SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Fintepla
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Fintepla 2,2 mg/ml oplossing voor oraal gebruik
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke ml bevat 2,2 mg fenfluramine (in de vorm van 2,5 mg fenfluraminehydrochloride).
Hulpstof(fen) met bekend effect
Glucose (maïs): 0,627 mg/ml
Natrium-ethyl-p-hydroxybenzoaat (E215): 0,23 mg/ml
Natrium-methyl-p-hydroxybenzoaat (E219): 2,3 mg/ml
Zwaveldioxide (E220): 0,000009 mg/ml
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Oplossing voor oraal gebruik.
Heldere, kleurloze, licht viskeuze vloeistof, met een pH van 5.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Fintepla is geïndiceerd voor de behandeling van epileptische aanvallen die verband houden met het syndroom van Dravet en het syndroom van Lennox-Gastaut, als toevoeging aan andere anti-epileptische geneesmiddelen voor patiënten van 2 jaar en ouder.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Een behandeling met Fintepla moet worden gestart en gecontroleerd door artsen met ervaring in de behandeling van epilepsie.
Fintepla wordt voorgeschreven en verstrekt in overeenstemming met het programma voor gecontroleerde toegang tot Fintepla (zie rubriek 4.4).
Dosering
Kinderen van 2 jaar en ouder en volwassenen
Tabel 1: Dosisaanbevelingen voor het syndroom van Dravet (DS) en het syndroom van Lennox-Gastaut (LGS)
| Zonder gelijktijdig stiripentol* | Met gelijktijdig stiripentol (alleen DS-patiënten) | |||
| Op gewicht gebaseerde dosering++ | Maximale aanbevolen dagelijkse dosis | Op gewicht gebaseerde dosering++ | Maximale aanbevolen dagelijkse dosis | |
| Dag 0 (startdosis)+ | 0,1 mg/kg tweemaal daags ingenomen | 26 mg (13 mg tweemaal daags, d.w.z. 6,0 ml tweemaal daags) | 0,1 mg/kg tweemaal daags ingenomen | 17 mg (8,6 mg tweemaal daags, d.w.z. 4,0 ml tweemaal daags) |
| Dag 7 | 0,2 mg/kg tweemaal daags | Onderhoudsdosis 0,2 mg/kg tweemaal daags | ||
| Dag 14** | 0,35 mg/kg tweemaal daags | Niet van toepassing | ||
*Voor patiënten die niet gelijktijdig stiripentol gebruiken en die een snellere titratie nodig hebben, kan de dosis om de 4 dagen worden verhoogd.
+Voor patiënten met het syndroom van Dravet kan de dosis zo nodig verhoogd worden op basis van de klinische respons tot de maximale aanbevolen dosis.
**Voor patiënten met het syndroom van Lennox-Gastaut moet de dosis, indien verdragen, verhoogd worden tot de aanbevolen onderhoudsdosis (d.w.z. Dag 14).
++Om het dosisvolume te berekenen tot de maximale aanbevolen dosis, moet u de volgende formule gebruiken:
Gewicht (kg) x Op gewicht gebaseerde dosering (mg/kg) ÷ 2,2 mg/ml = dosis in ml die tweemaal daags moet worden ingenomen
Rond de berekende dosis altijd af naar boven of naar beneden naar het dichtstbijzijnde maatstreepje, volgens de standaard afrondingsconventies. Voor een patiënt die bijvoorbeeld een dosis van 2,15 ml nodig heeft, moet het toegediende volume naar boven worden afgerond naar 2,2 ml, aangezien de 3 ml-spuit slechts 2,1 ml of 2,2 ml kan toedienen. Op dezelfde manier moet een volume van 1,13 ml naar beneden worden afgerond naar een toegediend volume van 1,1 ml. Voor een patiënt die een dosis van 3,15 ml nodig heeft, moet het toegediende volume naar boven worden afgerond naar 3,2 ml, aangezien de 6 ml-spuit slechts 3,0 ml of 3,2 ml kan toedienen. Op dezelfde manier moet een volume van 4,25 ml naar beneden worden afgerond naar een toegediend volume van 4,2 ml.
Als de berekende dosis 3 ml of minder bedraagt, moet de groen bedrukte spuit van 3 ml worden gebruikt (met schaalverdeling per 0,1 ml).
Als de berekende dosis hoger is dan 3 ml, moet de paars bedrukte spuit van 6 ml worden gebruikt (met schaalverdeling per 0,2 ml).
De onderstaande tabel moet alleen gebruikt worden als controle van het berekende dosisvolume. Tabel 2 is geen vervanging voor de vereiste om het specifieke dosisvolume te berekenen.
Tabel 2: Bereik van dosisvolumes in ml voor controle van berekening
| Dosering zonder gelijktijdig STP* | Dosering met gelijktijdig STP** | ||||
| Gewichts-categorie | Startdosis | Dag 7-13 | Dag 14 en verder | Startdosis | Dag 7 en verder |
0,1 mg/kg tweemaal daags | 0,2 mg/kg tweemaal daags | 0,35 mg/kg tweemaal daags | 0,1 mg/kg tweemaal daags | 0,2 mg/kg tweemaal daags | |
| 3-5 kg | 0,1-0,2 ml | 0,3-0,5 ml | 0,5-0,8 ml | 0,1-0,2 ml | 0,3-0,5 ml |
| 5-7 kg | 0,2-0,3 ml | 0,5-0,6 ml | 0,8-1,1 ml | 0,2-0,3 ml | 0,5-0,6 ml |
| 7-10 kg | 0,3-0,5 ml | 0,6-0,9 ml | 1,1-1,6 ml | 0,3-0,5 ml | 0,6-0,9 ml |
| 10-15 kg | 0,5-0,7 ml | 0,9-1,4 ml | 1,6-2,4 ml | 0,5-0,7 ml | 0,9-1,4 ml |
| Dosering zonder gelijktijdig STP* | Dosering met gelijktijdig STP** | ||||
| Gewichts-categorie | Startdosis | Dag 7-13 | Dag 14 en verder | Startdosis | Dag 7 en verder |
0,1 mg/kg tweemaal daags | 0,2 mg/kg tweemaal daags | 0,35 mg/kg tweemaal daags | 0,1 mg/kg tweemaal daags | 0,2 mg/kg tweemaal daags | |
| 15-20 kg | 0,7-0,9 ml | 1,4-1,8 ml | 2,4-3,2 ml | 0,7-0,9 ml | 1,4-1,8 ml |
| 20-30 kg | 0,9-1,4 ml | 1,8-2,7 ml | 3,2-4,8 ml | 0,9-1,4 ml | 1,8-2,7 ml |
| 30-38 kg | 1,4-1,7 ml | 2,7-3,4 ml | 4,8-6 ml (maximale dosis) | 1,4-1,7 ml | 2,7-3,4 ml |
| 38-43 kg | 1,7-2 ml | 3,4-4 ml | 6 ml (maximale dosis) | 1,7-2 ml | 3,4-4 ml (maximale dosis) |
| 43-55 kg | 2-2,5 ml | 4-5 ml | 6 ml (maximale dosis) | 2-2,5 ml | 4 ml (maximale dosis) |
| 55-65 kg | 2,5-3 ml | 5-6 ml (maximale dosis) | 6 ml (maximale dosis) | 2,5-3 ml | 4 ml (maximale dosis) |
| 65-86 kg | 3-4 ml | 6 ml (maximale dosis) | 6 ml (maximale dosis) | 3-4 ml (maximale dosis) | 4 ml (maximale dosis) |
| 86-130 kg | 4-6 ml (maximale dosis) | 6 ml (maximale dosis) | 6 ml (maximale dosis) | 4 ml (maximale dosis) | 4 ml (maximale dosis) |
*Zonder gelijktijdig STP: de maximale dosis van 13 mg tweemaal daags komt overeen met 6 ml tweemaal daags. **Met gelijktijdig STP: de maximale dosis van 8,6 mg tweemaal daags komt overeen met 4 ml tweemaal daags.
Staken van de behandeling
Wanneer de behandeling wordt gestaakt, moet de dosis geleidelijk worden afgebouwd. Plotselinge staking van de behandeling dient waar mogelijk te worden vermeden om het risico op een verhoogde frequentie van de aanvallen en status epilepticus tot een minimum te beperken. Er moet 3-6 maanden na de laatste behandelingsdosis met fenfluramine een laatste echocardiogram uitgevoerd worden.
Bijzondere populaties
Nierfunctiestoornis
In het algemeen wordt een dosisaanpassing niet aanbevolen als Fintepla wordt toegediend aan patiënten met lichte tot ernstige nierfunctiestoornis. Een langzamere titratie kan echter worden overwogen. Bij melding van bijwerkingen kan een dosisverlaging nodig zijn (zie rubriek 5.2). Fintepla is niet onderzocht bij patiënten met nierziekte in het eindstadium. Het is niet bekend of fenfluramine of de werkzame metaboliet ervan, norfenfluramine, dialyseerbaar is.
Er zijn geen specifieke klinische gegevens over het gebruik van Fintepla met stiripentol bij patiënten met een verstoorde nierfunctie. Fintepla wordt daarom niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met een verstoorde nierfunctie die worden behandeld met stiripentol.
Leverfunctiestoornis
Over het algemeen wordt geen dosisaanpassing aanbevolen als Fintepla wordt toegediend zonder gelijktijdig gebruik van stiripentol bij patiënten met lichte en matige leverfunctiestoornis (Child-Pugh-klasse A en B).
Bij patiënten met ernstige leverfunctiestoornis (Child-Pugh C) die tegelijkertijd geen stiripentol krijgen, is de maximale dosering 0,2 mg/kg tweemaal daags en de maximale totale dagelijkse dosis 17 mg.
Gegevens over gebruik van Fintepla met stiripentol bij patiënten met een licht verstoorde leverfunctie zijn beperkt (zie rubriek 5.2).
Bij patiënten met leverfunctiestoornis kan een langzamere titratie worden overwogen. Als er bijwerkingen worden gemeld, kan een dosisverlaging nodig zijn (zie rubriek 5.2).
Er zijn geen klinische gegevens over het gebruik van Fintepla met stiripentol bij patiënten met matig en ernstig verstoorde leverfunctie. Fintepla wordt daarom niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met matige en ernstige leverfunctiestoornis die worden behandeld met stiripentol.
Ouderen
Er zijn geen gegevens over het gebruik van Fintepla bij oudere patiënten.
Pediatrische patiënten
De veiligheid en werkzaamheid van Fintepla bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.
Wijze van toediening
Fintepla moet oraal worden toegediend.
Fintepla mag met of zonder voedsel worden ingenomen.
Fintepla kan worden gecombineerd met commercieel beschikbare maagsondes en nasogastrische voedingssondes (zie rubriek 6.6).
Fintepla bevat een zeer beperkte hoeveelheid verteerbare koolhydraten en kan worden gecombineerd met een ketogeen dieet.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen. Aorta- of mitralisklepaandoening.
Pulmonale arteriële hypertensie.
Toediening van monoamineoxidaseremmers in de 14 voorgaande dagen, vanwege een verhoogd risico op serotoninesyndroom.
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Aorta- of mitralisklepaandoeningen en pulmonale arteriële hypertensie
Fenfluramine kan hartklepaandoeningen en pulmonale arteriële hypertensie veroorzaken bij patiënten die worden behandeld voor het syndroom van Dravet of het syndroom van Lennox-Gastaut (zie rubriek 4.8). Daarom moet er echocardiografische monitoring worden uitgevoerd.
Voorafgaand aan de behandeling moeten patiënten een echocardiogram ondergaan om de uitgangssituatie vóór behandeling vast te stellen (zie rubriek 4.3) en een reeds bestaande hartklepaandoening of pulmonale hypertensie uit te sluiten.
Gedurende de eerste 2 jaar moet elke 6 maanden, en daarna jaarlijks, een echocardiografische controle worden uitgevoerd. Zodra de behandeling is stopgezet, ongeacht de reden, moet 3-6 maanden na de laatste behandelingsdosis met fenfluramine een laatste echocardiogram worden uitgevoerd.
Als een echocardiogram pathologische veranderingen in een hartklep aan het licht brengt, dient op een eerder tijdstip een vervolgechocardiogram te worden overwogen om te beoordelen of de afwijking persistent is. Indien op het echocardiogram pathologische afwijkingen worden waargenomen, wordt aanbevolen de verhouding tussen de voordelen en risico’s van voortzetting van de behandeling met fenfluramine te beoordelen met de voorschrijver, verzorger en cardioloog.
Indien de behandeling vanwege een aorta- of mitralisklepaandoening wordt stopgezet, moet voor passende monitoring en follow-up worden gezorgd overeenkomstig de lokale richtsnoeren voor de behandeling van een aorta- of mitralisklepaandoening.
Indien de bevindingen van een echocardiogram wijzen op pulmonale arteriële hypertensie, dient zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen 3 maanden een herhalingsechocardiogram te worden gemaakt om deze bevindingen te bevestigen. Indien de bevindingen van dit echocardiogram opnieuw wijzen op een verhoogde kans op pulmonale arteriële hypertensie, in de zin van een “matige waarschijnlijkheid” (“intermediate probability”) als omschreven in de richtlijnen van de European Society of Cardiology (ESC) en de European Respiratory Society (ERS), moet dit leiden tot een beoordeling van de baten-risicoverhouding van voortzetting van de behandeling met Fintepla door de voorschrijver, verzorger en cardioloog. Indien de bevinding van het echocardiogram, na bevestiging, wijst op een hoge kans (“high probability”) op pulmonale arteriële hypertensie, als omschreven in de ESC- en ERS-richtlijnen, wordt aanbevolen de behandeling met fenfluramine te staken.
Verminderde eetlust en gewichtsverlies
Fenfluramine kan verminderde eetlust en gewichtsverlies veroorzaken (zie rubriek 4.8). Een versterkte afname van de eetlust kan optreden wanneer fenfluramine wordt gecombineerd met andere anti-epileptische geneesmiddelen, bijvoorbeeld stiripentol. De gewichtsafname lijkt dosisgerelateerd te zijn. De meeste patiënten kwamen in de loop der tijd weer aan, terwijl de behandeling werd voortgezet. Het gewicht van de patiënt moet worden bewaakt. Bij patiënten met een voorgeschiedenis van anorexia nervosa of boulimia nervosa dient vóór aanvang van de behandeling met fenfluramine de baten-risicoverhouding te worden beoordeeld.
Programma voor gecontroleerde toegang tot Fintepla
Er is een programma voor gecontroleerde toegang opgezet om 1) off-labelgebruik voor gewichtsbeheersing bij patiënten met obesitas te voorkomen en 2) te verifiëren dat voorschrijvende artsen zijn geïnformeerd over de noodzaak van periodieke monitoring van het hart bij patiënten die Fintepla gebruiken.
Slaperigheid
Fenfluramine kan slaperigheid veroorzaken.
Andere middelen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken, waaronder alcohol, kunnen het slaperigheidseffect van fenfluramine versterken (zie rubriek 4.5 en 4.7).
Suïcidaal gedrag en suïcidale ideatie
Suïcidaal gedrag en suïcidale ideatie zijn gemeld bij patiënten die voor verschillende indicaties werden behandeld met anti-epileptische geneesmiddelen. Een meta-analyse van gerandomiseerde placebogecontroleerde proeven met andere anti-epileptische geneesmiddelen dan fenfluramine heeft een licht verhoogd risico op suïcidaal gedrag en suïcidale ideatie aangetoond. Het mechanisme van dit risico is niet bekend, en de beschikbare gegevens sluiten de mogelijkheid van een verhoogd risico bij gebruik van fenfluramine niet uit. Patiënten en hun verzorgers dienen erop te worden gewezen dat ze een arts moeten raadplegen als zich tekenen van suïcidaal gedrag of suïcidale ideatie voordoen.
Serotoninesyndroom
Net als bij andere serotonerge geneesmiddelen, kan het serotoninesyndroom, een potentieel levensbedreigende aandoening, zich voordoen bij behandeling met fenfluramine, in het bijzonder bij gelijktijdig gebruik van andere serotonerge geneesmiddelen (waaronder SSRI’s, SNRI’s, tricyclische antidepressiva of triptanen), bij geneesmiddelen die het metabolisme van serotonine verminderen, zoals MAO-remmers, of bij antipsychotica die van invloed kunnen zijn op de serotonerge neurotransmittersystemen (zie de rubriek 4.3 en 4.5).
Symptomen van het serotoninesyndroom kunnen psychische veranderingen zijn (bv. agitatie, hallucinaties, coma), autonome instabiliteit (bv. tachycardie, labiele bloeddruk, hyperthermie), neuromusculaire afwijkingen (bv. hyperreflexie, incoördinatie) en/of gastro-intestinale symptomen (bv. misselijkheid, braken, diarree).
Als een gelijktijdige behandeling met fenfluramine en andere serotonerge geneesmiddelen die de serotonerge systemen kunnen beïnvloeden, klinisch gerechtvaardigd is, wordt geadviseerd de patiënt nauwlettend in de gaten te houden, met name bij aanvang van de behandeling en bij dosisverhogingen. Indien het vermoeden van serotoninesyndroom bestaat, dient een dosisverlaging of stoppen met de behandeling met Fintepla en/of andere serotonerge geneesmiddelen overwogen te worden.
Verhoogde frequentie van aanvallen
Tijdens de behandeling met fenfluramine kan een klinisch relevante toename van de frequentie van de aanvallen optreden, wat aanpassing van de dosis fenfluramine en/of de gelijktijdig gebruikte anti-epileptische geneesmiddelen dan wel stopzetting van de behandeling met fenfluramine noodzakelijk kan maken, indien de baten-risicoverhouding negatief is.
Cyproheptadine
Cyproheptadine is een krachtige serotoninereceptorantagonist en kan bijgevolg de werkzaamheid van fenfluramine verminderen. Wanneer cyproheptadine wordt toegevoegd aan de behandeling met fenfluramine, dienen patiënten te worden gecontroleerd op verergering van de epileptische aanvallen. Wanneer bij een patiënt die cyproheptadine gebruikt een behandeling met fenfluramine wordt gestart, kan de werkzaamheid van fenfluramine afnemen.
Glaucoom
Fenfluramine kan mydriase veroorzaken en kan nauwekamerhoekglaucoom versnellen. Staak de behandeling bij patiënten met een acute afname van de gezichtsscherpte. Overweeg stopzetting als er sprake is van oculaire pijn en er geen andere oorzaak kan worden vastgesteld.
Effect van CYP1A2- en CYP2B6-inductoren
Gelijktijdige toediening met sterke CYP1A2-inductoren of CYP2B6-inductoren zal de plasmaconcentraties van fenfluramine verlagen, wat de werkzaamheid van fenfluramine kan verminderen (zie rubriek 4.5). Als gelijktijdige toediening van een sterke CYP1A2- of CYP2B6-inductor met fenfluramine noodzakelijk wordt geacht, moet de patiënt worden gemonitord op verminderde werkzaamheid en kan men een hogere dosis fenfluramine overwegen, mits twee keer de hoogste dagelijkse dosis (52 mg daags) niet wordt overschreden (zie rubriek 4.2). Als een sterke CYP1A2- of CYP2B6-inductor wordt stopgezet tijdens onderhoudsbehandeling met fenfluramine, overweeg dan geleidelijke vermindering van de dosis fenfluramine tot de dosis die werd toegediend vóór het opstarten van de inductor (zie rubriek 4.2).
Effect van CYP1A2- of CYP2D6-remmers
Het opstarten van een gelijktijdige behandeling met een sterke CYP1A2- of CYP2D6-remmer kan leiden tot hogere blootstelling. Daarom moeten bijwerkingen worden gemonitord en kan een dosisverlaging nodig zijn voor sommige patiënten.
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine met fluvoxamine (een sterke CYP1A2-remmer) bij steady-state (50 mg eenmaal daags) verhoogde bij gezonde vrijwilligers de AUC0-t van fenfluramine 2,1-voudig en de Cmax 1,2-voudig en verlaagde de AUC0-t van norfenfluramine 1,3-voudig en de Cmax 1,4-voudig, vergeleken met fenfluramine alleen toegediend.
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine met paroxetine (een sterke CYP2D6-remmer) bij steady-state (30 mg eenmaal daags) verhoogde bij gezonde vrijwilligers de AUC0-t van fenfluramine 1,8-voudig en de Cmax 1,1-voudig, en verlaagde de AUC0-t van norfenfluramine 1,2-voudig en de Cmax 1,3-voudig, vergeleken met fenfluramine alleen toegediend.
Hulpstoffen
Dit geneesmiddel bevat natrium-ethyl-p-hydroxybenzoaat (E215) en natrium-methyl-p-hydroxybenzoaat (E219), die allergische reacties kunnen veroorzaken (mogelijk vertraagd).
Het bevat ook zwaveldioxide (E220), dat in zeldzame gevallen ernstige overgevoeligheidsreacties en bronchospasme veroorzaakt.
Patiënten met een zeldzame glucose-galactosemalabsorptie mogen dit geneesmiddel niet gebruiken.
Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per maximale dagelijkse dosis van 12 ml, wat wil zeggen dat het in wezen “natriumvrij” is.
Dit geneesmiddel bevat glucose, dat schadelijk kan zijn voor de tanden.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Farmacodynamische interacties
Farmacodynamische interacties met andere stoffen die het centrale zenuwstelsel onderdrukken, verhogen het risico op verergerde onderdrukking van het centrale zenuwstelsel. Voorbeelden van dergelijke dempende middelen zijn andere serotonerge geneesmiddelen (waaronder SSRI’s, SNRI’s, tricyclische antidepressiva en triptanen), geneesmiddelen die het metabolisme van serotonine afremmen, zoals MAO-remmers, of antipsychotica die van invloed kunnen zijn op de serotonerge neurotransmittersystemen (zie rubriek 4.3 en 4.4).
Farmacokinetische interacties
Klinische onderzoeken
Effect van de steady-stateconcentratie van stiripentol plus clobazam en/of valproaat op fenfluramine In steady state in de fase 3-studies resulteerde de gelijktijdige toediening van 0,2 mg/kg fenfluramine tweemaal daags (0,4 mg/kg/dag), maximaal 17 mg/dag, met een standaard anti-epilepticumregime van stiripentol plus clobazam en/of valproaat, in een toename van de AUC0-24 voor fenfluramine met 130% en een daling van de AUC0-24 voor norfenfluramine met 60% ten opzichte van 0,35 mg/kg fenfluramine tweemaal daags (0,7 mg/kg/dag), maximaal 26 mg/dag, zonder stiripentol (zie rubriek 4.2).
Effect van de steady-stateconcentratie van cannabidiol op fenfluramine
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis fenfluramine van 0,35 mg/kg en herhaalde doses cannabidiol verhoogde de AUC0-INF van fenfluramine met 59% en de Cmax met 10%, en verlaagde de AUC0-INF van norfenfluramine met 22% en de Cmax met 33% ten opzichte van alleen fenfluramine. Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis fenfluramine van 0,35 mg/kg met herhaalde doses cannabidiol had geen invloed op de farmacokinetiek van cannabidiol, vergeleken met cannabidiol alleen. Een dosisaanpassing is niet nodig wanneer fenfluramine gelijktijdig met cannabidiol wordt toegediend.
Effect van rifampicine (een sterke inductor van CYP3A en 2C19 en een matige inductor van CYP1A2, 2B6, 2C8 en 2C9), of sterke CYP1A2- of CYP2B6-inductoren
Rifampicine induceert meerdere CYP-enzymen die fenfluramine en norfenfluramine metaboliseren. Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine met rifampicine bij steady-state (600 mg eenmaal daags) verlaagde bij gezonde vrijwilligers de AUC0-t van fenfluramine met 58% en de Cmax met 40% en verlaagde de AUC0-t van norfenfluramine met 50% en verhoogde de Cmax van norfenfluramine met 13%, vergeleken met fenfluramine alleen toegediend. Een verhoging van de dosis fenfluramine kan nodig zijn bij gelijktijdige toediening van rifampicine of een sterke CYP1A2- of CYP2B6-inductor (zie rubriek 4.4).
Effect van CYP1A2- of CYP2B6-remmers
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine met fluvoxamine (een sterke CYP1A2-remmer) bij steady-state (50 mg eenmaal daags) verhoogde bij gezonde vrijwilligers de AUC0-t van fenfluramine 2,1-voudig en de Cmax 1,2-voudig en verlaagde de AUC0-t van norfenfluramine 1,3-voudig en de Cmax 1,4-voudig, vergeleken met fenfluramine alleen toegediend.
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine met paroxetine (een sterke CYP2D6-remmer) bij steady-state (30 mg eenmaal daags) verhoogde bij gezonde vrijwilligers de AUC0-t van fenfluramine 1,8-voudig en de Cmax 1,1-voudig, en verlaagde de AUC0-t van norfenfluramine 1,2-voudig en de Cmax 1,3-voudig, vergeleken met fenfluramine alleen toegediend.
In-vitro-onderzoeken
Effect van fenfluramine op andere geneesmiddelen
Gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis fenfluramine van 0,7 mg/kg en een enkelvoudige dosis van een combinatie van stiripentol, clobazam en valproïnezuur had geen invloed op de farmacokinetiek van stiripentol, noch op de farmacokinetiek van clobazam of zijn N-desmethyl-metaboliet norclobazam, noch op de farmacokinetiek van valproïnezuur, vergeleken met alleen de combinatie van stiripentol, clobazam en valproïnezuur.
Effect van fenfluramine op CYP2D6-substraten
In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat fenfluramine CYP2D6 kan remmen. Er is gemeld dat de steady-stateconcentraties van desipramine ongeveer een factor 2 stijgen bij gelijktijdige toediening van fenfluramine. Gelijktijdige toediening van fenfluramine en CYP2D6-substraten kan de plasmaconcentraties van deze stoffen verhogen.
Effect van fenfluramine op CYP2B6- en CYP3A4-substraten
In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat fenfluramine CYP2B6 kan induceren en intestinaal CYP3A4 kan induceren. Gelijktijdige toediening van fenfluramine en CYP2B6-substraten of CYP3A4-substraten kan de plasmaconcentraties van deze stoffen verlagen.
Effect van fenfluramine op MATE1-substraten
In-vitro-onderzoeken wijzen erop dat norfenfluramine (grote en farmacologisch actieve metaboliet) bij klinisch relevante concentraties MATE1 kan remmen. Gelijktijdige toediening van fenfluramine en MATE1-substraten kan de plasmaconcentraties van deze stoffen verhogen.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er is een beperkte hoeveelheid gegevens (minder dan 300 zwangerschapsuitkomsten) over het gebruik van fenfluramine bij zwangere vrouwen.
De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft de reproductietoxiciteit bij afwezigheid van paternale en maternale toxiciteit (zie rubriek 5.3).
Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Fintepla te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
| Het is niet bekend of fenfluramine/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. | ||
| Uit beschikbare farmacokinetische gegevens bij dieren blijkt dat fenfluramine/metabolieten in de melk | ||
| wordt/worden uitgescheiden (zie rubriek 5.3). | ||
Een risico voor zuigelingen kan niet worden uitgesloten.
| Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat de behandeling met Fintepla | |
| moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, rekening houdend met het voordeel van | |
| borstvoeding voor het kind en met het voordeel van behandeling voor de vrouw. | |
Vruchtbaarheid
Tot klinische doses van 104 mg/dag werden geen effecten van fenfluramine op de vruchtbaarheid van de mens opgemerkt. Dieronderzoek duidt er echter op dat fenfluramine mogelijk van invloed kan zijn op de vrouwelijke vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Fintepla heeft matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen, aangezien het slaperigheid en vermoeidheid kan veroorzaken. Patiënten moet worden geadviseerd geen voertuigen te besturen of machines te bedienen totdat zij voldoende ervaring hebben opgedaan om te kunnen inschatten of het geneesmiddel hun vermogens negatief beïnvloedt (zie rubriek 4.8).
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De vaakst gemelde bijwerkingen zijn verminderde eetlust (31,9%), vermoeidheid (17,6%), diarree (16,7%) en slaperigheid (15%).
Tabel met de lijst van bijwerkingen
De bijwerkingen die in placebogecontroleerde klinische onderzoeken met fenfluramine en bij toezicht na het in de handel brengen werden gemeld, zijn in de onderstaande tabellen vermeld volgens systeem/orgaanklasse en frequentie. De frequenties worden als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥1/10), vaak (≥1/100, <1/10) of niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 3. Bijwerkingen
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA | Zeer vaak | Vaak | Niet bekend |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Bronchitis | ||
Voedings‑ en stofwisselingsstoornissen | Verminderde eetlust | ||
| Psychische stoornissen | Abnormaal gedrag Agressie Prikkelbaarheid Slapeloosheid Stemmingswisselingen | Prikkelbaarheid | |
| Zenuwstelselaandoeningen | Slaperigheid | Ataxie Spierslapte Lethargie Epileptische aanval Status epilepticus Tremor | Serotoninesyndroom |
| Hartaandoeningen | Hartklepaandoeningen | ||
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Pulmonale arteriële hypertensie |
| Systeem/orgaanklasse volgens MedDRA | Zeer vaak | Vaak | Niet bekend |
Maag- darmstelselaandoeningen | Diarree | Obstipatie Overmatige speekselvloed Braken | |
Huid- en onderhuidaandoeningen | Rash | ||
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vermoeidheid | ||
| Onderzoeken | Verlaagd gewicht Bloedglucose verlaagd Verhoogde prolactinespiegel |
Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen
Verminderde eetlust en gewichtsverlies
Fenfluramine kan verminderde eetlust en gewichtsverlies veroorzaken. In de gecontroleerde proeven met kinderen en jongvolwassenen met het syndroom van Dravet had 34,7% van de met fenfluramine behandelde patiënten een bijwerking van verminderde eetlust, vergeleken met 7,6% van de patiënten die placebo kregen, en ongeveer 7,4% van de met fenfluramine behandelde patiënten had een gewichtsverlies, vergeleken met 0,8% van de patiënten die placebo kregen. In de gecontroleerde klinische studies bij kinderen en volwassen met het syndroom van Lennox-Gastaut had 28,8% van de met fenfluramine behandelde patiënten een bijwerking van verminderde eetlust, in vergelijking met 15,3% van de patiënten met placebo, en ongeveer 8,1% van de met fenfluramine behandelde patiënten had een gewichtsverlies, in vergelijking met 3,1% van de patiënten met placebo. De afnames in eetlust en in gewicht leken dosisgerelateerd te zijn. Het gewicht van de meeste proefpersonen herstelde zich in de loop der tijd, terwijl de behandeling met fenfluramine werd voortgezet.
Status epilepticus en epileptische aanvallen (epilepsie, cluster van aanvallen, verandering in aanval) In de klinische fase 3-studies naar het syndroom van Dravet was de waargenomen frequentie van status epilepticus 1,5% in de placebogroep en 5,1% in de gecombineerde fenfluraminegroep. In de klinische fase 3-studie naar LGS was de waargenomen frequentie van status epilepticus 1,0% in de placebogroep en 1,5% in de fenfluraminegroep. Er waren geen stopzettingen vanwege status epilepticus in de klinische fase 3-studies naar het syndroom van Dravet en LGS.
In de gecontroleerde studies bij patiënten met het syndroom van Dravet werden epileptische aanvallen minder vaak gemeld bij met fenfluramine behandelde patiënten (6,9%) dan bij patiënten behandeld met placebo (10,6%). Epileptische aanvallen die werden beschouwd als gerelateerd aan het onderzoeksmiddel werden echter vaker gemeld bij met fenfluramine behandelde patiënten dan bij de placebo: 3,7% van met fenfluramine behandelde patiënten, in vergelijking met 1,5% bij patiënten behandeld met placebo. In de LGS-studie werden epileptische aanvallen gemeld met een vergelijkbare frequentie bij de met fenfluramine behandelde patiënten (9,1%) en bij de patiënten met placebo (9,2%). Epileptische aanvallen beoordeeld als gerelateerd aan het studiegeneesmiddel werden echter vaker gemeld bij met fenfluramine behandelde patiënten dan bij placebo, bij 6,1% van de met fenfluramine behandelde patiënten in vergelijking met 1,0% van de patiënten met placebo.
Het gemiddelde aantal dagen tot begin van aanvallen in fase 3-studie naar LGS na begin van de behandeling was 44,4 dagen in de gecombineerde groepen met fenfluramine en 36,6 dagen in de placebogroep.
Echocardiografische veiligheidsbeoordelingen
Hartklepaandoeningen en pulmonale arteriële hypertensie werden aan de hand van echocardiografie beoordeeld in de klinische studies bij patiënten met het syndroom van Dravet en met het syndroom van Lennox-Gastaut. Geen van de patiënten in de voltooide klinische studies voor beide indicaties kreeg een hartklepaandoening of pulmonale arteriële hypertensie. Het percentage van zeer lichte en lichte mitralisregurgitatie en zeer lichte aortaregurgitatie in samengevoegde dubbelblinde klinische studies van DS en LGS wordt hieronder getoond. Ze worden gedefinieerd als niet-pathologische bevindingen volgens de ESC/EACTS-richtlijnen. Waar zeer lichte mitralis- of aortaregurgitatie werd waargenomen, waren de resultaten vaak van voorbijgaande aard.
Zeer lichte mitralisregurgitatie:
- Gecombineerde fenfluraminegroep: 18,6% (77/414)
- Placebo: 13,9% (32/230)
Lichte mitralisregurgitatie:
- Gecombineerde fenfluraminegroep: 0,7% (3/414)
- Placebo: 0% (0/230)
Zeer lichte aortaregurgitatie:
- Gecombineerde fenfluraminegroep: 2,4% (10/414)
- Placebo: 0,9% (2/230)
Desondanks zijn pulmonale arteriële hypertensie en hartklepaandoeningen gemeld met fenfluramine bij het syndroom van Dravet en het syndroom van Lennox-Gastaut. Resolutie van pulmonale arteriële hypertensie is in ten minste één geval gemeld na stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.4).
Lethargie, slaperigheid en vermoeidheid (groepering van vermoeidheid/asthenie/malaise/afgenomen activiteit)
In de gecontroleerde studies bij proefpersonen met het syndroom van Dravet werden lethargie vaak gemeld, bij 9,7%, en werden slaperigheid en vermoeidheid zeer vaak gemeld bij respectievelijk 13,9% en 19%, van de proefpersonen in de gecombineerde groepen met fenfluraminebehandeling. In de gecontroleerde studie bij het syndroom van Lennox-Gastaut werd lethargie vaak gemeld bij 4,5% van de proefpersonen in de groep met fenfluraminebehandeling. Vermoeidheid en slaperigheid werden zeer vaak gemeld bij respectievelijk 16,2% en 16,2% van de proefpersonen. De meerderheid van de bijwerkingen van lethargie, slaperigheid en vermoeidheid/asthenie werden gemeld in de eerste 2 weken van de behandeling met fenfluramine, en waren licht of matig van ernst. Stopzetting vanwege lethargie, slaperigheid en vermoeidheid/asthenie was zeldzaam, en, in de meeste gevallen, verdwenen deze bijwerkingen of verbeterden ze in de loop van de behandeling. In de gecontroleerde studies bij het syndroom van Dravet stopten 0,5% en 1,4% van de proefpersonen in de gecombineerde groepen met fenfluramine-behandeling respectievelijk vanwege lethargie en slaperigheid. In LGS-studie 4 stopten 1,5% van de proefpersonen in de groep met fenfluraminebehandeling vanwege slaperigheid.
Maagdarmstelselaandoeningen
In de gecontroleerde fase 3-studie naar LGS bij kinderen en jongvolwassenen werden diarree (13,1%) en braken (10,6%) vaker waargenomen in de gecombineerde fenfluraminegroepen dan in de placebogroep (respectievelijk 4,1% en 6,1%) tijdens de 14 weken durende titratie- en onderhoudsperioden. In studie 4 was de gemiddelde tijd tot begin van diarree in de gecombineerde fenfluraminegroepen 25,4 dagen versus 46,0 dagen in de placebogroep, terwijl de gemiddelde tijd tot begin van braken in de gecombineerde fenfluraminegroepen 36,7 dagen was versus 38,2 dagen in de placebogroep.
In gecontroleerde studie naar LGS tot en met de open-label studie werden diarree en obstipatie vaker waargenomen in de groepen met hogere dosis. De gemiddelde tijd tot begin van diarree was 215,7 dagen, 95,2 dagen en 79,6 dagen in de groepen met gemiddelde dagelijkse dosis van respectievelijk >0 - <0,4 mg/kg/dag, 0,4 - <0,6 mg/kg/dag en ≥0,6 mg/kg/dag, terwijl de gemiddelde tijd tot begin van obstipatie 113,0 dagen, 173,7 dagen en 140,1 dagen was in de groepen met gemiddelde dagelijkse dosis van respectievelijk >0 - <0,4 mg/kg/dag, 0,4 - <0,6 mg/kg/dag en ≥0,6 mg/kg/dag.
Alle voor diarree en obstipatie gemelde voorvallen waren licht of matig van ernst.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
Er zijn slechts beperkte gegevens gemeld met betrekking tot de klinische effecten en de behandeling van overdosering van fenfluramine. Agitatie, slaperigheid, verwardheid, blozen, tremor (of rillingen), koorts, transpireren, buikpijn, hyperventilatie en gedilateerde niet-reactieve pupillen werden gemeld bij veel hogere doses fenfluramine dan de gebruikte doses in het klinische onderzoeksprogramma.
Vitale functies moeten nauwlettend worden gemonitord en ondersteunende behandeling moet wordt gegeven in geval van convulsies, aritmieën of ademhalingsmoeilijkheden.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: anti-epileptica, andere anti-epileptica; ATC-code: N03AX26.
Werkingsmechanisme
Fenfluramine is een serotonine-vrijmakend middel en stimuleert zo meerdere subtypen van 5-HT-receptoren door het vrijkomen van serotonine. Fenfluramine kan het aantal aanvallen verminderen door als agonist in te werken op specifieke serotoninereceptoren in de hersenen, waaronder de 5-HT1D-, 5-HT2A- en 5-HT2C-receptoren, en ook door in te werken op de sigma-1-receptor. Het precieze werkingsmechanisme van fenfluramine bij het syndroom van Dravet en het syndroom van Lennox-Gastaut is niet bekend.
Klinische werkzaamheid
Syndroom van Dravet
Pediatrische en jongvolwassen patiënten met het syndroom van Dravet
De werkzaamheid van fenfluramine bij kinderen en jongvolwassenen met het syndroom van Dravet werd beoordeeld in drie gerandomiseerde, multicentrische, placebogecontroleerde onderzoeken (1501, 1502, 1504).
Studie 1 (n=119) en studie 3 (n=143) zijn de samengevoegde prospectieve analyses van de eerste 119 geregistreerde patiënten (studie 1) en de overige, daarna geregistreerde patiënten (studie 3) uit 2 identieke dubbelblinde, placebogecontroleerde studies, ZX008-1501 en ZX008-1502. Studie 1501 en studie 1502 zijn parallel uitgevoerd en de opzet was identiek: multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studies met 3 parallelle groepen bestaand uit een baselineperiode van 6 weken, gevolgd door een titratieperiode van 2 weken en een onderhoudsperiode van 12 weken, voor een totale behandeling van 14 weken. Patiënten die gelijktijdig stiripentol kregen, werden niet in deze onderzoeken ingeschreven. In aanmerking komende patiënten waren gerandomiseerd in een verhouding van 1:1:1 naar een van twee doseringen fenfluramine (0,7 mg/kg/dag of 0,2 mg/kg/dag, maximaal 26 mg/dag) of placebo. De gemiddelde (standaarddeviatie) leeftijd van geregistreerde patiënten was 9,0 (4,7) jaar in studie 1 en 9,3 (4,7) jaar in studie 3, met een bereik van 2 tot 18 jaar. De meeste patiënten waren ≥ 6 jaar (73.9% in studie 1 en 74,6% in studie 3). Alle geregistreerde patiënten waren onvoldoende onder controle met ten minste één anti-epilepticum, met of zonder nervus vagus stimulatie en/of ketogeen dieet. De vaakst gebruikte gelijktijdige anti-epileptica (≥ 25% algemeen) waren valproaat, clobazam, topiramaat en levetiracetam.
Tabel 4: Syndroom van Dravet: resultaten van primaire en bepaalde secundaire werkzaamheidseindpunten tijdens de onderhoudsperiode van studie 1 en studie 3
| Studie 1 | Studie 3 | |||||||
| Placebo | Fenfluramine 0,2 mg/kg/dag | Fenfluramine 0,7 mg/kg/dag | Placebo | Fenfluramine 0,2 mg/kg/dag | Fenfluramine 0.7 mg/kg/dag | |||
| Frequentie van convulsies tijdens onderhoudsperiode | ||||||||
CSF bij baseline, N, Mediaan (per 28 dagen) (min, max) | 40 31,4 (3,3, 147,3) | 39 17,5 (4,8, 623,5) | 40 21,2 (4,9, 127,0) | 48 12,7 (4,0, 229,3) | 46 18,0 (4,0, 1464,0) | 48* 13,0 (2,7, 2700,7) | ||
| CSF aan einde van onderhoudsperiode. N, Mediaan (min, max) | 39 25,7 (3,6, 204,7) | 39 17,1 (0,0, 194,3) | 40 4,9 (0, 105,5) | 48 10,6 (1,0, 139,0) | 46 7,6 (0,0, 2006,8) | 48 3,2 (0,0, 3651,7) | ||
Afname van de gemiddelde maandelijkse, baseline- gecorrigeerde CSF vergeleken met placebo | - | 36,7% p=0,016 | 67,3% p <0,001 | - | 49,3% p < 0,0001 | 65,7% p < 0,0001 | ||
| % afname van convulsies tijdens de onderhoudsperiode | ||||||||
Aantal (%) patiënten met ≥ 50% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 4 (10,3%) | 17 (43,6%) EG1=33,3% RR2: 4,25 | 29 (72,5%) EG=62,2% RR: 7,07 | 4 (8,3%) | 21 (45,7%) EG=37,3% RR: 5,48 | 33 (68,8%) EG=60,4% RR: 8,25 | ||
Aantal (%) patiënten met ≥ 75% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 2 (5,1%) | 10 (25,6%) EG=20,5% RR: 5,00 | 21 (52,5%) EG=47,4% RR: 10,24 | 2 (4,2%) | 9 (19,6%) EG=15,4% RR: 4,70 | 23 (47,9%) EG=43,7% RR: 11,50 | ||
Aantal (%) patiënten met ≥ 100% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 0 (0%) | 6 (15,4%) EG=15,4% | 6 (15,0%) EG=15,0% | 0 (0%) | 1 (2,2%) | 10 (20,8%) | ||
| Langste aanvalvrije interval tijdens titratie + onderhoudsperiode | ||||||||
| Langste aanvalvrije interval (mediaan) | 9,5 dagen | 15,0 dagen p=0,035 | 25,0 dagen p<0,001 | 10,0 dagen | 18,5 dagen p=0,0002 | 30 dagen p<0,0001 | ||
| 1 Effectgrootte (EG) (risicoverschil) berekend als verhouding ‘actief/placebo’; 2RR: relatief risico | ||||||||
| *49 patiënten werden ingeschreven en slechts 48 kregen de behandeling toegediend | ||||||||
Studie 2 (voorheen bekend als 1504) (N = 87) was een tweearmig, multicentrisch, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek met parallelle groep, bestaande uit een referentieperiode van 6 weken gevolgd door een titratieperiode van 3 weken en een onderhoudsperiode van 12 weken voor in totaal 15 weken behandeling. De in aanmerking komende patiënten werden 1:1 gerandomiseerd naar fenfluramine 0,4 mg/kg/dag (maximaal 17 mg/dag) of placebo toegevoegd aan hun stabiele standaardzorgregime van stiripentol (plus clobazam en/of valproaat) en mogelijk andere anti-epileptische geneesmiddelen. De gemiddelde (standaarddeviatie) leeftijd van de in onderzoek 2 opgenomen patiënten was 9,1 (4,8) jaar, met een spreiding van 2 tot 19 jaar. Het merendeel van de patiënten was ≥ 6 jaar oud (72,4%) (met een minderheid van 27,6% in de leeftijd van < 6 jaar), man (57,5%) en, voor zover gemeld, wit (59,8%). Alle deelnemende patiënten konden onvoldoende onder controle worden gebracht met ten minste één anti-epileptisch geneesmiddel, waaronder stiripentol, met of zonder stimulatie van de nervus vagus en/of ketogeen dieet. De mediane frequentie van convulsies per 28 dagen was bij aanvang van de behandeling 10,7 en 14,0 in respectievelijk de placebogroep en de groep op fenfluramine 0,4 mg/kg/dag.
Tabel 5: Syndroom van Dravet: resultaten van primaire en bepaalde secundaire werkzaamheidseindpunten tijdens onderhoudsperiode van studie 2 (voorheen bekend als studie ZX008-1504)
| Studie 2 | ||
| Placebo + stiripentol | Fenfluramine 0,4 mg/kg/dag + stiripentol | |
| Frequentie van convulsies tijdens onderhoudsperiode | ||
N Baseline. Mediaan (min, max) | 44 10,7 (2,7, 162,7) | 43 14,3 (2,7, 213,3) |
| N Aan einde van onderhoudsperiode. Mediaan (min, max) | 44 11,4 (0,7, 169,3) | 42 3,9 (0,0, 518,0) |
| Afname van de gemiddelde maandelijkse, baseline-gecorrigeerde frequentie van convulsies vergeleken met placebo | - | 54,9 % p<0,001 |
| % afname van convulsies tijdens de onderhoudsperiode | ||
| Aantal (%) patiënten met ≥ 50% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 4 (9,1%) | 23 (54,8%) EG1=45,7 RR2: 6,02 |
| Aantal (%) patiënten met ≥ 75% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 2 (4,5%) | 17 (40,5%) EG=36,0% RR: 8,90 |
| Aantal (%) patiënten met ≥ 100% vermindering van maandelijkse convulsies – verandering t.o.v. baseline | 0 (0%) | 2 (4,8%) EG=4,8% |
| Langste aanvalvrije interval tijdens titratie + onderhoudsperiode | ||
| Langste aanvalvrije interval (mediaan) | 13,0 dagen | 22,0 dagen p=0,004 |
1 Effectgrootte (EG) (risicoverschil) berekend als verhouding ‘actief/placebo’; 2 RR: relatief risico
Volwassenen
In studie 1, studie 2 en studie 3 bestond de populatie met het syndroom van Dravet overwegend uit pediatrische patiënten, met slechts 11 volwassen patiënten van 18-19 jaar (3,2%). Daardoor werden slechts beperkte werkzaamheids- en veiligheidsgegevens verkregen voor de populatie volwassenen met het syndroom van Dravet.
Open-labelgegevens
Patiënten met het syndroom van Dravet die deelnamen aan studie 1, studie 2 en studie 3, konden deelnemen aan een open-label verlengingsstudie (studie 5). De primaire doelstelling van de open-label verlengingsstudie (OLE) was veiligheid van fenfluramine op lange termijn bij dosissen van 0,2 tot 0,7 mg/kg/dag, waarbij de dosis fenfluramine getitreerd kon worden voor optimalisatie van de behandeling. Er werden gegevens gemeld voor 374 patiënten die deelnamen aan de open-label studie en die fenfluramine kregen tot maximaal 3 jaar (mediane behandelingsperiode: 824 dagen; spreiding: 7-1280). Een mediane procentuele verandering ten opzichte van de baseline in de frequentie van convulsies (CSF) tijdens de algehele OLE-behandelingsperiode van -66,81% (p < 0,001) werd waargenomen. Van 375 deelnemers aan de studie stopte 12,8% met de studie vanwege gebrek aan werkzaamheid, 2,9% vanwege bijwerkingen en 5,3% vanwege een verzoek van de arts of familie.
Syndroom van Lennox-Gastaut
Kinderen en volwassenen met het syndroom van Lennox-Gastaut
De werkzaamheid van fenfluramine bij de behandeling van epileptische aanvallen in verband met het syndroom van Lennox-Gastaut bij patiënten van 2 tot 35 jaar oud werd beoordeeld in een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie (studie 4 deel 1). Deel 1 omvat 2 onafhankelijk geanalyseerde cohorten, cohort A en cohort B. Cohort A is het primaire analyse-cohort en omvat proefpersonen uit Noord-Amerika, Europa en Australië, en cohort B omvat proefpersonen uit Japan.
Studie 4 Deel 1 Cohort A
Studie 4 Deel 1 Cohort A vergeleek een dosis van 0,7 mg/kg/dag (N=87) en 0,2 mg/kg/dag (N=89) fenfluramine (tot een maximale dosis per dag van 26 mg) met placebo (N=87). Patiënten hadden een diagnose van het syndroom van Lennox-Gastaut en hun ziekte was onvoldoende onder controle met minstens één anti-epilepticum, met of zonder stimulatie van de nervus vagus en/of een ketogeen dieet. De studie had een 4 weken durende baselineperiode, waarin patiënten minimaal 8 valaanvallen moesten hebben terwijl ze een stabiele behandeling met anti-epileptische medicatie kregen. Valaanvallen omvatten: gegeneraliseerde tonisch-clonische, secundair gegeneraliseerde tonisch-clonische, tonische, atonische of tonische-atonische aanvallen, waarvan werd bevestigd dat ze resulteerden in valincidenten. De baselineperiode werd gevolgd door randomisatie in een 2 weken durende titratieperiode en een daaropvolgende 12 weken durende onderhoudsperiode, waarbij de dosis fenfluramine stabiel bleef.
In studie 4 deel 1 nam 99% van de patiënten tussen 1 en 4 gelijktijdige anti-epileptische geneesmiddelen. De meest gebruikte gelijktijdige anti-epileptische geneesmiddelen (bij minstens 25% van de patiënten) waren clobazam (45,2%), lamotrigine (33,5%) en valproaat (55,9%).
Het primair werkzaamheidseindpunt in studie 4 deel 1 was de procentuele verandering ten opzichte van de baseline in de frequentie van valaanvallen per 28 dagen tijdens de gecombineerde 14 weken durende titratie- en onderhoudsperiodes (d.w.z. de behandelingsperiode) in de groep met fenfluramine 0,7 mg/kg/dag in vergelijking met de placebogroep. De belangrijkste secundaire eindpunten omvatten het aandeel patiënten die een vermindering van ≥50% behaalden ten opzichte van de baseline in frequentie van valaanvallen per 28 dagen voor de groep met fenfluramine 0,7 mg/kg/dag in vergelijking met de placebogroep, en het aandeel patiënten dat verbetering behaalde (minimaal, veel of zeer veel verbeterd) op de schaal Clinical Global Impression - Improvement (CGI-I; klinische algemene indruk - verbetering), zoals beoordeeld door de hoofdonderzoeker in de groep met fenfluramine 0,7 mg/kg/dag in vergelijking met de placebogroep.
In studie 4 deel 1 was de mediane procentuele verandering ten opzichte van de baseline (vermindering) in de frequentie van valaanvallen per 28 dagen significant groter voor de groep met fenfluramine 0,7 mg/kg/dag in vergelijking met de placebogroep (tabel 6). Een vermindering in valaanvallen werd waargenomen binnen 2 weken na aanvang van de behandeling met fenfluramine, en het effect bleef consistent in de loop van de 14 weken durende behandelingsperiode.
Onder de proefpersonen met ≥124 valaanvallen per 28 dagen tijdens de baseline, was de vermindering in valaanvalfrequentie -19,98%, -7,37% en -11,21% voor proefpersonen in de groep met respectievelijk fenfluramine 0,7 mg/kg/dag; 0,2 mg/kg/dag en placebo.
Tabel 6: Syndroom van Lennox-Gastaut: Studie 4 Deel 1 Cohort A van primaire en geselecteerde secondaire werkzaamheidseindpunten tijdens de onderhoudsperiode
| Studie 4 Deel 1 Cohort A | ||
| Placebo (N = 87) | Fenfluramine 0,7 mg/kg/dag (N = 87) | |
| Procentuele verandering ten opzichte van BL in DSF tijdens M | ||
| DSF Samenvattende statistiekena | ||
| Mediaan bij BL | 53,00 | 82,00 |
| Mediaan tijdens M | 47,33 | 55,73 |
| Mediane procentuele verandering ten opzichte van BL tijdens M | -7,28 | -27,16 |
| Niet-parametrisch modelb | ||
| p-waarde voor vergelijking met placebo | — | 0,0018 |
| HL-schatting voor mediaan verschil (A-P) | ||
| Schatting (Std.Ft.) | — | -20 (5,795) |
| 95%-BI | — | 31,61, -8,89 |
| Percentage patiënten met ≥ 50% vermindering ten opzichte van BL in DSF (50% responderpercentage) tijdens M | ||
| ≥ 50% vermindering in DSF, n (%) | 11 (12,6) | 27(31,4) |
| p-waarde voor vergelijking met placeboc | 0,0044 | |
| Percentage patiënten met verbeteringd in de CGI-I onderzoekersscore aan het einde van M | ||
| Proefpersonen met score 1, 2 of 3, n (%) | 27 (33,8) | 39 (48,8) |
| p-waarde vs. placeboe | 0,0567 | |
ANCOVA = analysis of covariance (covariantie-analyse); A-P = actieve groep–placebogroep; BL = Baselineperiode; CGI I = Clinical Global Impression – Improvement (klinische algemene indruk - verbetering); BI = betrouwbaarheidsinterval; DSF = drop seizure frequency per 28 days (valaanvalfrequentie per 28 dagen); HL = Hodges-Lehmann; Std.Ft. = standaardfout; T+M = Titration and Maintenance Periods (titratie- en onderhoudsperioden) a BL, T+M en procentuele verandering ten opzichte van de BL in M-waarden voor frequentie aanvallen per 28 dagen worden gepresenteerd in de oorspronkelijke schaal.
b De resultaten zijn gebaseerd op een niet-parametrisch ANCOVA-model met strata voor behandelingsgroep (3 niveaus) en gewicht (< 37,5 kg, ≥ 37,5 kg) als factoren, rang van BL aanvalsfrequentie als covariabele, en rang van procentuele verandering ten opzichte van de BL in frequentie van aanvallen tijdens de behandeling (M) als respons. c Op basis van een logistisch regressiemodel dat een categorische responsvariabele omvatte (behaalde vermindering in percentage, ja of nee), stratum voor gewichtsgroep (< 37,5 kg, ≥ 37,5 kg) en baseline DSF als covariabele. d Minimaal, veel of heel veel verbeterd
e Op basis van een Cochran-Mantel-Haenszel-test ter vergelijking van de actieve behandeling met placebo, na aanpassing volgens gewichtsstratum.
De mediane procentuele vermindering ten opzichte van de baseline in valaanvalfrequentie per 28 dagen voor de lagere dosis fenfluramine (0,2 mg/kg/dag) tijdens de onderhoudsperiode bereikte geen statistische significantie in vergelijking met placebo (mediane verandering tussen de 0,2-groep patiënten en placebo in procentuele verandering ten opzichte van de baseline tijdens de onderhoudsperiode -11,48 [95%-BI -26,61, 3,31]).
Het type aanval met de grootste mediane procentuele verandering ten opzichte van de baseline in de groep met fenfluramine 0,7 mg/kg/dag in vergelijking met de placebogroep was gegeneraliseerde tonisch-clonische aanvallen (-45.7% fenfluramine 0,7 mg/kg/dag [n=38] versus 3,7% placebo [n=38]).
Studie 4 Deel 1 Cohort B
Deze studie vergeleek een dosis van 0,7 mg/kg/dag (N=11) met een dosis van 0,2 mg/kg/dag (N=11) (tot een maximale dagelijkse dosis van 26 mg) fenfluramine met placebo (N=11). Het primaire eindpunt van de studie werd beoordeeld alleen aan de hand van gegevens van Deel 1 Cohort A, vanwege de kleine grootte van Cohort B.
De resultaten van Cohort B ondersteunen het klinische voordeel van fenfluramine gemeld voor Cohort A voor de adjuvante behandeling van valaanvallen geassocieerd met LGS onder Japanse proefpersonen.
Tabel 7: Syndroom van Lennox-Gastaut: Studie 4 Deel 1 Cohort B van primaire en geselecteerde secondaire werkzaamheidseindpunten tijdens de onderhoudsperiode
| Studie 4 Deel 1 Cohort B | ||
| Placebo (N = 11) | Fenfluramine 0,7 mg/kg/dag (N = 11) | |
| Primair eindpunt: procentuele verandering ten opzichte van BL in DSF tijdens M | ||
| DSF samenvattende statistiekena | ||
| Mediaan bij BL | 53,00 | 58,00 |
| Mediaan tijdens M | 51,90 | 31,86 |
| Mediane procentuele verandering ten opzichte van BL tijdens M | -18,18 | -45,07 |
| HL-schatting voor mediaan verschil (A-P) | ||
| Schatting (Std.Ft.) | -25,54 (17,000) | |
| 95%-BI | (-57,57, 9,07) | |
| Belangrijkst secundair eindpunt: percentage patiënten met ≥ 50% vermindering ten opzichte van BL in DSF (50% responderpercentage) tijdens M | ||
| ≥ 50% vermindering in DSF, n (%) | 1 (9,1) | 4 (36,4) |
ANCOVA = analysis of covariance (covariantie-analyse); A-P = actieve groep–placebogroep; BL = Baselineperiode; BI = betrouwbaarheidsinterval; DSF = drop seizure frequency per 28 days (valaanvalfrequentie per 28 dagen); HL = Hodges-Lehmann; Std.Ft. = standaardfout; M = Maintenance Period (onderhoudsperiode)
a BL, M en procentuele verandering ten opzichte van BL in M-waarden voor aanvalfrequentie per 28 dagen worden gepresenteerd in de oorspronkelijke schaal
Open-label gegevens
Patiënten met het syndroom van Lennox-Gastaut die studie 4 (ZX008-1601) deel 1 voltooiden, konden deelnemen aan deel 2, een open-label, 52 weken durende verlengingsstudie met flexibele dosis. De primaire doelstelling van studie 4 deel 2 was het beoordelen van de veiligheid en verdraagbaarheid van fenfluramine op lange termijn bij dosissen van 0,2 mg/kg/dag tot 0,7 mg/kg/dag. De 279 patiënten die in de open-label verlengingsstudie werden opgenomen, kregen fenfluramine 0,2 mg/kg/dag gedurende 1 maand. Daarna werd de dosis getitreerd voor optimalisatie van de behandeling. De veiligheidsgegevens van de open-labelfase van studie 4 zijn consistent met het bekende veiligheidsprofiel van fenfluramine.
Van de 177 gedurende ≥ 12 maanden met fenfluramine behandelde LGS-proefpersonen kreeg 24,3% een gemiddelde dagelijkse dosis fenfluramine van >0 tot <0,4 mg/kg/dag, kreeg 45,2% een gemiddelde dagelijkse dosis fenfluramine van 0,4 - <0,6 mg/kg/dag en kreeg 30,5% een gemiddelde dagelijkse dosis fenfluramine van ≥0,6 mg/kg/dag.
De vaakst voorkomende reden voor stopzetting tijdens de open-label verlengingsstudie was uitblijven van werkzaamheid (58 [20,8%]), een bijwerking (15 [5,4%]) en terugtrekking door de proefpersoon (17 [6,1%]).
Pediatrische patiënten
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Fintepla in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met het syndroom van Dravet (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Farmacokinetiek
De farmacokinetiek van fenfluramine en norfenfluramine is bestudeerd bij gezonde proefpersonen en bij pediatrische patiënten met het syndroom van Dravet en bij pediatrische en volwassen patiënten met het syndroom van Lennox-Gastaut.
Absorptie
Fenfluramine bereikt een maximale plasmaconcentratie (Tmax) binnen 3 tot 5 uur bij steady state. De absolute biologische beschikbaarheid van fenfluramine is ongeveer 68%-83%. Er was geen effect van voedsel op de farmacokinetische eigenschappen van fenfluramine of norfenfluramine.
In geval van fenfluramine treedt de Cmax op ~ 3 uur na een enkelvoudige orale dosis bij gezonde vrijwilligers. Deze bedraagt 28,6 ng/ml na een dosis van 0,35 mg/kg en 59,3 ng/ml na een dosis van 0,7 mg/kg fenfluramine. De AUCinf is 673 ng∗u/ml en 1660 ng∗u/ml na respectievelijk 0,35 mg/kg en 0,7 mg/kg. In geval van norfenfluramine treedt de Cmax op ~ 12 uur na een enkelvoudige orale dosis bij gezonde vrijwilligers. Deze bedraagt 11,7 ng/ml en 16,1 ng/ml na een dosis van respectievelijk 0,35 mg/kg en 0,7 mg/kg. De AUCinf is 798 ng∗u/ml en ~ 800 ng∗u/ml na respectievelijk 0,35 mg/kg en 0,7 mg/kg. De Cmax en AUCinf van fenfluramine lijken bij gezonde vrijwilligers over het dosisbereik van 0,35 tot 0,7 mg/kg evenredig te zijn aan de dosis. De Cmax en AUCinf van norfenfluramine zijn bij gezonde vrijwilligers over het dosisbereik van 0,35 tot 0,7 mg/kg lager dan evenredig aan de dosis. De toename van AUCinf was 0,5-voudig voor de dosis van 0,7 mg/kg ten opzichte van de dosis van 0,35 mg/kg. De toename van Cmax was 0,7-voudig voor de dosis van 0,7 mg/kg ten opzichte van de dosis van 0,35 mg/kg.
Bij pediatrische patiënten met het syndroom van Dravet is de steady-stateblootstelling (AUC0-24) na een dosis fenfluramine van 0,2 mg/kg/dag, tweemaal daags toegediend, 371 ng*u/ml voor fenfluramine en 222 ng*u/ml voor norfenfluramine. Bij pediatrische patiënten is de steady-state blootstelling (AUC0-24) na een dosis fenfluramine van 0,7 mg/kg/dag, tweemaal daags toegediend met een maximum van 26 mg/dag, 1400 ng*u/ml voor fenfluramine en 869 ng*u/ml voor norfenfluramine na een dosis van 0,7 mg/kg/dag, tweemaal daags toegediend. Cmax,ss was 68,6 ng/ml voor fenfluramine en 37,8 ng/ml voor norfenfluramine. Wanneer stiripentol gelijktijdig wordt toegediend, bedraagt de AUC0-24 in steady state 1030 ng*u/ml voor fenfluramine en 139 ng*u/ml voor norfenfluramine na een dosis van 0,2 mg/kg/dag, tweemaal daags toegediend; de AUC0-24 in steady state is 3240 ng*u/ml voor fenfluramine en 364 ng*u/ml voor norfenfluramine na een dosis van 0,35 mg/kg/dag, tweemaal daags toegediend.
Bij pediatrische en volwassen patiënten met het syndroom van Lennox-Gastaut die fenfluramine 0,7 mg/kg/dag kregen, tweemaal daags toegediend met een maximum van 26 mg/dag, was de steady-state systemische blootstelling (Cmax en AUC0-24u) van fenfluramine gemiddeld enigszins lager, maar dit werd niet beschouwd als betekenisvol verschillend van die bij patiënten met het syndroom van Dravet.
De plasmahalveringstijd van fenfluramine en norfenfluramine wijst erop dat ongeveer 94% van de steady state voor fenfluramine binnen ongeveer 4 dagen en voor norfenfluramine binnen ongeveer 5 dagen (4 halveringstijden) zal worden bereikt. Bij gezonde proefpersonen is de Cmax-accumulatieratio 3,7-voudig voor fenfluramine en 6,4-voudig voor norfenfluramine, en de AUC0-24-accumulatieratio 2,6-voudig voor fenfluramine en 3,7-voudig voor norfenfluramine.
Distributie
Fenfluramine wordt in vitro voor 50% gebonden aan menselijke plasma-eiwitten, en de binding is onafhankelijk van fenfluramineconcentraties. Het meetkundig gemiddelde (CV%) distributievolume (Vz/F) van fenfluramine is 11,9 (16,5%) l/kg na orale toediening van fenfluramine aan gezonde proefpersonen.
Biotransformatie
Meer dan 75% van fenfluramine wordt voorafgaand aan eliminatie in norfenfluramine gemetaboliseerd, voornamelijk door CYP1A2, CYP2B6 en CYP2D6. Norfenfluramine wordt vervolgens gedeamineerd en geoxideerd tot inactieve metabolieten. Het is niet bekend in hoeverre deze inactieve metabolieten in plasma en urine aanwezig zijn. De betrokkenheid van andere enzymen dan CYP’s (bv. UDP-glucuronosyltransferasen) bij het metabolisme van norfenfluramine is niet bekend, maar uit literatuurgegevens blijkt dat norfenfluramine in significante mate kan worden geglucuronideerd.
Transporters
Fenfluramine en norfenfluramine waren geen in-vitrosubstraten van P-glycoproteïne, BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OATP1A2, OATP2B1, OCT1, OAT1, OAT3, OCT2, MATE1 en MATE2-K.
Eliminatie
Het merendeel van een oraal toegediende dosis fenfluramine (> 90%) wordt, hoofdzakelijk als metaboliet, in de urine uitgescheiden; minder dan 5% wordt aangetroffen in feces. De meetkundig gemiddelde (CV%) klaring (CL/F) van fenfluramine is 6,9 l/u (29%) en de halveringstijd bedraagt 20 uur na orale toediening van fenfluramine aan gezonde proefpersonen. De eliminatiehalveringstijd van norfenfluramine is ~ 30 uur.
Bijzondere populaties
Genetische polymorfismen
Er werd geen invloed van genotype in CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2D6 of CYP3A4 op de farmacokinetiek van fenfluramine of norfenfluramine waargenomen.
Nierfunctiestoornis
Eliminatie door de nieren is de belangrijkste eliminatieroute van fenfluramine, waarbij meer dan 90% van de toegediende dosis via de urine als oorspronkelijke stof of als metabolieten wordt uitgescheiden. In een studie waarin de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine bij proefpersonen met ernstige nierfunctiestoornis (bepaald aan de hand van geschatte glomerulaire filtratiesnelheid < 30 ml/min/1,73 m2 op basis van modificatie van dieet bij nierziekte) werd vergeleken met gematchte, gezonde vrijwilligers, waren Cmax en AUC0-t van fenfluramine met respectievelijk 20% en 87% verhoogd bij ernstige nierfunctiestoornis. Deze verhogingen van blootstellingen aan fenfluramine zijn niet klinisch significant. Er zijn kleine en insignificante veranderingen in AUC0-t en Cmax van norfenfluramine waargenomen bij proefpersonen met ernstige nierfunctiestoornis. Een dosisaanpassing wordt niet aanbevolen als Fintepla wordt toegediend bij patiënten met lichte tot ernstige nierfunctiestoornis. Een langzamere titratie kan echter worden overwogen. Bij melding van bijwerkingen kan een dosisverlaging nodig zijn.
Leverfunctiestoornis
In een studie waarin de farmacokinetiek van een enkelvoudige dosis van 0,35 mg/kg fenfluramine werd vergeleken bij proefpersonen met lichte, matige of ernstige leverfunctiestoornis (respectievelijk Child-Pugh-klasse A, B en C) was de AUC0-t van fenfluramine 95% verhoogd bij proefpersonen met lichte leverfunctiestoornis, 113% verhoogd bij proefpersonen met matige leverfunctiestoornis proefpersonen en 185% verhoogd bij proefpersonen met ernstige leverfunctiestoornis in vergelijking met gematchte proefpersonen met normale leverfunctie. Verhogingen van Cmax van fenfluramine varieerden van 19% tot 29% bij leverfunctiestoornis. Systemische blootstellingen aan norfenfluramine namen licht toe met maximaal 18% (AUC0-t) of namen af met maximaal 45% (Cmax) bij proefpersonen met leverfunctiestoornis. Bij proefpersonen met lichte, matige en ernstige leverfunctiestoornis nam de gemiddelde plasma-eliminatiehalveringstijd toe tot respectievelijk 34,5 uur, 41,1 uur en 54,6 uur, vergeleken met 22,8 uur bij proefpersonen met normale leverfunctie. De overeenkomstige plasma-eliminatiehalveringstijd van norfenfluramine was respectievelijk 54,0 uur, 72,5 uur en 69,0 uur, vergeleken met 30,2 uur bij proefpersonen met normale leverfunctie. De verschillen in blootstelling bij lichte en matige leverfunctiestoornis worden niet klinisch significant geacht. Dosering van fenfluramine dient te worden verlaagd bij patiënten met ernstige leverfunctiestoornis [zie rubriek 4.2 Dosering en wijze van toediening voor bijzondere populaties].
De retrospectieve analyse van blootstelling in stabiele toestand aan fenfluramine en norfenfluramine in onderzoek 2, cohort 2 (n=12) wees niet op klinisch betekenisvolle veranderingen in de afwezigheid of aanwezigheid van stabiele doses stiripentol bij patiënten met syndroom van Dravet in de fase-3-onderzoeken in de categorie van lichte leverfunctiestoornis, vergeleken met personen met een normale leverfunctie (AST/ALT en BILI ≤ ULN).
Fenfluramine wordt niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met matige of ernstige leverfunctiestoornis die met stiripentol worden behandeld.
Lichaamsgewicht
De klaring en farmacokinetische blootstelling van fenfluramine en norfenfluramine zijn consistent binnen een breed bereik van BMI-waarden (12,3 tot 35 kg/m²).
Geslacht
De farmacokinetiek van fenfluramine en norfenfluramine voor mannen kwam overeen met die voor vrouwen.
Ras
De beoordeling was beperkt door de kleine steekproefgrootte van niet-witte proefpersonen, zodat er geen conclusie kan worden getrokken over het effect van etnische afkomst op de farmacokinetiek. De genetische polymorfismen van de enzymen die fenfluramine metaboliseren zijn voor patiënten van alle etnische afkomsten vergelijkbaar; alleen hun frequentie verschilt. Hoewel de gemiddelde blootstelling dus enigszins kan verschillen naargelang etnische afkomst, zou het blootstellingsbereik naar verwachting vergelijkbaar zijn.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit, carcinogeen potentieel, reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit.
| In een lactatieonderzoek kregen ratten radioactief gelabeld dexfenfluramine oraal toegediend in een | |||||
| dosis van 1,2 mg/kg, en werden er gedurende 24 uur na de dosistoediening monsters van plasma en | |||||
| melk genomen. Zowel dexfenfluramine als nordexfenfluramine werd 2 uur na toediening in de melk | |||||
| aangetroffen en de concentraties daalden in de loop van 24 uur. Er werd na 24 uur geen | |||||
| dexfenfluramine in de melk aangetroffen. Nordexfenfluramine was na 24 uur in kleine hoeveelhede | |||||
n
| aanwezig. | De radioactiviteitsratio van melk:plasma was 9 ± 2 na 2 uur en 5 ± 1 na 24 uur. | ||
Op basis
| van een vergelijking van het lichaamsgewicht is de equivalente dosis bij mensen (0,2 mg/kg | ||||
| dexfenfluramine) lager dan de maximaal aanbevolen dosis fenfluramine voor mensen. | ||||
Voortplanting en ontwikkeling
Fenfluramine en norfenfluramine passeerden de placenta bij drachtige ratten en konijnen. Bij ratten vertoonden de plasmablootstellingen bij foetussen een hogere concentratie dan bij de moeders, terwijl bij konijnen de plasmablootstellingen bij de moeders en foetussen een vergelijkbare concentratie hadden; de effecten op foetussen bij de mens zijn echter onbekend.
In een onderzoek naar de embryofoetale ontwikkeling bij ratten werd een afname van het foetale lichaamsgewicht en een toename van de incidentie van uitwendige misvormingen en skeletmisvormingen vastgesteld bij de hoge dosis in samenhang met maternale toxiciteit. Er werden geen foetale afwijkingen waargenomen bij blootstellingen die ten minste vijf maal hoger waren dan de plasma AUC bij mensen die de maximaal aanbevolen therapeutische dosis fenfluramine kregen toegediend.
In een onderzoek naar de embryofoetale ontwikkeling bij konijnen werden geen fenfluramine-gerelateerde uitwendige, viscerale of skeletmisvormingen of -variaties vastgesteld, maar was er sprake van een toegenomen verlies na innesteling, wat zich bij alle doses voordeed als gevolg van maternale toxiciteit van fenfluramine (gewichtsverlies en verminderde voedselconsumptie). Er werden aanvullende klinische tekenen zoals gedilateerde pupillen en een verhoogde ademhalingsfrequentie en tremoren waargenomen. De plasmablootstellingen (AUC) bij konijnen waren lager dan die bij mensen bij de maximaal aanbevolen therapeutische dosis fenfluramine voor mensen.
In een pre- en postnatale studie bij ratten werd maternale toxiciteit in verband gebracht met een toename van het aantal doodgeboorten bij de hoge dosis. Er werden geen negatieve effecten bevestigd op F0- en F1-generaties bij plasmablootstellingen (AUC) vijfmaal hoger dan bij mensen bij de maximaal aanbevolen therapeutische dosis fenfluramine voor mensen. Bij de eerste generatie nakomelingen waren er geen effecten op de algehele voortplantingsfunctie.
Fenfluramine had geen invloed op het reproductievermogen van mannelijke ratten. Bij vrouwelijke ratten werd een afname van de vruchtbaarheidsindex (gedefinieerd als het percentage paringen dat leidde tot zwangerschappen) waargenomen bij maternale toxische doses die samenhing met minder corpora lutea, significant minder innestelingsplaatsen en een hoger percentage verlies vóór en na de innesteling. Er werden geen effecten op de vruchtbaarheidsindex waargenomen bij plasmablootstellingen (AUC) die ongeveer gelijk waren aan die bij mensen bij de maximaal aanbevolen therapeutische dosis fenfluramine voor mensen.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Natrium-ethyl-p-hydroxybenzoaat (E215)
Natrium-methyl-p-hydroxybenzoaat (E219)
Sucralose (E955)
Hydroxyethylcellulose (E1525)
Mononatriumfosfaat (E339)
Dinatriumfosfaat (E339)
Kersensmaakpoeder:
Arabische gom (E414)
Glucose (maïs)
Ethylbenzoaat
Natuurlijke smaakpreparaten
Natuurlijke smaakstoffen
Smaakstoffen
Maltodextrine (maïs)
Zwaveldioxide (E220)
Kaliumcitraat (E332)
Citroenzuurmonohydraat (E330)
Water voor injecties
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
4 jaar.
Houdbaarheid na eerste opening
Dit geneesmiddel dient te worden gebruikt binnen 3 maanden na eerste opening van de fles.
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel gelden geen speciale bewaarcondities. Niet in de koelkast of de vriezer bewaren.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Fintepla wordt aangeboden in een witte fles van polyethyleen met hoge dichtheid (HDPE) met een kindveilige, verzegelde dop in een kartonnen doos, een in te drukken flesadapter van polyethyleen met lage dichtheid (LDPE), en polypropeen/HDPE-doseerspuiten voor orale toediening. De doseerspuiten voor orale toediening in de verpakking moeten worden gebruikt om de voorgeschreven dosis toe te dienen.
Presentaties:
Fles met 60 ml oplossing voor oraal gebruik, een flesadapter, twee 3ml-doseerspuiten voor orale toediening met schaalverdeling per 0,1 ml en twee 6ml-doseerspuiten met schaalverdeling per 0,2 ml. Fles met 120 ml oplossing voor oraal gebruik, een flesadapter, twee 3ml-doseerspuiten voor orale toediening met schaalverdeling per 0,1 ml en twee 6ml-doseerspuiten met schaalverdeling per 0,2 ml. Fles met 250 ml oplossing voor oraal gebruik, een flesadapter, twee 3ml-doseerspuiten voor orale toediening met schaalverdeling per 0,1 ml en twee 6ml-doseerspuiten met schaalverdeling per 0,2 ml. Fles met 360 ml oplossing voor oraal gebruik, een flesadapter, twee 3ml-doseerspuiten voor orale toediening met schaalverdeling per 0,1 ml en twee 6ml-doseerspuiten met schaalverdeling per 0,2 ml.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
Inbrengen van de flesadapter:
Wanneer de fles voor het eerst wordt geopend, moet de flesadapter in de fles worden gedrukt. Was en droog de handen.
Haal de flesadapter uit de verpakking.
Plaats de fles op een vlak, stevig oppervlak.
Open de fles.
Houd de fles stevig vast.
Breng de flesadapter recht boven de open bovenkant van de fles.
Druk de flesadapter met de handpalm in de fles.
De flesadapter dient in één vlak te liggen met de bovenkant van de fles.
De flesadapter mag niet na elk gebruik worden verwijderd.
De dop van de fles kan op de fles met de flesadapter worden geschroefd.
Reinigen van de spuit:
Haal de zuiger uit de doseerspuit voor orale toediening om elk onderdeel schoon te spoelen. Gebruik geen reinigingsmiddel om de spuit en zuiger schoon te maken.
Spoel de spuit na elk gebruik met koud water en laat de spuit drogen aan de lucht. Spoel de binnenzijde van de spuit en de zuiger.
Reinig de spuit en zuiger niet in een vaatwasmachine.
Met de zuiger kan koud water in de spuit worden gezogen en er enkele malen worden uitgespoten om de spuit te reinigen.
De spuit en zuiger moeten vóór het volgende gebruik volledig droog zijn.
Voedingssondes
De Fintepla-oplossing voor oraal gebruik kan worden gecombineerd met de meeste enterale voedingssondes.
Spoel de voedingssonde schoon door de doseerspuit te vullen met water en de sonde te spoelen. Doe dit drie keer.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
UCB Pharma S.A.,
Allée de la Recherche 60,
B-1070 Bruxelles,
België
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/20/1491/001
EU/1/20/1491/002
EU/1/20/1491/003
EU/1/20/1491/004
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 18 december 2020
Datum van laatste verlenging: 17 november 2025
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
