaminotransferase [ALAT] of aspartaataminotransferase [ASAT]) komen vaak voor bij patiënten met CF. Transaminaseverhogingen zijn waargenomen bij sommige patiënten die met ivacaftor als monotherapie en in combinatieschema’s met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor werden behandeld. Bij patiënten die behandeld werden met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor gingen deze verhogingen soms gepaard met gelijktijdige verhogingen in totaalbilirubine. Daarom worden voor alle patiënten beoordelingen van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen voorafgaand aan het opstarten van ivacaftor, elke 3 maanden tijdens het eerste behandelingsjaar en daarna jaarlijks. Voor alle patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle van de leverfunctietests overwogen worden. In het geval van significante transaminaseverhogingen (bijv. patiënten met ALAT of ASAT > 5 × de bovengrens van de normaalwaarde [ULN], of ALAT of ASAT > 3 × ULN met bilirubine > 2 × ULN) moet de toediening worden onderbroken en dienen de laboratoriumonderzoeken nauwlettend te worden gevolgd totdat de afwijkingen zijn verdwenen. Na normalisatie van de transaminaseverhogingen moeten de voordelen en risico’s van hervatting van de behandeling worden overwogen (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).

Leverfunctiestoornis

Het gebruik van ivacaftor, hetzij als monotherapie, hetzij in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor, wordt niet aanbevolen bij patiënten in de leeftijd van 6 jaar en ouder met een ernstige leverfunctiestoornis, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen groter zijn dan de risico's. Deze patiënten mogen niet worden behandeld met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (zie Tabel 3 in rubriek 4.2, en rubriek 4.8 en 5.2).

Voor patiënten in de leeftijd van 6 jaar en ouder met een matige leverfunctiestoornis wordt het gebruik van ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor niet aanbevolen. De behandeling mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3 in rubriek 4.2, en rubriek 4.8 en 5.2).

Depressie

Depressie (waaronder zelfmoordgedachten en zelfmoordpoging) is gemeld bij patiënten terwijl zij ivacaftor kregen, voornamelijk bij een combinatieschema van tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, waarbij dit doorgaans optrad binnen drie maanden na aanvang van de behandeling, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen. In sommige gevallen werd een verbetering van het symptoom gemeld na dosisverlaging of stopzetten van de behandeling. Patiënten (en zorgverleners) moeten attent worden gemaakt op de noodzaak van monitoring van zwaarmoedige stemming, zelfmoordgedachten of ongebruikelijke veranderingen in gedrag en dat ze onmiddellijk medisch advies moeten inwinnen als deze symptomen zich voordoen.

Nierfunctiestoornis

Het is raadzaam voorzichtig te zijn met het gebruik van ivacaftor bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2).

Mutaties die waarschijnlijk niet reageren op een behandeling met een modulator

Patiënten met een genotype dat uit twee CFTR-mutaties bestaat waarvan bekend is dat ze geen CFTR-eiwit produceren (d.w.z. twee klasse I-mutaties), zullen naar verwachting niet reageren op een behandeling met een CFTR-modulator.

Klinische onderzoeken waarbij ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor vergeleken werd met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor

Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor rechtstreeks te vergelijken met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor bij patiënten zonder F508del-variant.

Patiënten na orgaantransplantatie

Ivacaftor is niet onderzocht bij patiënten met CF die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Gebruik bij transplantatiepatiënten wordt daarom niet aanbevolen. Voor interacties met ciclosporine of tacrolimus, zie rubriek 4.5.

Voorvallen van huiduitslag

De incidentie van voorvallen van huiduitslag bij gebruik van ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor lag hoger bij vrouwen dan bij mannen, in het bijzonder bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten. Het kan niet worden uitgesloten dat hormonale anticonceptiva een rol spelen bij het optreden van huiduitslag. Voor patiënten die hormonale anticonceptiva gebruiken en huiduitslag ontwikkelen, moet overwogen worden om de behandeling met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor en hormonale anticonceptiva te onderbreken. Nadat de huiduitslag is verdwenen, moet overwogen worden of het aangewezen is om ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor te hervatten zonder hormonale anticonceptiva. Als de huiduitslag niet opnieuw optreedt, kan overwogen worden om hormonale anticonceptiva te hervatten (zie rubriek 4.8).

Interacties met geneesmiddelen

CYP3A-inductoren

De blootstelling aan ivacaftor neemt aanzienlijk af door gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren, wat mogelijk tot het verlies van werkzaamheid van ivacaftor kan leiden. Daarom wordt gelijktijdige toediening van ivacaftor met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).

CYP3A-remmers

De blootstelling aan ivacaftor, tezacaftor en elexacaftor neemt toe bij gelijktijdige toediening met sterke of matige CYP3A-remmers. De dosis ivacaftor moet worden aangepast bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.5).

Pediatrische patiënten

Gevallen van niet-congenitale vertroebeling van de ooglens/cataract zonder impact op het gezichtsvermogen zijn gemeld bij pediatrische patiënten die behandeld werden met ivacaftor en met ivacaftor-bevattende behandelschema’s. Hoewel in sommige gevallen andere risicofactoren aanwezig waren (zoals het gebruik van corticosteroïden en blootstelling aan straling), kan een mogelijk risico verbonden met de behandeling met ivacaftor niet worden uitgesloten. Bij pediatrische patiënten die met de ivacaftorbehandeling starten, is oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan en tijdens de behandeling aanbevolen (zie rubriek 5.3).

Hulpstoffen met bekend effect

Lactose

Dit geneesmiddel bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

Natrium

Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Ivacaftor is een substraat van CYP3A4 en CYP3A5. Het is een zwakke remmer van CYP3A en P-glycoproteïne (P-gp) en een potentiële remmer van CYP2C9. Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat ivacaftor geen substraat is voor P-gp.

Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van ivacaftor beïnvloeden

CYP3A-inductoren

Door gelijktijdige toediening van ivacaftor met rifampicine, een sterke CYP3A-inductor, werd de blootstelling aan ivacaftor (AUC) met 89% verlaagd en werd de blootstelling aan hydroxymethyl-ivacaftor (M1) in mindere mate dan ivacaftor verlaagd. Gelijktijdige toediening van ivacaftor met sterke CYP3A-inductoren, zoals rifampicine, rifabutine, fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum), wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).

Een dosisaanpassing wordt niet aanbevolen wanneer ivacaftor wordt gebruikt met matige of zwakke inductoren van CYP3A.

CYP3A-remmers

Ivacaftor is een gevoelig CYP3A-substraat. Door gelijktijdige toediening met ketoconazol, een sterke CYP3A-remmer, werd de blootstelling aan ivacaftor 8,5 keer verhoogd (gemeten als oppervlakte onder de curve [AUC]) en werd blootstelling aan M1 in mindere mate verhoogd dan ivacaftor. Een verlaging van de ivacaftor-dosis wordt aanbevolen voor gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-remmers zoals ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol, telitromycine en claritromycine (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).

Gelijktijdige toediening met fluconazol, een matige CYP3A-remmer, verhoogde de blootstelling aan ivacaftor met 3 keer en verhoogde de blootstelling aan M1 in mindere mate dan ivacaftor. Een verlaging van de dosis ivacaftor wordt aanbevolen voor patiënten die gelijktijdig matige CYP3A-remmers, zoals fluconazol, erytromycine en verapamil, innemen (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).

Gelijktijdige toediening van ivacaftor met grapefruitsap, dat één of meer componenten bevat die CYP3A matig remmen, kan de blootstelling aan ivacaftor verhogen. Voedsel of drank die grapefruit bevat, dient te worden vermeden tijdens behandeling met ivacaftor (zie rubriek 4.2).

Mogelijke interactie van ivacaftor met transporteiwitten

Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat ivacaftor geen substraat is voor OATP1B1 of OATP1B3. In vitro zijn ivacaftor en de metabolieten ervan substraten van BCRP. Door de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat ivacaftor intact wordt uitgescheiden, wordt verwacht dat gelijktijdige toediening van BCRP-remmers de blootstelling aan ivacaftor en M1-IVA niet wijzigt, terwijl elke mogelijke wijziging van de blootstelling aan M6-IVA naar verwachting niet klinisch relevant is.

Ciprofloxacine

Gelijktijdige toediening van ciprofloxacine met ivacaftor had geen invloed op de blootstelling van ivacaftor. Dosisaanpassing is niet nodig wanneer ivacaftor gelijktijdig wordt toegediend met ciprofloxacine.

Geneesmiddelen die door ivacaftor worden beïnvloed

Toediening van ivacaftor kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten zijn van CYP2C9 en/of P-gp en/of CYP3A, waardoor het therapeutische effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden.

CYP2C9-substraten

Ivacaftor kan CYP2C9 remmen. Daarom wordt controle van de International Normalised Ratio (INR) aanbevolen tijdens gelijktijdige toediening van warfarine met ivacaftor. Andere geneesmiddelen waaraan de blootstelling verhoogd kan zijn, zijn glimepiride en glipizide. Deze geneesmiddelen dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt.

Digoxine en andere P-gp substraten

Gelijktijdige toediening met digoxine, een gevoelig P-gp substraat, resulteerde in een 1,3-voudige verhoging van de blootstelling aan digoxine, wat overeenkomt met een zwakke remming van P-gp door ivacaftor. Toediening van ivacaftor kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten van P-gp zijn, waardoor het therapeutische effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden. Bij gelijktijdig gebruik met digoxine of andere substraten van P-gp met een smalle therapeutische breedte, zoals ciclosporine, everolimus, sirolimus of tacrolimus, is voorzichtigheid geboden en wordt controle op passende wijze aanbevolen.

CYP3A-substraten

Door gelijktijdige toediening met (oraal) midazolam, een gevoelig CYP3A-substraat, werd de blootstelling aan midazolam 1,5 keer verhoogd, dit komt overeen met een zwakke remming van CYP3A door ivacaftor. Er is geen dosisaanpassing nodig van CYP3A-substraten zoals midazolam, alprazolam, diazepam of triazolam wanneer deze middelen gelijktijdig met ivacaftor worden toegediend.

Hormonale anticonceptiva

Ivacaftor is onderzocht in combinatie met een oraal anticonceptivum dat oestrogeen/progesteron bevat en bleek geen significant effect te hebben op de blootstelling aan het orale anticonceptivum. Daarom is dosisaanpassing van orale anticonceptiva niet nodig.

Pediatrische patiënten

Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van ivacaftor bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van ivacaftor te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Uit beperkte gegevens blijkt dat ivacaftor in de moedermelk wordt uitgescheiden. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met ivacaftor moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van ivacaftor op de vruchtbaarheid bij de mens. Ivacaftor had een effect op de vruchtbaarheid bij ratten (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Ivacaftor heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Ivacaftor kan duizeligheid veroorzaken (zie rubriek 4.8) en daarom dient patiënten die duizeligheid ondervinden, te worden geadviseerd geen voertuigen te besturen of machines te bedienen tot de symptomen afnemen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De vaakst voorkomende bijwerkingen die werden ondervonden door patiënten van 6 jaar en ouder die ivacaftor toegediend kregen, zijn hoofdpijn (23,9%), orofaryngeale pijn (22,0%), bovenste luchtweginfectie (22,0%), neusverstopping (20,2%), abdominale pijn (15,6%), nasofaryngitis (14,7%), diarree (12,8%), duizeligheid (9,2%), huiduitslag (12,8%) en bacteriën in sputum (12,8%). Transaminaseverhogingen kwamen voor bij 12,8% van met ivacaftor behandelde patiënten versus 11,5% van met placebo behandelde patiënten.

Bij patiënten in de leeftijd van 2 tot 6 jaar waren de vaakst voorkomende bijwerkingen neusverstopping (26,5%), bovenste luchtweginfectie (23,5%), transaminaseverhogingen (14,7%), huiduitslag (11,8%) en bacteriën in sputum (11,8%).

Ernstige bijwerkingen waren onder meer abdominale pijn (0,9%) en transaminaseverhogingen (1,8%) bij patiënten die ivacaftor toegediend kregen, terwijl ernstige bijwerkingen van huiduitslag werden gemeld bij 1,5% van de patiënten van 12 jaar en ouder die werden behandeld met een combinatieschema van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (zie rubriek 4.4).

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

Tabel 4 geeft de bijwerkingen weer die met ivacaftor monotherapie werden waargenomen in klinische onderzoeken (placebogecontroleerde en niet-gecontroleerde onderzoeken) waarin de duur van de blootstelling aan ivacaftor varieerde van 16 weken tot 144 weken. Aanvullende bijwerkingen die zijn waargenomen bij ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor en/of in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor zijn eveneens in Tabel 4 weergegeven. De frequentie van bijwerkingen wordt als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.

Tabel 4: Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseBijwerkingenFrequentie
Infecties en parasitaire aandoeningenBovenste luchtweginfectiezeer vaak
Nasofaryngitiszeer vaak
Griep†vaak
Rhinitisvaak

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Hypoglykemie†vaak
Psychische stoornissenDepressieniet bekend
ZenuwstelselaandoeningenHoofdpijnzeer vaak
Duizeligheidzeer vaak
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningenOorpijnvaak
Oorongemakvaak
Tinnitusvaak
Trommelvlieshyperemievaak
Vestibulaire aandoeningvaak
Verstopt oorsoms
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenOrofaryngeale pijnzeer vaak
Neusverstoppingzeer vaak
Abnormale ademhaling†vaak
Rhinorroe†vaak
Sinusverstoppingvaak
Faryngeaal erytheemvaak
Piepen†soms
MaagdarmstelselaandoeningenAbdominale pijnzeer vaak
Diarreezeer vaak
Bovenbuikpijn†vaak
Flatulentie†vaak
Nausea*vaak
Lever- en galaandoeningenTransaminaseverhogingenzeer vaak
Alanineaminotransferase verhoogd†zeer vaak
Aspartaataminotransferase verhoogd†vaak
Leverletsel^niet bekend
Totaalbilirubine verhoogd^niet bekend

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Huiduitslagzeer vaak
Acne†vaak
Pruritus†vaak
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenBorstgezwelvaak
Borstontstekingsoms
Gynaecomastiesoms
Tepelaandoeningsoms
Tepelpijnsoms
OnderzoekenBacteriën in sputumzeer vaak
Bloed creatinefosfokinase verhoogd†vaak
Bloeddruk verhoogd†soms

* Bijwerking en frequentie gemeld in klinisch onderzoek met ivacaftor in combinatie met tezacaftor/ivacaftor. † Bijwerking en frequentie gemeld in klinisch onderzoek met ivacaftor in combinatie met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor.

^ Leverletsel (ALAT, ASAT en totaalbilirubine verhoogd) gemeld op basis van postmarketinggegevens met ivacaftor in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor. Dit omvatte ook leverfalen resulterend in transplantatie bij een patiënt met reeds bestaande cirrose en portale hypertensie. De frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Transaminaseverhogingen

Tijdens de 48 weken durende placebogecontroleerde onderzoeken 770-102 en 770-103 met ivacaftor als monotherapie bij patiënten van 6 jaar en ouder was de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 of > 3 × ULN respectievelijk 3,7%, 3,7% en 8,3% bij met ivacaftor behandelde patiënten en 1,0%, 1,9% en 8,7% bij met placebo behandelde patiënten. Twee patiënten, één die placebo en één die ivacaftor kreeg, stopten definitief met de behandeling in verband met verhoogde transaminasen, beiden hadden > 8 × ULN. Geen enkele met ivacaftor behandelde patiënt heeft een transaminaseverhoging > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 1,5 × ULN ondervonden. Bij met ivacaftor behandelde patiënten verdwenen de meeste transaminaseverhogingen tot maximaal 5 × ULN zonder onderbreking van de behandeling. De toediening van ivacaftor werd bij de meeste patiënten met transaminaseverhogingen > 5 × ULN onderbroken. In alle gevallen waarbij de toediening van ivacaftor werd onderbroken in verband met verhoogde transaminasen en vervolgens hervat, was deze hervatting succesvol (zie rubriek 4.4).

Tijdens de placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken (tot 24 weken) met tezacaftor/ivacaftor was de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 of > 3 × ULN 0,2%, 1,0% en 3,4% bij met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënten en 0,4%, 1,0% en 3,4% bij met placebo behandelde patiënten. Eén patiënt (0,2%) die de behandeling kreeg en 2 patiënten (0,4%) die placebo kregen, stopten definitief met de behandeling in verband met verhoogde transaminasen. Geen enkele met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënt heeft een transaminaseverhoging > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN ondervonden.

Tijdens het 24 weken durende, placebogecontroleerde fase 3-onderzoek met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bedroegen deze cijfers 1,5%, 2,5% en 7,9% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 1,0%, 1,5% en 5,5% bij met placebo behandelde patiënten. De incidentie van transaminaseverhogingen als bijwerking was 10,9% bij patiënten behandeld met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor en 4,0% bij patiënten behandeld met placebo.

In de postmarketingfase zijn gevallen gemeld van stopzetting van de behandeling wegens verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).

Voorvallen van huiduitslag

In onderzoek 445-102 bedroeg de incidentie van voorvallen van huiduitslag (bijv. huiduitslag, jeukende huiduitslag) 10,9% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 6,5% bij met placebo behandelde patiënten. De voorvallen van huiduitslag waren over het algemeen licht tot matig ernstig. De incidentie van voorvallen van huiduitslag per geslacht van de patiënt bedroeg 5,8% bij mannen en 16,3% bij vrouwen bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 4,8% bij mannen en 8,3% bij vrouwen bij met placebo behandelde patiënten. Bij patiënten die werden behandeld met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bedroeg de incidentie van voorvallen van huiduitslag 20,5% bij vrouwen die hormonale anticonceptie gebruikten en 13,6% bij vrouwen die geen hormonale anticonceptie gebruikten (zie rubriek 4.4).

Verhoogde creatinefosfokinase

In onderzoek 445-102 bedroeg de incidentie van maximale creatinefosfokinase > 5 × de ULN 10,4% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 5,0% bij met placebo behandelde patiënten. De waargenomen verhogingen van creatinefosfokinase waren over het algemeen tijdelijk en asymptomatisch en vele daarvan waren voorafgegaan door lichaamsbeweging. Er was geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt die de behandeling stopzette vanwege verhoogde creatinefosfokinase.

Verhoogde bloeddruk

In onderzoek 445-102 bedroeg de maximale stijging vanaf de uitgangssituatie in de gemiddelde systolische en diastolische bloeddruk respectievelijk 3,5 mmHg en 1,9 mmHg voor met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten (uitgangswaarden: 113 mmHg systolisch en 69 mmHg diastolisch) en respectievelijk 0,9 mmHg en 0,5 mmHg voor met placebo behandelde patiënten (uitgangswaarden: 114 mmHg systolisch en 70 mmHg diastolisch).

Het percentage patiënten met een systolische bloeddruk van > 140 mmHg of een diastolische bloeddruk van > 90 mmHg bij ten minste twee gelegenheden, bedroeg respectievelijk 5,0% en 3,0% bij de met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten, vergeleken met respectievelijk 3,5% en 3,5% bij met placebo behandelde patiënten.

Pediatrische patiënten

Ivacaftor als monotherapie

De veiligheid van ivacaftor als monotherapie gedurende 24 weken werd geëvalueerd bij 43 patiënten van 1 maand tot 24 maanden (van wie 7 jonger dan 4 maanden), 34 patiënten van 2 tot 6 jaar, 61 patiënten van 6 tot 12 jaar en 94 patiënten van 12 tot 18 jaar.

Het veiligheidsprofiel van ivacaftor (als monotherapie of in een combinatieschema) komt over het algemeen overeen bij pediatrische patiënten en ook bij volwassen patiënten.

De incidentie van transaminaseverhogingen (ALAT of ASAT) waargenomen in onderzoeken 770-103, 770-111 en 770-110 (patiënten van 6 tot 12 jaar), onderzoek 770-108 (patiënten van 2 tot 6 jaar), en onderzoek 770-124 (patiënten van 1 maand tot 24 maanden) is beschreven in Tabel 5. In de placebogecontroleerde onderzoeken was de incidentie van transaminaseverhogingen vergelijkbaar tussen de behandeling met ivacaftor (15,0%) en placebo (14,6%). De piek-LFT-verhogingen waren doorgaans hoger bij pediatrische patiënten dan bij oudere patiënten. Bij alle populaties normaliseerden de piek-LFT-verhogingen tot de uitgangswaarden na onderbreking van de behandeling en in bijna alle gevallen waarin de toediening van ivacaftor werd onderbroken wegens verhoogde transaminasen en vervolgens hervat, was deze hervatting succesvol (zie rubriek 4.4). Er werden gevallen waargenomen die wijzen op positieve ‘rechallenge’.

In onderzoek 770-108 werd ivacaftor definitief stopgezet bij één patiënt. In onderzoek 770-124 had een patiënt van 1 maand oud (14,3%) in het cohort patiënten van 1 maand tot 4 maanden transaminasewaarden van ALAT > 8 × ULN en ASAT > 3 tot ≤ 5 × ULN, wat leidde tot stopzetting van de behandeling met ivacaftor (zie rubriek 4.4 voor de behandeling van verhoogde transaminasen). Tabel 5: Transaminaseverhogingen bij patiënten van 1 maand tot < 12 jaar behandeld met ivacaftor als monotherapie

Leeftijdsgroepn% patiënten > 3 × ULN% patiënten > 5 × ULN% patiënten > 8 × ULN
6 tot < 12 jaar4015,0% (6)2,5% (1)2,5% (1)
2 tot < 6 jaar3414,7% (5)14,7% (5)14,7% (5)
12 tot < 24 maanden1827,8% (5)11,1% (2)11,1% (2)
1 tot < 12 maanden248,3% (2)4,2% (1)4,2% (1)

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor

De veiligheid van tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor werd geëvalueerd bij 124 patiënten van 6 tot 12 jaar. De dosis tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg en ivacaftor 150 mg is niet onderzocht in klinische onderzoeken bij kinderen van 6 tot 12 jaar met een gewicht van 30 tot < 40 kg.

Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij kinderen en adolescenten, en ook bij volwassen patiënten.

Tijdens het 24 weken durende, open-label fase 3-onderzoek bij patiënten van 6 tot 12 jaar (onderzoek 661-113 deel B, n=70) bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,4%, 4,3% en 10,0%. Geen enkele met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling met tezacaftor/ivacaftor vanwege transaminaseverhogingen. Eén patiënt onderbrak de behandeling vanwege verhoogde transaminasen, en hervatte de behandeling met tezacaftor/ivacaftor vervolgens succesvol (zie rubriek 4.4 voor de behandeling van verhoogde transaminasen).

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De veiligheidsgegevens van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor in combinatie met ivacaftor in onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106, 445-111 en 445-124 werden geëvalueerd bij 272 patiënten van 2 tot 18 jaar. Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij pediatrische en volwassen patiënten.

Tijdens onderzoek 445-106 bij patiënten van 6 tot 12 jaar bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 0,0%, 1,5% en 10,6%. Geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling vanwege verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).

Tijdens onderzoek 445-111 bij patiënten van 2 tot 6 jaar bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,3%, 2,7% en 8,0%. Geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling vanwege transaminaseverhogingen (zie rubriek 4.4).

Huiduitslag

Tijdens onderzoek 445-111 bij patiënten van 2 tot 6 jaar hadden 15 (20,0%) proefpersonen ten minste 1 voorval van huiduitslag, 4 (9,8%) vrouwen en 11 (32,4%) mannen.

Lenticulaire troebeling

Eén patiënt had een bijwerking van lenticulaire troebeling.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen specifiek antidotum beschikbaar voor overdosering met ivacaftor. Behandeling van overdosering omvat algemene ondersteunende maatregelen, inclusief monitoren van vitale functies, leverfunctietests en observatie van de klinische status van de patiënt.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: andere respiratoire middelen, ATC-code: R07AX02

Werkingsmechanisme

Ivacaftor als monotherapie

Ivacaftor is een potentiator van het CFTR-eiwit, d.w.z. in vitro verhoogt ivacaftor CFTR-kanaal-‘gating’ waardoor chloridetransport wordt versterkt in gespecificeerde ‘gating’-mutaties (zoals vermeld in rubriek 4.1) met verminderde ‘open probabiliteit’ van het kanaal in vergelijking met normale CFTR. Ivacaftor versterkte ook de ‘open probabiliteit’ van R117H-CFTR, een mutatie die zowel een lage ‘open probabiliteit’ (gating) als verminderde kanaalstroomamplitude (geleidingswaarde) heeft. De G970R-mutatie veroorzaakt een splicing defect waardoor er weinig tot geen CFTR-eiwit op het celoppervlak aanwezig is. Dit kan een verklaring zijn voor de resultaten die bij proefpersonen met deze mutatie in onderzoek 770-111 zijn waargenomen (zie Farmacodynamische effecten en Klinische werkzaamheid en veiligheid).

In-vitro-responsen die in patch-clamp experimenten met een enkel kanaal werden vastgesteld met behulp van membraanpatches afkomstig van knaagdiercellen die mutante CFTR-vormen tot expressie brachten, komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de farmacodynamische respons in vivo (bijv. zweetchloride) of het klinische voordeel. Het exacte mechanisme dat ertoe leidt dat ivacaftor de ‘gating’-activiteit van normale en sommige mutante CFTR-vormen in dit systeem versterkt, is nog niet volledig opgehelderd.

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

Elexacaftor en tezacaftor zijn CFTR-correctoren die binden aan verschillende locaties op het CFTR-eiwit en een aanvullend effect hebben bij het bevorderen van de cellulaire verwerking en het transport van CFTR waardoor de hoeveelheid CFTR-eiwit die aan het celoppervlak wordt afgeleverd, toeneemt vergeleken met een van de moleculen alleen. Wanneer ivacaftor wordt toegediend in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, is het gecombineerde effect een verhoogde hoeveelheid en werking van CFTR aan het celoppervlak, wat leidt tot een toegenomen activiteit van CFTR, zoals gemeten met door CFTR gemedieerd chloridetransport.

CFTR-chloridetransportassay in Fischer Rat Thyroid (FRT)-cellen die mutant CFTR tot expressie brengen

De chloridetransportrespons van mutant CFTR-eiwit op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor werd bepaald in elektrofysiologisch onderzoek met een Ussing-kamer met gebruikmaking van een panel van FRT-cellijnen, getransfecteerd met individuele CFTR-mutaties. Ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor verhoogde het chloridetransport in FRT-cellen die specifieke CFTR-mutaties tot expressie brengen.

De drempelwaarde voor CFTR-chloridetransportrespons in vitro werd gesteld op een nettostijging van ten minste 10% van de normale waarde ten opzichte van de uitgangswaarde, omdat het een voorspeller van klinische respons is of er redelijkerwijs verwacht wordt dat die klinische respons voorspelt. Voor individuele mutaties is de mate van de nettoverandering ten opzichte van de uitgangssituatie voor CFTR-gemedieerd chloridetransport in vitro niet gecorreleerd met de mate van klinische respons.

Bij CF zal de aanwezigheid van één CFTR-mutatie die reageert op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor op basis van in-vitro-gegevens in FRT-cellen waarschijnlijk leiden tot een klinische respons.

Tabel 6 geeft CFTR-mutaties die reageren op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor. De aanwezigheid van CFTR-mutaties die in deze tabel staan, mag niet worden gebruikt in plaats van een diagnose van cystische fibrose, noch als enige determinant voor voorschrijven.

Tabel 6. CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens

293A→G

314del9

546insCTA 548insTAC 711+3A→G* 1140-1151dup 1336K

1461insGAT 1507_1515del9 2055del9

2183A→G 2789+5G→A* 2851A/G

3007del6

3132T→G 3141del9

3143del9

3272-26A→G*† 3331del6

3410T→C

3523A→G 3601A→C 3761T→G 3791C/T

3849+10kbC→T*† 3850G→A 3978G→C A46D

A62P

A107G

A120T

A141D

E217G E264V E282D E292K E384K E403D E474K E527G E588V E822K E831X E1104K E1104V E1126K E1221V E1228K E1409K E1433K F87L

F191V F200I

F311del F311L F312del F433L F508C;S1251 N‡ F508del* F508del;R1438W‡ F575Y F587I

F587L F693L(TTG) F932S

F1016S

H620Q H939R H939R;H949L‡ H954P H1054D H1079P H1085P H1085R H1375N H1375P I86M

I105N I125T

I148L

I148N I175V I331N I336L

I444S

I497S

I502T

I506L

I506V I506V;D1168G‡ I521S

I530N I556V I586V I601F

I618N I618T

I980K I1023R I1139V

N900K N1088D N1195T N1303I N1303K* P5L†

P67L* P111L P140S P205S P439S P499A P574H P750L P798S P988R P1013H P1013L P1021L P1021T P1372T Q30P

Q98P

Q98R

Q151K Q179K Q237E Q237H Q237P Q359K;T360K‡ Q359R Q372H Q493L Q493R

S50P

S108F S158N S182R S308P S341P S364P S434P S492F S519G S531P S549I

S549N S549R* S557F S589I

S589N S624R S686Y S737F S821G S898R S912L S912L;G1244V‡ S912T S945L*† S955P S977F S977F;R1438W‡ S1045Y S1118F S1159F S1159P S1188L

A155P A234D A234V A238V A309D A349V A357T A455E*† A455V A457T A462P A534E A554E A566D A872E A1006E A1025D A1067P A1067T A1067V A1081V A1087P A1319E A1374D A1466S C225R C491R C590Y C866Y c.1367_1369dupTTG D58H

D58V

D110E D110H D110N D192G D192N D373N D426N D443Y D443Y;G576A;R668C‡ D529G D565G D567N D579G D614G D651H D651N D806G D924N D979A D979V D985H D985Y D993A D993G D993Y D1152A D1152H*† D1270N*

F1052V F1074L F1078S F1099L F1107L G27E

G27R

G126D G178E G178R G194R G194V G213E G213E;R668C‡ G213V G226R G239R G253R G314E G314R G424S G437D G461R G461V G463V G480C G480D G480S G500D G545R G551A G551D* G551R G551S G576A;R668C‡ G576A;S1359Y‡ G622D G622V G628A G628R G85E*† G930E G970D G970S G970V G1047D G1047R G1061R G1069R G1123R G1173S G1237V G1244E G1244R G1247R G1249E G1249R G1265V G1298V G1349D

I1203V I1234L I1234V I1269N I1366N I1366T K162E K464E K464N K522E K522Q K951E K1060T L15P

L15P;L1253F‡ L32P

L88S

L102R;F1016S‡ L137P

L159S

L165S

L167R L206W*† L210P

L293P

L327P

L333F

L333H L346P

L441P

L453S

L467F

L558F

L619S

L633P

L636P

L927P

L967F;L1096R‡ L973F

L1011S L1065R L1077P*† L1227S L1324P L1335P L1388P L1480P M150K M150R M152L M152V M265R M348K M394L M469V M498I M952I M952T M961L M1101K*†

Q552P

Q1012P

Q1209P

Q1291H

Q1291R

Q1313K

Q1352H

R31L

R74Q

R74Q;R297Q‡ R74Q;V201M;D1270N‡ R74W

R74W;D1270N‡ R74W;R1070W;D1270N ‡

R74W;S945L‡ R74W;V201M‡ R74W;V201M;D1270N‡ R74W;V201M;L997F‡ R75L

R75Q;L1065P‡ R75Q;N1088D‡ R75Q;S549N‡ R117C†

R117C;G576A;R668C‡ R117G

R117H*

R117L

R117L;L997F‡ R117P

R248K

R258G

R297Q

R334L

R334Q

R334W

R347H*

R347L

R347P

R352Q

R352W

R516S

R553Q

R555G

R600S

R709Q

R751L

R792G

R792Q

R810G

R851L

R933G

R1048G

R1066C

R1066G

R1066H*†

R1070P

R1070Q

R1070W

R1162Q

S1251N S1255P T338I

T351I

T351S T351S;R851L‡ T388M T465I

T501A T582S T908N T990I

T1036N* T1057R T1086A T1086I T1246I T1299I T1299K V11I

V93D

V201M V232A V232D V317A V322M V392G V456A V456F V520I

V562I;A1006E‡ V562L V591A V603F V920L V920M V1008D V1010D V1153E V1240G V1293G V1293I V1415F W202C W361R W496R W1098C W1282G W1282R Y89C

Y109H Y109N Y122C Y161C Y161D Y161S Y301C Y563N Y913S Y919C

D1270Y D1312G D1377H D1445N E56K

E60K

E92K

E116K E116Q E193K

G149R;G576A;R668C‡ H139L

H139R

H146R

H199Q

H199Y

H609L

H620P

M1137R M1137V M1210K N186K N187K N396Y N418S

R1239S R1283G R1283M R1283S R1438W S13F

S13P

S18I

S18N

Y1014C Y1032C Y1032N Y1073C Y1092H Y1381H

Er zijn mensen met CF met twee zeldzame niet-F508del CFTR-mutaties die niet vermeld worden in Tabel 6. Deze mensen kunnen reageren op behandeling, mits zij geen twee klasse I-mutaties (nulmutaties) hebben (mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) (zie rubriek 4.1). In deze gevallen kan Kaftrio overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht.

De individuele diagnose CF moet worden gebaseerd op diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling, omdat bij patiënten met hetzelfde genotype aanzienlijke variabiliteit in fenotype bestaat.

⁎ Mutaties ondersteund door klinische gegevens.

† Mutaties ondersteund door praktijkgegevens van ≥ 5 patiënten.

‡ Complexe/samengestelde mutaties waarbij een enkel allel van het CFTR-gen meerdere mutaties heeft; deze bestaan onafhankelijk van de aanwezigheid van mutaties op het andere allel.

Niet-geannoteerde mutaties zijn opgenomen op basis van de assay in FRT-cellen waarbij een positieve respons wijst op een klinische respons.

Farmacodynamische effecten

Ivacaftor als monotherapie

Bij onderzoeken 770-102 en 770-103 bij patiënten met de G551D-mutatie in één allel van het CFTR-gen, leidde ivacaftor tot snelle (15 dagen), aanzienlijke (de gemiddelde verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was respectievelijk -48 mmol/l [95%-BI: -51; -45] en -54 mmol/l [95%-BI: -62; -47]) en voortdurende (tot en met 48 weken) verminderingen van de zweetchlorideconcentratie.

In deel 1 van onderzoek 770-111 bij patiënten met een niet-G551D-‘gating’-mutatie in het CFTR-gen veroorzaakte de behandeling met ivacaftor een snelle (15 dagen) en aanzienlijke gemiddelde verandering in zweetchloride van -49 mmol/l (95%-BI: -57; -41) vanaf de uitgangssituatie tot en met 8 weken behandeling. Bij patiënten met de G970R-CFTR-mutatie bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in zweetchloride in week 8 echter -6,25 (6,55) mmol/l. In deel 2 van het onderzoek werden resultaten waargenomen die vergelijkbaar waren met deel 1. Tijdens het follow-upbezoek op week 4 (4 weken na de laatste toediening van ivacaftor) benaderden de gemiddelde zweetchlorideconcentraties in elke groep de concentraties die gemeten werden vóór aanvang van de behandeling.

In onderzoek 770-110 bij patiënten van 6 jaar of ouder met CF die een R117H-mutatie in het CFTR-gen hadden, bedroeg het behandelingsverschil voor de gemiddelde verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met 24 weken behandeling -24 mmol/l (95%-BI: -28; -20). In subgroepanalyses naar leeftijd was het behandelingsverschil -21,87 mmol/l (95%-BI: -26,46; -17,28) bij patiënten van 18 jaar of ouder, en -27,63 mmol/l (95%-BI: -37,16; -18,10) bij patiënten in de leeftijd van 6 tot 11 jaar. Twee patiënten in de leeftijd van 12 tot 17 jaar werden in dit onderzoek opgenomen.

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor

In onderzoek 661-106 (patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie) was het behandelingsverschil voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 tussen ivacaftor in combinatie met tezacaftor/ivacaftor en placebo -10,1 mmol/l (95%-BI: -11,4; -8,8).

In onderzoek 661-108 (patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie hadden die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit) was het behandelingsverschil voor gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 tussen tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor en placebo -9,5 mmol/l (95%-BI: -11,7; -7,3), en tussen ivacaftor en placebo -4,5 mmol/l (95%-BI: -6,7; -2,3).

In onderzoek 661-115 (patiënten van 6 tot 12 jaar die homozygoot of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie hadden die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride tijdens de behandeling vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 in de groep van tezacaftor/ivacaftor -12,3 mmol/l (95%-BI: -15,3; -9,3).

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

In onderzoek 445-102 (patiënten met een F508del-mutatie op één allel en een mutatie op het tweede allel die hetzij geen productie van een CFTR-eiwit hetzij een CFTR-eiwit dat geen chloride transporteert en niet reageert op ivacaftor en tezacaftor/ivacaftor (mutatie met minimale functie) in vitro voorspelt) was het behandelingsverschil van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor ten opzichte van placebo voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 -41,8 mmol/l (95%-BI: -44,4; -39,3).

In onderzoek 445-103 (patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie) was het behandelingsverschil van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor ten opzichte van tezacaftor/ivacaftor voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 -45,1 mmol/l (95%-BI: -50,1; -40,1).

In onderzoek 445-104 (patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie op het tweede allel met een 'gating'-defect of residuele CFTR-activiteit) was het behandelingsverschil van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor ten opzichte van de controlegroep (groep met ivacaftor als monotherapie of groep met tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor) voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 -23,1 mmol/l (95%-BI: -26,1; -20,1).

In onderzoek 445-106 (patiënten van 6 tot 12 jaar die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie (n=62) tot en met week 24 (n=60) -60,9 mmol/l (95%-BI: -63,7; -58,2)*. De gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 12 (n=59) was -58,6 mmol/l (95%-BI: -61,1; -56,1). * Niet alle deelnemers die zijn opgenomen in de analyses hadden beschikbare gegevens voor alle controlebezoeken, met name vanaf week 16. Het vermogen om gegevens te verzamelen in week 24 werd belemmerd door de COVID-19-pandemie. De gegevens van week 12 waren minder geïmpacteerd door de pandemie.

In onderzoek 445-116 (patiënten van 6 tot 12 jaar die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) was het behandelingsverschil voor de groep met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor in combinatie met ivacaftor ten opzichte van placebo voor de absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 -51,2 mmol/l (95%-BI: -55,3; -47,1).

In onderzoek 445-124 (patiënten van 6 jaar en ouder met een kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24, vergeleken met placebo, -28,3 mmol/l (95%-BI: -32,1; -24,5 mmol/l; P < 0,0001).

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Ivacaftor als monotherapie

Onderzoek 770-102 en 770-103: onderzoeken bij patiënten met CF die G551D-‘gating’-mutaties hebben

De werkzaamheid van ivacaftor is geëvalueerd in twee gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken in meerdere centra met klinisch stabiele patiënten met CF die de G551D-mutatie in het CFTR-gen op ten minste één allel hadden en bij wie FEV1 ≥ 40% was voorspeld.

Patiënten in beide onderzoeken werden 1:1 gerandomiseerd om gedurende 48 weken hetzij 150 mg ivacaftor hetzij placebo om de 12 uur met vetbevattend voedsel te ontvangen als aanvulling op hun voorgeschreven behandelingen voor CF (bijv. tobramycine, dornase alfa). Het gebruik van inhalatietherapie met hypertone natriumchloride was niet toegestaan.

In onderzoek 770-102 werden 161 patiënten van 12 jaar of ouder geëvalueerd; 122 (75,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. Bij aanvang van het onderzoek gebruikten patiënten in de placebogroep sommige geneesmiddelen in een hogere frequentie dan de ivacaftorgroep. Deze geneesmiddelen omvatten dornase alfa (73,1% versus 65,1%), salbutamol (53,8% versus 42,2%), tobramycine (44,9% versus 33,7%) en salmeterol/fluticason (41,0% versus 27,7%). In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 63,6% (bereik: 31,6% tot 98,2%) en de gemiddelde leeftijd was 26 jaar (bereik: 12 tot 53 jaar).

In onderzoek 770-103 werden 52 patiënten geëvalueerd die tijdens de screening 6 tot 11 jaar waren; gemiddeld (SD) lichaamsgewicht was 30,9 (8,63) kg; 42 (80,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 84,2% (bereik: 44,0% tot 133,8%) en de gemiddelde leeftijd was 9 jaar (bereik: 6 tot 12 jaar); 8 (30,8%) patiënten in de placebogroep en 4 (15,4%) patiënten in de ivacaftorgroep hadden een FEV1 minder dan 70% voorspeld in de uitgangssituatie.

Het primaire werkzaamheidseindpunt in beide onderzoeken was de gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in procent voorspelde FEV1 tot en met 24 weken behandeling.

Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was 10,6 procentpunten (8,6; 12,6) in onderzoek 770-102 en 12,5 procentpunten (6,6; 18,3) in onderzoek 770-103. Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde relatieve verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was 17,1% (13,9; 20,2) in onderzoek 770-102 en 15,8% (8,4; 23,2) in onderzoek 770-103. De gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in FEV1 (l) was 0,37 l bij de ivacaftorgroep en 0,01 l bij de placebogroep in onderzoek 770-102 en 0,30 l in de ivacaftorgroep en 0,07 l in de placebogroep in onderzoek 770-103. In beide onderzoeken waren verbeteringen in FEV1 snel in aanvang (dag 15) en duurzaam tot en met 48 weken.

Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 bij patiënten van 12 tot 17 jaar in onderzoek 770-102 was 11,9 procentpunten (5,9; 17,9). Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 bij patiënten met voorspelde FEV1 hoger dan 90% in de uitgangssituatie in onderzoek 770-103 was 6,9 procentpunten (-3,8; 17,6).

De resultaten voor klinisch relevante secundaire eindpunten worden getoond in Tabel 7.

Tabel 7: Effect van ivacaftor op andere werkzaamheidseindpunten in onderzoeken 770-102 en 770-103

Onderzoek 770-102Onderzoek 770-103
Eindpunt

Behandelings-

verschila (95%-BI)

Behandelings-

verschila (95%-BI)

P-waardeP-waarde
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in CFQ-Rb-respiratoire domeinscore (punten)c
Tot en met week 24

8,1

(4,7; 11,4)

< 0,0001

6,1

(-1,4; 13,5)

0,1092
Tot en met week 48

8,6

(5,3; 11,9)

< 0,0001

5,1

(-1,6; 11,8)

0,1354
Relatief risico van pulmonale exacerbatie
Tot en met week 240,40d0,0016NANA
Tot en met week 480,46d0,0012NANA
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in lichaamsgewicht (kg)
In week 24

2,8

(1,8; 3,7)

< 0,0001

1,9

(0,9; 2,9)

0,0004
In week 48

2,7

(1,3; 4,1)

0,0001

2,8

(1,3; 4,2)

0,0002
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in BMI (kg/m²)
In week 24

0,94

(0,62; 1,26)

< 0,0001

0,81

(0,34; 1,28)

0,0008
In week 48

0,93

(0,48; 1,38)

< 0,0001

1,09

(0,51; 1,67)

0,0003
Gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie in z-scores
Gewicht naar leeftijd z-score in week 48e

0,33

(0,04; 0,62)

0,0260

0,39

(0,24; 0,53)

< 0,0001
BMI naar leeftijd z-score in week 48e

0,33

(0,002; 0,65)

0,0490

0,45

(0,26; 0,65)

< 0,0001

BI: betrouwbaarheidsinterval; NA: niet geanalyseerd vanwege lage incidentie van voorvallen a Behandelingsverschil = effect van ivacaftor - effect van placebo.

b CFQ-R: Herziene cystische fibrose vragenlijst is een ziekte-specifieke maat voor de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven voor CF.

c Gegevens uit onderzoek 770-102 werden samengevoegd uit CFQ-R voor volwassenen/adolescenten en

CFQ-R voor kinderen van 12 tot 13 jaar; gegevens uit onderzoek 770-103 werden verkregen uit CFQ-R voor kinderen van 6 tot 11 jaar.

d Hazardratio voor tijd tot eerste pulmonale exacerbatie.

e Bij proefpersonen jonger dan 20 jaar (CDC-groeitabellen).

Onderzoek 770-111: onderzoek bij CF-patiënten met niet-G551D-‘gating’-mutaties

Onderzoek 770-111 was een uit twee delen bestaand, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd cross-over fase 3-onderzoek (deel 1) gevolgd door een open-label extensieperiode van 16 weken (deel 2) ter beoordeling van de werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor bij CF-patiënten van 6 jaar en ouder met een G970R- of niet-G551D-‘gating’-mutatie in het CFTR-gen (G178R, S549N, S549R, G551S, G1244E, S1251N, S1255P of G1349D).

In deel 1 werden de patiënten in een verhouding van 1:1 gerandomiseerd naar ofwel 150 mg ivacaftor ofwel placebo om de 12 uur toegediend met vetbevattend voedsel gedurende 8 weken naast hun voorgeschreven CF-behandelingen en gevolgd door de andere behandeling gedurende een tweede periode van 8 weken na een wash-outperiode van 4 tot 8 weken. Het gebruik van inhalatietherapie met hypertone fysiologische zoutoplossing was niet toegestaan. In deel 2 kregen alle patiënten ivacaftor zoals aangeduid in deel 1 gedurende 16 bijkomende weken. De duur van de voortgezette behandeling met ivacaftor bedroeg 24 weken voor de patiënten die in deel 1 gerandomiseerd waren naar de behandelingsvolgorde placebo/ivacaftor en 16 weken voor de patiënten die in deel 1 gerandomiseerd waren naar de behandelingsvolgorde ivacaftor/placebo.

Negenendertig patiënten (gemiddelde leeftijd 23 jaar) met een voorspelde FEV1 van ≥ 40% in de uitgangssituatie (gemiddelde voorspelde FEV1 78% [tussen 43% en 119%]) werden in het onderzoek opgenomen. Tweeënzestig procent (24/39) van hen was drager van de F508del-CFTR-mutatie in het tweede allel. In totaal zetten 36 patiënten de behandeling voort in deel 2 (18 per behandelingsvolgorde).

In deel 1 van onderzoek 770-111 was bij de patiënten die met placebo werden behandeld de gemiddelde procent voorspelde FEV1 in de uitgangssituatie 79,3%, terwijl deze waarde 76,4% bedroeg bij de patiënten die met ivacaftor werden behandeld. De gemiddelde algemene waarde na de uitgangssituatie was respectievelijk 76,0% en 83,7%. De gemiddelde absolute verandering in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 7,5% in de ivacaftorperiode en -3,2% in de placeboperiode. Het waargenomen behandelingsverschil (95%-BI) tussen ivacaftor en placebo was 10,7% (7,3; 14,1) (P< 0,0001).

Tabel 8 toont het effect van ivacaftor in de algemene populatie van onderzoek 770-111 (inclusief de secundaire eindpunten absolute verandering in BMI na 8 weken behandeling en absolute verandering in respiratoire domeinscore van de CFQ-R na 8 weken behandeling) en per afzonderlijke mutatie (absolute verandering in zweetchloride en in procent voorspelde FEV1 in week 8). Op basis van klinische (procent voorspelde FEV1) en farmacodynamische (zweetchloride) responsen op ivacaftor kon de werkzaamheid niet worden vastgesteld bij patiënten met de G970R-mutatie.

Tabel 8: Effect van ivacaftor voor werkzaamheidsvariabelen in de algemene populatie en voor specifieke CFTR-mutaties

Absolute verandering in procent voorspelde FEV1BMI (kg/m2)CFQ-R respiratoire domeinscore (punten)
Tot en met week 8In week 8Tot en met week 8

Alle patiënten (N=39)

Resultaten weergegeven als gemiddelde (95%-BI) verandering vanaf de uitgangssituatie bij patiënten behandeld met ivacaftor t.o.v. patiënten behandeld met placebo:

10,7 (7,3; 14,1)0,66 (0,34; 0,99)9,6 (4,5; 14,7)

Patiënten per mutatietype (n)

Resultaten weergegeven als gemiddelde (minimum, maximum) verandering vanaf de uitgangssituatie bij patiënten behandeld met ivacaftor in week 8*:

Mutatie (n)Absolute verandering in zweetchloride (mmol/l)Absolute verandering in procent voorspelde FEV1 (procentpunten)
In week 8In week 8
G1244E (5) G1349D (2) G178R (5) G551S (2) G970R# (4) S1251N (8) S1255P (2) S549N (6) S549R (4)

-55 (-75; -34) -80 (-82; -79) -53 (-65; -35)

-68†

-6 (-16; -2) -54 (-84; -7) -78 (-82; -74) -74 (-93; -53) -61†† (-71; -54)

8 (-1; 18) 20 (3; 36) 8 (-1; 18)

3†

3 (-1; 5) 9 (-20; 21) 3 (-1; 8) 11 (-2; 20) 5 (-3; 13)

* Er werden geen statistische tests uitgevoerd vanwege het kleine aantal patiënten per mutatie. † Geeft de resultaten weer van de enige patiënt met de G551S-mutatie met gegevens van het meetpunt na

8 weken.

†† n=3 voor de analyse van absolute verandering in zweetchloride.

# Veroorzaakt een splicing defect, waardoor er weinig tot geen CFTR-eiwit op het celoppervlak aanwezig is.

In deel 2 van onderzoek 770-111 bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 na 16 weken (patiënten gerandomiseerd naar de behandelingsvolgorde ivacaftor/placebo in deel 1) voortgezette behandeling met ivacaftor 10,4% (13,2%). Tijdens het follow-upbezoek, 4 weken na toediening van de laatste dosis ivacaftor, bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 van deel 2, week 16 -5,9% (9,4%). Voor de patiënten die in deel 1 naar de behandelingsvolgorde placebo/ivacaftor gerandomiseerd waren, werd een verdere gemiddelde (SD) verandering van 3,3% (9,3%) in procent voorspelde FEV1 vastgesteld na de bijkomende 16 weken behandeling met ivacaftor. Tijdens het follow-upbezoek, 4 weken na toediening van de laatste dosis ivacaftor, bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 van deel 2, week 16 -7,4% (5,5%).

Onderzoek 770-104: onderzoek bij patiënten met CF met de F508del-mutatie in het CFTR-gen

Onderzoek 770-104 (deel A) was een 16 weken durend, 4:1 gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd, parallelgroep fase 2-onderzoek van ivacaftor (150 mg om de 12 uur) bij 140 patiënten met CF van 12 jaar en ouder die homozygoot waren voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen en bij wie FEV1 ≥ 40% was voorspeld.

De gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 16 in procent voorspelde FEV1 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 1,5 procentpunten in de ivacaftorgroep en -0,2 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 1,7 procentpunten (95%-BI: -0,6; 4,1); dit verschil was niet statistisch significant (P=0,15).

Onderzoek 770-105: open-label verlengd onderzoek

In onderzoek 770-105 werden patiënten die de behandeling in onderzoeken 770-102 en 770-103 met placebo hadden voltooid, overgeschakeld op ivacaftor, terwijl patiënten die met ivacaftor werden behandeld dit bleven toegediend krijgen gedurende ten minste 96 weken, d.w.z. de duur van de behandeling met ivacaftor was dus ten minste 96 weken voor patiënten in de placebo/ivacaftorgroep en ten minste 144 weken voor patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep.

Honderdvierenveertig (144) patiënten uit onderzoek 770-102 werden ingeschreven in onderzoek 770-105, waarvan 67 in de placebo/ivacaftorgroep en 77 in de ivacaftor/ivacaftorgroep. Achtenveertig (48) patiënten uit onderzoek 770-103 werden ingeschreven in onderzoek 770-105, waarvan 22 in de placebo/ivacaftorgroep en 26 in de ivacaftor/ivacaftorgroep.

Tabel 9 toont de resultaten van de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 voor beide patiëntengroepen. Voor de patiënten in de placebo/ivacaftorgroep is de waarde in de uitgangssituatie voor het procent voorspelde FEV1 die van onderzoek 770-105, terwijl de waarde in de uitgangssituatie voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep die van onderzoeken 770-102 en 770-103 is.

Tabel 9: Effect van ivacaftor op het procent voorspelde FEV1 in onderzoek 770-105

Oorspronkelijk onderzoek en

behandelingsgroep

Duur van de ivacaftorbehandeling

(weken)

Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in procent voorspelde

FEV1 (procentpunten)

NGemiddelde (SD)
Onderzoek 770-102
Ivacaftor48*779,4 (8,3)
144729,4 (10,8)
Placebo0*67-1,2 (7,8)†
96559,5 (11,2)
Onderzoek 770-103
Ivacaftor48*2610,2 (15,7)
1442510,3 (12,4)
Placebo0*22-0,6 (10,1)†
962110,5 (11,5)

* Behandeling tijdens een geblindeerd, gecontroleerd fase 3-onderzoek van 48 weken. † Verandering ten opzichte van de waarde in de uitgangssituatie van het vorige onderzoek na 48 weken placebobehandeling.

Bij vergelijking van de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 met de waarde in de uitgangssituatie in onderzoek 770-105 was de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 0,0% (9,05) voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep (n=72) die uit onderzoek 770-102 kwamen en 0,6% (9,1) voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep (n=25) die uit onderzoek 770-103 kwamen. Dit toont aan dat de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep de verbetering in procent voorspelde FEV1 die in week 48 van het initiële onderzoek (dag 0 tot en met week 48) werd vastgesteld, bleven behouden tot en met week 144. Er waren geen bijkomende verbeteringen in onderzoek 770-105 (week 48 tot en met week 144).

Voor de patiënten in de placebo/ivacaftorgroep van onderzoek 770-102 was het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis hoger in het initiële onderzoek wanneer de patiënten een placebo kregen (1,34 gevallen/jaar) dan tijdens onderzoek 770-105 wanneer de patiënten overschakelden op ivacaftor (0,48 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48, en 0,67 gevallen/jaar van week 48 tot week 96). Voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep van onderzoek 770-102 was het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis 0,57 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48 wanneer de patiënten ivacaftor kregen. Wanneer zij in onderzoek 770-105 kwamen, bedroeg het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis 0,91 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48 en 0,77 gevallen/jaar van week 48 tot week 96.

Voor de patiënten die uit onderzoek 770-103 kwamen, was het aantal gevallen over het algemeen laag.

Onderzoek 770-110: onderzoek bij patiënten met CF met een R117H-mutatie in het CFTR-gen

Onderzoek 770-110 evalueerde 69 patiënten van 6 jaar of ouder; 53 (76,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. De bevestigde R117H–poly-T-variant was 5T bij 38 patiënten en 7T bij 16 patiënten. In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 73% (bereik: 32,5% tot 105,5%) en was de gemiddelde leeftijd 31 jaar (bereik: 6 tot 68 jaar). De gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in procent voorspelde FEV1 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 2,57 procentpunten in de ivacaftorgroep en 0,46 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 2,1 procentpunten (95%-BI: -1,1; 5,4).

Er werd een vooraf geplande subgroepanalyse uitgevoerd bij patiënten van 18 jaar en ouder (26 patiënten op placebo en 24 patiënten op ivacaftor). Behandeling met ivacaftor resulteerde in een gemiddelde absolute verandering in procent voorspelde FEV1 tot en met week 24 van 4,5 procentpunten in de ivacaftorgroep versus -0,46 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 5,0 procentpunten (95%-BI: 1,1; 8,8).

In een subgroepanalyse bij patiënten met een bevestigde genetische variant R117H-5T, was het verschil in de gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in procent voorspelde FEV1 tussen ivacaftor en placebo 5,3% (95%-BI: 1,3; 9,3). Bij patiënten met een bevestigde genetische variant R117H-7T was het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo 0,2% (95%-BI: -8,1; 8,5).

Voor secundaire werkzaamheidsvariabelen werden geen behandelingsverschillen voor ivacaftor versus placebo waargenomen voor absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in BMI in week 24 of voor tijd tot eerste pulmonale exacerbatie. Er werden behandelingsverschillen waargenomen voor absolute verandering in de score voor CFQ-R respiratoir domein tot en met week 24 (het verschil in behandeling van ivacaftor versus placebo was 8,4 punten [95%-BI: 2,2; 14,6]) en voor de gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie in zweetchloride (zie Farmacodynamische effecten).

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor of met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor bij patiënten met CF van 12 jaar en ouder werd beoordeeld in twee klinische onderzoeken; een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek bij 504 patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie (onderzoek 661-106); en een 8 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd en ivacaftor-gecontroleerd cross-overonderzoek met 2 perioden en 3 behandelingen bij 244 patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie hadden die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit (onderzoek 661-108). De veiligheid en werkzaamheid op lange termijn van het combinatieschema werden ook beoordeeld in beide patiëntenpopulaties in een 96 weken durend, open-label, rollover-, verlengd onderzoek op lange termijn (onderzoek 661-110). Zie de Samenvatting van de productkenmerken van tezacaftor/ivacaftor voor aanvullende gegevens.

De werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor in een combinatieschema met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor-tabletten bij patiënten van 12 jaar en ouder zijn aangetoond in drie gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde (patiënten waren heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie op het tweede allel, n=403) fase 3-onderzoeken met een actieve controle (patiënten waren homozygoot voor de F508del-mutatie, n=107, of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met 'gating'- of residuele CFTR-activiteit op het tweede allel, n=258) met een duur van respectievelijk 24 (onderzoek 445-102), 4 (onderzoek 445-103) en 8 weken (onderzoek 445-104). De patiënten in alle onderzoeken kwamen in aanmerking voor deelname aan langdurige, open-label, rollover, verlengde onderzoeken (onderzoek 445-105 of onderzoek 445-110).

De werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor in een combinatieschema met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor-tabletten bij patiënten van 6 jaar en ouder met niet-F508del CFTR-mutaties die reageren op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor zijn aangetoond in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (n = 307) en een observationeel, retrospectief onderzoek (CFD-106; n = 422) met klinische praktijkuitkomsten.

Zie de Samenvatting van de productkenmerken van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor voor aanvullende gegevens.

Pediatrische patiënten

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor

De werkzaamheid en veiligheid bij patiënten van 6 tot 12 jaar (gemiddelde leeftijd 8,6 jaar) werden beoordeeld in een 8 weken durend, dubbelblind, fase 3-onderzoek (onderzoek 661-115) bij 67 patiënten die in een verhouding van 4:1 gerandomiseerd werden naar ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor of naar een blinderingsgroep. Tweeënveertig patiënten waren homozygoot voor de F508del-mutatie (F/F) en 12 waren heterozygoot voor de F508del-mutatie en een tweede mutatie die gepaard ging met residuele CFTR-activiteit (F/RF). De patiënten kwamen in aanmerking voor deelname aan een 96 weken durend, open-label rollover-onderzoek (deel A van onderzoek 661-116). Zie de Samenvatting van de productkenmerken van tezacaftor/ivacaftor voor aanvullende gegevens.

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De farmacokinetiek en veiligheid bij patiënten van 6 tot 12 jaar (n=66) en bij diegenen van 2 tot 6 jaar (n=75) die ten minste één F508del-mutatie hebben, werden beoordeeld in twee 24 weken durende, open-label onderzoeken (onderzoek 445-106 en onderzoek 445-116). Zie de Samenvatting van de productkenmerken van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor voor aanvullende gegevens.

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Kalydeco in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met cystische fibrose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetiek van ivacaftor komt overeen bij gezonde volwassen vrijwilligers en patiënten met CF.

Na orale toediening van een enkele dosis van 150 mg aan gezonde vrijwilligers in gevoede toestand, waren de gemiddelde waarden (±SD) voor AUC en Cmax respectievelijk 10,60 (5,26) µg∙uur/ml en 0,768 (0,233) µg/ml. Na dosering om de 12 uur werden steady-state plasmaconcentraties van ivacaftor bereikt bij dag 3 tot 5, met een accumulatieratio variërend van 2,2 tot 2,9.

Absorptie

Na toediening van meerdere orale doses ivacaftor, nam de blootstelling aan ivacaftor over het algemeen met de dosis toe vanaf 25 mg om de 12 uur tot 450 mg om de 12 uur. Na toediening met vetbevattend voedsel nam de blootstelling aan ivacaftor ongeveer 2,5 tot 4 keer toe. Bij gelijktijdige toediening met tezacaftor en elexacaftor was de toename van de AUC vergelijkbaar (respectievelijk ongeveer 3 keer en 2,5 tot 4 keer hoger). Daarom dient ivacaftor, toegediend als monotherapie of in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, met vetbevattend voedsel te worden toegediend. De mediane (bereik) tmax is ongeveer 4,0 (3,0; 6,0) uur bij inname in gevoede toestand.

Ivacaftor granulaat (2 × 75 mg sachets) had een biologische beschikbaarheid die vergelijkbaar was met de tablet van 150 mg toegediend met vetbevattend voedsel aan gezonde volwassen proefpersonen. Het geometrisch kleinste kwadratengemiddelde (90% BI) voor het granulaat vergeleken met de tabletten bedroeg 0,951 (0,839; 1,08) voor de AUC0-∞ en 0,918 (0,750; 1,12) voor de Cmax. Het effect van voedsel op de absorptie van ivacaftor is vergelijkbaar voor beide formuleringen, d.w.z. tabletten en granulaat.

Distributie

Ivacaftor wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasmaproteïnen, voornamelijk aan alfa 1-zuurglycoproteïne en albumine. Ivacaftor bindt niet aan humane rode bloedcellen. Na orale toediening van ivacaftor 150 mg om de 12 uur gedurende 7 dagen aan gezonde vrijwilligers in gevoede toestand, was het gemiddelde (±SD) schijnbare distributievolume 353 l (122).

Biotransformatie

Ivacaftor wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro- en in-vivo-gegevens geven aan dat ivacaftor hoofdzakelijk door CYP3A wordt gemetaboliseerd. M1 en M6 zijn de twee belangrijkste metabolieten van ivacaftor bij de mens. M1 heeft ongeveer een zesde van de sterkte van ivacaftor en wordt gezien als farmacologisch actief. M6 heeft minder dan een vijftigste van de sterkte van ivacaftor en wordt niet gezien als farmacologisch actief.

Het effect van het CYP3A4*22 heterozygote genotype op de blootstelling aan ivacaftor, tezacaftor en elexacaftor komt overeen met het effect van gelijktijdige toediening van een zwakke CYP3A4-remmer, hetgeen niet klinisch relevant is. Een dosisaanpassing van ivacaftor, tezacaftor of elexacaftor wordt niet nodig geacht. Bij patiënten met een CYP3A4*22 homozygoot genotype is het effect naar verwachting sterker. Voor deze patiënten zijn er echter geen gegevens beschikbaar.

Eliminatie

Na orale toediening aan gezonde vrijwilligers werd het grootste deel van ivacaftor (87,8%) geëlimineerd in de feces na metabole omzetting. De belangrijkste metabolieten M1 en M6 waren verantwoordelijk voor ongeveer 65% van de totale dosis die wordt geëlimineerd, met 22% als M1 en 43% als M6. Er was verwaarloosbare uitscheiding van ivacaftor via de urine als onveranderde stamverbinding. De schijnbare terminale halfwaardetijd was ongeveer 12 uur na een enkele dosis in gevoede toestand. De schijnbare klaring (CL/F) van ivacaftor was vergelijkbaar voor gezonde proefpersonen en patiënten met CF. De gemiddelde (±SD) CL/F voor een enkele dosis van 150 mg was 17,3 (8,4) l/uur bij gezonde proefpersonen.

Lineariteit/non-lineariteit

De farmacokinetiek van ivacaftor is over het algemeen lineair met betrekking tot tijd of dosisbereik van 25 mg tot 250 mg.

Speciale populaties

Leverfunctiestoornis

Na een enkele dosis van 150 mg ivacaftor hadden volwassen proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7 tot 9) een soortgelijke Cmax van ivacaftor (gemiddelde [± SD] van 0,735 [0,331] µg/ml), maar een ongeveer dubbele verhoging van de AUC0-∞ van ivacaftor (gemiddelde [± SD] van 16,80 [6,14] µg∙u/ml) in vergelijking met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken. Simulaties voor het voorspellen van de blootstelling aan ivacaftor bij steady-state toonden aan dat door het verlagen van de dosis van 150 mg om de 12 uur tot 150 mg eenmaal daags, volwassenen met een matige leverfunctiestoornis vergelijkbare steady-state Cmin-waarden zouden hebben als die, die worden verkregen met een dosis van 150 mg om de 12 uur bij volwassenen zonder leverfunctiestoornis.

Bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7 tot 9) steeg de AUC van ivacaftor met ongeveer 50% na meervoudige doses tezacaftor en ivacaftor of ivacaftor, tezacaftor en elexacaftor gedurende 10 dagen.

De invloed van een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C, score 10 tot 15) op de farmacokinetiek van ivacaftor is niet onderzocht. De grootte van de verhoging van de blootstelling bij deze patiënten is niet bekend, maar is naar verwachting hoger dan de blootstelling die is waargenomen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis.

Voor aanwijzingen betreffende correct gebruik en dosisaanpassingen, zie Tabel 3 in rubriek 4.2.

Nierfunctiestoornis

Er zijn geen farmacokinetische onderzoeken uitgevoerd met ivacaftor bij patiënten met een nierfunctiestoornis. In een farmacokinetisch onderzoek bij de mens met ivacaftor monotherapie, was er minimale eliminatie van ivacaftor en de metabolieten ervan in de urine (slechts 6,6% van de totale radioactiviteit werd teruggevonden in de urine). Er was een verwaarloosbare uitscheiding van ivacaftor in de urine als onveranderde stamverbinding (minder dan 0,01% na een enkele orale dosis van 500 mg).

Er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen in geval van een lichte of matige nierfunctiestoornis. Voorzichtigheid is geboden bij het toedienen van ivacaftor aan patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring minder dan of gelijk aan 30 ml/min) of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 4.4).

Ras

Ras had geen klinisch betekenisvol effect op de farmacokinetiek van ivacaftor bij blanke (n=379) en niet-blanke (n=29) patiënten op basis van een populatie-farmacokinetische analyse.

Geslacht

De farmacokinetische parameters van ivacaftor zijn vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.

Ouderen

In klinisch onderzoek naar ivacaftor waren onvoldoende patiënten opgenomen van 65 jaar en ouder om te bepalen of farmacokinetische parameters wel of niet vergelijkbaar zijn met die bij jongere volwassenen.

De farmacokinetische parameters van ivacaftor in combinatie met tezacaftor bij oudere patiënten (65 – 72 jaar) zijn vergelijkbaar met die bij jongere volwassenen.

Pediatrische patiënten

De voorspelde blootstelling aan ivacaftor op basis van waargenomen ivacaftorconcentraties in fase 2- en fase 3-onderzoeken als bepaald met behulp van compartimentele analyse wordt weergegeven naar leeftijdsgroep in Tabel 10.

Tabel 10: Gemiddelde (SD) blootstelling aan ivacaftor per leeftijdsgroep

LeeftijdsgroepDosisCmin, ss (µg/ml)AUC0-12u, ss (µg∙u/ml)
1 maand tot 2 maanden (≥ 3 kg)⁎13,4 mg om de 24 u0,300 (0,221)†5,84 (2,98)†
2 maanden tot 4 maanden (≥ 3 kg)⁎13,4 mg om de 12 u0,406 (0,266)†6,45 (3,43)†
4 maanden tot 6 maanden (≥ 5 kg)⁎25 mg om de 12 u0,371 (0,183)6,48 (2,52)
6 tot 12 maanden (≥ 5 kg tot < 7 kg)‡25 mg om de 12 u0,3365,41
6 tot 12 maanden (7 kg tot < 14 kg)50 mg om de 12 u0,508 (0,252)9,14 (4,20)
12 tot 24 maanden (7 kg tot < 14 kg)50 mg om de 12 u0,440 (0,212)9,05 (3,05)
12 tot 24 maanden (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,451 (0,125)9,60 (1,80)
2- tot en met 5-jarigen (< 14 kg)50 mg om de 12 u0,577 (0,317)10,50 (4,26)
2- tot en met 5-jarigen (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,629 (0,296)11,30 (3,82)
6- tot en met 11-jarigen§ (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,641 (0,329)10,76 (4,47)
6- tot en met 11-jarigen§ (≥ 25 kg)150 mg om de 12 u0,958 (0,546)15,30 (7,34)
12- tot en met 17-jarigen150 mg om de 12 u0,564 (0,242)9,24 (3,42)
Volwassenen (≥ 18 jaar)150 mg om de 12 u0,701 (0,317)10,70 (4,10)

* Patiënten van 1 maand tot 6 maanden hadden een zwangerschapsduur van ≥ 37 weken. † De blootstellingen voor de leeftijd van 1 maand tot 4 maanden zijn voorspellingen op basis van simulaties uit het fysiologisch gebaseerde PK-model met gegevens van de betreffende leeftijdsgroep. ‡ Waarden gebaseerd op gegevens afkomstig van één enkele patiënt; standaardafwijking niet gemeld. § De blootstellingen bij 6- tot en met 11-jarigen zijn voorspellingen op basis van simulaties uit het populatie-PK-model met behulp van gegevens die voor deze leeftijdsgroep werden verkregen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.

Zwangerschap en vruchtbaarheid

Ivacaftor ging gepaard met lichte verlagingen van het zaadblaasjesgewicht, een verlaging van de totale vruchtbaarheidsindex en het aantal zwangerschappen bij vrouwtjes die hadden gepaard met behandelde mannetjes en met significante verlagingen van het aantal corpora lutea en implantatielocaties en vervolgens dalingen in de gemiddelde nestgrootte en het gemiddeld aantal levensvatbare embryo’s per nest bij behandelde vrouwtjes. De ‘No-Observed-Adverse-Effect-Level’ (NOAEL) voor vruchtbaarheidsbevindingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 4 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie wordt toegediend bij volwassen mensen met de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD). Bij drachtige ratten en konijnen werd overdracht van ivacaftor via de placenta waargenomen.

Peri- en postnatale ontwikkeling

Ivacaftor veroorzaakte een daling van de indexen voor overleving en lactatie en een vermindering in het lichaamsgewicht van pups. De NOAEL voor levensvatbaarheid en groei van de nakomelingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 3 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie wordt toegediend bij volwassen mensen met de MRHD.

Onderzoek bij jonge dieren

Bevindingen van cataract werden opgemerkt bij jonge ratten die werden gedoseerd vanaf dag 7 tot en met 35 postnataal bij blootstellingsniveaus van ivacaftor van 0,22 keer de MRHD op basis van systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie werd toegediend. Deze bevinding werd niet opgemerkt bij foetussen afkomstig van rattenvrouwtjes die werden behandeld met ivacaftor op gestatiedag 7 tot 17, bij rattenpups die werden blootgesteld aan ivacaftor via ingestie van melk tot dag 20 postnataal, bij 7 weken oude ratten, noch bij 3,5 tot 5 maanden oude honden die met ivacaftor werden behandeld. De mogelijke relevantie van deze bevindingen bij de mens is niet bekend.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern

Microkristallijne cellulose

Lactosemonohydraat

Hypromelloseacetaatsuccinaat

Croscarmellosenatrium

Natriumlaurilsulfaat (E487)

Colloïdaal, watervrij siliciumdioxide

Magnesiumstearaat

Filmomhulling tablet

Polyvinylalcohol

Titaandioxide (E171)

Macrogol (PEG 3350)

Talk

Indigokarmijn-aluminiumpigment (E132)

Carnaubawas

Drukinkt

Schellak

Zwart ijzeroxide (E172)

Propyleenglycol (E1520)

Geconcentreerde ammoniakoplossing

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Thermovorm (polychloortrifluorethyleen [PCTFE]/folie) blisterverpakking of een fles van polyethyleen met hoge dichtheid (HDPE) met een kindveilige sluiting van polypropyleen, met folie gevoerde inductie-afdichting en moleculaire zeef als droogmiddel.

Kalydeco 75 mg filmomhulde tabletten

De volgende verpakkingsgrootten zijn verkrijgbaar:

  • Blisterkaartverpakking met 28 filmomhulde tabletten

Kalydeco 150 mg filmomhulde tabletten

De volgende verpakkingsgrootten zijn verkrijgbaar:

  • Blisterkaartverpakking met 28 filmomhulde tabletten
  • Blisterverpakking met 56 filmomhulde tabletten
  • Fles met 56 filmomhulde tabletten

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited

Unit 49, Block 5, Northwood Court, Northwood Crescent,

Dublin 9, D09 T665,

Ierland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/12/782/001

EU/1/12/782/002

EU/1/12/782/005

EU/1/12/782/007

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 23 juli 2012

Datum van laatste verlenging: 29 april 2022

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Kalydeco 13,4 mg granulaat in sachet Kalydeco 25 mg granulaat in sachet Kalydeco 50 mg granulaat in sachet Kalydeco 59,5 mg granulaat in sachet Kalydeco 75 mg granulaat in sachet

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Kalydeco 13,4 mg granulaat in sachet Kalydeco 25 mg granulaat in sachet Kalydeco 50 mg granulaat in sachet Kalydeco 59,5 mg granulaat in sachet Kalydeco 75 mg granulaat in sachet

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Kalydeco 13,4 mg granulaat in sachet

Elk sachet bevat 13,4 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elk sachet bevat 19,7 mg lactosemonohydraat.

Kalydeco 25 mg granulaat in sachet

Elk sachet bevat 25 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elk sachet bevat 36,6 mg lactosemonohydraat.

Kalydeco 50 mg granulaat in sachet

Elk sachet bevat 50 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elk sachet bevat 73,2 mg lactosemonohydraat.

Kalydeco 59,5 mg granulaat in sachet

Elk sachet bevat 59,5 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elk sachet bevat 87,3 mg lactosemonohydraat.

Kalydeco 75 mg granulaat in sachet

Elk sachet bevat 75 mg ivacaftor.

Hulpstof met bekend effect

Elk sachet bevat 109,8 mg lactosemonohydraat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Granulaat in sachet (granulaat)

Wit tot gebroken wit granulaat, ongeveer 2 mm in diameter.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Kalydeco-granulaat is geïndiceerd:

  • Als monotherapie voor behandeling van zuigelingen van ten minste 1 maand, peuters en kinderen met een lichaamsgewicht van 3 kg tot 25 kg met cystische fibrose (CF), die een R117H-CFTR-mutatie of één van de volgende ‘gating-’ (klasse-III-)mutaties in het cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR)-gen hebben: G551D, G1244E, G1349D, G178R, G551S, S1251N, S1255P, S549N of S549R (zie rubriek 4.4 en 5.1).
  • In een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor voor de behandeling van cystische fibrose (CF) bij pediatrische patiënten van 2 tot 6 jaar die ten minste één niet-klasse I-mutatie in het CFTR-gen hebben (zie rubriek 4.2 en 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Kalydeco dient uitsluitend te worden voorgeschreven door artsen met ervaring in de behandeling van cystische fibrose. Wanneer het genotype van de patiënt niet bekend is, dient alvorens te beginnen met de behandeling een accurate en gevalideerde genotyperingsmethode te worden uitgevoerd om de aanwezigheid van een geïndiceerde mutatie in ten minste één allel van het CFTR-gen te bevestigen (zie rubriek 4.1). De fase van de poly-T-variant die met de R117H-mutatie wordt geïdentificeerd, dient te worden bepaald conform lokale klinische aanbevelingen.

Kalydeco in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

Er is een beperkt aantal patiënten met mutaties die niet vermeld worden in Tabel 6 en die mogelijk reageren op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (IVA/TEZ/ELX). In die gevallen kan ivacaftor (IVA) in combinatie met IVA/TEZ/ELX overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. Hierbij zijn patiënten met twee klasse I-mutaties (nulmutaties; dit zijn mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) uitgesloten, omdat zij naar verwachting niet zullen reageren op een behandeling met een modulator (zie rubriek 4.1, 4.4 en 5.1).

Dosering

Doseringsadvies wordt weergegeven in Tabel 1.

Tabel 1: Doseringsadvies

LeeftijdGewichtOchtenddosisAvonddosis
Ivacaftor als monotherapie

1 tot

2 maanden

≥ 3 kgEén sachet ivacaftor 13,4 mg granulaatGeen avonddosis

2 tot

4 maanden

≥ 3 kgEén sachet ivacaftor 13,4 mg granulaatEén sachet ivacaftor 13,4 mg granulaat

4 tot

6 maanden

≥ 5 kgEén sachet ivacaftor 25 mg granulaatEén sachet ivacaftor 25 mg granulaat
6 maanden en ouder≥ 5 kg tot < 7 kgEén sachet ivacaftor 25 mg granulaatEén sachet ivacaftor 25 mg granulaat
≥ 7 kg tot < 14 kgEén sachet ivacaftor 50 mg granulaatEén sachet ivacaftor 50 mg granulaat
≥ 14 kg tot < 25 kgEén sachet ivacaftor 75 mg granulaatEén sachet ivacaftor 75 mg granulaat
≥ 25 kgZie de SmPC voor Kalydeco tabletten voor meer informatie
Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
2 jaar tot 6 jaar10 kg tot < 14 kgEén sachet ivacaftor 60 mg/ tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaatEén sachet ivacaftor 59,5 mg granulaat
≥ 14 kgEén sachet ivacaftor 75 mg/ tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaatEén sachet ivacaftor 75 mg granulaat

De ochtend- en de avonddosis moeten met een tussentijd van ongeveer 12 uur en met vetbevattend voedsel worden ingenomen (zie Wijze van toediening).

Vergeten dosis

Als er 6 uur of minder is verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, moet de patiënt worden geadviseerd de vergeten dosis zo snel mogelijk in te nemen en vervolgens de volgende dosis op het gebruikelijke, geplande tijdstip in te nemen. Indien meer dan 6 uur verstreken is sinds het tijdstip waarop de dosis doorgaans wordt ingenomen, moet de patiënt worden geadviseerd om te wachten tot de volgende, geplande dosis.

Patiënten die Kalydeco in een combinatieschema krijgen, moet worden geadviseerd niet meer dan één dosis van elk geneesmiddel op hetzelfde moment in te nemen.

Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers

Bij gelijktijdige toediening met matige of sterke remmers van CYP3A dient de dosis ivacaftor te worden aangepast zoals beschreven in Tabel 2 (zie rubriek 4.4 en 4.5).

Tabel 2: Doseringsadvies voor gelijktijdig gebruik met matige of sterke CYP3A-remmers

Leeftijd/ gewichtMatige CYP3A-remmersSterke CYP3A-remmers
Ivacaftor als monotherapie
1 maand tot 6 maandenGebruik wordt niet aanbevolen.Gebruik wordt niet aanbevolen.
6 maanden en ouder, ≥ 5 kg tot < 7 kg

Eén sachet ivacaftor 25 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén sachet ivacaftor 25 mg granulaat tweemaal per week.

Geen avonddosis ivacaftor.

Leeftijd/ gewichtMatige CYP3A-remmersSterke CYP3A-remmers
6 maanden en ouder, ≥ 7 kg tot < 14 kg

Eén sachet ivacaftor 50 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén sachet ivacaftor 50 mg granulaat tweemaal per week.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 maanden en ouder, ≥ 14 kg tot < 25 kg

Eén sachet ivacaftor 75 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén sachet ivacaftor 75 mg granulaat tweemaal per week.

Geen avonddosis ivacaftor.

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

2 jaar tot 6 jaar,

10 kg tot < 14 kg

Wissel elke dag af:

  • Eén ochtendsachet ivacaftor 60 mg/

    tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat de eerste dag

  • Eén ochtendsachet ivacaftor 59,5 mg

    granulaat de volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén sachet ivacaftor 60 mg/tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

2 jaar tot 6 jaar,

≥ 14 kg

Wissel elke dag af:

  • Eén ochtendsachet ivacaftor 75 mg/

    tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat de eerste dag

  • Eén ochtendsachet ivacaftor 75 mg

    granulaat de volgende dag

Geen avonddosis ivacaftor.

Eén sachet ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen.

Geen avonddosis ivacaftor.

Speciale populaties

Nierfunctiestoornis

Voor patiënten met een lichte tot matige nierfunctiestoornis is geen dosisaanpassing nodig. Het is raadzaam voorzichtig te zijn bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring minder dan of gelijk aan 30 ml/min) of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 en 5.2).

Leverfunctiestoornis

Voor patiënten van 6 maanden en ouder met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A) is geen dosisaanpassing nodig. Behandeling met ivacaftor wordt niet aanbevolen bij patiënten van 1 maand tot jonger dan 6 maanden die enige mate van leverfunctiestoornis hebben.

Bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B) of een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C) dient de dosis ivacaftor te worden aangepast zoals beschreven in Tabel 3 (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2).

Tabel 3: Doseringsadvies voor patiënten met een matige of ernstige leverfunctiestoornis

Leeftijd/ gewichtMatig (Child-Pugh-klasse B)Ernstig (Child-Pugh-klasse C)
Ivacaftor als monotherapie
1 maand tot 6 maandenGebruik wordt niet aanbevolen.Gebruik wordt niet aanbevolen.
6 maanden en ouder, ≥ 5 kg tot < 7 kg

Eén sachet ivacaftor 25 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één sachet ivacaftor 25 mg granulaat om de andere dag in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 maanden en ouder, ≥ 7 kg tot < 14 kg

Eén sachet ivacaftor 50 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één sachet ivacaftor 50 mg granulaat om de andere dag in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

6 maanden en ouder, ≥ 14 kg tot < 25 kg

Eén sachet ivacaftor 75 mg granulaat eenmaal daags.

Geen avonddosis ivacaftor.

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik, één sachet ivacaftor 75 mg granulaat om de andere dag in overeenstemming met klinische respons en verdraagbaarheid.

Geen avonddosis ivacaftor.

Leeftijd/ gewichtMatig (Child-Pugh-klasse B)Ernstig (Child-Pugh-klasse C)
Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

2 jaar tot 6 jaar,

10 kg tot < 14 kg

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik dient de dosis te worden aangepast als volgt:

  • Dag 1-3: één sachet ivacaftor

    60 mg/tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat elke dag

  • Dag 4: geen dosis
  • Dag 5-6: één sachet ivacaftor

    60 mg/tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat elke dag

  • Dag 7: geen dosis

Herhaal het bovenstaande

toedieningsschema elke week.

Geen avonddosis ivacaftor.

Mag niet worden gebruikt.

2 jaar tot 6 jaar,

≥ 14 kg

Gebruik wordt niet aanbevolen, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s.

Bij gebruik dient de dosis te worden aangepast als volgt:

  • Dag 1-3: één sachet ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat elke dag

  • Dag 4: geen dosis
  • Dag 5-6: één sachet ivacaftor

    75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat elke dag

  • Dag 7: geen dosis

Herhaal het bovenstaande

toedieningsschema elke week.

Geen avonddosis ivacaftor.

Mag niet worden gebruikt.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van ivacaftor als monotherapie zijn niet vastgesteld bij kinderen jonger dan 1 maand of bij kinderen jonger dan 6 maanden die te vroeg geboren zijn (minder dan 37 weken zwangerschap) noch in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bij kinderen jonger dan 2 jaar. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Er zijn beperkte gegevens beschikbaar van patiënten jonger dan 6 jaar met een R117H-mutatie in het CFTR-gen. De beschikbare gegevens van patiënten van 6 jaar en ouder worden beschreven in rubriek 4.8, 5.1 en 5.2.

Wijze van toediening

Voor oraal gebruik.

Elk sachet is uitsluitend voor eenmalig gebruik.

Elk sachet granulaat dient te worden gemengd met 5 ml zacht voedsel of vloeistof aangepast aan de leeftijd, en dient volledig en onmiddellijk te worden ingenomen. Het voedsel of de vloeistof moet op of beneden kamertemperatuur zijn. Als het niet onmiddellijk wordt ingenomen, is het mengsel gedurende één uur stabiel gebleken en daarom dient het gedurende deze periode te worden ingenomen. Kort vóór of na de inname dient een vetbevattende maaltijd of snack te worden gegeten.

Voedsel of drank die grapefruit bevat, dient te worden vermeden tijdens de behandeling (zie rubriek 4.5).

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Alleen patiënten met CF die een G551D, G1244E, G1349D, G178R, G551S, S1251N, S1255P, S549N of S549R ‘gating-’ (klasse-III-) of G970R-mutatie in ten minste één allel van het CFTR-gen hadden, werden opgenomen in onderzoeken 770-102, 770-103, 770-111 en 770-108 (zie rubriek 5.1).

Voor patiënten met een R117H-7T-mutatie die gepaard ging met minder ernstige ziekte waren er minder aanwijzingen voor een positief effect van ivacaftor in onderzoek 770-110 (zie rubriek 5.1).

In onderzoek 770-111 werden vier patiënten met de G970R-mutatie opgenomen. Bij drie van de vier patiënten was de verandering in de zweetchloridetest < 5 mmol/l en deze groep toonde geen klinisch relevante verbetering in FEV1 na 8 weken behandeling. Bij patiënten met de G970R-mutatie van het CFTR-gen kon de klinische werkzaamheid niet worden vastgesteld (zie rubriek 5.1).

Werkzaamheidsresultaten uit een fase 2-onderzoek bij patiënten met CF die homozygoot zijn voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen toonden geen statistisch significant verschil in FEV1 aan gedurende een 16 weken durende behandeling met ivacaftor in vergelijking met placebo (zie rubriek 5.1). Daarom wordt het gebruik van ivacaftor als monotherapie bij deze patiënten niet aanbevolen.

Verhoogde transaminasen en leverletsel

Bij een patiënt met cirrose en portale hypertensie werd tijdens de behandeling met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor leverfalen resulterend in transplantatie gemeld. Dit geneesmiddel dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met reeds bestaande gevorderde leverziekte (bijv. cirrose, portale hypertensie) en alleen als verwacht wordt dat de voordelen zullen opwegen tegen de risico’s. Bij gebruik moeten deze patiënten na aanvang van de behandeling nauwlettend worden gecontroleerd (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).

Matige verhogingen van transaminase (alanineaminotransferase [ALAT] of aspartaataminotransferase [ASAT]) komen vaak voor bij patiënten met CF. Transaminaseverhogingen zijn waargenomen bij sommige patiënten die met ivacaftor als monotherapie en in combinatieschema’s met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor werden behandeld. Bij patiënten die werden behandeld met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor gingen deze verhogingen soms gepaard met gelijktijdige verhogingen in totaalbilirubine. Daarom worden voor alle patiënten beoordelingen van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen voorafgaand aan het opstarten van ivacaftor, elke 3 maanden tijdens het eerste behandelingsjaar en daarna jaarlijks. Voor alle patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle van de leverfunctietests overwogen worden. In het geval van significante transaminaseverhogingen (bijv. patiënten met ALAT of ASAT > 5 × de bovengrens van de normaalwaarde [ULN], of ALAT of ASAT > 3 × ULN met bilirubine > 2 × ULN) moet de toediening worden onderbroken en dienen de laboratoriumonderzoeken nauwlettend te worden gevolgd totdat de afwijkingen zijn verdwenen. Na normalisatie van de transaminaseverhogingen moeten de voordelen en risico’s van hervatting van de behandeling worden overwogen (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).

Leverfunctiestoornis

Het gebruik van ivacaftor als monotherapie wordt niet aanbevolen bij patiënten van 1 maand tot jonger dan 6 maanden met enige mate van leverfunctiestoornis. Het gebruik van ivacaftor als monotherapie wordt niet aanbevolen bij patiënten in de leeftijd van 6 maanden en ouder die minder dan 25 kg wegen en een ernstige leverfunctiestoornis hebben, tenzij de verwachting bestaat dat de voordelen groter zijn dan de risico's. Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis mogen niet worden behandeld met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (zie Tabel 3 in rubriek 4.2, en rubriek 4.8 en 5.2).

Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis wordt het gebruik van ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor niet aanbevolen. De behandeling mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen zullen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3 in rubriek 4.2, en rubriek 4.8 en 5.2).

Depressie

Depressie (waaronder zelfmoordgedachten en zelfmoordpoging) is gemeld bij patiënten terwijl zij ivacaftor kregen, voornamelijk bij een combinatieschema van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, waarbij dit doorgaans optrad binnen drie maanden na aanvang van de behandeling, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen. In sommige gevallen werd een verbetering van het symptoom gemeld na dosisverlaging of stopzetten van de behandeling. Patiënten (en zorgverleners) moeten attent worden gemaakt op de noodzaak van monitoring van zwaarmoedige stemming, zelfmoordgedachten of ongebruikelijke veranderingen in gedrag en dat ze onmiddellijk medisch advies moeten inwinnen als deze symptomen zich voordoen.

Nierfunctiestoornis

Het is raadzaam voorzichtig te zijn met het gebruik van ivacaftor bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 5.2).

Mutaties die waarschijnlijk niet reageren op een behandeling met een modulator

Patiënten met een genotype dat uit twee CFTR-mutaties bestaat waarvan bekend is dat ze geen CFTR-eiwit produceren (d.w.z. twee klasse I-mutaties), zullen naar verwachting niet reageren op een behandeling met een CFTR-modulator.

Klinische onderzoeken waarbij ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor vergeleken werd met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor

Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor rechtstreeks te vergelijken met tezacaftor/ivacaftor of ivacaftor bij patiënten zonder F508del-variant.

Patiënten na orgaantransplantatie

Er is geen onderzoek gedaan naar ivacaftor bij patiënten met CF die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Gebruik bij transplantatiepatiënten wordt daarom niet aanbevolen. Voor interacties met ciclosporine of tacrolimus, zie rubriek 4.5.

Voorvallen van huiduitslag

De incidentie van voorvallen van huiduitslag bij gebruik van ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor lag hoger bij vrouwen dan bij mannen, in het bijzonder bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten. Het kan niet worden uitgesloten dat hormonale anticonceptiva een rol spelen bij het optreden van huiduitslag. Voor patiënten die hormonale anticonceptiva gebruiken en huiduitslag ontwikkelen, moet overwogen worden om de behandeling met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor en hormonale anticonceptiva te onderbreken. Nadat de huiduitslag is verdwenen, moet overwogen worden of het aangewezen is om ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor te hervatten zonder hormonale anticonceptiva. Als de huiduitslag niet opnieuw optreedt, kan overwogen worden om hormonale anticonceptiva te hervatten (zie rubriek 4.8).

Interacties met geneesmiddelen

CYP3A-inductoren

De blootstelling aan ivacaftor neemt aanzienlijk af door gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren, wat mogelijk tot het verlies van werkzaamheid van ivacaftor kan leiden. Daarom wordt gelijktijdige toediening van ivacaftor met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).

CYP3A-remmers

De blootstelling aan ivacaftor neemt toe bij gelijktijdige toediening met sterke of matige CYP3A-remmers. De dosis ivacaftor moet worden aangepast bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.5). Behandeling met ivacaftor als monotherapie wordt niet aanbevolen bij patiënten van 1 maand tot 6 maanden die sterke of matige CYP3A-remmers gebruiken.

Pediatrische patiënten

Gevallen van niet-congenitale vertroebeling van de ooglens/cataract zonder impact op het gezichtsvermogen zijn gemeld bij pediatrische patiënten die behandeld werden met ivacaftor en met ivacaftor-bevattende behandelschema’s. Hoewel in sommige gevallen andere risicofactoren aanwezig waren (zoals het gebruik van corticosteroïden en blootstelling aan straling), kan een mogelijk risico verbonden met de behandeling met ivacaftor niet worden uitgesloten. Bij pediatrische patiënten die met de ivacaftorbehandeling starten, is oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan en tijdens de behandeling aanbevolen (zie rubriek 5.3).

Hulpstoffen met bekend effect

Lactose

Dit geneesmiddel bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.

Natrium

Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per sachet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Ivacaftor is een substraat van CYP3A4 en CYP3A5. Het is een zwakke remmer van CYP3A en P-glycoproteïne (P-gp) en een potentiële remmer van CYP2C9. Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat ivacaftor geen substraat is voor P-gp.

Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van ivacaftor beïnvloeden

CYP3A-inductoren

Door gelijktijdige toediening van ivacaftor met rifampicine, een sterke CYP3A-inductor, werd de blootstelling aan ivacaftor (AUC) met 89% verlaagd en werd de blootstelling aan hydroxymethyl-ivacaftor (M1) in mindere mate dan ivacaftor verlaagd. Gelijktijdige toediening van ivacaftor met sterke CYP3A-inductoren, zoals rifampicine, rifabutine, fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum), wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).

Een dosisaanpassing wordt niet aanbevolen wanneer ivacaftor wordt gebruikt met matige of zwakke inductoren van CYP3A.

CYP3A-remmers

Ivacaftor is een gevoelig CYP3A-substraat. Door gelijktijdige toediening met ketoconazol, een sterke CYP3A-remmer, werd de blootstelling aan ivacaftor 8,5 keer verhoogd (gemeten als oppervlakte onder de curve [AUC]) en werd blootstelling aan M1 in mindere mate verhoogd dan ivacaftor. Gelijktijdige toediening met fluconazol, een matige CYP3A-remmer, verhoogde de blootstelling aan ivacaftor met 3 keer en verhoogde de blootstelling aan M1 in mindere mate dan ivacaftor. Een verlaging van de ivacaftor-dosis wordt aanbevolen voor gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-remmers zoals ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol, telitromycine en claritromycine, en ook voor gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers, zoals fluconazol, erytromycine en verapamil. Behandeling met ivacaftor als monotherapie wordt niet aanbevolen bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers bij patiënten van 1 maand tot 6 maanden (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).

Gelijktijdige toediening van ivacaftor met grapefruitsap, dat één of meer componenten bevat die CYP3A matig remmen, kan de blootstelling aan ivacaftor verhogen. Voedsel of drank die grapefruit bevat, dient te worden vermeden tijdens behandeling met ivacaftor (zie rubriek 4.2).

Mogelijke interactie van ivacaftor met transporteiwitten

Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat ivacaftor geen substraat is voor OATP1B1 of OATP1B3. In vitro zijn ivacaftor en de metabolieten ervan substraten van BCRP. Door de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat ivacaftor intact wordt uitgescheiden, wordt verwacht dat gelijktijdige toediening van BCRP-remmers de blootstelling aan ivacaftor en M1-IVA niet wijzigt, terwijl elke mogelijke wijziging van de blootstelling aan M6-IVA naar verwachting niet klinisch relevant is.

Ciprofloxacine

Gelijktijdige toediening van ciprofloxacine met ivacaftor had geen invloed op de blootstelling van ivacaftor. Dosisaanpassing is niet nodig wanneer ivacaftor gelijktijdig wordt toegediend met ciprofloxacine.

Geneesmiddelen die door ivacaftor worden beïnvloed

Toediening van ivacaftor kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten zijn van CYP2C9 en/of P-gp en/of CYP3A, waardoor het therapeutische effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden.

CYP2C9-substraten

Ivacaftor kan CYP2C9 remmen. Daarom wordt controle van de International Normalised Ratio (INR) aanbevolen tijdens gelijktijdige toediening van warfarine met ivacaftor. Andere geneesmiddelen waaraan de blootstelling verhoogd kan zijn, zijn glimepiride en glipizide. Deze geneesmiddelen dienen met voorzichtigheid te worden gebruikt.

Digoxine en andere P-gp substraten

Gelijktijdige toediening met digoxine, een gevoelig P-gp substraat, resulteerde in een 1,3-voudige verhoging van de blootstelling aan digoxine, wat overeenkomt met een zwakke remming van P-gp door ivacaftor. Toediening van ivacaftor kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten van P-gp zijn, waardoor het therapeutische effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden. Bij gelijktijdig gebruik met digoxine of andere substraten van P-gp met een smalle therapeutische breedte, zoals ciclosporine, everolimus, sirolimus of tacrolimus, is voorzichtigheid geboden en wordt controle op passende wijze aanbevolen.

CYP3A-substraten

Door gelijktijdige toediening met (oraal) midazolam, een gevoelig CYP3A-substraat, werd de blootstelling aan midazolam 1,5 keer verhoogd, dit komt overeen met een zwakke remming van CYP3A door ivacaftor. Er is geen dosisaanpassing nodig van CYP3A-substraten zoals midazolam, alprazolam, diazepam of triazolam wanneer deze middelen gelijktijdig met ivacaftor worden toegediend.

Hormonale anticonceptiva

Ivacaftor is onderzocht in combinatie met een oraal anticonceptivum dat oestrogeen/progesteron bevat en bleek geen significant effect te hebben op de blootstelling aan het orale anticonceptivum. Daarom is dosisaanpassing van orale anticonceptiva niet nodig.

Pediatrische patiënten

Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van ivacaftor bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van ivacaftor te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Uit beperkte gegevens blijkt dat ivacaftor in de moedermelk wordt uitgescheiden. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met ivacaftor moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van ivacaftor op de vruchtbaarheid bij de mens. Ivacaftor had een effect op de vruchtbaarheid bij ratten (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Ivacaftor heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Ivacaftor kan duizeligheid veroorzaken (zie rubriek 4.8) en daarom dient patiënten die duizeligheid ondervinden, te worden geadviseerd geen voertuigen te besturen of machines te bedienen tot de symptomen afnemen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De vaakst voorkomende bijwerkingen die werden ondervonden door patiënten van 6 jaar en ouder zijn hoofdpijn (23,9%), orofaryngeale pijn (22,0%), bovenste luchtweginfectie (22,0%), neusverstopping (20,2%), abdominale pijn (15,6%), nasofaryngitis (14,7%), diarree (12,8%), duizeligheid (9,2%), huiduitslag (12,8%) en bacteriën in sputum (12,8%). Transaminaseverhogingen kwamen voor bij 12,8% van met ivacaftor behandelde patiënten versus 11,5% van met placebo behandelde patiënten.

Bij patiënten in de leeftijd van 2 tot 6 jaar waren de vaakst voorkomende bijwerkingen neusverstopping (26,5%), bovenste luchtweginfectie (23,5%), transaminaseverhogingen (14,7%), huiduitslag (11,8%) en bacteriën in sputum (11,8%).

Ernstige bijwerkingen waren onder meer abdominale pijn (0,9%) en transaminaseverhogingen (1,8%) bij patiënten die ivacaftor toegediend kregen, terwijl ernstige bijwerkingen van huiduitslag werden gemeld bij 1,5% van de patiënten van 12 jaar en ouder die werden behandeld met een combinatieschema van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor (zie rubriek 4.4).

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

Tabel 4 geeft de bijwerkingen weer die met ivacaftor werden waargenomen in klinische onderzoeken (placebogecontroleerde en niet-gecontroleerde onderzoeken) waarin de duur van de blootstelling aan ivacaftor varieerde van 16 weken tot 144 weken. De frequentie van bijwerkingen wordt als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.

Tabel 4: Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseBijwerkingenFrequentie
Infecties en parasitaire aandoeningenBovenste luchtweginfectiezeer vaak
Nasofaryngitiszeer vaak
Griep*vaak
Rhinitisvaak

Voedings-en

stofwisselingsstoornissen

Hypoglykemie*vaak
Psychische stoornissenDepressieniet bekend
ZenuwstelselaandoeningenHoofdpijnzeer vaak
Duizeligheidzeer vaak
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningenOorpijnvaak
Oorongemakvaak
Tinnitusvaak
Trommelvlieshyperemievaak
Vestibulaire aandoeningvaak
Verstopt oorsoms
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenOrofaryngeale pijnzeer vaak
Neusverstoppingzeer vaak
Abnormale ademhaling*vaak
Rhinorroe*vaak
Sinusverstoppingvaak
Faryngeaal erytheemvaak
Piepen*soms
MaagdarmstelselaandoeningenAbdominale pijnzeer vaak
Diarreezeer vaak
Bovenbuikpijn*vaak
Flatulentie*vaak
Lever- en galaandoeningenTransaminaseverhogingenzeer vaak
Alanineaminotransferase verhoogd*zeer vaak
Aspartaataminotransferase verhoogd*vaak
Leverletsel†niet bekend
Totaalbilirubine verhoogd†niet bekend

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Huiduitslagzeer vaak
Acne*vaak
Pruritus*vaak
Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenBorstgezwelvaak
Borstontstekingsoms
Gynaecomastiesoms
Tepelaandoeningsoms
Tepelpijnsoms
OnderzoekenBacteriën in sputumzeer vaak
Bloed creatinefosfokinase verhoogd*vaak
Bloeddruk verhoogd*soms

* Bijwerking en frequentie gemeld in klinisch onderzoek met ivacaftor in combinatie met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor.

† Leverletsel (ALAT, ASAT en totaalbilirubine verhoogd) gemeld op basis van postmarketinggegevens met ivacaftor in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor. Dit omvatte ook leverfalen resulterend in transplantatie bij een patiënt met reeds bestaande cirrose en portale hypertensie. De frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Transaminaseverhogingen

Tijdens de 48 weken durende placebogecontroleerde onderzoeken 770-102 en 770-103 bij patiënten van 6 jaar en ouder was de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 of > 3 × ULN respectievelijk 3,7%, 3,7% en 8,3% bij met ivacaftor behandelde patiënten en 1,0%, 1,9% en 8,7% bij met placebo behandelde patiënten. Twee patiënten, één die placebo en één die ivacaftor kreeg, stopten definitief met de behandeling in verband met verhoogde transaminasen, beiden hadden > 8 × ULN. Geen enkele met ivacaftor behandelde patiënt heeft een transaminaseverhoging > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 1,5 × ULN ondervonden. Bij met ivacaftor behandelde patiënten verdwenen de meeste transaminaseverhogingen tot maximaal 5 × ULN zonder onderbreking van de behandeling. De toediening van ivacaftor werd bij de meeste patiënten met transaminaseverhogingen > 5 × ULN onderbroken. In alle gevallen waarbij de toediening van ivacaftor werd onderbroken in verband met verhoogde transaminasen en vervolgens hervat, was deze hervatting succesvol (zie rubriek 4.4).

Tijdens de placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken (tot 24 weken) met tezacaftor/ivacaftor was de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 of > 3 × ULN 0,2%, 1,0% en 3,4% bij met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënten en 0,4%, 1,0% en 3,4% bij met placebo behandelde patiënten. Eén patiënt (0,2%) die de behandeling kreeg en 2 patiënten (0,4%) die placebo kregen, stopten definitief met de behandeling in verband met verhoogde transaminasen. Geen enkele met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënt heeft een transaminaseverhoging > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN ondervonden.

Tijdens het 24 weken durende, placebogecontroleerde fase 3-onderzoek met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bedroegen deze cijfers 1,5%, 2,5% en 7,9% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 1,0%, 1,5% en 5,5% bij met placebo behandelde patiënten. De incidentie van transaminaseverhogingen als bijwerking was 10,9% bij patiënten behandeld met ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor en 4,0% bij patiënten behandeld met placebo.

In de postmarketingfase zijn met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor gevallen gemeld van stopzetting van de behandeling wegens verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).

Voorvallen van huiduitslag

In onderzoek 445-102 bedroeg de incidentie van voorvallen van huiduitslag (bijv. huiduitslag, jeukende huiduitslag) 10,9% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 6,5% bij met placebo behandelde patiënten. De voorvallen van huiduitslag waren over het algemeen licht tot matig ernstig. De incidentie van voorvallen van huiduitslag per geslacht van de patiënt bedroeg 5,8% bij mannen en 16,3% bij vrouwen bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 4,8% bij mannen en 8,3% bij vrouwen bij met placebo behandelde patiënten. Bij patiënten die werden behandeld met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor bedroeg de incidentie van voorvallen van huiduitslag 20,5% bij vrouwen die hormonale anticonceptie gebruikten en 13,6% bij vrouwen die geen hormonale anticonceptie gebruikten (zie rubriek 4.4).

Verhoogde creatinefosfokinase

In onderzoek 445-102 bedroeg de incidentie van maximale creatinefosfokinase > 5 × de ULN 10,4% bij met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten en 5,0% bij met placebo behandelde patiënten. De waargenomen verhogingen van creatinefosfokinase waren over het algemeen tijdelijk en asymptomatisch en vele daarvan waren voorafgegaan door lichaamsbeweging. Er was geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt die de behandeling stopzette vanwege verhoogde creatinefosfokinase.

Verhoogde bloeddruk

In onderzoek 445-102 bedroeg de maximale stijging vanaf de uitgangssituatie in de gemiddelde systolische en diastolische bloeddruk respectievelijk 3,5 mmHg en 1,9 mmHg voor met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten (uitgangswaarden: 113 mmHg systolisch en 69 mmHg diastolisch) en respectievelijk 0,9 mmHg en 0,5 mmHg voor met placebo behandelde patiënten (uitgangswaarden: 114 mmHg systolisch en 70 mmHg diastolisch).

Het percentage patiënten met een systolische bloeddruk van > 140 mmHg of een diastolische bloeddruk van > 90 mmHg bij ten minste twee gelegenheden, bedroeg respectievelijk 5,0% en 3,0% bij de met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënten, vergeleken met respectievelijk 3,5% en 3,5% bij met placebo behandelde patiënten.

Pediatrische patiënten

Ivacaftor als monotherapie

De veiligheid van ivacaftor als monotherapie gedurende 24 weken werd geëvalueerd bij 43 patiënten van 1 maand tot 24 maanden (van wie 7 jonger dan 4 maanden), 34 patiënten van 2 tot 6 jaar, 61 patiënten van 6 tot 12 jaar en 94 patiënten van 12 tot 18 jaar.

Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij pediatrische patiënten van 1 maand en ouder en komt ook overeen met volwassen patiënten.

De incidentie van transaminaseverhogingen (ALAT of ASAT) waargenomen in onderzoeken 770-103, 770-111 en 770-110 (patiënten van 6 tot 12 jaar), onderzoek 770-108 (patiënten van 2 tot 6 jaar) en onderzoek 770-124 (patiënten van 1 maand tot 24 maanden) is beschreven in Tabel 5. In de placebogecontroleerde onderzoeken was de incidentie van transaminaseverhogingen vergelijkbaar tussen de behandeling met ivacaftor (15,0%) en placebo (14,6%). De piek-LFT-verhogingen waren doorgaans hoger bij pediatrische patiënten dan bij oudere patiënten. Bij alle populaties normaliseerden de piek-LFT-verhogingen tot de uitgangswaarden na onderbreking van de behandeling en in bijna alle gevallen waarin de toediening van ivacaftor werd onderbroken wegens verhoogde transaminasen en vervolgens hervat, was deze hervatting succesvol (zie rubriek 4.4). Er werden gevallen waargenomen die wijzen op positieve ‘rechallenge’.

In onderzoek 770-108 werd ivacaftor definitief stopgezet bij één patiënt. In onderzoek 770-124 had een patiënt van 1 maand oud (14,3%) in het cohort patiënten van 1 maand tot 4 maanden transaminasewaarden van ALAT > 8 × ULN en ASAT > 3 tot ≤ 5 × ULN, wat leidde tot stopzetting van de behandeling met ivacaftor (zie rubriek 4.4 voor de behandeling van verhoogde transaminasen).

Tabel 5: Transaminaseverhogingen bij patiënten van 1 maand tot < 12 jaar behandeld met ivacaftor als monotherapie

n% patiënten > 3× ULN% patiënten > 5× ULN% patiënten > 8× ULN
6 tot < 12 jaar4015,0% (6)2,5% (1)2,5% (1)
2 tot < 6 jaar3414,7% (5)14,7% (5)14,7% (5)
12 tot < 24 maanden1827,8% (5)11,1% (2)11,1% (2)
1 tot < 12 maanden248,3% (2)4,2% (1)4,2% (1)

Ivacaftor in een combinatieschema met tezacaftor/ivacaftor

De veiligheid van tezacaftor/ivacaftor in combinatie met ivacaftor werd geëvalueerd bij 124 patiënten van 6 tot 12 jaar. De dosis tezacaftor 100 mg/ivacaftor 150 mg en ivacaftor 150 mg is niet onderzocht in klinische onderzoeken bij kinderen van 6 tot 12 jaar met een gewicht van 30 tot < 40 kg.

Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij kinderen en adolescenten, en ook bij volwassen patiënten.

Tijdens het 24 weken durende, open-label fase 3-onderzoek bij patiënten van 6 tot 12 jaar (onderzoek 661-113 deel B, n=70) bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,4%, 4,3% en 10,0%. Geen enkele met tezacaftor/ivacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling met tezacaftor/ivacaftor vanwege transaminaseverhogingen. Eén patiënt onderbrak de behandeling vanwege verhoogde transaminasen, en hervatte de behandeling met tezacaftor/ivacaftor vervolgens succesvol (zie rubriek 4.4 voor de behandeling van verhoogde transaminasen).

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De veiligheidsgegevens van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor in combinatie met ivacaftor in onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106, 445-111 en 445-124 werden geëvalueerd bij 272 patiënten van 2 tot 18 jaar. Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij pediatrische en volwassen patiënten.

Tijdens onderzoek 445-106 bij patiënten van 6 tot 12 jaar bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 0,0%, 1,5% en 10,6%. Geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling vanwege verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).

Tijdens onderzoek 445-111 bij patiënten van 2 tot 6 jaar bedroeg de incidentie van maximale transaminase (ALAT of ASAT) > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,3%, 2,7% en 8,0%. Geen enkele met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor behandelde patiënt had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met verhoogde totaalbilirubine > 2 × ULN of stopte met de behandeling vanwege transaminaseverhogingen (zie rubriek 4.4).

Huiduitslag

Tijdens onderzoek 445-111 bij patiënten van 2 tot 6 jaar hadden 15 (20,0%) proefpersonen ten minste 1 voorval van huiduitslag, 4 (9,8%) vrouwen en 11 (32,4%) mannen.

Lenticulaire troebeling

Eén patiënt had een bijwerking van lenticulaire troebeling.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen specifiek antidotum beschikbaar voor overdosering met ivacaftor. Behandeling van overdosering omvat algemene ondersteunende maatregelen, inclusief monitoren van vitale functies, leverfunctietests en observatie van de klinische status van de patiënt.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: andere respiratoire middelen, ATC-code: R07AX02

Werkingsmechanisme

Ivacaftor als monotherapie

Ivacaftor is een potentiator van het CFTR-eiwit, d.w.z. in vitro verhoogt ivacaftor CFTR-kanaal-‘gating’ waardoor chloridetransport wordt versterkt in gespecificeerde ‘gating’-mutaties (zoals vermeld in rubriek 4.1) met verminderde ‘open probabiliteit’ van het kanaal in vergelijking met normale CFTR. Ivacaftor versterkte ook de ‘open probabiliteit’ van R117H-CFTR, een mutatie die zowel een lage ‘open probabiliteit’ (gating) als verminderde kanaalstroomamplitude (geleidingswaarde) heeft. De G970R-mutatie veroorzaakt een splicing defect waardoor er weinig tot geen CFTR-eiwit op het celoppervlak aanwezig is. Dit kan een verklaring zijn voor de resultaten die bij proefpersonen met deze mutatie in onderzoek 770-111 zijn waargenomen (zie Farmacodynamische effecten en Klinische werkzaamheid en veiligheid).

In-vitro-responsen die in patch-clamp experimenten met een enkel kanaal werden vastgesteld met behulp van membraanpatches afkomstig van knaagdiercellen die mutante CFTR-vormen tot expressie brachten, komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de farmacodynamische respons in vivo (bijv. zweetchloride) of het klinische voordeel. Het exacte mechanisme dat ertoe leidt dat ivacaftor de ‘gating’-activiteit van normale en sommige mutante CFTR-vormen in dit systeem versterkt, is nog niet volledig opgehelderd.

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

Elexacaftor en tezacaftor zijn CFTR-correctoren die binden aan verschillende locaties op het CFTR-eiwit en een aanvullend effect hebben bij het bevorderen van de cellulaire verwerking en het transport van CFTR waardoor de hoeveelheid CFTR-eiwit die aan het celoppervlak wordt afgeleverd, toeneemt vergeleken met een van de moleculen alleen. Wanneer ivacaftor wordt toegediend in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, is het gecombineerde effect een verhoogde hoeveelheid en werking van CFTR aan het celoppervlak, wat leidt tot een toegenomen activiteit van CFTR, zoals gemeten met door CFTR gemedieerd chloridetransport.

CFTR-chloridetransportassay in Fischer Rat Thyroid (FRT)-cellen die mutant CFTR tot expressie brengen

De chloridetransportrespons van mutant CFTR-eiwit op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor werd bepaald in elektrofysiologisch onderzoek met een Ussing-kamer met gebruikmaking van een panel van FRT-cellijnen, getransfecteerd met individuele CFTR-mutaties. Ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor verhoogde het chloridetransport in FRT-cellen die specifieke CFTR-mutaties tot expressie brengen.

De drempelwaarde voor CFTR-chloridetransportrespons in vitro werd gesteld op een nettostijging van ten minste 10% van de normale waarde ten opzichte van de uitgangswaarde, omdat het een voorspeller van klinische respons is of er redelijkerwijs verwacht wordt dat die klinische respons voorspelt. Voor individuele mutaties is de mate van de nettoverandering ten opzichte van de uitgangssituatie voor CFTR-gemedieerd chloridetransport in vitro niet gecorreleerd met de mate van klinische respons.

Bij CF zal de aanwezigheid van één CFTR-mutatie die reageert op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor op basis van in-vitro-gegevens in FRT-cellen waarschijnlijk leiden tot een klinische respons.

Tabel 6 geeft CFTR-mutaties die die zijn opgenomen in de indicatie voor behandeling in combinatie met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor. De aanwezigheid van CFTR-mutaties die in deze tabel staan, mag niet worden gebruikt in plaats van een diagnose van cystische fibrose, noch als enige determinant voor voorschrijven.

Tabel 6. CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens

293A→G

314del9

546insCTA 548insTAC 711+3A→G* 1140-1151dup 1336K

1461insGAT 1507_1515del9 2055del9

2183A→G 2789+5G→A* 2851A/G

3007del6

3132T→G 3141del9

3143del9

3272-26A→G*† 3331del6

3410T→C

3523A→G 3601A→C 3761T→G 3791C/T

3849+10kbC→T*† 3850G→A 3978G→C A46D

A62P

A107G

A120T

A141D

A155P

A234D

A234V

A238V

A309D

A349V

A357T

A455E*†

A455V

A457T

A462P

E217G E264V E282D E292K E384K E403D E474K E527G E588V E822K E831X E1104K E1104V E1126K E1221V E1228K E1409K E1433K F87L

F191V F200I

F311del F311L F312del F433L F508C;S1251 N‡ F508del* F508del;R1438W‡ F575Y F587I

F587L F693L(TTG) F932S F1016S F1052V F1074L F1078S F1099L F1107L G27E

G27R

G126D G178E G178R G194R

H620Q H939R H939R;H949L‡ H954P H1054D H1079P H1085P H1085R H1375N H1375P I86M

I105N I125T

I148L

I148N I175V I331N I336L

I444S

I497S

I502T

I506L

I506V I506V;D1168G‡ I521S

I530N I556V I586V I601F

I618N I618T

I980K I1023R I1139V I1203V I1234L I1234V I1269N I1366N I1366T K162E K464E K464N K522E K522Q

N900K N1088D N1195T N1303I N1303K* P5L†

P67L*

P111L P140S P205S P439S P499A P574H P750L P798S P988R P1013H P1013L P1021L P1021T P1372T Q30P

Q98P

Q98R

Q151K Q179K Q237E Q237H Q237P Q359K;T360K‡ Q359R Q372H Q493L Q493R Q552P Q1012P Q1209P Q1291H Q1291R Q1313K Q1352H R31L

R74Q

R74Q;R297Q‡ R74Q;V201M;D1270N‡

S50P

S108F S158N S182R S308P S341P S364P S434P S492F S519G S531P S549I

S549N S549R* S557F S589I

S589N S624R S686Y S737F S821G S898R S912L S912L;G1244V‡ S912T S945L*† S955P S977F S977F;R1438W‡ S1045Y S1118F S1159F S1159P S1188L S1251N S1255P T338I T351I T351S T351S;R851L‡ T388M T465I T501A T582S T908N

A534E A554E A566D A872E A1006E A1025D A1067P A1067T A1067V A1081V A1087P A1319E A1374D A1466S C225R C491R C590Y C866Y c.1367_1369dupTTG D58H

D58V

D110E D110H D110N D192G D192N D373N D426N D443Y D443Y;G576A;R668C ‡

D529G D565G D567N D579G D614G D651H D651N D806G D924N D979A D979V D985H D985Y D993A D993G D993Y D1152A D1152H*† D1270N* D1270Y D1312G D1377H D1445N E56K

E60K

E92K

E116K E116Q E193K

G194V G213E G213E;R668C‡ G213V G226R G239R G253R G314E G314R G424S G437D G461R G461V G463V G480C G480D G480S G500D G545R G551A G551D* G551R G551S G576A;R668C‡ G576A;S1359Y‡ G622D G622V G628A G628R G85E*† G930E G970D G970S G970V G1047D G1047R G1061R G1069R G1123R G1173S G1237V G1244E G1244R G1247R G1249E G1249R G1265V G1298V G1349D G149R;G576A;R668C‡ H139L H139R H146R H199Q H199Y H609L H620P

K951E K1060T L15P

L15P;L1253F‡ L32P

L88S

L102R;F1016S‡ L137P

L159S

L165S

L167R L206W*† L210P

L293P

L327P

L333F

L333H L346P

L441P

L453S

L467F

L558F

L619S

L633P

L636P

L927P

L967F;L1096R‡ L973F

L1011S L1065R L1077P*† L1227S L1324P L1335P L1388P L1480P M150K M150R M152L M152V M265R M348K M394L M469V M498I M952I M952T M961L M1101K*† M1137R M1137V M1210K N186K N187K N396Y N418S

R74W

R74W;D1270N‡ R74W;R1070W;D1270N‡ R74W;S945L‡ R74W;V201M‡ R74W;V201M;D1270N‡ R74W;V201M;L997F‡ R75L

R75Q;L1065P‡ R75Q;N1088D‡ R75Q;S549N‡ R117C†

R117C;G576A;R668C‡ R117G

R117H*

R117L

R117L;L997F‡ R117P

R248K

R258G

R297Q

R334L

R334Q

R334W

R347H*

R347L

R347P

R352Q

R352W

R516S

R553Q

R555G

R600S

R709Q

R751L

R792G

R792Q

R810G

R851L

R933G

R1048G

R1066C

R1066G

R1066H*†

R1070P

R1070Q

R1070W

R1162Q

R1239S

R1283G

R1283M

R1283S

R1438W

S13F

S13P

S18I

S18N

T990I

T1036N* T1057R T1086A T1086I T1246I T1299I T1299K V11I

V93D

V201M V232A V232D V317A V322M V392G V456A V456F V520I V562I;A1006E‡ V562L V591A V603F V920L V920M V1008D V1010D V1153E V1240G V1293G V1293I V1415F W202C W361R W496R W1098C W1282G W1282R Y89C

Y109H Y109N Y122C Y161C Y161D Y161S Y301C Y563N Y913S Y919C Y1014C Y1032C Y1032N Y1073C Y1092H Y1381H

Er zijn mensen met CF met twee zeldzame niet-F508del CFTR-mutaties die niet vermeld worden in Tabel 6. Deze mensen kunnen reageren op behandeling, mits zij geen twee klasse I-mutaties (nulmutaties) hebben (mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) (zie rubriek 4.1). In deze gevallen kan IVA in combinatie met IVA/TEZ/ELX overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht.

De individuele diagnose CF moet worden gebaseerd op diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling, omdat bij patiënten met hetzelfde genotype aanzienlijke variabiliteit in fenotype bestaat.

⁎ Mutaties ondersteund door klinische gegevens.

† Mutaties ondersteund door praktijkgegevens van ≥ 5 patiënten.

‡ Complexe/samengestelde mutaties waarbij een enkel allel van het CFTR-gen meerdere mutaties heeft; deze bestaan onafhankelijk van de aanwezigheid van mutaties op het andere allel.

Niet-geannoteerde mutaties zijn opgenomen op basis van de assay in FRT-cellen waarbij een positieve respons wijst op een klinische respons.

Farmacodynamische effecten

Ivacaftor als monotherapie

Bij onderzoeken 770-102 en 770-103 bij patiënten met de G551D-mutatie in één allel van het CFTR-gen, leidde ivacaftor tot snelle (15 dagen), aanzienlijke (de gemiddelde verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was respectievelijk -48 mmol/l [95%-BI: -51; -45] en -54 mmol/l [95%-BI: -62; -47]) en voortdurende (tot en met 48 weken) verminderingen van de zweetchlorideconcentratie.

In deel 1 van onderzoek 770-111 bij patiënten met een niet-G551D-‘gating’-mutatie in het CFTR-gen veroorzaakte de behandeling met ivacaftor een snelle (15 dagen) en aanzienlijke gemiddelde verandering in zweetchloride van -49 mmol/l (95%-BI: -57; -41) vanaf de uitgangssituatie tot en met 8 weken behandeling. Bij patiënten met de G970R-CFTR-mutatie bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in zweetchloride in week 8 echter -6,25 (6,55) mmol/l. In deel 2 van het onderzoek werden resultaten waargenomen die vergelijkbaar waren met deel 1. Tijdens het follow-upbezoek op week 4 (4 weken na de laatste toediening van ivacaftor) benaderden de gemiddelde zweetchlorideconcentraties in elke groep de concentraties die gemeten werden vóór aanvang van de behandeling.

In onderzoek 770-110 bij patiënten van 6 jaar of ouder met CF die een R117H-mutatie in het CFTR-gen hadden, bedroeg het behandelingsverschil voor de gemiddelde verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met 24 weken behandeling -24 mmol/l (95%-BI: -28; -20). In subgroepanalyses naar leeftijd was het behandelingsverschil -21,87 mmol/l (95%-BI: -26,46; -17,28) bij patiënten van 18 jaar of ouder, en -27,63 mmol/l

(95%-BI: -37,16; -18,10) bij patiënten in de leeftijd van 6 tot 11 jaar. Twee patiënten in de leeftijd van 12 tot 17 jaar werden in dit onderzoek opgenomen.

In onderzoek 770-108 bij patiënten van 2 tot 6 jaar met een 'gating'-mutatie op ten minste één allel van het CFTR-gen die tweemaal daags ofwel 50 mg ofwel 75 mg ivacaftor toegediend kregen, bedroeg de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride -47 mmol/l (95%-BI: -58; -36) vanaf de uitgangssituatie tot week 24.

In onderzoek 770-124 bij patiënten met CF van 1 maand tot jonger dan 24 maanden bedroeg de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride -62,0 mmol/l (95%-BI: -71,6; -52,4) vanaf de uitgangssituatie tot week 24. De resultaten kwamen overeen in de leeftijdscohorten van 12 tot 24 maanden, van 6 tot 12 maanden en van 4 tot 6 maanden.

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

In onderzoek 445-111, bij patiënten van 2 tot 6 jaar die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie, was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 -57,9 mmol/l (95%-BI: -61,3; -54,6).

In onderzoek 445-124 (patiënten van 6 jaar en ouder met een kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24, vergeleken met placebo, -28,3 mmol/l (95%-BI: -32,1; -24,5 mmol/l; P < 0,0001).

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Ivacaftor als monotherapie

Onderzoek 770-102 en 770-103: onderzoeken bij patiënten met CF die G551D-‘gating’-mutaties hebben

De werkzaamheid van ivacaftor is geëvalueerd in twee gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken in meerdere centra met klinisch stabiele patiënten met CF die de G551D-mutatie in het CFTR-gen op ten minste één allel hadden en bij wie FEV1 ≥ 40% was voorspeld.

Patiënten in beide onderzoeken werden 1:1 gerandomiseerd om gedurende 48 weken hetzij 150 mg ivacaftor hetzij placebo om de 12 uur met vetbevattend voedsel te ontvangen als aanvulling op hun voorgeschreven behandelingen voor CF (bijv. tobramycine, dornase alfa). Het gebruik van inhalatietherapie met hypertone natriumchloride was niet toegestaan.

In onderzoek 770-102 werden 161 patiënten van 12 jaar of ouder geëvalueerd; 122 (75,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. Bij aanvang van het onderzoek gebruikten patiënten in de placebogroep sommige geneesmiddelen in een hogere frequentie dan de ivacaftorgroep. Deze geneesmiddelen omvatten dornase alfa (73,1% versus 65,1%), salbutamol (53,8% versus 42,2%), tobramycine (44,9% versus 33,7%) en salmeterol/fluticason (41,0% versus 27,7%). In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 63,6% (bereik: 31,6% tot 98,2%) en de gemiddelde leeftijd was 26 jaar (bereik: 12 tot 53 jaar).

In onderzoek 770-103 werden 52 patiënten geëvalueerd die tijdens de screening 6 tot 11 jaar waren; gemiddeld (SD) lichaamsgewicht was 30,9 (8,63) kg; 42 (80,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 84,2% (bereik: 44,0% tot 133,8%) en de gemiddelde leeftijd was 9 jaar (bereik: 6 tot 12 jaar); 8 (30,8%) patiënten in de placebogroep en 4 (15,4%) patiënten in de ivacaftorgroep hadden een FEV1 minder dan 70% voorspeld in de uitgangssituatie.

Het primaire werkzaamheidseindpunt in beide onderzoeken was de gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in procent voorspelde FEV1 tot en met 24 weken behandeling.

Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was 10,6 procentpunten (8,6; 12,6) in onderzoek 770-102 en 12,5 procentpunten (6,6; 18,3) in onderzoek 770-103. Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde relatieve verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was 17,1% (13,9; 20,2) in onderzoek 770-102 en 15,8% (8,4; 23,2) in onderzoek 770-103. De gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in FEV1 (l) was 0,37 l bij de ivacaftorgroep en 0,01 l bij de placebogroep in onderzoek 770-102 en 0,30 l in de ivacaftorgroep en 0,07 l in de placebogroep in onderzoek 770-103. In beide onderzoeken waren verbeteringen in FEV1 snel in aanvang (dag 15) en duurzaam tot en met 48 weken.

Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 bij patiënten van 12 tot 17 jaar in onderzoek 770-102 was 11,9 procentpunten (5,9; 17,9). Het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo voor de gemiddelde absolute verandering (95%-BI) in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 bij patiënten met voorspelde FEV1 hoger dan 90% in de uitgangssituatie in onderzoek 770-103 was 6,9 procentpunten (-3,8; 17,6).

De resultaten voor klinisch relevante secundaire eindpunten worden getoond in Tabel 7.

Tabel 7: Effect van ivacaftor op andere werkzaamheidseindpunten in onderzoeken 770-102 en 770-103

Onderzoek 770-102Onderzoek 770-103
Eindpunt

Behandelings-

verschila (95%-BI)

Behandelings-

verschila (95%-BI)

P-waardeP-waarde
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in CFQ-Rb-respiratoire domeinscore (punten)c
Tot en met week 24

8,1

(4,7; 11,4)

< 0,0001

6,1

(-1,4; 13,5)

0,1092
Tot en met week 48

8,6

(5,3; 11,9)

< 0,0001

5,1

(-1,6; 11,8)

0,1354
Relatief risico van pulmonale exacerbatie
Tot en met week 240,40d0,0016NANA
Tot en met week 480,46d0,0012NANA
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in lichaamsgewicht (kg)
In week 24

2,8

(1,8; 3,7)

< 0,0001

1,9

(0,9; 2,9)

0,0004
In week 48

2,7

(1,3; 4,1)

0,0001

2,8

(1,3; 4,2)

0,0002
Gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in BMI (kg/m²)
In week 24

0,94

(0,62; 1,26)

< 0,0001

0,81

(0,34; 1,28)

0,0008
In week 48

0,93

(0,48; 1,38)

< 0,0001

1,09

(0,51; 1,67)

0,0003
Gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie in z-scores
Gewicht naar leeftijd z-score in week 48e

0,33

(0,04; 0,62)

0,0260

0,39

(0,24; 0,53)

< 0,0001
BMI naar leeftijd z-score in week 48e

0,33

(0,002; 0,65)

0,0490

0,45

(0,26; 0,65)

< 0,0001

BI: betrouwbaarheidsinterval; NA: niet geanalyseerd vanwege lage incidentie van voorvallen a Behandelingsverschil = effect van ivacaftor - effect van placebo.

b CFQ-R: Herziene cystische fibrose vragenlijst is een ziekte-specifieke maat voor de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven voor CF.

c Gegevens uit onderzoek 770-102 werden samengevoegd uit CFQ-R voor volwassenen/adolescenten en

CFQ-R voor kinderen van 12 tot 13 jaar; gegevens uit onderzoek 770-103 werden verkregen uit CFQ-R voor kinderen van 6 tot 11 jaar.

d Hazardratio voor tijd tot eerste pulmonale exacerbatie.

e Bij proefpersonen jonger dan 20 jaar (CDC-groeitabellen).

Onderzoek 770-111: onderzoek bij CF-patiënten met niet-G551D-‘gating’-mutaties

Onderzoek 770-111 was een uit twee delen bestaand, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd cross-over fase 3-onderzoek (deel 1) gevolgd door een open-label extensieperiode van 16 weken (deel 2) ter beoordeling van de werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor bij CF-patiënten van 6 jaar en ouder met een G970R- of niet-G551D-‘gating’-mutatie in het CFTR-gen (G178R, S549N, S549R, G551S, G1244E, S1251N, S1255P of G1349D).

In deel 1 werden de patiënten in een verhouding van 1:1 gerandomiseerd naar ofwel 150 mg ivacaftor ofwel placebo om de 12 uur toegediend met vetbevattend voedsel gedurende 8 weken naast hun voorgeschreven CF-behandelingen en gevolgd door de andere behandeling gedurende een tweede periode van 8 weken na een wash-outperiode van 4 tot 8 weken. Het gebruik van inhalatietherapie met hypertone fysiologische zoutoplossing was niet toegestaan. In deel 2 kregen alle patiënten ivacaftor zoals aangeduid in deel 1 gedurende 16 bijkomende weken. De duur van de voortgezette behandeling met ivacaftor bedroeg 24 weken voor de patiënten die in deel 1 gerandomiseerd waren naar de behandelingsvolgorde placebo/ivacaftor en 16 weken voor de patiënten die in deel 1 gerandomiseerd waren naar de behandelingsvolgorde ivacaftor/placebo.

Negenendertig patiënten (gemiddelde leeftijd 23 jaar) met een voorspelde FEV1 van ≥ 40% in de uitgangssituatie (gemiddelde voorspelde FEV1 78% [tussen 43% en 119%]) werden in het onderzoek opgenomen. Tweeënzestig procent (24/39) van hen was drager van de F508del-CFTR-mutatie in het tweede allel. In totaal zetten 36 patiënten de behandeling voort in deel 2 (18 per behandelingsvolgorde).

In deel 1 van onderzoek 770-111 was bij de patiënten die met placebo werden behandeld de gemiddelde procent voorspelde FEV1 in de uitgangssituatie 79,3%, terwijl deze waarde 76,4% bedroeg bij de patiënten die met ivacaftor werden behandeld. De gemiddelde algemene waarde na de uitgangssituatie was respectievelijk 76,0% en 83,7%. De gemiddelde absolute verandering in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 7,5% in de ivacaftorperiode en -3,2% in de placeboperiode. Het waargenomen behandelingsverschil (95%-BI) tussen ivacaftor en placebo was 10,7% (7,3; 14,1) (P< 0,0001).

Tabel 8 toont het effect van ivacaftor in de algemene populatie van onderzoek 770-111 (inclusief de secundaire eindpunten absolute verandering in BMI na 8 weken behandeling en absolute verandering in respiratoire domeinscore van de CFQ-R na 8 weken behandeling) en per afzonderlijke mutatie (absolute verandering in zweetchloride en in procent voorspelde FEV1 in week 8). Op basis van klinische (procent voorspelde FEV1) en farmacodynamische (zweetchloride) responsen op ivacaftor kon de werkzaamheid niet worden vastgesteld bij patiënten met de G970R-mutatie.

Tabel 8: Effect van ivacaftor voor werkzaamheidsvariabelen in de algemene populatie en voor specifieke CFTR-mutaties

Absolute verandering in procent voorspelde FEV1BMI (kg/m2)CFQ-R respiratoire domeinscore (punten)
Tot en met week 8In week 8Tot en met week 8

Alle patiënten (N=39)

Resultaten weergegeven als gemiddelde (95%-BI) verandering vanaf de uitgangssituatie bij patiënten behandeld met ivacaftor t.o.v. patiënten behandeld met placebo:

10,7 (7,3; 14,1)0,66 (0,34; 0,99)9,6 (4,5; 14,7)

Patiënten per mutatietype (n)

Resultaten weergegeven als gemiddelde (minimum, maximum) verandering vanaf de uitgangssituatie bij patiënten behandeld met ivacaftor in week 8*:

Mutatie (n)Absolute verandering in zweetchloride (mmol/l)Absolute verandering in procent voorspelde FEV1 (procentpunten)
In week 8In week 8
G1244E (5) G1349D (2) G178R (5) G551S (2) G970R# (4) S1251N (8) S1255P (2) S549N (6) S549R (4)

-55 (-75; -34) -80 (-82; -79) -53 (-65; -35)

-68†

-6 (-16; -2) -54 (-84; -7) -78 (-82; -74) -74 (-93; -53) -61†† (-71; -54)

8 (-1; 18) 20 (3; 36) 8 (-1; 18)

3†

3 (-1; 5) 9 (-20; 21) 3 (-1; 8) 11 (-2; 20) 5 (-3; 13)

* Er werden geen statistische tests uitgevoerd vanwege het kleine aantal patiënten per mutatie. † Geeft de resultaten weer van de enige patiënt met de G551S-mutatie met gegevens van het meetpunt in

8 weken.

†† n=3 voor de analyse van absolute verandering in zweetchloride.

# Veroorzaakt een splicing defect, waardoor er weinig tot geen CFTR-eiwit op het celoppervlak aanwezig is.

In deel 2 van onderzoek 770-111 bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 na 16 weken (patiënten gerandomiseerd naar de behandelingsvolgorde ivacaftor/placebo in deel 1) voortgezette behandeling met ivacaftor 10,4% (13,2%). Tijdens het follow-upbezoek 4 weken na toediening van de laatste dosis ivacaftor, bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 van deel 2, week 16 -5,9% (9,4%). Voor de patiënten die in deel 1 naar de behandelingsvolgorde placebo/ivacaftor gerandomiseerd waren, werd een verdere gemiddelde (SD) verandering van 3,3% (9,3%) in procent voorspelde FEV1 vastgesteld na de bijkomende 16 weken behandeling met ivacaftor. Tijdens het follow-upbezoek 4 weken na toediening van de laatste dosis ivacaftor, bedroeg de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 van deel 2, week 16 -7,4% (5,5%).

Onderzoek 770-104: onderzoek bij patiënten met CF met de F508del-mutatie in het CFTR-gen

Onderzoek 770-104 (deel A) was een 16 weken durend, 4:1 gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd, parallelgroep fase 2-onderzoek van ivacaftor (150 mg om de 12 uur) bij 140 patiënten met CF van 12 jaar en ouder die homozygoot waren voor de F508del-mutatie in het CFTR-gen en bij wie FEV1 ≥ 40% was voorspeld.

De gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 16 in procent voorspelde FEV1 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 1,5 procentpunten in de ivacaftorgroep en -0,2 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 1,7 procentpunten (95%-BI: -0,6; 4,1); dit verschil was niet statistisch significant (P=0,15).

Onderzoek 770-105: open-label verlengd onderzoek

In onderzoek 770-105 werden patiënten die de behandeling in onderzoeken 770-102 en 770-103 met placebo hadden voltooid, overgeschakeld op ivacaftor, terwijl patiënten die met ivacaftor werden behandeld, dit bleven toegediend krijgen gedurende ten minste 96 weken, d.w.z. de duur van de behandeling met ivacaftor was dus ten minste 96 weken voor patiënten in de placebo/ivacaftorgroep en ten minste 144 weken voor patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep.

Honderdvierenveertig (144) patiënten uit onderzoek 770-102 werden ingeschreven in onderzoek 770-105, waarvan 67 in de placebo/ivacaftorgroep en 77 in de ivacaftor/ivacaftorgroep. Achtenveertig (48) patiënten uit onderzoek 770-103 werden ingeschreven in onderzoek 770-105, waarvan 22 in de placebo/ivacaftorgroep en 26 in de ivacaftor/ivacaftorgroep.

Tabel 9 toont de resultaten van de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 voor beide patiëntengroepen. Voor de patiënten in de placebo/ivacaftorgroep is de waarde in de uitgangssituatie voor het procent voorspelde FEV1 die van onderzoek 770-105, terwijl de waarde in de uitgangssituatie voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep die van onderzoeken 770-102 en 770-103 is.

Tabel 9: Effect van ivacaftor op het procent voorspelde FEV1 in onderzoek 770-105

Oorspronkelijk onderzoek en

behandelingsgroep

Duur van de ivacaftorbehandeling

(weken)

Absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in procent voorspelde

FEV1 (procentpunten)

NGemiddelde (SD)
Onderzoek 770-102
Ivacaftor48*779,4 (8,3)
144729,4 (10,8)
Placebo0*67-1,2 (7,8)†
96559,5 (11,2)
Onderzoek 770-103
Ivacaftor48*2610,2 (15,7)
1442510,3 (12,4)
Placebo0*22-0,6 (10,1)†
962110,5 (11,5)

* Behandeling tijdens een geblindeerd, gecontroleerd fase 3-onderzoek van 48 weken. † Verandering ten opzichte van de waarde in de uitgangssituatie van het vorige onderzoek na 48 weken placebobehandeling.

Bij vergelijking van de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 met de waarde in de uitgangssituatie in onderzoek 770-105 was de gemiddelde (SD) absolute verandering in procent voorspelde FEV1 0,0% (9,05) voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep (n=72) die uit onderzoek 770-102 kwamen en 0,6% (9,1) voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep (n=25) die uit onderzoek 770-103 kwamen. Dit toont aan dat de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep de verbetering in procent voorspelde FEV1 die in week 48 van het initiële onderzoek (dag 0 tot en met week 48) werd vastgesteld, bleven behouden tot en met week 144. Er waren geen bijkomende verbeteringen in onderzoek 770-105 (week 48 tot en met week 144).

Voor de patiënten in de placebo/ivacaftorgroep van onderzoek 770-102 was het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis hoger in het initiële onderzoek wanneer de patiënten een placebo kregen (1,34 gevallen/jaar) dan tijdens onderzoek 770-105 wanneer de patiënten overschakelden op ivacaftor (0,48 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48, en 0,67 gevallen/jaar van week 48 tot week 96). Voor de patiënten in de ivacaftor/ivacaftorgroep van onderzoek 770-102 was het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis 0,57 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48 wanneer de patiënten ivacaftor kregen. Wanneer zij in onderzoek 770-105 kwamen, bedroeg het aantal pulmonale exacerbaties op jaarbasis 0,91 gevallen/jaar van dag 1 tot week 48 en 0,77 gevallen/jaar van week 48 tot week 96.

Voor de patiënten die uit onderzoek 770-103 kwamen, was het aantal gevallen over het algemeen laag.

Onderzoek 770-110: onderzoek bij patiënten met CF met een R117H-mutatie in het CFTR-gen

Onderzoek 770-110 evalueerde 69 patiënten van 6 jaar of ouder; 53 (76,8%) patiënten hadden de F508del-mutatie in het tweede allel. De bevestigde R117H–poly-T-variant was 5T bij 38 patiënten en 7T bij 16 patiënten. In de uitgangssituatie was de gemiddelde voorspelde FEV1 73% (bereik: 32,5% tot 105,5%) en was de gemiddelde leeftijd 31 jaar (bereik: 6 tot 68 jaar). De gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in procent voorspelde FEV1 (primaire werkzaamheidseindpunt) was 2,57 procentpunten in de ivacaftorgroep en 0,46 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 2,1 procentpunten (95%-BI: -1,1; 5,4).

Er werd een vooraf geplande subgroepanalyse uitgevoerd bij patiënten van 18 jaar en ouder (26 patiënten op placebo en 24 patiënten op ivacaftor). Behandeling met ivacaftor resulteerde in een gemiddelde absolute verandering in procent voorspelde FEV1 tot en met week 24 van 4,5 procentpunten in de ivacaftorgroep versus -0,46 procentpunten in de placebogroep. Het geraamde behandelingsverschil voor ivacaftor versus placebo was 5,0 procentpunten (95%-BI: 1,1; 8,8).

In een subgroepanalyse bij patiënten met een bevestigde genetische variant R117H-5T, was het verschil in de gemiddelde absolute verandering vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 in procent voorspelde FEV1 tussen ivacaftor en placebo 5,3% (95%-BI: 1,3; 9,3). Bij patiënten met een bevestigde genetische variant R117H-7T was het behandelingsverschil tussen ivacaftor en placebo 0,2% (95%-BI: -8,1; 8,5).

Voor secundaire werkzaamheidsvariabelen werden geen behandelingsverschillen voor ivacaftor versus placebo waargenomen voor absolute verandering vanaf de uitgangssituatie in BMI in week 24 of voor tijd tot eerste pulmonale exacerbatie. Er werden behandelingsverschillen waargenomen voor absolute verandering in de CFQ-R-score voor respiratoir domein tot en met week 24 (het verschil in behandeling van ivacaftor versus placebo was 8,4 punten [95%-BI: 2,2; 14,6]) en voor de gemiddelde verandering vanaf de uitgangssituatie in zweetchloride (zie Farmacodynamische effecten).

Onderzoek 770-108: onderzoek bij pediatrische patiënten met CF van 2 tot 6 jaar met de G551D- of een andere ‘gating’-mutatie

Bij 34 patiënten in de leeftijd van 2 tot 6 jaar met CF die een G551D-, G1244E-, G1349D-, G178R-, G551S-, S1251N-, S1255P-, S549N- of S549R-mutatie in het CFTR-gen hadden, werden het farmacokinetisch profiel, de veiligheid en de werkzaamheid van ivacaftor beoordeeld in een niet-gecontroleerd onderzoek met ivacaftor van 24 weken (patiënten die minder dan 14 kg wogen, kregen 50 mg ivacaftor en patiënten die 14 kg of meer wogen, kregen 75 mg ivacaftor). Ivacaftor werd om de 12 uur oraal toegediend met vetbevattend voedsel naast hun voorgeschreven CF-behandeling.

De patiënten in onderzoek 770-108 waren in de leeftijd van 2 tot 6 jaar (gemiddelde leeftijd 3 jaar). Zesentwintig van de 34 patiënten die aan het onderzoek deelnamen (76,5%) hadden een CFTR-genotype G551D/F508del, terwijl slechts 2 patiënten een niet-G551D-mutatie (S549N) hadden. De gemiddelde (SD) zweetchlorideconcentratie in de uitgangssituatie (n=25) bedroeg 97,88 mmol/l (14,00). De gemiddelde (SD) fecale elastase-1-waarde in de uitgangssituatie (n=27) bedroeg 28 µg/g (95).

Het primaire eindpunt voor de veiligheid werd beoordeeld tot en met week 24 (zie rubriek 4.8). De secundaire en exploratieve eindpunten voor de werkzaamheid die beoordeeld werden, waren de absolute verandering in zweetchlorideconcentratie gedurende 24 weken behandeling vanaf de uitgangssituatie, de absolute verandering in gewicht, body-mass index (BMI) en gestalte (ondersteund door de z-scores voor gewicht, BMI en gestalte) na 24 weken behandeling vanaf de uitgangssituatie, en de metingen van de pancreasfunctie, zoals fecale elastase-1. Gegevens over procent voorspelde FEV1 (exploratief eindpunt) waren beschikbaar voor 3 patiënten in de groep die 50 mg ivacaftor kreeg en 17 patiënten in de groep die 75 mg ivacaftor kreeg.

De gemiddelde (SD), algehele (beide doseringsgroepen van ivacaftor gecombineerd) absolute verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie tot week 24 bedroeg 0,32 kg/m² (0,54) en de gemiddelde (SD), algehele verandering in z-score voor BMI-volgens-leeftijd bedroeg 0,37 (0,42). De gemiddelde (SD), algehele verandering in z-score voor gestalte-volgens-leeftijd bedroeg -0,01 (0,33). De gemiddelde (SD), algehele verandering vanaf de uitgangssituatie in fecale elastase-1 (n=27), bedroeg 99,8 µg/g (138,4). Zes patiënten met aanvangsspiegels onder de 200 μg/g bereikten in week 24 een spiegel van ≥ 200 μg/g. De gemiddelde (SD) algehele verandering in procent voorspelde FEV1 vanaf de uitgangssituatie tot week 24 (exploratief eindpunt) bedroeg 1,8 (17,81).

Onderzoek 770-124: onderzoek bij pediatrische patiënten met CF jonger dan 24 maanden

Bij patiënten met CF van 1 maand tot 24 maanden werden de farmacokinetiek en de veiligheid van ivacaftor beoordeeld in een 24 weken durend (alleen deel B), open-label enkelarmig onderzoek waarin 19 patiënten van 12 tot 24 maanden (gemiddelde leeftijd 15,2 maanden in de uitgangssituatie), 11 patiënten van 6 tot 12 maanden, 6 patiënten van 4 tot 6 maanden en 7 patiënten (deel A/B) van 1 maand tot 4 maanden werden opgenomen en behandeld met ivacaftor in overeenstemming met hun leeftijd en lichaamsgewicht. De gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie bedroeg in elk cohort respectievelijk 15,2 maanden, 9,0 maanden, 4,5 maanden en 1,9 maanden.

Het primaire eindpunt in deel B en deel A/B was de veiligheid tot en met week 24. De farmacokinetiek en de absolute verandering in zweetchlorideconcentratie gedurende 24 weken vanaf de uitgangssituatie (zie Farmacodynamische effecten) waren secundaire eindpunten. Tertiaire eindpunten bestonden uit werkzaamheidsmetingen zoals fecale elastase-1 en groeiparameters.

In Tabel 10 worden de gemiddelde (SD) z-scores voor gewicht naar leeftijd, lengte naar leeftijd en gewicht naar lengte weergegeven voor patiënten van 1 maand tot 24 maanden met beschikbare waarden in de uitgangssituatie en in week 24.

Tabel 10: Effect van ivacaftor op groeiparameters bij patiënten van 1 maand tot 24 maanden met waarden in de uitgangssituatie en in week 24

ParameterAantal patiëntenUitgangssituatieAbsolute verandering in week 24

Gemiddelde

(SD)

Mediaan (min, max)

Gemiddelde

(SD)

Mediaan (min, max)
Gewicht naar leeftijd z score410,00 (0,94)

0,07

[-1,93; 1,79]

0,45 (0,64)

0,30

[-0,54; 2,66]

Lengte naar leeftijd z score40-0,03 (1,11)

-0,03

[-1,99; 2,79]

0,44 (0,92)

0,52

[-1,81; 3,38]

Gewicht naar lengte z score400,07 (1,02)

0,14

[-1,72; 2,16]

0,32 (0,99)

0,32

[-2,04; 2,22]

Bij de patiënten van 1 maand tot 24 maanden hadden er van de 24 proefpersonen met pancreasinsufficiëntie in de uitgangssituatie (gedefinieerd als fecale elastase-1 < 200 µg/g) 14 fecale elastase-1-waarden hoger dan 200 µg/g in week 24. In de algehele populatie van deel B en deel A/B bedroeg de mediane (min., max.) waarde van fecale elastase-1 (µg/g) 55,5 (7,5; 500,0) in de uitgangssituatie. De mediane (min., max.) absolute verandering in fecale elastase-1 vanaf de uitgangssituatie (n=40) tot week 24 (n=33) bedroeg 126,0 (-23,0; 423,5).

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor in een combinatieschema met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor-tabletten bij patiënten van 12 jaar en ouder zijn aangetoond in drie gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde (patiënten waren heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie op het tweede allel, n=403) fase 3-onderzoeken met een actieve controle (patiënten waren homozygoot voor de F508del-mutatie, n=107, of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met 'gating'- of residuele CFTR-activiteit op het tweede allel, n=258) met een duur van respectievelijk 24 (onderzoek 445-102), 4 (onderzoek 445-103) en 8 weken (onderzoek 445-104). De patiënten in alle onderzoeken kwamen in aanmerking voor deelname aan langdurige, open-label, rollover, verlengde onderzoeken (onderzoek 445-105 of onderzoek 445-110).

De werkzaamheid en veiligheid van ivacaftor in een combinatieschema met

ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor-tabletten bij patiënten van 6 jaar en ouder met niet-F508del CFTR-mutaties die reageren op ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor zijn aangetoond in een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek (n = 307) en een observationeel, retrospectief onderzoek (CFD-106; n = 422) met klinische praktijkuitkomsten.

Zie de Samenvatting van de productkenmerken van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor voor aanvullende gegevens.

Pediatrische patiënten

Ivacaftor in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor

De farmacokinetiek en veiligheid bij patiënten van 6 tot 12 jaar (n=66) en bij diegenen van 2 tot 6 jaar (n=75) die ten minste één F508del-mutatie hebben, werden beoordeeld in twee 24 weken durende, open-label onderzoeken (respectievelijk onderzoek 445-106 en onderzoek 445-111). Zie de Samenvatting van de productkenmerken van ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor voor aanvullende gegevens.

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Kalydeco in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met cystische fibrose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetiek van ivacaftor komt overeen bij gezonde volwassen vrijwilligers en patiënten met CF.

Na orale toediening van een enkele dosis van 150 mg aan gezonde vrijwilligers in gevoede toestand, waren de gemiddelde waarden (±SD) voor AUC en Cmax respectievelijk 10,60 (5,26) µg∙uur/ml en 0,768 (0,233) µg/ml. Na dosering om de 12 uur werden steady-state plasmaconcentraties van ivacaftor bereikt bij dag 3 tot 5, met een accumulatieratio variërend van 2,2 tot 2,9.

Absorptie

Na toediening van meerdere orale doses ivacaftor, nam de blootstelling aan ivacaftor over het algemeen met de dosis toe vanaf 25 mg om de 12 uur tot 450 mg om de 12 uur. Na toediening met vetbevattend voedsel nam de blootstelling aan ivacaftor ongeveer 2,5 tot 4 keer toe. Bij gelijktijdige toediening met tezacaftor en elexacaftor was de toename van de AUC vergelijkbaar (respectievelijk ongeveer 3 keer en 2,5 tot 4 keer hoger). Daarom dient ivacaftor, toegediend als monotherapie of in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor, met vetbevattend voedsel te worden toegediend. De mediane (bereik) tmax is ongeveer 4,0 (3,0; 6,0) uur bij inname na een maaltijd.

Ivacaftor granulaat (2 × 75 mg sachets) had een biologische beschikbaarheid die vergelijkbaar was met de tablet van 150 mg toegediend met vetbevattend voedsel aan gezonde, volwassen proefpersonen. Het geometrisch kleinste kwadratengemiddelde (90% BI) voor het granulaat vergeleken met de tabletten bedroeg 0,951 (0,839; 1,08) voor de AUC0-∞ en 0,918 (0,750; 1,12) voor de Cmax. Het effect van voedsel op de absorptie van ivacaftor is vergelijkbaar voor beide formuleringen, d.w.z. tabletten en granulaat.

Distributie

Ivacaftor wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasmaproteïnen, voornamelijk aan alfa 1-zuurglycoproteïne en albumine. Ivacaftor bindt niet aan humane rode bloedcellen.

Na orale toediening van 150 mg ivacaftor om de 12 uur gedurende 7 dagen aan gezonde vrijwilligers in gevoede toestand, was het gemiddelde (±SD) schijnbare distributievolume 353 l (122).

Biotransformatie

Ivacaftor wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro- en in-vivo-gegevens geven aan dat ivacaftor hoofdzakelijk door CYP3A wordt gemetaboliseerd. M1 en M6 zijn de twee belangrijkste metabolieten van ivacaftor bij de mens. M1 heeft ongeveer een zesde van de sterkte van ivacaftor en wordt gezien als farmacologisch actief. M6 heeft minder dan een vijftigste van de sterkte van ivacaftor en wordt niet gezien als farmacologisch actief.

Het effect van het CYP3A4*22 heterozygote genotype op de blootstelling aan ivacaftor, tezacaftor en elexacaftor komt overeen met het effect van gelijktijdige toediening van een zwakke CYP3A4-remmer, hetgeen niet klinisch relevant is. Een dosisaanpassing van ivacaftor, tezacaftor of elexacaftor wordt niet nodig geacht. Bij patiënten met een CYP3A4*22 homozygoot genotype is het effect naar verwachting sterker. Voor deze patiënten zijn er echter geen gegevens beschikbaar.

Eliminatie

Na orale toediening aan gezonde vrijwilligers werd het grootste deel van ivacaftor (87,8%) geëlimineerd in de feces na metabole omzetting. De belangrijkste metabolieten M1 en M6 waren verantwoordelijk voor ongeveer 65% van de totale dosis die wordt geëlimineerd met 22% als M1 en 43% als M6. Er was verwaarloosbare uitscheiding van ivacaftor via de urine als onveranderde stamverbinding. De schijnbare terminale halfwaardetijd was ongeveer 12 uur na een enkele dosis in gevoede toestand. De schijnbare klaring (CL/F) van ivacaftor was vergelijkbaar voor gezonde proefpersonen en patiënten met CF. De gemiddelde (±SD) CL/F voor een enkele dosis van 150 mg was 17,3 (8,4) l/uur bij gezonde proefpersonen.

Lineariteit/non-lineariteit

De farmacokinetiek van ivacaftor is over het algemeen lineair met betrekking tot tijd of dosisbereik van 25 mg tot 250 mg.

Speciale populaties

Leverfunctiestoornis

Na een enkele dosis van 150 mg ivacaftor hadden volwassen proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7 tot 9) een soortgelijke Cmax van ivacaftor (gemiddelde [±SD] van 0,735 [0,331] µg/ml), maar een ongeveer dubbele verhoging van de AUC0-∞ van ivacaftor (gemiddelde [±SD] van 16,80 [6,14] µg∙u/ml) in vergelijking met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken. Simulaties voor het voorspellen van de blootstelling aan ivacaftor bij steady-state toonden aan dat door het verlagen van de dosis van 150 mg om de 12 uur tot 150 mg eenmaal daags, volwassenen met een matige leverfunctiestoornis vergelijkbare steady-state Cmin waarden zouden hebben als die, die worden verkregen met een dosis van 150 mg om de 12 uur bij volwassenen zonder leverfunctiestoornis.

Bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7 tot 9) steeg de AUC van ivacaftor met ongeveer 50% na meervoudige doses ivacaftor, tezacaftor en elexacaftor gedurende 10 dagen.

De invloed van een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C, score 10 tot 15) op de farmacokinetiek van ivacaftor of in een combinatieschema met ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor is niet onderzocht. De grootte van de verhoging van de blootstelling bij deze patiënten is niet bekend, maar is naar verwachting hoger dan de blootstelling die is waargenomen bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis.

Voor aanwijzingen betreffende correct gebruik en dosisaanpassingen, zie Tabel 3 in rubriek 4.2.

Nierfunctiestoornis

Er zijn geen farmacokinetische onderzoeken uitgevoerd met ivacaftor bij patiënten met een nierfunctiestoornis. In een farmacokinetisch onderzoek bij de mens, was er minimale eliminatie van ivacaftor en de metabolieten ervan in de urine (slechts 6,6% van de totale radioactiviteit werd teruggevonden in de urine). Er was een verwaarloosbare uitscheiding van ivacaftor in de urine als onveranderde stamverbinding (minder dan 0,01% na een enkele orale dosis van 500 mg).

Er worden geen dosisaanpassingen aanbevolen in geval van een lichte of matige nierfunctiestoornis. Voorzichtigheid is echter geboden bij het toedienen van ivacaftor aan patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring minder dan of gelijk aan 30 ml/min) of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.2 en 4.4).

Ras

Ras had geen klinisch betekenisvol effect op de farmacokinetiek van ivacaftor bij blanke (n=379) en niet-blanke (n=29) patiënten op basis van een populatie-farmacokinetische analyse.

Geslacht

De farmacokinetische parameters van ivacaftor zijn vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.

Ouderen

In klinisch onderzoek naar ivacaftor als monotherapie waren onvoldoende patiënten opgenomen van 65 jaar en ouder om te bepalen of farmacokinetische parameters wel of niet vergelijkbaar zijn met die bij jongere volwassenen.

Pediatrische patiënten

De voorspelde blootstelling aan ivacaftor op basis van waargenomen ivacaftorconcentraties in fase 2- en fase 3-onderzoeken als bepaald met behulp van compartimentele analyse wordt weergegeven naar leeftijdsgroep in Tabel 11.

Tabel 11. Gemiddelde (SD) blootstelling aan ivacaftor per leeftijdsgroep

LeeftijdsgroepDosisCmin, ss (µg/ml)AUC0-12u,ss (µg u/ml)
1 maand tot 2 maanden (≥ 3 kg)⁎13,4 mg om de 24 u0,300 (0,221)†5,84 (2,98)†
2 tot 4 maanden (≥ 3 kg)⁎13,4 mg om de 12 u0,406 (0,266)†6,45 (3,43)†
4 tot 6 maanden (≥ 5 kg)⁎25 mg om de 12 u0,371 (0,183)6,48 (2,52)
6 tot 12 maanden (≥ 5 kg tot < 7 kg)‡25 mg om de 12 u0,3365,41
6 tot 12 maanden (7 kg tot < 14 kg)50 mg om de 12 u0,508 (0,252)9,14 (4,20)
12 tot 24 maanden (7 kg tot < 14 kg)50 mg om de 12 u0,440 (0,212)9,05 (3,05)
12 tot 24 maanden (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,451 (0,125)9,60 (1,80)
2- tot en met 5-jarigen (< 14 kg)50 mg, om de 12 u0,577 (0,317)10,50 (4,26)
2- tot en met 5-jarigen (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,629 (0,296)11,30 (3,82)
6- tot en met 11-jarigen§ (≥ 14 kg tot < 25 kg)75 mg om de 12 u0,641 (0,329)10,76 (4,47)
6- tot en met 11-jarigen§ (≥ 25 kg)150 mg om de 12 u0,958 (0,546)15,30 (7,34)
12- tot en met 17-jarigen150 mg om de 12 u0,564 (0,242)9,24 (3,42)
Volwassenen (≥ 18 jaar)150 mg om de 12 u0,701 (0,317)10,70 (4,10)

* Patiënten van 1 maand tot 6 maanden hadden een zwangerschapsduur van ≥ 37 weken. † De blootstellingen voor de leeftijd van 1 maand tot 4 maanden zijn voorspellingen op basis van simulaties uit het fysiologisch gebaseerde PK-model met gegevens van de betreffende leeftijdsgroep. ‡ Waarden gebaseerd op gegevens afkomstig van één enkele patiënt; standaardafwijking niet gemeld. § De blootstellingen bij 6- tot en met 11-jarigen zijn voorspellingen op basis van simulaties uit het populatie-PK-model met behulp van gegevens die voor deze leeftijdsgroep werden verkregen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.

Zwangerschap en vruchtbaarheid

Ivacaftor ging gepaard met lichte verlagingen van het zaadblaasjesgewicht, een verlaging van de totale vruchtbaarheidsindex en het aantal zwangerschappen bij vrouwtjes die hadden gepaard met behandelde mannetjes en met significante verlagingen van het aantal corpora lutea en implantatielocaties en vervolgens dalingen in de gemiddelde nestgrootte en het gemiddeld aantal levensvatbare embryo’s per nest bij behandelde vrouwtjes. De ‘No-Observed-Adverse-Effect-Level’ (NOAEL) voor vruchtbaarheidsbevindingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 4 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie wordt toegediend bij volwassen mensen met de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD). Bij drachtige ratten en konijnen werd overdracht van ivacaftor via de placenta waargenomen.

Peri- en postnatale ontwikkeling

Ivacaftor veroorzaakte een daling van de indexen voor overleving en lactatie en een vermindering in het lichaamsgewicht van pups. De NOAEL voor levensvatbaarheid en groei van de nakomelingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 3 keer de systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie wordt toegediend bij volwassen mensen met de MRHD.

Onderzoek bij jonge dieren

Bevindingen van cataract werden opgemerkt bij jonge ratten die werden gedoseerd vanaf dag 7 tot en met 35 postnataal bij blootstellingsniveaus van ivacaftor van 0,22 keer de MRHD op basis van systemische blootstelling aan ivacaftor en de metabolieten ervan wanneer het als ivacaftor monotherapie werd toegediend. Deze bevinding werd niet opgemerkt bij foetussen afkomstig van rattenvrouwtjes die werden behandeld met ivacaftor op gestatiedag 7 tot 17, bij rattenpups die werden blootgesteld aan ivacaftor via ingestie van melk tot dag 20 postnataal, bij 7 weken oude ratten, noch bij 3,5 tot 5 maanden oude honden die met ivacaftor werden behandeld. De mogelijke relevantie van deze bevindingen bij de mens is niet bekend.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Colloïdaal, watervrij siliciumdioxide

Croscarmellosenatrium

Hypromelloseacetaatsuccinaat

Lactosemonohydraat

Magnesiumstearaat

Mannitol

Sucralose

Natriumlaurilsulfaat (E487)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

Na het mengen is de stabiliteit van het mengsel gedurende één uur aangetoond.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Biaxiaal georiënteerd polyethyleentereftalaat/polyethyleen/folie/polyethyleen (BOPET/PE/Folie/PE) sachet.

Kalydeco 13,4 mg granulaat in sachet, Kalydeco 25 mg granulaat in sachet, Kalydeco 50 mg granulaat in sachet en Kalydeco 75 mg granulaat in sachet

Verpakkingsgrootte van 56 sachets (bevat 4 individuele mapjes met 14 sachets per mapje).

Kalydeco 13,4 mg granulaat in sachet, Kalydeco 59,5 mg granulaat in sachet en Kalydeco 75 mg granulaat in sachet

Verpakkingsgrootte van 28 sachets (bevat 4 individuele mapjes met 7 sachets per mapje).

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited

Unit 49, Block 5, Northwood Court, Northwood Crescent,

Dublin 9, D09 T665,

Ierland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/12/782/003

EU/1/12/782/004

EU/1/12/782/006

EU/1/12/782/008

EU/1/12/782/009

EU/1/12/782/010

EU/1/12/782/011

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 23 juli 2012

Datum van laatste verlenging: 29 april 2022

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Kalydeco

EU-vergunningsnummer EU/1/12/782
Werkzame stof (INN) ivacaftor
ATC-code R07AX02 – Ivacaftor
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited
Status van de vergunning Vergund (23-07-2012)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 04-08-2025