SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Inrebic
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Inrebic 100 mg harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke harde capsule bevat fedratinibdihydrochloridemonohydraat, equivalent aan 100 mg fedratinib.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Harde capsule.
Roodbruine ondoorzichtige capsules, 21,4 - 22,0 mm (maat 0), bedrukt met “FEDR” op de dop en “100 mg” op de romp in witte inkt.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Inrebic is geïndiceerd voor de behandeling van ziektegerelateerde splenomegalie of symptomen bij volwassen patiënten met primaire myelofibrose, myelofibrose na polycythaemia vera of myelofibrose na essentiële trombocytemie die niet eerder met remmers voor Janus-geassocieerde kinase (JAK) behandeld zijn of die met ruxolitinib zijn behandeld.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Behandeling met Inrebic moet worden gestart en gemonitord onder toezicht van een arts met ervaring in het gebruik van geneesmiddelen tegen kanker.
Dosering
Patiënten die worden behandeld met ruxolitinib moeten vóór aanvang van de behandeling met Inrebic het gebruik van ruxolitinib afbouwen en staken volgens de voorschrijfinformatie van ruxolitinib.
Voor aanvang van de behandeling met Inrebic, periodiek tijdens de behandeling en zoals klinisch geïndiceerd moeten baselinetesten van thiaminespiegel (vitamine B1), volledig bloedbeeld, leverwaarden, amylase/lipase, stikstof in bloedureum (BUN) en creatinine bepaald worden. De behandeling met Inrebic mag niet worden begonnen bij patiënten met een tekort aan thiamine, totdat de thiaminespiegel gecorrigeerd is (zie rubriek 4.4). Het starten van de behandeling met Inrebic wordt niet aanbevolen bij patiënten met een aantal bloedplaatjes op de baseline lager dan 50 x 109/l en een absoluut aantal neutrofielen (ANC) < 1,0 x 109/l.
Het wordt aanbevolen profylactisch anti-emetica te gebruiken overeenkomstig de lokale klinische praktijk gedurende de eerste 8 weken van de behandeling en daarna verder zoals klinisch geïndiceerd (zie rubriek 4.4). Toediening van Inrebic met een vetrijke maaltijd kan de incidentie van misselijkheid en braken verminderen.
De aanbevolen dosis Inrebic is 400 mg eenmaal daags.
De behandeling kan worden voortgezet zolang dit klinisch gunstig is voor de patiënt. Dosisaanpassingen dienen te worden overwogen bij hematologische en niet-hematologische toxiciteiten (tabel 1). Inrebic moet worden stopgezet bij patiënten die geen dosis van 200 mg per dag kunnen verdragen.
Als een dosis wordt gemist, moet de volgende geplande dosis de volgende dag genomen worden. Er mogen geen extra capsules worden genomen om de gemiste dosis te compenseren.
Dosisaanpassingen
Dosisaanpassingen vanwege hematologische toxiciteiten, niet-hematologische toxiciteiten en de behandeling van Wernicke-encefalopathie (WE) zijn weergegeven in tabel 1.
Aanpassingen van de thiaminespiegel
Vóór de start van de behandeling en tijdens de behandeling moet de thiaminespiegel worden gecorrigeerd indien deze te laag is. Tijdens de behandeling dienen alle patiënten profylaxe te krijgen met dagelijks 100 mg orale thiamine en de thiaminespiegels moeten worden beordeeld.
Dosisaanpassingen bij het gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A4-remmers
Als gelijktijdig gebruik van sterke CYP3A4-remmers niet kan worden vermeden, moet de dosis van Inrebic worden verlaagd tot 200 mg. Patiënten dienen zorgvuldig te worden gemonitord (bijv. ten minste wekelijks) op veiligheid (zie rubrieken 4.4 en 4.5).
In gevallen waarin gelijktijdige toediening met een sterke CYP3A4-remmer wordt stopgezet, moet de dosis van Inrebic worden verhoogd tot 300 mg eenmaal daags gedurende de eerste twee weken na stopzetting van de CYP3A4-remmer en vervolgens 400 mg eenmaal daags als dit wordt verdragen. Zo nodig moeten extra dosisaanpassingen worden verricht, op basis van de monitoring van Inrebic-gerelateerde veiligheid en werkzaamheid.
Weer verhogen van de dosis
De dosis kan worden verhoogd met maandelijks één dosisniveau tot het oorspronkelijke dosisniveau is bereikt als de bijwerking ten gevolge van het gebruik van Inrebic waar dosisverlaging voor nodig was onder controle is met een efficiënte behandeling en toxiciteit gedurende ten minste 28 dagen is verdwenen. Weer verhogen van de dosis is niet aanbevolen als de dosisverlaging plaatsvond vanwege een niet-hematologische toxiciteit van graad 4, alanineaminotransferase (ALAT) ≥ graad 3, aspartaataminotransferase (ASAT) of verhoging van totaalbilirubine of recidief van een hematologische toxiciteit van graad 4.
Tabel 1: Dosisverlagingen bij tijdens de behandeling opkomende hematologische toxiciteit, niet-hematologische toxiciteit en behandeling van Wernicke-encefalopathie
| Hematologische toxiciteit | Dosisverlaging |
| Trombocytopenie van graad 3 met actieve bloeding (aantal bloedplaatjes < 50 x 109/l) of trombocytopenie van graad 4 (aantal bloedplaatjes < 25 x 109/l) | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 2 (aantal bloedplaatjes < 75 x 109/l) of tot de baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. |
| Neutropenie van graad 4 (absoluut aantal neutrofielen [ANC] < 0,5 x 109/l) | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 2 (ANC < 1,5 x 109/l) of tot baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. Granulocytgroeifactoren kunnen worden gebruikt volgens het oordeel van de arts (zie rubrieken 4.4 en 4.5). |
| Anemie van graad 3 en hoger, transfusie geïndiceerd (hemoglobinewaarde < 8,0 g/dl) | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 2 (hemoglobinewaarde < 10,0 g/dl) of tot baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. |
| Opnieuw optreden van een hematologische toxiciteit van graad 4 | Stopzetten van Inrebic volgens het oordeel van de arts. |
| Niet-hematologische toxiciteit | Dosisverlaging |
| Misselijkheid, braken of diarree van ≥ graad 3 dat/die binnen 48 uur niet reageert op ondersteunende maatregelen | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 1 of tot baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. |
| ≥ ALAT/ASAT van graad 3 (> 5,0 tot 20,0 x bovengrens van normaal [ULN]) of bilirubine van graad 3 (> 3,0 tot 10,0 ULN) | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 1 (ASAT/ALAT [> ULN - 3,0 x ULN] of bilirubine [> ULN - 1,5 x ULN]) of tot de baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. Controleer ALAT, ASAT en bilirubine (totaal en direct) elke 2 weken gedurende ten minste 3 maanden na de dosisverlaging. Als graad 3 of hoger opnieuw optreedt, de behandeling met Inrebic staken. |
| Amylase/lipase ≥ graad 3 (> 2,0 tot 5,0 x ULN) | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot graad 1 (> ULN - 1,5 x ULN) of tot baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. Controleer amylase/lipase elke 2 weken gedurende ten minste 3 maanden na de dosisverlaging. Als graad 3 of hoger opnieuw optreedt, de behandeling met Inrebic staken. |
| Andere niet-hematologische toxiciteiten ≥ graad 3 | Stop met de dosis Inrebic tot deze toxiciteit afgenomen is tot ≤ graad 1 of tot baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. |
Behandeling van thiaminespiegel en Wernicke- encefalopathie (WE) | Dosisverlaging |
| Voor thiaminespiegel < normale bereik (74 tot 222 nmol/l)*, maar ≥ 30 nmol/l zonder klachten of verschijnselen van WE | Stop de behandeling met Inrebic. Toedienen van dagelijks 100 mg oraal thiamine tot de thiaminespiegel hersteld is tot de normale waarde*. Overweeg de behandeling met Inrebic opnieuw op te starten wanneer de thiaminespiegel binnen het normale bereik* ligt. |
| Voor thiaminespiegels < 30 nmol/l zonder klachten of verschijnselen van WE | Onderbreek de behandeling met Inrebic. Start behandeling met therapeutische doses parenterale thiamine tot de thiaminespiegel hersteld is tot het normale bereik*. Overweeg de behandeling met Inrebic opnieuw op te starten wanneer de thiaminespiegel binnen het normale bereik* ligt. |
| klachten of verschijnselen van WE, ongeacht de thiaminespiegel | Staak de behandeling met Inrebic en dien onmiddellijk therapeutische doses parenterale thiamine toe. |
*het normale thiaminebereik kan verschillen, afhankelijk van de door het laboratorium gebruikte methoden.
Speciale patiëntengroepen
Nierinsufficiëntie
Voor patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (creatinineklaring [CrCl] 15 ml/min. tot 29 ml/min. volgens Cockcroft-Gault [C-G]) moet de dosis worden verlaagd tot 200 mg. Er wordt geen aanpassing van de startdosis aanbevolen voor patiënten met lichte tot matige nierinsufficiëntie (CrCl 30 ml/min. tot 89 ml/min. volgens C-G). Vanwege mogelijke toename van de blootstelling kan het nodig zijn om patiënten met bestaande matige nierinsufficiëntie ten minste wekelijks te monitoren op veiligheid en, indien nodig, de dosis aan te passen op geleide van bijwerkingen.
Leverfunctiestoornis
Er is geen aanpassing van de startdosis vereist voor patiënten met lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis op basis van de Child-Pugh-classificatie.
Ouderen
Er zijn geen aanvullende dosisaanpassingen nodig bij oudere patiënten (> 65 jaar).
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Inrebic bij kinderen of adolescenten in de leeftijd van 0 tot 18 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Inrebic is voor oraal gebruik.
De capsules mogen niet worden geopend, gebroken of gekauwd. Ze moeten in hun geheel ingeslikt worden, bij voorkeur met water en mogen met of zonder voedsel worden ingenomen. Toediening met een vetrijke maaltijd kan de incidentie van misselijkheid en braken verminderen, dus is het aanbevolen om de capsules met voedsel in te nemen.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Zwangerschap (zie rubriek 4.6).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Encefalopathie, zoals Wernicke-encefalopathie
Bij gebrek aan thiaminesuppletie zijn er gevallen geweest van ernstige en fatale encefalopathie, waaronder Wernicke-encefalopathie, gemeld bij patiënten die Inrebic innamen. Wernicke-encefalopathie is een acute neurologische aandoening als gevolg van een tekort aan thiamine (vitamine B1). Mogelijke klachten en symptomen van Wernicke-encefalopathie zijn onder meer ataxie, veranderingen van de mentale status en oftalmoplegie (bijv. nystagmus, diplopie). Elke verandering van de mentale status, verwarring of geheugenstoornis moet aanleiding geven tot zorg over mogelijke encefalopathie, inclusief Wernicke-encefalopathie, waarbij onmiddellijk een volledige evaluatie moet worden uitgevoerd met inbegrip van een neurologisch onderzoek, beoordeling van de thiaminespiegel en beeldvorming (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
De thiaminespiegel en de voedingsstatus van patiënten moeten worden beoordeeld vóór het begin van de behandeling met Inrebic. De behandeling met Inrebic mag niet worden begonnen bij patiënten met een tekort aan thiamine. Vóór de start van de behandeling moet de thiaminespiegel worden aangevuld indien deze laag is. Tijdens de behandeling dienen alle patiënten profylaxe te krijgen met orale thiamine en de thiaminespiegels moeten worden beordeeld zoals klinisch geïndiceerd. Als encefalopathie wordt vermoed, moet de behandeling met Inrebic onmiddellijk gestopt worden en moet parenterale thiaminebehandeling worden ingezet terwijl alle mogelijke oorzaken worden geëvalueerd. Patiënten moeten worden gemonitord tot de symptomen zijn verdwenen of verbeterd en de thiaminespiegel is genormaliseerd (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Anemie, trombocytopenie en neutropenie
De behandeling met Inrebic kan anemie, trombocytopenie en neutropenie veroorzaken. Er moet een compleet bloedbeeld worden verkregen bij de baseline, periodiek tijdens de behandeling en zoals klinisch geïndiceerd (zie rubrieken 4.2 en 4.8). Inrebic is niet onderzocht bij patiënten met een aantal bloedplaatjes op de baseline < 50 x 109/l en ANC < 1,0 x 109/l.
Anemie
Anemie treedt meestal op binnen de eerste 3 maanden van de behandeling. Patiënten met een hemoglobinewaarde lager dan 10,0 g/dl bij het begin van de behandeling hebben meer kans om anemie van graad 3 of hoger te krijgen tijdens de behandeling en moeten zorgvuldig worden gemonitord (bijv. eenmaal per week gedurende de eerste maand totdat de hemoglobinewaarde verbetert). Patiënten die anemie krijgen, kunnen bloedtransfusies nodig hebben. Overweeg dosisverlaging bij patiënten die anemie krijgen, met name bij patiënten die afhankelijk worden van transfusie met rode bloedcellen (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Trombocytopenie
Trombocytopenie treedt meestal op binnen de eerste 3 maanden van de behandeling. Patiënten met een laag aantal bloedplaatjes (< 100 x 109/l) aan het begin van de behandeling hebben meer kans op het krijgen van trombocytopenie van graad 3 of hoger tijdens de behandeling en moeten zorgvuldig worden gemonitord (bijv. eenmaal per week gedurende de eerste maand totdat het aantal bloedplaatjes verbetert) (zie rubrieken 4.2 en 4.8). Trombocytopenie is over het algemeen omkeerbaar en wordt gewoonlijk behandeld met ondersteunende behandeling zoals dosisonderbrekingen, dosisverlaging en/of zo nodig bloedplaatjestransfusies. Patiënten moeten worden geïnformeerd over het verhoogde risico op bloeding in verband met trombocytopenie.
Neutropenie
Neutropenie was over het algemeen omkeerbaar en werd behandeld door tijdelijke stopzetting van Inrebic (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Gastro-intestinale aandoeningen
Misselijkheid, braken en diarree behoren tot de meest voorkomende bijwerkingen bij patiënten die met Inrebic behandeld worden. De meeste bijwerkingen zijn van graad 1 of 2 en treden doorgaans binnen de eerste 2 weken van de behandeling op. Profylactische anti-emetische behandeling (bijv. 5-HT3-receptorantagonisten) moet worden toegepast tijdens de behandeling met Inrebic. Behandel diarree met geneesmiddelen tegen diarree zodra de eerste symptomen optreden. Bij gevallen van misselijkheid, braken en diarree van graad 3 of hoger die niet binnen 48 uur reageren op ondersteunende maatregelen moet de dosis van Inrebic worden stopgezet totdat de ernst is verminderd tot graad 1 of lager/baseline. Start opnieuw met een dagelijkse dosis die 100 mg lager is dan de laatste toegediende dosis. De thiaminespiegel moet worden gecontroleerd en indien nodig gecorrigeerd (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Levertoxiciteit
Verhoging van ALAT en ASAT is gemeld bij de behandeling met Inrebic en één geval van leverfalen is gemeld. De leverfunctie van patiënten moet worden gemonitord bij de baseline, ten minste maandelijks gedurende de eerste 3 maanden, periodiek tijdens de behandeling en zoals klinisch geïndiceerd. Na waargenomen toxiciteit moeten patiënten ten minste elke 2 weken worden gemonitord tot deze opgelost is. Verhogingen van ALAT en ASAT waren over het algemeen omkeerbaar door middel van dosisaanpassingen of permanent staken van de behandeling (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Verhoogde amylase/lipase
Verhoging van amylase en/of lipase is gemeld bij de behandeling met Inrebic en één geval van pancreatitis is gemeld. De amylase en lipase van patiënten moeten worden gemonitord bij de baseline, ten minste maandelijks gedurende de eerste 3 maanden, periodiek tijdens de behandeling en zoals klinisch geïndiceerd. Na waargenomen toxiciteit moeten patiënten ten minste elke 2 weken worden gemonitord tot deze opgelost is. Voor amylase en/of lipase van graad 3 of hoger worden dosisaanpassingen aanbevolen (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
Verhoogd creatinine
Verhoging van creatinine is gemeld bij de behandeling met Inrebic (zie rubriek 4.8). Bij patiënten met myelofibrose die werden behandeld met 400 mg fedratinib, nam de creatinine in het bloed (SCr) in de eerste cyclus na aanvang van de behandeling toe met ongeveer 30%, waarna het gedurende de gehele behandelingsperiode stabiel bleef. Het creatininegehalte van patiënten moet worden gemonitord bij de baseline, ten minste maandelijks gedurende de eerste 3 maanden, periodiek tijdens de behandeling en zoals klinisch geïndiceerd. Voor ernstige nierinsufficiëntie (CrCl 15 ml/min tot 29 ml/min volgens C-G) worden dosisaanpassingen aanbevolen (zie rubriek 4.2). Van Inrebic is aangetoond dat het de creatinine in het bloed (SCr) verhoogt als gevolg van remming van renale transporters. Daarom moet men voorzichtig zijn bij het gebruik van verandering van de SCr-waarde als indicator voor de nierfunctie. Er kan worden overwogen om andere indicatoren voor de nierfunctie te gebruiken.
Uveïtis
Uveïtis is waargenomen in klinische onderzoeken na goedkeuring (zie rubriek 4.8). Met fedratinib geassocieerde uveïtis is een laat optredende bijwerking, waarbij het eerste voorval mediaan 14 maanden na aanvang van de behandeling optreedt, met een spreiding van 8 tot 22 maanden.
Patiënten moeten worden geïnformeerd over de risico's van het ontwikkelen van (terugkerende voorvallen van) uveïtis voordat de behandeling met Inrebic wordt gestart. Veel voorkomende symptomen van uveïtis zijn oogpijn, roodheid, fotofobie, floaters en verminderd gezichtsvermogen. In geval van symptomen, wordt een onmiddellijke uitgebreide oogheelkundige evaluatie aanbevolen. De meeste gevallen manifesteren zich als anterieure uveïtis. Er zijn geen dosisaanpassingen nodig voor uveïtis zolang een effectieve topische behandeling met corticosteroïden de oogontsteking onder controle kan houden. Als uveïtis niet reageert op lokale oculaire therapie, kan systemische behandeling nodig zijn en moet de behandeling met Inrebic worden gestopt totdat de oogontsteking is verdwenen.
Interacties
Gelijktijdige toediening van Inrebic en sterke CYP3A4-remmers verhoogt de blootstelling aan Inrebic. Grotere blootstelling aan Inrebic kan het risico op bijwerkingen verhogen. Overweeg in plaats van sterke CYP3A4-remmers alternatieve behandelingen die de CYP3A4-activiteit niet sterk remmen. Als sterke CYP3A4-remmers niet kunnen worden vervangen, moet de dosis van Inrebic worden verminderd als sterke CYP3A4-remmers (bijv. ketoconazol, ritonavir) worden toegediend. Patiënten dienen zorgvuldig te worden gemonitord (bijv. ten minste wekelijks) op veiligheid. Bij langdurige gelijktijdige toediening met een matig sterke CYP3A4-remmer kan nauwlettende veiligheidsbewaking vereist zijn en, indien nodig, dosisaanpassing op grond van bijwerkingen (zie rubrieken 4.2 en 4.5).
Middelen die tegelijkertijd CYP3A4 en CYP2C19 remmen (bijv. fluconazol, fluvoxamine) of de combinatie van remmers voor CYP3A4 EN CYP2C19 kunnen de blootstelling aan Inrebic verhogen. Daarom kan het nodig zijn om bij patiënten die gelijktijdig dubbele remmers van CYP3A4 en CYP2C19 gebruiken de veiligheid intensiever te controleren en indien nodig de dosis Inrebic aan te passen op basis van de bijwerkingen (zie rubrieken 4.2 en 4.5).
Middelen die CYP3A4 matig tot sterk stimuleren (bijv. fenytoïne, rifampicine, efavirenz) zouden de blootstelling aan Inrebic kunnen verlagen en moeten worden vermeden bij patiënten die Inrebic krijgen (zie rubriek 4.5).
Als Inrebic tegelijkertijd met substraten van CYP3A4 (bijv. midazolam, simvastatine), CYP2C19 (bijv. omeprazol, S-mefenytoïne) of CYP2D6 (bijv. metoprolol, dextromethorfaan) moet worden toegediend, moet indien nodig de dosis van de gelijktijdig toegediende geneesmiddelen worden aangepast, onder nauwgezette monitoring van de veiligheid en de werkzaamheid (zie rubriek 4.5).
Wanneer Inrebic toegediend gaat worden samen met middelen die renaal uitgescheiden worden via het organisch kationtransporteiwit (OCT)2 en multidrug en toxine extrusie-eiwit (MATE)1/2-K (bijv. metformine) dient voorzichtigheid betracht te worden en dienen zo nodig dosisaanpassingen gedaan te worden (zie rubriek 4.5).
Het gelijktijdige gebruik van hematopoëtische groeifactoren met Inrebic is niet onderzocht. De veiligheid en werkzaamheid van deze gelijktijdige toedieningen zijn niet bekend (zie rubrieken 4.2 en 4.5).
Ernstige cardiovasculaire voorvallen (MACE)
In een grote gerandomiseerde, actief gecontroleerde studie met tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij patiënten van 50 jaar en ouder met reumatoïde artritis die ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor hadden, werd een hoger percentage ernstige cardiovasculaire voorvallen (major adverse cardiovascular events, MACE), gedefinieerd als cardiovasculair overlijden, niet-fataal myocardinfarct (MI) en niet-fatale beroerte, waargenomen bij gebruik van tofacitinib vergeleken met TNF-remmers.
Er zijn gevallen van MACE gemeld bij patiënten die behandeld waren met Inrebic. Voordat de behandeling met Inrebic wordt gestart of voortgezet, moeten de voordelen en risico’s voor de individuele patiënt afgewogen worden, in het bijzonder bij patiënten van 65 jaar en ouder, patiënten die lange tijd roken of hebben gerookt, en patiënten met een voorgeschiedenis van atherosclerotische cardiovasculaire ziekte of andere cardiovasculaire risicofactoren.
Trombose
In een grote gerandomiseerde, actief gecontroleerde studie met tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij patiënten van 50 jaar en ouder met reumatoïde artritis die ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor hadden, werd een dosisafhankelijk, hoger percentage veneuze trombo-embolische voorvallen (venous thromboembolic event, VTE), waaronder diep veneuze trombose (DVT) en longembolie (pulmonary embolism, PE), waargenomen bij gebruik van tofacitinib vergeleken met TNF-remmers.
Er zijn gevallen gemeld van diep veneuze trombose (DVT) en longembolie (pulmonary embolism, PE) bij patiënten die behandeld waren met Inrebic. Voordat de behandeling met Inrebic wordt gestart of voortgezet, moeten de voordelen en risico’s voor de individuele patiënt worden afgewogen, in het bijzonder bij patiënten met cardiovasculaire risicofactoren (zie ook rubriek 4.4 “Ernstige cardiovasculaire voorvallen (MACE)”).
Bij patiënten die bekend zijn met risicofactoren voor VTE anders dan cardiovasculaire risicofactoren of risicofactoren voor maligniteiten moet Inrebic met voorzichtigheid gebruikt worden. Risicofactoren voor VTE anders dan cardiovasculaire risicofactoren of risicofactoren voor maligniteiten zijn een eerder VTE, patiënten die een grote operatie ondergaan, immobilisatie, gebruik van gecombineerde hormonale anticonceptiemiddelen of hormoonvervangende therapie, en een erfelijke stollingsstoornis.
Tijdens de behandeling met Inrebic moeten patiënten regelmatig opnieuw worden gecontroleerd om veranderingen in het risico op VTE te beoordelen.
Controleer patiënten met tekenen en symptomen van VTE onmiddellijk en stop met de behandeling met Inrebic bij patiënten met een vermoeden van VTE, ongeacht de dosis.
Secundaire maligniteiten
In een grote gerandomiseerde, actief gecontroleerde studie met tofacitinib (een andere JAK-remmer) bij patiënten van 50 jaar en ouder met reumatoïde artritis die ten minste één bijkomende cardiovasculaire risicofactor hadden, werd een hoger percentage maligniteiten, in het bijzonder longkanker, lymfoom en niet-melanoom huidkanker (non-melanoma skin cancer, NMSC), waargenomen bij gebruik van tofacitinib vergeleken met TNF-remmers.
Er zijn gevallen van lymfoom en andere maligniteiten gemeld bij patiënten die behandeld waren met een JAK-remmer, waaronder Inrebic. Voordat de behandeling met Inrebic wordt gestart of voortgezet, moeten de voordelen en risico’s voor de individuele patiënt worden afgewogen, in het bijzonder bij patiënten van 65 jaar en ouder en patiënten die lange tijd roken of hebben gerookt.
Speciale patiëntengroepen
Ouderen
Van de patiënten met myelofibrose die in de klinische onderzoeken een dosis van 400 mg Inrebic kregen, was 58,4% ouder dan 65 jaar en 14,8% ouder dan 75 jaar. Alle veiligheidsparameters kwamen vaker voor bij patiënten ouder dan 65 jaar dan bij patiënten van 65 jaar of jonger.
Hulpstoffen
Inrebic-capsules bevatten minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis; dat wil zeggen dat ze in wezen ‘natriumvrij’ zijn.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Effect van andere geneesmiddelen op fedratinib
Fedratinib wordt in vitro door meerdere CYP's gemetaboliseerd met de belangrijkste bijdrage van CYP3A4 en met een kleinere bijdrage van CYP2C19 en flavine-bevattende mono-oxygenasen (FMO).
Sterke en matig sterke CYP3A4-remmers
Door gelijktijdige toediening van ketoconazol (sterke CYP3A4-remmer: 200 mg tweemaal daags) met een enkele dosis fedratinib (300 mg) werd het oppervlak van fedratinib onder de plasmaconcentratie-tijdcurve van tijd nul tot oneindig (AUCinf) ongeveer verdrievoudigd (zie rubriek 4.2).
Fysiologisch gebaseerde farmacokinetische (PBPK) simulaties wijzen erop dat gelijktijdige toediening van matig sterke CYP3A4-remmers, erytromycine (500 mg drie keer daags) of diltiazem (120 mg twee keer daags), met fedratinib 400 mg eenmaal daags de AUC van fedratinib bij steady state wellicht 1,1 keer zal verhogen. Bijwerkingen na langdurige gelijktijdige toediening van een matig sterke CYP3A4-remmer kunnen niet worden uitgesloten.
Gelijktijdige remming van CYP3A4 en CYP2C19
Gelijktijdige toediening van fluconazole (dubbele remmer van CYP3A4 en CYP2C19, 200 mg eenmaal daags) met een enkele dosis fedratinib (100 mg) verhoogde de AUCinf van fedratinib 1,7 keer. Op basis van PBPK-simulaties wordt voorspeld dat gelijktijdige toediening van fluconazol (200 mg eenmaal daags) met fedratinib 400 mg eenmaal daags de AUC van fedratinib bij steady state 1,5 keer zal verhogen.
Vanwege een mogelijke toename in de blootstelling aan fedratinib kan het nodig zijn om bij patiënten die gelijktijdig dubbele remmers van CYP3A4 en CYP2C19 gebruiken de veiligheid intensiever te controleren en indien nodig de dosis Inrebic aan te passen op basis van de bijwerkingen (zie rubriek 4.2).
Sterke en matige CYP3A4-inductoren
Gelijktijdige toediening van rifampicine (sterke CYP3A4-inductor: 600 mg eenmaal daags) of fenytoïne (matig sterke CYP3A4-inductor: 600 mg eenmaal daags) met een enkele dosis fedratinib (500 mg) verlaagde de AUCinf van fedratinib met respectievelijk ongeveer 80% en 50%.
Protonpompremmers
Gelijktijdige toediening van pantoprazol (protonpompremmer: 40 mg per dag) met een enkele dosis fedratinib (500 mg) verhoogde de AUCinf van fedratinib in een klinisch insignificante mate (1,15 maal). Daarom heeft een toename van de pH in de maag naar verwachting geen klinisch significante gevolgen voor de blootstelling aan fedratinib en is er geen dosisaanpassing nodig bij gelijktijdige toediening van fedratinib met middelen die de pH in de maag verhogen.
Effect van fedratinib op andere geneesmiddelen
Effecten op enzymen: CYP3A4-, CYP2C19- of CYP2D6-substraten
Gelijktijdige toediening van fedratinib met het CYP3A4-substraat midazolam (2 mg), het CYP2C19-substraat omeprazol (20 mg) en het CYP2D6-substraat metoprolol (100 mg) verhoogt het AUCinf van midazolam, omeprazol, en metoprolol respectievelijk 3,8, 2,8, 1,8 maal en de piekconcentraties (Cmax) 1,8, 1,1 en 1,6 maal. Daarom moeten bij geneesmiddelen die CYP3A4-, CYP2C19- of CYP2D6-substraten zijn waar nodig dosisaanpassingen plaatsvinden, met nauwlettende monitoring van de veiligheid en werkzaamheid.
Effecten op transporteiwitten
In in-vitro-studies remt fedratinib glycoproteïne (P-gp), 'breast cancer resistance protein’ (BCRP), (MATE)1, MATE2-K, organisch aniontransporterend polypeptide (OATP)1B1, OATP1B3 en (OCT)2. Gelijktijdige toediening van een enkele dosis fedratinib (600 mg) met een enkele dosis digoxine (P-gp substraat: 0,25 mg), rosuvastatine (OATP1B1/1B3 en BCRP substraat: 10 mg), en metformine (OCT2 en MATE1/2-K substraat: 1000 mg) had geen klinisch relevant effect op de AUCinf van digoxine, rosuvastatine, en metformine. De renale klaring van metformine was in aanwezigheid van fedratinib afgenomen met 36%. Het glucose-verlagende farmacodynamische effect van metformine in aanwezigheid van fedratinib lijkt afgenomen, waarbij de glucose AUC0-3h 17% hoger is. Voorzichtigheid is geboden en dosisaanpassingen dienen zo nodig gedaan te worden voor middelen die renaal worden uitgescheiden via OCT2 en MATE1/2-K.
Hematopoëtische groeifactoren
Het gelijktijdige gebruik van hematopoëtische groeifactoren en fedratinib is niet onderzocht. Het is niet bekend of de JAK-remming door fedratinib de werkzaamheid van hematopoëtische groeifactoren vermindert, noch of de hematopoëtische groeifactoren invloed hebben op de werkzaamheid van fedratinib (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/Anticonceptie
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten worden geïnstrueerd om niet zwanger te worden tijdens de behandeling met Inrebic en moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling met Inrebic en gedurende ten minste 1 maand na de laatste dosis.
Zwangerschap
Er zijn geen gegevens over het gebruik van Inrebic bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3); in deze studies was de blootstelling lager dan de menselijke blootstelling bij de aanbevolen dosis. Op basis van het werkingsmechanisme kan Inrebic schade aan de foetus veroorzaken. Inrebic behoort tot een klasse van geneesmiddelen, JAK-remmers, waarvan bij zwangere ratten en konijnen is aangetoond dat het embryofoetale mortaliteit en teratogeniciteit veroorzaakt bij klinisch relevante blootstelling. Inrebic is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap (zie rubriek 4.3). Vrouwen die zwanger kunnen worden moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens de behandeling en gedurende ten minste 1 maand na de laatste dosis. Als Inrebic wordt gebruikt tijdens de zwangerschap of als de patiënt zwanger wordt tijdens gebruik van Inrebic, moet de patiënt worden geïnformeerd over het mogelijke gevaar voor de foetus.
Borstvoeding
Het is niet bekend of fedratinib/metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden. Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet uitgesloten worden.
Vrouwen mogen geen borstvoeding geven tijdens de behandeling met Inrebic en gedurende ten minste 1 maand na de laatste dosis Inrebic.
Vruchtbaarheid
Er zijn geen gegevens over het effect van fedratinib op de vruchtbaarheid bij de mens. Er zijn geen gegevens over de effecten op de vruchtbaarheid bij dieren bij klinisch relevante blootstellingsniveaus (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Inrebic heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen. Patiënten die last hebben van duizeligheid na het nemen van Inrebic mogen geen voertuigen besturen of machines bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De veiligheidsgegevens zijn samengevoegd voor 486 patiënten (met een dagelijkse dosis van 400 mg) die eerder met ruxolitinib waren behandeld. Deze analyse combineert gegevens uit zes onderzoeken: drie onderzoeken die vóór de goedkeuring zijn uitgevoerd (JAKARTA, JAKARTA2, ARD11936) en drie onderzoeken die na de goedkeuring zijn uitgevoerd (FEDR-MF-001, FEDR-MF-002, FEDR-MF-003).
Primaire of secundaire myelofibrose (JAKARTA, JAKARTA2, ARD11936, FEDR-MF-001, FEDR-MF-002, FEDR-MF-003)
In klinische studies bij patiënten met primaire myelofibrose (MF), myelofibrose na polycythaemia vera (post-PV MF) of myelofibrose na essentiële trombocytemie (post-ET MF), behandeld met Inrebic 400 mg (N = 486), waaronder patiënten die eerder blootgesteld waren aan ruxolitinib (N = 97; JAKARTA2, N = 38; FEDR-MF-001, N = 182; FEDR-MF-002), was de mediane blootstelling 43,9 weken (bereik 0,1 tot 264,0 weken) en was het mediane aantal geïnitieerde cycli (1 cyclus = 28 dagen) 11 cycli (bereik 1 tot 66 cycli).
Bij de 486 patiënten met MF die met een dosis van 400 mg Inrebic werden behandeld in de klinische studies, waren de meest voorkomende niet-hematologische bijwerkingen diarree (55,3%), misselijkheid (49,6%) en braken (32,5%). De meest voorkomende hematologische bijwerkingen waren anemie (51,4%) en trombocytopenie (28,8%) op basis van laboratoriumwaarden (tabel 2). De meest voorkomende ernstige bijwerkingen bij MF-patiënten behandeld met 400 mg waren anemie (2,3%) en neutropenie (0,4%) op basis van gemelde bijwerkingen, niet op basis van laboratoriumwaarden. Bij 20,2% van de patiënten die 400 mg Inrebic kregen werd de behandeling permanent stopgezet als gevolg van een bijwerking ongeacht de oorzaak.
Overzichtstabel van bijwerkingen
Bijwerkingen uit klinische studies gedurende de gehele behandelingsduur (tabel 2) worden vermeld per systeem/orgaanklasse volgens MedDRA. Binnen elk(e) systeem/orgaanklasse zijn de bijwerkingen in volgorde van frequentie geplaatst, met de vaakst voorkomende reacties bovenaan. Frequenties zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥1/100, <1/10); soms (≥1/1.000, <1/100); zelden (≥1/10.000, <1/1.000); zeer zelden (<1/10.000); niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 2: Alle bijwerkingen per systeem/orgaanklasse en voorkeursterm
| Systeem/orgaanklasse | Bijwerking | Frequentie alle graden |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Urineweginfectie | Zeer vaak |
Bloed- en lymfestelselaandoeningen | Anemiea | Zeer vaak |
| Trombocytopeniea | Zeer vaak | |
| Bloedingb | Zeer vaak | |
| Neutropenie | Vaak | |
Voedings- en stofwisselingsstoornissen | Lage thiamined | Zeer vaak |
| Verhoogde lipasea | Vaak | |
| Verhoogde amylasea | Vaak | |
| Hyperkalemie | Vaak | |
| Zenuwstelselaandoenin-gen | Hoofdpijn | Zeer vaak |
| Duizeligheid | Zeer vaak | |
| Perifere neuropatiec | Vaak | |
| Wernicke-encefalopathie | Zelden | |
| Oogaandoeningen | Uveïtis | Vaak |
| Bloedvataandoeningen | Hypertensie | Vaak |
Maag- darmstelselaandoeningen | Diarree | Zeer vaak |
| Braken | Zeer vaak | |
| Misselijkheid | Zeer vaak | |
| Obstipatie | Zeer vaak | |
| Dyspepsie | Vaak | |
Lever- en galaandoeningen | Verhoogde alanineaminotransferasea | Zeer vaak |
Verhoogde aspartaataminotransferasea | Zeer vaak | |
| Skeletspierstelsel- en bindweefsel-aandoenin-gen | Spierspasmen | Zeer vaak |
| Botpijn | Vaak | |
| Pijn in de ledematen | Vaak | |
Nier- en urinewegaandoeningen | Bloedcreatinine verhoogda | Zeer vaak |
| Dysurie | Vaak | |
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoor-nissen | Vermoeidheid/ asthenie | Zeer vaak |
| Onderzoeken | Gewichtstoename | Vaak |
MedDRA = medical dictionary for regulatory activities (Medisch woordenboek voor regelgevingsactiviteiten) SMQ = gestandaardiseerde MedDRA-zoekopdracht (een groep van meerdere MedDRA-voorkeurstermen om een medisch concept te omschrijven).
a Frequentie is gebaseerd op laboratoriumwaarde.
b Bloeding van elk type,waaronder GI bloeding, subduraal hematoom, hematoom, kneuzing en bloedneus). c Perifere neuropathie (beperkte omvang).
d Lage thiaminewaarden onder 70 nmol/l, gebaseerd op laboratoriumwaarden uit de FEDR-MF-002-gegevens; zie hieronder voor meer uitleg.
Beschrijving van bepaalde bijwerkingen
Wernicke-encefalopathie, lage thiaminewaarden
Uit historische gegevens blijkt dat er een verhoogd risico op Wernicke-encefalopathie (WE) bestaat bij het ontbreken van thiaminesuppletie, met name bij proefpersonen die in het klinische programma voorafgaand aan de goedkeuring werden behandeld met doses van meer dan 400 mg FEDR per dag (zie rubriek 4.9, Overdosering). Uit aanvullende langetermijngegevens die in het kader van het programma na goedkeuring zijn verkregen, blijkt echter dat het risico op WE bij thiaminesuppletie (1/486 (0,2%)) lager is, mits er klinische monitoring en laboratoriumonderzoek naar lage thiaminewaarden plaatsvinden wanneer dit klinisch geïndiceerd is, bij de goedgekeurde dosis van 400 mg.
In een gerandomiseerd, gecontroleerd post-marketingonderzoek (FEDR-MF-002) van fedratinib versus de beste beschikbare therapie (BAT) was de incidentie van thiaminespiegels onder de ondergrens van normaal (< 70 nmol/l) 20,9% voor fedratinib versus 4,5% voor BAT. Thiaminespiegels < 30 nmol/l werden niet waargenomen in het onderzoek. De mediane tijd tot de eerste lage thiaminespiegel na het starten van fedratinib was 29,5 dagen. De frequentie van lage thiaminespiegels bij deelnemers die fedratinib ontvingen, was 4,8% bij degenen die thiaminesuppletie 100 mg oraal per dag ontvingen versus 23,9% bij degenen die geen thiaminesuppletie ontvingen (zie rubriek 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Gastro-intestinale toxiciteit
Misselijkheid, braken en diarree behoren tot de meest voorkomende bijwerkingen bij patiënten die met Inrebic behandeld worden. Bij patiënten met MF behandeld met 400 mg Inrebic trad diarree op bij 55,3% van de patiënten, misselijkheid bij 49,6% van de patiënten en braken bij 32,5% van de patiënten. Diarree, misselijkheid en braken van graad 3/4 traden op bij respectievelijk 3,3%, 1% en 1% van de patiënten. De mediane tijd tot het begin van elke graad van misselijkheid, braken en diarree bedroeg respectievelijk 8,0; 8,5 en 8,0 dagen, waarbij respectievelijk 27,6%, 17,9% en 32,1% van de gevallen binnen 2 weken na het begin van de behandeling optrad. Dosisonderbrekingen en -verlagingen als gevolg van misselijkheid werden gemeld bij respectievelijk 3,5% en 3,5% van de patiënten. Dosisonderbrekingen en -verlagingen als gevolg van braken werden gemeld bij respectievelijk 3,7% en 1,4% van de patiënten. Dosisonderbrekingen en -verlagingen als gevolg van diarree werden gemeld bij respectievelijk 4,9% en 2,3% van de patiënten. Het definitief staken van 400 mg Inrebic als gevolg van misselijkheid, diarree en braken trad op bij respectievelijk 1,0%, 1,2% en 0,4% van de patiënten (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Anemie
Bij patiënten met primaire of secundaire myelofibrose, behandeld met 400 mg Inrebic, ontwikkelde 40,3% van de patiënten anemie van graad 3/4. De mediane tijd tot het ontstaan van anemie van graad 3 bedroeg ongeveer 43 dagen, waarbij 27,4% van de gevallen binnen 3 maanden na het begin van de behandeling optrad. Bij 1,2% van de patiënten was het nodig om permanent met de 400 mg Inrebic te stoppen als gevolg van anemie. Bij een langere behandelingsduur in het FEDR-MF-002-onderzoek kreeg 73% van de met Inrebic behandelde patiënten (inclusief degenen die vóór aanvang van de behandeling met Inrebic transfusies hadden ondergaan) transfusies met rode bloedcellen (met een mediaan aantal transfusies van 1,3 eenheden per 28 dagen (K1, K3: 0,451; 3,11)) en bij 0,7% van de patiënten werd de behandeling met 400 mg Inrebic definitief gestaakt vanwege anemie (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over de monitoring en behandeling).
Trombocytopenie/bloeding
Bij patiënten met primaire of secundaire myelofibrose behandeld met 400 mg Inrebic ontwikkelde respectievelijk 13,8% van de patiënten trombocytopenie van graad 3 (10,1%) of 4 (3,7%). De mediane tijd tot het ontstaan van trombocytopenie van graad 3/4 bedroeg ongeveer 30 dagen, waarbij 10,1% van de gevallen binnen 3 maanden na het begin van de behandeling optrad. Het definitief staken van de behandeling als gevolg van trombocytopenie trad op bij 2,7% van de patiënten. Gedurende de gehele behandelingsperiode werd bij 29,2% een bloeding van elk type waargenomen en bij 6,2% een voorval van Graad 3/4 van elk type. In klinische onderzoeken na goedkeuring, waarbij 248 patiënten betrokken waren, werd bij 28,2% een bloeding van elk type waargenomen; bij 7,7% betrof het een bloeding van Graad 3/4. (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Neutropenie
Neutropenie van graad 3/4 trad op bij 4,5% van de patiënten en onderbreking van de dosis als gevolg van neutropenie werd gemeld bij 1,0% van de patiënten (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Levertoxiciteit
Verhoging van ALAT en ASAT (alle graden) trad op bij respectievelijk 8,0% en 5,6%, met graad 3/4bij respectievelijk 3,1% en 1,2%, van de patiënten die met 400 mg Inrebic behandeld werden. De mediane tijd tot het begin van de transaminaseverhoging van om het even welke graad voor ALAT en ASAT bedroeg ongeveer 57 dagen (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Verhoogd amylase/lipase
Verhoging van amylase en/of lipase (alle graden) trad op bij respectievelijk 2,5% en 5,1%, met graad 3/4 bij respectievelijk 0,8% en 2,7%, van de patiënten met MF die met Inrebic behandeld werden. De mediane tijd tot het ontstaan van amylase- of lipaseverhoging ongeacht de graad bedroeg respectievelijk 43 en 85 dagen. Het definitief staken van de behandeling als gevolg van verhoogde amylase en/of lipase gebeurde bij respectievelijk 0,2% en 0,6% van de patiënten die 400 mg Inrebic kregen (zie rubrieken 4.2 en 4.4 voor informatie over monitoring en behandeling).
Verhoogd creatinine
Verhoogd creatinine (alle graden) trad op bij 8,0% van de patiënten met MF die 400 mg Inrebic namen met verhogingen van graad 3/4 waargenomen bij 0,4% van de patiënten. De mediane tijd tot het optreden van creatininestijging van ongeacht welke graad bedroeg ongeveer 15 dagen. Dosisonderbrekingen en -verlagingen als gevolg van verhoogde creatinine werden gemeld bij respectievelijk 1,4% en 1,0% van de patiënten. Het definitief staken van de behandeling als gevolg van verhoogde creatinine trad op bij 0,6% van de patiënten die met 400 mg Inrebic behandeld werden (zie rubrieken 4.2 en 4.4).
Uveïtis
Uveïtis trad op bij 4,4% van de aan Inrebic blootgestelde patiënten in de gepoolde gegevens van drie klinische onderzoeken na goedkeuring [FREEDOM (enkele behandelingsgroep): 0 van de 38 patiënten (0%); FREEDOM2 (gecontroleerd): 5 van de 182 patiënten (3%) in de Inrebic-groep, 0 van de 67 patiënten (0%) in de controlegroep; FEDR-MF-003 (enkele behandelingsgroep): 6 van de 31 patiënten (19%)]. Opgemerkt moet worden dat het FEDR-MF-003-onderzoek uitsluitend werd uitgevoerd bij Japanse patiënten. In totaal stopten drie (27%) van de 11 betrokken patiënten vanwege uveïtis.
Van de patiënten met uveïtis ervoeren de meesten (55%) meer dan één voorval met graad 1/2 in 60% van de voorvallen en graad 3/4 in 40%. Bij 75% van de voorvallen waren lokale steroïden voldoende voor behandeling, bij 25% waren systemische steroïden nodig.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De ervaring met overdosering van Inrebic is beperkt. Tijdens klinische studies met Inrebic bij patiënten met myelofibrose werden doses verhoogd tot maximaal 600 mg per dag, met 1 onopzettelijke overdosering van 800 mg. Bij doses boven 400 mg traden gastro-intestinale toxiciteit, vermoeidheid en duizeligheid evenals anemie en trombocytopenie doorgaans vaker op. In samengevoegde gegevens uit klinische studies werd encefalopathie, waaronder Wernicke-encefalopathie, in verband gebracht met doses van 500 mg. Bij een overdosis mag er verder geen Inrebic worden toegediend; de patiënt moet klinisch worden gemonitord en ondersteunende maatregelen moeten worden genomen zoals klinisch geïndiceerd.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Antineoplastische middelen, proteïnekinaseremmers, ATC-code: L01EJ02
Werkingsmechanisme
Fedratinib is een kinaseremmer met werking tegen wild-type en mutationeel geactiveerde met Janus- geassocieerde kinase 2 (JAK2) en FMS-achtige tyrosinekinase 3 (FLT3). Fedratinib is een JAK2-selectieve remmer met grotere remmende werking voor JAK2 dan de verwanten JAK1, JAK3 en TYK2. Door fedratinib verminderde JAK2-gemedieerde fosforylering van de ‘signal transducer and activator of transcription 3/5’-eiwitten (STAT3/5-eiwitten) remde maligne celproliferatie in vitro en in vivo.
Farmacodynamische effecten
Fedratinib remt fosforylering van cytokine-geïnduceerde STAT3 in het bloed van patiënten met myelofibrose. Toediening van een enkele dosis van 300, 400 of 500 mg fedratinib leidde tot maximale remming van STAT3-fosforylering ongeveer 2 uur na de toediening, waarbij de waarden na 24 uur weer nabij de baseline lagen. Soortgelijke niveaus van remming zijn behaald bij steady-state farmacokinetiek bij cyclus 1 dag 15, na toediening van 300, 400 of 500 mg fedratinib per dag.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Drie belangrijke klinische studies (JAKARTA en JAKARTA2 en FEDR-MF-002) werden uitgevoerd bij patiënten met myelofibrose. JAKARTA was een gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3-studie bij patiënten die niet eerder met JAK-remmers behandeld waren. JAKARTA2 was een studie met één groep bij patiënten die met ruxolitinib zijn behandeld.
JAKARTA: Patiënten met myelofibrose die niet eerder met JAK-remmers behandeld zijn JAKARTA was een dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3-studie bij patiënten met intermediair-2- of hoog-risico-MF, myelofibrose na polycythaemia vera of myelofibrose na essentiële trombocytemie met splenomegalie en aantal bloedplaatjes ≥ 50 x 109/l. Een totaal van 289 patiënten werd gerandomiseerd naar Inrebic 500 mg ( n = 97), 400 mg (n = 96) of placebo (n = 96) eenmaal daags gedurende ten minste 24 weken (6 x 28-daagse cycli). Placebopatiënten konden na 24 weken worden overgeplaatst naar de actieve behandeling. De dosis van 400 mg leek beter te worden verdragen dan de dosis van 500 mg, waarbij minder patiënten in de 400 mg-groep melding maakten van bijwerkingen van graad 3 of 4 door de behandeling, bijwerkingen door de behandeling die leiden tot dosisverlaging of onderbreking van de dosis en bijwerkingen door de behandeling die leiden tot permanente stopzetting van de behandeling. Van de patiënten was 59% man en de mediane leeftijd bedroeg 65 jaar (bereik 27 tot 86 jaar), met 40% van de patiënten tussen de 65 en 74 jaar oud en 11% van de patiënten ten minste 75 jaar oud. Van de patiënten had 64% primaire MF, 26% had MF na polycythaemia vera en 10% had MF na essentiële trombocytemie. Van de patiënten had 52% intermediair-2-risico en 48% had een ziekte met hoog risico. De mediane hemoglobinewaarde bij de baseline bedroeg 10,2 g/dl (bereik 4,5 tot 17,4 g/dl). Het mediane aantal bloedplaatjes bedroeg 213,5 x 109/l (bereik 23,0 tot 1155,0 x 109/l); 16,3% van de patiënten had een aantal bloedplaatjes < 100 x 109/l en 83,7% van de patiënten had een aantal bloedplaatjes ≥ 100 x 109/l. Patiënten hadden een mediane palpabele miltlengte van 15 cm (bereik 4 tot 40 cm) bij baseline en een mediaan miltvolume zoals gemeten door beeldvorming met magnetische resonantie (MRI) of computertomografie (CT) van 2568,0 ml (bereik van 316 tot 8244 ml) bij de baseline. (Het mediane normale miltvolume bedraagt ongeveer 215 ml).
Het primaire eindpunt voor de werkzaamheid was het aantal patiënten dat ≥ 35% reductie vanaf de baseline in miltvolume in week 24 (einde van cyclus 6) bereikte zoals 4 weken later gemeten door middel van MRI of met CT bevestigd.
Het belangrijkste secundaire eindpunt was het aantal patiënten met ≥ 50% vermindering in totale symptomenscore (TSS) vanaf de baseline tot het einde van cyclus 6 zoals gemeten door het dagboek van het aangepaste Myelofibrosis Symptoms Assessment Form (MFSAF) v2.0.
Analyses van afname van het miltvolume worden weergegeven in tabel 3.
Tabel 3: Percentage patiënten dat een afname van het miltvolume bereikt vanaf de baseline tot het einde van cyclus 6 in de fase 3-studie, JAKARTA (ITT-populatie; intent-to-treat)
Miltvolume en miltgrootte aan het einde van cyclus 6 | Inrebic 400 mg n = 96 n (%) | Placebo n = 96 n (%) |
| Miltvolume | ||
| Aantal (%) patiënten met afname van het miltvolume met 35% of meer aan het einde van cyclus 6 | 45 (46,9) | 1 (1,0) |
| 95%-betrouwbaarheidsinterval | (36,9 - 56,9) | (0,0 - 3,1) |
| p-waarde | p < 0,0001 | |
| Aantal (%) patiënten met afname van het miltvolume met 35% of meer aan het einde van cyclus 6 (met een controlescan 4 weken later) | 35 (36,5) | 1 (1,0) |
| 95%-betrouwbaarheidsinterval | (26,8 - 46,1) | (0,0 - 3,1) |
| p-waarde | p < 0,0001 | |
Een groter deel van de patiënten in de Inrebic 400 mg-groep bereikte ≥ 35% afname van het miltvolume vanaf de baseline, ongeacht de aanwezigheid of afwezigheid van de JAKV617F-mutatie.
Op basis van Kaplan-Meier-schattingen bedroeg de mediane duur van de miltrespons 18,2 maanden voor de groep met Inrebic 400 mg.
De aangepaste MFSAF bestond uit 6 belangrijke MF-geassocieerde symptomen: nachtelijk zweten, jeuk, buikklachten, snel verzadigd zijn, pijn onder de ribben aan de linkerkant en bot- of spierpijn. De symptomen werden gemeten op een schaal van 0 (afwezig) tot 10 (ergst voorstelbaar).
Het percentage patiënten (95%-betrouwbaarheidsinterval) met ≥ 50% vermindering van TSS aan het einde van cyclus 6 bedroeg 40,4% (36/89, 95%-BI: 30,3%, 50,6%) in de groep met Inrebic 400 mg en 8,6% (7/81, 95%-BI: 2,5%, 14,8%) in de placebogroep.
JAKARTA2: Patiënten met myelofibrose die met ruxolitinib zijn behandeld
JAKARTA2 was een multicentrische open-labelstudie met één groep bij patiënten die eerder werden blootgesteld aan ruxolitinib met een diagnose van intermediair-1-MF met symptomen, intermediair-2-MF of primaire MF met hoog risico, myelofibrose na polycythaemia vera of myelofibrose na essentiële trombocytemie met splenomegalie en aantal bloedplaatjes ≥ 50 x 109/l. Er werden in totaal 97 patiënten die sterk werden voorbehandeld (79% van de patiënten had ≥ 2 eerdere behandelingen en 13% had ≥ 4 eerdere behandelingen gekregen), ingeschreven en zij begonnen de behandeling met Inrebic 400 mg eenmaal daags, met oplopende dosis tot 600 mg toegestaan. Van de patiënten was 55% man en de mediane leeftijd bedroeg 65 jaar (bereik 38 tot 83 jaar), met 46% van de patiënten tussen 65 en 74 jaar oud en 17% van de patiënten ten minste 75 jaar oud. Van de patiënten had 55% primaire MF, 26% had MF na polycythaemia vera en 19% had MF na essentiële trombocytemie. Van de patiënten had 16% intermediair-1-MF met symptomen, 49% had intermediair-2-MF en 35% had ziekte met hoog risico. De mediane hemoglobinetelling bij de baseline bedroeg 9,8 g/dl (bereik 6,8 tot 15,3 g/dl). Het mediane aantal bloedplaatjes bedroeg 147,0 x 109/l (bereik 48,0 tot 929,0 x 109/l) bij de baseline; 34,0% van de patiënten had een aantal bloedplaatjes < 100 x 109/l en 66,0% van de patiënten had een aantal bloedplaatjes ≥ 100 x 109/l. Patiënten hadden een mediane palpabele miltlengte van 18 cm (bereik 5 tot 36 cm) bij de baseline en een mediaan miltvolume zoals gemeten door beeldvorming met magnetische resonantie (MRI) of computertomografie (CT) van 2893,5 ml (bereik van 737 tot 7815 ml) bij de baseline.
De mediane duur van eerdere blootstelling aan ruxolitinib bedroeg 10,7 maanden (bereik 0,1 tot 62,4 maanden). 71% van de patiënten had een dosis van 30 mg of 40 mg ruxolitinib per dag gekregen vóór opname in de studie.
Het primaire eindpunt voor de werkzaamheid was het aantal patiënten dat vanaf de baseline ≥ 35% afname in miltvolume bereikte tot het einde van cyclus 6, gemeten door MRI of CT.
Voor het primaire eindpunt bedroeg het percentage patiënten (95%-betrouwbaarheidsinterval) dat ≥ 35% afname in miltvolume had volgens MRI of CT met een dosis van 400 mg aan het einde van cyclus 6 22,7% (22/97, 95%-BI: 14,8%, 32,3%).
FEDR-MF-002
MF-002 was een open-label, gerandomiseerd fase 3-onderzoek in meerdere centra waarin fedratinib werd vergeleken met de best beschikbare behandeling bij proefpersonen met MF met een DIPSS-risico van ‘intermediair’ of ‘hoog’, MF na PV of MF na ET, die allen eerder met ruxolitinib waren behandeld. Het primaire doel van het onderzoek was het meten van het percentage proefpersonen dat een afname van ten minste 35% in SVR35 bereikte, zoals vastgesteld door middel van MRI of CT op EOC6. De belangrijkste secundaire eindpunten waren het responspercentage op symptomen (≥ 50% afname van de TSS op EOC6) en het responspercentage op het miltvolume (≥ 25% SVR op EOC6).
In totaal werden 201 proefpersonen willekeurig ingedeeld: 134 in de FEDR-groep en 67 in de BAT-groep. Van de proefpersonen die waren ingedeeld in de BAT-groep, zijn er 48 na afloop van cyclus 6 overgestapt naar de FEDR-groep.
Het percentage patiënten met een SVR van ten minste 35% op EOC6 bedroeg 35,8% in de FEDR-groep en 6,0% in de BAT-groep. Voor beide belangrijke secundaire eindpunten (een afname van ≥ 50% in de TSS op EOC6 en een SVR van ≥ 25% op EOC6) bleek FEDR statistisch significant superieur te zijn ten opzichte van BAT (respectievelijk 34,1% versus 11,69% en 47% versus 13,4%).
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting om de resultaten in te dienen van onderzoek met Inrebic in alle subgroepen van pediatrische patiënten met myelofibrose (MF) (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Fedratinib bij 300 mg tot 500 mg eenmaal daags (0,75 tot 1,25 maal de aanbevolen dosis van 400 mg) resulteert in een dosisproportionele toename van geometrisch gemiddelde Cmax van fedratinib en het oppervlak onder de plasmaconcentratie-tijdcurve over het doseringsinterval (AUCtau). De gemiddelde steady-state concentraties worden bereikt binnen 15 dagen na dagelijkse dosering. De gemiddelde accumulatieratio’s zijn vergelijkbaar bij volwassen patiënten met primaire MF, MF na PV of MF na ET, uiteenlopend van 3 tot 4 maal.
Bij de dosis van 400 mg eenmaal daags is de geometrisch gemiddelde (variatiecoëfficiënt, %CV) Cmax,ss van fedratinib 1804 ng/ml (49%) en is AUCtau,ss 26870 ng.u/ml (43%) bij patiënten met myelofibrose.
Na orale toediening van 400 mg eenmaal daags wordt fedratinib snel geabsorbeerd en wordt de steady-state van Cmax bereikt in 3 uur (bereik: 2 tot 4 uur). Op basis van een massabalansstudie bij mensen is de orale absorptie van fedratinib naar schatting ongeveer 63-77%.
Een vet- en caloriearme maaltijd (totaal 162 calorieën: 6% uit vet, 78% uit koolhydraten en 16% uit eiwitten) of een vet- en calorierijke maaltijd (totaal 815 calorieën: 52% uit vet, 33% uit koolhydraten en 15% uit het eiwitten) verhoogde AUCinf tot 24% en Cmax met maximaal 14% na een enkele dosis van 500 mg fedratinib. Er werd geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van fedratinib waargenomen met voedsel dus fedratinib kan met of zonder voedsel worden ingenomen. Toediening met een vetrijke maaltijd kan de incidentie van misselijkheid en braken verminderen; daarom wordt aanbevolen fedratinib met voedsel in te nemen.
Distributie
Het gemiddelde schijnbare distributievolume van fedratinib bij steady state is 1770 l bij patiënten met myelofibrose bij een dosis van 400 mg eenmaal daags, wat wijst op een uitgebreide weefseldistributie. De eiwitbinding van fedratinib in menselijk plasma is ongeveer 95%, voornamelijk gebonden aan α1-zuur-glycoproteïne.
Biotransformatie
Fedratinib wordt in vitro door meerdere CYP's gemetaboliseerd met de belangrijkste bijdrage van CYP3A4 en met een kleinere bijdrage van CYP2C19 en flavine-bevattende mono-oxygenasen (FMO).
Fedratinib was de overheersende entiteit (ongeveer 80% van de plasmaradioactiviteit) in systemische circulatie na orale toediening van radioactief gelabeld fedratinib. Geen van de metabolieten draagt tot meer dan 10% bij van de totale moederstofgerelateerde blootstelling in plasma.
Eliminatie
Na een éénmalige orale dosis van radioactief gelabeld fedratinib geschiedde de eliminatie voornamelijk door het metabolisme, waarbij ongeveer 77% van de radioactiviteit werd uitgescheiden in de feces en slechts ongeveer 5% in de urine. Onveranderde moederstof was het belangrijkste bestanddeel in excreta en bedroeg gemiddeld respectievelijk ongeveer 23% en 3% van de dosis in feces en urine.
De farmacokinetiek van fedratinib wordt gekenmerkt door een bifasische dispositie met een effectieve halfwaardetijd van 41 uur, een terminale halfwaardetijd van ongeveer 114 uur en schijnbare klaring (CL/F) (%CV) van 13 l/u (51%) bij patiënten met myelofibrose.
Speciale patiëntengroepen
Leeftijd, lichaamsgewicht, geslacht en ras
In een farmacokinetische populatieanalyse van de cumulatieve gegevens van 452 patiënten werd geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van fedratinib waargenomen met betrekking tot leeftijd (analyse van 170 patiënten in de leeftijd 65-74 jaar, 54 in de leeftijd 75-84 jaar en 4 in de leeftijd 85+ jaar), lichaamsgewicht (40 tot 135 kg), geslacht (analyse van 249 mannen en 203 vrouwen) en ras (analyse van 399 blank, 7 zwart, 44 Aziatisch en 2 overige).
Nierfunctiestoornis
Na één dosis van 300 mg fedratinib verhoogde de AUCinf van fedratinib 1,5 maal bij proefpersonen met een matige nierfunctiestoornis (CrCl 30 ml/min tot 59 ml/min volgens C-G) en 1,9 maal bij proefpersonen met een ernstige nierfunctiestoornis (CrCl 15 ml/min tot 29 ml/min volgens C-G), vergeleken met patiënten met een normale nierfunctie (CrCl ≥ 90 ml/min volgens C-G).
In een farmacokinetische populatieanalyse van de cumulatieve gegevens van 452 patiënten werd geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van fedratinib waargenomen met betrekking tot een lichte nierfunctiestoornis (gedefinieerd als 60 ≤ CrCl < 90 ml/min).
Leverfunctiestoornis
De veiligheid en farmacokinetiek van een enkele orale dosis fedratinib zijn geëvalueerd in patiënten met een normale leverfunctie en met een lichte tot matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A, B) bij 300 mg en in patiënten met een normale leverfunctie en een ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse C) bij 200 mg. Er is geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van fedratinib waargenomen bij patiënten met een lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis vergeleken met patiënten met een normale leverfunctie (zie rubriek 4.2).
In een farmacokinetische populatieanalyse van de cumulatieve gegevens van 452 patiënten werd geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van fedratinib waargenomen met betrekking tot een lichte (gedefinieerd als totaalbilirubine ≤ ULN en ASAT > ULN of totaalbilirubine 1 tot 1,5 maal ULN en eventuele ASAT-stijging; n = 115) of matige (gedefinieerd als totaalbilirubine > 1,5 tot 3 keer ULN en eventuele ASAT; n = 17) leverfunctiestoornis.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Fedratinib is geëvalueerd op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, onderzoek naar genotoxiciteit en reproductietoxiciteit en onderzoek naar carcinogeniteit. Fedratinib was niet genotoxisch en niet carcinogeen in het 6 maanden Tg.rasH2 transgene muizenmodel. Preklinische studies hebben aangetoond dat fedratinib bij klinisch relevante doses het thiaminetransport in het maag-darmkanaal en de hersenen niet remt (zie rubrieken 4.2 en 4.8).
In toxiciteitsonderzoeken bij herhaalde dosering van maximaal 9 maanden waren de belangrijkste toxiciteiten, waargenomen bij muizen, ratten en honden: beenmerghypoplasie; galweghypertrofie, necrose en proliferatie; lymfoïde atrofie/depletie; renale tubulaire degeneratie/necrose; ontsteking van het maag-darmkanaal; degeneratie/necrose van skeletspieren en hartspier; histiocytische infiltratie van de long; en tekenen van immunosuppressie, waaronder longontsteking en/of abcessen. De hoogste plasmablootstellingen die bereikt werden in de toxiciteitsonderzoeken met herhaalde dosering vertoonden een verband met significante toxiciteit, inclusief overlijden en lagen onder de verdragen plasmablootstelling bij patiënten met de hoogste aanbevolen dosis van 400 mg, wat erop wijst dat mensen minder gevoelig voor de toxiciteiten van fedratinib zijn dan preklinische soorten. Bij de in de toxicologische studies gebruikte soorten werden geen klinisch relevante blootstellingen bereikt, dus deze studies hebben beperkte waarde voor wat betreft het genereren van klinisch relevante veiligheidsgegevens over fedratinib.
Vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling
Fedratinib had geen effect op de parameters van de oestruscyclus, de paringsprestaties, de vruchtbaarheid, de zwangerschap of de reproductieve parameters bij mannelijke of vrouwelijke ratten. De blootstelling (AUC) was ongeveer 0,10 tot 0,13 maal de klinische blootstelling bij de aanbevolen dosis van 400 mg eenmaal daags. In een toxiciteitsonderzoek met herhaalde dosering veroorzaakte fedratinib bij blootstellingen ongeveer equivalent aan de klinische blootstelling van mensen aspermie, oligospermie en seminifereuze tubuli-degeneratie bij mannelijke honden (zie rubriek 4.6).
Embryonaal-foetale ontwikkeling
Fedratinib toegediend aan zwangere ratten tijdens organogenese (drachtdagen 6 tot 17) werd in verband gebracht met embryonale en foetale bijwerkingen zoals verlies na innesteling, lager foetaal lichaamsgewicht en skeletvariaties. Deze effecten deden zich voor bij ratten bij ongeveer 0,1 maal de klinische blootstelling aan de aanbevolen menselijke dagelijkse dosis van 400 mg/dag. Bij konijnen produceerde fedratinib bij het hoogste geteste dosisniveau (blootstelling ongeveer 0,08 maal de klinische blootstelling bij de aanbevolen menselijke dagelijkse dosis) geen ontwikkelingstoxiciteit.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Capsule-inhoud
Verkiezelde microkristallijne cellulose (bevat microkristallijne cellulose [E460] en watervrij colloïdaal silicium [E551]).
Natriumstearylfumaraat
Capsulehuls
Gelatine (E441)
Titaandioxide (E171)
Rood ijzeroxide (E172)
Drukinkt
Schellak (E904)
Titaandioxide (E171)
Propyleenglycol (E1520)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
De fles stevig gesloten houden ter bescherming tegen vocht.
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Fles van hogedichtheidpolyethyleen (HDPE) met kindveilige polypropyleen dop en hitte-geïnduceerde verzegeling.
Elke fles bevat 120 harde capsules en is verpakt in een kartonnen doos.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte product of afvalmateriaal dient te worden teruggebracht naar de apotheker voor veilige afvoer overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Bristol-Myers Squibb Pharma EEIG
Plaza 254
Blanchardstown Corporate Park 2
Dublin 15, D15 T867
Ierland
8. NUMMER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/20/1514/001
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 8 februari 2021
Datum van laatste verlenging: 18 december 2025
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
