SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Imlygic
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Imlygic 106 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie Imlygic 108 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
2.1 Algemene beschrijving
Talimogene laherparepvec is een verzwakt herpessimplexvirus type 1 (HSV-1) verkregen door functionele deletie van twee genen (ICP34.5 en ICP47) en insertie van de coderende sequentie voor humaan granulocyt-macrofaag-koloniestimulerende factor (GM-CSF) (zie rubriek 5.1).
Talimogene laherparepvec wordt geproduceerd in Vero-cellen door middel van recombinant DNA-technologie.
2.
2 Kwalitatieve en kwantitatieve samenstelling
Imlygic 106 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie
Elke injectieflacon bevat 1 ml toedienbaar volume van Imlygic in een nominale concentratie van 1 × 106 (1 miljoen) plaquevormende eenheden (PFU)/ml.
Imlygic 108 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie
Elke injectieflacon bevat 1 ml toedienbaar volume van Imlygic in een nominale concentratie van 1 × 108 (100 miljoen) plaquevormende eenheden (PFU)/ml.
Hulpstoffen met bekend effect
Elke injectieflacon van 1 ml bevat 7,7 mg natrium en 20 mg sorbitol.
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor injectie (injectie).
Imlygic 106 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie
Heldere tot halfdoorschijnende vloeistof na ontdooien uit de bevroren toestand.
De oplossing kan witte, zichtbare, virusbevattende deeltjes van verschillende vorm bevatten.
Imlygic 108 plaquevormende eenheden (PFU)/ml oplossing voor injectie
Halfdoorschijnende tot ondoorschijnende vloeistof na ontdooien uit de bevroren toestand.
De oplossing kan witte, zichtbare, virusbevattende deeltjes van verschillende vorm bevatten.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Imlygic is geïndiceerd voor de behandeling van volwassenen met irresectabel melanoom, dat regionaal of op afstand gemetastaseerd is (Stadium IIIB, IIIC en IVM1a), zonder bot-, hersen-, long- of andere viscerale ziekte (zie rubrieken 4.4 en 5.1).
4.2 Dosering en wijze van toediening
Behandeling met talimogene laherparepvec moet worden ingesteld door en onder toezicht staan van een bevoegde arts, die ervaring heeft met de behandeling van kanker.
Aan patiënten die behandeld worden met Imlygic moet de patiëntenwaarschuwingskaart gegeven worden en zij moeten geïnformeerd worden over de risico’s van de behandeling (zie ook de bijsluiter).
Dosering
Imlygic wordt geleverd in injectieflacons van 1 ml voor eenmalig gebruik in twee verschillende concentraties:
- 106 (1 miljoen) PFU/ml - alleen voor de eerste dosis.
- 108 (100 miljoen) PFU/ml - voor alle volgende doses.
Het totale injectievolume per behandelingsbezoek mag maximaal 4 ml zijn. De aanbevolen eerste dosis is maximaal 4 ml Imlygic in een concentratie van 106 (1 miljoen) PFU/ml. Voor volgende doses dient maximaal 4 ml Imlygic in een concentratie van 108 (100 miljoen) PFU/ml te worden toegediend.
Het aanbevolen toedieningsschema wordt weergegeven in tabel 1.
Tabel 1. Aanbevolen toedieningsschema
Behandelings- bezoek | Behandelings- interval | Maximaal totaal injectievolume | Dosis- concentraties | Prioritering van te injecteren laesies |
| Eerste | - | Tot 4 ml | 106 (1 miljoen) PFU/ml |
|
| Tweede | 3 weken na eerste behandeling | Tot 4 ml | 108 (100 miljoen) PFU/ml |
|
Behandelings- bezoek | Behandelings- interval | Maximaal totaal injectievolume | Dosis- concentraties | Prioritering van te injecteren laesies |
Alle volgende behandelings- bezoeken (inclusief herstart) | 2 weken na vorige behandeling | Tot 4 ml | 108 (100 miljoen) PFU/ml |
|
Dosisvolume van Imlygic bepalen (per laesie)
Het volume dat in elke laesie moet worden geïnjecteerd, is afhankelijk van de grootte van de laesie en moet worden bepaald aan de hand van tabel 2. Het totale injectievolume per behandelingssessie mag maximaal 4 ml zijn.
Tabel 2. Selectie van Imlygic-injectievolume op basis van laesiegrootte
| Laesiegrootte (langste dimensie) | Imlygic-injectievolume |
| > 5 cm | tot 4 ml |
| > 2,5 cm tot 5 cm | tot 2 ml |
| > 1,5 cm tot 2,5 cm | tot 1 ml |
| > 0,5 cm tot 1,5 cm | tot 0,5 ml |
| ≤ 0,5 cm | tot 0,1 ml |
Voordat patiënten een respons bereiken, kunnen bestaande laesies groter worden of nieuwe laesies ontstaan. Zolang er nog een of meerdere injecteerbare laesies over zijn, dient Imlygic minstens 6 maanden te worden voortgezet, tenzij de arts van oordeel is dat de patiënt geen baat heeft bij de behandeling met Imlygic of dat een andere behandeling nodig is.
Behandeling met Imlygic kan opnieuw worden gestart als er na een complete respons nieuwe laesies ontstaan en de arts van oordeel is dat de patiënt baat zal hebben bij behandeling.
Speciale patiëntengroepen
Ouderen
Aanpassing van de dosering is niet noodzakelijk bij patiënten ≥ 65 jaar (zie rubriek 5.1).
Lever- en nierfunctiestoornis
Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om het effect van een lever- of nierfunctiestoornis op de farmacokinetiek van talimogene laherparepvec te evalueren. Er is echter geen aanpassing van de dosering nodig bij patiënten met een lever- of nierfunctiestoornis.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Imlygic bij pediatrische patiënten zijn niet vastgesteld. De momenteel beschikbare gegevens over pediatrische en jongvolwassen patiënten van 7 tot ≤ 21 jaar oud met gevorderde tumoren buiten het centrale zenuwstelsel geschikt voor rechtstreekse injecties worden vermeld in rubriek 5.1.
Wijze van toediening
Imlygic moet worden toegediend via intralaesionale injectie in cutane, subcutane en/of nodale laesies, die zichtbaar of palpabel zijn, of met behulp van echografie kunnen worden gedetecteerd.
Te nemen voorzorgsmaatregelen voorafgaand aan het hanteren of toedienen van het geneesmiddel
Dit geneesmiddel bevat genetisch gemodificeerde organismen. U dient persoonlijke beschermingsmiddelen te dragen tijdens het bereiden of toedienen van talimogene laherparepvec (zie rubriek 6.6).
Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg die immuungecompromitteerd of zwanger zijn, mogen Imlygic niet toedienen en mogen niet in direct contact komen met de injectieplaats(en) of lichaamsvocht van behandelde patiënten (zie rubriek 4.3 en 4.4).
Volg de onderstaande instructies om Imlygic te bereiden en aan patiënten toe te dienen:
Vóór de injectie
- Laat injectieflacon(s) met Imlygic bij kamertemperatuur ontdooien. Ontdooide injectieflacons kunnen voorafgaand aan het toedienen worden bewaard (zie rubriek 6.3). Zie rubriek 6.6 voor informatie over het hanteren van ontdooide injectieflacons.
- Trek de gewenste hoeveelheid Imlygic op aseptische wijze uit de injectieflacon op in een injectiespuit. Een 22-26 gauge naald wordt aanbevolen.
- De injectieplaats kan met een topisch anestheticum worden behandeld. Een injecteerbaar anestheticum kan rond de periferie van de laesie worden geïnjecteerd, maar mag niet rechtstreeks in de laesie worden geïnjecteerd.
- Reinig de laesie en omliggende gebieden met een alcoholdoekje en laat drogen.
Injectie
- Injecteer Imlygic intralaesionaal in cutane, subcutane en/of nodale laesies, die zichtbaar of palpabel zijn, of met behulp van echografie kunnen worden gedetecteerd.
- Bepaal aan de hand van tabel 2 hierboven voor elke laesie het injectievolume.
- Injecteer Imlygic via één insteekplaats in verschillende richtingen, voor zover het radiale bereik van de naald binnen de laesie dit toelaat, om een gelijkmatige en volledige verspreiding te bereiken. Als een laesie groter is dan het radiale bereik van de naald, kunnen meerdere insteekplaatsen worden gebruikt.
Cutane laesies Subcutane laesies Nodale laesies 


Afbeelding 1.
Injectietoediening bij cutane
laesies
Afbeelding 2.
Injectietoediening bij
subcutane laesies
Afbeelding 3.
Injectietoediening bij nodale laesies
- Verspreid Imlygic gelijkmatig en volledig binnen de laesie door de naald terug te trekken zonder de laesie te verlaten. Verander de richting van de naald zo vaak als nodig terwijl u de rest van de dosis injecteert. Ga door totdat de gehele dosis gelijkmatig en volledig is verspreid.
- Verwijder de naald door deze langzaam uit de laesie terug te trekken, om lekkage of terugspatten van Imlygic ter hoogte van de insteekplaats te voorkomen.
- Herhaal deze stappen voor andere laesies die moeten worden geïnjecteerd. Gebruik een nieuwe naald telkens wanneer de naald volledig uit een laesie is verwijderd en telkens wanneer in een nieuwe laesie wordt geïnjecteerd.
Na de injectie
- Oefen minstens 30 seconden druk uit op de injectieplaats met een steriel gaasje.
- Veeg de injectieplaats en het omliggende gebied schoon met een alcoholdoekje en dek de geïnjecteerde laesie af met een absorberend verband en droog occlusief wondverband.
4.3 Contra-indicaties
- Patiënten met een voorgeschiedenis van overgevoeligheid voor talimogene laherparepvec of voor een van de hulpstoffen;
- Patiënten die ernstig immuungecompromitteerd zijn (bv. patiënten met een ernstige aangeboren of verworven cellulaire en/of humorale immuundeficiëntie) (zie rubriek 4.4.).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Terugvinden herkomst
Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.
Eerder behandelde patiënten
Gegevens over de werkzaamheid van Imlygic in de huidige tweedelijns- of latere setting zijn beperkt.
Verspreide herpesinfectie
Voorvallen van verspreide herpesinfectie, waaronder ernstige gevallen van verspreide herpesinfectie, zijn gemeld bij met Imlygic behandelde patiënten (zie rubriek 4.8).
Imlygic is niet onderzocht bij immuungecompromitteerde patiënten. Gebaseerd op epidemiologische gegevens hebben ernstig immuungecompromitteerde patiënten (zoals patiënten met hiv/aids, leukemie, lymfoom, gewone variabele immuundeficiëntie of patiënten die chronisch hoge doses steroïden of andere immunosuppressiva nodig hebben) mogelijk een verhoogd risico op een verspreide herpesinfectie. Weeg de risico’s en voordelen van behandeling tegen elkaar af alvorens Imlygic toe te dienen aan immuungecompromitteerde patiënten.
Gebaseerd op gegevens uit dieronderzoek hebben ernstig immuungecompromitteerde patiënten mogelijk een verhoogd risico op een verspreide herpesinfectie en dienen zij niet met Imlygic te worden behandeld (zie rubriek 4.3 en 5.3).
Accidentele blootstelling aan Imlygic
Accidentele blootstelling kan overdracht van Imlygic en herpesinfectie tot gevolg hebben. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg en nauwe contacten (bv. huisgenoten, verzorgers, sekspartners of personen die hetzelfde bed delen) moeten gedurende de gehele behandelingsperiode en tot 30 dagen na de laatste toediening direct contact met geïnjecteerde laesies en lichaamsvocht van behandelde patiënten vermijden (zie rubriek 6.6). Prikaccidenten en terugspatten bij beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg werden gemeld tijdens de bereiding en toediening.
Nauwe contacten die zwanger of immuungecompromitteerd zijn, mogen bij de patiënt het verband niet verwisselen en de injectieplaats niet reinigen. Zwangere vrouwen, neonaten en immuungecompromitteerde personen mogen niet aan mogelijk besmette materialen worden blootgesteld.
Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg dienen ervoor te zorgen dat patiënten in staat zijn te voldoen aan de eis om injectieplaatsen af te dekken met occlusief verband (zie rubriek 6.6). Patiënten moeten ook het advies krijgen om injectieplaatsen niet aan te raken en er niet aan te krabben, omdat dit tot accidentele overdracht van Imlygic naar andere delen van hun lichaam of naar hun nauwe contacten zou kunnen leiden.
Het is niet bekend of Imlygic via seksueel contact kan worden overgedragen, maar wel dat wild-type HSV-1 via seksueel contact kan worden overgedragen. Patiënten moet worden aangeraden om tijdens seksueel contact een latex condoom te gebruiken om mogelijke overdracht van Imlygic te voorkomen. Vrouwen die zwanger kunnen worden, moet een effectieve anticonceptiemethode worden aangeraden om zwangerschap tijdens de behandeling te voorkomen (zie rubriek 4.6).
Verzorgers moet worden aangeraden om beschermende handschoenen te dragen wanneer ze patiënten helpen bij het aanbrengen of verwisselen van occlusieve verbanden, en om veiligheidsmaatregelen voor het verwijderen van gebruikte verbanden en reinigingsmaterialen in acht te nemen (zie rubriek 6.6).
Volg de instructies in rubriek 6.6 in geval van accidentele blootstelling aan Imlygic. Als er klachten of symptomen van een herpesinfectie ontstaan, dienen blootgestelde personen contact op te nemen met hun beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg. Als er sprake is van vermoedelijke herpeslaesies, kunnen patiënten, nauwe contacten en zorgverleners follow-uptests laten uitvoeren door de houder van de vergunning voor het in de handel brengen voor verdere bepaling van de eigenschappen van de infectie.
Herpesinfectie bij met Imlygic behandelde patiënten
Herpesinfecties (waaronder, maar niet beperkt tot, koortslip en herpeskeratitis) en ernstige gevallen van verspreide herpesinfecties zijn gemeld bij patiënten die met Imlygic werden behandeld (zie rubriek 4.8). De symptomen van een lokale of systemische infectie, die mogelijk verband houdt met Imlygic, zijn naar verwachting vergelijkbaar met de symptomen die door wild-type HSV-1-infecties worden veroorzaakt.
Bekend is dat personen met een wild-type HSV-1-infectie een levenslang risico op symptomatische herpesinfectie hebben als gevolg van reactivering van latent wild-type HSV-1. Er dient rekening te worden gehouden met symptomatische herpesinfectie als gevolg van mogelijke reactivering door Imlygic.
Patiënten die een herpesinfectie krijgen, moet worden aangeraden de normale hygiëne in acht te nemen om virusoverdracht te voorkomen.
Talimogene laherparepvec is gevoelig voor aciclovir. De risico’s en voordelen van behandeling met Imlygic dienen tegen elkaar te worden afgewogen alvorens aciclovir of andere antivirale middelen, geïndiceerd voor de behandeling van herpesinfectie, toe te dienen. Deze middelen kunnen de effectiviteit van de behandeling beïnvloeden als ze systemisch of topisch rechtstreeks op de injectieplaats worden toegediend.
De patiëntenwaarschuwingskaart bevat informatie over herpeslaesies.
Cellulitis op de injectieplaats
Na behandeling met Imlygic kan necrose of ulceratie van tumorweefsel optreden. Er is melding gemaakt van cellulitis en systemische bacteriële infectie. Zorgvuldige wondverzorging en voorzorgsmaatregelen tegen infectie worden aanbevolen, vooral als weefselnecrose leidt tot open wonden.
Slechte genezing van de injectieplaats
Slechte genezing van de injectieplaats werd gemeld in klinisch onderzoek. Imlygic kan het risico op slechte genezing verhogen bij patiënten met onderliggende risicofactoren (bv. eerdere bestraling op de injectieplaats of laesies in slecht doorbloede gebieden).
De risico’s en voordelen van Imlygic dienen tegen elkaar te worden afgewogen alvorens de behandeling voort te zetten als er sprake is van een persisterende infectie of vertraagde genezing.
Immuungemedieerde voorvallen
In klinisch onderzoek zijn immuungemedieerde voorvallen gemeld bij met Imlygic behandelde patiënten, waaronder glomerulonefritis, vasculitis, pneumonitis, verergering van psoriasis, en vitiligo.
De risico’s en voordelen van Imlygic dienen tegen elkaar te worden afgewogen alvorens een behandeling te starten bij patiënten met een onderliggende auto-immuunziekte of alvorens de behandeling voort te zetten bij patiënten bij wie immuungemedieerde voorvallen ontstaan.
Plasmacytoom op de injectieplaats
Plasmacytoom in de buurt van de injectieplaats werd gemeld na toediening van Imlygic. De risico’s en voordelen van Imlygic dienen tegen elkaar te worden afgewogen bij patiënten met multipel myeloom of bij wie tijdens de behandeling plasmacytoom ontstaat.
Obstructieve luchtwegaandoening
Obstructieve luchtwegaandoening werd gemeld na behandeling met Imlygic. Voorzichtigheid is geboden bij het injecteren in laesies dicht bij de grote luchtwegen.
HSV-1-seronegatieve patiënten
Bij patiënten die bij baseline HSV-1-seronegatief waren werd een hogere incidentie van pyrexie, koude rillingen en influenza-achtig ziektebeeld gemeld dan bij patiënten die bij baseline HSV-1-seropositief waren, in het bijzonder tijdens de periode van de eerste zes behandelingen (zie rubriek 4.8).
Leverbloeding door transcutane intrahepatische wijze van toediening
Imlygic is niet geïndiceerd voor transcutane intrahepatische wijze van toediening. In klinische onderzoeken zijn gevallen van leverbloeding gemeld die leidden tot ziekenhuisopname en overlijden bij patiënten die transcutane intrahepatische Imlygic-injecties kregen.
Alle patiënten
Dit geneesmiddel bevat 20 mg sorbitol per injectieflacon van 1 ml. Er moet rekening worden gehouden met het additieve effect van gelijktijdig toegediende producten die sorbitol (of fructose) bevatten en van de inname van sorbitol (of fructose) via de voeding.
Dit geneesmiddel bevat 7,7 mg natrium per injectieflacon van 1 ml, overeenkomend met 0,4% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g natrium voor een volwassene.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Er is met Imlygic geen onderzoek naar interacties uitgevoerd. Aciclovir en andere antivirale middelen kunnen de effectiviteit van de behandeling beïnvloeden als ze systemisch of topisch rechtstreeks op de injectieplaats worden toegediend. Weeg de risico’s en voordelen van behandeling met Imlygic tegen elkaar af alvorens aciclovir of andere antivirale middelen, geïndiceerd voor de behandeling van herpesinfectie, toe te dienen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Vrouwen die zwanger kunnen worden/anticonceptie
Vrouwen die zwanger kunnen worden, moet worden geadviseerd om effectieve anticonceptie te gebruiken om zwangerschap tijdens de behandeling te voorkomen.
Alle patiënten moet worden geadviseerd om tijdens seksueel contact een latex condoom te gebruiken om mogelijke overdracht van Imlygic te voorkomen (zie rubriek 4.4).
Zwangerschap
Er zijn geen adequate en goed gecontroleerde onderzoeken naar het gebruik van talimogene laherparepvec bij zwangere vrouwen uitgevoerd.
Als een zwangere vrouw een infectie met wild-type HSV-1 (primaire infectie of reactivering) heeft, bestaat er een kans dat het virus de placentabarrière passeert en is er ook een risico op overdracht tijdens de bevalling door virale shedding. Infecties met wild-type HSV-1 zijn in verband gebracht met ernstige bijwerkingen, waaronder multi-orgaanfalen en overlijden, als een foetus of neonaat de wild-type herpesinfectie oploopt. Hoewel er tot op heden geen klinische gegevens over infecties met talimogene laherparepvec bij zwangere vrouwen beschikbaar zijn, is er mogelijk sprake van risico voor de foetus of neonaat als talimogene laherparepvec op dezelfde manier werkt. Bij dieronderzoek zijn geen effecten op de embryofoetale ontwikkeling waargenomen (zie rubriek 5.3). Als voorzorgsmaatregel kan het gebruik van talimogene laherparepvec tijdens de zwangerschap beter worden vermeden.
Er kunnen transplacentale metastasen van maligne melanoom optreden. Omdat talimogene laherparepvec ontwikkeld is om het tumorweefsel binnen te dringen en daar te vermenigvuldigen, kan er een risico zijn op foetale blootstelling aan talimogene laherparepvec vanuit tumorweefsel dat de placenta is gepasseerd.
Als Imlygic tijdens de zwangerschap wordt gebruikt, of als de patiënt tijdens het gebruik van het geneesmiddel zwanger wordt, moet de patiënt op de hoogte worden gesteld van de mogelijke risico’s voor de foetus en/of neonaat.
Borstvoeding
Het is niet bekend of talimogene laherparepvec in de moedermelk wordt uitgescheiden. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met Imlygic moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om de effecten van talimogene laherparepvec op de vruchtbaarheid te evalueren (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Talimogene laherparepvec heeft mogelijk geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vanwege mogelijke bijwerkingen als duizeligheid en verwardheid (zie rubriek 4.8) moet patiënten worden geadviseerd voorzichtig te zijn bij het besturen van een voertuig of het bedienen van machines totdat ze zeker weten dat talimogene laherparepvec hen niet nadelig beïnvloedt.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De veiligheid van Imlygic werd geëvalueerd in het hoofdonderzoek waarin 292 patiënten minstens 1 dosis Imlygic toegediend kregen (zie rubriek 5.1). De mediane duur van de blootstelling aan Imlygic was 23 weken (5,3 maanden). Zesentwintig (26) patiënten werden minstens één jaar aan Imlygic blootgesteld.
De vaakst gemelde bijwerkingen (≥ 25%) bij met Imlygic behandelde patiënten waren vermoeidheid (50,3%), koude rillingen (48,6%), pyrexie (42,8%), misselijkheid (35,6%), influenza-achtig ziektebeeld (30,5%) en pijn op de injectieplaats (27,7%). In totaal was 98% van deze gemelde bijwerkingen licht of matig ernstig. De vaakst voorkomende bijwerking van graad 3 of hoger was cellulitis (2,1%) (zie rubriek 4.4).
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De bijwerkingen werden bepaald op basis van klinische onderzoeken bij patiënten met melanoom behandeld met Imlygic in vergelijking met GM-CSF en postmarketingervaringen. De incidentie van de bijwerkingen wordt vermeld per systeem/orgaanklasse en frequentie. De frequenties zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10) en soms (≥ 1/1.000, < 1/100). Binnen elke frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 3. Bijwerkingen afkomstig uit klinische onderzoeken bij patiënten met melanoom en postmarketingervaringen
| Infecties en parasitaire aandoeningen | |
| Vaak | Cellulitis*, herpesinfecties** |
| Soms | Infectie van de incisieplaats |
| Neoplasmata, benigne, maligne en niet-gespecificeerd (inclusief cysten en poliepen) | |
| Vaak | Tumorpijn, geïnfecteerde neoplasma |
| Soms | Plasmacytoom op de injectieplaats* |
| Bloed- en lymfestelselaandoeningen | |
| Zeer vaak | Perifeer oedeem |
| Vaak | Anemie |
| Immuunsysteemaandoeningen | |
| Vaak | Immuungemedieerde voorvallen†* |
| Soms | Overgevoeligheid |
| Voedings- en stofwisselingsstoornissen | |
| Vaak | Dehydratie |
| Zenuwstelselaandoeningen | |
| Zeer vaak | Hoofdpijn |
| Vaak | Verwardheid, angst, depressie, duizeligheid, slapeloosheid |
| Oogaandoeningen | |
| Soms | Herpeskeratitis |
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | |
| Vaak | Oorpijn |
| Hartaandoeningen | |
| Vaak | Tachycardie |
| Bloedvataandoeningen | |
| Vaak | Diepveneuze trombose, hypertensie, blozen |
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | |
| Zeer vaak | Hoesten |
| Vaak | Dyspneu, orofaryngeale pijn, infectie van de bovenste luchtwegen |
| Soms | Obstructieve luchtwegaandoening |
| Maagdarmstelselaandoeningen | |
| Zeer vaak | Braken, diarree, obstipatie, misselijkheid |
| Vaak | Buikpijn, ongemak in de buik |
| Huid- en onderhuidaandoeningen | |
| Vaak | Vitiligo, huiduitslag, dermatitis |
| Soms | Granulomateuze dermatitis |
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | |
| Zeer vaak | Myalgie, artralgie, pijn in extremiteit |
| Vaak | Rugpijn, liespijn |
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | |
| Zeer vaak | Influenza-achtig ziektebeeld*, pyrexie, koude rillingen, vermoeidheid, pijn, injectieplaatsreacties§ |
| Vaak | Malaise, pijn in de oksel |
| Onderzoeken | |
| Vaak | Gewichtsafname |
| Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplicaties | |
| Vaak | Wondcomplicatie, wondsecretie, contusie, procedurepijn |
§ Injectieplaatsreacties zijn onder meer: term bij zeer vaak: injectieplaatspijn; termen bij vaak: injectieplaatserytheem, injectieplaatsbloeding, injectieplaatszwelling, injectieplaatsreactie, inflammatie ter hoogte van de injectieplaats, secreetafscheiding, injectieplaatsafscheiding; term bij soms: injectieplaatswarmte. † Immuungemedieerde voorvallen zijn onder meer: termen bij soms: vasculitis, pneumonitis, verergering van psoriasis en glomerulonefritis.
* Zie de beschrijving van enkele specifieke bijwerkingen.
** Herpesinfecties (waaronder, maar niet beperkt tot, orale herpes).
Beschrijving van enkele specifieke bijwerkingen
Immuungemedieerde voorvallen
Immuungemedieerde voorvallen die in het klinische hoofdonderzoek werden gemeld, waren onder meer één geval van verergering van psoriasis bij een patiënt met een voorgeschiedenis van psoriasis, één geval van pneumonitis bij een patiënt met een voorgeschiedenis van auto-immuunziekte, één geval van vasculitis en twee gevallen van glomerulonefritis waarvan één zich presenteerde met acuut nierfalen.
Plasmacytoom
In klinische onderzoeken werd één geval van plasmacytoom op de injectieplaats waargenomen bij een patiënt die multipel myeloom bleek te hebben.
Cellulitis
In het klinische hoofdonderzoek (onderzoek 005/05) zijn voorvallen van cellulitis gemeld waarvan sommige beschouwd worden als ernstige bijwerkingen. Echter, geen enkel voorval leidde tot permanente stopzetting van de behandeling met Imlygic. Zorgvuldige wondverzorging en voorzorgsmaatregelen tegen infectie worden aanbevolen, vooral als weefselnecrose leidt tot open wonden.
Influenza-achtige symptomen
Negentig procent (90%) van de met Imlygic behandelde patiënten ondervonden influenza-achtige symptomen. Pyrexie, koude rillingen en influenza-achtig ziektebeeld kunnen tijdens de behandeling op elk moment optreden en verdwijnen doorgaans binnen 72 uur. Deze voorvallen werden in de periode van de eerste zes behandelingen vaker gemeld, vooral bij patiënten die bij baseline HSV-1-negatief waren.
Pediatrische patiënten
Er is een pediatrisch, klinisch fase 1-onderzoek (onderzoek 20110261) uitgevoerd met 15 kinderen en jongeren van 7 tot ≤ 21 jaar oud met gevorderde tumoren buiten het centrale zenuwstelsel geschikt voor rechtstreekse injectie (zie rubriek 5.1). De veiligheidsgegevens kwamen overeen met de onderliggende aandoening van de patiënten en het bekende veiligheidsprofiel van talimogene laherparepvec.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er is geen klinische ervaring met overdosering van Imlygic. Doses van maximaal 4 ml in een concentratie van 108 PFU/ml elke 2 weken zijn in klinische onderzoeken toegediend zonder aanwijzingen voor dosisbeperkende toxiciteit. De maximale dosis die veilig kan worden toegediend is niet vastgesteld. In geval van een vermoede overdosis of onbedoelde intraveneuze toediening moet de patiënt symptomatisch worden behandeld, bv. met aciclovir of andere antivirale middelen (zie rubriek 4.4), en moeten waar nodig ondersteunende maatregelen worden genomen.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: antineoplastische cel- en gentherapie, ATC-code: L01XL02.
Werkingsmechanisme
Talimogene laherparepvec is een oncolytische immunotherapie die is afgeleid van HSV-1. Talimogene laherparepvec is zodanig gemodificeerd dat het binnen tumoren vermenigvuldigt en het immuunnstimulerende eiwit humaan GM-CSF produceert. Talimogene laherparepvec veroorzaakt de dood van tumorcellen en het vrijkomen van tumorantigenen. Verondersteld wordt dat het middel samen met GM-CSF een systemische antitumor-immuunrespons en een effector-T-celrespons zal bevorderen. Muizen die na behandeling een complete regressie van hun primaire tumoren hadden, waren resistent tegen daaropvolgende tumorprovocatie.
De modificaties in talimogene laherparepvec ten opzichte van HSV-1 bestaan onder meer uit deletie van ICP34.5 en ICP47. Terwijl antivirale immuunresponsen normale cellen beschermen na infectie door talimogene laherparepvec, is aangetoond dat tumoren vatbaar zijn voor letsel en celdood door ICP34.5-deficiënte type 1 herpessimplexvirussen, waaronder talimogene laherparepvec. Deletie van ICP47 voorkomt downregulatie van antigenpresenterende moleculen en verhoogt de expressie van het US11-gen van HSV, waardoor de virusreplicatie in tumorcellen wordt versterkt.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Onderzoek 005/05
De veiligheid en werkzaamheid van Imlygic als monotherapie in vergelijking met subcutaan toegediende GM-CSF werden geëvalueerd in een multinationaal, open-label en gerandomiseerd klinisch fase 3-onderzoek bij patiënten met melanoom van stadium IIIB, IIIC of IV dat als chirurgisch irresectabel werd beschouwd. Eerdere systemische behandeling voor melanoom was toegestaan, maar niet vereist. Patiënten met actieve hersenmetastasen, botmetastasen, uitgebreide viscerale ziekte, primair oculair of mucosaal melanoom, aanwijzingen voor immunosuppressie of patiënten die met een systemisch antiherpesmiddel werden behandeld, werden van het onderzoek uitgesloten.
Patiënten werden in een verhouding van 2:1 gerandomiseerd naar Imlygic of GM-CSF (n = 436; 295 Imlygic, 141 GM-CSF). Imlygic werd via intralaesionale injectie toegediend met een beginconcentratie van 106 (1 miljoen) PFU/ml op dag 1, gevolgd door een concentratie van 108 (100 miljoen) PFU/ml op dag 21 en elke 2 weken daarna in een dosis van maximaal 4 ml. GM-CSF werd gedurende 14 dagen dagelijks subcutaan toegediend in een dosis van 125 mcg/m2, gevolgd door een rustperiode van 14 dagen, en dit in herhalende intervallen.
Om ruimte te laten voor het optreden van vertraagde immuungemedieerde antitumoreffecten, werden de patiënten minimaal 6 maanden behandeld of totdat er geen injecteerbare laesies meer waren. In deze periode diende de behandeling te worden voortgezet, ook als bestaande laesie(s) groter werden en/of nieuwe laesie(s) ontstonden, tenzij de patiënt een intolerabele toxiciteit ontwikkelde of de onderzoeker het beter vond voor de patiënt om de behandeling te staken of een andere behandeling voor melanoom te starten. Na 6 maanden behandeling dienden patiënten de behandeling verder te zetten tot klinisch relevante ziekteprogressie (ziekteprogressie die gepaard gaat met een vermindering van de performance status en/of waarbij alternatieve therapie vereist was naar het oordeel van de onderzoeker). Patiënten die na 12 maanden behandeling een respons vertoonden, konden de behandeling nog maximaal 6 maanden langer voortzetten. De gemiddelde (SD) behandelingsduur voor de intent-to-treat- (ITT-)populatie was 15,76 weken (15,79) in de GM-CSF-arm en 26,83 weken (18,39) in de Imlygic-arm. Het primaire eindpunt was het duurzame-responspercentage (DRR, durable response rate) [gedefinieerd als het percentage patiënten met een complete respons (CR) of een partiële respons (PR) die minstens 6 maanden onafgebroken duurde] volgens geblindeerde centrale beoordeling. De secundaire eindpunten waren onder meer totale overleving (OS, overall survival), totaal responspercentage (ORR, overall response rate) [PR+CR], tijd tot respons, duur van de respons en tijd tot falen van de behandeling (tijd vanaf randomisatie tot de eerste episode van klinisch relevante ziekteprogressie waarbij na de progressie geen respons wordt bereikt, of tot overlijden).
De gemiddelde leeftijd was 63 jaar (spreiding: 22 tot 94 jaar); 26,5% was ouder dan 65 jaar en 23,3% was ouder dan 74 jaar. Het merendeel van de patiënten, 98%, was blank. De onderzoekspopulatie bestond voor 57% uit mannelijke patiënten en 70% van de patiënten had bij baseline een performance status volgens ECOG van 0. Van de deelnemende patiënten had 22% stadium IVM1C en 53% van de patiënten had een eerdere behandeling voor melanoom gehad zoals chemotherapie en op cytokine gebaseerde immuuntherapie, in aanvulling op een operatie, adjuvante therapie of bestraling. In totaal was 58% van alle aan het onderzoek deelnemende patiënten bij baseline seropositief voor wild-type HSV-1 en 32,6% was seronegatief; de HSV-1-serostatus van de overige 9,4% was onbekend.
Het verschil in DRR tussen Imlygic en GM-CSF in de ITT-populatie was statistisch significant in het voordeel van Imlygic (zie tabel 4).
Tabel 4. Samenvatting van de resultaten voor de ITT-populatie uit Imlygic-onderzoek 005/05
| Onderzoeks-eindpunt | Imlygic n = 295 | GM-CSF n = 141 | |
Duurzame- responspercentage | Primair | 16,3% (n = 48) (95%-BI: 12,1; 20,5) | 2,1% (n = 3) (95%-BI: 0,0; 4,5) |
| Oddsratio 8,9 (95%-BI: 2,7; 29,2) p < 0,0001 | |||
Totaal responspercentage (% CR, % PR) | Secundair | 26,4% (n = 78) (95%-BI: 21,4%; 31,5%) (10,8% CR; 15,6% PR) | 5,7% (n = 8) (95%-BI: 1,9%; 9,5%) (0,7% CR; 5% PR) |
| Totale overleving | Secundair | Mediaan 23,3 (95%-BI: 19,5; 29,6) maanden | Mediaan 18,9 (95%-BI: 16,0; 23,7) maanden |
| HR: 0,79 (95%-BI: 0,62; 1,00) p = 0,051 | |||
Duur van respons (aanhoudende respons bij laatste tumorevaluatie) | Secundair | Niet bereikt (Spreiding: > 0,0 tot > 16,8 maanden) | Mediaan 2,8 maanden (Spreiding: 1,2 tot > 14,9 maanden) |
| HR: 0,46 (95%-BI: 0,35; 0,60) | |||
| Tijd tot respons (mediaan) | Secundair | 4,1 maanden | 3,7 maanden |
Tijd tot falen van behandeling (mediaan) | Secundair | 8,2 maanden (95%-BI: 6,5; 9,9) | 2,9 maanden (95%-BI: 2,8; 4,0) |
| HR: 0,42 (95%-BI: 0,32; 0,54) | |||
Onder de met Imlygic behandelde responders hielden 56 (72%) responsen nog aan ten tijde van de primaire analyse. Van de responders hadden er 42 (54%) een toename van de totale grootte van een of meerdere bestaande laesies van ≥ 25% en/of een of meerdere nieuwe laesies voordat zij uiteindelijk een respons bereikten.
In een analyse ter evaluatie van de systemische activiteit van Imlygic hadden 27 van de 79 proefpersonen (34,2%) een totale afname van ≥ 50% van niet-viscerale laesies die niet met Imlygic geïnjecteerd waren en hadden 8 van de 71 (11,3%) patiënten een totale afname van ≥ 50% van viscerale laesies die niet met Imlygic geïnjecteerd waren.
Afbeelding 4. Kaplan-Meier plot - totale overleving (ITT-populatie)

Er werden geen globale verschillen in veiligheid of werkzaamheid waargenomen tussen oudere (≥ 65 jaar) en jongere volwassen patiënten.
Oriënterende subgroepen
Er werden eveneens oriënterende subgroepanalyses voor DRR en totale overleving per ziektestadium uitgevoerd (zie afbeelding 5 en tabel 5). Hoewel het hoofdonderzoek onvoldoende onderscheidingsvermogen had om de werkzaamheid in deze afzonderlijke subgroepen te evalueren, hadden patiënten zonder viscerale ziekte meer baat bij behandeling met Imlygic dan patiënten met verder gevorderde ziekte.
Tabel 5. Samenvatting van de resultaten van oriënterende subgroepanalyse uit Imlygic-onderzoek 005/05
| DRR, (%) | ORR, (%) | OS (hazardratio) | |||
| Imlygic | GM-CSF | Imlygic | GM-CSF | Imlygic versus GM-CSF | |
Stadium§ IIIB, IIIC of IVM1a (Imlygic, n = 163; GM-CSF, n = 86) | 25,2 | 1,2 | 40,5 | 2,3 | 0,57 (95%-BI: 0,40; 0,80) |
Stadium§ IVM1b/IVM1c (Imlygic, n = 131; GM-CSF, n = 55) | 5,3 | 3,6 | 9,2 | 10,9 | 1,07 (95%-BI: 0,75; 1,52) |
§ Stadiëring van de American Joint Committee on Cancer (AJCC) 6de editie.
Afbeelding 5. Kaplan-Meier-schatting van totale overleving per gerandomiseerde behandelarm voor ziektestadium IIIB, IIIC of IVM1a (oriënterende subgroepanalyse)

Censor wordt aangegeven door verticale streep ׀
NE = not estimable (niet in te schatten)
Vanwege de oriënterende aard van de analyse en op basis van de huidige gegevens, is het niet aangetoond dat Imlygic geassocieerd is met een effect op de totale overleving
Pediatrische populatie
In één klinisch, multicentrisch, open-label, fase 1-dosisde-escalatieonderzoek (onderzoek 20110261) werd de veiligheid en werkzaamheid van talimogene laherparepvec beoordeeld bij pediatrische patiënten met gevorderde tumoren buiten het centrale zenuwstelsel geschikt voor rechtstreekse injectie. Tijdens het onderzoek kregen in totaal 15 kinderen en jongeren van 7 tot ≤ 21 jaar oud, verdeeld in twee groepen, groep A1 (13 patiënten van 12 tot ≤ 21 jaar) en groep B1 (2 patiënten van 7 tot < 12 jaar), talimogene laherparepvec toegediend. Het doseringsschema was consistent met de aanbevolen dosis talimogene laherparepvec voor volwassenen.
Dertien patiënten werden opgenomen in de DLT-analyseset (Dose Limiting Toxicity). Geen van de patiënten had last van dosisbeperkende toxiciteit tijdens de DLT-evaluatieperiode. Over het geheel genomen hadden alle patiënten (15 patiënten, 100,0%) ten minste 1 tijdens de behandeling optredende bijwerking en 8 patiënten (53,3 %) hadden bijwerkingen van graad ≥ 3.
Geen gevallen bekend, ORR per aangepaste irRC-RECIST was 0% (95% BI: 0,0; 21,8).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Talimogene laherparepvec is een genetisch gemodificeerd en replicatiecompetent HSV-1-virus. De farmacokinetiek en biodistributie zijn daardoor afhankelijk van de plaats van intralaesionale injectie, tumorselectieve replicatie en het vrijkomen uit tumorweefsel.
Absorptie
Cellulaire opname van talimogene laherparepvec vindt plaats via HSV-1-receptoren op tumoren en niet-tumorcellen na lokale injectie in tumoren. Omdat talimogene laherparepvec intratumoraal wordt geïnjecteerd en vermenigvuldigd, hebben de biologische beschikbaarheid en systemische concentratie van talimogene laherparepvec geen voorspellende waarde voor de activiteit van de werkzame stof; deze zijn daarom niet geëvalueerd.
Metabolisme/eliminatie
Talimogene laherparepvec wordt geklaard via algemene afweermechanismen van de gastheer (bv. autofagie, adaptieve immuunresponsen). Talimogene laherparepvec wordt afgebroken via typische endogene eiwitten en DNA katabole routes. Net als bij andere wild-type HSV-1-infecties kan een latente pool van talimogene laherparepvec-DNA persisteren in neuronale cellichamen die de injectieplaatsen innerveren; het optreden van een latente infectie met talimogene laherparepvec kan daarom niet worden uitgesloten.
Biodistributie (in het lichaam) en virale shedding (excretie/secretie)
Talimogene laherparepvec-DNA is gekwantificeerd met een uiterst sensitieve en specifieke kwantitatieve polymerasekettingreactietest (qPCR-test), wat niet noodzakelijkerwijs correleert met de kans op virale infectiviteit. Talimogene laherparepvec is ook gekwantificeerd in klinische onderzoeken met behulp van virusinfectiviteitstests op geselecteerde patiëntenmonsters van de injectieplaatsen en in sommige gevallen van mogelijke herpeslaesies.
Klinische biodistributie, eliminatie en shedding
De biodistributie en shedding van intralaesionaal toegediend talimogene laherparepvec zijn onderzocht in een klinisch onderzoek waarin talimogene laherparepvec-DNA in bloed, in urine, op de injectieplaats, op de buitenkant van occlusieve verbanden, in orale mucosa, in het anogenitale gebied en in vermoedelijke herpeslaesies werd gemeten. Zestig patiënten met melanoom kregen een intralaesionale injectie Imlygic, waarbij dezelfde dosering en hetzelfde schema werden gebruikt als in klinisch onderzoek 005/05 (zie rubriek 5.1). Tijdens de behandeling werden er monsters van occlusieve verbanden afgenomen. Tijdens de behandeling en tot 30 dagen na het einde van de behandeling werden er bloed- en urinemonsters afgenomen. Tijdens de behandeling en tot 60 dagen na het einde van de behandeling werden er monsters van de injectieplaats, orale mucosa en het anogenitale gebied afgenomen. Er werden monsters van vermoedelijke herpeslaesies afgenomen wanneer er bij een patiënt laesies optraden die vermoedelijk werden veroorzaakt door herpes. Als de qPCR-test voor talimogene laherparepvec-DNA positief was, werd er een TCID50-test uitgevoerd om de virale infectiviteit te meten. Gegevens van de 60 behandelde patiënten duidden erop dat op alle plaatsen talimogene laherparepvec-DNA aanwezig was tijdens het onderzoek (zie tabel 6).
Tabel 6. Patiënten met detecteerbaar DNA tijdens de behandeling
| Lichaamsvocht/plaats | Patiënten met detecteerbaar DNA tijdens de behandeling (n = 60) |
| Bloed | 59 (98%) |
| Urine | 19 (32%) |
| Injectieplaats | 60 (100%) |
| Buitenkant van het occlusieve verband | 48 (80%) |
| Orale mucosa | 8 (13%) |
| Anogenitaal gebied | 5 (19%)a |
a Voor het anogenitale gebied werden 26 patiënten getest op Imlygic-DNA.
Het percentage monsters en personen met talimogene laherparepvec-DNA was in cyclus 2 van de behandeling het hoogst voor bloed, urine, injectieplaats en occlusieve verbanden, in cyclus 1 van de behandeling het hoogst voor de orale mucosa en in cyclus 1 en 2 het hoogst voor het anogenitale gebied. Onder de patiënten met detecteerbaar talimogene laherparepvec-DNA in bloed, urine, orale mucosa en het anogenitale gebied bevatte geen enkel monster 30 dagen na het einde van de behandeling talimogene laherparepvec-DNA. Voor patiënten met detecteerbaar DNA in geïnjecteerde laesies bevatte geen enkel monster 60 dagen na het einde van de behandeling talimogene laherparepvec-DNA.
In totaal was bij 3 van de 19 patiënten met laesies die vermoedelijk werden veroorzaakt door herpes op elk moment tijdens het onderzoek talimogene laherparepvec-DNA aanwezig. De virale activiteit werd gemeten in monsters van de injectieplaats, occlusieve verbanden, orale mucosa, het anogenitale gebied en vermoedelijke herpeslaesies die positief werden getest op talimogene laherparepvec-DNA. Er werd geen virale activiteit gedetecteerd in monsters van occlusieve verbanden, orale mucosa, het anogenitale gebied en vermoedelijke herpeslaesies. Bij 7 (11%) patiënten werd het infectieuze talimogene laherparepvec-virus op meerdere momenten in het onderzoek gedetecteerd op de injectieplaats; na cyclus 2 of na het einde van de behandeling werden er geen monsters positief getest op virale infectiviteit.
Farmacokinetiek bij bijzondere populaties
Er is geen farmacokinetisch onderzoek met talimogene laherparepvec uitgevoerd bij bijzondere populaties.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Bij doses tot 4 × 108 PFU/kg of 107 PFU/dosis (60 keer zo hoog als de hoogste voorgestelde klinische dosis) werden enkele of herhaalde doses talimogene laherparepvec, toegediend via s.c., i.v. of intratumorale injectie, goed verdragen door immuuncompetente muizen, ratten en honden. Er werden geen neuropathologische of neurologische bijwerkingen waargenomen. In een in-vivo-onderzoek met intracerebrale injectie was talimogene laherparepvec 10.000 keer minder neurovirulent in vergelijking met de wild-type HSV-1-dosis die bij muizen in 50% van de gevallen tot de dood leidt.
Talimogene laherparepvec werd in doses tot 2 × 108 PFU/kg (30 keer zo hoog als de hoogste voorgestelde klinische dosis) geïnjecteerd in diverse xenotumortransplantaten bij immuundeficiënte muizen (naakte muizen en SCID-muizen). Een letale systemische virusinfectie werd waargenomen bij maximaal 20% van de naakte muizen (voornamelijk deficiënt in de T-lymfocytenfunctie) en 100% van de SCID-muizen (die zowel T- als B-lymfocyten missen).
In alle onderzoeken werd bij 14% van de naakte muizen een fatale verspreide virusinfectie waargenomen na behandeling met talimogene laherparepvec in doses die 10 tot 100 keer hoger waren dan de wild-type HSV-1-doses die tot 100% letaliteit leiden.
Mutageniteit
Het genotoxische potentieel van talimogene laherparepvec is niet beoordeeld in langdurig onderzoek bij mens of dier. Omdat wild-type HSV-1 niet in het gastheergenoom integreert, is het risico op insertiemutagenese met talimogene laherparepvec verwaarloosbaar.
Carcinogeniteit
Het carcinogene potentieel van talimogene laherparepvec is niet beoordeeld in langdurig onderzoek bij mens of dier. Beschikbare gegevens voor talimogene laherparepvec en wild-type HSV-1 wijzen echter niet op een carcinogeen risico voor de mens.
Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit
Er waren geen effecten op mannelijke of vrouwelijke voortplantingsweefsels na behandeling van volwassen muizen met doses tot 4 × 108 PFU/kg (60 keer hoger, op basis van PFU/kg, dan de maximale klinische dosis). Er werden geen effecten op de embryofoetale ontwikkeling waargenomen wanneer talimogene laherparepvec tijdens de organogenese aan drachtige muizen werd toegediend in doses tot 4 × 108 (400 miljoen) PFU/kg (60 keer hoger, op basis van PFU/kg, dan de maximale klinische dosis). In foetaal bloed werden verwaarloosbare hoeveelheden (< 0,001% van de bloedwaarde bij het moederdier) talimogene laherparepvec-DNA gevonden.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Dinatriumfosfaat-dihydraat
Natriumdiwaterstoffosfaat-dihydraat
Natriumchloride
Myo-inositol
Sorbitol (E420)
Water voor injecties
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden.
6.3 Houdbaarheid
Ongeopende injectieflacon
5 jaar.
Bereiding en bewaring voorafgaand aan toediening
Dien Imlygic na het ontdooien zo snel als praktisch mogelijk is toe.
Ontdooid Imlygic is stabiel wanneer het bewaard wordt bij temperaturen van 2°C tot 25°C, beschermd tegen licht in de oorspronkelijke injectieflacon, in een injectiespuit, of in de oorspronkelijke injectieflacon gevolgd door een injectiespuit. Overschrijd de bewaartijden aangegeven in tabel 7 en tabel 8 niet.
Wanneer ontdooid Imlygic in de oorspronkelijke injectieflacon gevolgd door een injectiespuit bewaard wordt:
- dient hetzelfde temperatuurbereik aangehouden te worden gedurende de hele bewaartijd tot aan de toediening.
- dient de bewaartijd in de injectiespuit bij omgevingstemperatuur tot 25 °C maximaal 2 uur te bedragen voor 106 (1 miljoen) PFU/ml en 4 uur voor 108 (100 miljoen) PFU/ml zie tabel 7).
- dient de maximale cumulatieve bewaartijd (bewaartijd in injectieflacon plus bewaartijd in injectiespuit) de bewaartijden in tabel 8 niet te overschrijden.
Imlygic mag na ontdooien niet opnieuw worden ingevroren. Gooi ontdooid Imlygic in de injectieflacon of injectiespuit weg als deze langer dan de onderstaand aangegeven tijd is bewaard.
Tabel 7. Maximale bewaartijd voor ontdooid Imlygic in injectiespuit
| 106 (1 miljoen) PFU/ml | 108 (100 miljoen) PFU/ml | |
| 2 °C tot 8 °C | 8 uur | 8 uur |
| tot 25 °C | 2 uur | 4 uur |
Tabel 8. Maximale cumulatieve bewaartijd (bewaartijd in injectieflacon plus bewaartijd in injectiespuit) voor ontdooid Imlygic
| 106 (1 miljoen) PFU/ml | 108 (100 miljoen) PFU/ml | |
| 2 °C tot 8 °C | 24 uur | 1 week (7 dagen) |
| tot 25 °C | 12 uur | 24 uur |
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Bewaren in de vriezer (-90 °C tot -70 °C) en bevroren transporteren (-90 °C tot -70 °C). Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na het ontdooien van het geneesmiddel, zie rubriek 6.3.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Imlygic wordt geleverd als een oplossing van één ml zonder conserveermiddel in een injectieflacon (cyclo-olefinepolymeer kunsthars) voor eenmalig gebruik met stop (chloorbutyl-elastomeer) en verzegeling (aluminium) met flip-off-dop (polypropyleen) in twee verschillende verschijningsvormen:
Afbeelding 6. Injectieflacon voor eenmalig gebruik in een heldere plastic huls van copolyester 
OF
Afbeelding 7. injectieflacon voor eenmalig gebruik zonder heldere plastic huls
De dop van de injectieflacon is kleurgecodeerd: 106 (1 miljoen) PFU/ml is lichtgroen en 108 (100 miljoen) PFU/ml is koningsblauw.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Imlygic-injectieflacons ontdooien
Laat bevroren Imlygic-injectieflacons vóór gebruik bij kamertemperatuur (20 °C tot 25 °C)
ontdooien totdat Imlygic vloeibaar is. Naar verwachting duurt het 30 tot 70 minuten voordat de injectieflacons volledig zijn ontdooid, afhankelijk van de omgevingstemperatuur. Voorzichtig ronddraaien. NIET schudden.
- Injectieflacons moeten tot toediening in de oorspronkelijke doos worden ontdooid en bewaard ter bescherming tegen licht.
Hantering en toediening
Neem de lokale richtlijnen in acht wat betreft hantering en toediening, persoonlijke beschermingsmiddelen, accidenteel morsen en afvalverwijdering.
- Draag tijdens het bereiden en toedienen van Imlygic een beschermende schort of laboratoriumjas, een veiligheidsbril of gelaatsscherm en handschoenen. Dek vóór toediening eventuele blootgestelde wonden af. Vermijd contact met huid, ogen of slijmvliezen.
- Verwissel de handschoenen na toediening alvorens occlusief verband op geïnjecteerde laesies aan te brengen. Veeg de buitenkant van het occlusief verband af met een alcoholdoekje. Het is aan te bevelen om indien mogelijk de injectieplaats te allen tijde afgedekt te houden met lucht- en waterdicht verband. Om het risico op virale transmissie te beperken dienen patiënten hun injectieplaatsen bedekt te houden voor minstens 8 dagen na de laatste behandeling of langer indien er vocht wordt afgescheiden op de injectieplaats. Adviseer patiënten om het verband aan te brengen volgens de instructies van de beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg en om het verband te vervangen als het loslaat.
- Alle materialen die in contact zijn geweest met Imlygic (bv. injectieflacon, spuit, naald, watjes of gaasjes) dienen te worden vernietigd overeenkomstig lokale procedures.
Accidentele blootstelling
- In geval van een accidentele beroepsmatige blootstelling aan Imlygic (bv. door spatten in de ogen of op slijmvliezen) tijdens de bereiding of toediening dient minimaal 15 minuten met schoon water te worden gespoeld. In geval van blootstelling van beschadigde huid of een prikaccident moet het aangedane gebied grondig worden gereinigd met water en zeep en/of een desinfecterend middel.
- Behandel alle plekken waar Imlygic is gemorst, met een virusdodend middel en absorberende materialen.
- Adviseer patiënten om gebruikte verbanden en reinigingsmaterialen in een afgesloten plastic zak te stoppen, aangezien deze besmet kunnen zijn, en de zak met het huishoudelijk afval weg te gooien.
Dit geneesmiddel bevat genetisch gemodificeerde organismen.
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Amgen Europe B.V.
Minervum 7061
4817 ZK Breda
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/15/1064/001
EU/1/15/1064/002
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
datum van eerste verlening van de vergunning: 16 december 2015
datum van laatste verlenging: 18 november 2020
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu.
