Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Isturisa – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Isturisa

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Isturisa 1 mg filmomhulde tabletten

Isturisa 5 mg filmomhulde tabletten

Isturisa 10 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Isturisa 1 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat osilodrostatfosfaat overeenkomend met 1 mg osilodrostat.

Isturisa 5 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat osilodrostatfosfaat overeenkomend met 5 mg osilodrostat.

Isturisa 10 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat osilodrostatfosfaat overeenkomend met 10 mg osilodrostat.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet (tablet).

Isturisa 1 mg filmomhulde tabletten

Lichtgele, ronde, biconvexe tabletten met schuine randen, zonder breukstreep, met op één zijde een ‘1’ in reliëf. De diameter bedraagt ongeveer 6,1 mm.

Isturisa 5 mg filmomhulde tabletten

Gele, ronde, biconvexe tabletten met schuine randen, zonder breukstreep, met op één zijde een ‘5’ in reliëf. De diameter bedraagt ongeveer 7,1 mm.

Isturisa 10 mg filmomhulde tabletten

Lichtoranjebruine, ronde, biconvexe tabletten met schuine randen, zonder breukstreep, met op één zijde een ‘10’ in reliëf. De diameter bedraagt ongeveer 9,1 mm.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Isturisa is geïndiceerd voor de behandeling van het endogene syndroom van Cushing bij volwassenen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling moet worden gestart door en onder toezicht staan van artsen die ervaring in endocrinologie of interne geneeskunde hebben en toegang hebben tot de geschikte faciliteiten voor het controleren van biochemische responsen, aangezien de dosering aan de therapeutische behoeften van de patiënt moet worden aangepast op basis van de normalisatie van de cortisolspiegel.

Dosering

De aanbevolen startdosis is 2 mg osilodrostat tweemaal daags. Voor patiënten van Aziatische afkomst wordt een verlaagde startdosis van 1 mg tweemaal daags aanbevolen (zie rubriek 5.2).

De dosis kan geleidelijk getitreerd worden (in eerste instantie in dosisstappen van 1 of 2 mg) op basis van individuele respons en verdraagbaarheid, met als doel het bereiken van normale cortisolspiegels. Het wordt aanbevolen om de concentraties cortisol (bijv. vrij cortisol in 24-uurs urine, serum-/plasmacortisol) om de 1-2 weken te controleren totdat een adequate klinische respons wordt gehandhaafd. Daarna kunnen minder frequente controles worden overwogen indien klinisch aangewezen, behalve als er redenen zijn voor aanvullende monitoring (zie rubriek 4.4 en 4.5). Verhogingen van de dosis mogen niet vaker voorkomen dan eens per 1-2 weken en moeten gestuurd worden op basis van de resultaten van cortisolmetingen en de individuele klinische respons.

De dosis osilodrostat moet worden verlaagd of de behandeling moet tijdelijk worden onderbroken indien de cortisolspiegel beneden de ondergrens van normaal ligt, of indien er een snelle daling van de cortisolspiegel tot de lagere waarden van de normale waarden optreedt, of indien de patiënt tekenen of symptomen heeft die duiden op hypocortisolisme (zie rubriek 4.4). Isturisa kan worden hervat na het verdwijnen van de symptomen bij een lagere dosis, mits de cortisolspiegel boven de ondergrens van normaal ligt in afwezigheid van glucocorticoïdsubstitutie. Behandeling van andere vermoede bijwerkingen op enig moment tijdens de behandeling kan ook een tijdelijke verlaging van de dosis of een tijdelijke onderbreking van de behandeling vereisen.

De gebruikelijke onderhoudsdosis in klinische onderzoeken varieerde tussen 2 en 7 mg tweemaal daags.

De maximale aanbevolen dosis van Isturisa is 30 mg tweemaal daags.

Als een dosis wordt gemist, moet de patiënt de voorgeschreven dosis innemen op het volgende geplande tijdstip; de volgende dosis mag niet worden verdubbeld.

Speciale patiëntgroepen

Ouderen

Er zijn geen aanwijzingen die erop duiden dat bij patiënten van 65 jaar en ouder de dosis moet worden aangepast. De gegevens over het gebruik van osilodrostat bij deze populatie zijn echter beperkt en Isturisa moet daarom met voorzichtigheid worden gebruikt in deze leeftijdsgroep.

Nierfunctiestoornis

Er is geen aanpassing van de dosis vereist bij patiënten met een nierfunctiestoornis (zie rubriek 5.2). De concentraties vrij cortisol in urine (urinary free cortisol, UFC) moeten, vanwege de verminderde UFC-klaring, met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd bij patiënten met een matig tot ernstig verminderde nierfunctie. Bij deze patiënten dienen alternatieve methoden voor het controleren van de hoeveelheid cortisol te worden overwogen.

Leverfunctiestoornis

Voor patiënten met een lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A) is geen aanpassing van de dosis noodzakelijk. Voor patiënten met een matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh B) is de aanbevolen startdosis 1 mg tweemaal daags. Voor patiënten met een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) is de aanbevolen startdosis 1 mg eenmaal daags, 's avonds, met een initiële optitratie tot 1 mg tweemaal daags (zie rubriek 5.2).

Er zijn beperkte gegevens over gebruik bij patiënten met leverfunctiestoornis. Frequentere controle van de bijnierfunctie kan tijdens dosistitratie vereist zijn bij patiënten met een leverfunctiestoornis.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Isturisa bij patiënten jonger dan 18 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Oraal gebruik.

Isturisa kan met of zonder voedsel worden ingenomen.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Hypocortisolisme

Remming van de cortisolsynthese door osilodrostat heeft geleid tot hypocortisolisme-gerelateerde voorvallen, zoals cortisolonttrekkingssyndroom (symptomatische daling van cortisolspiegels, maar nog wel boven de ondergrens van de normale waarden) en bijnierinsufficiëntie (cortisolspiegels beneden de normale waarden).

De cortisolspiegel moet met regelmatige tussenpozen gecontroleerd worden (zie rubriek 4.2), aangezien hypocortisolisme-gerelateerde voorvallen op elk moment tijdens de behandeling en na stopzetting van de behandeling kunnen optreden. Aanvullende monitoring is aanbevolen met name tijdens omstandigheden met een verhoogde vraag naar cortisol, zoals lichamelijke of psychische stress, of tijdens veranderingen van gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen die de blootstelling aan osilodrostat kunnen beïnvloeden (zie rubriek 4.5). Het wordt aanbevolen laboratoriummethoden te gebruiken die geen significante kruisreactiviteit vertonen met precursoren van cortisol zoals 11-deoxycortisol die tijdens behandeling met osilodrostat kunnen toenemen.

Patiënten moeten geattendeerd worden op de tekenen en symptomen die in verband worden gebracht met hypocortisolisme (bijv. nausea, braken, vermoeidheid, abdominale pijn, verminderde eetlust en duizeligheid).

Symptomatische patiënten moeten gecontroleerd worden op hypotensie, hyponatriëmie, hyperkaliëmie en/of hypoglykemie. Indien hypocortisolisme wordt vermoed, moet de cortisolspiegel worden bepaald en een tijdelijke verlaging van de dosis of een tijdelijke onderbreking van Isturisa worden overwogen. Na stopzetting van de behandeling met osilodrostat kan cortisolonderdrukking maanden aanhouden, ongeacht de toegediende dosis osilodrostat, en kan aanvullende monitoring nodig zijn. Indien nodig, dient corticosteroïdsubstitutie te worden gestart. Na het verdwijnen van de symptomen kan osilodrostat worden hervat met een lagere dosis, mits de cortisolspiegel boven de ondergrens van normaal ligt in afwezigheid van glucocorticoïdsubstitutie.

QTc-verlenging

In een grondig QT-onderzoek werd osilodrostat in verband gebracht met een dosisafhankelijke verlenging van het QT-interval (gemiddelde toename van de maximale geschatte QTcF met +5,3 ms bij de hoogste aanbevolen dosis van 30 mg), wat hartaritmieën kan veroorzaken (zie rubriek 5.1). QT-verlenging en klinisch relevante ECG bevindingen zijn als bijwerking gemeld in klinisch onderzoek.

Er moet een elektrocardiogram (ECG) worden gemaakt voorafgaand aan de start van de behandeling met Isturisa, binnen één week na het instellen van de behandeling en daarna waar dit klinisch aangewezen is. Indien het QTc-interval voorafgaand aan of tijdens de behandeling langer is dan 480 ms, wordt aanbevolen een cardioloog te raadplegen. Tijdelijke dosisverlaging of onderbreking kan nodig zijn.

Elke hypokaliëmie, hypocalciëmie en/of hypomagnesiëmie moet(en) vóór toediening van Isturisa worden gecorrigeerd en tijdens de behandeling moeten de elektrolytspiegels periodiek worden gecontroleerd.

Isturisa moet met voorzichtigheid worden gebruikt en de risico/batenanalyse moet zorgvuldig worden beoordeeld bij patiënten met risicofactoren voor QT-verlenging zoals:

  • congenitaal lang-QT-syndroom,
  • significante hart- en vaatziekte (inclusief congestief hartfalen, recent myocardinfarct, instabiele angina pectoris, aanhoudende ventriculaire tachycardie, tweede- en derdegraads hartblok en klinisch belangrijke bradyaritmieën) en
  • gelijktijdig gebruik van geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze het QT-interval verlengen

    (zie rubriek 4.5).

Als Isturisa wordt gebruikt bij patiënten met deze risicofactoren, worden frequentere ECG-controles aanbevolen.

Corticotrofe tumorgroei

Stopzetting van de behandeling met osilodrostat moet worden overwogen bij patiënten die tijdens de behandeling door MRI geverifieerde corticotrofe tumorinvasiviteit ontwikkelen.

Gelijktijdig gebruik met sterke enzymremmers of enzyminductoren

Voorzichtigheid en nauwlettende controle worden geadviseerd wanneer gelijktijdig toegediende geneesmiddelen worden geïntroduceerd of gestaakt die meerdere enzymen sterk remmen of induceren tijdens de behandeling met osilodrostat (zie rubriek 4.5), omdat deze de blootstelling aan osilodrostat kunnen beïnvloeden en kunnen leiden tot een risico op bijwerkingen (als gevolg van een mogelijke toename van de blootstelling) of tot een verminderde werkzaamheid (vanwege een mogelijke afname van de blootstelling).

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Isturisa kan schadelijk zijn voor de foetus. Voordat de behandeling met Isturisa wordt gestart, moet de zwangerschapsstatus worden gecontroleerd bij vrouwen die zwanger kunnen worden, en deze patiënten moeten ingelicht worden over een potentieel risico voor de foetus en over de noodzaak om effectieve anticonceptie te gebruiken tijdens de behandeling en gedurende ten minste één week na het stoppen met de behandeling (zie rubriek 4.6).

Gehalte aan natrium

Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Mogelijke farmacodynamische interacties

Gelijktijdige toediening van osilodrostat met andere therapieën waarvan bekend is dat ze het QT-interval beïnvloeden, kan leiden tot QT-verlenging bij patiënten met bekende hartritmestoornissen (zie rubriek 4.4 en 5.1). Een ‘wash-out’-periode moet worden overwogen wanneer wordt overgeschakeld van andere producten waarvan bekend is dat ze het QT-interval beïnvloeden, zoals pasireotide of ketoconazol.

Effecten van andere geneesmiddelen op de farmacokinetiek van osilodrostat

De kans op klinische geneesmiddeleninteracties met gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die transporteiwitten of één enkel CYP- of UGT-enzym remmen is laag (zie rubriek 5.2).

Sterke enzymremmers

Voorzichtigheid is geboden wanneer gelijktijdig toegediende geneesmiddelen welke meerdere enzymen sterk remmen worden gestart of gestopt tijdens behandeling met osilodrostat (zie rubriek 4.4).

Sterke enzyminductoren

Voorzichtigheid is geboden wanneer gelijktijdig toegediende geneesmiddelen welke meerdere enzymen sterk remmen (bijv. rifampine) worden gestart of gestopt tijdens behandeling met osilodrostat (zie rubriek 4.4).

Effecten van osilodrostat op de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen

Aangezien osilodrostat en zijn belangrijkste metaboliet M34.5 meerdere enzymen en transporters kunnen remmen en /of induceren, wordt algemene voorzichtigheid geadviseerd wanneer osilodrostat gelijktijdig wordt toegediend met gevoelige enzym- of transportersubstraten met een smalle therapeutische index. Beschikbare interactiegegevens worden hieronder samengevat (zie ook rubriek 5.2).

Klinische onderzoeken

In een onderzoek bij gezonde vrijwilligers (n=20) die een enkelvoudige dosis van 50 mg osilodrostat en via een sonde een geneesmiddelencocktail kregen, werd vastgesteld dat osilodrostat een lichte remmer van CYP2D6 en CYP3A4/5, een lichte tot matige remmer van CYP2C19 en een matige remmer van CYP1A2 is.

CYP2D6 – oppervlakte onder de curve (AUC) geometrisch gemiddelde ratio van 1,5 voor dextromethorfan (CYP2D6-substraat) wanneer toegediend met osilodrostat vergeleken met toediening als monotherapie.

CYP 3A4 - AUC geometrisch gemiddelde ratio van 1,5 voor midazolam (CYP3A4-substraat)

wanneer toegediend met osilodrostat vergeleken met toediening als monotherapie. CYP2C19 - AUC geometrisch gemiddelde ratio van 1,9 voor omeprazol (CYP2C19-substraat)

wanneer toegediend met osilodrostat vergeleken met toediening als monotherapie. Er is echter een in-vitro-signaal van tijdsafhankelijke remming waargenomen, dus het gevolg na herhaalde dosering is onduidelijk. Osilodrostat moet met voorzichtigheid worden gebruikt in geval van gelijktijdige toediening van sensitieve CYP2C19-substraten met een smalle therapeutische index.

CYP1A2 - AUC geometrisch gemiddelde ratio van 2,5 voor cafeïne (CYP1A2-substraat)

wanneer toegediend met osilodrostat vergeleken met toediening als monotherapie. Er is echter een in-vitro-signaal van inductie waargenomen, dus het gevolg na herhaalde dosering is onduidelijk. Osilodrostat moet met voorzichtigheid worden gebruikt in geval van gelijktijdige toediening van sensitieve CYP1A2-substraten met een smalle therapeutische index, zoals theofylline en tizanidine.

In een onderzoek bij gezonde vrijwilligers (n=24) had osilodrostat (30 mg tweemaal daags gedurende 7 dagen vóór gelijktijdige toediening met een gecombineerd oraal anticonceptiemiddel dat 0,03 mg ethinylestradiol en 0,15 mg levonorgestrel bevatte en vervolgens nog eens 5 dagen werd voortgezet) geen klinisch betekenisvol effect op de AUC en maximale serumconcentratie (Cmax) van ethinylestradiol (respectievelijk geometrisch gemiddelde ratio: 1,03 en 0,88) en de AUC van levonorgestrel (geometrisch gemiddelde ratio: 1,02). De Cmax van levonorgestrel viel iets buiten het acceptatiebereik voor bio-equivalentie (geometrisch gemiddelde ratio: 0,86; 90%-betrouwbaarheidsinterval: 0,737-1,00.) De effecten van een langere inductieperiode en een interactie met andere hormonale anticonceptiva zijn niet onderzocht (zie ook rubriek 4.4 en 4.6).

In-vitro-gegevens

In-vitro-gegevens voor osilodrostat en zijn belangrijkste metaboliet M34.5 suggereren een potentieel voor zowel remming als inductie van CYP1A2, CYP2B6 en CYP3A4/5, een potentieel voor tijdafhankelijke remming van CYP2C19, en een remmingpotentieel voor CYP2E1 en UGT1A1. Het kan niet worden uitgesloten dat osilodrostat de blootstelling aan gevoelige substraten voor deze enzymen kan beïnvloeden.

In-vitro-gegevens voor osilodrostat en zijn belangrijkste metaboliet M34.5 suggereren een potentieel voor remming van OATP1B1, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3 en MATE1. Het kan niet worden uitgesloten dat osilodrostat de blootstelling aan gevoelige substraten voor deze transporters kan beïnvloeden.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Op grond van preklinische gegevens kan osilodrostat een schadelijk effect op de foetus hebben bij toediening aan een zwangere vrouw. Alvorens de behandeling te starten, wordt een zwangerschapstest aanbevolen bij vrouwen die zwanger kunnen worden. Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens en gedurende ten minste één week na de behandeling. Indien hormonale anticonceptiva anders dan orale combinatie van ethinylestradiol en levonorgestrel worden gebruikt, wordt een additionele barrièremethodeaanbevolen (zie rubriek 4.5). Isturisa mag niet worden gebruikt bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen.

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van osilodrostat bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Isturisa mag niet worden gebruikt tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Het is niet bekend of osilodrostat/metabolieten ervan in de moedermelk worden uitgescheiden. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Borstvoeding moet worden gestaakt tijdens behandeling met Isturisa en gedurende ten minste één week na de behandeling.

Vruchtbaarheid

Er is geen informatie over het effect van osilodrostat op de vruchtbaarheid bij de mens. Dieronderzoek heeft effecten op de menstruatiecyclus en een verminderde vruchtbaarheid bij vrouwtjesratten aangetoond (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Isturisa heeft een geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Patiënten moeten worden gewaarschuwd voor de kans op duizeligheid en vermoeidheid (zie rubriek 4.8) en moeten worden geadviseerd geen voertuigen te besturen of machines te bedienen indien deze symptomen optreden.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

In totaal zijn 210 patiënten met de ziekte van Cushing behandeld met osilodrostat in de fase III-hoofdonderzoeken.

De vaakst voorkomende (incidentie ≥ 10%) bijwerkingen gemeld in de fase III-hoofdonderzoeken (C2301 en C2302) met Isturisa waren bijnierinsufficiëntie (zie rubriek 4.4 ‘Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik’), vermoeidheid, oedeem, braken, nausea, verminderde eetlust, hoofdpijn, duizeligheid, hypotensie, artralgie, myalgie, tachycardie en bloed testosteron verhoogd.

Het veiligheidsprofiel van Isturisa was over het algemeen consistent voor alle typen van het syndroom van Cushing die in klinische onderzoeken zijn onderzocht.

Lijst van bijwerkingen uit klinische onderzoeken in tabelvorm

De bijwerkingen (tabel 1) staan vermeld per systeem/orgaanklasse volgens gegevensbank MedDRA. Binnen elke systeem/orgaanklasse zijn de bijwerkingen gerangschikt naar frequentiecategorie met de meest voorkomende eerst. Binnen elke frequentiecategorie worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst. Daarnaast is de overeenkomstige frequentiecategorie voor elke bijwerking gebaseerd op de volgende internationale afspraak: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000).

Tabel 1 Bijwerkingen

Systeem/orgaanklasseFrequentiecategorieVoorkeursterm*
Endocriene aandoeningenZeer vaakBijnierinsufficiëntie

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Zeer vaakHypokaliëmie, verminderde eetlust
ZenuwstelselaandoeningenZeer vaakDuizeligheid, hoofdpijn
VaakSyncope
HartaandoeningenZeer vaakTachycardie
BloedvataandoeningenZeer vaakHypotensie
MaagdarmstelselaandoeningenZeer vaakBraken, nausea, diarree, abdominale pijn
Huid- en onderhuidaandoeningenZeer vaakRash, hirsutisme**, acne**
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenZeer vaakMyalgie, artralgie
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenZeer vaakVermoeidheid, oedeem
VaakMalaise
OnderzoekenZeer vaakBloed testosteron verhoogd**, bloed corticotrofine verhoogd
VaakElektrocardiogram QT verlengd, transaminasen verhoogd
* Sommige termen geven een gegroepeerde term aan voor twee of meer MedDRA-voorkeurstermen die klinisch gelijkaardig werden geacht. De term “bijnierinsufficiëntie” omvat de termen “glucocorticoïdendeficiëntie”, “acute bijnierschorsinsufficiëntie”, “steroïdonttrekkingssyndroom”, “vrij cortisol in urine verlaagd”, “cortisol verlaagd”. ** Waargenomen bij vrouwelijke patiënten.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

CYP11B1-remming door osilodrostat gaat gepaard met een accumulatie van precursoren van bijniersteroïden en een verhoogde testosteronspiegel. In een klinisch onderzoek met osilodrostat steeg de gemiddelde testosteronspiegel bij vrouwelijke patiënten van hoog-normaal bij baseline tot boven de bovengrens van de normale waarden. De gestegen waarden liepen terug toen de behandeling werd onderbroken. De testosteronstijging ging gepaard met lichte tot matige gevallen van hirsutisme of acne in een subgroep patiënten.

Adrenocorticotroop hormoon (ACTH)-waarden boven de tienvoudige bovengrens van normaal werden waargenomen bij sommige patiënten met de ziekte van Cushing die in de klinische onderzoeken met osilodrostat werden behandeld (zie rubriek 5.1) en kunnen gepaard gaan met cortisolwaarden beneden de ondergrens van normaal.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Overdosering kan resulteren in ernstig hypocortisolisme. De volgende tekenen en symptomen kunnen duiden op hypocortisolisme: nausea, braken, vermoeidheid, lage bloeddruk, abdominale pijn, verminderde eetlust, duizeligheid en syncope.

In geval van vermoede overdosering moet de behandeling met Isturisa worden onderbroken, moet de cortisolspiegel worden gecontroleerd en moet zo nodig supplementatie van corticosteroïden worden ingesteld. Nauwlettend toezicht kan noodzakelijk zijn, waaronder controle van QT-interval, bloeddruk, glucose en vocht- en elektrolytevenwicht totdat de toestand van de patiënt stabiel is.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Anti-corticosteroïden, ATC-code: H02CA02

Werkingsmechanisme

Osilodrostat is een remmer van de synthese van cortisol. Het remt op krachtige wijze 11β-hydroxylase (CYP11B1), het enzym dat verantwoordelijk is voor de laatste stap van de biosynthese van cortisol in de bijnieren.

CYP11B1-remming gaat gepaard met de accumulatie van precursoren zoals 11-deoxycortisol en een versnelling van de biosynthese in de bijnieren, waaronder van androgenen. Bij de ziekte van Cushing stimuleert de daling in de plasmaconcentratie cortisol ook de ACTH-secretie, via het terugkoppelingsmechanisme dat de biosynthese van steroïden versnelt (zie rubriek 4.8).

Farmacodynamische effecten

In een grondig QT-onderzoek (n=86 mannelijke en vrouwelijke gezonde vrijwilligers) met osilodrostat waren de maximale verschillen in de duur van het QTcF-interval ten opzichte van placebo 1,73 ms (90%-BI: 0,15; 3,31) bij de dosis van 10 mg en 25,38 ms (90%-BI: 23,53; 27,22) bij een supratherapeutische dosis van 150 mg. Op basis van een interpolatie van deze resultaten bedraagt de gemiddelde maximale verlenging bij de hoogste aanbevolen dosis van 30 mg naar schatting +5,3 ms.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De werkzaamheid en veiligheid van osilodrostat bij volwassen patiënten met het endogene Cushing-syndroom werden geëvalueerd in twee multicenter fase III-onderzoeken (onderzoek C2301 en C2302).

Onderzoek C2301 is een onderzoek met gerandomiseerde onderbreking van de behandeling (RW, randomized withdrawal) en onderzoek C2302 is een dubbelblind, gerandomiseerd onderzoek naar osilodrostat versus placebo.

Onderzoek C2301

Onderzoek C2301 bestond uit een 26 weken durende open-label periode van behandeling met osilodrostat in een enkele groep, gevolgd door een 8 weken durende dubbelblinde, gerandomiseerde onderbreking van de behandeling waarin de patiënten in een verhouding van 1:1 werden gerandomiseerd naar ofwel osilodrostat ofwel placebo, en een daaropvolgende 14 weken durende open-label periode met osilodrostat.

Patiënten die klinisch voordeel behielden met osilodrostat konden doorgaan met een langetermijnverlengingsperiode tot de laatste patiënt week 72 bereikte, om verdere gegevens over werkzaamheid en veiligheid te verzamelen.

Tot de toelatingscriteria voor de studie behoorden de ziekte van Cushing (met bevestiging van de hypofysaire bron van de overmatige concentratie van adrenocorticotroop hormoon) en een mUFC-waarde (gemiddeld vrij cortisol in urine, verkregen via drie verzamelingen van 24-uurs urine) van meer dan 1,5 maal de bovengrens van normaal (ULN) ten tijde van de screening.

In totaal werden 137 volwassen patiënten geïncludeerd. De gemiddelde leeftijd van de patiënten was 41,2 jaar en de meeste waren vrouw (77%). Zeven patiënten waren 65 jaar of ouder. Eerdere behandelingen omvatten een hypofyseoperatie bij 88% van de patiënten en eerdere medicamenteuze behandeling bij 75% van de patiënten. De gemiddelde en mediane mUFC-waarden bij baseline waren respectievelijk 1006,0 nmol/24 uur (7 × ULN) en 476,4 nmol/24 uur (3 × ULN) (ULN: 138 nmol/24 uur). Comorbiditeiten bij baseline waren, onder andere, hypertensie (67,9% van de patiënten), obesitas (29,9%), diabetes mellitus (21,9%) en osteoporose (27,7%).

De patiënten kregen een startdosis van 2 mg osilodrostat tweemaal daags en de dosis kon opgetitreerd worden op basis van individuele respons en verdraagbaarheid tijdens een eerste periode van 12 weken. Patiënten zonder verdere dosisverhogingen in de volgende 12 weken en met een mUFC ≤ ULN in week 24 werden in week 26 in een verhouding van 1:1 gerandomiseerd naar behandeling met ofwel osilodrostat of overeenkomende placebo gedurende 8 weken (dubbelblinde gerandomiseerde onderbreking van de behandeling), gevolgd door open-label osilodrostat gedurende de resterende tijd van het onderzoek. In week 26 werden 71 patiënten in een verhouding van 1:1 gerandomiseerd naar voortgezette behandeling met osilodrostat (n=36) of naar overschakeling op placebo (n=35). De patiënten die niet in aanmerking kwamen voor randomisatie in week 24 (n=47), gingen door met de open-label- behandeling met osilodrostat. Negentien patiënten stopten vóór week 26. 113 patiënten voltooiden week 48 en 106 patiënten werden opgenomen in de verlengingsfase. Nog eens 8 patiënten stopten tussen week 48 en week 72.

De primaire doelstelling was het vergelijken van het percentage patiënten met een complete respons in week 34 (het einde van de 8 weken durende gerandomiseerde onderbreking van de behandeling) tussen patiënten gerandomiseerd naar voortzetting van de actieve behandeling en naar placebo. Voor het primaire eindpunt werd een complete respons gedefinieerd als een mUFC-waarde ≤ULN in week 34. Patiënten bij wie de dosis werd verhoogd tijdens de gerandomiseerde onderbreking van de behandeling of die stopten met de gerandomiseerde behandeling, werden aangemerkt als non-responders. Het belangrijkste secundaire eindpunt was het beoordelen van het percentage complete respons in week 24. Voor het belangrijkste secundaire eindpunt werden patiënten met dosisverhogingen tussen week 12 en week 24 en patiënten zonder valide mUFC-beoordeling in week 24 meegeteld als non-responders.

Resultaten

In onderzoek C2301 werden het primaire eindpunt en het belangrijkste secundaire eindpunt bereikt (tabel 2).

De mediane mUFC-waarden daalden tot 62,5 nmol/24 uur (verandering van -84,1% t.o.v. baseline, n=125) in week 12, tot 75,5 nmol/24 uur (-82,3%, n=125) in week 24 en tot 63,3 nmol/24 uur (-87,9%, n=108) in week 48 en tot 64 nmol/24 uur (-86,6%, n=96) in week 72.

De mediane tijd tot de eerste normale mUFC, waarbij de dosisverhoging in het onderzoek werd gebruikt, was 41 dagen.

Tabel 2 Belangrijkste resultaten: fase III-onderzoek bij patiënten met de ziekte van Cushing

(onderzoek C2301)

Osilodrostat

n=36

Placebo

n=34

Primair eindpunt: percentage responders aan het einde van de gerandomiseerde onderbreking van de behandeling (week 34) n (%) (95%-BI)31 (86,1) (70,5; 95,3)10 (29,4) (15,1; 47,5)
Verschil in responspercentage (odds-ratio): osilodrostat vs. placebo13,7 (3,7; 53,4) 2-zijdige p-waarde < 0,001
Secundaire eindpunten

Alle patiënten

N=137

Belangrijkste secundair eindpunt: percentage van de patiënten met mUFC ≤ ULN in week 24 en geen dosisverhoging na week 12 (95%-BI)72 (52,6%) (43,9; 61,1)
Percentage complete mUFC-respons (mUFC ≤ ULN) in week 48 (95%-BI)91 (66,4%) (57,9; 74,3)
Percentage complete mUFC-respons (mUFC ≤ ULN) in week 72 (95%-BI)86 (62,8%) (54,1; 70,9)
mUFC: mean urinary free cortisol/gemiddeld vrij cortisol in urine; ULN: upper limit of normal/bovengrens van normaal; BI: betrouwbaarheidsinterval; respons: mUFC ≤ ULN.

Er werden verbeteringen in cardiovasculaire en metabole parameters waargenomen (tabel 3) en 85,6% van de patiënten met beschikbare beoordelingen vertoonde een verbetering in ten minste één lichamelijk kenmerk van de ziekte van Cushing in week 48. Bij de langere follow-up bleven verbeteringen in cardiovasculaire en metabole parameters en fysieke kenmerken van de ziekte van Cushing gehandhaafd.

Tabel 3 Cardiovasculaire en metabole parameters

BaselineWeek 24Week 48
Systolische bloeddruk (mmHg)132,2124,9 (-4,1%)121,7 (-6,8%)
Diastolische bloeddruk (mmHg)85,381,0 (-3,8%)78,9 (-6,6%)
Lichaamsgewicht (kg)80,877,3 (-3,0%)75,5 (-4,6%)
Tailleomtrek (cm)103,499,1 (-2,6%)97,4 (-4,2%)
HbA1c (%)6,05,6 (-4,6%)5,6 (-5,4%)

Behandeling met osilodrostat resulteerde ook in een verbetering in de resultaten gemeld door patiënten (patient-reported outcomes). Verbeteringen ten opzichte van baseline tot boven het vastgestelde minimaal belangrijk verschil (minimal important difference, MID) werden waargenomen voor kwaliteit van leven met Cushing (totaalscore, subschaal Lichamelijke Problemen en subschaal Psychosociale Kwesties) en de scores voor de EQ-5D Utility-index en BDI-II (depressie). De gemiddelde totaalscore voor kwaliteit van leven met Cushing verbeterde van 42,2 bij baseline tot 58,2 (+14,0; verandering van +52,3% t.o.v. baseline) in week 48. De verbeteringen die tijdens de kernfase werden waargenomen, bleven tijdens de verlengingsfase gehandhaafd.

Onderzoek C2302

Onderzoek C2302 maakte gebruik van een dubbelblinde, placebogecontroleerde opzet bij 74 volwassen patiënten (van wie er 73 werden behandeld) met de ziekte van Cushing. Het onderzoek bestond uit een kernfase van een dubbelblinde, placebogecontroleerde periode van 12 weken, gevolgd door een open-label behandelingsperiode van 36 weken met osilodrostat. Tot de toelatingscriteria behoorden een waarde van gemiddeld vrij cortisol in urine ((mUFC), verkregen via drie verzamelingen van 24-uurs urine) van meer dan 1,3 maal de bovengrens van normaal (ULN=138 nmol/24 uur) ten tijde van de screening, en een bevestiging van de hypofysaire bron van de overmatige concentratie van ACTH.

De gemiddelde leeftijd van de geïncludeerde patiënten was 41,2 jaar en 84% van hen was vrouw. Over het geheel genomen had 87,7% een operatie ondergaan vóór opname in het onderzoek en 12,3% van de patiënten had radiotherapie gekregen vóór aanvang van het onderzoek. De volgende relevante comorbiditeiten werden gemeld in de medische voorgeschiedenis van de geïncludeerde patiënten: hypertensie (61,6%), obesitas (13,7%), diabetes mellitus (16,4%) en osteoporose (26,0%). De mediane en gemiddelde mUFC-waarden bij baseline waren respectievelijk 340,3 nmol/24 uur (2,5 × ULN) en 431,7 nmol/24 uur (3 × ULN).

Bij baseline werden de patiënten willekeurig in een verhouding van 2:1 toegewezen aan behandeling met ofwel osilodrostat 2 mg tweemaal daags ofwel overeenkomende placebo; de dosis kon geleidelijk worden verhoogd met intervallen van 3 weken tot 20 mg tweemaal daags. Aan het einde van de 12 weken durende dubbelblinde gerandomiseerde periode werden alle patiënten behandeld met open-label osilodrostat. De startdosis was 2 mg tweemaal daags. Patiënten die een dagelijkse dosis van < 2 mg tweemaal daags kregen tijdens de 12 weken durende dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase, werden voortgezet met hun laatste dosis vanaf periode 1, ongeacht de behandeling.

De primaire doelstelling van het onderzoek was het vergelijken van het percentage patiënten met een complete respons (mUFC ≤ ULN) aan het einde van de 12 weken durende placebogecontroleerde periode tussen patiënten die gerandomiseerd waren naar osilodrostat en patiënten die gerandomiseerd waren naar placebo. Patiënten die met de gerandomiseerde behandeling stopten of het onderzoek stopten tijdens de placebogecontroleerde periode werden aangemerkt als non-responders. De belangrijkste secundaire doelstelling was het beoordelen van het percentage patiënten met een complete respons in beide groepen gecombineerd in week 36 (mUFC ≤ ULN) bij patiënten die osilodrostat kregen. Dosisverlagingen en tijdelijke dosisonderbrekingen om veiligheidsredenen sluiten niet uit dat patiënten worden geteld als patiënt met een complete respons voor het belangrijkste secundaire eindpunt.

Resultaten

In onderzoek C2302 werd het primaire eindpunt voor de werkzaamheid (percentage patiënten met een complete respons aan het einde van de 12 weken placebogecontroleerde periode) bereikt.

Tabel 4 Resultaten van het primaire eindpunt - fase III-onderzoek (C2302)

Osilodrostat

n=48

Placebo

n=25

Primair eindpunt:

Complete respons aan het einde van de placebogecontroleerde periode van 12 weken (95%-BI*)

37 (77,1)

(62,7; 88,0)

2 (8,0)

(1,0; 26,0)

Verschil in responspercentage (odds-ratio): osilodrostat vs. placebo43,4 (7,1; 343,2) 2-zijdige p-waarde < 0,0001
Secundaire eindpunten

Alle patiënten

N=73

Belangrijkste secundaire eindpunt: percentage patiënten met een complete respons na 36 weken behandeling met osilodrostat in beide groepen gecombineerd (95%-BI)59/73 (80,8%) (69,9; 89,1)
mUFC: mean urinary free cortisol/gemiddeld vrij cortisol in urine; ULN: upper limit of normal/bovengrens van normaal; BI: betrouwbaarheidsinterval; respons: mUFC ≤ ULN.

Over het geheel genomen nam de mUFC consistent af tijdens de behandeling met osilodrostat. De mediane mUFC was verlaagd van 342,2 nmol/24uur (2,5 × ULN) bij baseline tot 49,2 nmol/24 uur (0,4 × ULN; verandering van -83,6% t.o.v. baseline) in week 12 bij patiënten behandeld met osilodrostat, terwijl de mediane mUFC van placebopatiënten steeg van 297,6 nmol/24 uur (2,2 × ULN) bij baseline tot 305,5 nmol/24 uur (2,2 × ULN; verandering van +4,5% t.o.v. baseline).

De mediane tijd tot de eerste normale mUFC, met de dosisverhoging die in het onderzoek werd gebruikt, was 35 dagen bij patiënten die werden behandeld met osilodrostat.

Behandeling met osilodrostat liet een verbetering zien van cardiovasculair gerelateerde klinische en metabole parameters (bijv. nuchtere glucose, systolische bloeddruk (SBP), diastolische bloeddruk (DBP), gewicht en tailleomtrek) die samenhangen met de ziekte van Cushing. De verbetering van deze parameters werd al waargenomen aan het einde van de placebogecontroleerde periode (week 12) en hield aan tijdens de open-label behandelingsperiode (week 12 tot 48).

Tijdens de placebogecontroleerde periode was er een trend voor meer patiënten in de osilodrostat-groep die verbetering ondervonden in hun fysieke kenmerken van de ziekte van Cushing, in vergelijking met de placebogroep. De uitzonderingen betroffen de gebieden van roodheid van het gezicht, striae en proximale spieratrofie.

Andere oorzaken van het Cushing-syndroom

De werkzaamheid van osilodrostat werd ook beoordeeld bij 9 volwassen Japanse patiënten met andere oorzaken van het Cushing-syndroom (bijnieradenoom, ectopisch corticotropinesyndroom en ACTH-onafhankelijke macronodulaire bijnierhyperplasie; onderzoek C1201). In week 12 (primair eindpunt) werd een complete respons (mUFC ≤ ULN) waargenomen bij 6 patiënten (66,7%) en een partiële respons (daling van mUFC met ten minste 50%) bij één andere patiënt (11,1%). De mediane gemiddelde dosis die in het onderzoek werd gebruikt was 2,6 mg/dag (spreiding 1,3-7,5 mg/dag). De gemiddelde behandelingsduur in dit onderzoek was 24 weken en de langdurige blootstelling was beperkt.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met osilodrostat in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met hyperfunctie van de bijnierschors (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

Osilodrostat is een zeer goed oplosbare, zeer goed permeabele stof (BCS-klasse 1). Het wordt snel geabsorbeerd (tmax ~1 uur) en er wordt vanuit gegaan dat de orale absorptie bij de mens vrijwel volledig is. Steady-state wordt tegen dag 2 bereikt.

Gelijktijdige toediening met voedsel beïnvloedde de absorptie niet in klinisch significante mate. In een onderzoek bij gezonde vrijwilligers (n=20) resulteerde de toediening van een enkelvoudige dosis van 30 mg osilodrostat samen met een vetrijke maaltijd in een bescheiden verlaging van AUC en Cmax met respectievelijk 11% en 21%, en werd de mediane tmax vertraagd van 1 tot 2,5 uur.

Er werd geen klinisch relevante accumulatie waargenomen in klinische onderzoeken. Een accumulatieratio van 1,3 werd geschat voor het dosisbereik van 2 tot 30 mg.

Distributie

Het mediane schijnbare distributievolume (Vz/F) van osilodrostat is ongeveer 100 liter. De eiwitbinding van osilodrostat en van zijn belangrijkste metaboliet M34.5 is laag (minder dan 40%) en concentratie-onafhankelijk. De concentratieverhouding van bloed tot plasma bedraagt 0,85 voor osilodrostat.

Osilodrostat is geen substraat voor OATP1B1- of OATP1B3-transporters.

Biotransformatie

In een onderzoek naar ADME bij de mens bij gezonde proefpersonen na toediening van een enkelvoudige dosis van 50 mg [14C]-osilodrostat werd metabolisme beschouwd als de belangrijkste klaringsroute voor osilodrostat aangezien ~80% van de dosis werd uitgescheiden als metabolieten. De drie belangrijkste metabolieten in plasma (M34.5, M16.5 en M24.9) vertegenwoordigden respectievelijk 51%, 9% en 7% van de dosis. Zowel M34.5 als M24.9 hebben een langere halfwaardetijd dan osilodrostat en enige accumulatie wordt verwacht bij een dosering van tweemaal daags. De afname van de bijdrage van osilodrostat aan de radioactiviteits-AUC in functie van de tijd na de dosis bleek nauw samen te vallen met een overeenkomstige toename van de bijdrage van M34.5.

Dertien metabolieten werden geïdentificeerd in de urine, waarbij de drie belangrijkste metabolieten M16.5, M22 (een M34.5-glucuronide) en M24.9 waren met respectievelijk 17, 13, en 11% van de dosis. De vorming van de belangrijkste metaboliet in de urine M16.5 (een directe N-glucuronide) werd gekatalyseerd door UGT1A4, 2B7 en 2B10. Minder dan 1% van de dosis werd uitgescheiden als M34.5 (dizuurstof osilodrostat) in de urine, terwijl 13% van de dosis geïdentificeerd werd als M22 (M34.5-glucuronide). De vorming van M34.5 was niet CYP-gemedieerd.

Meerdere CYP-enzymen en UDP-glucuronosyltransferasen dragen bij aan het metabolisme van osilodrostat en geen enkel enzym draagt meer dan 25% bij aan de totale klaring. De belangrijkste CYP-enzymen die betrokken zijn bij het metabolisme van osilodrostat zijn CYP3A4, 2B6 en 2D6. De totale CYP-bijdrage is 26%, de totale UGT-bijdrage is 19% en het metabolisme wat niet CYP en niet UGT gemedieerd is draagt bij voor ~50% van de totale klaring. Bovendien vertoonde osilodrostat een hoge intrinsieke permeabiliteit, een lage effluxratio en een bescheiden impact van remmers op de effluxratio in vitro. Dit duidt erop dat de kans op klinische geneesmiddelinteracties met gelijktijdig toegediende geneesmiddelen die transporters of een enkel CYP- of UGT-enzym remmen, laag is.

In-vitro-data laten zien dat de metabolieten niet bijdragen aan het farmacologisch effect van osilodrostat.

Eliminatie

De eliminatiehalfwaardetijd van osilodrostat bedraagt ongeveer 4 uur.

In een ADME-onderzoek werd het merendeel (91%) van de radioactieve dosis van osilodrostat geëlimineerd in de urine en werd slechts een geringe hoeveelheid geëlimineerd in de feces (1,6% van de dosis). Het lage percentage van de in de urine als onveranderd osilodrostat geëlimineerde dosis (5,2%) wijst erop dat metabolisme de belangrijkste klaringsroute is bij de mens.

Lineariteit/non-lineariteit

De blootstelling (AUCinf en Cmax) nam meer dan dosisevenredig toe binnen het therapeutisch dosisbereik.

Geneesmiddelinteracties (zie ook rubriek 4.5)

In-vitro-data laten zien dat noch osilodrostat, noch zijn belangrijkste metaboliet M34.5 de volgende enzymen en transporters in klinisch relevante concentraties remt: CYP2A6, CYP2C8, CYP2C9, UGT2B7, P-gp, BCRP, BSEP, MRP2, OATP1B3 en MATE2-K. Aangezien de blootstelling aan M34.5 nog niet is bepaald na herhaalde dosering, is de klinische relevantie van de in vitro geneesmiddelinteractie-resultaten voor M34.5 onbekend.

Speciale patiëntgroepen

Leverfunctiestoornis

In een fase I-onderzoek bij 33 proefpersonen met verschillende gradaties van leverfunctie aan wie een enkelvoudige dosis van 30 mg osilodrostat werd gegeven, was AUCinf met een factor 1,4 en 2,7 hoger in respectievelijk de cohorten met matige (Child-Pugh B) en ernstige (Child-Pugh C) leverfunctiestoornis. Cmax was 15 en 20% lager in de cohorten met respectievelijk matige en ernstige leverfunctiestoornis. De terminale halfwaardetijd nam toe tot 9,3 uur en 19,5 uur in de cohorten met respectievelijk matige en ernstige leverfunctiestoornis. Lichte leverfunctiestoornis (Child-Pugh A) had geen significante invloed op de blootstelling. De absorptiesnelheid werd niet beïnvloed door de mate van leverfunctiestoornis.

Nierfunctiestroornis

In een fase I-onderzoek bij 15 proefpersonen met verschillende gradaties van nierfunctie aan wie een enkelvoudige dosis van 30 mg osilodrostat werd gegeven, werd een vergelijkbare systemische blootstelling gezien bij proefpersonen met ernstige nierfunctiestoornis, terminale nierinsufficiëntie en normale nierfunctie.

Ras/etniciteit en lichaamsgewicht

De relatieve biologische beschikbaarheid was bij Aziatische patiënten ongeveer 20% hoger dan bij andere etniciteiten. Lichaamsgewicht bleek geen belangrijke bepalende factor te zijn voor dit verschil.

Leeftijd en geslacht

Leeftijd en geslacht hadden bij volwassenen geen significante invloed op de blootstelling aan osilodrostat. Het aantal oudere patiënten in klinische onderzoeken was beperkt (zie rubriek 4.2).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Toxiciteit bij herhaalde dosering

In onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde dosering, uitgevoerd bij muizen, ratten en honden, waren het centraal zenuwstelsel, de lever, de vrouwelijke voortplantingsorganen en de bijnier de primaire doelorganen. De NOAEL voor onderzoeken naar effecten op lever, voortplantingsorganen en bijnier op de lange termijn (26 en 39 weken) was ten minste viermaal de klinische blootstelling bij de mens, op basis van AUC. Bevindingen met betrekking tot het centrale zenuwstelsel (agressie, overgevoeligheid voor aanraking en verhoogde of verminderde activiteit) werden waargenomen bij ratten, muizen en honden. De NOAEL voor de effecten van het centrale zenuwstelsel waren ongeveer tweevoudig de vrije Cmax bij de mens op basis van de meest gevoelige soort.

Carcinogeniciteit en mutageniciteit

Genotoxiciteitstests in vitro uitgevoerd in bacteriële systemen en in vitro en in vivo uitgevoerd in zoogdiersystemen met en zonder metabole activatie wijzen niet op een relevant risico voor de mens. In carcinogeniteitsonderzoek met ratten en muizen werden een verhoogde incidentie van hepatocellulair adenoom/carcinoom (bij lagere doses bij mannetjes dan vrouwtjes), en neoplastische veranderingen van folliculair schildklieradenoom/-carcinoom (alleen bij mannetjesratten) waargenomen. De bevindingen zijn waarschijnlijk knaagdierspecifiek en worden als niet-relevant voor de mens beschouwd.

Vruchtbaarheid en reproductietoxiciteit

Voortplantingsonderzoek bij konijnen en ratten liet bij maternaal toxische doses embryotoxiciteit, foetotoxiciteit (toegenomen resorptie en verminderde foetale levensvatbaarheid, verminderd foetaal gewicht, uitwendige misvormingen en afwijkingen van ingewanden en skelet) en teratogeniciteit zien. De NOAEL was 10 maal de menselijke blootstelling (AUC) in een onderzoek naar pre- en postnatale ontwikkeling, en 8 tot 73 maal de menselijke blootstelling (AUC) in een onderzoek naar de vruchtbaarheid en vroegembryonale ontwikkeling bij ratten. De maternale en foetale NOAEL in het onderzoek met embryofoetale ontwikkeling bij konijnen was 0,6 maal de blootstelling bij de mens (AUC).

Juveniele toxiciteit

De bevindingen in onderzoeken naar toxiciteit bij juveniele ratten waren grotendeels consistent met de bevindingen die werden waargenomen in onderzoeken met volwassen ratten. Vertraagde seksuele rijping werd geconstateerd bij hoge doses, zonder effecten op de algehele reproductieprestaties of -parameters na een herstelperiode van 6 weken. Er waren geen effecten op de groei van de pijpbeenderen en ook niet op het gedragspatroon.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern

Microkristallijne cellulose

Mannitol

Croscarmellosenatrium

Magnesiumstearaat

Colloïdaal watervrij siliciumdioxide

Filmomhulling

Hypromellose

Titaandioxide (E171)

Macrogol

Talk

1 mg-tablet

IJzeroxide, geel (E172)

IJzeroxide, rood (E172)

5 mg-tablet

IJzeroxide, geel (E172)

10 mg-tablet

IJzeroxide, geel (E172)

IJzeroxide, rood (E172)

IJzeroxide, zwart (E172)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 25 °C. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen vocht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Alu/Alu blisterverpakking van 10 tabletten.

Verpakkingen met 60 tabletten (6 blisterverpakkingen van 10 tabletten).

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Geen bijzondere vereisten.

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Recordati Rare Diseases

Tour Hekla

52 avenue du Général de Gaulle

92800 Puteaux

France

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Isturisa 1 mg filmomhulde tabletten

EU/1/19/1407/001

Isturisa 5 mg filmomhulde tabletten

EU/1/19/1407/002

Isturisa 10 mg filmomhulde tabletten

EU/1/19/1407/003

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 09 januari 2020

Datum van laatste verlenging: 07 oktober 2024

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Isturisa

EU-vergunningsnummer EU/1/19/1407
Werkzame stof (INN) osilodrostat phosphate
ATC-code H02CA02
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Recordati Rare Diseases
Status van de vergunning Vergund (09-01-2020)
  • Weesgeneesmiddel
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 12-12-2024