SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Kaftrio
Kaftrio 37,5 mg/25 mg/50 mg filmomhulde tablettenKaftrio 75 mg/50 mg/100 mg filmomhulde tabletten
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Kaftrio 37,5 mg/25 mg/50 mg filmomhulde tabletten
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Kaftrio 37,5 mg/25 mg/50 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 37,5 mg ivacaftor, 25 mg tezacaftor en 50 mg elexacaftor.
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 75 mg ivacaftor, 50 mg tezacaftor en 100 mg elexacaftor.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet)
Kaftrio 37,5 mg/25 mg/50 mg filmomhulde tabletten
Lichtoranje, capsulevormige tablet met aan een zijde ‘T50’ ingeslagen en aan de andere zijde glad (afmetingen 6,4 mm × 12,2 mm).
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg filmomhulde tabletten
Oranje, capsulevormige tablet met aan een zijde ‘T100’ ingeslagen en aan de andere zijde glad (afmetingen 7,9 mm × 15,5 mm).
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Kaftrio-tabletten zijn geïndiceerd in een combinatieschema met ivacaftor voor de behandeling van cystische fibrose (CF) bij patiënten van 6 jaar en ouder die ten minste één niet-klasse I-mutatie in het cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR)-gen hebben (zie rubriek 4.2 en 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
Kaftrio dient uitsluitend te worden voorgeschreven door beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg met ervaring in de behandeling van CF. Wanneer het genotype van de patiënt niet bekend is, dient een accurate en gevalideerde genotyperingsmethode te worden uitgevoerd om de aanwezigheid te bevestigen van ten minste één CFTR-mutatie die reageert op basis van klinische en/of in-vitro-gegevens (met behulp van een genotypetest) (zie rubriek 5.1). Kaftrio mag uitsluitend worden gebruikt bij patiënten met de diagnose CF. CF moet gediagnosticeerd worden op basis van diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling.
Er is een beperkt aantal patiënten met mutaties die niet vermeld worden in Tabel 5 en die mogelijk reageren op Kaftrio. In die gevallen kan Kaftrio overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. Hierbij zijn patiënten met twee klasse I-mutaties (nulmutaties; dit zijn mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) uitgesloten, omdat zij naar verwachting niet zullen reageren op een behandeling met een modulator (zie rubriek 4.1, 4.4 en 5.1).
Voor alle patiënten wordt een controle van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen vóór aanvang van de behandeling, elke 3 maanden tijdens het eerste jaar van behandeling en daarna jaarlijks. Voor patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle overwogen worden (zie rubriek 4.4).
Dosering
De dosering voor volwassenen en pediatrische patiënten van 6 jaar en ouder moet worden bepaald op basis van Tabel 1.
| Tabel 1: Doseringsadviezen voor patiënten van 6 jaar en ouder | |||
| Leeftijd | Gewicht | Ochtenddosis | Avonddosis |
| 6 tot 12 jaar | < 30 kg | Twee tabletten ivacaftor 37,5 mg/tezacaftor 25 mg/elexacaftor 50 mg | Eén tablet ivacaftor 75 mg |
| 6 tot 12 jaar | ≥ 30 kg | Twee tabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg | Eén tablet ivacaftor 150 mg |
| 12 jaar en ouder | - | Twee tabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg | Eén tablet ivacaftor 150 mg |
De ochtend- en avonddosis moeten worden ingenomen met een tussentijd van ongeveer 12 uur, met vetbevattend voedsel (zie ‘Wijze van toediening’).
Vergeten dosis
Als er 6 uur of minder zijn verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen en het oorspronkelijke schema voortzetten. Als er meer dan 6 uur zijn verstreken sinds:
de vergeten ochtenddosis, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen en mag de patiënt de avonddosis niet meer innemen. De volgende geplande ochtenddosis moet op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen.
OF
- de vergeten avonddosis, mag de patiënt de vergeten dosis niet meer innemen. De volgende geplande ochtenddosis moet op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen. De ochtenddosis en avonddosis mogen niet gelijktijdig worden ingenomen.
Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers
Bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (bijv. fluconazol, erytromycine, verapamil) of met sterke CYP3A-remmers (bijv. ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol, telitromycine en claritromycine) moet de dosis worden verlaagd zoals in Tabel 2 (zie rubriek 4.4 en 4.5).
| Tabel 2: Toedieningsschema voor gelijktijdig gebruik met matige en sterke CYP3A-remmers | |||
| Leeftijd | Gewicht | Matige CYP3A-remmers | Sterke CYP3A-remmers |
| 6 tot 12 jaar | < 30 kg | Wissel elke dag af:
Geen avonddosis ivacaftortablet. | Twee tabletten ivacaftor 37,5 mg/tezacaftor 25 mg/elexacaftor 50 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis ivacaftortablet. |
| 6 tot 12 jaar | ≥ 30 kg | Wissel elke dag af:
Geen avonddosis ivacaftortablet. | Twee tabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis ivacaftortablet. |
| 12 jaar en ouder | - | Wissel elke dag af:
Geen avonddosis ivacaftortablet. | Twee tabletten ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen avonddosis ivacaftortablet. |
Speciale populaties
Ouderen
Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor de oudere patiëntenpopulatie (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B) wordt niet aanbevolen. Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag het gebruik van Kaftrio alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is, en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3).
Er is geen onderzoek uitgevoerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C), maar de blootstelling is naar verwachting hoger dan bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis. Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis mogen niet worden behandeld met Kaftrio.
Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor patiënten met een lichte (Child-Pugh-klasse A) leverfunctiestoornis (zie Tabel 3) (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2).
| Tabel 3: Aanbeveling voor gebruik bij patiënten van 6 jaar en ouder met een leverfunctiestoornis | ||||
| Leeftijd | Gewicht | Licht (Child-Pugh-klasse A) | Matig (Child-Pugh-klasse B) | Ernstig (Child-Pugh-klasse C) |
| 6 tot 12 jaar | < 30 kg | Geen dosisaanpassing | Gebruik niet aanbevolen. Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Indien gebruikt, moet Kaftrio met voorzichtigheid als volgt worden gebruikt in een verlaagde dosis:
Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen. De avonddosis van de ivacaftortablet mag niet worden ingenomen. | Mag niet worden gebruikt |
| 6 tot 12 jaar | ≥ 30 kg | Geen dosisaanpassing | Gebruik niet aanbevolen. Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Indien gebruikt, moet Kaftrio met voorzichtigheid als volgt worden gebruikt in een verlaagde dosis:
| Mag niet worden gebruikt |
| Tabel 3: Aanbeveling voor gebruik bij patiënten van 6 jaar en ouder met een leverfunctiestoornis | ||||
| Leeftijd | Gewicht | Licht (Child-Pugh-klasse A) | Matig (Child-Pugh-klasse B) | Ernstig (Child-Pugh-klasse C) |
’s ochtends
Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen. De avonddosis van de ivacaftortablet mag niet worden ingenomen. | ||||
| 12 jaar en ouder | - | Geen dosisaanpassing | Gebruik niet aanbevolen. Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Indien gebruikt, moet Kaftrio met voorzichtigheid als volgt worden gebruikt in een verlaagde dosis:
Blijf daarna de dosering van dag 1 en dag 2 afwisselen. De avonddosis van de ivacaftortablet mag niet worden ingenomen. | Mag niet worden gebruikt |
Nierfunctiestoornis
Voor patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis wordt geen dosisaanpassing aanbevolen. Er is geen ervaring bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Kaftrio in combinatie met ivacaftor (IVA) bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik. Patiënten moeten de instructie krijgen om de tabletten in hun geheel door te slikken. De tabletten mogen vóór het doorslikken niet gekauwd, fijngemaakt of gebroken worden, omdat er momenteel geen klinische gegevens beschikbaar zijn om andere toedieningswijzen te ondersteunen. Het wordt niet aanbevolen om de tablet te kauwen of fijn te maken.
Kaftrio moet met vetbevattend voedsel worden ingenomen. Voorbeelden van maaltijden of snacks die vet bevatten, zijn deze welke met boter of olie zijn bereid of eieren, kazen, noten, volle melk of vlees bevatten (zie rubriek 5.2).
Voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten, moeten tijdens de behandeling met Kaftrio worden vermeden (zie rubriek 4.5).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Verhoogde transaminasen en leverletsel
Gevallen van leverfalen resulterend in transplantatie zijn gemeld in de eerste 6 maanden van de behandeling bij patiënten met en zonder reeds bestaande gevorderde leverziekte. Verhoogde transaminasen komen vaak voor bij patiënten met CF. In klinische onderzoeken werden verhoogde transaminasen frequenter waargenomen bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in vergelijking met placebo. Bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA gingen deze verhogingen soms gepaard met gelijktijdige verhogingen in totaalbilirubine. Voor alle patiënten worden bepalingen van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen vóór aanvang van de behandeling, elke 3 maanden tijdens het eerste jaar van behandeling en daarna jaarlijks (zie rubriek 4.2).
Voor patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle van de leverfunctietests overwogen worden.
Onderbreek de behandeling en meet meteen de transaminasen in serum en het totaalbilirubine indien een patiënt klinische tekenen of symptomen van leverletsel ontwikkelt. Onderbreek de toediening bij ALAT of ASAT > 5 × de bovengrens van normaal (ULN), of ALAT of ASAT > 3 × ULN met totaalbilirubine > 2 × ULN. Controleer de laboratoriumonderzoeken zorgvuldig totdat de afwijkingen verdwenen zijn. Weeg nadat de verhogingen zijn verdwenen de voordelen en risico’s van hervatting van de behandeling tegen elkaar af. Patiënten die de behandeling na onderbreking hervatten, moeten zorgvuldig worden gecontroleerd.
Bij patiënten met reeds bestaande gevorderde leverziekte moet IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA met voorzichtigheid worden gebruikt en alleen als verwacht wordt dat de voordelen opwegen tegen de risico’s (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis wordt niet aanbevolen. Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag het gebruik van IVA/TEZ/ELX alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is, en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3).
Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis mogen niet worden behandeld met IVA/TEZ/ELX (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).
Depressie
Depressie (waaronder zelfmoordgedachten en zelfmoordpoging) is gemeld bij patiënten die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX, waarbij dit doorgaans optrad binnen drie maanden na aanvang van de behandeling, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen (zie rubriek 4.8). In sommige gevallen werd een verbetering van het symptoom gemeld na dosisverlaging of stopzetten van de behandeling. Patiënten (en zorgverleners) moeten attent worden gemaakt op de noodzaak van monitoring voor zwaarmoedige stemming, zelfmoordgedachten of ongebruikelijke veranderingen in gedrag, angst of insomnie en dat ze onmiddellijk medisch advies moeten inwinnen als deze symptomen zich voordoen.
Pediatrische patiënten
Bij jonge kinderen (2-5 jaar) die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX zijn gedragsveranderingen gemeld, die zich meestal voordeden in de eerste twee maanden na aanvang van de behandeling. In sommige gevallen werd een verbetering van de symptomen gemeld na stopzetten van de behandeling.
Nierfunctiestoornis
Er is geen ervaring bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis/terminale nierinsufficiëntie en daarom is voorzichtigheid geboden in deze populatie (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Mutaties die waarschijnlijk niet reageren op een behandeling met een modulator
Patiënten met een genotype dat uit twee CFTR-mutaties bestaat waarvan bekend is dat ze geen CFTR-eiwit produceren (d.w.z. twee klasse I-mutaties), zullen naar verwachting niet reageren op een behandeling met Kaftrio.
Klinische onderzoeken waarbij IVA/TEZ/ELX vergeleken werd met TEZ/IVA of IVA
Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om IVA/TEZ/ELX rechtstreeks te vergelijken met TEZ/IVA of IVA bij patiënten zonder F508del-variant.
Patiënten na orgaantransplantatie
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is niet onderzocht bij patiënten met CF die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Daarom wordt het gebruik niet aanbevolen bij transplantatiepatiënten. Zie rubriek 4.5 voor interacties met vaak gebruikte immunosuppressiva.
Voorvallen van rash
Doorgaans komen voorvallen van rash voor in de eerste maand van de behandeling. De meeste voorvallen waren licht tot matig ernstig en in zeldzame gevallen ging rash gepaard met bijkomende symptomen zoals koorts of aangezichtszwelling. In de meeste gevallen werd de toediening van IVA/TEZ/ELX voortgezet en verdween de rash zonder behandeling. Bij kinderen is het incidentiepercentage groter dan bij volwassenen. De incidentie van voorvallen van rash lag ook hoger bij vrouwen dan bij mannen, in het bijzonder bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten (zie rubriek 4.8). Het kan niet worden uitgesloten dat hormonale anticonceptiva een rol spelen bij het optreden van rash. Voor patiënten die hormonale anticonceptiva gebruiken en rash ontwikkelen, moet overwogen worden om de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA en hormonale anticonceptiva te onderbreken. Nadat de rash is verdwenen, moet overwogen worden of het aangewezen is om IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA te hervatten zonder hormonale anticonceptiva. Als de rash niet opnieuw optreedt, kan overwogen worden om hormonale anticonceptiva te hervatten (zie rubriek 4.8).
Ouderen
In klinische onderzoeken naar IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is het aantal patiënten van 65 jaar en ouder dat werd opgenomen onvoldoende om te bepalen of de respons bij deze patiënten verschilt van die bij jongere volwassenen. Dosisaanbevelingen zijn gebaseerd op het farmacokinetische profiel en de kennis afkomstig van onderzoeken met tezacaftor/ivacaftor (TEZ/IVA) in combinatie met IVA, en IVA als monotherapie (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Interacties met geneesmiddelen
CYP3A-inductoren
De blootstelling aan IVA is aanzienlijk afgenomen en de verwachting is dat de blootstelling aan ELX en TEZ afneemt door gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren, wat kan leiden tot de verminderde werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX en IVA. Daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
CYP3A-remmers
De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA is toegenomen bij gelijktijdige toediening met sterke of matige CYP3A-remmers. De dosis van IVA/TEZ/ELX en van IVA moet worden aangepast bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers (zie rubriek 4.5 en Tabel 2 in rubriek 4.2).
Cataract
Gevallen van niet-congenitale vertroebeling van de ooglens zonder impact op het gezichtsvermogen zijn gemeld bij pediatrische patiënten die behandeld werden met schema’s die IVA bevatten. Hoewel in sommige gevallen andere risicofactoren aanwezig waren (zoals het gebruik van corticosteroïden, blootstelling aan straling), kan een mogelijk risico verbonden met de behandeling met IVA niet worden uitgesloten. Bij pediatrische patiënten die de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA starten, is oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan en tijdens de behandeling aanbevolen (zie rubriek 5.3).
Hulpstoffen met bekend effect
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van ELX, TEZ en/of IVA beïnvloeden
CYP3A-inductoren
ELX, TEZ en IVA zijn substraten van CYP3A (IVA is een gevoelig substraat van CYP3A). Gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A-inductoren kan leiden tot verlaagde blootstellingen en daardoor tot een verminderde werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX. Gelijktijdige toediening van IVA met rifampicine, een sterke CYP3A-inductor, verlaagde de oppervlakte onder de curve (AUC) van IVA met 89%. De blootstelling aan ELX en TEZ wordt naar verwachting ook lager bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren; daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Voorbeelden van sterke CYP3A-inductoren zijn:
- rifampicine, rifabutine, fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum)
CYP3A-remmers
Gelijktijdige toediening met itraconazol, een sterke CYP3A-remmer, verhoogde de AUC van ELX 2,8 maal en de AUC van TEZ 4,0 tot 4,5 maal. Gelijktijdige toediening met itraconazol en ketoconazol verhoogde de AUC van IVA respectievelijk 15,6 maal en 8,5 maal. De dosis IVA/TEZ/ELX en IVA moet worden verlaagd bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).
Voorbeelden van sterke CYP3A-remmers zijn:
- ketoconazol, itraconazol, posaconazol en voriconazol
- telitromycine en claritromycine
Simulaties duidden erop dat gelijktijdige toediening met de matige CYP3A-remmers fluconazol, erytromycine en verapamil de AUC van ELX en TEZ ongeveer 1,9 tot 2,3 maal kan verhogen. Gelijktijdige toediening van fluconazol resulteerde in een 2,9-voudige verhoging van de AUC van IVA. De dosis IVA/TEZ/ELX en IVA moet worden verlaagd bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).
Voorbeelden van matige CYP3A-remmers zijn:
- fluconazol
- erytromycine
Gelijktijdige toediening met grapefruitsap, dat een of meer bestanddelen bevat die CYP3A matig remmen, kan de blootstelling aan ELX, TEZ en IVA verhogen. Voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten, moeten tijdens de behandeling met IVA/TEZ/ELX en IVA worden vermeden (zie rubriek 4.2).
Ciprofloxacine
ELX/TEZ/IVA is niet beoordeeld voor gelijktijdig gebruik met ciprofloxacine. Ciprofloxacine had echter geen klinisch relevant effect op de blootstelling aan TEZ of IVA en heeft naar verwachting geen klinisch relevant effect op de blootstelling aan ELX. Daarom is geen dosisaanpassing nodig tijdens gelijktijdige toediening van IVA/TEZ/ELX met ciprofloxacine.
Mogelijke interactie met transporteiwitten
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat ELX een substraat is voor de effluxtransporteiwitten P-glycoproteïne (P-gp) en Breast Cancer Resistance Protein (BCRP), maar niet voor OATP1B1 of OATP1B3. De blootstelling aan ELX wordt naar verwachting niet significant beïnvloed door gelijktijdig gebruik van remmers van P-gp of BCRP wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden.
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat TEZ een substraat is voor het opnametransporteiwit OATP1B1 en de effluxtransporteiwitten P-gp en BCRP. TEZ is geen substraat voor OATP1B3. De blootstelling aan TEZ wordt naar verwachting niet significant beïnvloed door gelijktijdige remmers van OATP1B1, P-gp of BCRP wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden. De blootstelling aan M2-TEZ (een metaboliet van TEZ) kan echter toenemen door remmers van P-gp. Daarom is voorzichtigheid geboden wanneer P-gp-remmers (bijv. ciclosporine) samen met IVA/TEZ/ELX worden gebruikt.
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat IVA geen substraat is voor OATP1B1, OATP1B3 of P-gp. In vitro zijn IVA en de metabolieten ervan substraten van BCRP. Wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit van ivacaftor en de beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden, wordt niet verwacht dat gelijktijdige toediening van BCRP-remmers de blootstelling aan IVA en M1-IVA wijzigt, terwijl niet wordt verwacht dat mogelijke wijzigingen in blootstelling aan M6-IVA klinisch relevant zijn.
Geneesmiddelen die beïnvloed worden door ELX, TEZ en/of IVA
CYP2C9-substraten
IVA kan CYP2C9 remmen. Daarom wordt aanbevolen de international normalised ratio (INR) te controleren tijdens gelijktijdige toediening van warfarine met IVA/TEZ/ELX en IVA. Andere geneesmiddelen met een mogelijk verhoogde blootstelling zijn glimepiride en glipizide. Bij het gebruik van deze geneesmiddelen is voorzichtigheid geboden.
Mogelijke interactie met transporteiwitten
Gelijktijdige toediening van IVA of TEZ/IVA met digoxine, een gevoelig P-gp-substraat, verhoogde de AUC van digoxine 1,3 maal, wat overeenkomt met een zwakke remming van P-gp door IVA. Toediening van IVA/TEZ/ELX en IVA kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten van P-gp zijn, waardoor het therapeutisch effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden. Bij gelijktijdig gebruik met digoxine of andere substraten van P-gp met een smalle therapeutische index, zoals ciclosporine, everolimus, sirolimus en tacrolimus, zijn voorzichtigheid en gepaste controle geboden.
In vitro hebben ELX en M23-ELX een remmend effect op de opname door OATP1B1 en OATP1B3. TEZ/IVA verhoogden de AUC van pitavastatine, een substraat van OATP1B1, met een factor 1,2. Gelijktijdige toediening met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kan leiden tot verhoogde blootstelling aan geneesmiddelen die substraten zijn van deze transporteiwitten, zoals statines, glyburide, nateglinide en repaglinide. Bij gelijktijdig gebruik met substraten van OATP1B1 of OATP1B3 is voorzichtigheid geboden en moet gepaste monitoring plaatsvinden. Bilirubine is een substraat van OATP1B1 en OATP1B3. In onderzoek 445-102 zijn lichte stijgingen van het gemiddelde totaalbilirubine waargenomen (een wijziging van maximaal 4,0 µmol/l vanaf de uitgangssituatie). Deze bevinding stemt overeen met het in vitro remmende effect van ELX en M23-ELX op de bilirubinetransporteiwitten OATP1B1 en OATP1B3.
ELX en IVA zijn remmers van BCRP. Gelijktijdige toediening van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan geneesmiddelen die substraten zijn van BCRP, zoals rosuvastatine. Bij gelijktijdig gebruik met substraten van BCRP moet een gepaste monitoring plaatsvinden.
Hormonale anticonceptiva
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is onderzocht met ethinylestradiol/levonorgestrel en er werd vastgesteld dat het geen klinisch relevant effect had op de blootstelling aan het orale anticonceptivum. Er wordt verwacht dat IVA/TEZ/ELX en IVA geen invloed hebben op de werkzaamheid van orale anticonceptiva.
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Een matige hoeveelheid gegevens over zwangere vrouwen (tussen 300 tot 1.000 zwangerschaps-uitkomsten) duidt erop dat ELX, TEZ of IVA bij zwangere vrouwen niet misvormend of foetaal/neonataal toxisch is. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van IVA/TEZ/ELX te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Uit beperkte gegevens blijkt dat ELX, TEZ en IVA in de moedermelk worden uitgescheiden, en konden worden gemeten in plasma van met moedermelk gevoede pasgeborenen/zuigelingen van behandelde vrouwen. Er is onvoldoende informatie over de effecten van IVA/TEZ/ELX op pasgeborenen/zuigelingen. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met IVA/TEZ/ELX moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van ELX, TEZ en IVA op de vruchtbaarheid bij de mens. TEZ had geen effecten op de vruchtbaarheids- en reproductieve prestatie-indexen bij mannelijke en vrouwelijke ratten bij klinisch relevante blootstellingen. ELX en IVA hadden een effect op de vruchtbaarheid bij ratten (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA heeft geringe invloed op de rijvaardigheid of op het vermogen om machines te bedienen. Duizeligheid is gemeld bij patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ontvingen, bij patiënten die TEZ/IVA in combinatie met IVA ontvingen, en ook bij patiënten die IVA ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten die duizeligheid ervaren, moeten het advies krijgen om geen voertuigen te besturen of machines te bedienen totdat de symptomen verdwenen zijn.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst voorkomende bijwerkingen die ervaren werden door patiënten van 12 jaar en ouder die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA toegediend kregen, waren hoofdpijn (17,3%), diarree (12,9%) en bovensteluchtweginfectie (11,9%) en aminotransferase verhoogd (10,9%).
Ernstige bijwerkingen van rash die ervaren werden door patiënten van 12 jaar en ouder, zijn gemeld bij 1,5% van de patiënten die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (zie rubriek 4.4).
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
Tabel 4 geeft bijwerkingen weer die zijn waargenomen met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA, TEZ/IVA in combinatie met IVA en IVA als monotherapie. De bijwerkingen zijn gerangschikt volgens MedDRA-systeem/orgaanklasse en frequentie: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
| Tabel 4: Bijwerkingen | ||
| MedDRA-systeem/orgaanklasse | Bijwerkingen | Frequentie |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Bovensteluchtweginfectie*, nasofaryngitis | Zeer vaak |
| Rhinitis*, griep* | Vaak | |
| Tabel 4: Bijwerkingen | ||
| MedDRA-systeem/orgaanklasse | Bijwerkingen | Frequentie |
| Immuunsysteemaandoeningen | Overgevoeligheid | Niet bekend |
| Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Hypoglykemie* | Vaak |
| Psychische stoornissen | Depressie, gedragsveranderingen | Niet bekend |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn*, duizeligheid* | Zeer vaak |
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Oorpijn, oorongemak, tinnitus, trommelvlieshyperemie, vestibulaire aandoening | Vaak |
| Oorcongestie | Soms | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Orofaryngeale pijn, neusverstopping* | Zeer vaak |
| Rinorroe*, bijholteverstopping, farynx-erytheem, abnormale ademhaling* | Vaak | |
| Piepen* | Soms | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Diarree*, abdominale pijn* | Zeer vaak |
| Nausea, bovenbuikpijn*, flatulentie* | Vaak | |
| Lever- en galaandoeningen | Transaminaseverhogingen | Zeer vaak |
| Alanine-aminotransferase verhoogd* | Zeer vaak | |
| Aspartaataminotransferase verhoogd* | Zeer vaak | |
| Leverletsel†, totaalbilirubine verhoogd† | Niet bekend | |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Rash* | Zeer vaak |
| Acne*, pruritus* | Vaak | |
| Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen | Borstgezwel | Vaak |
| Borstontsteking, gynaecomastie, tepelaandoening, tepelpijn | Soms | |
| Onderzoeken | Bacteriën in sputum, bloed creatinefosfokinase verhoogd* | Zeer vaak |
| Bloeddruk verhoogd* | Soms | |
* Bijwerkingen waargenomen tijdens klinische onderzoeken met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. † Leverletsel (ALAT, ASAT en totaalbilirubine verhoogd) gemeld op basis van postmarketinggegevens met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. De frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald. | ||
Veiligheidsgegevens van de volgende onderzoeken kwamen overeen met de veiligheidsgegevens die zijn waargenomen in onderzoek 445-102.
Een 4 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij
107 patiënten van 12 jaar en ouder (onderzoek 445-103).
Een 192 weken durend, open-label onderzoek naar de veiligheid en werkzaamheid
(onderzoek 445-105) bij 506 patiënten die overstapten van onderzoek 445-102 en 445-103.
Een 8 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij
258 patiënten van 12 jaar en ouder (onderzoek 445-104).
Een 24 weken durend, open-label onderzoek (onderzoek 445-106) bij 66 patiënten van 6 tot
12 jaar.
Een 24 weken durend, gerandomiseerd, placebogecontroleerd onderzoek (onderzoek 445-116)
bij 121 patiënten van 6 tot 12 jaar.
- Een 192 weken durend, tweedelig (deel A en deel B), open-label onderzoek naar de veiligheid en werkzaamheid (onderzoek 445-107) bij 64 patiënten van 6 jaar en ouder die overstapten van onderzoek 445-106.
Een 24 weken durend, open-label onderzoek (onderzoek 445-111) bij 75 patiënten van 2 tot
6 jaar.
Een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek
(onderzoek 445-124) bij 307 patiënten van 6 jaar en ouder.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Transaminaseverhogingen
In onderzoek 445-102 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 of > 3 × ULN respectievelijk 1,5%, 2,5% en 7,9% bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX en 1,0%, 1,5% en 5,5% bij patiënten die behandeld werden met placebo. De incidentie van bijwerkingen van transaminaseverhogingen was 10,9% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 4,0% bij patiënten die placebo kregen.
Tijdens de open-label onderzoeken zetten sommige patiënten de behandeling stop vanwege verhoogde transaminasen. In de postmarketingfase zijn gevallen gemeld van stopzetting van de behandeling wegens verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).
Voorvallen van rash
In onderzoeken bij met IVA/TEZ/ELX behandelde patiënten ouder dan 12 jaar werd een incidentie van voorvallen van rash (bijv. rash, rash pruritus) gezien van 10,9% (onderzoek 445-102) ten opzichte van 6,5% bij patiënten behandeld met placebo. De pediatrische patiënten vertoonden een groter incidentiepercentage (zie voor meer informatie de rubriek Pediatrische patiënten). De incidentie van voorvallen van rash volgens geslacht van de patiënt was 5,8% bij mannen en 16,3% bij vrouwen bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 4,8% bij mannen en 8,3% bij vrouwen bij patiënten behandeld met placebo. Bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX was de incidentie van voorvallen van rash 20,5% bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten en 13,6% bij vrouwen die geen hormonale anticonceptiva gebruikten (zie rubriek 4.4).
In het algemeen komen voorvallen van rash doorgaans voor in de eerste maand van de behandeling. De meeste voorvallen waren licht tot matig ernstig en in zeldzame gevallen ging rash gepaard met bijkomende symptomen zoals koorts of aangezichtszwelling. In de meeste gevallen werd de toediening van IVA/TEZ/ELX voortgezet en verdween de rash zonder behandeling.
Verhoogde creatinefosfokinase
In onderzoek 445-102 was de incidentie van maximale creatinefosfokinase > 5 × ULN 10,4% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 5,0% bij patiënten behandeld met placebo. De waargenomen verhogingen van creatinefosfokinase waren over het algemeen tijdelijk van aard en asymptomatisch en vele werden voorafgegaan door lichamelijke inspanningen.
Verhoogde bloeddruk
In onderzoek 445-102 bedroeg de maximale stijging vanaf de uitgangssituatie voor gemiddelde systolische en diastolische bloeddruk respectievelijk 3,5 mmHg en 1,9 mmHg voor patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX (uitgangssituatie: 113 mmHg systolisch en 69 mmHg diastolisch) en respectievelijk 0,9 mmHg en 0,5 mmHg voor patiënten behandeld met placebo (uitgangssituatie: 114 mmHg systolisch en 70 mmHg diastolisch).
Het percentage patiënten die een systolische bloeddruk > 140 mmHg of diastolische bloeddruk > 90 mmHg hadden bij ten minste twee metingen bedroeg respectievelijk 5,0% en 3,0% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX, vergeleken met respectievelijk 3,5% en 3,5% bij patiënten behandeld met placebo.
Pediatrische patiënten
De veiligheidsgegevens van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106, 445-111 en 445-124 zijn beoordeeld bij 272 patiënten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar. Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij pediatrische en volwassen patiënten.
In onderzoek 445-106 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 0,0%, 1,5% en 10,6% bij patiënten van 6 tot 12 jaar. Geen enkele patiënt die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met een stijging van het totaalbilirubine van > 2 × ULN of staakte de behandeling vanwege verhoogde transaminasewaarden (zie rubriek 4.4).
In onderzoek 445-111 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,3%, 2,7% en 8,0% bij patiënten van 2 tot 6 jaar. Geen enkele patiënt die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met een stijging van het totaalbilirubine van > 2 × ULN of staakte de behandeling vanwege verhoogde transaminasewaarden (zie rubriek 4.4).
Rash
In onderzoeken bij patiënten ouder dan 12 jaar werd een incidentiepercentage gezien van 10,9% (onderzoek 445-102); bij patiënten tussen 6 en 11 jaar was het incidentiepercentage 24,2% (onderzoek 445-106). In onderzoek 445-102 met patiënten van 2 tot jonger dan 6 jaar hadden 15 (20,0%) patiënten ten minste 1 voorval van rash, 4 (9,8%) meisjes en 11 (32,4%) jongens.
Lenticulaire troebeling
Eén patiënt had een bijwerking van lenticulaire troebeling.
Gedragsveranderingen
De meeste gevallen van gedragsveranderingen zijn gemeld bij jongere kinderen van 2-5 jaar.
Andere speciale populaties
Met uitzondering van de verschillen in geslacht voor rash was het veiligheidsprofiel van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA over het algemeen vergelijkbaar met dat van alle subgroepen van patiënten, met inbegrip van de analyse volgens leeftijd, procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in één seconde (ppFEV1) in de uitgangssituatie en geografisch gebied.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen specifiek antidotum beschikbaar voor overdosering met IVA/TEZ/ELX. De behandeling van overdosering bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, waaronder controle van de vitale functies en observatie van de klinische toestand van de patiënt.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: andere respiratoire middelen, ATC-code: R07AX32
Werkingsmechanisme
ELX en TZE zijn selectieve CFTR-correctoren die binden aan verschillende locaties op het CFTR-eiwit en een aanvullend effect hebben bij het bevorderen van de cellulaire verwerking en het transport van CFTR waardoor de hoeveelheid CFTR-eiwit die aan het celoppervlak wordt afgeleverd, toeneemt vergeleken met een van beide moleculen alleen. IVA versterkt de channel-open probability (of ‘gating’) van het CFTR-eiwit aan het celoppervlak.
Het gecombineerde effect van ELX, TEZ en IVA is een verhoogde hoeveelheid en werking van CFTR aan het celoppervlak, wat leidt tot een toegenomen activiteit van CFTR, zoals gemeten met door CFTR-gemedieerd chloridetransport.
CFTR-chloridetransportassay in Fischer Rat Thyroid (FRT)-cellen die mutant CFTR tot expressie brengen
De chloridetransportrespons van mutant CFTR-eiwit op IVA/TEZ/ELX werd bepaald in elektrofysiologisch onderzoek met een Ussing-kamer met gebruikmaking van een panel van FRT-cellijnen, getransfecteerd met individuele CFTR-mutaties. IVA/TEZ/ELX verhoogde het chloridetransport in FRT-cellen die specifieke CFTR-mutaties tot expressie brengen.
De drempelwaarde voor CFTR-chloridetransportrespons in vitro werd gesteld op een nettostijging van ten minste 10% van de normale waarde ten opzichte van de uitgangswaarde, omdat het een voorspeller van klinische respons is of er redelijkerwijs verwacht wordt dat die klinische respons voorspelt. Voor individuele mutaties is de mate van de nettoverandering ten opzichte van de uitgangssituatie voor CFTR-gemedieerd chloridetransport in vitro niet gecorreleerd met de mate van klinische respons.
Bij CF zal de aanwezigheid van één CFTR-mutatie die reageert op IVA/TEZ/ELX op basis van in-vitro-gegevens in FRT-cellen waarschijnlijk leiden tot een klinische respons.
Tabel 5 geeft CFTR-mutaties die zijn opgenomen in de indicatie voor behandeling met Kaftrio. De aanwezigheid van CFTR-mutaties die in deze tabel staan, mag niet worden gebruikt in plaats van een diagnose van cystische fibrose, noch als enige determinant voor voorschrijven.
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
293A→G 314del9 546insCTA 548insTAC 711+3A→G* 1140-1151dup 1461insGAT 1507_1515del9 2055del9 2183A→G 2789+5G→A* 2851A/G 3007del6 3132T→G 3141del9 | E1433K E193K E217G E257G E264V E279D E282D E292K E384K E403D E474K E479D E527G E528A E56K | I1023R I1051V I105N I1139V I119M I119V I1203V I1230T I1234L I1234V I125T I1269N I1366N I1366T I148L | P1013H P1013L P1021L P1021T P1050A P111A P111L P1372T P140S P205S P355L P41R P439S P477S P499A | S1251N S1255P S1362N S158G S158N S158R S158T S182R S308P S341P S364P S42F S434P S485C S492F |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
3143del9 3272-26A→G*† 3331del6 3410T→C 3523A→G 3601A→C 3761T→G 3791C/T 3849+10kbC→T*† 3850G→A 3978G→C A1006E A1018E A1025D A1067P A1067T A1067V A107G A1081V A1087P A1136T A120T A1285G A1285V A1319E A1364V A1374D A141D A1466S A155P A209S A234D A234V A238V A300D A309D A349V A357T A455E*† A455V A457T A462P A46D A46V A534E A554E A566D A62P A872E A959V A9V C128R C1355F c.1367_1369dupTTG C225R C225Y C491R C590Y | E588K E588V E60K E725K E822K E826K E831X E92K F1016S F1052V F1074L F1078S F1099L F1107L F1286S F191V F200I F311del F311L F312del F433L F508C;S1251N‡ F508del* F508del;R1438W‡ F575Y F587I F587L F693L(TTG) F834L F87L F932S F994C G1047D G1047R G1061R G1069R G1123R G1127E G1173S G1237V G1244E G1244R G1247R G1249E G1249R G1265V G126D G1298V G1349D G149R;G576A;R668 C‡ G178E G178R G194R G194V G213E G213E;R668C‡ G213V | I148N I175V I203M I331N I336K I336L I444S I444T I497S I502T I506L I506V I506V;D1168 G‡ I521S I530N I539T I556V I586V I601F I616T I618N I618T I86M I980K I982M I991M K1060T K1080Q K162E K464E K464N K481E K522E K522Q K536E K564E K598E K68E K951E L100V L1011S L1040F L1065R L1077P*† L102R;F1016S ‡ L1227S L1260P L1324P L1335F L1335P L1339F L137P L1388P L145H L145V L1480P | P499S P5L† P574H P574R P67L* P731L P750L P798S P988R P99R Q1012P Q1209P Q1238R Q1291H Q1291R Q1309H Q1313K Q1352H Q151K Q179K Q237E Q237H Q237P Q2X Q30P Q359K;T360K‡ Q359R Q372H Q493L Q493R Q552P Q715H Q799K Q890R Q98P Q98R R1048G R1066C† R1066G R1066H*† R1070P R1070Q R1070W R1097H R1128G R1162Q R117C† R117C;G576A;R668C‡ R117G R117H* R117L R117L;L997F‡ R117P R1239S R1283G R1283M R1283S R1422W | S50P S519G S531P S549I S549N S549R* S557F S589I S589N S624R S686Y S737F S821G S898R S912L S912L;G1244V ‡ S912T S912W S945L*† S955P S977F S977F;R1438 W‡ T1036I T1036N* T1057R T1086A T1086I T1246I T1299I T1299K T1396P T338I T351I T351S T351S;R851L‡ T388M T465I T501A T582I T582S T896I T908N T990I V1008D V1010D V1108L V1114L V1153E V11I V1240G V1293G V1293I V1318A V1415F V201M V232A |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
C76W C866W C866Y CFTRdup1-3 CFTRdup22,23 D110E D110H D110N D112N D1152A D1152H*† D1154G D1154N D1168G D1270N* D1270Y D1305E D1312G D1377H D1445N D192G D192N D249Y D373N D426N D443Y D443Y;G576A;R668 C‡ D44G D529G D537N D565G D567N D579G D58H D58V D614G D651H D651N D806G D828G D891G D924N D979A D979V D985H D985Y D993A D993G D993Y deltaM1140 E1104K E1104V E1123del E1126K E116K E116Q E1221V | G226R G239R G241W G253R G27E G27R G314A G314E G314R G424S G437D G461R G461V G463D G463V G480C G480D G480S G500D G544S G545R G551A G551D* G551R G551S G576A;R668C‡ G576A;S1359Y‡ G622D G622V G628A G628R G723V G85E*† G930E G970D G970S G970V H1054D H1054Y H1079P H1085P H1085R H1197L H1375N H1375P H1375R H139L H139R H139Y H146R H199Q H199Y H609L H620P H620Q H939R H939R;H949L‡ H949L | L159S L15P L15P;L1253F‡ L165S L167R L183I L206W*† L210P L227P L293P L327P L32P L333F L333H L346P L365P L441P L453S L467F L558F L568F L619S L633P L636P L88S L927P L967F;L1096R ‡ L973F L986P M1028R M1101K*† M1137R M1137V M1157I M1210K M1354T M150K M150R M152L M152V M265R M348K M394L M469V M498I M595V M952I M952T M961L N1088D N1195T N1303I N1303K* N186K N187K N287K N287Y | R1438W R1453W R170C R248K R248T R258G R297Q R31L R334L R334Q R334W† R347H* R347L R347P R352G R352Q R352W R3M R516S R553Q R555G R55K R600S R709Q R74Q R74Q;R297Q‡ R74Q;V201M;D1270N‡ R74W R74W;D1270N‡ R74W;R1070W;D1270 N‡ R74W;S945L‡ R74W;V201M‡ R74W;V201M;D1270N ‡ R74W;V201M;L997F‡ R74W;V201M;Q1268R ‡ R751L R75L R75Q;L1065P‡ R75Q;N1088D‡ R75Q;S549N‡ R765S R766K R792G R792Q R810G R851L R933G S1045Y S108F S1118F S1141N S1159F S1159P S1188L S1188P | V232D V317A V322M V392G V393L V456A V456F V520I V562I;A1006E‡ V562L V591A V603F V855I V915L V920L V920M V938G V93D V93G W79R W1098C W1282G W1282R W202C W361R W496R Y1014C Y1014DEL Y1032C Y1032N Y1073C Y1092H Y109H Y109N Y122C Y1381H Y161C Y161D Y161S Y301C Y563N Y569H Y577F Y84H Y89C Y913S Y919C |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
| E1228K E1401G E1409K | H954P | N396Y N418S N847S N900K | S13F S13P S18I S18N | |
Er zijn mensen met CF met twee zeldzame niet-F508del CFTR-mutaties die niet vermeld worden in Tabel 5. Deze mensen kunnen reageren op behandeling, mits zij geen twee klasse I-mutaties (nulmutaties) hebben (mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) (zie rubriek 4.1). In deze gevallen kan Kaftrio overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. De individuele diagnose CF moet worden gebaseerd op diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling, omdat bij patiënten met hetzelfde genotype aanzienlijke variabiliteit in fenotype bestaat. ⁎ Mutaties ondersteund door klinische gegevens. † Mutaties ondersteund door praktijkgegevens van ≥ 5 patiënten. ‡ Complexe/samengestelde mutaties waarbij een enkel allel van het CFTR-gen meerdere mutaties heeft; deze bestaan onafhankelijk van de aanwezigheid van mutaties op het andere allel. Niet-geannoteerde mutaties zijn opgenomen op basis van de assay in FRT-cellen waarbij een positieve respons wijst op een klinische respons. | ||||
Farmacodynamische effecten
Effecten op zweetchloride
In onderzoek 445-102 (patiënten met een F508del-mutatie op één allel en een mutatie op het tweede allel die ofwel geen productie van een CFTR-eiwit voorspelt, ofwel een CFTR-eiwit dat geen chloride transporteert en dat niet reageert op andere CFTR-modulatoren [IVA en TEZ/IVA] in vitro) is in week 4 een afname van zweetchloride vanaf de uitgangssituatie waargenomen die werd gehandhaafd gedurende de hele behandelingsperiode van 24 weken. Het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -41,8 mmol/l (95%-BI: -44,4; -39,3; P < 0,0001).
In onderzoek 445-103 (patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie) was het behandelingsverschil voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van TEZ/IVA in combinatie met IVA -45,1 mmol/l (95%-BI: -50,1; -40,1; P < 0,0001).
In onderzoek 445-104 (patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie op het tweede allel met een ‘gating’-defect of residuele CFTR-activiteit) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA, -22,3 mmol/l (95%-BI: -24,5; -20,2; P < 0,0001). Het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van de controlegroep (IVA-groep of de groep die behandeld werd met TEZ/IVA in combinatie met IVA) was -23,1 mmol/l (95%-BI: -26,1; -20,1; P < 0,0001).
In onderzoek 445-106 (patiënten van 6 tot 12 jaar die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie (n = 62) tot en met week 24 (n = 60) -60,9 mmol/l (95%-BI: -63,7; -58,2)*. De gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 12 (n = 59) was -58,6 mmol/l (95%-BI: -61,1; -56,1). * Niet alle deelnemers die zijn opgenomen in de analyses hadden beschikbare gegevens voor alle controlebezoeken, met name vanaf week 16. Het vermogen om gegevens te verzamelen in week 24 werd belemmerd door de COVID-19-pandemie. De gegevens van week 12 waren minder geïmpacteerd door de pandemie.
In onderzoek 445-116 (patiënten van 6 tot 12 jaar die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) resulteerde behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in een afname van zweetchloride tot en met week 24 ten opzichte van placebo. Het kleinste-kwadratengemiddelde van het behandelingsverschil voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo met betrekking tot de absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -51,2 mmol/l (95%-BI: -55,3; -47,1; nominale P < 0,0001).
In onderzoek 445-124 (patiënten van 6 jaar en ouder met een kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX [zie Tabel 6]) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24, vergeleken met placebo, -28,3 mmol/l (95%-BI: -32,1; -24,5 mmol/l; P < 0,0001).
Cardiovasculaire effecten
Effect op het QT-interval
Bij doses tot 2 maal de maximale aanbevolen dosis ELX en 3 maal de maximale aanbevolen dosis TEZ en IVA was er bij gezonde proefpersonen geen sprake van enige klinisch relevante verlenging van het QT/QTc-interval.
Hartslag
In onderzoek 445-102 zijn bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX gemiddelde dalingen van de hartslag met 3,7 tot 5,8 hartslagen per minuut (hpm) ten opzichte van de uitgangssituatie (76 hpm) waargenomen.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bij patiënten met CF werd aangetoond in zes fase 3-onderzoeken. De patiënten die in deze onderzoeken werden opgenomen, waren homozygoot voor de F508del-mutatie of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie (MF), een ‘gating’-defect of residuele CFTR-activiteit op het tweede allel. Aan onderzoek 445-124 namen patiënten deel met ten minste één kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX (zie Tabel 6).
Onderzoek 445-102 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek bij patiënten die een F508del-mutatie op één allel hadden en een MF-mutatie op het tweede allel. Patiënten met CF die in aanmerking kwamen voor dit onderzoek moesten ofwel klasse I-mutaties hebben die voorspellend waren voor geen aanmaak van CFTR-eiwit (waaronder nonsense-mutaties, canonical splice-mutaties en insertie-/deletie-frameshiftmutaties, zowel kleine (≤ 3 nucleotiden) als niet-kleine (> 3 nucleotiden)), ofwel missense-mutaties waardoor CFTR-eiwit wordt aangemaakt dat niet functioneel is als chloridetransporteiwit en niet reageert op IVA en TEZ/IVA in vitro. De meest frequente allelen met minimale functie die werden beoordeeld in het onderzoek waren G542X, W1282X, R553X en R1162X; 621+1G→T, 1717-1G→A en 1898+1G→A; 3659delC en 394delTT; CFTRdele2,3; en N1303K, I507del, G85E, R347P en R560T. In totaal werden 403 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 26,2 jaar) gerandomiseerd en kregen ze placebo of IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA toegediend. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie bedroeg 61,4% (bereik: 32,3%; 97,1%).
Onderzoek 445-103 was een 4 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie. In totaal kregen 107 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 28,4 jaar) TEZ/IVA in combinatie met IVA gedurende een open-label inloopperiode van 4 weken, waarna ze gerandomiseerd werden en ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ofwel TEZ/IVA in combinatie met IVA toegediend kregen gedurende een dubbelblinde behandelingsperiode van 4 weken. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie na de inloopperiode bedroeg 60,9% (bereik: 35,0%; 89,0%).
Onderzoek 445-104 was een 8 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met een actief controlemiddel bij patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie op het tweede allel met een ‘gating’-defect (Gating) of residuele CFTR-activiteit (RF). In totaal kregen 258 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 37,7 jaar) ofwel IVA (F/Gating) ofwel TEZ/IVA in combinatie met IVA (F/RF) gedurende een open-label inloopperiode van 4 weken, en patiënten met het F/R117H-genotype kregen IVA tijdens de inloopperiode. Patiënten werden daarna gerandomiseerd en kregen ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ofwel bleven de behandeling met een CFTR-modulator ontvangen die ze tijdens de inloopperiode hadden gekregen. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie na de inloopperiode bedroeg 67,6% (bereik: 29,7%; 113,5%).
Onderzoek 445-106 was een 24 weken durend, open-label onderzoek bij patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie. In totaal kregen 66 patiënten van 6 tot 12 jaar (gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie 9,3 jaar) een dosis in overeenstemming met hun gewicht. Patiënten die in de uitgangssituatie < 30 kg wogen, kregen ’s ochtends twee tabletten met 37,5 mg IVA/25 mg TEZ/50 mg ELX en ’s avonds één tablet met 75 mg IVA. Patiënten die in de uitgangssituatie ≥ 30 kg wogen, kregen ’s ochtends twee tabletten met 75 mg IVA/50 mg TEZ/100 mg ELX en ’s avonds één tablet met 150 mg IVA. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 ≥ 40% en een gewicht ≥ 15 kg. De gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie was 88,8% (bereik: 39,0%; 127,1%).
Onderzoek 445-116 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek bij patiënten van 6 tot 12 jaar (gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie 9,2 jaar) die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie. In totaal werden 121 patiënten gerandomiseerd en kregen ze ofwel placebo ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. De patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen en die < 30 kg wogen in de uitgangssituatie kregen twee tabletten met IVA 37,5 mg/TEZ 25 mg/ELX 50 mg ’s ochtends en één tablet met IVA 75 mg ’s avonds toegediend. Patiënten die ≥ 30 kg wogen in de uitgangssituatie kregen twee tabletten met IVA 75 mg/TEZ 50 mg/ELX 100 mg ’s ochtends en één tablet met IVA 150 mg ’s avonds toegediend. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 ≥ 70% [gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie van 89,3% (bereik: 44,6%; 121,8%)], een LCI2,5 ≥ 7,5 [gemiddelde LCI2,5 in de uitgangssituatie van 10,01 (bereik: 6,91; 18,36)] en wogen ze ≥ 15 kg.
Onderzoek 445-124 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, placebogecontroleerd, dubbelblind onderzoek met parallelle groepen bij patiënten van 6 jaar en ouder. Patiënten die ten minste één kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie hadden die reageerde op IVA/TEZ/ELX (zie Tabel 6) en geen uitsluitende (andere op IVA/TEZ/ELX reagerende) mutatie hadden, kwamen in aanmerking voor het onderzoek.
| Tabel 6: In aanmerking komende CFTR-mutaties die reageren op IVA/TEZ/ELX | ||||
| 2789+5G>A | D1152H | L997F | R117C | T338I |
| 3272-26A>G | G85E | M1101K | R347H | V232D |
| 3849+10kbC>T | L1077P | P5L | R347P | |
| A455E | L206W | R1066H | S945L | |
In totaal werden 307 patiënten opgenomen en behandeld in overeenstemming met hun leeftijd en gewicht. Patiënten ≥ 6 tot < 12 jaar met een gewicht van < 30 kg bij de uitgangssituatie (n=31) werden behandeld met ELX 100 mg qd/TEZ 50 mg qd/IVA 75 mg q12h. Patiënten van ≥ 6 tot < 12 jaar met een gewicht van ≥ 30 kg bij de uitgangssituatie werden behandeld met ELX 200 mg qd/TEZ 100 mg qd/IVA 150 mg q12h. Patiënten van ≥ 12 jaar bij de uitgangssituatie werden behandeld met ELX 200 mg qd/TEZ 100 mg qd/IVA 150 mg q12h. De patiënten hadden een ppFEV1 ≥ 40% en ≤ 100%, en waren 6 jaar of ouder bij de screening. De gemiddelde ppFEV1 bij de uitgangssituatie was 67,7% (bereik: 34,0%; 108,7%).
De patiënten in deze onderzoeken gingen door met hun behandelingen voor CF (bijv. bronchodilatantia, antibiotica via inhalatie, dornase alfa en hypertone zoutoplossing), maar stopten met voorafgaande behandelingen met een CFTR-modulator, met uitzondering van onderzoeksgeneesmiddelen. De patiënten hadden een bevestigde diagnose van CF.
Onderzoek CFD-016 was een observationeel, retrospectief onderzoek ter evaluatie van klinische praktijkuitkomsten bij patiënten van 6 jaar en ouder. Patiënten hadden ten minste één mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX en hadden geen F508del-mutatie. In totaal werden 422 patiënten geëvalueerd met in totaal 82 niet-F508del-mutaties die reageerden op IVA/TEZ/ELX. De gemiddelde ppFEV1 bij de uitgangssituatie was 74,15%.
In onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106 en 445-124 werden patiënten die een longinfectie hadden met organismen die in verband zijn gebracht met een snellere verslechtering van de pulmonale status, zoals Burkholderia cenocepacia, Burkholderia dolosa of Mycobacterium abscessus, of die bij de screening een afwijkende leverfunctietest hadden (ALAT, ASAT, alkalische fosfatase of gammaglutamyltransferase ≥ 3 × ULN, of totaalbilirubine ≥ 2 × ULN), uitgesloten van deelname. Patiënten in onderzoek 445-102 en 445-103 kwamen in aanmerking voor een overstap naar een 192 weken durend open-label extensieonderzoek (onderzoek 445-105).
Patiënten in onderzoek 445-104, 445-106, 445-116 en 445-124 kwamen in aanmerking voor een overstap naar afzonderlijke open-label extensieonderzoeken.
Onderzoek 445-102
In onderzoek 445-102 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24. In vergelijking met placebo leidde een behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 van 14,3 procentpunten (95%-BI: 12,7; 15,8; P < 0,0001) (zie Tabel 7). De gemiddelde verbetering in ppFEV1 werd waargenomen bij de eerste beoordeling op dag 15 en bleef aanhouden gedurende de behandelingsperiode van 24 weken. De verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, ppFEV1 in de uitgangssituatie, geslacht en geografisch gebied.
In totaal hadden 18 patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen een ppFEV1 < 40 procentpunten in de uitgangssituatie. De veiligheid en werkzaamheid in deze subgroep kwam overeen met die zijn waargenomen bij de totale populatie. Het gemiddelde behandelingsverschil van patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van patiënten behandeld met placebo voor absolute verandering in ppFEV1 tot en met week 24 in deze subgroep bedroeg 18,4 procentpunten (95%-BI: 11,5; 25,3).
Zie Tabel 7 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten.
| Tabel 7: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-102) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=203 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=200 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 61,3 (15,5) | 61,6 (15,0) |
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,5) | 14,3 (12,7; 15,8) P < 0,0001 13,9 (0,6) |
| Belangrijkste secundaire | |||
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,2 (0,6) | 13,7 (12,0; 15,3) P < 0,0001 13,5 (0,6) |
| Aantal pulmonale exacerbaties vanaf de uitgangssituatie t/m week 24* | Aantal voorvallen (voorvalpercentage per jaar†) Percentageverhouding (95-BI) P-waarde | 113 (0,98) NVT NVT | 41 (0,37) 0,37 (0,25; 0,55) P < 0,0001 |
Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 102,9 (9,8) | 102,3 (11,9) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,9) | -41,8 (-44,4; -39,3) P < 0,0001 -42,2 (0,9) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,1 (1,0) | -41,2 (-44,0; -38,5) P < 0,0001 -41,2 (1,0) |
Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 70,0 (17,8) | 68,3 (16,9) |
Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -2,7 (1,0) | 20,2 (17,5; 23,0) P < 0,0001 17,5 (1,0) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie in week 4 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -1,9 (1,1) | 20,1 (16,9; 23,2) P < 0,0001 18,1 (1,1) |
| Uitgangswaarde BMI (kg/m2) | Gemiddelde (SD) | 21,31 (3,14) | 21,49 (3,07) |
| Tabel 7: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-102) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=203 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=200 |
Absolute verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie in week 24 (kg/m2) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,09 (0,07) | 1,04 (0,85; 1,23) P < 0,0001 1,13 (0,07) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; SE: standaardfout; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BMI: body mass index * Een pulmonale exacerbatie werd gedefinieerd als een verandering in antibioticabehandeling (intraveneus, inhalatie of oraal) vanwege 4 of meer van 12 vooraf gespecificeerde sinopulmonale klachten/verschijnselen. † Geschat percentage voorvallen per jaar berekend op basis van 48 weken per jaar. | |||
Onderzoek 445-103
In onderzoek 445-103 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 van de dubbelblinde behandelingsperiode. Behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA vergeleken met TEZ/IVA in combinatie met IVA leidde tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 van 10,0 procentpunten (95%-BI: 7,4; 12,6; P < 0,0001) (zie Tabel 8). Verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, geslacht, uitgangswaarde van ppFEV1 en geografisch gebied.
Zie Tabel 8 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten in de hele onderzoekspopulatie.
In een post-hocanalyse van patiënten met (N=66) en zonder (N=41) recent gebruik van een CFTR-modulator werd een verbetering in ppFEV1 van respectievelijk 7,8 procentpunten (95%-BI: 4,8; 10,8) en 13,2 procentpunten (95%-BI: 8,5; 17,9) waargenomen.
| Tabel 8: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-103) | |||
| Analyse* | Statistiek | TEZ/IVA in combinatie met IVA N=52 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=55 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 60,2 (14,4) | 61,6 (15,4) |
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,4 (0,9) | 10,0 (7,4; 12,6) P < 0,0001 10,4 (0,9) |
| Belangrijkste secundaire | |||
Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 90,0 (12,3) | 91,4 (11,0) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 1,7 (1,8) | -45,1 (-50,1; -40,1) P < 0,0001 -43,4 (1,7) |
| Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 72,6 (17,9) | 70,6 (16,2) |
| Tabel 8: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-103) | |||
| Analyse* | Statistiek | TEZ/IVA in combinatie met IVA N=52 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=55 |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie in week 4 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -1,4 (2,0) | 17,4 (11,8; 23,0) P < 0,0001 16,0 (2,0) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; SE: standaardfout; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein * De uitgangswaarde voor de primaire en belangrijkste secundaire eindpunten wordt gedefinieerd als het einde van de 4 weken durende inloopperiode van TEZ/IVA in combinatie met IVA. | |||
Onderzoek 445-104
In onderzoek 445-104 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 binnen de groep vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. Behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA leidde tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie van 3,7 procentpunten (95%-BI: 2,8; 4,6; P < 0,0001) (zie Tabel 9). Verbeteringen in ppFEV1 werden over het algemeen waargenomen los van leeftijd, geslacht, uitgangswaarde van ppFEV1, geografisch gebied en genotypegroep (F/Gating of F/RF).
Zie Tabel 9 voor een samenvatting van de primaire en secundaire uitkomsten in de hele onderzoekspopulatie.
In een subgroepanalyse van patiënten met een F/Gating-genotype was het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (N=50) ten opzichte van IVA (N=45) voor de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 5,8 procentpunten (95%-BI: 3,5; 8,0). In een subgroepanalyse van patiënten met een F/RF-genotype was het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (N=82) ten opzichte van TEZ/IVA in combinatie met IVA (N=81) voor de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 2,0 procentpunten (95%-BI: 0,5; 3,4). De resultaten van de subgroepen met een F/Gating- en F/RF-genotype voor verbetering in zweetchloride en CFQ-R respiratoire domeinscore kwamen overeen met de algemene resultaten.
| Tabel 9: Primaire en secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-104) | |||
| Analyse* | Statistiek | Controle-groep† N=126 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=132 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 68,1 (16,4) | 67,1 (15,7) |
| Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (procentpunten) | Verandering binnen de groep (95%-BI) P-waarde | 0,2 (-0,7; 1,1) NVT | 3,7 (2,8; 4,6) P < 0,0001 |
| Belangrijkste en andere secundaire | |||
| Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 ten opzichte van de controlegroep (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | 3,5 (2,2; 4,7) P < 0,0001 |
| Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 56,4 (25,5) | 59,5 (27,0) |
Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (mmol/l) | Verandering binnen de groep (95%-BI) P-waarde | 0,7 (-1,4; 2,8) NVT | -22,3 (-24,5; -20,2) P < 0,0001 |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 ten opzichte van de controlegroep (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | -23,1 (-26,1; -20,1) P < 0,0001 |
| Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 77,3 (15,8) | 76,5 (16,6) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (punten) | Verandering binnen de groep (95%-BI) | 1,6 (-0,8; 4,1) | 10,3 (8,0; 12,7) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (punten) ten opzichte van de controlegroep | Behandelingsverschil (95%-BI) | NVT | 8,7 (5,3; 12,1) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein * De uitgangswaarde voor de primaire en secundaire eindpunten wordt gedefinieerd als het einde van de 4 weken durende inloopperiode met IVA of TEZ/IVA in combinatie met IVA. † Groep behandeld met IVA of groep behandeld met TEZ/IVA in combinatie met IVA. | |||
Onderzoek 445-105
Onderzoek 445-105 was een open-label extensieonderzoek van 192 weken ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. Patiënten die overstapten van onderzoek 445-102 (N = 399) en 445-103 (N = 107), kregen IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA.
In onderzoek 445-105 vertoonden de patiënten in de controlegroepen van de hoofdonderzoeken verbeteringen in de eindpunten voor de werkzaamheid die overeenkwamen met de verbeteringen die werden waargenomen bij de proefpersonen die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen in de hoofdonderzoeken. Zowel de patiënten in de controlegroepen als de patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen in de hoofdonderzoeken vertoonden verbeteringen die werden gehandhaafd. De secundaire eindpunten voor de werkzaamheid zijn samengevat in Tabel 10.
| Tabel 10: Onderzoek 445-105 secundaire werkzaamheidsanalyse, volledige analyseset (F/MF- en F/F-proefpersonen) | |||||
| Analyse | Statistiek | Onderzoek 445-105 week 192 | |||
| Placebo in 445-102 N=203 | IVA/TEZ/ELX in 445-102 N=196 | TEZ/IVA in 445-103 N=52 | IVA/TEZ/EL X in 445-103 N=55 | ||
Absolute verandering in ppFEV1 ten opzichte van de uitgangssituatie* (procentpunten) | n KKG 95%-BI | 136 15,3 (13,7; 16,8) | 133 13,8 (12,3; 15,4) | 32 10,9 (8,2; 13,6) | 36 10,7 (8,1; 13,3) |
Absolute verandering in zweetchloride ten opzichte van de uitgangssituatie* (mmol/l) | n KKG 95%-BI | 133 -47,0 (-50,1; -43,9) | 128 -45,3 (-48,5; -42,2) | 31 -48,2 (-55,8; -40,7) | 38 -48,2 (-55,1; -41,3) |
Aantal pulmonale exacerbaties tijdens de cumulatieve werkzaamheids-periode bij toediening van de drievoudige combinatie† | Aantal voorvallen Geschat percentage voorvallen per jaar (95%-BI) | 385 0,21 (0,17; 0,25) | 71 0,18 (0,12; 0,25) | ||
Absolute verandering in BMI ten opzichte van de uitgangssituatie* (kg/m2) | n KKG 95%-BI | 144 1,81 (1,50; 2,12) | 139 1,74 (1,43; 2,05) | 32 1,72 (1,25; 2,19) | 42 1,85 (1,41; 2,28) |
Absolute verandering in lichaamsgewicht ten opzichte van de uitgangssituatie* (kg) | n KKG 95%-BI | 144 6,6 (5,5; 7,6) | 139 6,0 (4,9; 7,0) | 32 6,1 (4,6; 7,6) | 42 6,3 (4,9; 7,6) |
Absolute verandering in CFQ-R-RD-score ten opzichte van de uitgangssituatie* (punten) | n KKG 95%-BI | 148 15,3 (12,3; 18,3) | 147 18,3 (15,3; 21,3) | 33 14,8 (9,7; 20,0) | 42 17,6 (12,8; 22,4) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BMI: body mass index; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; KKG: kleinste-kwadratengemiddelde; BI: betrouwbaarheidsinterval; n: grootte van de deelsteekproef * Uitgangssituatie: uitgangssituatie in het hoofdonderzoek. † Voor proefpersonen die gerandomiseerd waren naar de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX omvat de cumulatieve werkzaamheidsperiode bij toediening van de drievoudige combinatie gegevens van de hoofdonderzoeken tot en met 192 weken behandeling in onderzoek 445-105 (N = 255, waaronder 4 patiënten die niet overstapten naar onderzoek 445-105). Voor proefpersonen die gerandomiseerd waren naar de placebogroep of de TEZ/IVA-groep, omvat de cumulatieve werkzaamheidsperiode bij toediening van de drievoudige combinatie alleen gegevens van 192 weken behandeling in onderzoek 445-105 (N = 255). | |||||
Onderzoek 445-124
De veiligheid en werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX werden beoordeeld bij 307 patiënten met CF van 6 jaar en ouder zonder een F508del-mutatie, maar met een kwalificerende CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX (onderzoek 445-124).
In onderzoek 445-124 was het primaire eindpunt voor de werkzaamheid de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24. Secundaire eindpunten waren absolute verandering in zweetchloride, CFQ-R respiratoire domeinscore, groeiparameters (BMI, gewicht) en aantal pulmonale exacerbaties. Zie Tabel 11 voor een samenvatting van de primaire en secundaire werkzaamheidsuitkomsten.
| Tabel 11: Primaire en secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-124) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=102 | IVA/TEZ/ELX N=205 |
| Primaire | |||
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,8) | 9,2 (7,2; 11,3) P < 0,0001 8,9 (0,6) |
| Secundaire | |||
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,5 (1,6) | -28,3 (-32,1; -24,5) P < 0,0001 -27,8 (1,1) |
Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -2,0 (1,6) | 19,5 (15,5; 23,5) P < 0,0001 17,5 (1,2) |
| Absolute verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (kg/m2) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,35 (0,09) | 0,47 (0,24; 0,69) P < 0,0001 0,81 (0,07) |
| Absolute verandering in gewicht vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (kg) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 1,2 (0,3) | 1,3 (0,6; 1,9) P < 0,0001 2,4 (0,2) |
| Aantal PEx t/m week 24 | Procentuele verhouding (95%-BI) P-waarde Aantal voorvallen Geschat percentage voorvallen per jaar | NVT NVT 40 0,63 | 0,28 (0,15; 0,51) P < 0,0001 21 0,17 |
| BMI: body mass index; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BI: betrouwbaarheidsinterval; IV: intraveneus; IVA: ivacaftor; KKG: kleinste-kwadratengemiddelde; N: totale steekproefgrootte; P: waarschijnlijkheid; PEx: pulmonale exacerbatie; ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; SE: standaardfout; SwCl: zweetchloride; TEZ: tezacaftor | |||
Onderzoek CFD-016
Onderzoek CFD-016 omvatte 422 homozygote niet-F508del CF-patiënten met ten minste één CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX op basis van in vitro FRT-gegevens. Na een mediane follow-up van 1,31 jaar was de gemiddelde verandering in ppFEV1 4,53% (95%-BI: 3,5; 5,56). Bijna alle subgroepen volgens CFTR-mutatie die uit ≥ 5 patiënten bestonden, vertoonden over die periode een verbetering van ppFEV1, met uitzondering van de subgroep met R74W.
Pediatrische patiënten
Pediatrische patiënten van 6 tot 12 jaar
Onderzoek 445-106
In onderzoek 445-106 werd bij patiënten van 6 tot 12 jaar het primaire eindpunt voor de veiligheid en verdraagbaarheid beoordeeld gedurende 24 weken. De secundaire eindpunten waren de beoordeling van de farmacokinetiek en de werkzaamheid.
Zie Tabel 12 voor een samenvatting van de secundaire uitkomsten voor de werkzaamheid.
| Tabel 12: Secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (N = 66) (onderzoek 445-106) | |||
| Analyse | Gemiddelde (SD) in de uitgangssituatie | Absolute verandering tot en met week 12 Verandering binnen de groep (95%-BI) | Absolute verandering tot en met week 24 Verandering binnen de groep (95%-BI)* |
| ppFEV1 (procentpunten) | n = 62 88,8 (17,7) | n = 59 9,6 (7,3; 11,9) | n = 59 10,2 (7,9; 12,6) |
| CFQ-R-RD-score (punten) | n = 65 80,3 (15,2) | n = 65 5,6 (2,9; 8,2) | n = 65 7,0 (4,7; 9,2) |
| BMI naar leeftijd z-score | n = 66 -0,16 (0,74) | n = 58 0,22 (0,13; 0,30)† | n = 33 0,37 (0,26; 0,48)‡ |
| Gewicht naar leeftijd z-score | n = 66 -0,22 (0,76) | n = 58 0,13 (0,07; 0,18)† | n = 33 0,25 (0,16; 0,33)‡ |
| Lengte naar leeftijd z-score | n = 66 -0,11 (0,98) | n = 58 -0,03 (-0,06; 0,00)† | n = 33 -0,05 (-0,12; 0,01)‡ |
| Aantal pulmonale exacerbaties†† | NVT | NVT | n = 66 4 (0,12)§ |
| LCI2,5 | n = 53 9,77 (2,68) | n = 48 -1,83 (-2,18; -1,49) | n = 50 -1,71 (-2,11; -1,30) |
SD: standaardafwijking; BI: betrouwbaarheidsinterval; ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BMI: body mass index; NVT: niet van toepassing; LCI: longklaringsindex; n: grootte van de deelsteekproef * Niet alle deelnemers die zijn opgenomen in de analyses hadden beschikbare gegevens voor alle controlebezoeken, met name vanaf week 16. Het vermogen om gegevens te verzamelen in week 24 werd belemmerd door de COVID-19-pandemie. De gegevens van week 12 waren minder geïmpacteerd door de pandemie. † Bij de beoordeling in week 12. ‡ Bij de beoordeling in week 24. †† Een pulmonale exacerbatie werd gedefinieerd als een verandering in antibioticabehandeling (intraveneus, inhalatie of oraal) vanwege 4 of meer van 12 vooraf gespecificeerde sinopulmonale klachten/verschijnselen. § Aantal voorvallen en geschat percentage voorvallen per jaar berekend op basis van 48 weken per jaar. | |||
Onderzoek 445-107
Onderzoek 445-107 is een tweedelig (deel A en deel B), open-label extensieonderzoek van 192 weken ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met IVA/TEZ/ELX bij patiënten die onderzoek 445-106 voltooiden. De werkzaamheidseindpunten werden opgenomen als secundaire eindpunten. De eindanalyse van dit onderzoek werd uitgevoerd bij 64 pediatrische patiënten van 6 jaar en ouder. Na een behandeling van nog eens 192 weken werden aanhoudende verbeteringen in ppFEV1, zweetchloride, CFQ-R-RD-score en LCI2,5 aangetoond, die overeenkwamen met de resultaten die waargenomen werden in onderzoek 445-106.
Onderzoek 445-116
In onderzoek 445-116 resulteerde de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bij patiënten van 6 tot 12 jaar in een statistisch significante verbetering van het primaire eindpunt (LCI2,5) tot en met week 24. Het kleinste-kwadratengemiddelde van het behandelingsverschil voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo met betrekking tot de absolute verandering in LCI2,5 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -2,26 (95%-BI: -2,71; -1,81; P < 0,0001).
Onderzoek 445-124
In onderzoek 445-124 werden de veiligheid en werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX beoordeeld bij patiënten van 6 jaar en ouder met CF en zonder een F508del-mutatie. Een post-hocanalyse van de werkzaamheid werd uitgevoerd bij 31 patiënten van 6-12 jaar, van wie 23 patiënten IVA/TEZ/ELX kregen. De gemiddelde verandering (SD) ten opzichte van de uitgangssituatie was 10,2% (16,2) voor ppFEV1 en -37,7 (18,8) mmol/l voor zweetchloride.
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met cystische fibrose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van ELX, TEZ en IVA is vergelijkbaar bij gezonde volwassen proefpersonen en patiënten met CF. Na het instellen van een eenmaal daagse dosis ELX en TEZ en een tweemaal daagse dosis IVA bereiken de plasmaconcentraties van ELX, TEZ en IVA steady state binnen ongeveer 7 dagen voor ELX, binnen 8 dagen voor TEZ en binnen 3-5 dagen voor IVA. Na toediening van IVA/TEZ/ELX tot steady state bedraagt de accumulatieratio ongeveer 3,6 voor ELX, 2,8 voor TEZ en 4,7 voor IVA. De belangrijkste farmacokinetische parameters voor ELX, TEZ en IVZ bij steady state bij patiënten met CF van 12 jaar en ouder zijn weergegeven in Tabel 13.
| Tabel 13: Gemiddelde (SD) farmacokinetische parameters van ELX, TEZ en IVA bij steady state bij patiënten met CF van 12 jaar en ouder | |||
| Dosis | Werkzame stof | Cmax (µg/ml) | AUC0-24u, ss of AUC0-12u, ss (µg∙u/ml)* |
| IVA 150 mg elke 12 uur/ TEZ 100 mg en ELX 200 mg eenmaal daags | ELX | 9,15 (2,09) | 162 (47,5) |
| TEZ | 7,67 (1,68) | 89,3 (23,2) | |
| IVA | 1,24 (0,34) | 11,7 (4,01) | |
SD: standaardafwijking; Cmax: maximale concentratie waargenomen; AUCss: oppervlakte onder de concentratie/tijd-curve bij steady state * AUC0-24u voor ELX en TEZ en AUC0-12u voor IVA. | |||
Absorptie
De absolute biologische beschikbaarheid van ELX bij orale toediening in gevoede toestand bedraagt ongeveer 80%. ELX wordt geabsorbeerd met een mediane (bereik) tijd tot maximale concentratie (tmax) van ongeveer 6 uur (4 tot 12 uur), terwijl de mediane (bereik) tmax van TEZ en IVA respectievelijk ongeveer 3 uur (2 tot 4 uur) en 4 uur (3 tot 6 uur) is. De blootstelling aan ELX (AUC) verhoogt met ongeveer 1,9 tot 2,5 maal bij toediening met een matig vetbevattende maaltijd ten opzichte van nuchtere toestand. De blootstelling aan IVA vertoont een ongeveer 2,5- tot 4,0-voudige verhoging bij toediening met vetbevattende maaltijden ten opzichte van nuchtere toestand, terwijl voedsel geen effect heeft op de blootstelling aan TEZ (zie rubriek 4.2).
Aangezien bloostellingen aan ELX ongeveer 20% lager waren na toediening van het IVA/TEZ/ELX-granulaat ten opzichte van het IVA/TEZ/ELX-tablet, genomen als referentie, worden de formuleringen niet beschouwd als zijnde onderling verwisselbaar.
Distributie
ELX wordt voor > 99% gebonden aan plasma-eiwitten en TEZ voor ongeveer 99%, in beide gevallen voornamelijk albumine. IVA wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasma-eiwitten, voornamelijk albumine, en ook aan alfa 1-zuurglycoproteïne en humaan gammaglobuline. Na orale toediening van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bedroeg het gemiddelde (±SD) schijnbaar distributievolume van ELX, TEZ en IVA respectievelijk 53,7 l (17,7), 82,0 l (22,3) en 293 l (89,8). ELX, TEZ en IVA verdelen zich niet bij voorkeur in humane rode bloedcellen.
Biotransformatie
ELX wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens, voornamelijk door CYP3A4/5. Na orale toediening van een enkelvoudige dosis van 200 mg 14C-ELX bij gezonde mannelijke proefpersonen was M23-ELX de enige belangrijkste circulerende metaboliet. De werkzaamheid van M23-ELX is vergelijkbaar met die van ELX en wordt als farmacologisch actief beschouwd.
TEZ wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens, voornamelijk door CYP3A4/5. Na orale toediening van een enkelvoudige dosis van 100 mg 14C-TEZ bij gezonde mannelijke proefpersonen waren M1-TEZ, M2-TEZ en M5-TEZ de drie belangrijkste circulerende metabolieten van TEZ bij de mens. De werkzaamheid van M1-TEZ is vergelijkbaar met die van TEZ en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M2-TEZ is veel minder farmacologisch actief dan TEZ of M1-TEZ en M5-TEZ wordt niet als farmacologisch actief beschouwd. Een andere minder belangrijke circulerende metaboliet, M3-TEZ, wordt gevormd door directe glucuronidering van TEZ.
IVA wordt ook uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro- en in-vivo-gegevens tonen aan dat IVA voornamelijk gemetaboliseerd wordt door CYP3A4/5. M1-IVA en M6-IVA zijn de twee belangrijkste metabolieten van IVA bij de mens. M1-IVA heeft ongeveer een zesde van de werkzaamheid van IVA en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M6-IVA wordt niet als farmacologisch actief beschouwd.
Het effect van het heterozygote genotype CYP3A4*22 op de blootstelling aan TEZ, IVA en ELX komt overeen met het effect van gelijktijdige toediening van een zwakke CYP3A4-remmer. Dit is niet klinisch relevant. Er wordt geen dosisaanpassing van TEZ, IVA of ELX nodig geacht. De verwachting is dat het effect op patiënten met een homozygoot genotype CYP3A4*22 sterker is. Er zijn echter geen gegevens beschikbaar voor die patiënten.
Eliminatie
Na meervoudige dosering in gevoede toestand bedroegen de gemiddelde (±SD) schijnbare klaringswaarden van ELX, TEZ en IVA bij steady state respectievelijk 1,18 (0,29) l/u, 0,79 (0,10) l/u en 10,2 (3,13) l/u. De gemiddelde (SD) terminale halfwaardetijd van ELX, TEZ en IVA na toediening van de combinatietabletten met vaste dosis IVA/TEZ/ELX bedraagt respectievelijk ongeveer 24,7 (4,87) uur, 60,3 (15,7) uur en 13,1 (2,98) uur. De gemiddelde (SD) effectieve halfwaardetijd van TEZ na toediening van de combinatietabletten met vaste dosis IVA/TEZ/ELX bedraagt 11,9 (3,79) uur.
Na orale toediening van 14C-ELX alleen werd het grootste deel van ELX (87,3%) in de feces uitgescheiden, voornamelijk als metabolieten.
Na orale toediening van 14C-TEZ alleen werd het grootste deel van de dosis (72%) in de feces uitgescheiden (onveranderd of als M2-TEZ) en ongeveer 14% werd in de urine teruggevonden (voornamelijk als M2-TEZ), zodat over het geheel genomen gemiddeld 86% werd teruggevonden tot 26 dagen na de toediening.
Na orale toediening van 14C-IVA alleen werd IVA grotendeels (87,8%) in de feces uitgescheiden na metabole omzetting.
ELX, TEZ en IVA werden in verwaarloosbare mate als onveranderd geneesmiddel in de urine uitgescheiden.
Leverfunctiestoornis
ELX alleen of in combinatie met TEZ en IVA is niet onderzocht bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C, score 10-15). Na meervoudige doses van ELX, TEZ en IVA gedurende 10 dagen was er bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7-9) sprake van een ongeveer 25% hogere AUC en een 12% hogere Cmax voor ELX, een 73% hogere AUC en een 70% hogere Cmax voor M23-ELX, een 20% hogere AUC maar een vergelijkbare Cmax voor TEZ, een 22% lagere AUC en een 20% lagere Cmax voor M1-TEZ en een 1,5 maal hogere AUC en een 10% hogere Cmax voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken. Het effect van een matige leverfunctiestoornis op de totale blootstelling (op basis van de som van de waarden van ELX en de metaboliet M23-ELX) was een 36% hogere AUC en een 24% hogere Cmax vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken (zie rubriek 4.2, 4.4 en 4.8).
Tezacaftor en ivacaftor
Na meervoudige doses TEZ en IVA gedurende 10 dagen was er bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis sprake van een ongeveer 36% hogere AUC en een 10% hogere Cmax voor TEZ, en een 1,5 maal hogere AUC maar een vergelijkbare Cmax voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken.
Ivacaftor
In een onderzoek met IVA alleen hadden proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis een vergelijkbare Cmax voor IVA, maar een ongeveer 2,0 maal hogere AUC0-∞ voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken.
Nierfunctiestoornis
ELX alleen of in combinatie met TEZ en IVA is niet onderzocht bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis [geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) minder dan 30 ml/min] of bij patiënten met terminale nierinsufficiëntie.
In onderzoeken naar de farmacokinetiek bij de mens met ELX, TEZ en IVA werden ELX, TEZ en IVA in geringe mate uitgescheiden in de urine (respectievelijk slechts 0,23%, 13,7% [0,79% als onveranderd geneesmiddel] en 6,6% van de totale radioactiviteit).
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse was de blootstelling aan ELX bij patiënten met een lichte nierfunctiestoornis (N=75; eGFR 60 tot minder dan 90 ml/min) vergelijkbaar met die bij patiënten met een normale nierfunctie (N=341; eGFR 90 ml/min of hoger).
Een farmacokinetische populatieanalyse die is uitgevoerd bij 817 patiënten die TEZ alleen of in combinatie met IVA toegediend kregen in fase 2- of fase 3-onderzoeken toonde aan dat een lichte nierfunctiestoornis (N=172; eGFR 60 tot minder dan 90 ml/min) en een matige nierfunctiestoornis (N=8; eGFR 30 tot minder dan 60 ml/min) geen significante invloed had op de klaring van TEZ (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Geslacht
De farmacokinetische parameters van ELX (244 mannen ten opzichte van 174 vrouwen) TEZ en IVA zijn vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.
Ras
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse had ras geen klinisch betekenisvol effect op de blootstelling aan ELX bij blanken (N=373) en niet-blanken (N=45). De niet-blanke rassen bestonden uit 30 zwarten of Afrikaans-Amerikanen, 1 met een meervoudige achtergrond van ras en 14 met een andere etnische achtergrond (geen Aziaten).
Zeer beperkte farmacokinetische gegevens tonen aan dat de blootstelling aan TEZ vergelijkbaar is bij blanken (N=652) en niet-blanken (N=8). De niet-blanke rassen bestonden uit 5 zwarten of Afrikaans-Amerikanen en 3 inlandse Hawaïanen of bewoners van een ander eiland in de Stille Oceaan.
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse had ras geen klinisch betekenisvolle invloed op de farmacokinetiek van IVA bij blanken (N=379) en niet-blanken (N=29). De niet-blanke rassen bestonden uit 27 Afrikaans-Amerikanen en 2 Aziaten.
Ouderen
In klinische onderzoeken naar IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA was het aantal patiënten van 65 jaar en ouder dat was opgenomen onvoldoende om te bepalen of de respons bij deze patiënten verschilt van die bij jongere volwassenen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Pediatrische patiënten
De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA die is waargenomen in fase 3-onderzoeken, zoals bepaald met een farmacokinetische populatieanalyse, wordt volgens leeftijdsgroep weergegeven in Tabel 14. De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA bij patiënten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar ligt binnen het bereik dat wordt waargenomen bij patiënten van 18 jaar en ouder.
| Tabel 14. Gemiddelde (SD) blootstelling aan ELX, M23-ELX, TEZ, M1-TEZ en IVA waargenomen bij steady state volgens leeftijdsgroep en toegediende dosis | ||||||
| Leeftijds-/ gewichtsgroep | Dosis | ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M23-ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M1-TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | IVA AUC0-12u ss (µg∙u/ml) |
Patiënten van 2 tot 6 jaar, 10 kg tot < 14 kg (N=16) | IVA 60 mg iedere ochtend/ TEZ 40 mg eenmaal daags/ ELX 80 mg eenmaal daags en IVA 59,5 mg iedere avond | 128 (24,8) | 56,5 (29,4) | 87,3 (17,3) | 194 (24,8) | 11,9 (3,86) |
Patiënten van 2 tot 6 jaar, ≥ 14 kg (N=59) | IVA 75 mg iedere 12 uur/ TEZ 50 mg eenmaal daags/ ELX 100 mg eenmaal daags | 138 (47,0) | 59,0 (32,7) | 90,2 (27,9) | 197 (43,2) | 13,0 (6,11) |
| Tabel 14. Gemiddelde (SD) blootstelling aan ELX, M23-ELX, TEZ, M1-TEZ en IVA waargenomen bij steady state volgens leeftijdsgroep en toegediende dosis | ||||||
| Leeftijds-/ gewichtsgroep | Dosis | ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M23-ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M1-TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | IVA AUC0-12u ss (µg∙u/ml) |
Patiënten van 6 tot 12 jaar, < 30 kg (N=36) | IVA 75 mg iedere 12 uur/ TEZ 50 mg eenmaal daags/ ELX 100 mg eenmaal daags | 116 (39,4) | 45,4 (25,2) | 67,0 (22,3) | 153 (36,5) | 9,78 (4,50) |
Patiënten van 6 tot 12 jaar, ≥ 30 kg (N=30) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 195 (59,4) | 104 (52,0) | 103 (23,7) | 220 (37,5) | 17,5 (4,97) |
Adolescente patiënten (12 tot 18 jaar) (N=72) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 147 (36,8) | 58,5 (25,6) | 88,8 (21,8) | 148 (33,3) | 10,6 (3,35) |
| Volwassen patiënten (≥ 18 jaar) (N=179) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 168 (49,9) | 64,6 (28,9) | 89,5 (23,7) | 128 (33,7) | 12,1 (4,17) |
| SD: standaardafwijking; AUCss: oppervlakte onder de concentratie/tijd-curve bij steady state | ||||||
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Elexacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Vruchtbaarheid en zwangerschap
De ‘No Observed Adverse Effect Level’ (NOAEL) voor vruchtbaarheidsbevindingen was 55 mg/kg/dag (2 maal de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD) op basis van de som van de AUC van ELX en de metaboliet ervan) bij mannelijke ratten en 25 mg/kg/dag (4 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van ELX en de metaboliet ervan) bij vrouwelijke ratten. Bij ratten worden bij doses hoger dan de maximale verdraagbare dosis (MTD) degeneratie en atrofie van de tubuli seminiferi in verband gebracht met oligospermie/aspermie en cellulair débris in de epididymides. In de testes van honden was er sprake van minimale of lichte, bilaterale degeneratie/atrofie van de tubuli seminiferi bij mannetjes die 14 mg/kg/dag ELX (15 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van ELX en de metaboliet ervan) toegediend kregen die niet verdween tijdens de herstelperiode, hoewel het geen verdere gevolgen had. De relevantie van deze bevindingen voor de mens is niet bekend.
ELX was niet teratogeen bij ratten bij 40 mg/kg/dag of bij konijnen bij 125 mg/kg/dag (respectievelijk ongeveer 9 en 4 maal de MRHD op basis van de som van de AUC van ELX en de metaboliet ervan [voor ratten] en de AUC van ELX [voor konijnen]), waarbij de bevindingen voor de ontwikkeling beperkt zijn tot een lager gemiddeld foetaal lichaamsgewicht bij ≥ 25 mg/kg/dag.
Bij drachtige ratten werd overdracht van ELX via de placenta waargenomen.
Tezacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel en reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit. Bij drachtige ratten werd overdracht van TEZ via de placenta waargenomen.
Onderzoek naar de toxiciteit bij jonge ratten die vanaf dag 7 tot dag 35 na de geboorte werden blootgesteld, resulteerde in dode en stervende ratten, ook bij lage dosering. Deze bevindingen waren dosisgerelateerd en over het algemeen ernstiger wanneer de toediening van tezacaftor eerder in de postnatale periode werd geïnitieerd. Wanneer de ratten vanaf dag 21 tot dag 49 na de geboorte werden blootgesteld, werd geen toxiciteit waargenomen bij de hoogste dosis, die ongeveer tweemaal zo hoog was als de beoogde blootstelling bij de mens. Tezacaftor en de metaboliet ervan, M1-TEZ, zijn substraten van P-glycoproteïne. Bij jongere ratten leidde een verminderde activiteit van P-glycoproteïne in de hersenen tot een hogere concentratie tezacaftor en M1-TEZ in de hersenen. Deze bevindingen zijn waarschijnlijk niet relevant voor de geïndiceerde pediatrische patiënten van 2 jaar en ouder, bij wie de expressieniveaus van P-glycoproteïne overeenkomen met die bij volwassenen.
Ivacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Vruchtbaarheid en zwangerschap
De NOAEL voor vruchtbaarheidsbevindingen was 100 mg/kg/dag (5 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van IVA en de metabolieten ervan) bij mannelijke ratten en 100 mg/kg/dag (3 maal de MRHD op basis van de som van de AUC van IVA en de metaboliet ervan) bij vrouwelijke ratten.
In het pre- en postnataal onderzoek veroorzaakte IVA een daling in de overlevings- en lactatie-index evenals een verlaging van het lichaamsgewicht van de jongen. De NOAEL voor levensvatbaarheid en groei van de nakomelingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 3 keer de systemische blootstelling aan IVA en de metabolieten ervan bij volwassen mensen met de MRHD. Bij drachtige ratten en konijnen werd overdracht van IVA via de placenta waargenomen.
Onderzoek bij jonge dieren
Bij jonge ratten die werden gedoseerd vanaf dag 7 tot en met dag 35 na de geboorte werden bevindingen van cataract waargenomen bij blootstellingsniveaus aan IVA van 0,21 maal de MRHD op basis van systemische blootstelling aan IVA en de metabolieten ervan. Deze bevinding is niet waargenomen bij foetussen van vrouwelijke ratten die behandeld werden met IVA van dag 7 tot dag 17 van de dracht, bij rattenjongen die werden blootgesteld aan IVA via de inname van moedermelk tot dag 20 na de geboorte, bij ratten van 7 weken oud noch bij honden van 3,5 - 5 maanden oud die met IVA werden behandeld. De mogelijke relevantie van deze bevindingen bij de mens is niet bekend (zie rubriek 4.4).
Ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
Onderzoek naar toxiciteit bij herhaalde dosering met combinatietherapie bij ratten en honden waarbij ELX, TEZ en IVA gelijktijdig werden toegediend ter beoordeling van de kans op additieve en/of synergistische toxiciteit duidde niet op onverwachte toxiciteiten of interacties. De kans op synergistische toxiciteit op de voortplanting bij mannetjes is niet beoordeeld.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Hypromellose (E464)
Hypromellose-acetaatsuccinaat
Natriumlaurilsulfaat (E487)
Croscarmellosenatrium (E468)
Microkristallijne cellulose (E460(i))
Magnesiumstearaat (E470b)
Filmomhulling tablet
Hypromellose (E464)
Hydroxypropylcellulose (E463)
Titaandioxide (E171)
Talk (E553b)
Geel ijzeroxide (E172)
Rood ijzeroxide (E172)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
Kaftrio 37,5 mg/25 mg/50 mg filmomhulde tabletten
4 jaar
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg filmomhulde tabletten
4 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Blisterverpakking van PCTFE (polychloortrifluorethyleen)-film gelamineerd aan PVC (polyvinylchloride)-film afgesloten met blisterfolie.
Verpakkingsgrootte van 56 tabletten (4 blisterkaarten, elk met 14 tabletten).
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited
Unit 49, Block 5, Northwood Court, Northwood Crescent,
Dublin 9, D09 T665,
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/20/1468/001
EU/1/20/1468/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 21 augustus 2020
Datum van laatste verlenging: 22 mei 2025
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
Kaftrio 60 mg/40 mg/80 mg granulaat in sachetKaftrio 75 mg/50 mg/100 mg granulaat in sachet
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Kaftrio 60 mg/40 mg/80 mg granulaat in sachet
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg granulaat in sachet
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Kaftrio 60 mg/40 mg/80 mg granulaat in sachet
Elk sachet bevat 60 mg ivacaftor, 40 mg tezacaftor en 80 mg elexacaftor.
Hulpstof met bekend effect
Elk sachet bevat 188,6 mg lactosemonohydraat.
Kaftrio 75 mg/50 mg/100 mg granulaat in sachet
Elk sachet bevat 75 mg ivacaftor, 50 mg tezacaftor en 100 mg elexacaftor.
Hulpstof met bekend effect
Elk sachet bevat 235,7 mg lactosemonohydraat.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Granulaat in sachet (granulaat)
Wit tot gebroken wit granulaat met een diameter van ongeveer 2 mm.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Kaftrio-granulaat is geïndiceerd in een combinatieschema met ivacaftor voor de behandeling van cystische fibrose (CF) bij pediatrische patiënten van 2 tot 6 jaar die ten minste één niet-klasse I-mutatie in het cystic fibrosis transmembrane conductance regulator (CFTR)-gen hebben (zie rubriek 4.2 en 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
Kaftrio dient uitsluitend te worden voorgeschreven door beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg met ervaring in de behandeling van CF. Als het genotype van de patiënt niet bekend is, dient een accurate en gevalideerde genotyperingsmethode te worden uitgevoerd om de aanwezigheid te bevestigen van ten minste één CFTR-mutatie die reageert op basis van klinische en/of in-vitro-gegevens (met behulp van een genotypetest) (zie rubriek 5.1). Kaftrio mag uitsluitend worden gebruikt bij patiënten met de diagnose CF. CF moet gediagnosticeerd worden op basis van diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling.
Er is een beperkt aantal patiënten met mutaties die niet vermeld worden in Tabel 5 en die mogelijk reageren op Kaftrio. In die gevallen kan Kaftrio overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. Hierbij zijn patiënten met twee klasse I-mutaties (nulmutaties; dit zijn mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) uitgesloten, omdat zij naar verwachting niet zullen reageren op een behandeling met een modulator (zie rubriek 4.1, 4.4 en 5.1).
Voor alle patiënten wordt een controle van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen vóór aanvang van de behandeling, elke 3 maanden tijdens het eerste jaar van behandeling en daarna jaarlijks. Voor patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle overwogen worden (zie rubriek 4.4).
Dosering
De dosering voor pediatrische patiënten van 2 tot 6 jaar moet worden bepaald op basis van Tabel 1.
| Tabel 1: Doseringsadviezen voor patiënten van 2 tot 6 jaar | |||
| Leeftijd | Gewicht | Ochtenddosis | Avonddosis |
| 2 tot 6 jaar | 10 kg tot < 14 kg | Eén sachet ivacaftor 60 mg/tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat | Eén sachet ivacaftor 59,5 mg granulaat |
| ≥ 14 kg | Eén sachet ivacaftor 75 mg/ tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat | Eén sachet ivacaftor 75 mg granulaat | |
De ochtend- en avonddosis moeten worden ingenomen met een tussentijd van ongeveer 12 uur, met vetbevattend voedsel (zie ‘Wijze van toediening’).
Vergeten dosis
Als er 6 uur of minder zijn verstreken sinds de vergeten ochtend- of avonddosis, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen en het oorspronkelijke schema voortzetten. Als er meer dan 6 uur zijn verstreken sinds:
de vergeten ochtenddosis, moet de patiënt de vergeten dosis zo snel mogelijk innemen en mag de patiënt de avonddosis niet meer innemen. De volgende geplande ochtenddosis moet op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen.
OF
- de vergeten avonddosis, mag de patiënt de vergeten dosis niet meer innemen. De volgende geplande ochtenddosis moet op het gebruikelijke tijdstip worden ingenomen. De ochtenddosis en avonddosis mogen niet gelijktijdig worden ingenomen.
Gelijktijdig gebruik van CYP3A-remmers
Bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (bijv. fluconazol, erytromycine, verapamil) of met sterke CYP3A-remmers (bijv. ketoconazol, itraconazol, posaconazol, voriconazol, telitromycine en claritromycine) moet de dosis worden verlaagd zoals in Tabel 2 (zie rubriek 4.4 en 4.5).
| Tabel 2: Toedieningsschema voor gelijktijdig gebruik met matige en sterke CYP3A-remmers | |||
| Leeftijd | Gewicht | Matige CYP3A-remmers | Sterke CYP3A-remmers |
| 2 jaar tot 6 jaar | 10 kg tot < 14 kg | Wissel elke dag af:
| Eén sachet ivacaftor 60 mg/tezacaftor 40 mg/elexacaftor 80 mg granulaat tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen sachet ivacaftorgranulaat ’s avonds. |
| Geen sachet ivacaftorgranulaat ’s avonds. | |||
| 2 jaar tot 6 jaar | ≥ 14 kg | Wissel elke dag af:
Geen sachet ivacaftorgranulaat ’s avonds. | Eén sachet ivacaftor 75 mg/tezacaftor 50 mg/elexacaftor 100 mg granulaat tweemaal per week, met een interval van ongeveer 3 tot 4 dagen. Geen sachet ivacaftorgranulaat ’s avonds. |
Speciale populaties
Leverfunctiestoornis
Behandeling van patiënten van 2 tot 6 jaar met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B) wordt niet aanbevolen. Voor patiënten van 2 tot 6 jaar met een matige leverfunctiestoornis mag het gebruik van Kaftrio alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is, en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3).
Er is geen onderzoek uitgevoerd bij patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C), maar de blootstelling is naar verwachting hoger dan bij patiënten met een matige leverfunctiestoornis. Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis mogen niet worden behandeld met Kaftrio.
Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor patiënten met een lichte (Child-Pugh-klasse A) leverfunctiestoornis (zie Tabel 3) (zie rubriek 4.4, 4.8 en 5.2).
| Tabel 3: Aanbeveling voor gebruik bij patiënten van 2 tot 6 jaar met een leverfunctiestoornis | ||||
| Leeftijd | Gewicht | Licht (Child-Pugh-klasse A) | Matig (Child-Pugh-klasse B) | Ernstig (Child-Pugh-klasse C) |
| 2 jaar tot 6 jaar | 10 kg tot < 14 kg | Geen dosisaanpassing | Gebruik niet aanbevolen. Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Indien gebruikt, moet Kaftrio met voorzichtigheid als volgt worden gebruikt in een verlaagde dosis:
| Mag niet worden gebruikt |
Herhaal het bovenstaande doseringsschema elke week. De avonddosis van het ivacaftorgranulaat mag niet worden ingenomen. | ||||
| 2 jaar tot 6 jaar | ≥ 14 kg | Geen dosisaanpassing | Gebruik niet aanbevolen. Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Indien gebruikt, moet Kaftrio met voorzichtigheid als volgt worden gebruikt in een verlaagde dosis:
Herhaal het bovenstaande doseringsschema elke week. De avonddosis van het ivacaftorgranulaat mag niet worden ingenomen. | Mag niet worden gebruikt |
Nierfunctiestoornis
Voor patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis wordt geen dosisaanpassing aanbevolen. Er is geen ervaring bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of terminale nierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 en 5.2).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Kaftrio in combinatie met ivacaftor (IVA) bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik. De volledige inhoud van elk sachet granulaat moet worden gemengd met één theelepel (5 ml) vloeistof of zacht voedsel dat geschikt is voor de leeftijd, en het mengsel moet volledig worden ingenomen. Het voedsel of de vloeistof moet op of beneden kamertemperatuur zijn. Elk sachet is uitsluitend voor eenmalig gebruik. Het is aangetoond dat het product na mengen stabiel blijft gedurende één uur en daarom moet het gedurende deze periode worden ingenomen. Enkele voorbeelden van zacht voedsel of vloeistoffen zijn gepureerd fruit of gepureerde groenten, yoghurt, water, melk of sap. Kort vóór of na de inname moet een vetbevattende maaltijd of snack worden gegeten.
Kaftrio moet met vetbevattend voedsel worden ingenomen. Voorbeelden van maaltijden of snacks die vet bevatten, zijn deze welke met boter of olie zijn bereid of eieren, kazen, noten, volle melk of vlees bevatten (zie rubriek 5.2).
Voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten, moeten tijdens de behandeling met Kaftrio worden vermeden (zie rubriek 4.5).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Verhoogde transaminasen en leverletsel
Gevallen van leverfalen resulterend in transplantatie zijn gemeld in de eerste 6 maanden van de behandeling bij patiënten met en zonder reeds bestaande gevorderde leverziekte.
Verhoogde transaminasen komen vaak voor bij patiënten met CF. In klinische onderzoeken werden verhoogde transaminasen frequenter waargenomen bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in vergelijking met placebo. Bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA gingen deze verhogingen soms gepaard met gelijktijdige verhogingen in totaalbilirubine. Voor alle patiënten worden bepalingen van transaminasen (ALAT en ASAT) en totaalbilirubine aanbevolen vóór aanvang van de behandeling, elke 3 maanden tijdens het eerste jaar van behandeling en daarna jaarlijks (zie rubriek 4.2).
Voor patiënten met een voorgeschiedenis van leverziekte of transaminaseverhogingen moet een frequentere controle van de leverfunctietests overwogen worden.
Onderbreek de behandeling en meet meteen de transaminasen in serum en het totaalbilirubine indien een patiënt klinische tekenen of symptomen van leverletsel ontwikkelt. Onderbreek de toediening bij ALAT of ASAT > 5 × de bovengrens van normaal (ULN), of ALAT of ASAT > 3 × ULN met totaalbilirubine > 2 × ULN. Controleer de laboratoriumonderzoeken zorgvuldig totdat de afwijkingen verdwenen zijn. Weeg nadat de verhogingen zijn verdwenen de voordelen en risico’s van hervatting van de behandeling tegen elkaar af. Patiënten die de behandeling na onderbreking hervatten, moeten zorgvuldig worden gecontroleerd.
Bij patiënten met reeds bestaande gevorderde leverziekte moet IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA met voorzichtigheid worden gebruikt en alleen als verwacht wordt dat de voordelen opwegen tegen de risico’s (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).
Leverfunctiestoornis
Behandeling van patiënten met een matige leverfunctiestoornis wordt niet aanbevolen. Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis mag het gebruik van IVA/TEZ/ELX alleen worden overwogen wanneer er een duidelijke medische noodzaak is, en de verwachting bestaat dat de voordelen opwegen tegen de risico’s. Als het wordt gebruikt, moet het met voorzichtigheid worden gebruikt in een verlaagde dosis (zie Tabel 3).
Patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis mogen niet worden behandeld met IVA/TEZ/ELX (zie rubriek 4.2, 4.8 en 5.2).
Depressie
Depressie (waaronder zelfmoordgedachten en zelfmoordpoging) is gemeld bij patiënten die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX, waarbij dit doorgaans optrad binnen drie maanden na aanvang van de behandeling, en bij patiënten met een voorgeschiedenis van psychische stoornissen (zie rubriek 4.8). In sommige gevallen werd een verbetering van het symptoom gemeld na dosisverlaging of stopzetten van de behandeling. Patiënten (en zorgverleners) moeten attent worden gemaakt op de noodzaak van monitoring voor zwaarmoedige stemming, zelfmoordgedachten of ongebruikelijke veranderingen in gedrag, angst of insomnie en dat ze onmiddellijk medisch advies moeten inwinnen als deze symptomen zich voordoen.
Pediatrische patiënten
Bij jonge kinderen (2-5 jaar) die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX zijn gedragsveranderingen gemeld, die zich meestal voordeden in de eerste twee maanden na aanvang van de behandeling. In sommige gevallen werd een verbetering van de symptomen gemeld na stopzetten van de behandeling.
Nierfunctiestoornis
Er is geen ervaring bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis/terminale nierinsufficiëntie en daarom is voorzichtigheid geboden in deze populatie (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Mutaties die waarschijnlijk niet reageren op een behandeling met een modulator
Patiënten met een genotype dat uit twee CFTR-mutaties bestaat waarvan bekend is dat ze geen CFTR-eiwit produceren (d.w.z. twee klasse I-mutaties), zullen naar verwachting niet reageren op een behandeling met Kaftrio.
Klinische onderzoeken waarbij IVA/TEZ/ELX vergeleken werd met TEZ/IVA of IVA
Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om IVA/TEZ/ELX rechtstreeks te vergelijken met TEZ/IVA of IVA bij patiënten zonder F508del-variant.
Patiënten na orgaantransplantatie
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is niet onderzocht bij patiënten met CF die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Daarom wordt het gebruik niet aanbevolen bij transplantatiepatiënten. Zie rubriek 4.5 voor interacties met vaak gebruikte immunosuppressiva.
Voorvallen van rash
Doorgaans komen voorvallen van rash voor in de eerste maand van de behandeling. De meeste voorvallen waren licht tot matig ernstig en in zeldzame gevallen ging rash gepaard met bijkomende symptomen zoals koorts of aangezichtszwelling. In de meeste gevallen werd de toediening van IVA/TEZ/ELX voortgezet en verdween de rash zonder behandeling. Bij kinderen is het incidentiepercentage groter dan bij volwassenen. De incidentie van voorvallen van rash lag ook hoger bij vrouwen dan bij mannen, in het bijzonder bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten (zie rubriek 4.8). Het kan niet worden uitgesloten dat hormonale anticonceptiva een rol spelen bij het optreden van rash. Voor patiënten die hormonale anticonceptiva gebruiken en rash ontwikkelen, moet overwogen worden om de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA en hormonale anticonceptiva te onderbreken. Nadat de rash is verdwenen, moet overwogen worden of het aangewezen is om IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA te hervatten zonder hormonale anticonceptiva. Als de rash niet opnieuw optreedt, kan overwogen worden om hormonale anticonceptiva te hervatten (zie rubriek 4.8).
Ouderen
In klinische onderzoeken naar IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is het aantal patiënten van 65 jaar en ouder dat werd opgenomen onvoldoende om te bepalen of de respons bij deze patiënten verschilt van die bij jongere volwassenen. Dosisaanbevelingen zijn gebaseerd op het farmacokinetische profiel en de kennis afkomstig van onderzoeken met tezacaftor/ivacaftor (TEZ/IVA) in combinatie met IVA, en IVA als monotherapie (zie rubriek 5.2).
Interacties met geneesmiddelen
CYP3A-inductoren
De blootstelling aan IVA is aanzienlijk afgenomen en de verwachting is dat de blootstelling aan ELX en TEZ afneemt door gelijktijdig gebruik van CYP3A-inductoren, wat kan leiden tot de verminderde werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX en IVA. Daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
CYP3A-remmers
De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA is toegenomen bij gelijktijdige toediening met sterke of matige CYP3A-remmers. De dosis van IVA/TEZ/ELX en van IVA moet worden aangepast bij gelijktijdig gebruik met sterke of matige CYP3A-remmers (zie rubriek 4.5 en Tabel 2 in rubriek 4.2).
Cataract
Gevallen van niet-congenitale vertroebeling van de ooglens zonder impact op het gezichtsvermogen zijn gemeld bij pediatrische patiënten die behandeld werden met schema’s die IVA bevatten. Hoewel in sommige gevallen andere risicofactoren aanwezig waren (zoals het gebruik van corticosteroïden, blootstelling aan straling), kan een mogelijk risico verbonden met de behandeling met IVA niet worden uitgesloten. Bij pediatrische patiënten die de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA starten, is oftalmologisch onderzoek voorafgaand aan en tijdens de behandeling aanbevolen (zie rubriek 5.3).
Hulpstoffen met bekend effect
Lactose
Dit geneesmiddel bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Natrium
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per sachet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van ELX, TEZ en/of IVA beïnvloeden
CYP3A-inductoren
ELX, TEZ en IVA zijn substraten van CYP3A (IVA is een gevoelig substraat van CYP3A). Gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A-inductoren kan leiden tot verlaagde blootstellingen en daardoor tot een verminderde werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX. Gelijktijdige toediening van IVA met rifampicine, een sterke CYP3A-inductor, verlaagde de oppervlakte onder de curve (AUC) van IVA met 89%. De blootstelling aan ELX en TEZ wordt naar verwachting ook lager bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren; daarom wordt gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-inductoren niet aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Voorbeelden van sterke CYP3A-inductoren zijn:
- rifampicine, rifabutine, fenobarbital, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum)
CYP3A-remmers
Gelijktijdige toediening met itraconazol, een sterke CYP3A-remmer, verhoogde de AUC van ELX 2,8 maal en de AUC van TEZ 4,0 tot 4,5 maal. Gelijktijdige toediening met itraconazol en ketoconazol verhoogde de AUC van IVA respectievelijk 15,6 maal en 8,5 maal. De dosis IVA/TEZ/ELX en IVA moet worden verlaagd bij gelijktijdige toediening met sterke CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).
Voorbeelden van sterke CYP3A-remmers zijn:
- ketoconazol, itraconazol, posaconazol en voriconazol
- telitromycine en claritromycine
Simulaties duidden erop dat gelijktijdige toediening met de matige CYP3A-remmers fluconazol, erytromycine en verapamil de AUC van ELX en TEZ ongeveer 1,9 tot 2,3 maal kan verhogen. Gelijktijdige toediening van fluconazol resulteerde in een 2,9-voudige verhoging van de AUC van IVA. De dosis IVA/TEZ/ELX en IVA moet worden verlaagd bij gelijktijdige toediening met matige CYP3A-remmers (zie Tabel 2 in rubriek 4.2 en rubriek 4.4).
Voorbeelden van matige CYP3A-remmers zijn:
- fluconazol
- erytromycine
Gelijktijdige toediening met grapefruitsap, dat een of meer bestanddelen bevat die CYP3A matig remmen, kan de blootstelling aan ELX, TEZ en IVA verhogen. Voedingsmiddelen of drank die grapefruit bevatten, moeten tijdens de behandeling met IVA/TEZ/ELX en IVA worden vermeden (zie rubriek 4.2).
Ciprofloxacine
ELX/TEZ/IVA is niet beoordeeld voor gelijktijdig gebruik met ciprofloxacine. Ciprofloxacine had echter geen klinisch relevant effect op de blootstelling aan TEZ of IVA en heeft naar verwachting geen klinisch relevant effect op de blootstelling aan ELX. Daarom is geen dosisaanpassing nodig tijdens gelijktijdige toediening van IVA/TEZ/ELX met ciprofloxacine.
Mogelijke interactie met transporteiwitten
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat ELX een substraat is voor de effluxtransporteiwitten P-glycoproteïne (P-gp) en Breast Cancer Resistance Protein (BCRP), maar niet voor OATP1B1 of OATP1B3. De blootstelling aan ELX wordt naar verwachting niet significant beïnvloed door gelijktijdig gebruik van remmers van P-gp of BCRP wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden.
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat TEZ een substraat is voor het opnametransporteiwit OATP1B1 en de effluxtransporteiwitten P-gp en BCRP. TEZ is geen substraat voor OATP1B3. De blootstelling aan TEZ wordt naar verwachting niet significant beïnvloed door gelijktijdige remmers van OATP1B1, P-gp of BCRP wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit en beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden. De blootstelling aan M2-TEZ (een metaboliet van TEZ) kan echter toenemen door remmers van P-gp. Daarom is voorzichtigheid geboden wanneer P-gp-remmers (bijv. ciclosporine) samen met IVA/TEZ/ELX worden gebruikt.
In-vitro-onderzoeken toonden aan dat IVA geen substraat is voor OATP1B1, OATP1B3 of P-gp. In vitro zijn IVA en de metabolieten ervan substraten van BCRP. Wegens de hoge intrinsieke permeabiliteit van ivacaftor en de beperkte waarschijnlijkheid dat het intact wordt uitgescheiden, wordt niet verwacht dat gelijktijdige toediening van BCRP-remmers de blootstelling aan IVA en M1-IVA wijzigt, terwijl niet wordt verwacht dat mogelijke wijzigingen in blootstelling aan M6-IVA klinisch relevant zijn.
Geneesmiddelen die beïnvloed worden door ELX, TEZ en/of IVA
CYP2C9-substraten
IVA kan CYP2C9 remmen. Daarom wordt aanbevolen de international normalised ratio (INR) te controleren tijdens gelijktijdige toediening van warfarine met IVA/TEZ/ELX en IVA. Andere geneesmiddelen met een mogelijk verhoogde blootstelling zijn glimepiride en glipizide. Bij het gebruik van deze geneesmiddelen is voorzichtigheid geboden.
Mogelijke interactie met transporteiwitten
Gelijktijdige toediening van IVA of TEZ/IVA met digoxine, een gevoelig P-gp-substraat, verhoogde de AUC van digoxine 1,3 maal, wat overeenkomt met een zwakke remming van P-gp door IVA. Toediening van IVA/TEZ/ELX en IVA kan de systemische blootstelling verhogen aan geneesmiddelen die gevoelige substraten van P-gp zijn, waardoor het therapeutisch effect en de bijwerkingen ervan kunnen toenemen of langer kunnen aanhouden. Bij gelijktijdig gebruik met digoxine of andere substraten van P-gp met een smalle therapeutische index, zoals ciclosporine, everolimus, sirolimus en tacrolimus, zijn voorzichtigheid en gepaste controle geboden.
In vitro hebben ELX en M23-ELX een remmend effect op de opname door OATP1B1 en OATP1B3. TEZ/IVA verhoogden de AUC van pitavastatine, een substraat van OATP1B1, met een factor 1,2. Gelijktijdige toediening met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kan leiden tot verhoogde blootstelling aan geneesmiddelen die substraten zijn van deze transporteiwitten, zoals statines, glyburide, nateglinide en repaglinide. Bij gelijktijdig gebruik met substraten van OATP1B1 of OATP1B3 is voorzichtigheid geboden en moet gepaste monitoring plaatsvinden. Bilirubine is een substraat van OATP1B1 en OATP1B3. In onderzoek 445-102 zijn lichte stijgingen van het gemiddelde totaalbilirubine waargenomen (een wijziging van maximaal 4,0 µmol/l vanaf de uitgangssituatie). Deze bevinding stemt overeen met het in vitro remmende effect van ELX en M23-ELX op de bilirubinetransporteiwitten OATP1B1 en OATP1B3.
ELX en IVA zijn remmers van BCRP. Gelijktijdige toediening van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan geneesmiddelen die substraten zijn van BCRP, zoals rosuvastatine. Bij gelijktijdig gebruik met substraten van BCRP moet een gepaste monitoring plaatsvinden.
Hormonale anticonceptiva
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA is onderzocht met ethinylestradiol/levonorgestrel en er werd vastgesteld dat het geen klinisch relevant effect had op de blootstelling aan het orale anticonceptivum. Er wordt verwacht dat IVA/TEZ/ELX en IVA geen invloed hebben op de werkzaamheid van orale anticonceptiva.
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Een matige hoeveelheid gegevens over zwangere vrouwen (tussen 300 tot 1000 zwangerschaps-uitkomsten) duidt erop dat ELX, TEZ of IVA bij zwangere vrouwen niet misvormend of foetaal/neonataal toxisch is. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van IVA/TEZ/ELX te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Uit beperkte gegevens blijkt dat ELX, TEZ en IVA in de moedermelk worden uitgescheiden, en konden worden gemeten in plasma van met moedermelk gevoede pasgeborenen/zuigelingen van behandelde vrouwen. Er is onvoldoende informatie over de effecten van IVA/TEZ/ELX op pasgeborenen/zuigelingen. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met IVA/TEZ/ELX moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van ELX, TEZ en IVA op de vruchtbaarheid bij de mens. TEZ had geen effecten op de vruchtbaarheids- en reproductieve prestatie-indexen bij mannelijke en vrouwelijke ratten bij klinisch relevante blootstellingen. ELX en IVA hadden een effect op de vruchtbaarheid bij ratten (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA heeft geringe invloed op de rijvaardigheid of op het vermogen om machines te bedienen. Duizeligheid is gemeld bij patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ontvingen, bij patiënten die TEZ/IVA in combinatie met IVA ontvingen, en ook bij patiënten die IVA ontvingen (zie rubriek 4.8). Patiënten die duizeligheid ervaren, moeten het advies krijgen om geen voertuigen te besturen of machines te bedienen totdat de symptomen verdwenen zijn.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst voorkomende bijwerkingen die ervaren werden door patiënten van 12 jaar en ouder die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA toegediend kregen, waren hoofdpijn (17,3%), diarree (12,9%) en bovensteluchtweginfectie (11,9%) en aminotransferase verhoogd (10,9%).
Ernstige bijwerkingen van rash die ervaren werden door patiënten van 12 jaar en ouder, zijn gemeld bij 1,5% van de patiënten die werden behandeld met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (zie rubriek 4.4).
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
Tabel 4 geeft bijwerkingen weer die zijn waargenomen met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA, TEZ/IVA in combinatie met IVA en IVA als monotherapie. De bijwerkingen zijn gerangschikt volgens MedDRA-systeem/orgaanklasse en frequentie: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
| Tabel 4: Bijwerkingen | ||
| MedDRA-systeem/orgaanklasse | Bijwerkingen | Frequentie |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Bovensteluchtweginfectie*, nasofaryngitis | Zeer vaak |
| Rhinitis*, griep* | Vaak | |
| Immuunsysteemaandoeningen | Overgevoeligheid | Niet bekend |
| Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Hypoglykemie* | Vaak |
| Psychische stoornissen | Depressie, gedragsveranderingen | Niet bekend |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn*, duizeligheid* | Zeer vaak |
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Oorpijn, oorongemak, tinnitus, trommelvlieshyperemie, vestibulaire aandoening | Vaak |
| Oorcongestie | Soms | |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Orofaryngeale pijn, neusverstopping* | Zeer vaak |
| Rinorroe*, bijholteverstopping, farynx-erytheem, abnormale ademhaling* | Vaak | |
| Piepen* | Soms | |
| Maagdarmstelselaandoeningen | Diarree*, abdominale pijn* | Zeer vaak |
| Nausea, bovenbuikpijn*, flatulentie* | Vaak | |
| Lever- en galaandoeningen | Transaminaseverhogingen | Zeer vaak |
| Alanine-aminotransferase verhoogd* | Zeer vaak | |
| Aspartaataminotransferase verhoogd* | Zeer vaak | |
| Leverletsel†, totaalbilirubine verhoogd† | Niet bekend | |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Rash* | Zeer vaak |
| Acne*, pruritus* | Vaak | |
| Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen | Borstgezwel | Vaak |
| Borstontsteking, gynaecomastie, tepelaandoening, tepelpijn | Soms | |
| Onderzoeken | Bacteriën in sputum, bloed creatinefosfokinase verhoogd* | Zeer vaak |
| Bloeddruk verhoogd* | Soms | |
* Bijwerkingen waargenomen tijdens klinische onderzoeken met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. † Leverletsel (ALAT, ASAT en totaalbilirubine verhoogd) gemeld op basis van postmarketinggegevens met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. De frequentie kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald. | ||
Veiligheidsgegevens van de volgende onderzoeken kwamen overeen met de veiligheidsgegevens die zijn waargenomen in onderzoek 445-102.
Een 4 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij
107 patiënten van 12 jaar en ouder (onderzoek 445-103).
Een 192 weken durend, open-label onderzoek naar de veiligheid en werkzaamheid
(onderzoek 445-105) bij 506 patiënten die overstapten van onderzoek 445-102 en 445-103.
Een 8 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij
258 patiënten van 12 jaar en ouder (onderzoek 445-104).
Een 24 weken durend, open-label onderzoek (onderzoek 445-106) bij 66 patiënten van 6 tot
12 jaar.
Een 24 weken durend, gerandomiseerd, placebogecontroleerd onderzoek (onderzoek 445-116)
bij 121 patiënten van 6 tot 12 jaar.
- Een 192 weken durend, tweedelig (deel A en deel B), open-label onderzoek naar de veiligheid en werkzaamheid (onderzoek 445-107) bij 64 patiënten van 6 jaar en ouder die overstapten van onderzoek 445-106.
Een 24 weken durend, open-label onderzoek (onderzoek 445-111) bij 75 patiënten van 2 tot
6 jaar.
Een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek
(onderzoek 445-124) bij 307 patiënten van 6 jaar en ouder.
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Transaminaseverhogingen
In onderzoek 445-102 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 of > 3 × ULN respectievelijk 1,5%, 2,5% en 7,9% bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX en 1,0%, 1,5% en 5,5% bij patiënten die behandeld werden met placebo. De incidentie van bijwerkingen van transaminaseverhogingen was 10,9% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 4,0% bij patiënten die placebo kregen.
Tijdens de open-label onderzoeken zetten sommige patiënten de behandeling stop vanwege verhoogde transaminasen. In de postmarketingfase zijn gevallen gemeld van stopzetting van de behandeling wegens verhoogde transaminasen (zie rubriek 4.4).
Voorvallen van rash
In onderzoeken bij met IVA/TEZ/ELX behandelde patiënten ouder dan 12 jaar werd een incidentie van voorvallen van rash (bijv. rash, rash pruritus) gezien van 10,9% (onderzoek 445-102) ten opzichte van 6,5% bij patiënten behandeld met placebo. De pediatrische patiënten vertoonden een groter incidentiepercentage (zie voor meer informatie de rubriek Pediatrische patiënten). De incidentie van voorvallen van rash volgens geslacht van de patiënt was 5,8% bij mannen en 16,3% bij vrouwen bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 4,8% bij mannen en 8,3% bij vrouwen bij patiënten behandeld met placebo. Bij patiënten die behandeld werden met IVA/TEZ/ELX was de incidentie van voorvallen van rash 20,5% bij vrouwen die hormonale anticonceptiva gebruikten en 13,6% bij vrouwen die geen hormonale anticonceptiva gebruikten (zie rubriek 4.4).
In het algemeen komen voorvallen van rash doorgaans voor in de eerste maand van de behandeling. De meeste voorvallen waren licht tot matig ernstig en in zeldzame gevallen ging rash gepaard met bijkomende symptomen zoals koorts of aangezichtszwelling. In de meeste gevallen werd de toediening van IVA/TEZ/ELX voortgezet en verdween de rash zonder behandeling.
Verhoogde creatinefosfokinase
In onderzoek 445-102 was de incidentie van maximale creatinefosfokinase > 5 × ULN 10,4% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX en 5,0% bij patiënten behandeld met placebo. De waargenomen verhogingen van creatinefosfokinase waren over het algemeen tijdelijk van aard en asymptomatisch en vele werden voorafgegaan door lichamelijke inspanningen.
Verhoogde bloeddruk
In onderzoek 445-102 bedroeg de maximale stijging vanaf de uitgangssituatie voor gemiddelde systolische en diastolische bloeddruk respectievelijk 3,5 mmHg en 1,9 mmHg voor patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX (uitgangssituatie: 113 mmHg systolisch en 69 mmHg diastolisch) en respectievelijk 0,9 mmHg en 0,5 mmHg voor patiënten behandeld met placebo (uitgangssituatie: 114 mmHg systolisch en 70 mmHg diastolisch).
Het percentage patiënten die een systolische bloeddruk > 140 mmHg of diastolische bloeddruk > 90 mmHg hadden bij ten minste twee metingen bedroeg respectievelijk 5,0% en 3,0% bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX, vergeleken met respectievelijk 3,5% en 3,5% bij patiënten behandeld met placebo.
Pediatrische patiënten
De veiligheidsgegevens van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106, 445-111 en 445-124 zijn beoordeeld bij 272 patiënten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar. Het veiligheidsprofiel komt over het algemeen overeen bij pediatrische en volwassen patiënten.
In onderzoek 445-106 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 0,0%, 1,5% en 10,6% bij patiënten van 6 tot 12 jaar. Geen enkele patiënt die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met een stijging van het totaalbilirubine van > 2 × ULN of staakte de behandeling vanwege verhoogde transaminasewaarden (zie rubriek 4.4).
In onderzoek 445-111 was de incidentie van maximale transaminasewaarden (ALAT of ASAT) van > 8, > 5 en > 3 × ULN respectievelijk 1,3%, 2,7% en 8,0% bij patiënten van 2 tot 6 jaar. Geen enkele patiënt die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX had een transaminaseverhoging van > 3 × ULN in combinatie met een stijging van het totaalbilirubine van > 2 × ULN of staakte de behandeling vanwege verhoogde transaminasewaarden (zie rubriek 4.4).
Rash
In onderzoeken bij patiënten ouder dan 12 jaar werd een incidentiepercentage gezien van 10,9% (onderzoek 445-102); bij patiënten tussen 6 en 11 jaar was het incidentiepercentage 24,2% (onderzoek 445-106). In onderzoek 445-102 met patiënten van 2 tot jonger dan 6 jaar hadden 15 (20,0%) patiënten ten minste 1 voorval van rash, 4 (9,8%) meisjes en 11 (32,4%) jongens.
Lenticulaire troebeling
Eén patiënt had een bijwerking van lenticulaire troebeling.
Gedragsveranderingen
De meeste gevallen van gedragsveranderingen zijn gemeld bij jongere kinderen van 2 -5 jaar.
Andere speciale populaties
Met uitzondering van de verschillen in geslacht voor rash was het veiligheidsprofiel van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA over het algemeen vergelijkbaar met dat van alle subgroepen van patiënten, met inbegrip van de analyse volgens leeftijd, procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in één seconde (ppFEV1) in de uitgangssituatie en geografisch gebied.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen specifiek antidotum beschikbaar voor overdosering met IVA/TEZ/ELX. De behandeling van overdosering bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, waaronder controle van de vitale functies en observatie van de klinische toestand van de patiënt.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: andere respiratoire middelen, ATC-code: R07AX32
Werkingsmechanisme
ELX en TZE zijn selectieve CFTR-correctoren die binden aan verschillende locaties op het CFTR-eiwit en een aanvullend effect hebben bij het bevorderen van de cellulaire verwerking en het transport van CFTR waardoor de hoeveelheid CFTR-eiwit die aan het celoppervlak wordt afgeleverd, toeneemt vergeleken met een van beide moleculen alleen. IVA versterkt de channel-open probability (of ‘gating’) van het CFTR-eiwit aan het celoppervlak.
Het gecombineerde effect van ELX, TEZ en IVA is een verhoogde hoeveelheid en werking van CFTR aan het celoppervlak, wat leidt tot een toegenomen activiteit van CFTR, zoals gemeten met door CFTR-gemedieerd chloridetransport.
CFTR-chloridetransportassay in Fischer Rat Thyroid (FRT)-cellen die mutant CFTR tot expressie brengen
De chloridetransportrespons van mutant CFTR-eiwit op IVA/TEZ/ELX werd bepaald in elektrofysiologisch onderzoek met een Ussing-kamer met gebruikmaking van een panel van FRT-cellijnen, getransfecteerd met individuele CFTR-mutaties. IVA/TEZ/ELX verhoogde het chloridetransport in FRT-cellen die specifieke CFTR-mutaties tot expressie brengen.
De drempelwaarde voor CFTR-chloridetransportrespons in vitro werd gesteld op een nettostijging van ten minste 10% van de normale waarde ten opzichte van de uitgangswaarde, omdat het een voorspeller van klinische respons is of er redelijkerwijs verwacht wordt dat die klinische respons voorspelt. Voor individuele mutaties is de mate van de nettoverandering ten opzichte van de uitgangssituatie voor CFTR-gemedieerd chloridetransport in vitro niet gecorreleerd met de mate van klinische respons.
Bij CF zal de aanwezigheid van één CFTR-mutatie die reageert op IVA/TEZ/ELX op basis van in-vitro-gegevens in FRT-cellen waarschijnlijk leiden tot een klinische respons.
Tabel 5 geeft CFTR-mutaties die zijn opgenomen in de indicatie voor behandeling met Kaftrio. De aanwezigheid van CFTR-mutaties die in deze tabel staan, mag niet worden gebruikt in plaats van een diagnose van cystische fibrose, noch als enige determinant voor voorschrijven.
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
293A→G 314del9 546insCTA 548insTAC 711+3A→G* 1140-1151dup 1461insGAT | E1433K E193K E217G E257G E264V E279D E282D | I1023R I1051V I105N I1139V I119M I119V I1203V | P1013H P1013L P1021L P1021T P1050A P111A P111L | S1251N S1255P S1362N S158G S158N S158R S158T |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
1507_1515del9 2055del9 2183A→G 2789+5G→A* 2851A/G 3007del6 3132T→G 3141del9 3143del9 3272-26A→G*† 3331del6 3410T→C 3523A→G 3601A→C 3761T→G 3791C/T 3849+10kbC→T*† 3850G→A 3978G→C A1006E A1018E A1025D A1067P A1067T A1067V A107G A1081V A1087P A1136T A120T A1285G A1285V A1319E A1364V A1374D A141D A1466S A155P A209S A234D A234V A238V A300D A309D A349V A357T A455E*† A455V A457T A462P A46D A46V A534E A554E A566D A62P A872E A959V | E292K E384K E403D E474K E479D E527G E528A E56K E588K E588V E60K E725K E822K E826K E831X E92K F1016S F1052V F1074L F1078S F1099L F1107L F1286S F191V F200I F311del F311L F312del F433L F508C;S1251N‡ F508del* F508del;R1438W‡ F575Y F587I F587L F693L(TTG) F834L F87L F932S F994C G1047D G1047R G1061R G1069R G1123R G1127E G1173S G1237V G1244E G1244R G1247R G1249E G1249R G1265V G126D G1298V G1349D | I1230T I1234L I1234V I125T I1269N I1366N I1366T I148L I148N I175V I203M I331N I336K I336L I444S I444T I497S I502T I506L I506V I506V;D1168 G‡ I521S I530N I539T I556V I586V I601F I616T I618N I618T I86M I980K I982M I991M K1060T K1080Q K162E K464E K464N K481E K522E K522Q K536E K564E K598E K68E K951E L100V L1011S L1040F L1065R L1077P*† L102R;F1016S ‡ L1227S L1260P L1324P | P1372T P140S P205S P355L P41R P439S P477S P499A P499S P5L† P574H P574R P67L* P731L P750L P798S P988R P99R Q1012P Q1209P Q1238R Q1291H Q1291R Q1309H Q1313K Q1352H Q151K Q179K Q237E Q237H Q237P Q2X Q30P Q359K;T360K‡ Q359R Q372H Q493L Q493R Q552P Q715H Q799K Q890R Q98P Q98R R1048G R1066C† R1066G R1066H*† R1070P R1070Q R1070W R1097H R1128G R1162Q R117C† R117C;G576A;R668C‡ R117G R117H* | S182R S308P S341P S364P S42F S434P S485C S492F S50P S519G S531P S549I S549N S549R* S557F S589I S589N S624R S686Y S737F S821G S898R S912L S912L;G1244V ‡ S912T S912W S945L*† S955P S977F S977F;R1438 W‡ T1036I T1036N* T1057R T1086A T1086I T1246I T1299I T1299K T1396P T338I T351I T351S T351S;R851L‡ T388M T465I T501A T582I T582S T896I T908N T990I V1008D V1010D V1108L V1114L V1153E |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
A9V C128R C1355F c.1367_1369dupTTG C225R C225Y C491R C590Y C76W C866W C866Y CFTRdup1-3 CFTRdup22,23 D110E D110H D110N D112N D1152A D1152H*† D1154G D1154N D1168G D1270N* D1270Y D1305E D1312G D1377H D1445N D192G D192N D249Y D373N D426N D443Y D443Y;G576A;R668 C‡ D44G D529G D537N D565G D567N D579G D58H D58V D614G D651H D651N D806G D828G D891G D924N D979A D979V D985H D985Y D993A D993G D993Y | G149R;G576A;R668 C‡ G178E G178R G194R G194V G213E G213E;R668C‡ G213V G226R G239R G241W G253R G27E G27R G314A G314E G314R G424S G437D G461R G461V G463D G463V G480C G480D G480S G500D G544S G545R G551A G551D* G551R G551S G576A;R668C‡ G576A;S1359Y‡ G622D G622V G628A G628R G723V G85E*† G930E G970D G970S G970V H1054D H1054Y H1079P H1085P H1085R H1197L H1375N H1375P H1375R H139L H139R H139Y | L1335F L1335P L1339F L137P L1388P L145H L145V L1480P L159S L15P L15P;L1253F‡ L165S L167R L183I L206W*† L210P L227P L293P L327P L32P L333F L333H L346P L365P L441P L453S L467F L558F L568F L619S L633P L636P L88S L927P L967F;L1096R ‡ L973F L986P M1028R M1101K*† M1137R M1137V M1157I M1210K M1354T M150K M150R M152L M152V M265R M348K M394L M469V M498I M595V M952I M952T M961L | R117L R117L;L997F‡ R117P R1239S R1283G R1283M R1283S R1422W R1438W R1453W R170C R248K R248T R258G R297Q R31L R334L R334Q R334W† R347H* R347L R347P R352G R352Q R352W R3M R516S R553Q R555G R55K R600S R709Q R74Q R74Q;R297Q‡ R74Q;V201M;D1270N‡ R74W R74W;D1270N‡ R74W;R1070W;D1270 N‡ R74W;S945L‡ R74W;V201M‡ R74W;V201M;D1270N ‡ R74W;V201M;L997F‡ R74W;V201M;Q1268R ‡ R751L R75L R75Q;L1065P‡ R75Q;N1088D‡ R75Q;S549N‡ R765S R766K R792G R792Q R810G R851L R933G | V11I V1240G V1293G V1293I V1318A V1415F V201M V232A V232D V317A V322M V392G V393L V456A V456F V520I V562I;A1006E‡ V562L V591A V603F V855I V915L V920L V920M V938G V93D V93G W79R W1098C W1282G W1282R W202C W361R W496R Y1014C Y1014DEL Y1032C Y1032N Y1073C Y1092H Y109H Y109N Y122C Y1381H Y161C Y161D Y161S Y301C Y563N Y569H Y577F Y84H Y89C Y913S Y919C |
| Tabel 5: CFTR-mutaties waarvan is vastgesteld dat ze reageren op IVA/TEZ/ELX op basis van klinische gegevens en/of in-vitro-gegevens | ||||
deltaM1140 E1104K E1104V E1123del E1126K E116K E116Q E1221V E1228K E1401G E1409K | H146R H199Q H199Y H609L H620P H620Q H939R H939R;H949L‡ H949L H954P | N1088D N1195T N1303I N1303K* N186K N187K N287K N287Y N396Y N418S N847S N900K | S1045Y S108F S1118F S1141N S1159F S1159P S1188L S1188P S13F S13P S18I S18N | |
Er zijn mensen met CF met twee zeldzame niet-F508del CFTR-mutaties die niet vermeld worden in Tabel 5. Deze mensen kunnen reageren op behandeling, mits zij geen twee klasse I-mutaties (nulmutaties) hebben (mutaties waarbij bekend is dat er geen CFTR-eiwit wordt aangemaakt) (zie rubriek 4.1). In deze gevallen kan Kaftrio overwogen worden wanneer de arts van mening is dat de potentiële voordelen opwegen tegen de potentiële risico’s en onder nauwlettend medisch toezicht. De individuele diagnose CF moet worden gebaseerd op diagnostische richtlijnen en een klinische beoordeling, omdat bij patiënten met hetzelfde genotype aanzienlijke variabiliteit in fenotype bestaat. ⁎ Mutaties ondersteund door klinische gegevens. † Mutaties ondersteund door praktijkgegevens van ≥ 5 patiënten. ‡ Complexe/samengestelde mutaties waarbij een enkel allel van het CFTR-gen meerdere mutaties heeft; deze bestaan onafhankelijk van de aanwezigheid van mutaties op het andere allel. Niet-geannoteerde mutaties zijn opgenomen op basis van de assay in FRT-cellen waarbij een positieve respons wijst op een klinische respons. | ||||
Farmacodynamische effecten
Effecten op zweetchloride
In onderzoek 445-102 (patiënten met een F508del-mutatie op één allel en een mutatie op het tweede allel die ofwel geen productie van een CFTR-eiwit voorspelt, ofwel een CFTR-eiwit dat geen chloride transporteert en dat niet reageert op andere CFTR-modulatoren [IVA en TEZ/IVA] in vitro) is in week 4 een afname van zweetchloride vanaf de uitgangssituatie waargenomen die werd gehandhaafd gedurende de hele behandelingsperiode van 24 weken. Het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -41,8 mmol/l (95%-BI: -44,4; -39,3; P < 0,0001).
In onderzoek 445-103 (patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie) was het behandelingsverschil voor de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van TEZ/IVA in combinatie met IVA -45,1 mmol/l (95%-BI: -50,1; -40,1; P < 0,0001).
In onderzoek 445-104 (patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie op het tweede allel met een ‘gating’-defect of residuele CFTR-activiteit) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA, -22,3 mmol/l (95%-BI: -24,5; -20,2; P < 0,0001). Het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van de controlegroep (IVA-groep of de groep die behandeld werd met TEZ/IVA in combinatie met IVA) was -23,1 mmol/l (95%-BI: -26,1; -20,1; P < 0,0001).
In onderzoek 445-106 (patiënten van 6 tot 12 jaar die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie (n = 62) tot en met week 24 (n = 60) -60,9 mmol/l (95%-BI: -63,7; -58,2)*. De gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 12 (n = 59) was -58,6 mmol/l (95%-BI: -61,1; -56,1). * Niet alle deelnemers die zijn opgenomen in de analyses hadden beschikbare gegevens voor alle controlebezoeken, met name vanaf week 16. Het vermogen om gegevens te verzamelen in week 24 werd belemmerd door de COVID-19-pandemie. De gegevens van week 12 waren minder geïmpacteerd door de pandemie.
In onderzoek 445-116 (patiënten van 6 tot 12 jaar die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) resulteerde behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in een afname van zweetchloride tot en met week 24 ten opzichte van placebo. Het kleinste-kwadratengemiddelde van het behandelingsverschil voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo met betrekking tot de absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -51,2 mmol/l (95%-BI: -55,3; -47,1; nominale P < 0,0001).
In onderzoek 445-111 (patiënten van 2 tot 6 jaar die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 -57,9 mmol/l (95%-BI: -61,3; -54,6).
In onderzoek 445-124 (patiënten van 6 jaar en ouder met een kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX [zie Tabel 6]) was de gemiddelde absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24, vergeleken met placebo, -28,3 mmol/l (95%-BI: -32,1; -24,5 mmol/; P < 0,0001).
Cardiovasculaire effecten
Effect op het QT-interval
Bij doses tot 2 maal de maximale aanbevolen dosis ELX en 3 maal de maximale aanbevolen dosis TEZ en IVA was er bij gezonde proefpersonen geen sprake van enige klinisch relevante verlenging van het QT/QTc-interval.
Hartslag
In onderzoek 445-102 zijn bij patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX gemiddelde dalingen van de hartslag met 3,7 tot 5,8 hartslagen per minuut (hpm) ten opzichte van de uitgangssituatie (76 hpm) waargenomen.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bij patiënten met CF werd aangetoond in zeven fase 3-onderzoeken. De patiënten die in deze onderzoeken werden opgenomen, waren homozygoot voor de F508del-mutatie of heterozygoot voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie (MF), een ‘gating’-defect of residuele CFTR-activiteit op het tweede allel. Aan onderzoek 445-124 namen patiënten deel met ten minste één kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX (zie Tabel 6).
Onderzoek 445-102 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek bij patiënten die een F508del-mutatie op één allel hadden en een MF-mutatie op het tweede allel. Patiënten met CF die in aanmerking kwamen voor dit onderzoek moesten ofwel klasse I-mutaties hebben die voorspellend waren voor geen aanmaak van CFTR-eiwit (waaronder nonsense-mutaties, canonical splice-mutaties en insertie-/deletie-frameshiftmutaties, zowel kleine (≤ 3 nucleotiden) als niet-kleine (> 3 nucleotiden)), ofwel missense-mutaties waardoor CFTR-eiwit wordt aangemaakt dat niet functioneel is als chloridetransporteiwit en niet reageert op IVA en TEZ/IVA in vitro. De meest frequente allelen met minimale functie die werden beoordeeld in het onderzoek waren G542X, W1282X, R553X en R1162X; 621+1G→T, 1717-1G→A en 1898+1G→A; 3659delC en 394delTT; CFTRdele2,3; en N1303K, I507del, G85E, R347P en R560T. In totaal werden 403 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 26,2 jaar) gerandomiseerd en kregen ze placebo of IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA toegediend. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie bedroeg 61,4% (bereik: 32,3%; 97,1%).
Onderzoek 445-103 was een 4 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met actief controlemiddel bij patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie. In totaal kregen 107 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 28,4 jaar) TEZ/IVA in combinatie met IVA gedurende een open-label inloopperiode van 4 weken, waarna ze gerandomiseerd werden en ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ofwel TEZ/IVA in combinatie met IVA toegediend kregen gedurende een dubbelblinde behandelingsperiode van 4 weken. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie na de inloopperiode bedroeg 60,9% (bereik: 35,0%; 89,0%).
Onderzoek 445-104 was een 8 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek met een actief controlemiddel bij patiënten die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie op het tweede allel met een ‘gating’-defect (Gating) of residuele CFTR-activiteit (RF). In totaal kregen 258 patiënten van 12 jaar en ouder (gemiddelde leeftijd 37,7 jaar) ofwel IVA (F/Gating) ofwel TEZ/IVA in combinatie met IVA (F/RF) gedurende een open-label inloopperiode van 4 weken en patiënten met het F/R117H-genotype kregen IVA tijdens de inloopperiode. Patiënten werden daarna gerandomiseerd en kregen ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ofwel bleven de behandeling met een CFTR-modulator ontvangen die ze tijdens de inloopperiode hadden gekregen. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 tussen 40-90%. Het gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie na de inloopperiode bedroeg 67,6% (bereik: 29,7%; 113,5%).
Onderzoek 445-106 was een 24 weken durend, open-label onderzoek bij patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie. In totaal kregen 66 patiënten van 6 tot 12 jaar (gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie 9,3 jaar) een dosis in overeenstemming met hun gewicht. Patiënten die in de uitgangssituatie < 30 kg wogen, kregen ’s ochtends twee tabletten met 37,5 mg IVA/25 mg TEZ/50 mg ELX en ’s avonds één tablet met 75 mg IVA. Patiënten die in de uitgangssituatie ≥ 30 kg wogen, kregen ’s ochtends twee tabletten met 75 mg IVA/50 mg TEZ/100 mg ELX en ’s avonds één tablet met 150 mg IVA. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 ≥ 40% en een gewicht ≥ 15 kg. De gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie was 88,8% (bereik: 39,0%; 127,1%).
Onderzoek 445-116 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek bij patiënten van 6 tot 12 jaar (gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie 9,2 jaar) die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie. In totaal werden 121 patiënten gerandomiseerd en kregen ze ofwel placebo ofwel IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. De patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen en die < 30 kg wogen in de uitgangssituatie kregen twee tabletten met IVA 37,5 mg/TEZ 25 mg/ELX 50 mg ’s ochtends en één tablet met IVA 75 mg ’s avonds toegediend. Patiënten die ≥ 30 kg wogen in de uitgangssituatie kregen twee tabletten met IVA 75 mg/TEZ 50 mg/ELX 100 mg ’s ochtends en één tablet met IVA 150 mg ’s avonds toegediend. Bij de screening hadden de patiënten een ppFEV1 ≥ 70% [gemiddelde ppFEV1 in de uitgangssituatie van 89,3% (bereik: 44,6%; 121,8%)], een LCI2,5 ≥ 7,5 [gemiddelde LCI2,5 in de uitgangssituatie van 10,01 (bereik: 6,91; 18,36)] en wogen ze ≥ 15 kg.
Onderzoek 445-111 was een 24 weken durend open-label onderzoek bij patiënten van 2 tot 6 jaar (gemiddelde leeftijd in de uitgangssituatie 4,1 jaar). In totaal werden 75 patiënten die homozygoot waren voor de F508del-mutatie of die heterozygoot waren voor de F508del-mutatie en een mutatie met minimale functie, opgenomen in het onderzoek en kregen ze een dosis in overeenstemming met hun gewicht. Patiënten die 10 kg tot < 14 kg wogen in de uitgangssituatie, kregen IVA 60 mg/TEZ 40 mg/ELX 80 mg eenmaal elke ochtend en IVA 59,5 mg eenmaal elke avond toegediend. Patiënten die ≥ 14 kg wogen in de uitgangssituatie, kregen IVA 75 mg elke 12 uur/TEZ 50 mg eenmaal daags/ELX 100 mg eenmaal daags toegediend.
Onderzoek 445-124 was een 24 weken durend, gerandomiseerd, placebogecontroleerd, dubbelblind onderzoek met parallelle groepen bij patiënten van 6 jaar en ouder. Patiënten die ten minste één kwalificerende niet-F508del CFTR-mutatie hadden die reageerde op IVA/TEZ/ELX (zie Tabel 6) en geen uitsluitende (andere op IVA/TEZ/ELX reagerende) mutatie hadden, kwamen in aanmerking voor het onderzoek.
| Tabel 6: In aanmerking komende CFTR-mutaties die reageren op IVA/TEZ/ELX | ||||
| 2789+5G>A | D1152H | L997F | R117C | T338I |
| 3272-26A>G | G85E | M1101K | R347H | V232D |
| 3849+10kbC>T | L1077P | P5L | R347P | |
| A455E | L206W | R1066H | S945L | |
In totaal werden 307 patiënten opgenomen en behandeld in overeenstemming met hun leeftijd en gewicht. Patiënten ≥ 6 tot < 12 jaar met een gewicht van < 30 kg bij de uitgangssituatie (n=31) werden behandeld met ELX 100 mg qd/TEZ 50 mg qd/IVA 75 mg q12h. Patiënten van ≥ 6 tot < 12 jaar met een gewicht van ≥ 30 kg bij de uitgangssituatie werden behandeld met ELX 200 mg qd/TEZ 100 mg qd/IVA 150 mg q12h. Patiënten van ≥ 12 jaar bij de uitgangssituatie werden behandeld met ELX 200 mg qd/TEZ 100 mg qd/IVA 150 mg q12h. De patiënten hadden een ppFEV1 ≥ 40% en ≤ 100%, en waren 6 jaar of ouder bij de screening. De gemiddelde ppFEV1 bij de uitgangssituatie was 67,7% (bereik: 34,0%; 108,7%).
De patiënten in deze onderzoeken gingen door met hun behandeling voor CF (bijv. bronchodilatantia, antibiotica via inhalatie, dornase alfa en hypertone zoutoplossing), maar stopten met voorafgaande behandelingen met een CFTR-modulator, met uitzondering van onderzoeksgeneesmiddelen. De patiënten hadden een bevestigde diagnose van CF.
Onderzoek CFD-016 was een observationeel, retrospectief onderzoek ter evaluatie van klinische praktijkuitkomsten bij patiënten van 6 jaar en ouder. Patiënten hadden ten minste één mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX en hadden geen F508del-mutatie. In totaal werden 422 patiënten geëvalueerd met in totaal 82 niet-F508del-mutaties die reageerden op IVA/TEZ/ELX. De gemiddelde ppFEV1 bij de uitgangssituatie was 74,15%.
In onderzoek 445-102, 445-103, 445-104, 445-106, 445-111 en 445-124 gingen de patiënten door met hun behandeling voor CF, maar stopten zij met voorafgaande behandelingen met een CFTR-modulator, met uitzondering van onderzoeksgeneesmiddelen. De patiënten die een longinfectie hadden met organismen die in verband zijn gebracht met een snellere verslechtering van de pulmonale status, zoals Burkholderia cenocepacia, Burkholderia dolosa of Mycobacterium abscessus, of die bij de screening een afwijkende leverfunctietest hadden (ALAT, ASAT, alkalische fosfatase of gammaglutamyltransferase ≥ 3 × ULN, of totaalbilirubine ≥ 2 × ULN), werden uitgesloten van deelname. In onderzoek 445-111 werden ook de patiënten die een ALAT of ASAT ≥ 2 × ULN hadden, uitgesloten. Patiënten in onderzoek 445-102 en 445-103 kwamen in aanmerking voor een overstap naar een 192 weken durend open-label extensieonderzoek (onderzoek 445-105). Patiënten in onderzoek 445-104, 445-106, 445-116, 445-111 en 445-124 kwamen in aanmerking voor een overstap naar afzonderlijke open-label extensieonderzoeken.
Onderzoek 445-102
In onderzoek 445-102 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24. In vergelijking met placebo leidde een behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 van 14,3 procentpunten (95%-BI: 12,7; 15,8; P < 0,0001) (zie Tabel 7). De gemiddelde verbetering in ppFEV1 werd waargenomen bij de eerste beoordeling op dag 15 en bleef aanhouden gedurende de behandelingsperiode van 24 weken. De verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, ppFEV1 in de uitgangssituatie, geslacht en geografisch gebied.
In totaal hadden 18 patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen een ppFEV1 < 40 procentpunten in de uitgangssituatie. De veiligheid en werkzaamheid in deze subgroep kwam overeen met die zijn waargenomen bij de totale populatie. Het gemiddelde behandelingsverschil van patiënten behandeld met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van patiënten behandeld met placebo voor absolute verandering in ppFEV1 tot en met week 24 in deze subgroep bedroeg 18,4 procentpunten (95%-BI: 11,5; 25,3).
Zie Tabel 7 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten.
| Tabel 7: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-102) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=203 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=200 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 61,3 (15,5) | 61,6 (15,0) |
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,5) | 14,3 (12,7; 15,8) P < 0,0001 13,9 (0,6) |
| Belangrijkste secundaire | |||
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,2 (0,6) | 13,7 (12,0; 15,3) P < 0,0001 13,5 (0,6) |
| Aantal pulmonale exacerbaties vanaf de uitgangssituatie t/m week 24* | Aantal voorvallen (voorvalpercentage per jaar†) Percentageverhouding (95-BI) P-waarde | 113 (0,98) NVT NVT | 41 (0,37) 0,37 (0,25; 0,55) P < 0,0001 |
Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 102,9 (9,8) | 102,3 (11,9) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,9) | -41,8 (-44,4; -39,3) P < 0,0001 -42,2 (0,9) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,1 (1,0) | -41,2 (-44,0; -38,5) P < 0,0001 -41,2 (1,0) |
| Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 70,0 (17,8) | 68,3 (16,9) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -2,7 (1,0) | 20,2 (17,5; 23,0) P < 0,0001 17,5 (1,0) |
| Tabel 7: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-102) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=203 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=200 |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie in week 4 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -1,9 (1,1) | 20,1 (16,9; 23,2) P < 0,0001 18,1 (1,1) |
| Uitgangswaarde BMI (kg/m2) | Gemiddelde (SD) | 21,31 (3,14) | 21,49 (3,07) |
Absolute verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie in week 24 (kg/m2) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,09 (0,07) | 1,04 (0,85; 1,23) P < 0,0001 1,13 (0,07) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; SE: standaardfout; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BMI: body mass index * Een pulmonale exacerbatie werd gedefinieerd als een verandering in antibioticabehandeling (intraveneus, inhalatie of oraal) vanwege 4 of meer van 12 vooraf gespecificeerde sinopulmonale klachten/verschijnselen. † Geschat percentage voorvallen per jaar berekend op basis van 48 weken per jaar. | |||
Onderzoek 445-103
In onderzoek 445-103 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 van de dubbelblinde behandelingsperiode. Behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA vergeleken met TEZ/IVA in combinatie met IVA leidde tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 van 10,0 procentpunten (95%-BI: 7,4; 12,6; P < 0,0001) (zie Tabel 8). Verbeteringen in ppFEV1 werden waargenomen los van leeftijd, geslacht, uitgangswaarde van ppFEV1 en geografisch gebied.
Zie Tabel 8 voor een samenvatting van de primaire en belangrijkste secundaire uitkomsten in de hele onderzoekspopulatie.
In een post-hocanalyse van patiënten met (N=66) en zonder (N=41) recent gebruik van een CFTR-modulator werd een verbetering in ppFEV1 van respectievelijk 7,8 procentpunten (95%-BI: 4,8; 10,8) en 13,2 procentpunten (95%-BI: 8,5; 17,9) waargenomen.
| Tabel 8: Primaire en belangrijkste secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-103) | |||
| Analyse* | Statistiek | TEZ/IVA in combinatie met IVA N=52 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=55 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 60,2 (14,4) | 61,6 (15,4) |
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie in week 4 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,4 (0,9) | 10,0 (7,4; 12,6) P < 0,0001 10,4 (0,9) |
| Belangrijkste secundaire | |||
Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 90,0 (12,3) | 91,4 (11,0) |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie in week 4 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 1,7 (1,8) | -45,1 (-50,1; -40,1) P < 0,0001 -43,4 (1,7) |
| Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 72,6 (17,9) | 70,6 (16,2) |
Absolute verandering in CFQ-R respiratoire domeinscore vanaf de uitgangssituatie in week 4 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -1,4 (2,0) | 17,4 (11,8; 23,0) P < 0,0001 16,0 (2,0) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; SE: standaardfout; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein * De uitgangswaarde voor de primaire en belangrijkste secundaire eindpunten wordt gedefinieerd als het einde van de 4 weken durende inloopperiode van TEZ/IVA in combinatie met IVA. | |||
Onderzoek 445-104
In onderzoek 445-104 was het primaire eindpunt de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 binnen de groep vanaf de uitgangssituatie tot en met week 8 voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. Behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA leidde tot een statistisch significante verbetering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie van 3,7 procentpunten (95%-BI: 2,8; 4,6; P < 0,0001) (zie Tabel 9). Verbeteringen in ppFEV1 werden over het algemeen waargenomen los van leeftijd, geslacht, uitgangswaarde van ppFEV1, geografisch gebied en genotypegroep (F/Gating of F/RF).
Zie Tabel 9 voor een samenvatting van de primaire en secundaire uitkomsten in de hele onderzoekspopulatie.
In een subgroepanalyse van patiënten met een F/Gating-genotype was het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (N=50) ten opzichte van IVA (N=45) voor de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 5,8 procentpunten (95%-BI: 3,5; 8,0). In een subgroepanalyse van patiënten met een F/RF-genotype was het behandelingsverschil van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA (N=82) ten opzichte van TEZ/IVA in combinatie met IVA (N=81) voor de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 2,0 procentpunten (95%-BI: 0,5; 3,4). De resultaten van de subgroepen met een F/Gating- en F/RF-genotype voor verbetering in zweetchloride en CFQ-R respiratoire domeinscore kwamen overeen met de algemene resultaten.
| Tabel 9: Primaire en secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-104) | |||
| Analyse* | Statistiek | Controle-groep† N=126 | IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA N=132 |
| Primaire | |||
| Uitgangswaarde ppFEV1 | Gemiddelde (SD) | 68,1 (16,4) | 67,1 (15,7) |
| Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (procentpunten) | Verandering binnen de groep (95%-BI) P-waarde | 0,2 (-0,7; 1,1) NVT | 3,7 (2,8; 4,6) P < 0,0001 |
| Belangrijkste en andere secundaire | |||
| Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 ten opzichte van de controlegroep (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | 3,5 (2,2; 4,7) P < 0,0001 |
| Uitgangswaarde zweetchloride (mmol/l) | Gemiddelde (SD) | 56,4 (25,5) | 59,5 (27,0) |
Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (mmol/l) | Verandering binnen de groep (95%-BI) P-waarde | 0,7 (-1,4; 2,8) NVT | -22,3 (-24,5; -20,2) P < 0,0001 |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 ten opzichte van de controlegroep (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde | NVT NVT | -23,1 (-26,1; -20,1) P < 0,0001 |
| Uitgangswaarde CFQ-R-RD-score (punten) | Gemiddelde (SD) | 77,3 (15,8) | 76,5 (16,6) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (punten) | Verandering binnen de groep (95%-BI) | 1,6 (-0,8; 4,1) | 10,3 (8,0; 12,7) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-scpre vanaf de uitgangssituatie t/m week 8 (punten) ten opzichte van de controlegroep | Behandelingsverschil (95%-BI) | NVT | 8,7 (5,3; 12,1) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BI: betrouwbaarheidsinterval; SD: standaardafwijking; NVT: niet van toepassing; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein * De uitgangswaarde voor de primaire en secundaire eindpunten wordt gedefinieerd als het einde van de 4 weken durende inloopperiode met IVA of TEZ/IVA in combinatie met IVA. † Groep behandeld met IVA of groep behandeld met TEZ/IVA in combinatie met IVA. | |||
Onderzoek 445-105
Onderzoek 445-105 was een open-label extensieonderzoek van 192 weken ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA. Patiënten die overstapten van onderzoek 445-102 (N = 399) en 445-103 (N = 107), kregen IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA.
In onderzoek 445-105 vertoonden de patiënten in de controlegroepen van de hoofdonderzoeken verbeteringen in de eindpunten voor de werkzaamheid die overeenkwamen met de verbeteringen die werden waargenomen bij de proefpersonen die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen in de hoofdonderzoeken. Zowel de patiënten in de controlegroepen als de patiënten die IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA kregen in de hoofdonderzoeken vertoonden verbeteringen die werden gehandhaafd. De secundaire eindpunten voor de werkzaamheid zijn samengevat in Tabel 10.
| Tabel 10: Onderzoek 445-105 secundaire werkzaamheidsanalyse, volledige analyseset (F/MF- en F/F-proefpersonen) | |||||
| Analyse | Statistiek | Onderzoek 445-105 week 192 | |||
| Placebo in 445-102 N=203 | IVA/TEZ/ELX in 445-102 N=196 | TEZ/IVA in 445-103 N=52 | IVA/TEZ/ELX in 445-103 N=55 | ||
Absolute verandering in ppFEV1 ten opzichte van de uitgangssituatie* (procentpunten) | n KKG 95%-BI | 136 15,3 (13,7; 16,8) | 133 13,8 (12,3; 15,4) | 32 10,9 (8,2; 13,6) | 36 10,7 (8,1; 13,3) |
Absolute verandering in zweetchloride ten opzichte van de uitgangssituatie* (mmol/l) | n KKG 95%-BI | 133 -47,0 (-50,1; -43,9) | 128 -45,3 (-48,5; -42,2) | 31 -48,2 (-55,8; -40, 7) | 38 -48,2 (-55,1; -41,3) |
Aantal pulmonale exacerbaties tijdens de cumulatieve werkzaamheids-periode bij toediening van de drievoudige combinatie† | Aantal voorvallen Geschat percentage voorvallen per jaar (95%-BI) | 385 0,21 (0,17; 0,25) | 71 0,18 (0,12; 0,25) | ||
Absolute verandering in BMI ten opzichte van de uitgangssituatie* (kg/m2) | n KKG 95%-BI | 144 1,81 (1,50; 2,12) | 139 1,74 (1,43; 2,05) | 32 1,72 (1,25; 2,19) | 42 1,85 (1,41; 2,28) |
Absolute verandering in lichaamsgewicht ten opzichte van de uitgangssituatie* (kg) | n KKG 95%-BI | 144 6,6 (5,5; 7,6) | 139 6,0 (4,9; 7,0) | 32 6,1 (4,6; 7,6) | 42 6,3 (4,9; 7,6) |
Absolute verandering in CFQ-R-RD-score ten opzichte van de uitgangssituatie* (punten) | n KKG 95%-BI | 148 15,3 (12,3; 18,3) | 147 18,3 (15,3; 21,3) | 33 14,8 (9,7; 20,0) | 42 17,6 (12,8; 22,4) |
ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; BMI: body mass index; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; KKG: kleinste-kwadratengemiddelde; BI: betrouwbaarheidsinterval; n: grootte van de deelsteekproef * Uitgangssituatie: uitgangssituatie in het hoofdonderzoek † Voor proefpersonen die gerandomiseerd waren naar de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX omvat de cumulatieve werkzaamheidsperiode bij toediening van de drievoudige combinatie gegevens van de hoofdonderzoeken tot en met 192 weken behandeling in onderzoek 445-105 (N = 255, waaronder 4 patiënten die niet overstapten naar onderzoek 445-105). Voor proefpersonen die gerandomiseerd waren naar de placebogroep of de TEZ/IVA-groep, omvat de cumulatieve werkzaamheidsperiode bij toediening van de drievoudige combinatie alleen gegevens van 192 weken behandeling in onderzoek 445-105 (N = 255). | |||||
Onderzoek 445-124
De veiligheid en werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX werden beoordeeld bij 307 patiënten met CF van 6 jaar en ouder zonder een F508del-mutatie, maar met een kwalificerende CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX (onderzoek 445-124).
In onderzoek 445-124 was het primaire eindpunt voor de werkzaamheid de gemiddelde absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24. Secundaire eindpunten waren absolute verandering in zweetchloride, CFQ-R respiratoire domeinscore, groeiparameters (BMI, gewicht) en aantal pulmonale exacerbaties. Zie Tabel 11 voor een samenvatting van de primaire en secundaire werkzaamheidsuitkomsten.
| Tabel 11: Primaire en secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-124) | |||
| Analyse | Statistiek | Placebo N=102 | IVA/TEZ/ELX N=205 |
| Primaire | |||
Absolute verandering in ppFEV1 vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (procentpunten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -0,4 (0,8) | 9,2 (7,2; 11,3) P < 0,0001 8,9 (0,6) |
| Secundaire | |||
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (mmol/l) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,5 (1,6) | -28,3 (-32,1; -24,5) P < 0,0001 -27,8 (1,1) |
| Absolute verandering in CFQ-R-RD-score vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (punten) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT -2,0 (1,6) | 19,5 (15,5; 23,5) P < 0,0001 17,5 (1,2) |
Absolute verandering in BMI vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (kg/m2) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 0,35 (0,09) | 0,47 (0,24; 0,69) P < 0,0001 0,81 (0,07) |
Absolute verandering in gewicht vanaf de uitgangssituatie t/m week 24 (kg) | Behandelingsverschil (95%-BI) P-waarde Verandering binnen de groep (SE) | NVT NVT 1,2 (0,3) | 1,3 (0,6; 1,9) P < 0,0001 2,4 (0,2) |
| Aantal PEx t/m week 24 | Procentuele verhouding (95%-BI) P-waarde Aantal voorvallen Geschat percentage voorvallen per jaar | NVT NVT 40 0,63 | 0,28 (0,15; 0,51) P < 0,0001 21 0,17 |
| BMI: body mass index; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BI: betrouwbaarheidsinterval; IV: intraveneus; IVA: ivacaftor; KKG: kleinste-kwadratengemiddelde; N: totale steekproefgrootte; P: waarschijnlijkheid; PEx: pulmonale exacerbatie ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; SE: standaardfout; SwCl: zweetchloride; TEZ: tezacaftor | |||
Onderzoek CFD-016
Onderzoek CFD-016 omvatte 422 homozygote niet-F508del CF-patiënten met ten minste één CFTR-mutatie die reageerde op IVA/TEZ/ELX op basis van in vitro FRT-gegevens. Na een mediane follow-up van 1,31 jaar was de gemiddelde verandering in ppFEV1 4,53% (95%-BI: 3,5; 5,56). Bijna alle subgroepen volgens CFTR-mutatie die uit ≥ 5 patiënten bestonden, vertoonden over die periode een verbetering van ppFEV1, met uitzondering van de subgroep met R74W.
Pediatrische patiënten
Pediatrische patiënten van 2 tot 12 jaar
Onderzoek 445-106
In onderzoek 445-106 werd bij patiënten van 6 tot 12 jaar het primaire eindpunt voor de veiligheid en verdraagbaarheid beoordeeld gedurende 24 weken. De secundaire eindpunten waren de beoordeling van de farmacokinetiek en de werkzaamheid.
Zie Tabel 12 voor een samenvatting van de secundaire uitkomsten voor de werkzaamheid.
| Tabel 12: Secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (N = 66) (onderzoek 445-106) | |||
| Analyse | Gemiddelde (SD) in de uitgangssituatie | Absolute verandering tot en met week 12 Verandering binnen de groep (95%-BI) | Absolute verandering tot en met week 24 Verandering binnen de groep (95%-BI)* |
| ppFEV1 (procentpunten) | n = 62 88,8 (17,7) | n = 59 9,6 (7,3; 11,9) | n = 59 10,2 (7,9; 12,6) |
| CFQ-R-RD-score (punten) | n = 65 80,3 (15,2) | n = 65 5,6 (2,9; 8,2) | n = 65 7,0 (4,7; 9,2) |
| BMI naar leeftijd z-score | n = 66 -0,16 (0,74) | n = 58 0,22 (0,13; 0,30)† | n = 33 0,37 (0,26; 0,48)‡ |
| Gewicht naar leeftijd z-score | n = 66 -0,22 (0,76) | n = 58 0,13 (0,07; 0,18)† | n = 33 0,25 (0,16; 0,33)‡ |
| Lengte naar leeftijd z-score | n = 66 -0,11 (0,98) | n = 58 -0,03 (-0,06; 0,00)† | n = 33 -0,05 (-0,12; 0,01)‡ |
| Aantal pulmonale exacerbaties†† | NVT | NVT | n = 66 4 (0,12)§ |
| LCI2,5 | n = 53 9,77 (2,68) | n = 48 -1,83 (-2,18; -1,49) | n = 50 -1,71 (-2,11; -1,30) |
SD: standaardafwijking; BI: betrouwbaarheidsinterval; ppFEV1: procent voorspeld geforceerd expiratoir volume in 1 seconde; CFQ-R-RD: herziene cystische fibrose-vragenlijst respiratoire domein; BMI: body mass index; NVT: niet van toepassing; LCI: longklaringsindex; n: grootte van de deelsteekproef * Niet alle deelnemers die zijn opgenomen in de analyses hadden beschikbare gegevens voor alle controlebezoeken, met name vanaf week 16. Het vermogen om gegevens te verzamelen in week 24 werd belemmerd door de COVID-19-pandemie. De gegevens van week 12 waren minder geïmpacteerd door de pandemie. † Bij de beoordeling in week 12. ‡ Bij de beoordeling in week 24. †† Een pulmonale exacerbatie werd gedefinieerd als een verandering in antibioticabehandeling (intraveneus, inhalatie of oraal) vanwege 4 of meer van 12 vooraf gespecificeerde sinopulmonale klachten/verschijnselen. § Aantal voorvallen en geschat percentage voorvallen per jaar berekend op basis van 48 weken per jaar. | |||
Onderzoek 445-107
Onderzoek 445-107 is een tweedelig (deel A en deel B), open-label extensieonderzoek van 192 weken ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van langdurige behandeling met IVA/TEZ/ELX bij patiënten die onderzoek 445-106 voltooiden. De werkzaamheidseindpunten werden opgenomen als secundaire eindpunten. De eindanalyse van dit onderzoek werd uitgevoerd bij 64 pediatrische patiënten van 6 jaar en ouder. Na een behandeling van nog eens 192 weken werden aanhoudende verbeteringen in ppFEV1, zweetchloride, CFQ-R-RD-score en LCI2,5 aangetoond, die overeenkwamen met de resultaten die waargenomen werden in onderzoek 445-106.
Onderzoek 445-116
In onderzoek 445-116 resulteerde de behandeling met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bij patiënten van 6 tot 12 jaar in een statistisch significante verbetering van het primaire eindpunt (LCI2,5) tot en met week 24. Het kleinste-kwadratengemiddelde van het behandelingsverschil voor de groep die behandeld werd met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA ten opzichte van placebo met betrekking tot de absolute verandering in LCI2,5 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 was -2,26 (95%-BI: -2,71; -1,81; P < 0,0001).
Onderzoek 445-111
In onderzoek 445-111 werd het primaire eindpunt voor de veiligheid en verdraagbaarheid beoordeeld gedurende 24 weken. De secundaire eindpunten omvatten een beoordeling van de farmacokinetiek en eindpunten voor de werkzaamheid, waaronder absolute verandering in zweetchloride (zie Farmacodynamische effecten) en LCI2,5 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24. Zie Tabel 13 voor een samenvatting van de secundaire uitkomsten voor de werkzaamheid.
| Tabel 13: Secundaire werkzaamheidsanalyses, volledige analyseset (onderzoek 445-111) | |
| Analyse | Verandering binnen de groep (95%-BI) voor IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA |
| Absolute verandering in zweetchloride vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 (mmol/l) | N=75 -57,9 (-61,3; -54,6) |
| Absolute verandering in LCI2,5 vanaf de uitgangssituatie tot en met week 24 | N=63* -0,83 (-1,01; -0,66) |
BI: betrouwbaarheidsinterval; LCI: longklaringsindex * LCI uitsluitend beoordeeld bij patiënten van 3 jaar en ouder bij de screening. | |
Onderzoek 445-124
In onderzoek 445-124 werden de veiligheid en werkzaamheid van IVA/TEZ/ELX beoordeeld bij patiënten van 6 jaar en ouder met CF en zonder een F508del-mutatie. Een post-hocanalyse van de werkzaamheid werd uitgevoerd bij 31 patiënten van 6-12 jaar, van wie 23 patiënten IVA/TEZ/ELX kregen. De gemiddelde verandering (SD) ten opzichte van de uitgangssituatie was 10,2% (16,2) voor ppFEV1 en -37,7 (18,8) mmol/l voor zweetchloride.
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met cystische fibrose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van ELX, TEZ en IVA is vergelijkbaar bij gezonde volwassen proefpersonen en patiënten met CF. Na het instellen van een eenmaal daagse dosis ELX en TEZ en een tweemaal daagse dosis IVA bereiken de plasmaconcentraties van ELX, TEZ en IVA steady state binnen ongeveer 7 dagen voor ELX, binnen 8 dagen voor TEZ en binnen 3-5 dagen voor IVA. Na toediening van IVA/TEZ/ELX tot steady state bedraagt de accumulatieratio ongeveer 3,6 voor ELX, 2,8 voor TEZ en 4,7 voor IVA. De belangrijkste farmacokinetische parameters voor ELX, TEZ en IVZ bij steady state bij patiënten met CF van 12 jaar en ouder zijn weergegeven in Tabel 14.
| Tabel 14: Gemiddelde (SD) farmacokinetische parameters van ELX, TEZ en IVA bij steady state bij patiënten met CF van 12 jaar en ouder | |||
| Dosis | Werkzame stof | Cmax (µg/ml) | AUC0-24u, ss of AUC0-12u, ss (µg∙u/ml)* |
IVA 150 mg elke 12 uur/TEZ 100 mg en ELX 200 mg eenmaal daags | ELX | 9,15 (2,09) | 162 (47,5) |
| TEZ | 7,67 (1,68) | 89,3 (23,2) | |
| IVA | 1,24 (0,34) | 11,7 (4,01) | |
SD: standaardafwijking; Cmax: maximale concentratie waargenomen; AUCss: oppervlakte onder de concentratie/tijd-curve bij steady state * AUC0-24u voor ELX en TEZ en AUC0-12u voor IVA. | |||
Absorptie
De absolute biologische beschikbaarheid van ELX bij orale toediening in gevoede toestand bedraagt ongeveer 80%. ELX wordt geabsorbeerd met een mediane (bereik) tijd tot maximale concentratie (tmax) van ongeveer 6 uur (4 tot 12 uur), terwijl de mediane (bereik) tmax van TEZ en IVA respectievelijk ongeveer 3 uur (2 tot 4 uur) en 4 uur (3 tot 6 uur) is. De blootstelling aan ELX (AUC) verhoogt met ongeveer 1,9 tot 2,5 maal bij toediening met een matig vetbevattende maaltijd ten opzichte van nuchtere toestand. De blootstelling aan IVA vertoont een ongeveer 2,5- tot 4,0-voudige verhoging bij toediening met vetbevattende maaltijden ten opzichte van nuchtere toestand, terwijl voedsel geen effect heeft op de blootstelling aan TEZ (zie rubriek 4.2).
Aangezien bloostellingen aan ELX ongeveer 20% lager waren na toediening van het IVA/TEZ/ELX-granulaat ten opzichte van het IVA/TEZ/ELX-tablet, genomen als referentie, worden de formuleringen niet beschouwd als zijnde onderling verwisselbaar.
Distributie
ELX wordt voor > 99% gebonden aan plasma-eiwitten en TEZ voor ongeveer 99%, in beide gevallen voornamelijk albumine. IVA wordt voor ongeveer 99% gebonden aan plasma-eiwitten, voornamelijk albumine, en ook aan alfa 1-zuurglycoproteïne en humaan gammaglobuline. Na orale toediening van IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA bedroeg het gemiddelde (±SD) schijnbaar distributievolume van ELX, TEZ en IVA respectievelijk 53,7 l (17,7), 82,0 l (22,3) en 293 l (89,8). ELX, TEZ en IVA verdelen zich niet bij voorkeur in humane rode bloedcellen.
Biotransformatie
ELX wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens, voornamelijk door CYP3A4/5. Na orale toediening van een enkelvoudige dosis van 200 mg 14C-ELX bij gezonde mannelijke proefpersonen was M23-ELX de enige belangrijkste circulerende metaboliet. De werkzaamheid van M23-ELX is vergelijkbaar met die van ELX en wordt als farmacologisch actief beschouwd.
TEZ wordt uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens, voornamelijk door CYP3A4/5. Na orale toediening van een enkelvoudige dosis van 100 mg 14C-TEZ bij gezonde mannelijke proefpersonen waren M1-TEZ, M2-TEZ en M5-TEZ de drie belangrijkste circulerende metabolieten van TEZ bij de mens. De werkzaamheid van M1-TEZ is vergelijkbaar met die van TEZ en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M2-TEZ is veel minder farmacologisch actief dan TEZ of M1-TEZ en M5-TEZ wordt niet als farmacologisch actief beschouwd. Een andere minder belangrijke circulerende metaboliet, M3-TEZ, wordt gevormd door directe glucuronidering van TEZ.
IVA wordt ook uitgebreid gemetaboliseerd bij de mens. In-vitro- en in-vivo-gegevens tonen aan dat IVA voornamelijk gemetaboliseerd wordt door CYP3A4/5. M1-IVA en M6-IVA zijn de twee belangrijkste metabolieten van IVA bij de mens. M1-IVA heeft ongeveer een zesde van de werkzaamheid van IVA en wordt als farmacologisch actief beschouwd. M6-IVA wordt niet als farmacologisch actief beschouwd.
Het effect van het heterozygote genotype CYP3A4*22 op de blootstelling aan TEZ, IVA en ELX komt overeen met het effect van gelijktijdige toediening van een zwakke CYP3A4-remmer. Dit is niet klinisch relevant. Er wordt geen dosisaanpassing van TEZ, IVA of ELX nodig geacht. De verwachting is dat het effect op patiënten met een homozygoot genotype CYP3A4*22 sterker is. Er zijn echter geen gegevens beschikbaar voor die patiënten.
Eliminatie
Na meervoudige dosering in gevoede toestand bedroegen de gemiddelde (±SD) schijnbare klaringswaarden van ELX, TEZ en IVA bij steady state respectievelijk 1,18 (0,29) l/u, 0,79 (0,10) l/u en 10,2 (3,13) l/u. De gemiddelde (SD) terminale halfwaardetijd van ELX, TEZ en IVA na toediening van de combinatietabletten met vaste dosis IVA/TEZ/ELX bedraagt respectievelijk ongeveer 24,7 (4,87) uur, 60,3 (15,7) uur en 13,1 (2,98) uur. De gemiddelde (SD) effectieve halfwaardetijd van TEZ na toediening van de combinatietabletten met vaste dosis IVA/TEZ/ELX bedraagt 11,9 (3,79) uur.
Na orale toediening van 14C-ELX alleen werd het grootste deel van ELX (87,3%) in de feces uitgescheiden, voornamelijk als metabolieten.
Na orale toediening van 14C-TEZ alleen werd het grootste deel van de dosis (72%) in de feces uitgescheiden (onveranderd of als M2-TEZ) en ongeveer 14% werd in de urine teruggevonden (voornamelijk als M2-TEZ), zodat over het geheel genomen gemiddeld 86% werd teruggevonden tot 26 dagen na de toediening.
Na orale toediening van 14C-IVA alleen werd IVA grotendeels (87,8%) in de feces uitgescheiden na metabole omzetting.
ELX, TEZ en IVA werden in verwaarloosbare mate als onveranderd geneesmiddel in de urine uitgescheiden.
Leverfunctiestoornis
ELX alleen of in combinatie met TEZ en IVA is niet onderzocht bij proefpersonen met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C, score 10-15). Na meervoudige doses van ELX, TEZ en IVA gedurende 10 dagen was er bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B, score 7-9) sprake van een ongeveer 25% hogere AUC en een 12% hogere Cmax voor ELX, een 73% hogere AUC en een 70% hogere Cmax voor M23-ELX, een 20% hogere AUC maar een vergelijkbare Cmax voor TEZ, een 22% lagere AUC en een 20% lagere Cmax voor M1-TEZ en een 1,5 maal hogere AUC en een 10% hogere Cmax voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken. Het effect van een matige leverfunctiestoornis op de totale blootstelling (op basis van de som van de waarden van ELX en de metaboliet M23-ELX) was een 36% hogere AUC en een 24% hogere Cmax vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken (zie rubriek 4.2, 4.4 en 4.8).
Tezacaftor en ivacaftor
Na meervoudige doses TEZ en IVA gedurende 10 dagen was er bij proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis sprake van een ongeveer 36% hogere AUC en een 10% hogere Cmax voor TEZ, en een 1,5 maal hogere AUC maar een vergelijkbare Cmax voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken.
Ivacaftor
In een onderzoek met IVA alleen hadden proefpersonen met een matige leverfunctiestoornis een vergelijkbare Cmax voor IVA, maar een ongeveer 2,0 maal hogere AUC0-∞ voor IVA vergeleken met gezonde proefpersonen met dezelfde demografische kenmerken.
Nierfunctiestoornis
ELX alleen of in combinatie met TEZ en IVA is niet onderzocht bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis [geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) minder dan 30 ml/min] of bij patiënten met terminale nierinsufficiëntie.
In onderzoeken naar de farmacokinetiek bij de mens met ELX, TEZ en IVA werden ELX, TEZ en IVA in geringe mate uitgescheiden in de urine (respectievelijk slechts 0,23%, 13,7% [0,79% als onveranderd geneesmiddel] en 6,6% van de totale radioactiviteit).
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse was de blootstelling aan ELX bij patiënten met een lichte nierfunctiestoornis (N=75; eGFR 60 tot minder dan 90 ml/min) vergelijkbaar met die bij patiënten met een normale nierfunctie (N=341; eGFR 90 ml/min of hoger).
Een farmacokinetische populatieanalyse die is uitgevoerd bij 817 patiënten die TEZ alleen of in combinatie met IVA toegediend kregen in fase 2- of fase 3-onderzoeken toonde aan dat een lichte nierfunctiestoornis (N=172; eGFR 60 tot minder dan 90 ml/min) en een matige nierfunctiestoornis (N=8; eGFR 30 tot minder dan 60 ml/min) geen significante invloed had op de klaring van TEZ (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Geslacht
De farmacokinetische parameters van ELX (244 mannen ten opzichte van 174 vrouwen) TEZ en IVA zijn vergelijkbaar bij mannen en vrouwen.
Ras
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse had ras geen klinisch betekenisvol effect op de blootstelling aan ELX bij blanken (N=373) en niet-blanken (N=45). De niet-blanke rassen bestonden uit 30 zwarten of Afrikaans-Amerikanen, 1 met een meervoudige achtergrond van ras en 14 met een andere etnische achtergrond (geen Aziaten).
Zeer beperkte farmacokinetische gegevens tonen aan dat de blootstelling aan TEZ vergelijkbaar is bij blanken (N=652) en niet-blanken (N=8). De niet-blanke rassen bestonden uit 5 zwarten of Afrikaans-Amerikanen en 3 inlandse Hawaïanen of bewoners van een ander eiland in de Stille Oceaan.
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse had ras geen klinisch betekenisvolle invloed op de farmacokinetiek van IVA bij blanken (N=379) en niet-blanken (N=29). De niet-blanke rassen bestonden uit 27 Afrikaans-Amerikanen en 2 Aziaten.
Ouderen
In klinische onderzoeken naar IVA/TEZ/ELX in combinatie met IVA was het aantal patiënten van 65 jaar en ouder dat was opgenomen onvoldoende om te bepalen of de respons bij deze patiënten verschilt van die bij jongere volwassenen (zie rubriek 4.4).
Pediatrische patiënten
De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA die is waargenomen in fase 3-onderzoeken, zoals bepaald met een farmacokinetische populatieanalyse, wordt volgens leeftijdsgroep weergegeven in Tabel 15. De blootstelling aan ELX, TEZ en IVA bij patiënten in de leeftijd van 2 tot 18 jaar ligt binnen het bereik dat wordt waargenomen bij patiënten van 18 jaar en ouder.
| Tabel 15. Gemiddelde (SD) blootstelling aan ELX, M23-ELX, TEZ, M1-TEZ en IVA waargenomen bij steady state volgens leeftijdsgroep en toegediende dosis | ||||||
| Leeftijds-/ gewichtsgroep | Dosis | ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M23-ELX AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | M1-TEZ AUC0-24u ss (µg∙u/ml) | IVA AUC0-12u ss (µg∙u/ml) |
Patiënten van 2 tot 6 jaar, 10 kg tot < 14 kg (N=16) | IVA 60 mg iedere ochtend/ TEZ 40 mg eenmaal daags/ ELX 80 mg eenmaal daags en IVA 59,5 mg iedere avond | 128 (24,8) | 56,5 (29,4) | 87,3 (17,3) | 194 (24,8) | 11,9 (3,86) |
Patiënten van 2 tot 6 jaar, ≥ 14 kg (N=59) | IVA 75 mg iedere 12 uur/ TEZ 50 mg eenmaal daags/ ELX 100 mg eenmaal daags | 138 (47,0) | 59,0 (32,7) | 90,2 (27,9) | 197 (43,2) | 13,0 (6,11) |
Patiënten van 6 tot 12 jaar, < 30 kg (N=36) | IVA 75 mg iedere 12 uur/ TEZ 50 mg eenmaal daags/ ELX 100 mg eenmaal daags | 116 (39,4) | 45,4 (25,2) | 67,0 (22,3) | 153 (36,5) | 9,78 (4,50) |
Patiënten van 6 tot 12 jaar, ≥ 30 kg (N=30) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 195 (59,4) | 104 (52,0) | 103 (23,7) | 220 (37,5) | 17,5 (4,97) |
Adolescente patiënten (12 tot 18 jaar) (N=72) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 147 (36,8) | 58,5 (25,6) | 88,8 (21,8) | 148 (33,3) | 10,6 (3,35) |
| Volwassen patiënten (≥ 18 jaar) (N=179) | IVA 150 mg iedere 12 uur/ TEZ 100 mg eenmaal daags/ ELX 200 mg eenmaal daags | 168 (49,9) | 64,6 (28,9) | 89,5 (23,7) | 128 (33,7) | 12,1 (4,17) |
| SD: standaardafwijking; AUCss: oppervlakte onder de concentratie/tijd-curve bij steady state | ||||||
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Elexacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Vruchtbaarheid en zwangerschap
De ‘No Observed Adverse Effect Level’ (NOAEL) voor vruchtbaarheidsbevindingen was 55 mg/kg/dag (2 maal de maximale aanbevolen dosis bij de mens (MRHD) op basis van de som van de AUC van ELX en de metaboliet ervan) bij mannelijke ratten en 25 mg/kg/dag (4 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van ELX en de metaboliet ervan) bij vrouwelijke ratten. Bij ratten worden bij doses hoger dan de maximale verdraagbare dosis (MTD) degeneratie en atrofie van de tubuli seminiferi in verband gebracht met oligospermie/aspermie en cellulair débris in de epididymides. In de testes van honden was er sprake van minimale of lichte, bilaterale degeneratie/atrofie van de tubuli seminiferi bij mannetjes die 14 mg/kg/dag ELX (15 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van ELX en de metaboliet ervan) toegediend kregen die niet verdween tijdens de herstelperiode, hoewel het geen verdere gevolgen had. De relevantie van deze bevindingen voor de mens is niet bekend.
ELX was niet teratogeen bij ratten bij 40 mg/kg/dag of bij konijnen bij 125 mg/kg/dag (respectievelijk ongeveer 9 en 4 maal de MRHD op basis van de som van de AUC van ELX en de metaboliet ervan [voor ratten] en de AUC van ELX [voor konijnen]), waarbij de bevindingen voor de ontwikkeling beperkt zijn tot een lager gemiddeld foetaal lichaamsgewicht bij ≥ 25 mg/kg/dag.
Bij drachtige ratten werd overdracht van ELX via de placenta waargenomen.
Tezacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel en reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit. Bij drachtige ratten werd overdracht van TEZ via de placenta waargenomen.
Onderzoek naar de toxiciteit bij jonge ratten die vanaf dag 7 tot dag 35 na de geboorte werden blootgesteld, toonde mortaliteit en moribunditeit aan, ook bij lage dosering. Deze bevindingen waren dosisgerelateerd en over het algemeen ernstiger wanneer de toediening van tezacaftor eerder in de postnatale periode werd geïnitieerd. Wanneer de ratten vanaf dag 21 tot dag 49 na de geboorte werden blootgesteld, werd geen toxiciteit waargenomen bij de hoogste dosis, die ongeveer tweemaal zo hoog was als de beoogde blootstelling bij de mens. Tezacaftor en de metaboliet ervan, M1-TEZ, zijn substraten van P-glycoproteïne. Bij jongere ratten leidde een verminderde activiteit van P-glycoproteïne in de hersenen tot een hogere concentratie tezacaftor en M1-TEZ in de hersenen. Deze bevindingen zijn waarschijnlijk niet relevant voor de geïndiceerde pediatrische patiënten van 2 jaar en ouder, bij wie de expressieniveaus van P-glycoproteïne overeenkomen met die bij volwassenen.
Ivacaftor
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel.
Vruchtbaarheid en zwangerschap
De NOAEL voor vruchtbaarheidsbevindingen was 100 mg/kg/dag (5 maal de MRHD op basis van de som van de AUC’s van IVA en de metabolieten ervan) bij mannelijke ratten en 100 mg/kg/dag (3 maal de MRHD op basis van de som van de AUC van IVA en de metaboliet ervan) bij vrouwelijke ratten.
In het pre- en postnataal onderzoek veroorzaakte IVA een daling in de overlevings- en lactatie-index evenals een verlaging van het lichaamsgewicht van de jongen. De NOAEL voor levensvatbaarheid en groei van de nakomelingen levert een blootstellingsniveau op van ongeveer 3 keer de systemische blootstelling aan IVA en de metabolieten ervan bij volwassen mensen met de MRHD. Bij drachtige ratten en konijnen werd overdracht van IVA via de placenta waargenomen.
Onderzoek bij jonge dieren
Bij jonge ratten die werden gedoseerd vanaf dag 7 tot en met dag 35 na de geboorte werden bevindingen van cataract waargenomen bij blootstellingsniveaus aan IVA van 0,21 maal de MRHD op basis van systemische blootstelling aan IVA en de metabolieten ervan. Deze bevinding is niet waargenomen bij foetussen van vrouwelijke ratten die behandeld werden met IVA van dag 7 tot dag 17 van de dracht, bij rattenjongen die werden blootgesteld aan IVA via de inname van moedermelk tot dag 20 na de geboorte, bij ratten van 7 weken oud noch bij honden van 3,5 - 5 maanden oud die met IVA werden behandeld. De mogelijke relevantie van deze bevindingen bij de mens is niet bekend (zie rubriek 4.4).
Ivacaftor/tezacaftor/elexacaftor
Onderzoek naar toxiciteit bij herhaalde dosering met combinatietherapie bij ratten en honden waarbij ELX, TEZ en IVA gelijktijdig werden toegediend ter beoordeling van de kans op additieve en/of synergistische toxiciteit duidde niet op onverwachte toxiciteiten of interacties. De kans op synergistische toxiciteit op de voortplanting bij mannetjes is niet beoordeeld.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Colloïdaal, watervrij siliciumdioxide (E551)
Croscarmellosenatrium (E468)
Hypromellose (E464)
Hypromellose-acetaatsuccinaat
Lactosemonohydraat
Magnesiumstearaat (E470b)
Mannitol (E421)
Natriumlaurilsulfaat (E487)
Sucralose (E955)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar.
Het is aangetoond dat het mengsel na mengen stabiel is gedurende één uur.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Sachet van bedrukt folielaminaat van biaxiaal georiënteerd polyethyleen-tereftalaat/polyethyleen/folie/polyethyleen (BOPET/PE/folie/PE).
Verpakkingsgrootte van 28 sachets (4 weekmapjes, elk met 7 sachets).
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Vertex Pharmaceuticals (Ireland) Limited
Unit 49, Block 5, Northwood Court, Northwood Crescent,
Dublin 9, D09 T665,
Ierland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/20/1468/003
EU/1/20/1468/004
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 21 augustus 2020
Datum van laatste verlenging: 22 mei 2025
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
