Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Ifirmacombi – SmPC

Stand van
(EMA)
Werkzame stoffen:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Ifirmacombi

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Ifirmacombi 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 150 mg irbesartan (als irbesartanhydrochloride) en 12,5 mg
hydrochloorthiazide.
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 300 mg irbesartan (als irbesartanhydrochloride) en 12,5 mg
hydrochloorthiazide.
Ifirmacombi 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten
Elke filmomhulde tablet bevat 300 mg irbesartan (als irbesartanhydrochloride) en 25 mg
hydrochloorthiazide.
Voordevolledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet (tablet).
Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Lichtroze, biconvexe, ovale filmomhulde tabletten.
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Witte, biconvexe, capsulevormige filmomhulde tabletten.
Ifirmacombi 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten
Lichtroze, biconvexe, capsulevormige filmomhulde tabletten.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Behandeling van essentiële hypertensie.
Deze vaste dosiscombinatie is bestemd voor volwassen patiënten bij wie de bloeddruk niet adequaat
behandeld kan worden met irbesartan of hydrochloorthiazide alleen (zie rubriek 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering
Ifirmacombi kan eenmaal daags worden ingenomen, met of zonder voedsel.
Dosistitratie met de afzonderlijke componenten (d.w.z. irbesartan en hydrochloorthiazide) kan worden
aanbevolen.
Indien klinisch aangewezen, kan overschakeling van monotherapie op vaste combinaties worden
overwogen:
-Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg kan worden gebruikt bij patiënten bij wie de bloeddruk niet
adequaat behandeld kan worden met hydrochloorthiazide of irbesartan 150 mg alleen.
-Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg kan worden gebruikt bij patiënten die niet adequaat kunnen
behandeld worden met irbesartan 300 mg of met Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg.
-Ifirmacombi 300 mg/25 mg kan worden gebruikt bij patiënten die niet adequaat behandeld
kunnen worden met Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg.
Doseringen hoger dan 300 mg irbesartan/25 mg hydrochloorthiazide eenmaal daags gegeven worden
niet aanbevolen.
Indien nodig kan Ifirmacombi met een ander antihypertensivum gecombineerd worden (zie rubrieken
4.3, 4.4, 4.5 en 5.1).
Speciale populaties
Verminderde nierfunctie
Vanwege het bestanddeel hydrochloorthiazide wordt Ifirmacombi niet aanbevolen bij patiënten met
een ernstige nierfunctiestoornis (creatinineklaring < 30 ml/min). Bij deze patiënten wordt de voorkeur
gegeven aan lisdiuretica boven thiazidediuretica. Er is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten met
een nierfunctievermindering bij wie de creatinineklaring ≥ 30 ml/min bedraagt (zie rubrieken 4.3 en
4.4).
Verminderde leverfunctie
Ifirmacombi is niet bestemd voor patiënten met een ernstig verminderde leverfunctie.
Thiazidediuretica dienen terughoudend gebruikt te worden bij patiënten met een verminderde
leverfunctie. Bij patiënten met een licht tot matig verminderde leverfunctie hoeft de dosering van
Ifirmacombi niet te worden aangepast (zie rubriek 4.3).
Oudere patiënten
Bij oudere patiënten hoeft de dosering van Ifirmacombi niet te worden aangepast.
Pediatrische patiënten
Ifirmacombi wordt afgeraden voor kinderen en adolescenten. De veiligheid en werkzaamheid bij
kinderen en adolescenten zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Voor oraal gebruik.

4.3 Contra-indicaties

-Overgevoeligheid voor de werkzamestoffen, voor één van de in rubriek 6.1 vermelde
hulpstoffen of voor andere sulfonamidederivaten (hydrochloorthiazide is een
sulfonamidederivaat).
-Tweede en derde trimester van de zwangerschap (zie rubriek 4.4 en 4.6).
-Ernstige nierfunctievermindering (creatinineklaring < 30 ml/min).
-Refractaire hypokaliëmie, hypercalciëmie.
-Ernstige leverfunctievermindering, biliaire cirrose en cholestase.
-Het gelijktijdig gebruik van Ifirmacombi met aliskiren-bevattende geneesmiddelen is gecontra-
indiceerd bij patiënten met diabetes mellitus of nierinsufficiëntie (GFR < 60 ml/min/1,73 m2)
(zie rubrieken 4.5 en 5.1).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Hypotensie – Patiënten met volumedepletie:
Bij hypertensieve patiënten zonder andere risicofactoren voor hypotensie is Ifirmacombi zelden in
verband gebracht met symptomatische hypotensie. Symptomatische hypotensie kan naar verwachting
optreden bij patiënten die volume- en/of natriumdepletie hebben als gevolg van intensieve behandeling
met diuretica, diëtische zoutbeperking, diarree of braken. Dergelijke aandoeningen dienen te worden
gecorrigeerd voordat met de behandeling van Ifirmacombi begonnen wordt.
Nierarteriestenose - Renovasculaire hypertensie:
Patiënten met bilaterale nierarteriestenose of een stenose van de arterie naar slechts één werkende nier,
lopen een groter risico op ernstige hypotensie en nierinsufficiëntie, wanneer ze behandeld worden met
ACE-remmers of angiotensine-2-receptorantagonisten. Hoewel dit voor Ifirmacombi niet beschreven
is, dient met een soortgelijk effect rekening te worden gehouden.
Verminderde nierfunctie en niertransplantatie:
Als Ifirmacombi wordt gebruikt bij patiënten met een verminderde nierfunctie, wordt periodieke
controle van de serumkalium-, serumcreatinine- en serumurinezuurspiegel aanbevolen. Er is geen
ervaring met de toediening van Ifirmacombi bij patiënten die recent een niertransplantatie hebben
ondergaan. Ifirmacombi dient niet te worden gebruikt door patiënten met een ernstig verminderde
nierfunctie (creatinineklaring < 30 ml/min) (zie rubriek 4.3). Aan thiazidediuretica gerelateerde
azotemie kan optreden bij patiënten met nierfunctieverlies. Er is geen dosisaanpassing nodig bij
patiënten met een nierfunctievermindering bij wie de creatinineklaring ≥ 30 ml/min bedraagt. Echter,
bij patiënten met een licht tot matig verminderde nierfunctie (creatinineklaring ≥ 30 ml/min maar <
60 ml/min), dient de vaste dosiscombinatie voorzichtig te worden gebruikt.
Dubbele blokkade van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS):
Er is bewijs dat bij gelijktijdig gebruik van ACE-remmers, angiotensine II-receptorantagonisten of
aliskiren het risico op hypotensie, hyperkaliëmie en een verminderde nierfunctie (inclusief acuut
nierfalen) toeneemt. Dubbele blokkade van RAAS door het gecombineerde gebruik van ACE-
remmers, angiotensine II-receptorantagonisten of aliskiren wordt daarom niet aanbevolen (zie
rubrieken 4.5 en 5.1).
Als behandeling met dubbele blokkade absoluut noodzakelijk wordt geacht, mag dit alleen onder
supervisie van een specialist plaatsvinden en moeten de nierfunctie, elektrolyten en bloeddruk
regelmatig worden gecontroleerd.
ACE-remmers en angiotensine II-receptorantagonisten dienen niet gelijktijdig te worden ingenomen
door patiënten met diabetische nefropathie.
Verminderde leverfunctie:
Thiazidediuretica dienen voorzichtig gebruikt te worden bij patiënten met een verminderde
leverfunctie of een progressieve leverziekte, aangezien geringe veranderingen in de vloeistof- en
elektrolytbalans hepatisch coma kunnen induceren. Er is geen klinische ervaring met Ifirmacombi bij
patiënten met een verminderde leverfunctie.
Aorta- en mitralisklepstenose, obstructieve hypertrofische cardiomyopathie:
Zoals bij andere vasodilatatoren, is speciale aandacht nodig bij patiënten die lijden aan aorta- of
mitralisklepstenose, of aan obstructieve hypertrofische cardiomyopathie.
Primair hyperaldosteronisme:
Patiënten met primair hyperaldosteronisme zullen in de regel niet reageren op antihypertensiva die
werken door remming van het renine-angiotensinesysteem. Derhalve wordt het gebruik van
Ifirmacombi niet aanbevolen.
Metabole en endocriene effecten:
Thiazidediuretica kunnen de glucosetolerantie remmen. Een latent aanwezige diabetes mellitus kan
manifest worden tijdens een behandeling met thiazidediuretica. Irbesartan kan hypoglykemie
induceren, vooral bij diabetische patiënten. Bij patiënten behandeld met insuline of antidiabetica moet
een geschikte bloedglucosemonitoring overwogen worden; een dosis-aanpassing van insuline of
antidiabetica kan vereist zijn wanneer aangewezen (see rubriek 4.5).
Verhoging van de cholesterol- en triglyceridenspiegels zijn in verband gebracht met de behandeling
met thiazidediuretica; echter, bij een dosering van 12,5 mg zoals deze voorkomt in Ifirmacombi, zijn
er slechts geringe of zelfs geen effecten gemeld.
Bij bepaalde patiënten die met thiazidediuretica behandeld worden kan hyperurikemie optreden of kan
jicht acuut worden.
Elektrolytverstoringen:
Zoals voor alle patiënten die thiazidediuretica gebruiken geldt, dient een periodieke bepaling van de
serumelektrolyten uitgevoerd te worden na geschikte tijdsintervallen.
Thiazidediuretica, waaronder hydrochloorthiazide, kunnen een verstoring van de vloeistof- of de
elektrolytbalans (hypokaliëmie, hyponatriëmie en hypochloremische alkalose) veroorzaken.
Voortekenen van verstoringen in de vloeistof- of elektrolytbalans zijn droge mond, dorst, zwakte,
lethargie, slaperigheid, rusteloosheid, spierpijn of -krampen, vermoeide spieren, hypotensie, oligurie,
tachycardie, en gastro-intestinale stoornissen zoals misselijkheid of braken.
Hoewel hypokaliëmie zich kan ontwikkelen bij het gebruik van thiazidediuretica, kan gelijktijdige
behandeling met irbesartan de door diuretica-geïnduceerde hypokaliëmie verminderen. De kans op
hypokaliëmie is het grootst bij patiënten met levercirrose, bij patiënten met een sterke diurese, bij
patiënten die onvoldoende elektrolyten innemen en bij patiënten die gelijktijdig behandeld worden met
corticosteroïden of ACTH. Daarentegen kan door het bestanddeel irbesartan in Ifirmacombi,
hyperkaliëmie optreden. Dit geldt met name bij gelijktijdig nierfunctieverlies en/of hartfalen en bij
diabetes mellitus. Bij risicopatiënten wordt adequate controle van het serumkalium aanbevolen.
Kaliumsparende diuretica, kaliumsupplementen of kalium-bevattende zoutvervangingsmiddelen
dienen voorzichtig gecombineerd te worden met Ifirmacombi (zie rubriek 4.5).
Er is geen bewijs dat irbesartan de door diuretica veroorzaakte hyponatriëmie zou doen verminderen
of doen voorkomen. Het chloridetekort is doorgaans mild en behoeft meestal geen behandeling.
Thiazidediuretica kunnen de urinaire calciumexcretie verminderen en een intermitterende en geringe
verhoging van het serumcalcium veroorzaken zonder dat hierbij een afwijking van het
calciummetabolisme bekend is. Opvallende hypercalciëmie kan het bewijs zijn van een latente
hyperparathyreoïdie. Alvorens een test uit te voeren op de functie van de bijschildklieren, dient het
gebruik van thiazidediuretica gestaakt te worden.
Er is aangetoond dat thiazidediuretica de urinaire excretie van magnesium kunnen verhogen, hetgeen
kan resulteren in hypomagnesiëmie.

Intestinaal angio-oedeem

Intestinaal angio-oedeem is gemeld bij patiënten die werden behandeld met angiotensine II-
receptorantagonisten, waaronder irbesartan (zie rubriek 4.8). Bij deze patiënten deden zich buikpijn,
misselijkheid, braken en diarree voor. De symptomen verdwenen na stopzetting van angiotensine II-
receptorantagonisten. Wanneer intestinaal angio-oedeem wordt vastgesteld, moet het gebruik van
irbesartan/hydrochloorthiazide worden gestaakt en moet gepaste monitoring plaatsvinden tot de
symptomen volledig zijn verdwenen.
Lithium:
De combinatie van lithium en Ifirmacombi wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).
Anti-dopingtest:
De hydrochloorthiazide in dit geneesmiddel kan een positief analytisch resultaat geven in een anti-
dopingtest.
Algemeen:
Bij patiënten bij wie de vaattonus en de nierfunctie voornamelijk afhangen van de activiteit van het
renine-angiotensine-aldosteronsysteem (b.v. patiënten met ernstig hartfalen of onderliggende
nierziekte, waaronder nierarteriestenose), is de behandeling met ACE-remmers of angiotensine-2-
receptorantagonisten die dit systeem beïnvloeden, in verband gebracht met acute hypotensie, azotemie,
oligurie, en in zeldzame gevallen met acuut nierfalen (zie rubriek 4.5). Net als bij andere
antihypertensiva kan bij patiënten met ischemische cardiopathie of ischemische cardiovasculaire
aandoeningen een excessieve bloeddrukdaling tot een myocardinfarct of CVA leiden.
Overgevoeligheidsreacties voor hydrochloorthiazide kunnen optreden bij patiënten met of zonder
voorgeschiedenis van allergie of astma bronchiale, maar zijn waarschijnlijker bij patiënten met een
dergelijke voorgeschiedenis.
Exacerbatie of activering van systemische lupus erythematodes zijn beschreven bij het gebruik van
thiazidediuretica.
Gevallen van fotosensitiviteitsreacties zijn gemeld met thiazidediuretica (zie rubriek 4.8). Indien
fotosensitiviteitsreacties optreden tijdens de behandeling, wordt aangeraden om de behandeling te
stoppen. Indien opnieuw de toediening van het diureticum noodzakelijk geacht wordt, is het aan te
raden om blootgestelde lichaamsdelen te beschermen tegen de zon of kunstmatig UV-A.
Zwangerschap:
Therapie met angiotensine-2-receptor antagonisten mag niet gestart worden tijdens zwangerschap.
Patiënten die een zwangerschap plannen moeten omgezet worden op een alternatieve anti-
hypertensieve therapie met een bekend veiligheidsprofiel voor gebruik tijdens zwangerschap, tenzij
het voortzetten van de angiotensine-2-receptor antagonist therapie noodzakelijk wordt geacht.
Als zwangerschap wordt vastgesteld dient de behandeling met angiotensine-2-receptor antagonisten
onmiddellijk gestaakt te worden, en moet, indien nodig begonnen worden met een alternatieve
therapie (zie rubriek 4.3 en 4.6).

Choroïdale effusie, acute myopie en secundair acuut nauwe-kamerhoekglaucoom: Sulfonamide- of sulfonamidederivaten kunnen een idiosyncratische reactie veroorzaken die leidt tot choroïdale effusie met gezichtsvelddefect, voorbijgaande myopie en acuut nauwe-kamerhoekglaucoom. Hoewel hydrochloorthiazide een sulfonamide is, zijn er tot dusver alleen geïsoleerde gevallen van acuut nauwe-kamerhoekglaucoom gemeld met hydrochloorthiazide. Symptomen, waaronder acuut optreden van verminderde gezichtsscherpte of oogpijn treden meestal op binnen uren of weken na starten met het geneesmiddel. Onbehandeld acuut nauwe-kamerhoekglaucoom kan leiden tot permanent verlies van het gezichtsvermogen. De primaire behandeling is het zo snel mogelijk stoppen met innemen van het geneesmiddel. Overweging van directe medicamenteuze of operatieve behandelingen kan nodig zijn als de intra-oculaire druk niet onder controle te brengen is. Risicofactoren voor het ontwikkelen van acuut nauwe-kamerhoekglaucoom kunnen een voorgeschiedenis van sulfonamide- of penicillineallergie zijn (zie rubriek 4.8).

Niet-melanome huidkanker:

Er is een verhoogd risico op niet-melanome huidkanker (NMSC) [basaalcelcarcinoom (BCC) en plaveiselcelcarcinoom (SCC)] bij blootstelling aan een toenemende cumulatieve dosis hydrochloorthiazide (HCTZ) waargenomen bij twee epidemiologische onderzoeken op basis van het Deense Nationaal Kankerregister. De fotosensibiliserende werking van HCTZ zou kunnen werken als een mogelijk mechanisme voor NMSC.

Patiënten die HCTZ innemen moeten worden geïnformeerd over het risico op NMSC en moet worden geadviseerd hun huid regelmatig te controleren op nieuwe laesies en verdachte huidlaesies onmiddellijk te melden. Er dienen mogelijke preventieve maatregelen zoals beperkte blootstelling aan zonlicht en uv-stralen en, in het geval van blootstelling, afdoende bescherming aan de patiënten te worden aanbevolen om het risico op huidkanker tot een minimum te beperken. Verdachte huidlaesies moeten onmiddellijk worden onderzocht, mogelijk met inbegrip van histologisch onderzoek van biopsieën. Het gebruik van HCTZ bij patiënten die eerder NMSC hebben gehad moet mogelijk ook worden heroverwogen (zie ook rubriek 4.8).

Acute respiratoire toxiciteit:

Er zijn zeer zeldzame ernstige gevallen van acute respiratoire toxiciteit, waaronder ‘acute respiratory distress’-syndroom (ARDS), gemeld na inname van hydrochloorthiazide. Longoedeem ontwikkelt zich doorgaans binnen minuten tot uren na inname van hydrochloorthiazide. Bij aanvang omvatten de symptomen dyspneu, koorts, verslechtering van de longfunctie en hypotensie. Als de diagnose ARDS wordt vermoed, dient de behandeling met Ifirmacombi te worden gestaakt en een passende behandeling te worden gegeven. Hydrochloorthiazide mag niet worden toegediend aan patiënten bij wie eerder ARDS optrad na inname van hydrochloorthiazide.

Natrium

Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosiseenheid, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Andere antihypertensiva:
De antihypertensieve werking van Ifirmacombi kan versterkt worden door gelijktijdig gebruik van
andere antihypertensiva. Irbesartan en hydrochloorthiazide (bij doseringen tot 300 mg
irbesartan/25 mg hydrochloorthiazide) zijn veilig gecombineerd met andere antihypertensiva
waaronder calciumantagonisten en bètablokkers. Een voorafgaande behandeling met hoog gedoseerde
diuretica kan volumedepletie en het risico van hypotensie tot gevolg hebben, wanneer met de
behandeling met irbesartan, met of zonder thiazidediureticum, begonnen wordt, tenzij de
volumedepletie eerst gecorrigeerd wordt (zie rubriek 4.4).
Aliskiren-bevattende middelen of ACE-remmers:
De gegevens uit klinische studies laten zien dat dubbele blokkade van het renine-angiotensine-
aldosteronsysteem (RAAS) bij het gecombineerde gebruik van ACE-remmers, angiotensine II-
receptorantagonisten en aliskiren in verband wordt gebracht met een hogere frequentie van
bijwerkingen zoals hypotensie, hyperkaliëmie en een verminderde nierfunctie (inclusief acuut
nierfalen) in vergelijking met het gebruik van een enkel geneesmiddel dat op het RAAS werkt (zie
rubrieken 4.3, 4.4 en 5.1).
Lithium:
Reversibele toenames van de serumlithiumconcentraties en toxiciteit zijn gemeld tijdens gelijktijdige
toediening van lithium met ACE-remmers. Soortgelijke effecten zijn tot nu zeer zelden beschreven
voor irbesartan. Bovendien wordt de renale klaring van lithium verminderd door thiazidediuretica
waardoor de kans op lithiumtoxiciteit door Ifirmacombi zou kunnen toenemen. De combinatie van
lithium en Ifirmacombi wordt daarom niet aanbevolen (zie rubriek 4.4). Indien gelijktijdig gebruik
noodzakelijk is, wordt aanbevolen de serumlithiumspiegels nauwkeurig te controleren.
Geneesmiddelen die het kalium beïnvloeden:
Het kaliumuitscheidend effect van hydrochloorthiazide wordt verminderd door het kaliumsparend
effect van irbesartan. Dit effect van hydrochloorthiazide op het serumkalium zou naar verwachting
echter versterkt worden door andere geneesmiddelen die in verband gebracht zijn met kaliumverlies en
hypokaliëmie (b.v. andere kaliuretische diuretica, laxantia, amfotericine, carbenoxolon, penicilline G
(natriumzout)). Daarentegen kan op grond van de ervaring met het gebruik van andere geneesmiddelen
die het renine-angiotensinesysteem afzwakken, het gelijktijdig gebruik van kaliumsparende diuretica,
kaliumsupplementen, kaliumbevattende zoutvervangingsmiddelen of andere geneesmiddelen die het
serumkalium kunnen verhogen (b.v. heparinenatrium), tot verhogingen van het serumkalium leiden.
Bij risicopatiënten wordt adequate monitoring van het serumkalium aanbevolen (zie rubriek 4.4).
Geneesmiddelen die beïnvloed worden door verstoringen in het serumkalium:
Periodieke controle van het serumkalium wordt aanbevolen als Ifirmacombi toegediend wordt in
combinatie met geneesmiddelen die door een verstoring van het serumkalium kunnen worden
beïnvloed (b.v. digitalisglycosiden, antiaritmica).
Niet-steroïde anti-inflammatoire middelen (NSAID's):
Wanneer angiotensine-2-receptorantagonisten gelijktijdig worden toegediend met niet-steroïde anti-
inflammatoire middelen (b.v. selectieve COX-2 remmers, acetylsalicylzuur (> 3 g/dag) en niet-
selectieve NSAID's), kan het antihypertensief effect verzwakken.
Zoals bij ACE-remmers, kan gelijktijdig gebruik van angiotensine-2-receptorantagonisten en NSAID's
leiden tot een verhoogd risico op verslechtering van de nierfunctie, inclusief mogelijk acuut nierfalen,
en een verhoogd serumkalium met name bij patiënten met een reeds bestaande slechte nierfunctie. De
combinatie dient, met name bij ouderen, met voorzichtigheid te worden gegeven. Patiënten dienen
adequaat te worden gehydrateerd en monitoring van de nierfunctie dient te worden overwogen na
aanvang van een combinatiebehandeling en daarna periodiek.
Repaglinide:
irbesartan kan OATP1B1 remmen. In een klinisch onderzoek werd gemeld dat irbesartan de Cmax en
het AUC van repaglinide (substraat van OATP1B1) respectievelijk 1,8 maal en 1,3 maal verhoogt
wanneer het 1 uur vóór repaglinide wordt toegediend. In een ander onderzoek werd geen relevante
farmacokinetische interactie gemeld wanneer de twee geneesmiddelen gelijktijdig werden toegediend.
Daarom kan dosisaanpassing van een antidiabetische behandeling zoals repaglinide nodig zijn (zie
rubriek 4.4).
Aanvullende informatie over interacties met irbesartan:
In klinische onderzoeken werd de farmacokinetiek van irbesartan niet beïnvloed door
hydrochloorthiazide. Irbesartan wordt voornamelijk gemetaboliseerd door CYP2C9 en in mindere
mate door glucuronidering. Er zijn geen significante farmacokinetische of farmacodynamische
interacties waargenomen wanneer irbesartan gelijktijdig werd toegediend met warfarine, een
geneesmiddel dat gemetaboliseerd wordt door CYP2C9. De effecten van CYP2C9-inductoren, zoals
rifampicine, op de farmacokinetiek van irbesartan zijn niet onderzocht. De farmacokinetiek van
digoxine werd niet gewijzigd door gelijktijdige toediening van irbesartan.
Aanvullende informatie over interacties met hydrochloorthiazide:
Bij gelijktijdige toediening kunnen de volgende middelen een interactie aangaan met thiazidediuretica:
Alcohol: potentiëring van orthostatische hypotensie kan optreden;
Antidiabetica (orale antidiabetica en insulinen): het kan nodig zijn de dosis van de antidiabetica aan te
passen (zie rubriek 4.4);
Colestyramine- en colestipolharsen: de absorptie van hydrochloorthiazide is geremd bij aanwezigheid
van anionenuitwisselende harsen. Ifirmacombi dient tenminste een uur voor of vier uur na gebruik van
deze geneesmiddelen te worden ingenomen.
Corticosteroïden, ACTH: elektrolytdepletie, met name hypokaliëmie, kan toenemen;
Digitalisglycosiden: de door thiazidediuretica-geïnduceerde hypokaliëmie of hypomagnesiëmie
kunnen de door digitalis-geïnduceerde aritmieën gemakkelijker doen ontstaan (zie rubriek 4.4);
Niet-steroïdale anti-inflammatoire middelen: de toediening van niet-steroïdale anti-inflammatoire
middelen kan bij sommige patiënten het diuretisch, natriuretisch en antihypertensief effect van
thiazidediuretica verminderen;
Bloeddrukverhogende aminen (b.v. norepinefrine): het effect van bloeddrukverhogende aminen kan
afnemen, doch niet in voldoende mate om van hun gebruik af te zien;
Niet-depolariserende skeletspierrelaxantia (b.v. tubocurarine): hydrochloorthiazide kan het effect van
niet-depolariserende skeletspierrelaxantia potentiëren;
Anti-jicht middelen: omdat hydrochloorthiazide de serumspiegel van urinezuur kan verhogen, kan het
nodig zijn de dosis van anti-jichtmiddelen aan te passen. Verhoging van de dosis van probenicide of
sulfinpyrazon kan nodig zijn. Gelijktijdige toediening van thiazidediuretica kan de incidentie van
overgevoeligheidsreacties voor allopurinol doen toenemen;
Calciumzouten: thiazidediuretica kunnen de serumcalciumspiegels verhogen door een verminderde
excretie. Als calciumsupplementen of calciumsparende middelen (b.v. vitamine D-preparaten) moeten
worden voorgeschreven, dienen de serumcalciumspiegels gecontroleerd te worden en de
calciumdosering dienovereenkomstig te worden aangepast;
Carbamazepine: gelijktijdig gebruik van carbamazepine en hydrochloorthiazide is geassocieerd met
het risico op symptomatische hyponatriëmie. Elektrolyten moeten worden gemonitord tijdens het
gelijktijdig gebruik van deze middelen. Indien mogelijk, moet een diureticum van een andere klasse
worden gebruikt.
Andere interacties: het hyperglycemisch effect van bètablokkers en diazoxide kan versterkt worden
door thiazidediuretica. Anticholinergica (b.v. atropine, biperideen) kunnen de biologische
beschikbaarheid van thiazidediuretica verhogen door afname van de gastro-intestinale motiliteit en de
ledigingssnelheid van de maag. Thiazidediuretica kunnen het risico van bijwerkingen veroorzaakt door
amantadine verhogen. Thiazidediuretica kunnen de renale uitscheiding van cytotoxische
geneesmiddelen (b.v. cyclofosfamide, methotrexaat) verminderen en hun myelosuppressieve werking
versterken.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap:
Angiotensine-II-Receptorantagonisten (AIIRAs):
Het gebruik van angiotensine-2-receptor antagonisten gedurende het eerste trimester van de
zwangerschap wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.4). Het gebruik van angiotensine-2-receptor
antagonisten is gecontra-indiceerd gedurende het tweede en derde trimester van de zwangerschap (zie
rubriek 4.3 en 4.4).
Er kunnen geen duidelijke conclusies getrokken worden uit resultaten van epidemiologisch onderzoek
naar het risico van teratogene effecten als gevolg van blootstelling aan ACE-remmers tijdens het eerste
trimester van de zwangerschap; een kleine toename in het risico kan echter niet worden uitgesloten.
Hoewel er geen gecontroleerde epidemiologische gegevens zijn over het risico met angiotensine-2-
receptor antagonisten, kan het risico vergelijkbaar zijn bij deze klasse van geneesmiddelen. Patiënten
die een zwangerschap plannen moeten omgezet worden op een andere anti-hypertensieve therapie met
een bekend veiligheidsprofiel voor gebruik tijdens zwangerschap, tenzij het voortzetten van de
angiotensine-2-receptor antagonisten therapie noodzakelijk wordt geacht. Als zwangerschap wordt
vastgesteld dient de behandeling met angiotensine-2-receptor antagonisten onmiddellijk gestaakt te
worden, en moet, indien nodig, begonnen worden met een andere behandeling.
Blootstelling aan angiotensine-2-receptor antagonisten gedurende het tweede en derde trimester kan
foetale toxiciteit (verslechterde nierfunctie, oligohydramnie, achterstand in schedelverharding) en
neonatale toxiciteit (nierfalen, hypotensie, hyperkaliëmie) induceren (zie rubriek 5.3).
Als blootstelling vanaf het tweede trimester van de zwangerschap heeft plaatsgevonden, wordt een
echoscopie van de nierfunctie en de schedel aanbevolen.
Pasgeborenen van wie de moeder angiotensine-2-receptor antagonisten hebben gebruikt dienen
nauwkeurig gecontroleerd te worden op hypotensie (zie rubrieken 4.3 en 4.4).
Hydrochloorthiazide:
Er is beperkte ervaring met hydrochloorthiazide tijdens de zwangerschap, met name tijdens het eerste
trimester. Dierstudies bieden niet voldoende informatie. Hydrochloorthiazide passeert de placenta.
Gebaseerd op het farmacologische werkingsmechanisme van hydrochloorthiazide, kan het gebruik
ervan tijdens het tweede en derde trimester de foetoplacentale perfusie in gevaar brengen en kan het
foetale en neonatale effecten tot gevolg hebben, zoals icterus, verstoring van de
elektrolytenhuishouding en trombocytopenie.
Hydrochloorthiazide mag niet worden gebruikt voor gestationeel oedeem, gestationele hypertensie of
pre-eclampsie vanwege het risico op verminderd plasmavolume en placentale hypoperfusie, zonder
gunstig effect op het verloop van de aandoening.
Hydrochloorthiazide mag niet worden gebruikt voor essentiële hypertensie bij zwangere vrouwen,
behalve in uitzonderlijke situaties waar geen andere behandeling kan worden gebruikt.
Omdat Ifirmacombi hydrochloorthiazide bevat, wordt het niet geadviseerd in het eerste trimester van
de zwangerschap. Vóór een geplande zwangerschap dient er omgeschakeld te worden naar een
geschikte andere behandeling.
Borstvoeding:
Angiotensine-II-Receptorantagonisten (AIIRAs):
Doordat er geen informatie beschikbaar is met betrekking tot het gebruik van Ifirmacombi tijdens de
periode waarin borstvoeding wordt gegeven, wordt Ifirmacombi afgeraden. Tijdens deze periode
hebben andere behandelingen met een beter vastgesteld veiligheidsprofiel de voorkeur, in het
bijzonder tijdens het geven van borstvoeding aan pasgeborenen en prematuren.
Het is niet bekend of irbesartan/metabolieten in de moedermelk worden uitgescheiden. Uit
beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij ratten blijkt dat irbesartan/metabolieten
in melk worden uitgescheiden (zie rubriek 5.3 voor bijzonderheden).
Hydrochloorthiazide:
Hydrochloorthiazide wordt in kleine hoeveelheden uitgescheiden in de moedermelk. Hooggedoseerde
thiaziden die intense diurese veroorzaken, kunnen de melkproductie remmen. Het gebruik van
Ifirmacombi tijdens het geven van borstvoeding wordt niet aanbevolen. Als Ifirmacombi toch gebruikt
wordt tijdens de borstvoeding, moet de dosering zo laag mogelijk worden gehouden.
Vruchtbaarheid:
Irbesartan had geen effect op de vruchtbaarheid van behandelde ratten en hun nakomelingen tot aan de
dosering waarbij de eerste tekenen van toxiciteit bij de ouderdieren optraden (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Op basis van de farmacodynamische eigenschappen, is het onwaarschijnlijk dat Ifirmacombi een
invloed heeftop de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen. Bij het besturen van
voertuigen of het bedienen van machines, dient men er rekening mee te houden dat er soms
duizeligheid of vermoeidheid kan optreden tijdens de behandeling van hypertensie.

4.8 Bijwerkingen

Irbesartan/hydrochloorthiazide combinatie:
Van de 898 hypertensiepatiënten die verschillende doseringen van irbesartan/hydrochloorthiazide
(variërend van: 37,5 mg/6,25 mg tot 300 mg/25 mg) ontvingen tijdens placebogecontroleerde
onderzoeken, ondervond 29,5% van de patiënten bijwerkingen. De vaakst gemelde bijwerkingen
waren duizeligheid (5,6%), vermoeidheid (4,9%), misselijkheid/braken (1,8%), en abnormaal plassen
(1,4%). Daarnaast werden verhogingen van serumureum (2,3%), creatinekinase (1,7%) en creatinine
(1,1%) ook vaak waargenomen tijdens de onderzoeken.
Tabel 1 toont de spontaan waargenomen bijwerkingen en de waargenomen bijwerkingen van
placebogecontroleerde onderzoeken.
Het voorkomen van bijwerkingen zoals hierna beschreven is omschreven volgens de volgende
conventie:
-Zeer vaak (≥1/10)
-Vaak (≥1/100, <1/10)
-Soms (≥1/1.000, <1/100)
-Zelden(≥1/10.000, <1/1.000)
-Zeer zelden (<1/10.000)
-Niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald)
Binnen iedere frequentiegroep worden bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 1: Bijwerkingen tijdens placebogecontroleerde onderzoeken en spontaan gemelde bijwerkingen
OnderzoekenVaak:verhogingen van serumureum, creatinine en
creatinekinase
Soms:verlagingen van serumkalium en -natrium

Hartaandoeningen

Soms:syncope, hypotensie, tachycardie, oedeem

Zenuwstelselaandoeningen

Vaak:duizeligheid
Soms:orthostatische duizeligheid
Niet bekend:hoofdpijn
Evenwichtsorgaan- en
ooraandoeningen
Niet bekend:tinnitus
Ademhalingsstelsel-, borstkas-
en mediastinumaandoeningen

Niet bekend: hoesten

Maagdarmstelsel-
aandoeningen
Vaak:misselijkheid/braken
Soms:diarree
Niet bekend:dyspepsie, dysgeusie
Nier- en
urinewegaandoeningen
Vaak:

Niet bekend:

abnormaal plassen
verminderde nierfunctie waaronder geïsoleerde
gevallen van nierfalen bij risicopatiënten (zie
rubriek 4.4)
Bot-, skeletspierstelsel- enSoms:gezwollen ledematen
bindweefselaandoeningenNiet bekend:artralgie, myalgie
Voedings- enNiet bekend:hyperkaliëmie
stofwisselingsstoornissen
Bloedvataandoeningen

Soms: blozen

Algemene aandoeningen en
toedieningsplaatsstoornissen

Vaak: vermoeidheid

Immuunsysteemaandoeningen

Niet bekend:

zeldzame gevallen van overgevoeligheidsreacties
zoals angio-oedeem, rash, urticaria

Lever- en galaandoeningen

Soms:geelzucht
Niet bekend:hepatitis, abnormale leverfunctie
Voortplantingsstelsel- en
borstaandoeningen
Soms:seksuele dysfunctie, libidoveranderingen
Additionele informatie over de afzonderlijke bestanddelen:
Als toevoeging tot de bovengenoemde bijwerkingen voor het combinatie product, kunnen andere
bijwerkingen optreden die eerder voor een van individuele bestanddelen zijn gemeld. Deze
bijwerkingen kunnen mogelijk voorkomen bij Ifirmacombi. De tabellen 2 en 3 hieronder laten in detail
de gerapporteerde bijwerkingen zien van de individuele bestanddelen van Ifirmacombi.
Tabel 2: Bijwerkingen gemeld tijdens het gebruik van irbesartan alleen
Algemene aandoeningen en
toedieningsplaatsstoornissen

Soms:

pijn op de borst
Bloed- en lymfestelsel-
aandoeningen

Niet bekend: anemie,trombocytopenie

Immuunsysteemaandoeningen:

Niet bekend: anafylactische reactie inclusief anafylactische shock Voedings- en

stofwisselingsstoornissen:

Niet bekend: hypoglykemie

Maagdarmstelsel- Zelden: intestinaal angio-oedeem aandoeningen:

Tabel 3: Bijwerkingen gemeld tijdens het gebruik van hydrochloorthiazide alleen.
Onderzoeken

Niet bekend:

elektrolytverstoringen (waaronder hypokaliëmie
en hyponatriëmie, zie rubriek 4.4), hyperurikemie,
glucosurie, hyperglykemie, toenames in
cholesterol en triglyceriden
Neoplasmata, benigne,
maligne en niet-gespecificeerd
(inclusief cysten en poliepen)

Niet bekend:

Niet-melanome huidkanker (basaalcelcarcinoom
en plaveiselcelcarcinoom)1
Hartaandoeningen

Niet bekend: hartritmestoornissen

Bloed- en
lymfestelselaandoeningen

Niet bekend:

aplastische anemie, beenmergremming,
neutropenie/agranulocytose, hemolytische anemie,
leukopenie, trombocytopenie

Zenuwstelselaandoeningen Niet bekend:

vertigo, paresthesie, licht gevoel in het hoofd,
rusteloosheid

Oogaandoeningen Niet bekend:

tijdelijk wazig zien, xanthopsie, choroïdale
effusie, acute myopie en secundair acuut nauwe-
kamerhoekglaucoom

Ademhalingsstelsel-, borstkas-en mediastinumaandoeningen

Zeer zelden:
Niet bekend:
‘Acute respiratory distress’-syndroom (ARDS)
(zie rubriek 4.4)
respiratoire problemen (waaronder pneumonie en
pulmonaal oedeem)
Maagdarmstelsel-Niet bekend:pancreatitis, anorexie, diarree, constipatie,
aandoeningenmaagirritatie, sialoadenitis, verlies van eetlust
Nier- en
urinewegaandoeningen

Niet bekend:

interstitiële nefritis, nierfunctiestoornissen
Huid- en
onderhuidaandoeningen

Niet bekend:

anafylactische reacties, toxische epidermale
necrolyse, necrotiserende angiitis (vasculitis,
cutane vasculitis), lupus erythematodes-achtige
huidverschijnselen, heractivering van cutane lupus
erythematodes, lichtgevoeligheidsreacties, rash,
urticaria
Bot-, skeletspierstelsel- en
bindweefselaandoeningen

Niet bekend:

zwakheid, spierspasmen
Bloedvataandoeningen

Niet bekend: orthostatische hypotensie

Algemene aandoeningen en
toedieningsplaatsstoornissen

Niet bekend: koorts

Lever- en galaandoeningen

Niet bekend:

geelzucht (intrahepatische cholestatische
geelzucht)

Psychische stoornissen Niet bekend:

depressie, slaapstoornissen
1 Niet-melanome huidkanker: Op basis van beschikbare gegevens van epidemiologische onderzoeken
werd een cumulatief dosisafhankelijk verband tussen HCTZ en NMSC waargenomen (zie ook rubriek
4.4 en 5.1).
De dosis-afhankelijke bijwerkingen van hydrochloorthiazide (met name elektrolytverstoringen)
kunnen toenemen bij toenemende hoeveelheid hydrochloorthiazide.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen specifieke informatie beschikbaar over de behandeling van een overdosering met
Ifirmacombi. De patiënt dient nauwkeurig geobserveerd te worden en de behandeling dient
symptomatisch en ondersteunend te zijn. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de tijd die
verstreken is na inname en de ernst van de symptomen. Voorgestelde maatregelen omvatten het
opwekken van braken en/of maagspoelen. Geactiveerde kool kan nuttig zijn bij de behandeling van
overdosering. Serumelektrolyten en -creatinine dienen regelmatig gecontroleerd te worden. Als
hypotensie optreedt, dient de patiënt in liggende positie te worden gebracht en dient snel zout en vocht
te worden toegediend.
De meest waarschijnlijke symptomen van overdosering met irbesartan zijn naar verwachting
hypotensie en tachycardie; bradycardie zou ook kunnen optreden.
Overdosering met hydrochloorthiazide wordt in verband gebracht met elektrolytdepletie
(hypokaliëmie, hypochloremie, hyponatriëmie) en dehydratie als gevolg van excessieve diurese. De
meest gebruikelijke symptomen van overdosering zijn misselijkheid en slaperigheid. Hypokaliëmie
kan spierspasmen tot gevolg hebben en/of de hartritmestoornissen als gevolg van het gelijktijdig
gebruik van digitalisglycosiden of bepaalde antiaritmica doen verergeren.
Irbesartan wordt niet verwijderd door hemodialyse. De mate waarin hydrochloorthiazide wordt
verwijderd door hemodialyse is niet vastgesteld.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: angiotensine-2-antagonisten en diuretica, ATC-code, C09DA04

Werkingsmechanisme

Ifirmacombi is een combinatie van een angiotensine-2-receptorantagonist, irbesartan, en een
thiazidediureticum, hydrochloorthiazide. De combinatie van deze geneesmiddelen heeft een additief
antihypertensief effect, waardoor de bloeddruk meer verlaagd wordt dan door elke component
afzonderlijk.
Irbesartan is een potente, oraal werkzame, selectieve angiotensine-2-receptor (AT1-subtype)-
antagonist. Naar verwachting blokkeert het alle effecten van angiotensine-2 die tot stand komen via de
AT1-receptor, ongeacht de oorsprong of syntheseroute van angiotensine-2. Het selectieve antagonisme
van de angiotensine-2 (AT1)-receptoren leidt tot een verhoging van de plasmareninespiegels en de
angiotensine-2-spiegels en in een afname van de plasma-aldosteronconcentratie. Bij de aanbevolen
doseringen worden de serumkaliumspiegels bij patiënten zonder risico op elektrolytverstoringen (zie
rubrieken 4.4 en 4.5), niet in belangrijke mate beïnvloed door irbesartan alleen. Irbesartan remt niet
het ACE (kininase-II), een enzym dat angiotensine-2 genereert en tevens bradykinine afbreekt tot
onwerkzame metabolieten. Irbesartan heeft geen metabole activatie nodig om werkzaam te zijn.
Hydrochloorthiazide is een thiazidediureticum. Het mechanisme van het antihypertensieve effect van
thiazidediuretica is niet volledig bekend. Thiazidediuretica beïnvloeden het renale tubulaire
mechanisme van de reabsorptie van elektrolyten, waardoor op een directe wijze de excretie van
natrium en chloride in ongeveer gelijke hoeveelheden wordt verhoogd. Het diuretisch effect van
hydrochloorthiazide vermindert het plasmavolume. Het verhoogt de plasmarenine-activiteit en de
aldosteronsecretie, met als gevolg een toename van het kalium- en bicarbonaatverlies in de urine en
een afname van het serumkalium. Waarschijnlijk door blokkade van het renine-
angiotensinealdosteronsysteem, neigt het gelijktijdig gebruik van irbesartan het kaliumverlies
veroorzaakt door deze diuretica, tegen te gaan. Bij hydrochloorthiazide begint de diurese binnen 2 uur,
is na ongeveer 4 uur maximaal en houdt ongeveer 6 tot 12 uur aan.
Over het therapeutisch doseringsbereik geeft de combinatie van hydrochloorthiazide en irbesartan een
dosis-afhankelijke, additieve verlaging van de bloeddruk. De toevoeging van 12,5 mg
hydrochloorthiazide aan 300 mg irbesartan eenmaal daags, bij patiënten die niet adequaat behandeld
konden worden met 300 mg irbesartan alleen, leidde tot een verdere, voor placebo-gecorrigeerde,
verlaging van de diastolische bloeddruk tijdens de dalperiode (24 uur na inname) van 6,1 mmHg. De
combinatie van 300 mg irbesartan en 12,5 mg hydrochloorthiazide resulteerde in algehele voor
placebo-gecorrigeerde afnames van de systolische/diastolische bloeddrukken tot 13,6/11,5 mmHg.
Beperkte gegevens (7 van de 22 patiënten) geven aan dat patiënten die niet adequaat behandeld
worden door de 300 mg/12,5 mg combinatie kunnen reageren wanneer de dosis wordt verhoogd naar
300 mg/25 mg. Bij deze patiënten werd een oplopend bloeddrukverlagend effect gezien voor zowel de
systolische als diastolische bloeddruk (respectievelijk 13,3 en 8,3 mmHg).
Bij patiënten met een lichte tot matige hypertensie, resulteerde eenmaal daagse dosering met 150 mg
irbesartan en 12,5 mg hydrochloorthiazide in gemiddelde, voor placebo-gecorrigeerde,
systolische/diastolische bloeddrukdalingen tijdens de dalperiode (24 uur na inname) van 12,9/6,9
mmHg. Maximale effecten traden na 3-6 uur op. Tijdens ambulatoire bloeddrukmeting gaf eenmaal
daagse toediening van de combinatie van 150 mg irbesartan en 12,5 mg hydrochloorthiazide een
consistente bloeddrukdaling gedurende 24 uur, met gemiddelde 24-uurs, voor placebogecorrigeerde,
systolische/diastolische verlagingen van 15,8/10,0 mmHg. Tijdens ambulatoire bloedrukmeting waren
de dal-tot-piek effecten van Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg 100%. Bij meting met een manchet tijdens
het bezoek waren de dal-tot-piek effecten voor Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg 68% en voor
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg 76%. Deze 24-uurs effecten werden gezien zonder excessieve
bloeddrukdalingen tijdens de piek-periode en zijn consistent met een veilige en effectieve
bloeddrukverlaging gedurende het eenmaal daagse doseringsinterval.
Bij patiënten die niet adequaat behandeld konden worden met 25 mg hydrochloorthiazide alleen,
resulteerde toevoeging van irbesartan in een extra gemiddelde, voor placebo-gecorrigeerde, verlaging
van de systolische/diastolische bloeddruk met 11,1/7,2 mmHg.
Het bloeddrukverlagend effect van irbesartan in combinatie met hydrochloorthiazide is meetbaar na de
eerste dosis en duidelijk aanwezig binnen 1-2 weken; een maximaal effect treedt na 6-8 weken op.
Tijdens lange termijn vervolgonderzoeken bleef irbesartan/hydrochloorthiazide meer dan één jaar
werkzaam. Hoewel dit niet specifiek onderzocht is met Ifirmacombi, werd ‘re-bound’-hypertensie niet
gezien bij irbesartan of bij hydrochloorthiazide.
Het effect van de combinatie irbesartan en hydrochloorthiazide op morbiditeit en mortaliteit is niet
onderzocht. Epidemiologische onderzoeken hebben aangetoond dat lange termijn behandeling met
hydrochloorthiazide het risico op cardiovasculaire mortaliteit en morbiditeit vermindert.
De werkzaamheid van Ifirmacombi wordt niet beïnvloed door leeftijd of geslacht. Zoals ook het geval
is met andere geneesmiddelen die aangrijpen op het renine-angiotensine systeem hebben negroïde
hypertensiepatiënten een merkbaar lagere respons op een monotherapie irbesartan. Bij gelijktijdige
toediening van irbesartan met een lage dosering hydrochloorthiazide (b.v. 12,5 mg per dag) benadert
het antihypertensieve effect bij negroïde patiënten dat bij niet- negroïde patiënten.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De werkzaamheid en veiligheid van de combinatie met irbesartan en hydrochloorthiazide als initiële
therapie voor ernstige hypertensie (gedefinieerd als SeDBP ≥ 110 mmHg) is geëvalueerd in een
multicenter, gerandomiseerd, dubbelblind, actief-gecontroleerd, 8-weeks, parallel-arm onderzoek. 697
patiënten werden in totaal gerandomiseerd in een 2:1 ratio naar een behandeling met
irbesartan/hydrochloorthiazide 150 mg/12,5 mg of irbesartan 150 mg. Vervolgens werd de dosering
opgehoogd na 1 week (voordat de reactie op de lagere dosering werd geëvalueerd) naar respectievelijk
irbesartan/hydrochloorthiazide 300 mg/25 mg en irbesartan 300 mg.
Het onderzoek omvatte 58% mannen. De gemiddelde leeftijd van de patiënten was 52,5 jaar, waarvan
13% ≥ 65 jaar oud waren en slechts 2% ≥ 75 jaar oud. Twaalf procent (12%) van de patiënten had
diabetes, 34% had hyperlipidemie en de meest voorkomende cardiovasculaire aandoening in de groep
was stabiele angina pectoris (3,5% van de patiënten).
Het primaire doel van dit onderzoek was om te vergelijken hoeveel patiënten een gecontroleerde
SeDBP (SeBDP < 90 mmHg) hadden na behandeling op week 5. Zevenenveertig procent (47,2%) van
de patiënten met de combinatie bereikte een SeDBP < 90 mmHg vergeleken met 33,2% patiënten op
irbesartan alleen (p = 0,0005). Bij aanvang was de gemiddelde bloeddruk ongeveer 172/113 mmHg in
beide groepen en de afname van de SeSBP/SeDBP na vijf weken was 30,8/24,0 mmHg en 21,1/19,3
mmHg voor respectievelijk irbesartan/hydrochloorthiazide en irbesartan (p < 0,0001).
Incidentie en type van de bijwerkingen gemeld bij patiënten behandeld met deze combinatie waren
vergelijkbaar met het bijwerkingenprofiel voor patiënten behandeld met de monotherapie. Gedurende
de 8-weken durende behandelingsperiode werden in geen van beide groepen gevallen van syncope
gemeld. 0,6% en 0% patiënten had als bijwerking hypotensie en 2,8% en 3,1% de bijwerking
duizeligheid, in respectievelijk de combinatie- en de monotherapiegroep.

Dubbele blokkade van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS)

In twee grote, gerandomiseerde, gecontroleerde trials (ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and
in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) en VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs
Nephropathy in Diabetes) is het gebruik van de combinatie van een ACE-remmer met een
angiotensine II-receptorantagonist onderzocht.
ONTARGET was een studie bij patiënten met een voorgeschiedenis van cardiovasculair of
cerebrovasculair lijden, of diabetes mellitus type 2 in combinatie met tekenen van eind-orgaanschade.
VA NEPHRON D was een studie bij patiënten met diabetes mellitus type 2 en diabetische nefropathie.
In deze studies werd geen relevant positief effect op de nierfunctie en/of cardiovasculaire uitkomsten
en de mortaliteit gevonden, terwijl een verhoogd risico op hyperkaliëmie, acute nierbeschadiging en/of
hypotensie werd gezien in vergelijking met monotherapie. Gezien hun overeenkomstige
farmacodynamische eigenschappen zijn deze uitkomsten ook relevant voor andere ACE-remmers en
angiotensine II-receptorantagonisten.
ACE-remmers en angiotensine II-receptorantagonisten dienen daarom niet gelijktijdig te worden
ingenomen bij patiënten met diabetische nefropathie.
ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints)
was een studie die was opgezet om het voordeel van de toevoeging van aliskiren aan de
standaardbehandeling van een ACE-remmer of een angiotensine II-receptorantagonist te onderzoeken
bij patiënten met diabetes mellitus type 2 en chronisch nierlijden, cardiovasculair lijden of beide. De
studie werd vroegtijdig beëindigd vanwege een verhoogd risico op negatieve uitkomsten.
Cardiovasculaire mortaliteit en beroerte kwamen beide numeriek vaker voor in de aliskirengroep dan
in de placebogroep, terwijl bijwerkingen en belangrijke ernstige bijwerkingen (hyperkaliëmie,
hypotensie en renale disfunctie) vaker in de aliskirengroep werden gerapporteerd dan in de
placebogroep.
Niet-melanome huidkanker
Op basis van beschikbare gegevens van epidemiologische onderzoeken werd een cumulatief
dosisafhankelijk verband tussen HCTZ en NMSC waargenomen. Eén onderzoek omvatte een
populatie die bestond uit 71 533 gevallen van BCC en 8629 gevallen van SCC die werden gekoppeld
aan respectievelijk 1 430 833 en 172 462 populatiecontroles. Een hoog gebruik van HCTZ (≥50 000
mg cumulatief) werd in verband gebracht met een aangepaste AR van 1,29 (95% BI: 1,23- 1,35) voor
BCC en 3,98 (95% BI: 3,68-4,31) voor SCC. Er werd voor zowel BCC als SCC een duidelijk
cumulatief dosisafhankelijk verband waargenomen. Een ander onderzoek wees op een mogelijk
verband tussen lipkanker (SCC) en blootstelling aan HCTZ: 633 gevallen van lipkanker werden
gekoppeld aan 63 067 populatiecontroles met behulp van een risicogestuurde bemonsteringsstrategie.
Er werd een cumulatief dosisafhankelijk verband aangetoond met een aangepaste AR van 2,1 (95%
BI: 1,7-2,6) stijgend tot AR 3,9 (3,0-4,9) voor hoog gebruik (~25 000 mg) en AR 7,7 (5,7-10,5) voor
de hoogste cumulatieve dosis (~100 000 mg) (zie ook rubriek 4.4).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Gelijktijdige toediening van hydrochloorthiazide en irbesartan heeft geen effect op de farmacokinetiek
van de afzonderlijke middelen.

Absorptie

Irbesartan en hydrochloorthiazide zijn oraal actieve middelen en behoeven geen biotransformatie om
werkzaam te worden. Na orale toediening van Ifirmacombi is de absolute orale biologische
beschikbaarheid van irbesartan 60-80% en van hydrochloorthiazide 50-80%. Voedsel had geen
invloed op de biologische beschikbaarheid van Ifirmacombi. Na orale toediening treden de maximale
plasmaconcentraties van irbesartan na 1,5-2 uur op en die van hydrochloorthiazide na 1-2,5 uur.

Distributie

De plasma-eiwitbinding van irbesartan is ongeveer 96%, met verwaarloosbare binding aan cellulaire
bloedcomponenten. Het verdelingsvolume van irbesartan is 53-93 liter. De plasma-eiwitbinding van
hydrochloorthiazide bedraagt 68% en het schijnbaar verdelingsvolume is 0,83-1,14 l/kg.

Lineariteit/non-lineariteit

Irbesartan vertoont lineaire en dosisafhankelijke farmacokinetiek over het doseringsbereik van 10 tot
600 mg. Er werd een minder dan proportionele verhoging gezien van de absorptie na inname van
doses groter dan 600 mg; het mechanisme hierachter is niet bekend. De totale lichaamsklaring en de
klaring door de nier bedragen respectievelijk 157-176 en 3,0-3,5 ml/min. De terminale
eliminatiehalfwaardetijd van irbesartan bedraagt 11-15 uur. ‘Steady state’-plasmaconcentraties worden
bereikt binnen drie dagen na aanvang van het eenmaal-daagse doseringsschema. Een beperkte
cumulatie van irbesartan (< 20%) in het plasma wordt gezien na herhaalde eenmaal-daagse toediening.
In een studie werden bij vrouwelijke hypertensiepatiënten iets hogere irbesartanplasmaconcentraties
gezien. Echter, de halfwaardetijd en cumulatie van irbesartan bleven ongewijzigd. Vrouwen behoeven
geen dosisaanpassing. De AUC- en Cmax -waarden van irbesartan waren in oudere personen (≥ 65
jaar) iets hoger dan in jonge personen (18-40 jaar). Echter, de terminale halfwaardetijd was niet
belangrijk gewijzigd. Oudere patiënte behoeven geen dosisaanpassing. De gemiddelde
plasmahalfwaardetijd van hydrochloorthiazide varieert van 5-15 uur.

Biotransformatie

Na orale en intraveneuze toediening van 14C-irbesartan, kan 80-85% van de in plasma circulerende
radioactiviteit aan onveranderd irbesartan worden toegeschreven. Irbesartan wordt in de lever omgezet
door glucuronideconjugatie en oxidatie. De belangrijkste circulerende metaboliet is
irbesartanglucuronide (ongeveer 6%). Onderzoeken in vitro tonen aan dat irbesartan voornamelijk
geoxideerd wordt door het cytochroom P450-enzym CYP2C9; het iso-enzym CYP3A4 heeft een
verwaarloosbaar effect.

Eliminatie

Irbesartan en zijn metabolieten worden zowel via de gal als via de nieren uitgescheiden. Zowel na
orale als na intraveneuze toediening van 14C-irbesartan wordt ca. 20% van de radioactiviteit
teruggevonden in de urine en de rest in de feces. Minder dan 2% van de dosis wordt in de urine
uitgescheiden als onveranderd irbesartan. Hydrochloorthiazide wordt niet gemetaboliseerd maar wordt
snel door de nieren uitgescheiden. Minstens 61% van de orale dosis wordt binnen 24 uur onveranderd
uitgescheiden. Hydrochloorthiazide passeert wel de placenta maar niet de bloedhersenbarrière en
wordt uitgescheiden in de moedermelk.
Verminderde nierfunctie
Bij patiënten met een verminderde nierfunctie of bij hemodialysepatiënten zijn de farmacokinetische
parameters van irbesartan niet belangrijk gewijzigd. Irbesartan wordt niet door hemodialyse
verwijderd. Bij patiënten met een creatinineklaring < 20 ml/min, is gemeld dat de
eliminatiehalfwaardetijd van hydrochloorthiazide toeneemt tot 21 uur.
Verminderde leverfunctie
Bij patiënten met lichte tot matige cirrose zijn de farmacokinetische parameters van irbesartan niet
belangrijk gewijzigd. Er zijn geen onderzoeken verricht bij patiënten met ernstige
leverfunctiestoornissen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Irbesartan/hydrochloorthiazide
Resultaten bij ratten en makaken in onderzoeken die tot 6 maanden, duurden toonden aan dat
toediening van de combinatie geen van de eerder gemelde toxiciteiten van de afzonderlijke
componenten verhoogde, noch nieuwe toxiciteiten veroorzaakte. Bovendien werden er geen
toxicologisch synergetische effecten waargenomen.
Bij gebruik van de combinatie irbesartan/hydrochloorthiazide is er geen bewijs gevonden van
mutageniciteit of clastogeniciteit. De potentiële carcinogeniteit van de combinatie van irbesartan en
hydrochloorthiazide is niet bij dieren onderzocht.
Het effect van irbesartan/hydrochloorthiazide op de vruchtbaarheid is niet bij dieren onderzocht. Er
zijn geen teratogene effecten gezien bij ratten die een combinatie kregen van irbesartan en
hydrochloorthiazide in doseringen die bij de moeder toxische effecten veroorzaakten.
Irbesartan
In niet-klinisch veiligheidsonderzoek veroorzaakten hoge doses irbesartan een verlaging van rode
bloedcelparameters. Bij zeer hoge doses werden degeneratieve veranderingen in de nieren (zoals
interstitiële nefritis, tubulaire distensie, basofiele tubuli, verhoogde plasmaconcentraties van ureum en
creatinine) geïnduceerd bij ratten en makaken en deze worden verondersteld secundair te zijn aan het
hypotensieve effect van irbesartan, dat leidde tot een verminderde nierperfusie. Bovendien induceerde
irbesartan hyperplasie/hypertrofie van de juxtaglomerulaire cellen. Deze bevinding werd beschouwd
als veroorzaakt door de farmacologische werking van irbesartan met geringe klinische relevantie.
Er is geen bewijs gevonden voor mutageniciteit, clastogeniciteit of carcinogeniteit.
In onderzoeken bij mannelijke en vrouwelijke ratten werden de vruchtbaarheid en reproductieve
prestaties niet beïnvloed. Dieronderzoek met irbesartan liet voorbijgaande toxische effecten (vergrote
nierbekkenholte, hydro-ureter of subcutaan oedeem) zien bij ratfoetussen, welke verdwenen na de
geboorte. Bij konijnen werd abortus of vroege resorptie gezien bij doseringen die bij het moederdier
belangrijke toxiciteit, waaronder de dood, veroorzaakten. Er werden geen teratogene effecten gezien
bij ratten en konijnen. Onderzoeken bij dieren tonen aan dat radioactief gelabelde irbesartan in de
foetussen van ratten en konijnen wordt gevonden. Irbesartan wordt uitgescheiden in de melk van
lacterende ratten.
Hydrochloorthiazide
In sommige experimentele modellen is twijfelachtig bewijs gevonden voor genotoxische of
carcinogene effecten.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern:
Mannitol
Hydroxypropylcellulose
Hydroxypropylcellulose, laag gesubstitueerd
Natriumzetmeelglycolaat
Talk
Macrogol 6000
Gehydrogeneerde ricinusolie
Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg en 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten

Filmomhulling:

Polyvinylalcohol
Titaniumdioxide (E171)
Macrogol
Talk
Ijzeroxide geel (E172)
Ijzeroxide rood (E172)
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
Filmomhulling:
Polyvinylalcohol
Titaandioxide (E171)
Macrogol
Talk

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

5 jaar

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Blisterverpakking (OPA/Aluminium/PVC//Aluminium): 14, 28, 30, 56, 56 x 1, 84, 90 en 98
filmomhulde tabletten, in een doosje.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale
voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenië

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Ifirmacombi 150 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
EU/1/11/673/001-008
Ifirmacombi 300 mg/12,5 mg filmomhulde tabletten
EU/1/11/673/009-016
Ifirmacombi 300 mg/25 mg filmomhulde tabletten
EU/1/11/673/017-024

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING //VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eersteverlening van de vergunning: 04 maart 2011
Datum van laatste verlenging: 19 november 2015

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Ifirmacombi

Werkzame stof (INN) irbesartan;hydrochlorothiazide
ATC-code C09DA04 – irbesartan and diuretics
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen KRKA tovarna zdravil d.d. Novo mesto
Status van de vergunning Vergund (04-03-2011)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 16-01-2026