SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Joenja
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Joenja 70 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke filmomhulde tablet bevat leniolisibfosfaat overeenkomend met 70 mg leniolisib.
Hulpstof met bekend effect
Elke filmomhulde tablet bevat 241,16 mg lactosemonohydraat.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet.
Gele, ovale, biconvexe, filmomhulde tablet met afgeschuinde rand, met inscriptie "70" op de ene zijde en "LNB" op de andere zijde, ongeveer 16 mm lang, 6,3 mm breed en 6,0 mm dik.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Joenja is geïndiceerd voor de behandeling van geactiveerd fosfoïnositide 3-kinase delta syndroom (APDS) bij volwassenen en jongeren van 12 jaar en ouder en met een gewicht van 45 kg of meer.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling moet worden ingesteld door een arts die ervaring heeft met de aanpak van primaire immuundeficiënties.
Dosering
De aanbevolen dosering is tweemaal daags 70 mg leniolisib met een tussenpoos van ongeveer 12 uur. Joenja is geïndiceerd bij volwassenen en jongeren van 12 jaar en ouder en met een gewicht van 45 kg of meer.
De behandeling dient te worden voortgezet zolang wordt waargenomen dat de patiënt er baat bij heeft of totdat er onaanvaardbare toxiciteit optreedt.
Gemiste dosis
Als de vergeten dosis langer dan 6 uur geleden ingenomen had moeten worden, moet de vergeten dosis worden overgeslagen en moet de patiënt verdergaan met de volgende geplande dosis.
Als braken optreedt binnen 1 uur na inname van leniolisib, moet de patiënt zo snel mogelijk nog een leniolisib-tablet innemen. Als braken optreedt meer dan 1 uur na inname van leniolisib, mag de patiënt geen extra dosis innemen.
Speciale populaties
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van leniolisib bij kinderen jonger dan 12 jaar of met een gewicht van minder dan 45 kg zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Ouderen
Er zijn geen gegevens over patiënten van 65 jaar en ouder. Voor oudere patiënten worden geen doseringswijzigingen aanbevolen.
Nierfunctiestoornis
Leniolisib is niet onderzocht bij patiënten met een nierfunctiestoornis (creatinineklaring (CrCL) 15 tot 89 ml/min). Voor patiënten met een nierfunctiestoornis worden geen doseringswijzigingen aanbevolen.
Leverfunctiestoornis
Leniolisib is niet onderzocht bij patiënten met een leverfunctiestoornis. Het gebruik van leniolisib bij patiënten met een matige tot ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse B of C) wordt niet aanbevolen.
Wijze van toediening
Oraal gebruik.
Joenja kan met of zonder maaltijd worden ingenomen. De tabletten moeten in hun geheel worden doorgeslikt. De tabletten niet breken, fijnmalen of kauwen.
Maagzuurremmende middelen
Bij patiënten die langdurig lokaal werkende maagzuurremmers gebruiken, moet de maagzuurremmer 2 uur vóór of 2 uur na toediening van leniolisib worden ingenomen (zie rubriek 4.5).
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Immuungerelateerde bijwerkingen
Ernstige, soms fatale, immuungerelateerde bijwerkingen zoals ernstige infecties, ernstige cutane bijwerkingen (SCAR's), pneumonitis, ernstige diarree/colitis en hepatotoxiciteit zijn opgetreden bij patiënten die andere fosfoïnositide 3-kinase delta (PI3Kδ)-remmers kregen voor de behandeling van hematologische of solide kankers. Deze ernstige voorvallen zijn niet in verband gebracht met het gebruik van Joenja bij APDS-patiënten. Joenja is niet goedgekeurd voor de behandeling van hematologische of solide kankers.
Combinatie met CYP3A4-remmers
Gelijktijdige behandeling met een sterke cytochroom P450 (CYP)3A4-remmer verhoogde de blootstelling aan leniolisib. Gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke CYP3A4-remmers moet worden vermeden (zie rubriek 4.5). Indien het gebruik van sterke CYP3A4-remmers noodzakelijk is, wordt aanbevolen om het gebruik van Joenja 2 dagen voorafgaand aan de toediening van de CYP3A4-remmer te staken. 7 dagen na het staken van het gebruik van de CYP3A4-remmer mag opnieuw worden begonnen met Joenja.
Combinatie met CYP3A4-inductoren
Gelijktijdig gebruik kan leiden tot een verminderde blootstelling aan leniolisib en dus een verminderde werkzaamheid van leniolisib. Daarom moet gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke en matige CYP3A4-inductoren worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Combinatie met BCRP-remmers
Gelijktijdig gebruik kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan leniolisib, wat kan leiden tot een verhoogd risico op bijwerkingen. Daarom moet gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke remmers van het transporteiwit BCRP (borstkankerresistentieproteïne) worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Combinatie met substraten van organisch anion-transporteiwit (OAT)P1B1, OATP1B3 en borstkankerresistentieproteïne (BCRP)
Bij gelijktijdige toediening verdubbelde leniolisib de systemische blootstelling aan rosuvastatine. Gelijktijdig gebruik van leniolisib met geneesmiddelen die substraten van deze transporteiwitten zijn, moet worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Combinatie met OAT3-substraten
Bij OAT3-substraten met een smalle therapeutische index (bijv. methotrexaat) dienen patiënten te worden gecontroleerd op bijwerkingen. Overweeg daarnaast dosisaanpassingen als gelijktijdige toediening niet kan worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Substraten van UDP-glucuronosyltransferase (UGT) 1A1
In vitro is leniolisib een remmer van UGT1A1, en hoewel een relevante klinische interactie niet verwacht wordt, moet gelijktijdige toediening van leniolisib met een substraat van UGT1A1 worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Maagzuurremmende middelen
Patiënten die langdurig maagzuurremmers gebruiken, moeten de maagzuurremmer 2 uur vóór of 2 uur na de toediening van Joenja innemen (zie rubriek 4.5).
Reproductietoxiciteit
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten zeer effectieve anticonceptie gebruiken tijdens het gebruik van Joenja en gedurende 1 week na de laatste dosis (zie rubriek 4.6). Joenja wordt niet aanbevolen tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en die geen zeer effectieve anticonceptiemethode gebruiken. Controleer de zwangerschapsstatus bij vrouwen die zwanger kunnen worden alvorens de behandeling met Joenja te starten.
Hulpstoffen met bekend effect
Lactosegehalte
Dit geneesmiddel bevat lactosemonohydraat. Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen zoals galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet te gebruiken.
Natriumgehalte
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per filmomhulde tablet, dat wil zeggen dat het in wezen 'natriumvrij' is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Geneesmiddelen die de farmacokinetiek van leniolisib beïnvloeden
CYP3A4-remmers
Leniolisib wordt voornamelijk geklaard door oxidatief metabolisme (voornamelijk hydroxylering en de-alkylering) door CYP-iso-enzymen (hoofdzakelijk CYP3A4, 95,4%). In een onderzoek met gezonde volwassenen resulteerde gelijktijdige toediening van leniolisib en itraconazol, een sterke CYP3A4-remmer, in een verdubbeling van de blootstelling aan leniolisib. Gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke CYP3A4-remmers (bijv. cobicistat, danoprevir, elvitegravir, indinavir, itraconazol, ketoconazol, lopinavir, ombitasvir, paritaprevir, posaconazol, ritonavir, saquinavir, telitromycine, tipranavir, troleandomycine, voriconazol) moet worden vermeden (zie rubriek 4.4 en 5.2).
CYP3A4-inductoren
Er zijn geen interactiestudies uitgevoerd met leniolisib en sterke en matige CYP3A4-inductoren. Gelijktijdig gebruik kan leiden tot een verminderde blootstelling aan leniolisib en dus een verminderde werkzaamheid van leniolisib. Daarom moet gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke en matige CYP3A4-inductoren (bijv. avasimibe, carbamazepine, mitotaan, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine, rifampicine, sint-janskruid, bosentan, efavirenz, etravirine, modafinil, nafcilline) worden vermeden (zie rubriek 4.4).
BCRP-remmers
Leniolisib is een substraat van BCRP-transporteiwitten. Er zijn geen interactiestudies uitgevoerd met leniolisib en sterke BCRP-remmers. Gelijktijdig gebruik kan leiden tot een verhoogde blootstelling aan leniolisib, wat kan leiden tot een verhoogd risico op bijwerkingen. Daarom moet gelijktijdig gebruik van leniolisib met sterke BCRP-remmers (bijv. curcumine, ciclosporine) worden vermeden (zie rubriek 4.4).
Maagzuurremmende middelen
Leniolisib vertoont een pH-afhankelijke oplosbaarheid, met een lagere oplosbaarheid bij hogere pH-waarden. Lokaal werkende maagzuurremmers (bijv. op magnesium, aluminium en calcium gebaseerde maagzuurremmers, natriumbicarbonaat) moeten 2 uur vóór of 2 uur na de toediening van leniolisib worden ingenomen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
Geneesmiddelen waarvan de blootstelling verandert door leniolisib
Substraten van OATP1B1, OATP1B3 en BCRP
Bij gelijktijdige toediening verdubbelde leniolisib de blootstelling aan rosuvastatine. Vermijd gelijktijdig gebruik van leniolisib met geneesmiddelen die substraten van OATP1B1, OATP1B3 en BCRP (bijv. rosuvastatine, pitavastatine, letermovir) zijn.
OAT3-substraten
Leniolisib is een OAT3-remmer en kan de systemische blootstelling aan OAT3-substraten verhogen (bijv. adefovir, baricitinib, bumetanide, cefaclor, ceftizoxime, ciprofloxacine, famotidine, furosemide, methotrexaat, oseltamivircarboxylaat, benzylpenicilline [penicilline G], tenofovir). Bij gelijktijdige toediening verhoogde leniolisib de blootstelling aan furosemide met een factor 1,4. Vermijd gelijktijdig gebruik van leniolisib met geneesmiddelen die OAT3-substraten met een smalle therapeutische index zijn (bijv. methotrexaat).
Substraten van UDP-glucuronosyltransferase (UGT) 1A1
In vitro is leniolisib een remmer van UGT1A1, en hoewel een relevante klinische interactie niet verwacht wordt, moet gelijktijdige toediening van leniolisib met een substraat van UGT1A1 (bijv. irinotecan) worden vermeden.
Hormonale anticonceptiemiddelen
Toediening van leniolisib met een eenmalige dosis van een oraal anticonceptivum dat ethinylestradiol en levonorgestrel bevat, verhoogde de blootstelling aan ethinylestradiol met ongeveer 30% zonder effect op de blootstelling aan levonorgestrel. Het is onwaarschijnlijk dat de verhoogde blootstelling aan ethinylestradiol de werkzaamheid van een gecombineerd oraal anticonceptiemiddel bestaande uit ethinylestradiol en levonorgestrel zal verminderen.
Pediatrische patiënten
Onderzoek naar interacties is alleen bij volwassenen uitgevoerd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie bij vrouwen
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten zeer effectieve anticonceptiemethoden gebruiken tijdens de behandeling met Joenja en gedurende 1 week na de laatste dosis. Leniolisib kan gezien bevindingen uit dieronderzoek schadelijk zijn voor de foetus (zie rubriek 5.3). Controleer de zwangerschapsstatus bij vrouwen die zwanger kunnen worden alvorens de behandeling met Joenja te starten.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van leniolisib bij zwangere vrouwen. Dierstudies hebben reproductietoxiciteit aangetoond (zie rubriek 5.3). Joenja wordt niet aanbevolen tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en die geen zeer effectieve anticonceptiemethode gebruiken.
Borstvoeding
Het is niet bekend of leniolisib en zijn metabolieten in moedermelk worden uitgescheiden. Beschikbare farmacokinetische/toxicologische gegevens bij dieren hebben uitscheiding van leniolisib in melk aangetoond (zie rubriek 5.3). Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen die borstvoeding krijgen, kan niet worden uitgesloten. Het geven van borstvoeding moet worden gestaakt tijdens de behandeling met Joenja.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van leniolisib op de vruchtbaarheid bij mensen. Dierstudies hebben effecten op de mannelijke voortplantingsorganen aangetoond (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Leniolisib heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest gemelde bijwerkingen tijdens de behandeling met leniolisib waren hoofdpijn (32%), braken (16%), gewichtstoename (13%) en alopecia (11%). Gebaseerd op laboratoriumgegevens uit de klinische onderzoeken had 33% van de patiënten een verlaagd aantal neutrofielen.
Tabel met bijwerkingen
De veiligheid van leniolisib werd geëvalueerd bij 38 jongeren en volwassen patiënten met APDS die deelnamen aan het placebogecontroleerde deel van Onderzoek 2201 en een open-label veiligheidsonderzoek. 37 van de 38 patiënten kregen gedurende ten minste 60 weken tweemaal daags 70 mg leniolisib oraal toegediend, en 84% werd gedurende 108 weken of langer blootgesteld. De mediane duur van de behandeling met leniolisib was ongeveer 4 jaar, en 10 patiënten werden meer dan 5 jaar blootgesteld aan leniolisib.
De volgende lijst van bijwerkingen is gebaseerd op ervaring in klinische onderzoeken en uit de periode na het in de handel brengen. In Tabel 1 worden bijwerkingen vermeld per systeem/orgaanklasse en frequentie. Frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100 tot < 1/10); soms (≥ 1/1000 tot < 1/100); zelden (≥ 1/10.000 tot < 1/1000); en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke frequentiegroep worden bijwerkingen gepresenteerd in volgorde van afnemende frequentie.
Tabel 1 Bijwerkingen
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerking | Frequentie |
| Immuunsysteemaandoeningen | Overgevoeligheid* | Niet bekend |
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn | Zeer vaak |
| Maag-darmstelselaandoeningen | Braken | Zeer vaak |
| Dyspepsie | Vaak | |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Alopecia | Zeer vaak |
| Atopische dermatitis** | Vaak | |
| Rash | Vaak | |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vermoeidheid | Vaak |
| Onderzoeken | Gewicht verhoogd | Zeer vaak |
| Neutrofielentelling verlaagd | Zeer vaak |
*Overgevoeligheid: waaronder jeuk, roodheid van de huid, galbulten, huiduitslag, moeite met ademhalen of slikken (op basis van ervaringen na het in de handel brengen van Joenja)
**Atopische dermatitis: waaronder atopische dermatitis en eczeem
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Neutrofielentelling verlaagd
Zeven (33%) patiënten die leniolisib kregen, ontwikkelden een tijdelijk absoluut aantal neutrofielen (ANC) tussen 500 en 1500 cellen/μl. Geen enkele patiënt ontwikkelde een ANC < 500 cellen/μl en er waren geen meldingen van infectie geassocieerd met neutropenie. Er werd één geval gemeld van verlaagde neutrofielentelling van graad 3 dat als gerelateerd aan leniolisib werd beschouwd.
Overgevoeligheid
Tijdens het gebruik van Joenja na het in de handel brengen zijn overgevoeligheidsreacties vastgesteld.
Pediatrische patiënten
In de klinische onderzoeken werden 13 patiënten van 12 tot en met 17 jaar met leniolisib behandeld. De frequentie, het type en de ernst van de bijwerkingen waren vergelijkbaar met die bij volwassenen.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Bij overdosering moet de patiënt gecontroleerd worden op tekenen van toxiciteit (zie rubriek 4.8). De behandeling van een overdosering met leniolisib bestaat uit algemene ondersteunende maatregelen, waaronder het controleren van de vitale functies en het observeren van de klinische status van de patiënt.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Immunostimulantia, overige immunostimulantia, ATC-code: L03AX22
Werkingsmechanisme en farmacodynamische effecten
Leniolisib remt selectief PI3Kδ door de actieve bindingsplaats van PI3Kδ te blokkeren. Gain-of-function-varianten in het gen dat codeert voor de p110δ katalytische subeenheid (resulterend in APDS1) of loss-of-function-varianten in de p85α-regulerende subeenheid (resulterend in APDS2) leiden beide tot hyperactieve signalering van PI3Kδ, wat resulteert in een verhoogde productie van fosfatidylinositol-3-4-5-trisfosfaat en downstream gefosforyleerde proteïnekinase B (pAkt). Door PI3Kδ te remmen en zo de productie van PIP3 te verlagen, wordt de hyperactiviteit van het downstream Akt/mTOR-pad (mammalian target of rapamycin) verminderd, waarna de tekorten en ontregeling van B- en T-celpopulaties normaliseren.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De werkzaamheid van leniolisib werd onderzocht in Onderzoek 2201, een 12 weken durend gerandomiseerd, geblindeerd, placebogecontroleerd fase 2/3-onderzoek bij 31 patiënten met een bevestigde APDS-geassocieerde pathogene variant in ofwel PIK3CD of PIK3R1. Patiënten werden 2:1 gerandomiseerd om ofwel 70 mg leniolisib of placebo tweemaal daags te krijgen. De demografische gegevens van de patiënten bij baseline worden weergegeven in tabel 2.
Tabel 2 Demografische gegevens en ziektekenmerken bij baseline (Onderzoek 2201)
| Demografische gegevens en ziektekenmerken | Leniolisib 70 mg (N = 21) | Placebo (N = 10) |
| Demografische gegevens | ||
| Leeftijd1 (jaar) gemiddeld (SD) | 22,2 (10,00) | 26,7 (13,43) |
Leeftijdscategorieën < 18, n (%) (min, max) ≥ 18, n (%) (min, max) | 8 (38) (12, 17) 13 (62) (18, 54) | 4 (40) (15, 17) 6 (60) (18, 48) |
Geslacht, n (%) Man Vrouw | 11 (52) 10 (48) | 4 (40) 6 (60) |
Ras, n (%) Aziatisch Zwart Blank Overig | 1 (5) 1 (5) 18 (86) 1 (5) | 1 (10) 1 (10) 7 (70) 1 (10) |
Etniciteit, n (%) Spaans of Latijns-Amerikaans Niet Spaans of Latijns- Amerikaans Niet gemeld | 0 14 (67) 7 (33) | 1 (10) 7 (70) 2 (20) |
| Ziektekenmerken | ||
| APDS 1 (PIK3CD-variant), n (%) | 16 (76) | 9 (90) |
| APDS 2 (PIK3R1-variant), n (%) | 5 (24) | 1 (10) |
| Gelijktijdig gebruik van glucocorticoïden, n (%) | 12 (57) | 6 (60) |
Gelijktijdig gebruik van immunoglobuline G (IgG), n (%) | 14 (67) | 7 (70) |
Eerder gebruik van rapamycine/sirolimus, n (%) | 4 (19) | 3 (30) |
SD – standaarddeviatie
1 Leeftijd patiënt vanaf onderzoeksdag -4 tot eerste dosering
Patiënten hadden nodale en/of extranodale lymfoproliferatie, bepaald aan de hand van nodale indexlaesies geselecteerd met de Cheson-methodologie op CT of MRI en klinische bevindingen en manifestaties die compatibel zijn met APDS (bijv. voorgeschiedenis van herhaalde oto-sino-pulmonaire infecties, orgaandisfunctie). mTOR-remmers en PI3Kδ-remmers (selectief of niet-selectief) waren verboden in de 6 weken voorafgaand aan baseline en gedurende het hele onderzoek. Daarnaast werden patiënten die in de 6 maanden voorafgaand aan baseline behandeld waren met eerdere of gelijktijdige B-cel-depleterende middelen (bijv. rituximab) uitgesloten van het onderzoek, tenzij de absolute B-lymfocyten in het bloed normaal waren. B-cel-depleterende middelen waren verboden tijdens het onderzoek.
De twee primaire eindpunten voor werkzaamheid waren verbetering in lymfoproliferatie, bepaald op basis van de verandering ten opzichte van de uitgangswaarde voor lymfadenopathie, gemeten aan de hand van de log10-getransformeerde som van het product van de loodrechte diameters (SPD) van indexlaesies, en de normalisatie van het immunofenotype, bepaald op basis van het percentage naïeve B-cellen op het totale aantal B-cellen. Tabel 3 toont de resultaten voor de beide primaire eindpunten.
Tabel 3 Primaire analyse van verandering t.o.v. baseline in Week 12 (Dag 85)
| Leniolisib (N = 21) | Placebo (N = 10) | |
| Log10-getransformeerde SPD van indexlaesies (exclusief patiënten met 0 laesies bij baseline)a | ||
| nb | 18 | 8 |
| Baseline gemiddelde (SD) | 3,03 (0,42) | 3,05 (0,39) |
| Verandering t.o.v. baseline, LS-gemiddelde (SE) | -0,30 (0,04) | -0,06 (0,06) |
| Verschil t.o.v. placebo (95% BI) | -0,24 (-0,37, -0,11) | |
| p-waarde | 0,0012 | |
| Percentage naïeve B-cellen op totaal aantal B-cellen (patiënten met < 48% naïeve B-cellen bij baseline)c | ||
| nd | 8 | 5 |
| Baselinee gemiddelde (SD) | 27,16 (13,16) | 30,51 (7,97) |
| Verandering t.o.v. baseline, LS-gemiddelde (SE) | 34,76 (3,08) | -5,37 (3,95) |
| Verschil t.o.v. placebo (95% BI) | 40,13 (28,51, 51,75) | |
| p-waarde | < 0,0001 | |
BI = betrouwbaarheidsinterval; SD = standaarddeviatie; SE = standaardfout; SPD = som van het product van de loodrechte diameters; t.o.v. = ten opzichte van; LS-gemiddelde = 'least squares'-gemiddelde Opmerking: De verandering in LS-gemiddelde t.o.v. baseline, het verschil in verandering in LS-gemiddelde t.o.v. baseline tussen leniolisib en placebo en de p-waarde werden verkregen uit een model voor covariantie-analyse met behandeling als vast effect en log10-getransformeerde baseline SPD als covariaat. Het gebruik van zowel glucocorticoïden als IV Ig bij baseline werd opgenomen als categorische (ja/nee) covariaten.
a Verandering in de grootte van indexlaesies werd gemeten aan de hand van de log10-getransformeerde SPD van de grootste lymfeklieren (maximaal 6) die op basis van de Cheson-criteria op CT/MRI waren geïdentificeerd. b In de analyse werden uitgesloten: 2 patiënten uit elke behandelgroep vanwege protocolafwijkingen, en 1 patiënt die leniolisib kreeg en bij wie de bij baseline vastgestelde indexlaesie volledig was verdwenen. c Alleen patiënten met een verlaagd percentage naïeve B-cellen bij baseline (gedefinieerd als minder dan 48%, de laagste waarde voor alle leeftijden in de literatuur) werden opgenomen in de analyse.
d In de analyse werden uitgesloten: 2 patiënten uit elke behandelgroep vanwege protocolafwijkingen, 5 patiënten die leniolisib kregen en 3 patiënten die placebo kregen met meer dan of gelijk aan 48% naïeve B-cellen bij baseline, 5 patiënten die leniolisib kregen zonder meting op Dag 85, en 1 patiënt die leniolisib kreeg zonder meting bij baseline. e Baseline is gedefinieerd als het rekenkundig gemiddelde van de baseline- en Dag 1-waarden als beide beschikbaar waren. Als een van beide waarden ontbrak, werd de bestaande waarde gebruikt.
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met leniolisib in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met APDS (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
Uitzonderlijke voorwaarden
Dit geneesmiddel is geregistreerd onder 'uitzonderlijke voorwaarden'. Dit betekent dat vanwege de zeldzaamheid van de ziekte het niet mogelijk was om volledige informatie over dit geneesmiddel te verkrijgen.
Het Europees Geneesmiddelenbureau zal alle nieuwe informatie die beschikbaar kan komen, ieder jaar beoordelen en deze SmPC zal zo nodig aangepast worden.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
De farmacokinetiek van leniolisib is onderzocht bij gezonde proefpersonen en volwassen en jongeren patiënten met APDS. Steady-state geneesmiddelconcentraties worden naar verwachting bereikt na ongeveer 2 tot 3 dagen behandeling met leniolisib. De farmacokinetiek van leniolisib is vergelijkbaar bij gezonde deelnemers en APDS-patiënten.
Absorptie
In een placebogecontroleerd, oplopend onderzoek met enkelvoudige en meervoudige doses bij gezonde deelnemers werd leniolisib snel geabsorbeerd in nuchtere toestand, met een mediane tijd tot maximale plasmaconcentratie (tmax) van ongeveer 1 uur na de dosis. Tmax bleek onafhankelijk van de dosis en veranderde niet na meerdere orale doses.
Effect van voedsel
Gelijktijdige toediening van een enkele dosis van 70 mg leniolisib met een vetrijke maaltijd vertraagde de absorptiesnelheid (Tmax) met 3 uur (0,64 uur [nuchter] tot 3,51 uur [met voedsel]) en verlaagde de Cmax gemiddeld met 41%, maar niet de absorptieomvang (oppervlakte onder de curve [AUC]). Het effect van voedsel op de absorptie van leniolisib is naar verwachting niet klinisch relevant (zie rubriek 4.2).
Distributie
Het systemische verval van de plasmaconcentratie van leniolisib in de loop van de tijd is bi-exponentieel, wat duidt op een vertraagde distributie naar perifere weefsels. De schijnbare terminale eliminatiehalfwaardetijd (t1/2) is ongeveer 10 uur (schatting op basis van klaring van het geneesmiddel in steady-state). Het mediane orale distributievolume tijdens de terminale fase varieerde van 33 l tot 57 l, wat aangeeft dat leniolisib een matig tot laag distributievolume heeft. Bij mensen is de in vitro bloed/plasma-ratio 0,643.
Biotransformatie
Leniolisib werd voor 60% gemetaboliseerd door de lever, waarbij CYP3A4 als meest overheersende enzym (95,4%) betrokken was bij het primaire oxidatieve metabolisme van leniolisib, met geringe bijdrage van andere enzymen (3,5% CYP3A5, 0,7% CYP1A2 en 0,4% CYP2D6). De sterke activiteit van recombinant CYP1A1 suggereert een mogelijke betrokkenheid van dit enzym bij de biotransformatie van leniolisib in extrahepatische weefsels. Intestinale secretie door BCRP en extrahepatisch CYP1A1 kunnen niet worden uitgesloten als excretieroutes.
Eliminatie
De massabalans van een orale dosis van 70 mg 14C-leniolisib was 92,5% (standaarddeviatie: 2,3%) 168 uur na dosering (ochtend van Dag 8).
14C-leniolisib werd voornamelijk uitgescheiden via feces (67,0%), terwijl de uitscheiding via urine ongeveer 25,5% was. Ongeveer 70% van de 14C-leniolisib werd binnen 48 uur teruggevonden. Tijdens dosering tweemaal daags met een tussenpoos van ongeveer 12 uur accumuleert leniolisib ongeveer met een factor 1,4 bij het bereiken van de steady-state (bereik van 1,0 tot 2,2), wat overeenkomt met een effectieve halfwaardetijd (t1/2) van ongeveer 7 uur.
Lineariteit/non-lineariteit
Analyse van de dosisproportionaliteit van de systemische blootstelling aan het geneesmiddel (AUC en maximale plasmaconcentratie [Cmax]) geeft aan dat de farmacokinetiek van leniolisib lineair is met betrekking tot zowel de dosis (tweemaal daags een dosis van 20 tot 140 mg en een enkelvoudige dosis van 10 tot 400 mg/dag) als de tijd.
Farmacokinetische/farmacodynamische relatie(s)
Ex vivo farmacodynamica van leniolisib (proportie pAkt-positieve B-cellen) werd intra-individueel beoordeeld bij 10, 30 en 70 mg tweemaal daags gedurende 4 weken op elk dosisniveau bij patiënten met APDS. Binnen het onderzochte dosisbereik werden hogere plasmaconcentraties van leniolisib over het algemeen geassocieerd met een hogere reductie van pAkt-positieve B-cellen. Hogere doses werden geassocieerd met een iets hogere piekreductie en een meer aanhoudende reductie. Behandeling met tweemaal daags 70 mg leniolisib in steady-state leidt naar schatting tot 80% tijdsgemiddelde reductie van pAkt-positieve B-cellen.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Toxiciteit bij herhaalde dosering
De effecten die werden waargenomen in de toxiciteitsstudies bij herhaalde dosering hadden voornamelijk betrekking op het hemolymfopoëtische systeem in verband met de immunomodulerende eigenschappen van leniolisib en het maagdarmkanaal bij muizen, ratten en apen. Leniolisib veroorzaakte depletie/verminderde activiteit in lymfoïde weefsels en remde de T-cel-afhankelijke antilichaamrespons (TDAR) bij ratten. Als gevolg van immunosuppressie werd een toename van opportunistische huidinfecties (bij ratten) en gastro-intestinale toxiciteit (d.w.z. ontstekingen/infecties bij muizen en apen) waargenomen, wat leidde tot ernstige diarree en emesis (alleen bij apen). Bij de NOAEL's van ratten en apen in de chronische toxiciteitsstudies was de gecombineerde mannelijke/vrouwelijke plasmablootstelling (AUC0-24h,u) vergelijkbaar met de blootstelling van de mens bij de therapeutische dosis.
Genotoxiciteit en carcinogeniteit
Leniolisib vertoonde in de genotoxiciteitsstudies geen mutageen, clastogeen of aneugeen potentieel. In onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde dosis zijn geen tekenen van carcinogeen potentieel (bijv. hyperplasie/neoplasie) gevonden. Er zijn geen langetermijnstudies met dieren uitgevoerd om het carcinogeen potentieel van leniolisib te evalueren.
Toxiciteit voor reproductie en ontwikkeling
In de 26 weken durende studie met ratten correleerden lagere prostaatgewichten met een microscopisch waargenomen verminderde secretie. In deze studie en in de 10 weken durende studie met jonge ratten werden een lager gewicht van testes en epididymides en een lager aantal zaadcellen in verband gebracht met een afname van het kiemepitheel en ronde spermatiden en verlies van spermatocyten. Deze histologische bevindingen traden op bij respectievelijk 90 en ≥ 40 mg/kg/dag (wat 2,4 en 1,5 keer de maximale aanbevolen dosis voor mensen is op basis van de AUC). Er werden geen effecten op de vruchtbaarheid of reproductieve prestaties van mannetjes of vrouwtjes waargenomen bij ratten tot 90 mg/kg/dag (wat 2,4 tot 3,8 keer de maximale bij de mens aanbevolen dosis is op basis van AUC).
Embryonale en foetale ontwikkelingsonderzoeken bij ratten en konijnen toonden bij de hoogste doseringen (respectievelijk 120 en 100 mg/kg/dag) microftalmie aan, evenals verkleinde orbitae (ratten en konijnen) en anoftalmie (alleen ratten). Bij konijnen werd ook aglossie gemeld vanaf 30 mg/kg/dag. De NOAEL's voor de embryofoetale ontwikkeling waren 30 mg/kg/dag bij ratten en 10 mg/kg/dag bij konijnen, wat respectievelijk ongeveer 1,7 en 0,1 keer de maximaal aanbevolen dosis voor de mens is, gebaseerd op AUC. Daarom kan op basis van de ingediende gegevens worden geconcludeerd dat leniolisib teratogeen is bij ratten en konijnen en een klinisch potentieel risico zou kunnen vormen.
In de studie naar pre- en postnatale ontwikkelingstoxiciteit bij ratten werden bij maternale doses van 90 mg/kg/dag vóór het spenen ongewenste reacties bij de nakomelingen waargenomen, die zich manifesteerden als verminderde overleving van jongen en een lager gewicht van de jongen dat aanhield na het spenen. Leniolisib werd gedetecteerd in alle monsters van de lactatiestudie, waarbij de leniolisib-concentraties dosisafhankelijk toenamen, wat resulteerde in een concentratie die 2 tot 3 keer hoger was dan de maternale plasmaconcentratie bij 10 tot 30 mg/kg/dag.
In de 10 weken durende studie met jonge ratten, die werd gestart toen de dieren 7 dagen oud waren, werd een toename van de mortaliteit gerapporteerd tijdens de periode vóór het spenen bij 90 mg/kg/dag (de AUC-niveaus gemeten na de eerste dosis waren 9,5 keer hoger dan die bij de maximaal aanbevolen dosis voor mensen).
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Tabletkern
Lactosemonohydraat
Microkristallijne cellulose (E460)
Hypromellose (E464)
Natriumzetmeelglycolaat (type A)
Magnesiumstearaat (E572)
Colloïdaal watervrij siliciumdioxide (E551)
Filmomhulling
Hypromellose (E464)
Titaniumdioxide (E171)
IJzeroxidemonohydraat geel (E172)
IJzeroxide rood (E172)
Talk (E553b)
Polyethyleenglycol (E1521)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
48 maanden
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Flessen van hogedichtheidpolyethyleen met aluminium sluitzegel en kindveilige polypropyleen schroefdop.
Elke verpakking bevat 1 potje met 60 tabletten.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Geen bijzondere vereisten.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Pharming Technologies B.V.
Darwinweg 24
2333 CR Leiden
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/26/2034/001
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 21 mei 2026
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
