Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Glyxambi – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Glyxambi

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Glyxambi 10 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Glyxambi 25 mg/5 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Glyxambi 10 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 10 mg empagliflozine en 5 mg linagliptine.

Glyxambi 25 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 25 mg empagliflozine en 5 mg linagliptine.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Filmomhulde tablet (tablet).

Glyxambi 10 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Lichtgele, driehoekige, platte, afgeschuinde, filmomhulde tabletten. Eén zijde is ingegraveerd met het symbool van Boehringer Ingelheim, de andere zijde is ingegraveerd met “10/5” (tabletafmetingen: 8 mm elke zijde).

Glyxambi 25 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Lichtroze, driehoekige, platte, afgeschuinde, filmomhulde tabletten. Eén zijde is ingegraveerd met het symbool van Boehringer Ingelheim, de andere zijde is ingegraveerd met “25/5” (tabletafmetingen: 8 mm elke zijde).

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Glyxambi, de vaste-dosiscombinatie van empagliflozine en linagliptine, is geïndiceerd voor gebruik bij volwassenen van 18 jaar en ouder met diabetes mellitus type 2:

  • ter verbetering van de bloedglucoseregulatie wanneer metformine en/of een

    sulfonylureumderivaat (SU) en een van de monocomponenten van Glyxambi onvoldoende bloedglucoseregulatie bieden;

  • wanneer de patiënt reeds behandeld wordt met de losse combinatie van empagliflozine en linagliptine.

(Zie rubriek 4.2, 4.4, 4.5 en 5.1 voor de beschikbare gegevens over onderzochte combinaties)

4.2 Dosering en wijze van toediening

Dosering

De aanbevolen aanvangsdosis is één filmomhulde tablet Glyxambi 10 mg/5 mg (10 mg empagliflozine plus 5 mg linagliptine) eenmaal daags.

Bij patiënten die deze aanvangsdosis verdragen en die meer bloedglucoseregulatie nodig hebben, kan de dosis verhoogd worden naar één filmomhulde tablet Glyxambi 25 mg/5 mg (25 mg empagliflozine plus 5 mg linagliptine) eenmaal daags.

Als Glyxambi wordt gebruikt in combinatie met metformine, dient de metforminedosis te worden voortgezet.

Als Glyxambi wordt gebruikt in combinatie met een sulfonylureumderivaat of met insuline, kan worden overwogen om de dosering van het sulfonylureumderivaat of de insuline te verlagen om de kans op hypoglykemie te verminderen (zie rubriek 4.4, 4.5 en 4.8).

Patiënten die overschakelen van empagliflozine (10 mg of 25 mg dagelijkse dosis) en linagliptine (5 mg dagelijkse dosis) naar Glyxambi dienen dezelfde dagelijkse dosis empagliflozine en linagliptine in de vaste-dosiscombinatie als in aparte tabletten te krijgen.

Overgeslagen doses

Als een dosis wordt overgeslagen, en het duurt 12 uur of langer tot de volgende dosis, dan dient de dosis te worden ingenomen zodra de patiënt eraan denkt. De volgende dosis moet op de gebruikelijke tijd worden ingenomen. Als een dosis wordt overgeslagen, en het duurt minder dan 12 uur tot de volgende dosis, dan dient de dosis te worden overgeslagen en de volgende dosis op de gebruikelijke tijd te worden ingenomen. Er mag geen dubbele dosis worden ingenomen om een overgeslagen dosis in te halen.

Speciale patiëntgroepen

Nierinsufficiëntie

De glykemische werkzaamheid van empagliflozine is afhankelijk van de nierfunctie. Ter vermindering van het cardiovasculaire risico dient als aanvulling op de standaardzorg een dosis van 10 mg empagliflozine eenmaal daags te worden toegepast bij patiënten met een eGFR onder 60 ml/min/1,73 m2 (zie tabel 1). Omdat de glucoseverlagende werkzaamheid van empagliflozine minder is bij patiënten met matige nierinsufficiëntie en bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie waarschijnlijk uitblijft, dient de toevoeging van andere antihyperglykemische middelen te worden overwogen als verdere bloedglucoseregulatie nodig is.

Voor adviezen over dosisaanpassing met betrekking tot de eGFR of CrCl, zie tabel 1.

Tabel 1: Adviezen over dosisaanpassinga

eGFR

[ml/min/1,73 m²] of CrCl [ml/min]

EmpagliflozineLinagliptine
≥ 60

Start met 10 mg.

Bij patiënten die 10 mg verdragen en aanvullende bloedglucoseregulatie nodig hebben, mag de dosis worden verhoogd naar 25 mg.

5 mg

Voor linagliptine is geen dosisaanpassing nodig.

45 tot < 60

Start met 10 mg.b

Ga door met 10 mg bij patiënten die al empagliflozine gebruiken.

30 tot < 45

Start met 10 mg.b

Ga door met 10 mg bij patiënten die al empagliflozine gebruiken.b

< 30Empagliflozine wordt niet aanbevolen.

a Zie rubriek 4.4, 4.8, 5.1 en 5.2

b Patiënten met diabetes mellitus type 2 en vastgestelde cardiovasculaire ziekte

Glyxambi mag niet worden gebruikt bij patiënten met terminale nierziekte (ESRD) of bij dialysepatiënten, omdat er over empagliflozine onvoldoende gegevens beschikbaar zijn om het gebruik te ondersteunen bij deze patiënten (zie rubriek 4.4, 5.1 en 5.2).

Leverinsufficiëntie

Er is geen dosisaanpassing nodig bij patiënten met een lichte tot matige leverinsufficiëntie.

De blootstelling aan empagliflozine is verhoogd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie en de therapeutische ervaring bij dergelijke patiënten is beperkt (zie rubriek 5.2). Daarom wordt Glyxambi niet aanbevolen voor gebruik bij deze populatie.

Ouderen

Aanpassing van de dosis op basis van leeftijd is niet nodig. Er dient echter rekening gehouden te worden met de nierfunctie en het risico op volumedepletie bij patiënten van 75 jaar en ouder (zie rubriek 4.4 en 4.8).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Glyxambi bij pediatrische patiënten jonger dan 18 jaar zijn niet vastgesteld. In een klinisch onderzoek werd de werkzaamheid van linagliptine bij pediatrische patiënten van 10 tot en met 17 jaar niet vastgesteld (zie rubriek 4.8, 5.1 en 5.2). Daarom wordt behandeling van kinderen en adolescenten met Glyxambi niet aanbevolen. Glyxambi is niet onderzocht bij pediatrische patiënten jonger dan 10 jaar.

Wijze van toediening

Glyxambi tabletten zijn voor oraal gebruik en kunnen op elk moment van de dag met of zonder maaltijd, met regelmatige tussenpozen worden ingenomen. De tabletten dienen in hun geheel met water worden ingeslikt.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stoffen, voor andere natrium-glucose-cotransporter-2 (SGLT2)-remmers, voor andere dipeptidyl-peptidase-4 (DPP-4)-remmers, of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Diabetische ketoacidose

Zeldzame gevallen van diabetische ketoacidose (DKA), waaronder levensbedreigende en fatale gevallen, zijn gemeld bij patiënten die behandeld werden met SGLT2-remmers, inclusief empagliflozine. Bij een aantal van deze meldingen presenteerde de aandoening zich atypisch met alleen matig verhoogde bloedglucosewaarden, onder de 14 mmol/l (250 mg/dl). Het is niet bekend of DKA vaker optreedt bij hogere doseringen van empagliflozine.

In het geval van niet-specifieke symptomen zoals misselijkheid, braken, anorexie, buikpijn, overmatige dorst, ademhalingsmoeilijkheden, verwardheid, ongewone vermoeidheid of slaperigheid moet rekening worden gehouden met het risico op DKA. Patiënten dienen onmiddellijk op ketoacidose te worden onderzocht als deze symptomen zich voordoen, ongeacht de bloedglucosespiegel.

Bij patiënten bij wie DKA wordt vermoed of gediagnosticeerd, dient de behandeling met empagliflozine onmiddellijk te worden gestaakt.

De behandeling dient te worden onderbroken bij patiënten die worden opgenomen in het ziekenhuis voor grote chirurgische ingrepen of voor ernstige acute medische aandoeningen. Monitoring van ketonen wordt aanbevolen bij deze patiënten. Het meten van ketonenwaarden in het bloed heeft de voorkeur boven meten in de urine. Behandeling met empagliflozine kan opnieuw worden gestart wanneer de ketonenwaarden normaal zijn en de toestand van de patiënt is gestabiliseerd.

Vóór aanvang van de behandeling met empagliflozine, dienen factoren in de voorgeschiedenis van de patiënt die predisponerend kunnen zijn voor ketoacidose, in aanmerking te worden genomen.

Langdurige diabetische ketoacidose en langdurige glucosurie zijn waargenomen met empagliflozine. Diabetische ketoacidose kan na het staken van de behandeling met empagliflozine langer aanhouden dan verwacht op basis van de plasmahalfwaardetijd (zie rubriek 5.2). Er kunnen empagliflozine-onafhankelijke factoren, zoals insulinedeficiëntie, betrokken zijn bij langere perioden van diabetische ketoacidose.

Patiënten die een hoger risico op DKA kunnen lopen, zijn o.a. patiënten met een lage bètacelfunctiereserve (bijvoorbeeld patiënten met diabetes type 2 met lage C-peptide, latente auto-immuundiabetes bij volwassenen (LADA) of patiënten met een voorgeschiedenis van pancreatitis), patiënten met aandoeningen die leiden tot beperkte inname van voedsel of ernstige uitdroging, patiënten bij wie de insulinedosering is verlaagd en patiënten met een verhoogde insulinebehoefte als gevolg van een acute medische aandoening, operatie of alcoholmisbruik. Bij deze patiënten dienen SGLT2-remmers met voorzichtigheid te worden gebruikt.

Het wordt niet aanbevolen om een behandeling met SGLT2-remmers te herstarten bij patiënten die DKA hebben ervaren tijdens een eerdere behandeling met SGLT2-remmers, tenzij een andere duidelijke precipiterende factor is geïdentificeerd en verholpen.

Glyxambi mag niet gebruikt worden bij patiënten met diabetes type 1. Gegevens van een klinisch onderzoeksprogramma toonden aan dat patiënten met diabetes type 1, behandeld met empagliflozine 10 mg en 25 mg als aanvulling op insuline, vaker voorvallen van DKA hadden ten opzichte van placebo.

Nierinsufficiëntie

Bij patiënten met een eGFR < 60 ml/min/1,73 m2 of CrCl < 60 ml/min wordt de dagelijkse dosis van empagliflozine/linagliptine beperkt tot 10 mg/5 mg (zie rubriek 4.2). Empagliflozine/linagliptine wordt niet aanbevolen als de eGFR onder 30 ml/min/1,73 m2 is of de CrCl onder 30 ml/min is. Empagliflozine/linagliptine mag niet worden gebruikt bij patiënten met ESRD of bij dialysepatiënten. Er zijn onvoldoende gegevens beschikbaar om het gebruik bij deze patiënten te ondersteunen (zie rubriek 4.2, 5.1 en 5.2).

Monitoren van nierfunctie

Beoordeling van de nierfunctie wordt als volgt aanbevolen:

  • Voordat gestart wordt met empagliflozine/linagliptine en regelmatig tijdens de behandeling, d.w.z. ten minste jaarlijks (zie rubriek 4.2, 5.1 en 5.2);
  • Voordat gestart wordt met een gelijktijdig te gebruiken geneesmiddel dat een negatief effect kan hebben op de nierfunctie.

Leverschade

Er zijn gevallen van leverschade gemeld met empagliflozine in klinisch onderzoek. Een causaal verband tussen empagliflozine en leverschade is niet vastgesteld.

Verhoogde hematocriet

Er werd een stijging van het hematocriet waargenomen bij behandeling met empagliflozine (zie rubriek 4.8). Patiënten met sterke verhogingen van het hematocriet moeten worden gecontroleerd en onderzocht op onderliggende hematologische aandoeningen.

Chronische nierschade

Er is ervaring met empagliflozine voor de behandeling van diabetes bij patiënten met chronische nierschade (eGFR ≥ 30 ml/min/1,73 m2), zowel bij aanwezigheid als bij afwezigheid van albuminurie. Patiënten met albuminurie kunnen meer baat hebben bij een behandeling met empagliflozine.

Risico op volumedepletie

Gebaseerd op de werkingswijze van SGLT2-remmers kan osmotische diurese bij therapeutische glucosurie leiden tot een geringe afname van de bloeddruk (zie rubriek 5.1). Daarom is voorzichtigheid geboden bij patiënten voor wie een empagliflozinegeïnduceerde daling van de bloeddruk een risico kan vormen, zoals patiënten met bekende cardiovasculaire aandoeningen, patiënten met een voorgeschiedenis van hypotensie behandeld met antihypertensiva (bijvoorbeeld thiazide- en lisdiuretica, zie ook rubriek 4.5) of patiënten van 75 jaar en ouder.

In geval van omstandigheden die kunnen leiden tot vochtverlies (bijvoorbeeld gastro-intestinale ziekte), wordt zorgvuldige controle van de volumestatus (bijvoorbeeld lichamelijk onderzoek, bloeddrukmetingen, laboratoriumtests waaronder hematocriet) en elektrolyten aanbevolen voor patiënten die empagliflozine krijgen. Tijdelijke onderbreking van de behandeling met Glyxambi moet worden overwogen totdat het vloeistofverlies is gecorrigeerd.

Ouderen

Er werd een hoger risico gemeld op bijwerkingen die aan volumedepletie gerelateerd waren bij patiënten van 75 jaar en ouder die werden behandeld met empagliflozine, vooral bij 25 mg/dag (zie rubriek 4.8). Daarom dient speciale aandacht gegeven te worden aan hun vochtinname in het geval van gelijktijdige inname van geneesmiddelen die tot volumedepletie kunnen leiden (bijvoorbeeld diuretica, ACE-remmers).

Urineweginfectie

In klinische studies met Glyxambi was de incidentie van urineweginfecties over het algemeen vergelijkbaar tussen de patiënten die behandeld werden met Glyxambi en de patiënten die behandeld werden met empagliflozine of linagliptine. De frequenties waren vergelijkbaar met de incidentie van urineweginfecties in klinische studies met empagliflozine (zie rubriek 4.8).

In een pool van placebogecontroleerde dubbelblinde studies van 18 tot 24 weken was de totale frequentie van urineweginfectie gemeld als bijwerking vergelijkbaar bij patiënten die werden behandeld met empagliflozine 25 mg en placebo en hoger bij patiënten behandeld met empagliflozine 10 mg (zie rubriek 4.8). Postmarketing zijn er gevallen van gecompliceerde urineweginfecties gemeld, waaronder pyelonefritis en urosepsis, bij patiënten die werden behandeld met empagliflozine. Pyelonefritis en urosepsis werden niet gemeld in de klinische studies bij patiënten die met Glyxambi werden behandeld. Tijdelijke onderbreking van Glyxambi moet echter worden overwogen bij patiënten met gecompliceerde urineweginfecties.

Necrotiserende fasciitis van het perineum (Fournier-gangreen)

Er zijn gevallen van necrotiserende fasciitis van het perineum (ook bekend als Fournier-gangreen) gemeld bij vrouwelijke en mannelijke patiënten die SGLT2-remmers innemen, waaronder empagliflozine. Dit is een zeldzaam maar ernstig en potentieel levensbedreigend voorval dat met spoed een chirurgische ingreep en antibiotische behandeling vereist.

Patiënten moet worden geadviseerd een arts te raadplegen als ze last hebben van een combinatie van de symptomen pijn, gevoeligheid, erytheem of zwelling in het genitale of perineale gebied, met koorts of malaise. Wees ervan bewust dat urogenitale infectie of perineaal abces aan necrotiserende fasciitis vooraf kan gaan. Als Fournier-gangreen vermoed wordt, dient de toediening van Glyxambi te worden stopgezet en onmiddellijk een behandeling (waaronder antibiotica en chirurgisch debridement) te worden ingesteld.

Amputatie van de onderste ledematen

Een toename in amputaties van de onderste ledematen (voornamelijk van de tenen) is waargenomen in klinische langetermijnonderzoeken met een andere SGLT2-remmer. Het is niet bekend of dit een klasse-effect betreft. Het is voor alle diabetespatiënten belangrijk om goed geadviseerd te worden over standaard preventieve voetverzorging.

Laboratoriumbepalingen urine

Vanwege het werkingsmechanisme van empagliflozine zullen patiënten die Glyxambi innemen positief testen op glucose in de urine.

Interferentie met 1,5-anhydroglucitol (1,5-AG)-gehaltebepaling

Bepaling van de bloedglucoseregulatie met de 1,5-AG-gehaltebepaling wordt niet aanbevolen, aangezien metingen met 1,5-AG onbetrouwbaar zijn voor de beoordeling van de bloedglucoseregulatie bij patiënten die SGLT2-remmers gebruiken. Om de bloedglucoseregulatie te controleren, worden andere methoden aanbevolen.

Acute pancreatitis

Gebruik van een dipeptylpeptidase-4 (DPP-4)-remmer is in verband gebracht met een risico op het ontwikkelen van acute pancreatitis. Acute pancreatitis is waargenomen bij patiënten die werden behandeld met linagliptine. In een cardiovasculair en renaal veiligheidsonderzoek (CARMELINA) met een mediane observatieperiode van 2,2 jaar, werd acute pancreatitis (bevestigd door een onafhankelijke commissie) gerapporteerd bij 0,3% van de patiënten die werden behandeld met linagliptine en bij 0,1% van de patiënten die placebo kregen. Patiënten moeten worden geïnformeerd over de karakteristieke symptomen van acute pancreatitis.

Als pancreatitis wordt vermoed, moet inname van Glyxambi worden gestaakt; als acute pancreatitis wordt bevestigd, mag de behandeling met Glyxambi niet worden hervat. Bij patiënten met een voorgeschiedenis van pancreatitis moet voorzichtigheid worden betracht.

Bulleus pemfigoïd

Bulleus pemfigoïd is waargenomen bij patiënten die linagliptine gebruikten. In het CARMELINA-onderzoek werd bulleus pemfigoïd gerapporteerd bij 0,2% van de patiënten die werden behandeld met linagliptine en niet bij de patiënten die placebo kregen. Als bulleus pemfigoïd wordt vermoed, dient Glyxambi te worden gestaakt.

Gebruik met geneesmiddelen waarvan bekend is dat zij hypoglykemie veroorzaken

Empagliflozine en linagliptine als afzonderlijk gebruikte middelen vertoonden een incidentie van hypoglykemie vergelijkbaar met placebo wanneer alleen gebruikt of in combinatie met andere antidiabetica waarvan niet bekend is of zij hypoglykemie veroorzaken (bijvoorbeeld metformine, thiazolidinedionen). Bij gebruik in combinatie met antidiabetica waarvan bekend is dat zij hypoglykemie veroorzaken (bijvoorbeeld sulfonylureumderivaten en/of insuline), was de incidentie van hypoglykemie van beide middelen verhoogd (zie rubriek 4.8).

Er zijn geen gegevens over het risico op hypoglykemie van Glyxambi bij gebruik met insuline en/of andere sulfonylureumderivaten. Voorzichtigheid is echter geboden wanneer Glyxambi wordt gebruikt in combinatie met antidiabetica. Er kan een dosisverlaging van het sulfonylureumderivaat of insuline worden overwogen (zie rubriek 4.2 en 4.5).

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen onderzoek naar geneesmiddelinteracties uitgevoerd met Glyxambi en andere geneesmiddelen. Dergelijk onderzoek is echter wel uitgevoerd met de individuele werkzame stoffen. Op basis van de resultaten van farmacokinetische studies wordt geen dosisaanpassing van Glyxambi aanbevolen bij toediening samen met vaak voorgeschreven geneesmiddelen, behalve degene die hieronder worden vermeld.

Farmacodynamische interacties

Insuline en sulfonylureumderivaten

Insuline en sulfonylureumderivaten kunnen het risico op hypoglykemie verhogen. Een lagere dosis insuline of sulfonylureumderivaten kan daarom nodig zijn om het risico op hypoglykemie te verminderen bij gebruik in combinatie met Glyxambi (zie rubriek 4.2, 4.4 en 4.8).

Diuretica

Empagliflozine kan bijdragen aan het diuretisch effect van thiazide- en lisdiuretica en kan het risico van uitdroging en hypotensie verhogen (zie rubriek 4.4).

Farmacokinetische interacties

Effecten van andere geneesmiddelen op empagliflozine

Empagliflozine wordt hoofdzakelijk onveranderd uitgescheiden. Een kleine fractie wordt gemetaboliseerd via uridine-5'-difosfoglucuronosyltransferases (UGT). Een klinisch relevant effect van UGT-remmers op empagliflozine wordt daarom niet verwacht (zie rubriek 5.2). Het effect van UGT-inductie op empagliflozine (bijvoorbeeld inductie door rifampicine of fenytoïne) is niet onderzocht. Gecombineerde behandeling met bekende inductoren van UGT-enzymen wordt niet aanbevolen vanwege een potentieel risico op verminderde werkzaamheid van empagliflozine. Als een inductor van deze UGT-enzymen gelijktijdig moet worden toegediend, is controle van de bloedglucoseregulatie ter beoordeling van de respons op Glyxambi aangewezen.

Gelijktijdige toediening van empagliflozine met probenecide, een remmer van UGT-enzymen en OAT3, resulteerde in een 26% toename van de piekplasmaconcentratie (Cmax) van empagliflozine en een 53% toename van de oppervlakte-onder-de-concentratie/tijd-curve (AUC). Deze veranderingen werden niet als klinisch relevant beschouwd.

Uit een interactiestudie met gemfibrozil, een in-vitro-remmer van OAT3 en OATP1B1/1B3-transporters, bleek dat de Cmax van empagliflozine toenam met 15% en de AUC toenam met 59% na gelijktijdige toediening. Deze veranderingen werden niet als klinisch relevant beschouwd.

Remming van OATP1B1/1B3-transporters door gelijktijdige toediening met rifampicine resulteerde in een 75% toename van de Cmax en een 35% toename van de AUC van empagliflozine. Deze veranderingen werden niet als klinisch relevant beschouwd.

Interactiestudies suggereren dat de farmacokinetiek van empagliflozine niet wordt beïnvloed door gelijktijdige toediening met metformine, glimepiride, pioglitazon, sitagliptine, linagliptine, warfarine, verapamil, ramipril, simvastatine, torasemide en hydrochloorthiazide.

Effecten van empagliflozine op andere geneesmiddelen

Empagliflozine kan de renale lithiumexcretie verhogen en de lithiumconcentraties in het bloed kunnen dalen. De serumconcentratie van lithium moet vaker worden gecontroleerd na het starten met empagliflozine en na aanpassing van de dosis. Voor het monitoren van de serumconcentratie van lithium moet de patiënt worden verwezen naar de arts die lithium voorschrijft.

Interactiestudies uitgevoerd bij gezonde vrijwilligers suggereren dat empagliflozine geen klinisch relevant effect heeft op de farmacokinetiek van metformine, glimepiride, pioglitazon, sitagliptine, linagliptine, simvastatine, warfarine, ramipril, digoxine, diuretica en orale anticonceptiva.

Effecten van andere geneesmiddelen op linagliptine

Gelijktijdige toediening van rifampicine verlaagde de blootstelling aan linagliptine met 40%, wat wijst op een mogelijke verlaging van de werkzaamheid van linagliptine bij toediening in combinatie met een sterke P-glycoproteïne (P-gp)- of cytochroom P450 (CYP)-iso-enzym CYP3A4-inductor, met name als deze langdurig worden toegediend (zie rubriek 5.2). Er is geen onderzoek uitgevoerd naar gelijktijdige toediening met andere sterke inductoren van P-gp en CYP3A4, zoals carbamazepine, fenobarbital en fenytoïne.

Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige orale dosis van 5 mg linagliptine en meervoudige orale doses van 200 mg ritonavir, een sterke remmer van P-glycoproteïne en CYP3A4, verhoogde de AUC en Cmax van linagliptine met respectievelijk circa een factor twee en een factor drie. De ongebonden concentraties, die meestal lager zijn dan 1% bij de therapeutische dosis van linagliptine, waren 4-5 maal verhoogd na gelijktijdige toediening met ritonavir. Uit simulaties van steady state plasmaconcentraties van linagliptine met en zonder ritonavir bleek dat de toename in blootstelling niet gepaard gaat met een toegenomen accumulatie. Deze veranderingen in de farmacokinetiek van linagliptine werden niet als klinisch relevant beschouwd. Daarom worden er geen klinisch relevante interacties verwacht met andere P-glycoproteïne/CYP3A4-remmers.

Interactiestudies uitgevoerd bij gezonde vrijwilligers suggereren dat de farmacokinetiek van linagliptine niet werd beïnvloed door gelijktijdige toediening met metformine en glibenclamide.

Effecten van linagliptine op andere geneesmiddelen

Linagliptine is een zwak competitieve en een zwak tot matig mechanismegebaseerde remmer van CYP-iso-enzym CYP3A4, maar remt geen andere CYP-iso-enzymen. Linagliptine is geen inductor van CYP-iso-enzymen. Linagliptine is een substraat van P-glycoproteïne en remt P-glycoproteïnegemedieerd transport van digoxine met lage potentie.

Linagliptine had geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van metformine, glibenclamide, simvastatine, pioglitazon, warfarine, digoxine, empagliflozine of orale anticonceptiva. Hieruit blijkt in vivo dat er met linagliptine weinig geneesmiddelinteracties te verwachten zijn met substraten van CYP3A4, CYP2C9, CYP2C8, P-gp en organische kationtransporter (OCT).

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen gegevens over het gebruik van empagliflozine en linagliptine bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is gebleken dat empagliflozine en linagliptine de placenta passeren tijdens de late zwangerschap, maar de resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft de vroege embryonale ontwikkeling door empagliflozine of linagliptine (zie rubriek 5.3). Dieronderzoek met empagliflozine heeft nadelige effecten op de postnatale ontwikkeling aangetoond (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Glyxambi te vermijden tijdens de zwangerschap.

Borstvoeding

Er zijn geen gegevens beschikbaar bij de mens over de uitscheiding van empagliflozine en linagliptine in de moedermelk. Uit beschikbare niet-klinische gegevens bij dieren blijkt dat empagliflozine en linagliptine in melk worden uitgescheiden. Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Glyxambi mag niet worden gebruikt in de periode dat borstvoeding wordt gegeven.

Vruchtbaarheid

Er is geen onderzoek uitgevoerd naar het effect van Glyxambi of de individuele werkzame stoffen op de vruchtbaarheid bij de mens. De resultaten van niet-klinisch onderzoek met empagliflozine en linagliptine als individuele middelen duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft de vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Glyxambi heeft geringe invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Patiënten moet worden geadviseerd om voorzorgsmaatregelen te nemen om hypoglykemie tijdens het rijden en tijdens het bedienen van machines te voorkomen, vooral wanneer Glyxambi wordt gebruikt in combinatie met andere antidiabetica waarvan bekend is dat zij hypoglykemie veroorzaken (bijvoorbeeld insuline en analogen, sulfonylureumderivaten).

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De frequentste bijwerking was urineweginfectie (7,5% met Glyxambi 10 mg empagliflozine/5 mg linagliptine en 8,5% met Glyxambi 25 mg empagliflozine/5 mg linagliptine) (zie Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen). De ernstigste bijwerkingen waren ketoacidose (< 0,1%), pancreatitis (0,2%), overgevoeligheid (0,6%) en hypoglykemie (2,4%) (zie rubriek 4.4).

Over het algemeen was het veiligheidsprofiel van Glyxambi in lijn met de veiligheidsprofielen van de individuele werkzame stoffen (empagliflozine en linagliptine). Er werden bij Glyxambi geen aanvullende bijwerkingen geïdentificeerd.

Bijwerkingen in tabelvorm

De bijwerkingen in onderstaande tabel (zie tabel 2) worden vermeld per systeem/orgaanklasse en zijn gebaseerd op de veiligheidsprofielen van empagliflozine en linagliptine als monotherapie. Frequentiecategorieën worden gedefinieerd als zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 2 Lijst met bijwerkingen (MedDRA) in tabelvorm gerapporteerd in placebogecontroleerde studies en gegevens die zijn verkregen uit postmarketingervaring

Systeem/orgaanklasseFrequentieBijwerking
Infecties en parasitaire aandoeningen

Vaak

Vaak

Vaak Zelden

Urineweginfectie1,* (waaronder pyelonefritis en urosepsis)4

Vaginale candidiasis, vulvovaginitis, balanitis en andere genitale infecties1,* Nasofaryngitis2

Necrotiserende fasciitis van het perineum (Fournier-gangreen)#

ImmuunsysteemaandoeningenSoms Soms

Overgevoeligheid2

Angio-oedeem3,4, urticaria3,4

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Vaak

Vaak Zelden

Hypoglykemie (wanneer gebruikt met een sulfonylureumderivaat of insuline)*

Dorst

Diabetische ketoacidose4,#

BloedvataandoeningenSomsVolumedepletie1,*,b
Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenVaakHoesten2
MaagdarmstelselaandoeningenVaak Soms Zelden

Constipatie

Pancreatitis2 Mondulceratie3

Huid- en onderhuidaandoeningen

Vaak

Vaak

Niet bekend

Pruritus1

Uitslag3,4

Bulleus pemfigoïd2,a

Nier- en urinewegaandoeningen

Vaak

Soms

Zeer zelden

Vaker plassen1,*

Dysurie1

Tubulo-interstitiële nefritis4

OnderzoekenVaak Vaak Soms Soms Soms

Amylase verhoogd2

Lipase verhoogd2

Hematocriet verhoogd1,5

Serumlipiden verhoogd1,6

Bloedcreatinine verhoogd/glomerulaire filtratiesnelheid verlaagd1,*

1 op basis van ervaringen met empagliflozine

2 op basis van ervaringen met linagliptine

3 op basis van postmarketingervaring met linagliptine

4 op basis van postmarketingervaring met empagliflozine

5 Gemiddelde veranderingen in hematocriet ten opzichte van baseline waren respectievelijk 3,3% en 4,2% voor

Glyxambi 10 mg/5 mg en 25 mg/5 mg, vergeleken met 0,2% voor placebo. In een klinische studie met empagliflozine keerden de hematocrietwaarden terug naar baselinewaarden na een follow-upperiode van 30 dagen na beëindiging van de behandeling.

6 Gemiddelde procentuele stijgingen vanaf baseline voor Glyxambi 10 mg/5 mg en 25 mg/5 mg versus placebo waren respectievelijk totaal cholesterol 3,2% en 4,6% versus 0,5%; HDL-cholesterol 8,5% en 6,2% versus 0,4%; LDL-cholesterol 5,8% en 11,0% versus 3,3%; triglyceriden -0,5% en 3,3% versus 6,4%. a In het CARMELINA-onderzoek (zie rubriek 5.1) werd bulleus pemfigoïd gerapporteerd bij 0,2% van de patiënten die werden behandeld met linagliptine en niet bij de patiënten die placebo kregen. b gepoolde gegevens van onderzoeken met empagliflozine bij patiënten met hartfalen (waarbij de helft van de patiënten diabetes mellitus type 2 had) lieten een hogere frequentie van volumedepletie zien ('zeer vaak': 11,4% voor empagliflozine versus 9,7% voor placebo)

# zie rubriek 4.4

* zie onderstaande deelrubriek voor aanvullende informatie

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Hypoglykemie

In gepoolde klinische studies met Glyxambi bij patiënten met diabetes type 2 en onvoldoende bloedglucoseregulatie op achtergrondmetformine, was de frequentie van de gerapporteerde hypoglykemische gebeurtenissen 2,4%. De incidentie van bevestigde hypoglykemische gebeurtenissen was laag (< 1,5%). Er was geen noemenswaardig verschil in de incidentie bij patiënten die behandeld werden met verschillende dosissterkten van Glyxambi vergeleken met de behandeling met empagliflozine en linagliptine.

Eén patiënt die Glyxambi kreeg toegediend, ervoer een bevestigde (door de onderzoeker gedefinieerde), ernstige hypoglykemische gebeurtenis (gedefinieerd als een gebeurtenis waarvoor hulp nodig was) in de studies met werkzame controle of placebo (totale frequentie 0,1%).

Op basis van de ervaring met empagliflozine en linagliptine wordt een verhoogd risico op hypoglykemie verwacht bij de gelijktijdige behandeling met insuline en/of sulfonylureumderivaten (zie rubriek 4.4 en onderstaande informatie).

Hypoglykemie met empagliflozine

De frequentie van hypoglykemie was afhankelijk van de achtergrondtherapie in de respectieve onderzoeken en was vergelijkbaar voor empagliflozine en placebo als monotherapie, als aanvullende therapie bij metformine en als aanvullende therapie bij pioglitazon +/- metformine. De frequentie van patiënten met hypoglykemie was hoger bij patiënten die met empagliflozine werden behandeld dan met placebo indien gegeven als aanvullende therapie bij metformine plus een sulfonylureumderivaat (empagliflozine 10 mg: 16,1%, empagliflozine 25 mg: 11,5%, placebo: 8,4%), als aanvullende therapie bij basale insuline +/- metformine en +/- een sulfonylureumderivaat (empagliflozine 10 mg: 19,5%, empagliflozine 25 mg: 28,4%, placebo: 20,6% gedurende de eerste 18 weken behandeling toen insuline niet kon worden aangepast; empagliflozine 10 mg en 25 mg: 36,1%, placebo 35,3% gedurende de studie van 78 weken) en als aanvullende therapie bij MDI insuline met of zonder metformine (empagliflozine 10 mg: 39,8%, empagliflozine 25 mg: 41,3%, placebo: 37,2% gedurende de eerste 18 weken behandeling toen insuline niet kon worden aangepast; empagliflozine 10 mg: 51,1%, empagliflozine 25 mg: 57,7%, placebo: 58% gedurende de studie van 52 weken).

Ernstige hypoglykemie met empagliflozine (gebeurtenissen waarbij hulp nodig was) De frequentie van patiënten met ernstige hypoglykemie was laag (< 1%) en vergelijkbaar voor empagliflozine en placebo als monotherapie, als aanvullende therapie bij metformine +/- een sulfonylureumderivaat, en als aanvullende therapie bij pioglitazon +/- metformine.

De frequentie van patiënten met ernstige hypoglykemie was hoger bij patiënten die met empagliflozine werden behandeld dan met placebo indien gegeven als aanvullende therapie bij basale insuline +/- metformine en +/- een sulfonylureumderivaat (empagliflozine 10 mg: 0%, empagliflozine 25 mg: 1,3%, placebo: 0% gedurende de eerste 18 weken behandeling toen insuline niet kon worden aangepast; empagliflozine 10 mg: 0%, empagliflozine 25 mg: 1,3%, placebo 0% gedurende de studie van 78 weken) en als aanvullende therapie bij MDI insuline met of zonder metformine (empagliflozine 10 mg: 1,6%, empagliflozine 25 mg: 0,5%, placebo: 1,6% gedurende de eerste 18 weken behandeling toen insuline niet kon worden aangepast en gedurende de studie van 52 weken).

Hypoglykemie met linagliptine

De meest gemelde bijwerking in klinische studies met linagliptine was hypoglykemie zoals gezien bij de drievoudige combinatie linagliptine plus metformine plus een sulfonylureumderivaat (22,9% versus 14,8% met placebo).

Hypoglykemieën in de placebogecontroleerde onderzoeken (10,9%; N = 471) waren licht (80%; N = 384), matig (16,6%; N = 78) of ernstig (1,9%; N = 9) in intensiteit.

Urineweginfectie

In klinische studies met Glyxambi was er geen noemenswaardig verschil tussen de frequentie van urineweginfecties bij patiënten die behandeld werden met Glyxambi (Glyxambi 25 mg/5 mg: 8,5%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 7,5%) en die van patiënten behandeld met empagliflozine en linagliptine. De frequenties zijn vergelijkbaar met de gerapporteerde frequenties in de klinische studies met empagliflozine (zie ook rubriek 4.4).

In studies met empagliflozine was de totale frequentie van urineweginfectie vergelijkbaar bij patiënten behandeld met empagliflozine 25 mg en placebo (7,0% en 7,2%) en hoger bij patiënten behandeld met empagliflozine 10 mg (8,8%). Vergelijkbaar met placebo werd urineweginfectie vaker gemeld voor empagliflozine bij patiënten met een voorgeschiedenis van chronische of terugkerende urineweginfecties. De intensiteit van urineweginfecties was vergelijkbaar met placebo voor meldingen van lichte, matige en ernstige intensiteit. Urineweginfectie werd vaker gemeld bij vrouwelijke patiënten behandeld met empagliflozine vergeleken met placebo, maar niet bij mannelijke patiënten.

Vaginale candidiasis, vulvovaginitis, balanitis en andere genitale infecties

In klinische studies met Glyxambi werden genitale infecties bij patiënten die behandeld werden met Glyxambi (Glyxambi 25 mg/5 mg: 3,0%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 2,5%) vaker gemeld dan voor linagliptine, maar minder vaak dan voor empagliflozine. De frequenties voor Glyxambi zijn over het algemeen vergelijkbaar met die gerapporteerd in de klinische studies met empagliflozine.

Vaginale candidiasis, vulvovaginitis, balanitis en andere genitale infecties werden vaker gemeld in empagliflozinestudies voor empagliflozine 10 mg (4,0%) en empagliflozine 25 mg (3,9%) vergeleken met placebo (1,0%). Deze infecties werden vaker gemeld bij vrouwelijke patiënten behandeld met empagliflozine in vergelijking met de placebo groep, en het verschil in frequentie was minder uitgesproken bij mannelijke patiënten. De genitale infecties waren licht of matig in intensiteit; er waren geen infecties die ernstig in intensiteit waren.

Er zijn gevallen van fimose/verworven fimose gelijktijdig met genitale infecties gemeld en in sommige gevallen was circumcisie nodig.

Vaker plassen

In klinische studies met Glyxambi werd bij patiënten die behandeld werden met Glyxambi (Glyxambi 25 mg/5 mg: 2,6%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 1,4%) vaker plassen vaker gemeld dan voor linagliptine en met vergelijkbare frequentie voor empagliflozine. De frequenties voor Glyxambi waren over het algemeen vergelijkbaar met die gerapporteerd in de klinische studies met empagliflozine.

Vaker plassen (met inbegrip van de vooraf gedefinieerde termen pollakisurie, polyurie en nycturie) werd in klinische studies met empagliflozine met hogere frequenties waargenomen bij patiënten behandeld met empagliflozine (empagliflozine 10 mg: 3,5%; empagliflozine 25 mg: 3,3%) vergeleken met placebo (1,4%). Vaker plassen was meestal licht of matig in intensiteit. De frequentie van gemelde nycturie was vergelijkbaar voor placebo en empagliflozine (< 1%).

Volumedepletie

In klinische studies met Glyxambi was er geen noemenswaardig verschil in de frequentie van volumedepletie bij patiënten die behandeld werden met Glyxambi (Glyxambi 25 mg/5 mg: 0,4%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 0,8%) en die van patiënten behandeld met empagliflozine en linagliptine. De frequenties waren vergelijkbaar met de gerapporteerde frequenties in de klinische studies met empagliflozine.

In klinische studies met empagliflozine was de totale frequentie van volumedepletie (met inbegrip van de vooraf gedefinieerde termen verlaagde bloeddruk (ambulant), verlaagde systolische bloeddruk, dehydratie, hypotensie, hypovolemie, orthostatische hypotensie en syncope) vergelijkbaar bij patiënten behandeld met empagliflozine (empagliflozine 10 mg: 0,6%; empagliflozine 25 mg: 0,4%) en placebo (0,3%). De frequentie van voorvallen van volumedepletie was toegenomen bij patiënten van 75 jaar en ouder behandeld met empagliflozine 10 mg (2,3%) of empagliflozine 25 mg (4,3%) vergeleken met placebo (2,1%).

Bloedcreatinine verhoogd/glomerulaire filtratiesnelheid verlaagd

In klinische studies met Glyxambi, was de frequentie van patiënten met verhoogd bloedcreatinine (Glyxambi 25 mg/5 mg: 0,4%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 0%) en verlaagde glomerulaire filtratiesnelheid (Glyxambi 25 mg/5 mg: 0,4%; Glyxambi 10 mg/5 mg: 0,6%) vergelijkbaar met die gemeld in de klinische studies met empagliflozine.

In klinische studies met empagliflozine was de totale frequentie van patiënten met verhoogd bloedcreatinine en verlaagde glomerulaire filtratiesnelheid vergelijkbaar voor empagliflozine en placebo (bloedcreatinine verhoogd: empagliflozine 10 mg 0,6%, empagliflozine 25 mg 0,1%, placebo 0,5%; glomerulaire filtratiesnelheid verlaagd: empagliflozine 10 mg 0,1%, empagliflozine 25 mg 0%, placebo 0,3%).

Ouderen

In klinische studies werden negentien patiënten van 75 jaar en ouder behandeld met Glyxambi. Geen van de patiënten was ouder dan 85 jaar. Het veiligheidsprofiel van Glyxambi was niet anders bij de ouderen. Op basis van ervaringen met empagliflozine, kunnen oudere patiënten een verhoogd risico hebben op volumedepletie (zie rubriek 4.2, 4.4 en 5.2).

Pediatrische patiënten

Over het algemeen was het veiligheidsprofiel van empagliflozine of linagliptine in klinische onderzoeken bij pediatrische patiënten van 10 tot en met 17 jaar met diabetes mellitus type 2 vergelijkbaar met het veiligheidsprofiel dat werd waargenomen bij de volwassen populatie. Er waren echter hogere totale percentages voor hypoglykemie voor patiënten in de gepoolde groep van empagliflozine in vergelijking met de placebo (empagliflozine 10 mg en 25 mg, gepoold: 23,1%; placebo: 9,4%). Geen van deze voorvallen was ernstig en hulp was niet nodig.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Symptomen

In gecontroleerde klinische onderzoeken vertoonden enkelvoudige doses tot maximaal 800 mg empagliflozine (gelijk aan 32 maal de hoogste aanbevolen dagelijkse dosis) bij gezonde vrijwilligers en meervoudige dagelijkse doses tot maximaal 100 mg empagliflozine (gelijk aan 4 maal de hoogste aanbevolen dagelijkse dosis) bij patiënten met diabetes type 2 geen toxiciteit. Empagliflozine verhoogde de uitscheiding van glucose in de urine, wat leidde tot een toename van urinevolume. De waargenomen toename in urinevolume was niet dosisafhankelijk. Er is geen ervaring bij mensen met doses boven de 800 mg.

Tijdens gecontroleerd klinisch onderzoek bij gezonde proefpersonen werden enkelvoudige doses van maximaal 600 mg linagliptine (gelijk aan 120 keer de aanbevolen dosis) doorgaans goed verdragen. Er is geen ervaring met doses boven 600 mg bij de mens.

Behandeling

In geval van een overdosering is het verstandig om de standaard ondersteunende maatregelen te nemen, bijvoorbeeld het verwijderen van niet-geabsorbeerd materiaal uit het maag-darmkanaal, klinische controle en waar nodig klinische maatregelen.

De verwijdering van empagliflozine door hemodialyse is niet onderzocht. Er wordt niet verwacht dat linagliptine in een therapeutisch significante mate wordt verwijderd door hemodialyse of peritoneale dialyse.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: geneesmiddelen gebruikt bij diabetes, combinaties van orale bloedglucoseverlagende geneesmiddelen, ATC-code: A10BD19

Werkingsmechanisme

Glyxambi combineert twee antihyperglykemische geneesmiddelen met complementaire werkingsmechanismen om de bloedglucoseregulatie te verbeteren bij patiënten met diabetes type 2: empagliflozine, een natrium-glucose-cotransporter (SGLT2)-remmer, en linagliptine, een DPP-4-remmer.

Empagliflozine

Empagliflozine is een reversibele, zeer sterke (IC50 van 1,3 nmol) en selectieve competitieve remmer van SGLT2. Empagliflozine remt geen andere glucosetransporters die belangrijk zijn voor glucosetransport naar de perifere weefsels en is 5.000 maal selectiever voor SGLT2 dan voor SGLT1, de belangrijkste transporter verantwoordelijk voor glucoseabsorptie in de darm.

SGLT2 wordt in hoge mate tot expressie gebracht in de nieren, terwijl expressie in andere weefsels afwezig of zeer laag is. Het is verantwoordelijk, als de belangrijkste transporter, voor de reabsorptie van glucose uit het glomerulusfiltraat terug in de circulatie. Bij patiënten met diabetes type 2 en hyperglykemie wordt een grotere hoeveelheid glucose gefilterd en gereabsorbeerd.

Empagliflozine verbetert bloedglucoseregulatie bij patiënten met diabetes mellitus type 2 door vermindering van de renale glucosereabsorptie. De hoeveelheid glucose die door de nieren via dit glucuretische mechanisme wordt verwijderd, is afhankelijk van de bloedglucoseconcentratie en de GFR. Remming van SGLT2 bij patiënten met diabetes mellitus type 2 en hyperglykemie leidt tot overmatige glucose-excretie in de urine. Het gebruik van empagliflozine verhoogt daarnaast de excretie van natrium, wat leidt tot osmotische diurese en verminderd intravasculair volume.

Bij patiënten met diabetes type 2 nam de urinaire glucose-excretie toe direct na de eerste dosis empagliflozine en hield aan gedurende het doseringsinterval van 24 uur. Verhoogde urinaire glucose-excretie was gehandhaafd aan het eind van de 4 weken durende behandelingsperiode met een gemiddelde van ongeveer 78 g/dag. Verhoogde urinaire glucose-excretie resulteerde in een onmiddellijke verlaging van plasmaglucosewaarden bij patiënten met diabetes type 2.

Empagliflozine verbetert de plasmaglucosewaarden zowel in nuchtere toestand als na de maaltijd. Het werkingsmechanisme van empagliflozine is onafhankelijk van bètacelfunctie en de insulineroute en dit draagt bij aan een laag risico op hypoglykemie. Er werd verbetering van surrogaatmarkers van bètacelfunctie met inbegrip van Homeostasis Model Assessment-β (HOMA-β) waargenomen. Bovendien brengt urinaire glucose-excretie calorieverlies teweeg, geassocieerd met verlies van lichaamsvet en verlaging van lichaamsgewicht. De glucosurie die wordt waargenomen met empagliflozine gaat gepaard met diurese die kan bijdragen aan duurzame en matige verlaging van de bloeddruk. De glucosurie, natriurese en osmotische diurese die worden waargenomen met empagliflozine kunnen bijdragen tot de verbetering van cardiovasculaire resultaten.

Linagliptine

Linagliptine remt DPP-4, een enzym dat betrokken is bij het inactiveren van de incretinehormonen GLP-1 en GIP (glucagonachtig peptide 1, glucoseafhankelijke insulinotrope polypeptide). Deze hormonen worden snel afgebroken door het enzym DPP-4. Beide incretinehormonen zijn betrokken bij de fysiologische regulatie van glucosehomeostase. Incretinen worden gedurende de dag op een laag basisniveau afgescheiden en de spiegels stijgen direct na de maaltijd. GLP-1 en GIP verhogen de biosynthese en afscheiding van insuline vanuit bètacellen in de alvleesklier bij normale en verhoogde bloedglucosegehalten. Daarnaast verlaagt GLP-1 ook de glucagonafscheiding uit alfacellen in de alvleesklier, wat leidt tot een daling van de glucose-output in de lever. Linagliptine bindt zeer effectief en reversibel aan DPP-4 en leidt zo tot een langdurige toename en een verlenging van actieve incretinegehalten. Linagliptine veroorzaakt een glucoseafhankelijke verhoging van de insulineafscheiding en verlaging van de glucagonafscheiding en leidt zo tot een algemene verbetering van de glucosehomeostase. Linagliptine bindt selectief aan DPP-4 en vertoont een > 10.000-voudige selectiviteit versus DPP-8- of DPP-9-activiteit in vitro.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

In totaal werden 2.173 patiënten met diabetes mellitus type 2 en onvoldoende bloedglucoseregulatie behandeld in klinische onderzoeken ter evaluatie van de veiligheid en werkzaamheid van Glyxambi; 1.005 patiënten werden behandeld met Glyxambi 10 mg empagliflozine/5 mg linagliptine of 25 mg empagliflozine/5 mg linagliptine. Patiënten werden in klinische studies behandeld gedurende 24 of 52 weken.

Glyxambi toegevoegd aan metformine

In een onderzoek met een factoriële opzet werden patiënten die onvoldoende gereguleerd waren met metformine gedurende 24 weken behandeld met Glyxambi 10 mg/5 mg, Glyxambi 25 mg/5 mg, empagliflozine 10 mg, empagliflozine 25 mg of linagliptine 5 mg. De behandeling met Glyxambi resulteerde in statistisch significante verbeteringen in HbA1c (zie tabel 3) en nuchtere plasmaglucose (FPG) vergeleken met linagliptine 5 mg en tevens vergeleken met empagliflozine 10 mg of 25 mg. Glyxambi bood tevens statistisch significante verbeteringen in lichaamsgewicht in vergelijking met linagliptine 5 mg.

Tabel 3 Werkzaamheidsparameters in klinisch onderzoek waarbij Glyxambi vergeleken werd met individuele werkzame stoffen als aanvullende therapie bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren met metformine

Glyxambi

25 mg/5 mg

Glyxambi

10 mg/5 mg

Empagliflo zine 25 mgEmpagliflo zine 10 mg

Linagliptine

5 mg

Primair eindpunt: HbA1c (%) – 24 weken
Aantal geanalyseerde patiënten134135140137128
Baselinegemiddelde (SE)7,90 (0,07)7,95 (0,07)8,02 (0,07)8,00 (0,08)8,02 (0,08)

Verandering vanaf baseline in week 241:

  • gecorrigeerd

    gemiddelde2 (SE)

-1,19 (0,06)-1,08 (0,06)-0,62 (0,06)-0,66 (0,06)-0,70 (0,06)

Vergelijking vs. empagliflozine1:

  • gecorrigeerd

    gemiddelde2 (SE)

  • 95,0%-BI
  • p-waarde
vs. 25 mg -0,58 (0,09) -0,75; -0,41 < 0,0001vs. 10 mg -0,42 (0,09) -0,59; -0,25 < 0,0001------

Vergelijking vs. linagliptine 5 mg1:

  • gecorrigeerd

    gemiddelde2 (SE)

  • 95,0%-BI
  • p-waarde
-0,50 (0,09) -0,67; -0,32 < 0,0001-0,39 (0,09) -0,56; -0,21 < 0,0001------

1 Last observation (voorafgaand aan glykemische noodmedicatie) carried forward (LOCF) 2 Gemiddelde gecorrigeerd voor baselinewaarde en stratificatie

In een vooraf gespecificeerde subgroep met patiënten met een baseline-HbA1c hoger of gelijk aan 8,5%, was de daling vanaf baseline in HbA1c na 24 weken met Glyxambi 25 mg/5 mg -1,8% (p < 0,0001 versus linagliptine 5 mg, p < 0,001 versus empagliflozine 25 mg) en met Glyxambi 10 mg/5 mg -1,6% (p < 0,01 versus linagliptine 5 mg, n.s. versus empagliflozine 10 mg).

Over het algemeen waren de effecten op HbA1c-daling na 24 weken behouden gebleven in week 52.

Empagliflozine bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren met metformine en linagliptine

Bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren op de maximaal verdragen doses metformine, werd open-label linagliptine 5 mg gedurende 16 weken toegevoegd. Patiënten die na deze 16-weekse periode onvoldoende gereguleerd waren, ontvingen dubbelblinde behandeling met empagliflozine 10 mg, empagliflozine 25 mg of placebo gedurende 24 weken. Na deze dubbelblinde periode liet behandeling met zowel empagliflozine 10 mg als empagliflozine 25 mg een statistisch significante verbetering zien van HbA1c, FPG en lichaamsgewicht in vergelijking met placebo; alle patiënten zetten de behandeling met metformine en linagliptine 5 mg voort tijdens het onderzoek. Een statistisch significant hoger aantal patiënten met een baseline-HbA1c ≥ 7,0% die met beide doses empagliflozine werden behandeld, bereikten een doel-HbA1c van < 7% vergeleken met placebo (zie tabel 4). Na 24 weken behandeling met empagliflozine waren zowel de systolische bloeddruk als de diastolische bloeddruk gedaald: voor empagliflozine 25 mg met -2,6/-1,1 mmHg (n.s. versus placebo voor SBD en DBD) en voor empagliflozine 10 mg met -1,3/-0,1 mmHg (n.s. versus placebo voor SBD en DBD).

Na 24 weken werd een noodbehandeling gebruikt bij 4 (3,6%) patiënten die behandeld werden met empagliflozine 25 mg en bij 2 (1,8%) patiënten die behandeld werden met empagliflozine 10 mg, vergeleken met 13 (12,0%) patiënten die met placebo waren behandeld (alle patiënten op achtergrondtherapie met metformine + linagliptine 5 mg).

Tabel 4 Werkzaamheidsparameters in het klinische onderzoek waarin empagliflozine vergeleken werd met placebo als aanvullende therapie bij patiënten die onvoldoende gereguleerd werden met metformine en linagliptine 5 mg

Metformine + linagliptine 5 mg

Empagliflozine

10 mg1

Empagliflozine

25 mg1

Placebo2
HbA1c (%) - 24 weken3
N109110106
Baseline (gemiddelde)7,977,977,96
Verandering vanaf baseline (gecorrigeerd gemiddelde)-0,65-0,560,14
Vergelijking versus placebo (gecorrigeerd gemiddelde) (95%-BI)2

-0,79

(-1,02; -0,55) p < 0,0001

-0,70

(-0,93; -0,46) p < 0,0001

Lichaamsgewicht - 24 weke n3
N109110106
Baseline (gemiddelde) in kg88,484,482,3
Verandering vanaf baseline (gecorrigeerd gemiddelde)-3,1-2,5-0,3
Vergelijking versus placebo (gecorrigeerd gemiddelde) (95%-BI)1

-2,8

(-3,5; -2,1) p < 0,0001

-2,2

(-2,9; -1,5)

p < 0,0001

Patiënten (%) die een HbA1c < 7% bereikten met een baseline-HbA1c

≥ 7% - 24 weken4

N100107100
Patiënten (%) die A1C < 7% bereikten37,032,717,0
Vergelijking versus placebo (oddsratio) (95%-BI)5

4,0

(1,9; 8,7)

2,9 (1,4; 6,1)

1 Patiënten die gerandomiseerd waren naar de groep met empagliflozine 10 mg of 25 mg, ontvingen Glyxambi

10 mg/5 mg of 25 mg/5 mg met achtergrondmetformine.

2 Patiënten die gerandomiseerd waren naar de placebogroep, ontvingen placebo plus linagliptine 5 mg met achtergrondmetformine.

3 Gemengde-effectenmodellen voor herhaalde metingen (MMRM) op FAS (OC) omvat baseline-HbA1c, baseline-eGFR (MDRD), geografische regio, bezoek, behandeling en behandeling per bezoeksinteractie. Voor FPG is baseline-FPG ook geïncludeerd. Voor gewicht is het baselinegewicht ook geïncludeerd. 4 Niet geëvalueerd voor statistische significantie; geen onderdeel van sequentiële testprocedure voor de secundaire eindpunten.

5 Logistische regressie op FAS (NCF) omvat baseline-HbA1c, baseline-eGFR (MDRD), geografische regio en behandeling; op basis van patiënten met een HbA1c van 7% en hoger bij baseline.

In een vooraf gespecificeerde subgroep patiënten met baseline-HbA1c hoger dan of gelijk aan 8,5%, was de daling vanaf baseline in HbA1c met empagliflozine 25 mg/linagliptine 5 mg -1,3% na 24 weken (p < 0,0001 versus placebo en linagliptine 5 mg) en met empagliflozine 10 mg/linagliptine 5 mg -1,3% na 24 weken (p < 0,0001 versus placebo en linagliptine 5 mg).

Linagliptine 5 mg bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren met metformine en empagliflozine 10 mg of empagliflozine 25 mg

Bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren op de maximaal verdragen doses metformine werd gedurende 16 weken open-label empagliflozine 10 mg of empagliflozine 25 mg toegevoegd. Patiënten die na deze 16-weekse periode onvoldoende gereguleerd waren, ontvingen dubbelblinde behandeling met linagliptine 5 mg of placebo gedurende 24 weken. Na deze dubbelblinde periode liet linagliptine 5 mg in beide populaties (metformine + empagliflozine 10 mg en metformine + empagliflozine 25 mg) een statistisch significante verbetering van HbA1c zien in vergelijking met placebo; alle patiënten zetten de behandeling met metformine en empagliflozine voort tijdens het onderzoek. Een statistisch significant hoger aantal patiënten met een baseline HbA1c ≥ 7,0% die met linagliptine werden behandeld, bereikten een doel-HbA1c van < 7% vergeleken met placebo (zie tabel 5).

Tabel 5 Werkzaamheidsparameters in klinische onderzoeken waarbij Glyxambi 10 mg/5 mg vergeleken werd met empagliflozine 10 mg en Glyxambi 25 mg/5 mg met empagliflozine 25 mg als aanvullende therapie bij patiënten die onvoldoende gereguleerd waren met empagliflozine 10 mg/25 mg en metformine

Metformine + empagliflozine 10 mgMetformine + empagliflozine 25 mg

Linagliptine

5 mg

Placebo

Linagliptine

5 mg

Placebo
HbA1c (%) – 24 weken1
N122125109108
Baseline (gemiddelde)8,048,037,827,88
Verandering vanaf baseline (gecorrigeerd gemiddelde)-0,53-0,21-0,58-0,10
Vergelijking versus placebo (gecorrigeerd gemiddelde) (95%-BI)

-0,32

(-0,52; -0,13) p = 0,0013

-0,47

(-0,66; -0,28) p < 0,0001

Patiënten (%) die een HbA1c < 7% bereikten met een baseline-HbA1c

≥ 7% - 24 weken2

N116119100107
Patiënten (%) die HbA1c < 7% bereikten25,910,936,015,0
Vergelijking versus placebo (oddsratio) (95%-BI)3

3,965 (1,771;

8,876) p = 0,0008

4,429 (2,097;

9,353) p < 0,0001

Patiënten die gerandomiseerd waren naar de groep met linagliptine 5 mg ontvingen ofwel tabletten met de vaste-dosiscombinatie Glyxambi 10 mg/5 mg plus metformine ofwel tabletten met de vaste-dosiscombinatie Glyxambi 25 mg/5 mg plus metformine; patiënten die naar de placebogroep waren gerandomiseerd, ontvingen placebo plus empagliflozine 10 mg plus metformine of placebo plus empagliflozine 25 mg plus metformine. 1 MMRM-model op FAS (OC) omvat baseline-HbA1c, baseline-eGFR (MDRD), geografische regio, bezoek, behandeling en behandeling per bezoeksinteractie. Voor FPG is baseline-FPG ook geïncludeerd. 2 Niet geëvalueerd voor statistische significantie; geen onderdeel van sequentiële testprocedure voor de secundaire eindpunten.

3 Logistische regressie op FAS (NCF) omvat baseline-HbA1c, baseline-eGFR (MDRD), geografische regio en behandeling; op basis van patiënten met een HbA1c van 7% en hoger bij baseline.

Cardiovasculaire veiligheid

Onderzoek van de cardiovasculaire uitkomst bij empagliflozine (EMPA-REG OUTCOME) De dubbelblinde, placebogecontroleerde EMPA-REG OUTCOME-studie vergeleek gepoolde doses empagliflozine 10 mg en 25 mg met placebo als aanvulling op de standaardzorg bij patiënten met diabetes type 2 en vastgestelde cardiovasculaire ziekte. In totaal werden 7.020 patiënten behandeld (empagliflozine 10 mg: 2.345, empagliflozine 25 mg: 2.342, placebo: 2.333) en gevolgd voor een mediaan van 3,1 jaar. De gemiddelde leeftijd was 63 jaar, de gemiddelde HbA1c was 8,1% en 71,5% was mannelijk. Op baseline werd 74% van de patiënten behandeld met metformine, 48% met insuline en 43% met een sulfonylureumderivaat. Ongeveer de helft van de patiënten (52,2%) had een eGFR van 60-90 ml/min/1,73 m2, 17,8% van 45-60 ml/min/1,73 m2 en 7,7% van 30-40 ml/min/1,73 m2.

In week 12 werd een aangepaste gemiddelde (SE) verbetering van HbA1c, vergeleken met baseline, van 0,11% (0,02) in de placebogroep, 0,65% (0,02) en 0,71% (0,02) in de empagliflozine 10 mg- en 25 mg-groep waargenomen. Na de eerste 12 weken werd glucoseregulering geoptimaliseerd, onafhankelijk van de experimentele behandeling. Daarom was het effect bij week 94 verminderd met een aangepaste gemiddelde (SE) verbetering van HbA1c van 0,08% (0,02) in de placebogroep, 0,50% (0,02) en 0,55% (0,02) in de empagliflozine 10 mg- en 25 mg-groep.

Empagiflozine was superieur t.o.v. placebo in het voorkomen van het primaire gecombineerde eindpunt cardiovasculaire dood, niet-fataal myocardinfact of niet-fatale beroerte. Dit behandeleffect werd vooral bepaald door een significante afname in cardiovasculaire dood met een niet-significante verandering in niet-fataal myocardinfact of niet-fatale beroerte. De afname in cardiovasculaire dood was vergelijkbaar tussen empagliflozine 10 mg en 25 mg en werd bevestigd door een verbeterde totale overleving (zie tabel 6). Het effect van empagliflozine op het primaire gecombineerde eindpunt cardiovasculaire dood, niet-fataal myocardinfarct of niet-fatale beroerte was grotendeels onafhankelijk van glykemische regulering of de nierfunctie (eGFR) en in het algemeen consistent voor alle eGFR-categorieën tot een eGFR van 30 ml/min/1,73 m2 in de EMPA-REG OUTCOME-studie.

Tabel 6 Behandeleffect voor het primaire samengestelde eindpunt, zijn onderdelen en mortaliteita

PlaceboEmpagliflozineb
N2.3334.687
Tijd tot eerste gebeurtenis voor CV dood, niet-fataal MI of niet-fatale beroerte N (%)282 (12,1)490 (10,5)
Hazardratio vs. placebo (95,02%-BI)*0,86 (0,74; 0,99)
p-waarde voor superioriteit0,0382
CV dood N (%)137 (5,9)172 (3,7)
Hazardratio vs. placebo (95%-BI)0,62 (0,49; 0,77)
p-waarde< 0,0001
Niet-fataal MI N (%)121 (5,2)213 (4,5)
Hazardratio vs. placebo (95%-BI)0,87 (0,70; 1,09)
p-waarde0,2189
Niet-fatale beroerte N (%)60 (2,6)150 (3,2)
Hazardratio vs. placebo (95%-BI)1,24 (0,92; 1,67)
p-waarde0,1638
Mortaliteit-alle oorzaken N (%)194 (8,3)269 (5,7)
Hazardratio vs. placebo (95%-BI)0,68 (0,57; 0,82)
p-waarde< 0,0001
Niet-CV mortaliteit N (%)57 (2,4)97 (2,1)
Hazardratio vs. placebo (95%-BI)0,84 (0,60; 1,16)

CV = cardiovasculair, MI = myocardinfarct

a Behandelde deel (Treated Set, TS), d.w.z. patiënten die ten minste één dosis van het onderzochte geneesmiddel hebben ingenomen

b Gepoolde doses empagliflozine 10 mg en 25 mg

* Aangezien gegevens van de studie in een interim analyse werden geïncludeerd, is een tweezijdig

95,02%-betrouwbaarheidsinterval toegepast dat overeenkomt met een p-waarde van minder dan 0,0498 voor significantie.

De werkzaamheid in het voorkomen van cardiovasculaire mortaliteit kon niet goed worden vastgesteld voor patiënten die empagliflozine gelijktijdig met DPP-4-remmers gebruikten of bij zwarte patiënten doordat het aantal patiënten in deze groepen in de EMPA-REG OUTCOME-studie beperkt was.

Hospitalisatie voor hartfalen

In de EMPA-REG OUTCOME-studie verminderde empagliflozine het risico op hospitalisatie voor hartfalen in vergelijking met placebo (empagliflozine 2,7%; placebo 4,1%; HR 0,65; 95%-BI: 0,50; 0,85).

Nefropathie

In de EMPA-REG OUTCOME-studie was de HR voor de tijd tot het eerste voorval van nefropathie 0,61 (95%-BI: 0,53; 0,70) voor empagliflozine (12,7%) vs. placebo (18,8%).

Daarnaast vertoonde empagliflozine een hogere (HR 1,82; 95%-BI: 1,40; 2,37) incidentie van aanhoudende normo- of micro-albuminurie (49,7%) bij patiënten met baseline macro-albuminurie in vergelijking met placebo (28,8%).

Cardiovasculair en renaal veiligheidsonderzoek van linagliptine (CARMELINA) Het dubbelblinde, placebogecontroleerde CARMELINA-onderzoek evalueerde de cardiovasculaire en renale veiligheid van linagliptine versus placebo als aanvulling op de standaardzorg bij patiënten met diabetes type 2 en met verhoogd cardiovasculair risico op basis van een voorgeschiedenis van vastgestelde macrovasculaire of renale aandoening. In totaal werden 6.979 patiënten behandeld (linagliptine 5 mg: 3.494, placebo: 3.485) en gevolgd gedurende een mediane periode van 2,2 jaar. De onderzoekspopulatie omvatte 1.211 (17,4%) patiënten van ≥ 75 jaar, de gemiddelde HbA1c was 8,0%, 63% was man. Ongeveer 19% van de populatie had een eGFR van 45-60 ml/min/1,73 m2, 28% had 30-45 ml/min/1,73 m2 en 15% had < 30 ml/min/1,73 m².

Linagliptine leidde niet tot een verhoging van het risico van het gecombineerde eindpunt van cardiovasculaire dood, niet-fataal myocardinfarct of niet-fatale beroerte (MACE-3) [HR = 1,02; (95%-BI 0,89; 1,17); p = 0,0002 voor non-inferioriteit], of het risico van het gecombineerde eindpunt van renaal overlijden, ESRD, langdurige verlaging met ten minste 40% van eGFR [HR = 1,04; (95%-BI 0,89; 1,22)]. In analyses voor albuminurieprogressie (verandering van normo-albuminurie naar micro- of macro-albuminurie, of van micro-albuminurie naar macro-albuminurie) bedroeg de geschatte hazardratio 0,86 (95%-BI 0,78; 0,95) voor linagliptine versus placebo. Bovendien leidde linagliptine niet tot een grotere kans op ziekenhuisopname wegens hartfalen [HR = 0,90; (95%-BI 0,74; 1,08)]. Er werd geen grotere kans op cardiovasculaire dood of overlijden ongeacht de oorzaak waargenomen.

Veiligheidsgegevens van dit onderzoek waren in lijn met het eerder bekende veiligheidsprofiel van linagliptine.

Cardiovasculair veiligheidsonderzoek van linagliptine (CAROLINA)

Het dubbelblinde CAROLINA-onderzoek met parallelle groepen evalueerde de cardiovasculaire veiligheid van linagliptine versus glimepiride als aanvulling op de standaardzorg bij patiënten met diabetes type 2 en met verhoogd cardiovasculair risico. In totaal werden 6.033 patiënten behandeld (linagliptine 5 mg: 3.023, glimepiride 1 mg tot 4 mg: 3.010) en gevolgd gedurende een mediane periode van 6,25 jaar. De gemiddelde leeftijd was 64 jaar, de gemiddelde HbA1c was 7,15% en 60% was man. Ongeveer 19% van de populatie had een eGFR < 60 ml/min/1,73 m2.

Het onderzoek werd opgezet om de non-inferioriteit aan te tonen voor het primaire cardiovasculaire eindpunt: het samengesteld eindpunt van het eerste optreden van cardiovasculaire dood of van een niet-fataal myocardinfarct (MI) of van een niet-fatale beroerte (3P-MACE). Linagliptine leidde niet tot een verhoging van het risico van het samengestelde eindpunt van cardiovasculaire dood, niet-fataal myocardinfarct of niet-fatale beroerte (MACE-3) [hazardratio (HR) = 0,98; (95%-BI 0,84; 1,14); p < 0,0001 voor non-inferioriteit], indien toegevoegd aan de standaardzorg bij volwassen patiënten met diabetes type 2 met verhoogd cardiovasculair risico, in vergelijking met glimepiride (zie tabel 7).

Tabel 7 Belangrijke cardiovasculaire voorvallen (MACE) en mortaliteit per behandelingsgroep in het

CAROLINA-onderzoek

Linagliptine 5 mgGlimepiride (1-4 mg)Hazardratio

Aantal

proefpersonen

(%)

Incidentie

per

1.000 PY*

Aantal

proefpersonen

(%)

Incidentie

per

1.000 PY*

(95%-BI)
Aantal patiënten3.0233.010

Primaire

CV-samengesteld eindpunt

(cardiovasculaire dood, niet-fataal MI, niet-fatale beroerte)

356 (11,8)20,7362 (12,0)21,20,98 (0,84; 1,14)**
Overlijden ongeacht de oorzaak308 (10,2)16,8336 (11,2)18,40,91 (0,78; 1,06)
Cardiovasculaire dood169 (5,6)9,2168 (5,6)9,21,00 (0,81; 1,24)
Ziekenhuisopname wegens hartfalen112 (3,7)6,492 (3,1)5,31,21 (0,92; 1,59)

* PY = patiëntjaren

** Test op non-inferioriteit om aan te tonen dat de bovengrens van het 95%-BI voor de hazardratio minder is dan 1,3

Pediatrische patiënten

Glyxambi wordt niet aanbevolen voor gebruik bij kinderen jonger dan 18 jaar, aangezien de veiligheid en werkzaamheid niet zijn vastgesteld (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik). De klinische werkzaamheid en veiligheid van empagliflozine 10 mg met een mogelijke dosisverhoging tot 25 mg of linagliptine 5 mg eenmaal daags zijn gedurende 26 weken onderzocht bij kinderen en adolescenten van 10 tot en met 17 jaar met diabetes mellitus type 2 in een dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie met parallelle groepen (DINAMO), met een dubbelblinde veiligheidsextensieperiode met actieve behandeling tot 52 weken. Bij baseline was de gemiddelde HbA1c 8,03%. Het primaire eindpunt van de studie was de verandering in HbA1c ten opzichte van baseline na afloop van 26 weken, ongeacht glykemische noodmedicatie of staken van de behandeling.

Empagliflozine

Empagliflozine was superieur aan placebo in het verlagen van HbA1c. Het behandelingsverschil van de gecorrigeerde gemiddelde verandering in HbA1c tussen empagliflozine en placebo was -0,84% (95%-BI -1,50; -0,19; p = 0,0116). De gecorrigeerde gemiddelde verandering in HbA1c ten opzichte van baseline bij patiënten behandeld met empagliflozine (N = 52) was -0,17% en 0,68% bij patiënten behandeld met placebo (N = 53).

Linagliptine

De behandeling met linagliptine leverde geen significante verbetering in HbA1c op. Het behandelingsverschil van de gecorrigeerde gemiddelde verandering in HbA1c tussen linagliptine en placebo was -0,34% (95%-BI: -0,99; -0,30; p = 0,2935). De gecorrigeerde gemiddelde verandering in HbA1c ten opzichte van baseline was 0,33% bij patiënten behandeld met linagliptine en 0,68% bij patiënten behandeld met placebo.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De snelheid en mate van absorptie van empagliflozine en linagliptine in Glyxambi zijn gelijkwaardig aan de biologische beschikbaarheid van empagliflozine en linagliptine bij toediening als individuele tabletten. De farmacokinetiek van empagliflozine en linagliptine als afzonderlijk gebruikte middelen is uitgebreid gekarakteriseerd bij gezonde proefpersonen en patiënten met diabetes type 2. De farmacokinetiek was bij gezonde proefpersonen en bij patiënten met diabetes type 2 over het algemeen vergelijkbaar.

Glyxambi liet een vergelijkbaar voedseleffect zien als de individuele werkzame stoffen. Glyxambi kan daarom met of zonder voedsel worden ingenomen.

Empagliflozine

Absorptie

Na orale toediening werd empagliflozine snel geabsorbeerd met piekplasmaconcentraties optredend na een mediane tmax van 1,5 uur postdosis. Daarna nam de plasmaconcentratie op een bifasische wijze af met een snelle distributiefase en een relatief langzame terminale fase. De gemiddelde plasma-oppervlakte-onder-de-concentratie/tijd-curve (AUC) en Cmax tijdens steady state waren 1.870 nmol.uur en 259 nmol/l met empagliflozine 10 mg en 4.740 nmol.uur en 687 nmol/l met empagliflozine 25 mg eenmaal daags. Systemische blootstelling aan empagliflozine nam op een dosisproportionele wijze toe. De farmacokinetische parameters van de enkelvoudige dosis en bij steady state van empagliflozine waren vergelijkbaar en suggereren een lineaire farmacokinetiek met betrekking tot de tijd.

Toediening van empagliflozine 25 mg na inname van een maaltijd met een hoog vet- en caloriegehalte resulteerde in een licht verlaagde blootstelling; de AUC nam af met ongeveer 16% en de Cmax met ongeveer 37% vergeleken met de nuchtere toestand. Het waargenomen effect van voedsel op de farmacokinetiek van empagliflozine werd niet als klinisch relevant beschouwd en empagliflozine kan worden toegediend met of zonder voedsel.

Distributie

Het schijnbare distributievolume tijdens steady state werd geschat op 73,8 l gebaseerd op de farmacokinetische populatieanalyse. Na toediening van een orale [14C]-empagliflozineoplossing aan gezonde vrijwilligers was de verdeling naar de rode bloedcellen ongeveer 37% en de plasma-eiwitbinding 86%.

Biotransformatie

Er werden geen belangrijke metabolieten van empagliflozine gedetecteerd in humaan plasma en de meest voorkomende metabolieten waren drie glucuronideconjugaten (2-, 3- en 6-O-glucuronide). Systemische blootstelling van elke metaboliet was minder dan 10% van het totale geneesmiddelgerelateerde materiaal. In vitro-studies suggereren dat de primaire route van metabolisme van empagliflozine bij de mens glucuronidering door de

uridine-5'-difosfoglucuronosyltransferases UGT2B7, UGT1A3, UGT1A8 en UGT1A9 is.

Eliminatie

Op basis van de farmacokinetische populatieanalyse werd de schijnbare terminale eliminatiehalfwaardetijd van empagliflozine geschat op 12,4 uur en de schijnbare orale klaring was 10,6 l/uur. De variabiliteit tussen proefpersonen en de residuale variabiliteit voor klaring van oraal ingenomen empagliflozine waren respectievelijk 39,1% en 35,8%. Met eenmaaldaagse dosering werden steady state plasmaconcentraties van empagliflozine bereikt bij de vijfde dosis. In overeenstemming met de halfwaardetijd werd met betrekking tot de plasma-AUC tijdens steady state tot 22% accumulatie waargenomen.

Na toediening van een orale dosis [14C]-empagliflozineoplossing aan gezonde vrijwilligers werd ongeveer 96% van de geneesmiddelgerelateerde radioactiviteit geëlimineerd in de feces (41%) of de urine (54%). De meerderheid van de geneesmiddelgerelateerde radioactiviteit teruggevonden in de feces was onveranderd oorspronkelijk geneesmiddel en ongeveer de helft van de geneesmiddelgerelateerde radioactiviteit uitgescheiden in de urine was onveranderd oorspronkelijk geneesmiddel.

Linagliptine

Absorptie

Na orale toediening van een dosis van 5 mg aan gezonde vrijwilligers of patiënten werd linagliptine snel geabsorbeerd, met piekplasmaconcentraties (mediane Tmax) 1,5 uur postdosis.

Na eenmaaldaagse toediening van 5 mg linagliptine worden bij de derde dosis steady state plasmaconcentraties bereikt. De plasma-AUC van linagliptine nam ongeveer 33% toe na doses van 5 mg bij steady state vergeleken met de eerste dosis. De intrasubject- en

intersubject-variatiecoëfficiënten voor de AUC van linagliptine waren klein (respectievelijk 12,6% en 28,5%). Als gevolg van de concentratieafhankelijke binding van linagliptine aan DPP-4 is de farmacokinetiek van linagliptine, gebaseerd op de totale blootstelling, niet lineair; de totale plasma-AUC van linagliptine nam juist op een minder dan dosisproportionele wijze toe, terwijl de ongebonden AUC ruwweg op dosisproportionele wijze toeneemt.

De absolute biologische beschikbaarheid van linagliptine is ongeveer 30%. Gelijktijdige toediening van een vetrijke maaltijd en linagliptine verlengde de tijd tot het bereiken van de Cmax met 2 uur en verlaagde de Cmax met 15%, maar er werd geen invloed op de AUC0-72 uur gezien. Er wordt geen klinisch relevant effect op veranderingen in de Cmax en de Tmax verwacht; linagliptine kan daarom worden toegediend met of zonder voedsel.

De steady state plasma-AUCτ,ss en -Cmax,ss-concentraties van linagliptine waren 153 nmol*uur/l en 12,9 nmol/l voor linagliptine 5 mg eenmaal daags gedurende 7 dagen.

Distributie

Vanwege weefselbinding is het gemiddelde schijnbare distributievolume bij steady state na een enkelvoudige dosis van 5 mg linagliptine via intraveneuze toediening aan gezonde proefpersonen ongeveer 1.110 liter. Dit betekent dat linagliptine uitgebreid wordt verspreid over de weefsels. De plasma-eiwitbinding van linagliptine is concentratieafhankelijk en daalt van circa 99% bij 1 nmol/l tot 75-89% bij ≥ 30 nmol/l, een weerspiegeling van de verzadiging van binding aan DPP-4 bij een toenemende concentratie van linagliptine. Bij hoge concentraties, waarbij DPP-4 volledig verzadigd is, bond 70-80% van de linagliptine aan andere plasma-eiwitten dan DPP-4, en 30-20% was bijgevolg ongebonden in plasma.

Biotransformatie

Na een orale dosis van 10 mg [14C]-linagliptine werd circa 5% van de radioactiviteit in de urine uitgescheiden. Metabolisme speelt een ondergeschikte rol in de eliminatie van linagliptine. Er werd één belangrijke metaboliet gevonden met een relatieve blootstelling van 13,3% van linagliptine bij steady state, die farmacologisch inactief bleek te zijn en dus niet bijdraagt aan de remmende activiteit van linagliptine op plasma-DPP-4.

Eliminatie

De plasmaconcentraties van linagliptine dalen trifasisch met een lange terminale halfwaardetijd (terminale halfwaardetijd voor linagliptine meer dan 100 uur) die voornamelijk verband houdt met de verzadigbare, sterke binding van linagliptine aan DPP-4 en die niet bijdraagt aan accumulatie van het geneesmiddel. De effectieve halfwaardetijd voor accumulatie van linagliptine, zoals bepaald aan de hand van orale toediening van meervoudige doses van 5 mg linagliptine, is ongeveer 12 uur. Na toediening van een orale dosis [14C]-linagliptine aan gezonde proefpersonen werd ongeveer 85% van de toegediende radioactiviteit binnen 4 dagen na toediening geëlimineerd in de feces (80%) of de urine (5%). Renale klaring bij steady state was ongeveer 70 ml/min.

Nierinsufficiëntie

Empagliflozine

Bij patiënten met milde, matige of ernstige nierinsufficiëntie (eGFR < 30 - < 90 ml/min/1,73 m2) en patiënten met nierfalen of terminale nierziekte (ESRD) steeg de AUC van empagliflozine met respectievelijk ongeveer 18%, 20%, 66% en 48% in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie. Piekplasmaspiegels van empagliflozine waren vergelijkbaar bij proefpersonen met matige nierinsufficiëntie en nierfalen/terminale nierziekte in vergelijking met patiënten met een normale nierfunctie. Piekplasmaspiegels van empagliflozine waren ruwweg 20% hoger bij proefpersonen met milde en ernstige nierinsufficiëntie in vergelijking met proefpersonen met een normale nierfunctie. De farmacokinetische populatieanalyse toonde aan dat de schijnbare klaring van oraal ingenomen empagliflozine daalde met een daling van de eGFR leidend tot een toename van de blootstelling aan het geneesmiddel (zie rubriek 4.2).

Linagliptine

In een open-label onderzoek met meermalige doses werd de farmacokinetiek van linagliptine (dosis van 5 mg) bij patiënten met verschillende stadia van chronische nierinsufficiëntie vergeleken met die van proefpersonen met een normale nierfunctie. Het onderzoek omvatte patiënten met nierinsufficiëntie, ingedeeld op basis van de creatinineklaring: patiënten met lichte (50 tot < 80 ml/min), matige (30 tot < 50 ml/min) en ernstige (< 30 ml/min) nierinsufficiëntie en dialyseafhankelijke patiënten met ESRD. Daarnaast werden patiënten met T2DM en ernstige nierinsufficiëntie (< 30 ml/min) vergeleken met patiënten met T2DM en een normale nierfunctie. Onder steady state omstandigheden was de blootstelling aan linagliptine bij patiënten met lichte nierinsufficiëntie vergelijkbaar met die van gezonde proefpersonen. Bij matige nierinsufficiëntie werd een matige toename in de blootstelling gezien van ongeveer 1,7 maal die van de controlegroep. Blootstelling bij patiënten met T2DM en ernstig verminderde nierfunctie was ongeveer 1,4-voudig verhoogd vergeleken met patiënten met T2DM en een normale nierfunctie. Steady state voorspellingen voor de AUC van linagliptine bij patiënten met ESRD duidden op een blootstelling vergelijkbaar met die van patiënten met matige of ernstige nierinsufficiëntie. Daarnaast wordt niet verwacht dat linagliptine in een therapeutisch significante mate wordt geëlimineerd door hemodialyse of peritoneale dialyse (zie rubriek 4.2).

Leverinsufficiëntie

Empagliflozine

Bij patiënten met lichte, matige en ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh-classificatie) steeg de gemiddelde AUC en Cmax van empagliflozine (AUC met 23%, 47% en 75% en de Cmax met 4%, 23% en 48%) vergeleken met proefpersonen met een normale leverfunctie (zie rubriek 4.2).

Linagliptine

Na toediening van meervoudige doses van 5 mg linagliptine bij niet-diabetische patiënten met lichte, matige en ernstige leverinsufficiëntie (volgens de Child-Pugh-classificatie) waren de gemiddelde AUC en Cmax van linagliptine vergelijkbaar met die bij gezonde proefpersonen.

Body mass index

Aanpassing van de dosis van Glyxambi op basis van body mass index is niet nodig. Gebaseerd op de farmacokinetische populatieanalyse had body mass index geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van empagliflozine of linagliptine.

Geslacht

Gebaseerd op de farmacokinetische populatieanalyse had geslacht geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van empagliflozine of linagliptine.

Etniciteit

In de farmacokinetische populatieanalyse en speciale fase I-onderzoeken werd geen klinisch relevant verschil gezien in de farmacokinetiek van empagliflozine en linagliptine.

Ouderen

Gebaseerd op de farmacokinetische populatieanalyse had leeftijd geen klinisch betekenisvol effect op de farmacokinetiek van empagliflozine of linagliptine. Oudere proefpersonen (65 tot 80 jaar) hadden vergelijkbare plasmaconcentraties van linagliptine vergeleken met jongere proefpersonen.

Pediatrische patiënten

Empagliflozine

In een pediatrisch fase I-onderzoek werden de farmacokinetiek en farmacodynamiek van empagliflozine (5 mg, 10 mg en 25 mg) onderzocht bij kinderen en adolescenten van ≥ 10 tot ≤ 18 jaar met diabetes mellitus type 2. De waargenomen farmacokinetische en farmacodynamische responsen kwamen overeen met deze die bij volwassen patiënten werden waargenomen.

In een pediatrisch fase III-onderzoek werden de farmacokinetiek en farmacodynamiek (verandering in HbA1c ten opzichte van baseline) van empagliflozine 10 mg met een mogelijke dosisverhoging tot 25 mg onderzocht bij kinderen en adolescenten van 10 tot met 17 jaar met diabetes mellitus type 2. Het waargenomen verband tussen blootstelling en respons was over het algemeen vergelijkbaar bij volwassenen en kinderen en adolescenten. Orale toediening van empagliflozine leidde tot een blootstelling binnen het bereik dat bij volwassen patiënten werd waargenomen. De waargenomen geometrisch gemiddelde dalconcentraties en geometrisch gemiddelde concentraties 1,5 uur na toediening bij steady state bedroegen 26,6 nmol/l en 308 nmol/l bij empagliflozine 10 mg eenmaal daags en 67,0 nmol/l en 525 nmol/l bij empagliflozine 25 mg eenmaal daags.

Linagliptine

In een pediatrisch fase II-onderzoek werden de farmacokinetiek en farmacodynamiek van 1 mg en 5 mg linagliptine onderzocht bij kinderen en adolescenten van ≥ 10 tot ≤ 18 jaar met diabetes mellitus type 2. De waargenomen farmacokinetische en farmacodynamische responsen kwamen overeen met deze die bij volwassen proefpersonen werden waargenomen. Linagliptine 5 mg was superieur aan 1 mg wat betreft DPP-4-remming bij de dalconcentratie (72% versus 32%; p = 0,0050) en liet een numeriek grotere afname zien wat betreft de gecorrigeerde gemiddelde verandering vanaf baseline in HbA1c (-0,63% versus -0,48%; n.s.). Gezien de beperkte dataset dienen de resultaten met voorzichtigheid te worden geïnterpreteerd.

In een pediatrisch fase III-onderzoek werden de farmacokinetiek en farmacodynamiek (verandering in HbA1c ten opzichte van baseline) van 5 mg linagliptine onderzocht bij kinderen en adolescenten van 10 tot en met 17 jaar met diabetes mellitus type 2. Het waargenomen verband tussen blootstelling en respons was over het algemeen vergelijkbaar bij pediatrische en volwassen patiënten. Orale toediening van linagliptine resulteerde in blootstelling binnen het bereik dat werd waargenomen bij volwassen patiënten. De waargenomen geometrisch gemiddelde dalconcentraties en geometrisch gemiddelde concentraties 1,5 uur na toediening bij steady state waren respectievelijk 4,30 nmol/l en 12,6 nmol/l.

Geneesmiddelinteracties

Er is geen onderzoek naar geneesmiddelinteracties uitgevoerd met Glyxambi en andere geneesmiddelen; dergelijk onderzoek is echter wel verricht met de individuele werkzame stoffen.

In-vitro-beoordeling van empagliflozine

Uit in-vitro-studies blijkt dat empagliflozine de CYP450-isovormen niet remt, inactiveert of induceert. Empagliflozine remt UGT1A1, UGT1A3, UGT1A8, UGT1A9 of UGT2B7 niet. Geneesmiddeleninteracties tussen de belangrijkste CYP450- en UGT-isovormen met empagliflozine en gelijktijdig toegediende substraten van deze enzymen worden daarom onwaarschijnlijk geacht.

In-vitro-gegevens suggereren dat de primaire route van metabolisme van empagliflozine bij mensen glucuronidering door uridine-5'-difosfoglucuronosyltransferases UGT1A3, UGT1A8, UGT1A9 en UGT2B7 is.

Empagliflozine is een substraat van de humane opnametransporters OAT3, OATP1B1 en OATP1B3, maar niet van organische aniontransporter 1 (OAT1) en organische kationtransporter 2 (OCT2). Empagliflozine is een substraat van P-glycoproteïne (P-gp) en borstkankerresistentieproteïne (BCRP).

Empagliflozine remt P-gp niet bij therapeutische doses. Op basis van in-vitro-studies wordt het onwaarschijnlijk geacht dat empagliflozine interacties veroorzaakt met geneesmiddelen die P-gp-substraten zijn. Gelijktijdige toediening van digoxine, een P-gp-substraat, met empagliflozine resulteerde in een 6% toename van de AUC en een 14% toename van de Cmax van digoxine. Deze veranderingen werden niet als klinisch relevant beschouwd.

Empagliflozine remt in vitro bij klinisch relevante plasmaconcentraties geen humane opnametransporters zoals OAT3, OATP1B1 en OATP1B3 en daarom worden geneesmiddeleninteracties met substraten van deze opnametransporters onwaarschijnlijk geacht.

In-vitro-beoordeling van linagliptine

Linagliptine was een substraat voor OATP8, OCT2, OAT4, OCTN1 en OCTN2, wat wijst op een mogelijke OATP8-gemedieerde leveropname, OCT2-gemedieerde nieropname en OAT4-, OCTN1- en OCTN2-gemedieerde renale uitscheiding en reabsorptie van linagliptine in vivo. OATP2-, OATP8-, OCTN1-, OCT1- en OATP2-activiteiten werden licht tot zwak geremd door linagliptine.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er werden algemene toxiciteitsstudies bij ratten tot 13 weken uitgevoerd met de combinatie van empagliflozine en linagliptine.

Focale gebieden van hepatocellulaire necrose werden gevonden in de combinatiegroepen bij ≥ 15 : 30 mg/kg linagliptine : empagliflozine (3,8 maal de klinische blootstelling voor linagliptine en 7,8 maal de klinische blootstelling voor empagliflozine) alsmede in de groep die alleen met empagliflozine behandeld werd, maar niet in de controlegroep. De klinische relevantie van deze bevinding is nog onzeker.

Bij blootstellingen die voldoende hoger boven de blootstelling na therapeutische doses bij de mens liggen, was de combinatie empagliflozine en linagliptine niet teratogeen en liet geen maternale toxiciteit zien. Er werden geen bijwerkingen op nierontwikkeling waargenomen na toediening van empagliflozine alleen, linagliptine alleen of na toediening van de combinatie.

Empagliflozine

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, genotoxiciteit, vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling.

In langetermijntoxiciteitsstudies bij knaagdieren en honden werden tekenen van toxiciteit waargenomen bij blootstellingen groter dan of gelijk aan 10 maal de klinische dosis van empagliflozine. De meeste toxiciteit was consistent met secundaire farmacologie gerelateerd aan glucoseverlies via de urine en onbalans van elektrolyten, waaronder verminderd lichaamsgewicht en lichaamsvet, verhoogde voedselconsumptie, diarree, uitdroging, verlaagd serumglucose en verhogingen van andere serumparameters verbonden aan verhoogd eiwitmetabolisme en gluconeogenese, urineveranderingen zoals polyurie en glucosurie, en microscopische veranderingen waaronder mineralisatie in de nieren en sommige zachte en vasculaire weefsels. Microscopisch bewijs van de effecten van overmatige farmacologie op de nieren waargenomen bij sommige soorten omvatte tubulaire dilatatie in de tubuli en mineralisatie van de tubuli en in het bekken bij ongeveer 4 maal de klinische AUC-blootstelling van empagliflozine geassocieerd met de dosis van 25 mg.

In een 2 jaar durende carcinogeniteitsstudie gaf empagliflozine geen verhoging van de incidentie van tumoren bij vrouwelijke ratten tot de hoogste dosis van 700 mg/kg/dag, wat overeenkomt met ongeveer 72 maal de maximale klinische AUC-blootstelling aan empagliflozine. Bij mannelijke ratten werden behandelinggerelateerde goedaardige proliferatieve vasculaire laesies (hemangiomen) van de mesenteriale lymfeknoop waargenomen bij de hoogste dosis, maar niet bij 300 mg/kg/dag, wat overeenkomt met ongeveer 26 maal de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. Er werden bij ratten interstitiële-celtumoren in de testes waargenomen met een hogere incidentie bij 300 mg/kg/dag en hoger, maar niet bij 100 mg/kg/dag, wat overeenkomt met ongeveer 18 maal de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. Beide tumoren komen vaak voor bij ratten en het is onwaarschijnlijk dat ze relevant zijn voor mensen.

Empagliflozine verhoogde de incidentie van tumoren in vrouwelijke muizen niet bij doses tot 1.000 mg/kg/dag, wat overeenkomt met ongeveer 62 maal de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. Empagliflozine induceerde niertumoren bij mannelijke muizen bij 1.000 mg/kg/dag, maar niet bij 300 mg/kg/dag, wat overeenkomt met ongeveer 11 maal de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. Het werkingsmechanisme voor deze tumoren is afhankelijk van de natuurlijke aanleg van de mannelijke muizen voor renale pathologie en een metabolische route die niet voorkomt bij mensen. De niertumoren bij mannelijke muizen worden als niet relevant voor de mens beschouwd.

Bij blootstellingen die voldoende in overmaat boven de blootstelling bij de mens liggen na therapeutische doses, had empagliflozine geen nadelige effecten op de vruchtbaarheid of de vroege embryonale ontwikkeling. Empagliflozine toegediend tijdens de periode van organogenese was niet teratogeen. Alleen bij toxische doses voor de moeder veroorzaakte empagliflozine ook gebogen botten in de ledematen bij ratten en toegenomen embryofoetaal verlies bij konijnen.

In pre- en postnatale toxiciteitsstudies met empagliflozine bij ratten werd verminderde gewichtstoename bij de nakomelingen waargenomen bij blootstellingen van de moeder aan ongeveer 4 maal de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. Een dergelijk effect werd niet gezien bij een systemische blootstelling die gelijk is aan de maximale klinische blootstelling aan empagliflozine. De relevantie van deze bevinding voor de mens is onduidelijk.

In een juveniele toxiciteitsstudie bij ratten, waarbij empagliflozine werd toegediend vanaf postnatale dag 21 tot postnatale dag 90, werd bij juveniele ratten onschadelijke, minimale tot milde renale tubulus- en bekkendilatatie waargenomen bij 100 mg/kg/dag. Dit is overeenkomend met ongeveer 11 maal de maximale klinische dosis van 25 mg. Deze waarnemingen waren afwezig na een geneesmiddelvrije periode van 13 weken.

Linagliptine

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, genotoxiciteit, vruchtbaarheid en vroege embryonale ontwikkeling.

In langetermijntoxiciteitsstudies bij knaagdieren en Cynomolgusapen werden tekenen van toxiciteit waargenomen bij blootstellingen hoger dan 300 maal de klinische dosis van linagliptine.

Lever, nieren en maag-darmkanaal zijn de belangrijkste doelorganen van toxiciteit bij muizen en ratten. Bijwerkingen op voortplantingsorganen, schildklier en de lymfoïde organen werden bij ratten gezien bij blootstellingen die meer dan 1.500 keer de klinische blootstelling waren. Er werden sterke pseudoallergische reacties gezien bij honden bij middelhoge doses, die secundair leidden tot cardiovasculaire veranderingen, die als hondspecifiek werden beschouwd. Lever, nieren, maag, voortplantingsorganen, thymus, milt en lymfeklieren waren doelorganen van toxiciteit in Cynomolgusapen bij meer dan 450 keer de klinische blootstelling. Bij meer dan 100 keer de klinische blootstelling was maagirritatie de belangrijkste bevinding bij deze apen.

Uit 2 jaar durende carcinogeniciteitsonderzoeken met orale toediening bij ratten en muizen bleken geen aanwijzingen van carcinogeniciteit bij ratten of mannelijke muizen. Een significant hogere incidentie van maligne lymfomen uitsluitend bij vrouwtjesmuizen met de hoogste doses (> 200 keer de blootstelling bij de mens) wordt niet als relevant voor de mens beschouwd. Op basis van deze onderzoeken bestaat er geen bezorgdheid omtrent carcinogeniciteit bij de mens.

Linagliptine had bij blootstellingen hoger dan 900 maal de klinische blootstelling geen bijwerkingen op vruchtbaarheid of de vroege embryonale ontwikkeling. Linagliptine, toegediend tijdens de periode van organogenese, was niet teratogeen. Alleen bij toxische doses voor de moeder veroorzaakte linagliptine een lichte vertraging van de skeletossificatie bij ratten en een verhoogd embryofoetaal verlies bij konijnen.

In de pre- en postnatale toxiciteitsstudie met linagliptine bij ratten werd verminderde gewichtstoename bij de nakomelingen waargenomen bij blootstellingen van de moeder aan ongeveer 1.500 maal de maximale klinische blootstelling aan linagliptine. Een dergelijk effect werd niet gezien bij een systemische blootstelling van 49 maal de maximale klinische blootstelling aan linagliptine.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Glyxambi 10 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Tabletkern

Mannitol (E421)

Gepregelatineerd zetmeel (maïs)

Maïszetmeel

Copovidon (K-waarde nominaal 28)

Crospovidon (type B)

Talk

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Hypromellose 2910

Mannitol (E421)

Talk

Titaandioxide (E171)

Macrogol 6000

IJzeroxide geel (E172)

Glyxambi 25 mg/5 mg filmomhulde tabletten

Tabletkern

Mannitol (E421)

Gepregelatineerd zetmeel (maïs)

Maïszetmeel

Copovidon (K-waarde nominaal 28)

Crospovidon (type B)

Talk

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Hypromellose 2910

Mannitol (E421)

Talk

Titaandioxide (E171)

Macrogol 6000

IJzeroxide rood (E172)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

3 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Geperforeerde PVC/PVDC/aluminium eenheidsblisterverpakkingen. Verpakkingsgrootten van 7 × 1, 10 × 1, 14 × 1, 28 × 1, 30 × 1, 60 × 1, 70 × 1, 90 × 1 en 100 × 1 filmomhulde tablet.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Geen bijzondere vereisten voor verwijdering.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Boehringer Ingelheim International GmbH

Binger Str. 173

55216 Ingelheim am Rhein

Duitsland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Glyxambi 10 mg/5 mg filmomhulde tabletten

EU/1/16/1146/001 (7 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/002 (10 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/003 (14 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/004 (28 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/005 (30 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/006 (60 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/007 (70 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/008 (90 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/009 (100 × 1 filmomhulde tablet)

Glyxambi 25 mg/5 mg filmomhulde tabletten

EU/1/16/1146/010 (7 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/011 (10 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/012 (14 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/013 (28 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/014 (30 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/015 (60 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/016 (70 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/017 (90 × 1 filmomhulde tablet) EU/1/16/1146/018 (100 × 1 filmomhulde tablet)

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 11 november 2016 Datum van laatste verlenging: 16 juli 2021

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Glyxambi

EU-vergunningsnummer EU/1/16/1146
Werkzame stof (INN) empagliflozin;linagliptin
ATC-code A10BD19
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Boehringer Ingelheim International GmbH
Status van de vergunning Vergund (11-11-2016)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 30-03-2026