Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Ezmekly – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Ezmekly

Ezmekly 1 mg harde capsulesEzmekly 2 mg harde capsules

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Ezmekly 1 mg harde capsules

Ezmekly 2 mg harde capsules

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Ezmekly 1 mg harde capsules

Elke harde capsule bevat 1 mg mirdametinib.

Ezmekly 2 mg harde capsules

Elke harde capsule bevat 2 mg mirdametinib.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Harde capsule (capsule).

Ezmekly 1 mg harde capsules

Capsule van maat 3 (ongeveer 16 mm × 6 mm) bestaande uit een lichtgroen, ondoorzichtig onderste en bovenste deel, met de opdruk ‘MIR 1 mg’ in witte inkt op het bovenste deel.

Ezmekly 2 mg harde capsules

Capsule van maat 1 (ongeveer 19 mm × 7 mm) bestaande uit een wit, ondoorzichtig onderste deel en een blauwgroen ondoorzichtig bovenste deel, met de opdruk ‘MIR 2 mg’ in witte inkt op het bovenste deel.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Ezmekly als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van symptomatische, inoperabele plexiforme neurofibromen (PN) bij pediatrische en volwassen patiënten met neurofibromatose type 1 (NF1) in de leeftijd van 2 jaar en ouder.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met Ezmekly dient te worden gestart door een arts met ervaring in het diagnosticeren en behandelen van patiënten met NF1-gerelateerde tumoren.

Dosering

De aanbevolen dosering Ezmekly is 2 mg/m2 lichaamsoppervlak (BSA, body surface area) tweemaal daags (ongeveer om de 12 uur) gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen. De maximale dosis is 4 mg tweemaal daags (zie Tabel 1).

Voor pediatrische patiënten in de leeftijd van 2 tot < 6 jaar en voor patiënten die de capsules niet in hun geheel kunnen doorslikken, is Ezmekly ook verkrijgbaar als dispergeerbare tablet van 1 mg die kan worden gedispergeerd in water. De aanbevolen dosering voor patiënten met een BSA minder dan 0,40 m2 is niet vastgesteld.

Tabel 1: Aanbevolen dosering op basis van lichaamsoppervlak

Lichaamsoppervlak (BSA)Aanbevolen dosering
0,40 tot 0,69 m21 mg tweemaal daags
0,70 tot 1,04 m22 mg tweemaal daags
1,05 tot 1,49 m23 mg tweemaal daags
≥ 1,50 m24 mg tweemaal daags

Duur van de behandeling

De behandeling met Ezmekly moet worden voortgezet tot progressie van PN of ontwikkeling van onaanvaardbare toxiciteit.

Gemiste dosis

Als een dosis Ezmekly wordt gemist, mag er geen aanvullende dosis worden ingenomen. De patiënt moet doorgaan met de eerstvolgende geplande dosis.

Braken

Als na inname van Ezmekly braken plaatsvindt, mag er geen aanvullende dosis worden ingenomen. De patiënt moet doorgaan met de eerstvolgende geplande dosis. Behandel voorvallen van braken op klinische indicatie, inclusief het gebruik van anti-emetica.

Dosisaanpassingen

Onderbreking en/of dosisverlaging of permanente stopzetting van Ezmekly kan noodzakelijk zijn afhankelijk van de individuele veiligheid en verdraagbaarheid (zie rubrieken 4.4 en 4.8). De aanbevolen dosisverlagingen staan vermeld in Tabel 2. Staak de behandeling permanent bij patiënten die Ezmekly niet verdragen na één dosisverlaging.

Tabel 2: Aanbevolen dosisverlagingen

Lichaamsoppervlak (BSA)Verlaagde dosis
OchtendAvond
0,40 tot 0,69 m21 mg eenmaal daags
0,70 tot 1,04 m22 mg1 mg
1,05 tot 1,49 m22 mg2 mg
≥ 1,50 m23 mg3 mg

Het behandelbeleid voor patiënten in geval van de met dit geneesmiddel geassocieerde bijwerkingen is opgenomen in Tabel 3.

Tabel 3: Aanbevolen dosisaanpassingen in geval van bijwerkingen

Ernst van bijwerkingaAanbevolen aanpassing dosis Ezmekly
Oogtoxiciteit (zie rubriek 4.4 en 4.8)
Graad ≤ 2Behandeling voortzetten. Oftalmologisch onderzoek om de 2 à 4 weken overwegen tot verbetering.
Graad ≥ 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Indien herstel binnen ≤ 14 dagen plaatsvindt, hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2). Indien herstel na > 14 dagen plaatsvindt, stopzetting overwegen.
Asymptomatische loslating van retinaal pigmentepitheel (RPED)Behandeling voortzetten. Oftalmische beoordeling dient om de 3 weken te worden uitgevoerd tot verdwijnen.
Symptomatische RPEDBehandeling onderbreken tot verdwijnen. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Retinale veneuze occlusie (RVO)Behandeling permanent stopzetten.
Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd (zie rubrieken 4.4 en 4.8)
Asymptomatische, absolute afname in LVEF minder dan 20% ten opzichte van baseline en hoger dan de ondergrens van normaalBehandeling voortzetten.
Asymptomatische, absolute afname in LVEF van 10% of meer ten opzichte van baseline en lager dan de ondergrens van normaal.Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Bij elke absolute afname in LVEF met 20% of meer ten opzichte van baseline.Behandeling permanent stopzetten.
Huidtoxiciteit (zie rubrieken 4.4 en 4.8)
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van graad 1 of 2Behandeling voortzetten.
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van onverdraagbare graad 2 of graad 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van graad 3 of graad 4Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Andere bijwerkingen (zie rubriek 4.8)
Onverdraagbare graad 2 of graad 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Graad 4Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2). Stopzetting overwegen.

a National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (NCI CTCAE), versie 5.0

Speciale patiëntengroepen

Ouderen

Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor patiënten die 65 jaar of ouder zijn. Klinische gegevens voor patiënten van 65 jaar of ouder zijn beperkt (zie rubriek 5.1).

Nierfunctiestoornis

Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse wordt er bij patiënten met een lichte of matige nierfunctiestoornis geen dosisaanpassing aanbevolen. Ezmekly is niet onderzocht bij patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis (CrCL ≥ 15 tot 30 ml/min) en bij patiënten met eindstadium nierfalen (end stage renal disease, ESRD). Daarom kan geen doseringsadvies worden gegeven (zie rubriek 5.2).

Leverfunctiestoornis

Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse wordt er bij patiënten met een lichte
leverfunctiestoornis (totaalbilirubine > ULN tot 1,5 x ULN of totaalbilirubine ≤ ULN en
ASAT > ULN) geen dosisaanpassing aanbevolen.Ezmekly is niet onderzocht bij patiënten met een
matige of ernstige leverfunctiestoornis. Daarom kan geen doseringsadvies worden gegeven (zie
rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Ezmekly bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Ezmekly is bedoeld voor oraal gebruik.

De capsules kunnen met of zonder voedsel worden ingenomen (zie rubriek 5.2).

Ezmekly-capsules moeten in hun geheel met drinkwater worden doorgeslikt. Om er zeker van te zijn dat de volledige dosis wordt ingenomen, mag er niet op de capsules worden gekauwd en mogen de capsules niet stukgemaakt of geopend worden.

Voor pediatrische patiënten in de leeftijd van 2 tot < 6 jaar en voor patiënten die de capsules niet in hun geheel kunnen doorslikken, is Ezmekly ook verkrijgbaar als dispergeerbare tablet van 1 mg die kan worden gedispergeerd in water. Zie de samenvatting van de productkenmerken van Ezmekly dispergeerbare tabletten voor de wijze van toediening.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Oogtoxiciteit

Patiënten dienen te worden geïnformeerd dat ze eventuele nieuwe visuele stoornissen moeten melden. retinale veneuze occlusie (RVO) en loslating van retina-pigmentepitheel (RPED) werden vaak gemeld bij volwassen patiënten die Ezmekly kregen toegediend in klinische onderzoeken (zie rubriek 4.8).

Bij kinderen, adolescenten en volwassenen is een uitgebreide oftalmologische evaluatie voorafgaand aan de start van de behandeling, met geregelde tussenpozen tijdens de behandeling en telkens wanneer een patiënt nieuwe of verergerende veranderingen in het gezichtsvermogen, zoals wazig gezichtsvermogen, meldt noodzakelijk. In geval van oculaire bijwerkingen moet de behandeling met

mirdametinib worden onderbroken en moet vervolgens, afhankelijk van de ernst van de bijwerking, de
dosis worden verlaagd of de behandeling permanent worden stopgezet.

Indien RVO wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met mirdametinib permanent worden stopgezet. Indien symptomatische RPED wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met mirdametinib worden onderbroken tot de symptomen zijn verdwenen en moet de dosis worden verlaagd wanneer de behandeling wordt hervat. Bij patiënten gediagnosticeerd met RPED zonder verminderde

gezichtsscherpte, kan de behandeling worden voortgezet, maar dient oftalmische beoordeling om de 3
weken te worden uitgevoerd tot verdwijnen(zie rubriek 4.2).

Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd

In het ReNeu-onderzoek was bij 16% van de volwassen patiënten en 27% van de pediatrische patiënten sprake van asymptomatische afname in LVEF ≥ 10% ten opzichte van baseline. Alle gevallen van verlaagde LVEF bij volwassen en pediatrische patiënten in de klinische onderzoeken waren asymptomatisch (zie rubriek 4.8).

Patiënten met een voorgeschiedenis van verminderde LVEF of met een baseline ejectiefractie beneden de institutionele ondergrens van normaal (LLN) zijn niet bestudeerd. LVEF moet middels echocardiogram worden geëvalueerd vóór de start van de behandeling om de uitgangswaarden vast te stellen, vervolgens elke 3 maanden tijdens het eerste jaar, en daarna op klinische indicatie. Vóór het starten van de behandeling moeten de patiënten een ejectiefractie hebben die boven de institutionele LLN ligt.

Een verlaagde LVEF kan worden aangepakt met onderbreking van de behandeling, verlaging van de dosis of stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.2).

Huidtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek zijn huidbijwerkingen, waaronder rash/uitslag (acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag), droge huid, pruritus, eczeem en haarveranderingen gemeld (zie rubriek 4.8).

Patiënten dienen contact met hun arts of verpleegkundige op te nemen als ze te maken krijgen met huidreacties. Bij de eerste tekenen van huidtoxiciteit dient ondersteunende zorg, bijv. het gebruik van verzachtende crèmes, te worden gestart. Afhankelijk van de ernst van de bijwerking moet de behandeling met mirdametinib worden onderbroken, de dosis worden verlaagd of de behandeling permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.2).

Risico van carcinogeniteit

Een potentieel risico van carcinogeniteit bij de mens kon niet worden uitgesloten bij het klinisch blootstellingsbereik (zie rubriek 5.3).

Vrouwen die zwanger kunnen worden/Anticonceptie bij vrouwen en mannen

Mirdametinib wordt niet aanbevolen bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubrieken 4.5 en 4.6). Zowel mannelijke als vrouwelijke patiënten (die vruchtbaar zijn) dienen te worden geïnformeerd dat ze effectieve anticonceptie moeten gebruiken.

Hulpstoffen met bekend effect

Elke capsule bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, d.w.z. is in wezen ’natriumvrij’.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen klinisch onderzoek naar interacties uitgevoerd (zie rubriek 5.2).

Effecten van andere geneesmiddelen op de farmacokinetiek van mirdametinib

Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat mirdametinib wordt gemetaboliseerd door meerdere uridinedifosfaatglucuronosyltransferase (UGT)- en carboxylesterase (CES)-enzymen. Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om het effect van een sterke inductor en remmer van deze enzymen te beoordelen. Daarom moet voorzichtigheid worden betracht wanneer mirdametinib gelijktijdig wordt gebruikt met geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze deze enzymen induceren of remmen: probenecide, diclofenac (UGT-remmers), rifampicine (UGT-inductor) (zie rubriek 5.2).

Effect van mirdametinib op de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen

Hormonale anticonceptiva

Het effect van mirdametinib op de blootstelling aan systemisch werkende hormonale anticonceptiva is niet geëvalueerd. Daarom moet het gebruik van een aanvullende barrièremethode worden aanbevolen aan vrouwen die systemisch werkende hormonale anticonceptiva gebruiken (zie rubriek 4.6).

Effecten van maagzuurremmers op mirdametinib

De combinatie van mirdametinib met protonpompremmers, antacida of H2‑receptorantagonisten is naar verwachting niet klinisch betekenisvol, aangezien mirdametinib niet op pH-afhankelijke wijze oplost. Ezmekly kan zonder beperkingen gelijktijdig worden gebruikt met middelen die de pH van de maag modificeren (d.w.z. H2‑receptorantagonisten en protonpompremmers).

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden/Anticonceptie bij vrouwen en mannen

Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten worden geïnformeerd dat Ezmekly schadelijk kan zijn voor een foetus, en dat ze niet zwanger mogen worden in de periode dat ze Ezmekly gebruiken. Het wordt aanbevolen vóór het starten van de behandeling een zwangerschapstest uit te voeren bij vrouwen die zwanger kunnen worden. Zowel vrouwelijke als mannelijke patiënten (die vruchtbaar zijn) dienen te worden geïnformeerd dat ze effectieve anticonceptie moeten gebruiken tijdens de behandeling en gedurende respectievelijk 6 maanden en 3 maanden na hun laatste dosis. Het effect van mirdametinib op de blootstelling aan systemisch werkende hormonale anticonceptiva is niet geëvalueerd. Daarom moet aan vrouwen die systemisch werkende hormonale anticonceptiva gebruiken, worden aanbevolen een barrièremethode toe te voegen.

Zwangerschap

Er zijn beperkte gegevens over het gebruik van mirdametinib bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Ezmekly mag niet worden gebruikt tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen. Indien een vrouwelijke patiënt of een vrouwelijke partner van een mannelijke patiënt die Ezmekly krijgt zwanger wordt, moet zij in kennis worden gebracht van het potentiële risico voor de foetus.

Borstvoeding

Het is niet bekend of mirdametinib of de metabolieten ervan in de menselijke moedermelk worden uitgescheiden. Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Daarom moet borstvoeding worden stopgezet tijdens de behandeling met Ezmekly en mag de borstvoeding pas worden hervat na 1 week na de laatste dosis.

Vruchtbaarheid

Op basis van bevindingen bij dieren heeft Ezmekly mogelijk nadelige invloed op de vruchtbaarheid bij mannen en vrouwen die vruchtbaar zijn. De omkeerbaarheid van de effecten op de mannelijke en vrouwelijke voortplantingsorganen bij dieren is niet bekend (zie rubriek 5.3). Er zijn geen gegevens over het effect van mirdametinib op de vruchtbaarheid bij de mens. Het potentiële risico voor de mens is niet bekend.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Ezmekly heeft mogelijk een matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid en wazig gezichtsvermogen zijn gemeld tijdens de behandeling met mirdametinib (zie rubriek 4.8). Patiënten die te maken krijgen met deze symptomen dienen voorzichtigheid te betrachten in het verkeer of bij het werken met machines.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

In de pool met volwassen NF1-patiënten waren de vaakst voorkomende bijwerkingen (alle graden) acneïforme dermatitis (83%), diarree (55%), misselijkheid (55%), bloed creatinefosfokinase verhoogd (47%), skeletspierstelselpijn (41%), braken (37%) en vermoeidheid (36%). Bijwerkingen die tot stopzetting leidden bij > 1 volwassen patiënt waren acneïforme dermatitis, diarree, misselijkheid, rash en braken. De volgende ernstige bijwerkingen werden gemeld: buikpijn (3%), skeletspierstelselpijn (1,3%) en retinale veneuze occlusie (1,3%).

In de pool met pediatrische NF1-patiënten waren de vaakst voorkomende bijwerkingen (alle graden) bloed creatinefosfokinase verhoogd (59%), diarree (53%), acneïforme dermatitis (43%), skeletspierstelselpijn (41%), buikpijn (40%), braken (40%) en hoofdpijn (36%). De volgende ernstige bijwerking werd gemeld: skeletspierstelselpijn (1,7%).

Overzicht van bijwerkingen in tabelvorm

Het veiligheidsprofiel van mirdametinib is vastgesteld na evaluatie van een samengevoegde veiligheidspopulatie van 75 volwassen en 58 pediatrische patiënten die gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen een dosis van 2 mg/m2 tweemaal daags kregen. Deze pool van patiënten bestond uit 114 patiënten (58 volwassenen, 56 kinderen) in ReNeu (de hoofddataset) en 19 patiënten (17 volwassenen, 2 kinderen) in NF‑106.

In de pool met volwassenen (N = 75) bedroeg de mediane totale duur van de behandeling met mirdametinib 18,7 maanden (bereik: 0,4 tot 45,6 maanden).

In de pool met kinderen (N = 58, onder wie 32 patiënten in de leeftijd van ≥ 2 tot 11 jaar) bedroeg de mediane totale duur van de behandeling met mirdametinib 21,9 maanden (bereik: 1,6 tot 40,1 maanden).

Tabel 4 bevat de bijwerkingen die zijn vastgesteld in de veiligheidspopulatie.

De bijwerkingen zijn geclassificeerd naar systeem/orgaanklasse (SOC) volgens MedDRA. Binnen elke SOC zijn de voorkeurstermen gerangschikt naar afnemende frequentie en vervolgens naar afnemende ernst. De frequenties van het optreden van bijwerkingen zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000).

Tabel 4. In de veiligheidspopulatie gemelde bijwerkingen

SOC volgens MedDRAMedDRA-term

Pool met

volwassenen (N=75)

Pool met kinderen (N=58)

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Infecties en parasitaire aandoeningenParonychiaVaak (3%)‑Zeer vaak (33%)‑
Zenuwstelselaan doeningenHoofdpijnZeer vaak (16%)Vaak (1%)Zeer vaak (36%)Vaak (2%)
Oogaandoening en

Wazig

gezichtsvermogen

Vaak (9%)‑Vaak (7%)‑
Retinale veneuze occlusieVaak (3%)Vaak (1%)‑‑

loslating van retina-

pigmentepitheel (RPED)

Vaak (1%)‑‑‑
Maagdarmstelse laandoeningenDiarreeZeer vaak (55%)‑Zeer vaak (53%)Vaak (5%)
MisselijkheidZeer vaak (55%)‑Zeer vaak (29%)‑
BrakenZeer vaak (37%)‑Zeer vaak (40%)‑
BuikpijnaZeer vaak (20%)Vaak (4%)Zeer vaak (40%)Vaak (3%)
ConstipatieZeer vaak (19%)‑Zeer vaak (10%)‑
Droge mondVaak (7%)‑‑‑
StomatitisbVaak (5%)‑Zeer vaak (19%)‑

Huid- en

onderhuidaando eningen

Acneïforme dermatitisZeer vaak (83%)Vaak (7%)Zeer vaak (43%)Vaak (2%)
Rash/uitslagcZeer vaak (17%)Vaak (1%)Zeer vaak (33%)Vaak (2%)
Droge huidZeer vaak (13%)‑Zeer vaak (17%)‑
AlopeciaZeer vaak (12%)‑Zeer vaak (14%)‑
PruritusZeer vaak (13%)‑Zeer vaak (12%)‑
EczeemVaak (3%)‑Zeer vaak (14%)‑
Haarkleurverander ingenVaak (1%)‑Zeer vaak (12%)‑
Haartextuur abnormaalVaak (1%)‑Vaak (5%)‑

Skeletspierstelse l- en

bindweefselaand oeningen

Skeletspierstelselp ijn dZeer vaak (41%)Vaak (7%)Zeer vaak (41%)Vaak (2%)
SOC volgens MedDRAMedDRA-term

Pool met

volwassenen (N=75)

Pool met kinderen (N=58)

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Algemene

aandoeningen en toedieningsplaat sstoornissen

VermoeidheidZeer vaak (36%)Vaak (1%)Zeer vaak (12%)‑
Oedeem perifeereZeer vaak (12%)‑Vaak (5%)‑
Onderzoeken

Bloed

creatinefosfokinas e verhoogd

Zeer vaak (47%)Vaak (3%)Zeer vaak (59%)Vaak (5%)
ASAT verhoogdZeer vaak (16%)‑Vaak (9%)‑
Bloed alkalische fosfatase verhoogdZeer vaak (14%)‑Zeer vaak (24%)‑
Ejectiefractie verlaagdZeer vaak (12%)‑Zeer vaak (26%)Vaak (2%)
Neutrofielentelling verlaagdVaak (8%)Vaak (1%)Zeer vaak (30%)Zeer vaak (11%)
Leukocytentelling verlaagdVaak (7%)‑Zeer vaak (39%)‑
ALAT verhoogdVaak (7%)‑Zeer vaak (21%)‑

a Buikpijn omvat buikpijn en bovenbuikpijn.

b Stomatitis omvat stomatitis, mondulceratie, aftoïde ulcus.

c Rash/uitslag omvat rash/uitslag, rash maculo-papulair, pustuleuze rash, rash erythemateus, rash papulair, exfoliatieve uitslag, papel, rash vlekkerig, rash pruritus.

d Skeletspierstelselpijn omvat skeletspierstelselpijn, myalgie, pijn in extremiteit, rugpijn, skeletspierstelsel borstpijn, nekpijn, niet-cardiale pijn op de borst, artralgie, botpijn.

e Oedeem perifeer omvat perifeer oedeem en perifere zwelling.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Oogtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek werd retinale veneuze occlusie (RVO) waargenomen bij 3% van de volwassen patiënten, waaronder RVO van graad 3 bij 1,7% van de patiënten, wat resulteerde in permanente stopzetting. Asymptomatische loslating van retinaal pigmentepitheel (RPED) van graad 1 vond plaats bij 1,7% van de patiënten en werd behandeld zonder aanpassing van de dosering. Gezichtsvermogen wazig werd gemeld door 12% van de volwassen patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van oogtoxiciteit bij volwassenen bedroeg 147 dagen. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 267 dagen. Van deze volwassenen meldde 38% van de patiënten het verdwijnen van hun oogtoxiciteit, terwijl 25% melding maakte van het verdwijnen van voorvallen met sequelae.

Gezichtsvermogen wazig werd gemeld door 7% van de pediatrische patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van gezichtsvermogen wazig bedroeg 161 dagen bij pediatrische patiënten. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 29 dagen. Alle pediatrische patiënten meldden het verdwijnen van voorvallen van wazig gezichtsvermogen (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd

In het ReNeu-onderzoek werd asymptomatische verlaagde LVEF gerapporteerd bij 16% van de volwassenen. Van deze patiënten meldde slechts één een LVEF tot 50%, wat leidde tot stopzetting, gevolgd door terugkeer naar normale waarden. Van de overige volwassen patiënten met een verlaagde LVEF werd bij vijf de behandeling onderbroken en werd bij één patiënt de dosis verlaagd. De mediane tijd tot het eerste optreden van verlaagde LVEF bij volwassenen bedroeg 70 dagen. LVEF verlaagd verdween bij 89% van de volwassen patiënten.

In het ReNeu-onderzoek werd asymptomatische verlaagde LVEF gerapporteerd bij 27% van de pediatrische patiënten. Van deze patiënten meldde één patiënt een LVEF tot < 50%, die naar normale waarden terugkeerde zonder aanpassing van de dosis. Bij één patiënt was sprake van een verlaagde LVEF van graad 3 die zonder dosisaanpassing verdween, en bij een andere patiënt met een verlaagde LVEF van graad 2 werd de behandeling onderbroken. De voorvallen van LVEF verlaagd bij de overige 12 patiënten waren van graad 2 en er werd geen actie ondernomen ten aanzien van de onderzoeksbehandeling in reactie op een van deze voorvallen. De mediane tijd tot het eerste optreden van verlaagde LVEF bij pediatrische patiënten bedroeg 132 dagen. LVEF verlaagd verdween bij 67% van de pediatrische patiënten (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Huidtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek traden acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag op bij 90% van de volwassen patiënten. Acneïforme dermatitis en andere vormen van rash van graad 3 traden op bij respectievelijk 9% en 1,7% van de volwassen patiënten. Rash resulteerde bij 10% van de volwassenen in stopzettingen en bij 10% van de volwassenen in dosisverlagingen. De mediane tijd tot het eerste optreden van rash bedroeg 9 dagen bij volwassen patiënten. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 115 dagen. Van deze volwassen patiënten meldden 33 (64%) verdwijning van hun rash, 3 (6%) verdwijning met sequelae en 8 (15%) dat hun rash aan het verdwijnen was.

In het ReNeu-onderzoek traden acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag op bij 70% van de pediatrische patiënten. Acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag van graad 3 traden op bij respectievelijk 1,8% en 1,8%. Rash resulteerde bij 4% van de pediatrische patiënten in stopzettingen en bij 4% van de pediatrische patiënten in dosisverlagingen. Acneïforme dermatitis trad met een hogere frequentie op bij patiënten in de leeftijd van 12 tot en met 17 jaar, terwijl de overige vormen van rash zich met een hogere frequentie voordeden bij patiënten in de leeftijd van 2 tot en met 11 jaar. De mediane tijd tot het eerste optreden van rash bij pediatrische patiënten bedroeg 15 dagen. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 155 dagen. Van deze pediatrische patiënten meldden 27 (69%) verdwijning van hun rash en 3 (8%) dat hun rash aan het verdwijnen was (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Skeletspierstelselpijn

In het ReNeu-onderzoek werd skeletspierstelselpijn (waaronder skeletspierstelselpijn, myalgie, pijn in extremiteit, rugpijn, skeletspierstelsel borstpijn, nekpijn, niet‑cardiale pijn op de borst, artralgie en botpijn) gemeld door 41% van de volwassen patiënten en 41% van de pediatrische patiënten. Gelijktijdig gebruikte medicatie voor het behandelen van skeletspierstelselpijn omvatte niet‑steroïdale anti‑inflammatoire middelen, niet‑opioïde analgetica en glucocorticoïden. Behandel skeletspierstelselpijn op klinische indicatie.

ASAT en ALAT verhoogd

In het ReNeu-onderzoek werden in het laboratorium schommelingen van ALAT verhoogd waargenomen bij 9% van de volwassen patiënten en 21% van de pediatrische patiënten. In het laboratorium werden schommelingen van ASAT verhoogd waargenomen bij 18% van de volwassen patiënten en 9% van de pediatrische patiënten. Alle voorvallen waren licht tot matig in ernst en er werden geen voorvallen van graad 3 gerapporteerd. Verhoogde ALAT- en ASAT-waarden resulteerden niet in stopzettingen, dosisverlagingen of onderbrekingen. Monitor en behandel verhoogde ALAT- en ASAT-waarden op klinische indicatie.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen specifieke behandeling voor overdosering. In het geval van overdosering moeten patiënten nauwlettend op tekenen en symptomen van bijwerkingen worden gemonitord en zo nodig ondersteunend worden behandeld, met passende monitoring. Dialyse is niet werkzaam bij het behandelen van overdosering.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Antineoplastische middelen; Remmers van mitogeen‑geactiveerd proteïnekinase (MEK), ATC-code: L01EE05

Werkingsmechanisme

Mirdametinib is een selectieve, niet‑competitieve remmer van mitogeen‑geactiveerd proteïnekinase 1 en 2 (MEK1/2). Mirdametinib blokkeert de MEK-activiteit en de door het 'rat sarcoma' (RAS) geactiveerde 'rapidly accelerated fibrosarcoma' (RAF)‑MEK-signaalpad. Derhalve blokkeert de MEK-remming de proliferatie en overleving van tumorcellen waarin het RAF‑MEK-'extracellular related kinase' (ERK)-signaalpad is geactiveerd.

Klinische werkzaamheid

De werkzaamheid van mirdametinib werd bij 114 patiënten beoordeeld in ReNeu, een multicenter, open-label fase 2-onderzoek, met één groep, bij patiënten ≥ 2 jaar oud met symptomatisch inoperabel NF1‑PN dat significante morbiditeit veroorzaakt. Een inoperabel PN was gedefinieerd als een PN dat chirurgisch niet volledig verwijderd kan worden zonder risico van substantiële morbiditeit als gevolg van: insluiting of nabijheid van vitale structuren, invasiviteit of hoge vasculariteit van het PN. De patiënten kregen Ezmekly 2 mg/m2 oraal tweemaal daags gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen tot ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit.

In totaal kregen 58 volwassen patiënten Ezmekly. De mediane leeftijd bedroeg 34,5 jaar (bereik: 18 tot en met 69 jaar); 85% was wit, 64% was vrouw en 3,4% was ouder dan 65 jaar. Ongeveer de helft van de patiënten (53%) had een progressief PN bij toelating tot het onderzoek, 48% had de tumor in hoofd en hals en 69% had een eerdere operatie ondergaan. Alle patiënten hadden significante morbiditeiten. De vaakst gemelde morbiditeiten waren pijn (90%) verminking of ernstige misvorming (52%) en motore disfunctie (40%).

In totaal kregen 56 pediatrische patiënten Ezmekly; 57% was 2 tot en met 11 jaar oud en 43% was 12 tot en met 17 jaar oud. De mediane leeftijd bedroeg 10,0 jaar (bereik: 2 tot en met 17 jaar); 66% was wit en 54% was vrouw. De helft van de deelnemers (50%) had de tumor in hoofd en hals, de meeste deelnemers hadden een progressief PN bij toelating tot het onderzoek (63%) en 36% had een eerdere operatie ondergaan. Het merendeel van de patiënten (96%) had significante morbiditeiten. De vaakst gemelde morbiditeiten waren pijn (70%) verminking of ernstige misvorming (50%) en motore disfunctie (27%).

Het primaire werkzaamheidseindpunt werd gevormd door het bevestigd objectief responspercentage (ORR, objective response rate), gedefinieerd als het percentage patiënten met complete respons (verdwijning van het PN dat het doelwit was) of door bevestigde partiële respons (vermindering van PN-volume ≥ 20% bevestigd bij opeenvolgende tumorbeoordelingen ongeveer om de vier cycli binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase). De tumorresponsstatus werd ongeveer om de vier cycli beoordeeld middels geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling (BICR, Blinded Independent Central Review) met behulp van volumetrische MRI-analyse. Het objectief responspercentage werd geëvalueerd aan de hand van de ‘Response Evaluation in Neurofibromatosis and Schwannomatosis’ (REiNS)-criteria met twee opeenvolgende beoordelingen van partiële respons of complete respons middels een BICR binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase.

Een secundaire werkzaamheidsdoelstelling was het vaststellen van de duur van de respons bij patiënten die een bevestigde objectieve respons bereikten.

De resultaten met betrekking tot de werkzaamheid staan vermeld in Tabel 5. De mediane tijd tot het ontstaan van respons was 7,8 maanden (bereik: 4,0 maanden tot 19,0 maanden) voor de cohort met volwassenen en 7,9 maanden (bereik: 4,1 maanden tot 18,8 maanden) voor de pediatrische cohort. De mediane duur van de respons werd bij beide cohorten niet bereikt.

Tabel 5. Werkzaamheidsresultaten in ReNeu

Volwassen (N=58)Pediatrisch (N=56)
Bevestigd objectief responspercentage volgens REiNS middels BICRa, b n (%)24 (41%)29 (52%)
95%-BIc(29, 55)(38, 65)
Bevestigde complete respons, n (%)00
Bevestigde partiële respons, n (%)24 (41%)29 (52%)
Duur van de respons
DOR ≥ 12 maandend21 (88%)26 (90%)
DOR ≥ 24 maandend12 (50%)14 (48%)

Afkortingen: BI = betrouwbaarheidsinterval; BICR = Blinded Independent Central Review (geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling); REiNS = Response Evaluation in Neurofibromatosis and Schwannomatosis (evaluatie van respons bij neurofibromatose en schwannomatose); DOR = Duration of Response (duur van de respons)

a Bevestigde objectieve respons werd gedefinieerd als twee opeenvolgende beoordelingen van partiële respons of complete respons beoordeeld middels een BICR binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase.

b Patiënten die geen MRI-beoordeling na baseline hadden of geen bevestigde objectieve respons hadden, werden behandeld als non-responders.

c Verkregen met behulp van de Clopper‑Pearson-methode.

d De duur van de respons (aan de hand van de gegevens verzameld tot juni 2024) werd beoordeeld met behulp van de Kaplan-Meier-methode.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Ezmekly in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten. Zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik.

Voorwaardelijke toelating

Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ‘voorwaardelijke toelating’. Dit betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht. Het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SPC aanpassen.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetiek van mirdametinib werd bestudeerd bij gezonde personen, patiënten met NF1‑PN en patiënten met gevorderde kanker.

Absorptie

Na meerdere orale doses van 2 mg/m2 tweemaal daags bedroegen de geometrisch gemiddelde [geometrisch % variatiecoëfficiënt (CV)] Cmax en AUClast bij volwassen deelnemers met NF1‑PN respectievelijk 188 ng/ml (52%) en 431 ng × u/ml (43%). Na orale toediening produceerde mirdametinib ongeveer één uur na de toediening steady-state piekplasmaconcentraties (Tmax).

Effect van voedsel

Bij gezonde volwassen proefpersonen die een enkelvoudige dosis van 20 mg kregen, resulteerde gelijktijdige toediening van mirdametinib met een vetrijke, calorierijke maaltijd in een 43% lagere Cmax, terwijl het oppervlak onder de concentratie‑tijdcurve (AUC) niet significant veranderde (AUCinf verlaagd met 7%). De tijd tot het bereiken van de maximale concentratie (Tmax) werd met ongeveer 3 uur verlengd. Vanwege de afwezigheid van effect op de totale blootstelling wordt het effect op Cmax niet als klinisch relevant beschouwd.

Distributie

Na een enkelvoudige orale toediening van 4 mg [14C]mirdametinib aan gezonde proefpersonen bedroeg het gemiddelde schijnbare distributievolume van mirdametinib 255 l. De binding aan humaan plasma-eiwit bedraagt > 99%. Mirdametinib bindt voornamelijk aan humaan serumalbumine (> 99%). De binding aan alfa-1‑zuurglycoproteïne (AAG) varieerde van 17,2% tot 54,3%. De bloed-plasmaverhouding van mirdametinib is 0,61.

Biotransformatie

Mirdametinib wordt in hoge mate gemetaboliseerd via glucuronidering, hydrolyse en oxidatie via uridinedifosfaatglucuronosyltransferase (UGT)- en carboxylesterase (CES)-enzymen, resulterend in respectievelijk M22 (een secundaire metaboliet van O‑glucuronide) en M15 (een carbonzuurmetaboliet). Minder dan 10% is onveranderd uitgescheiden.

Interacties

Effect van mirdametinib op CYP450-enzymen

In vitro zijn mirdametinib, M15 en M22 geen remmers van CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2D6 en CYP3A4. Mirdametinib en M22 zijn geen remmers van CYP2C8 en CYP2C9. M15 is een remmer van CYP2C8 en CYP2C9 in vitro, maar de kans op remming is laag bij klinisch relevante concentraties. In vitro is mirdametinib geen inductor van CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 en CYP2C19. Mirdametinib is een inductor van CYP3A4 in vitro, maar de kans op CYP3A4-inductie is laag bij klinisch relevante concentraties.

Effect van mirdametinib op UDP-glucuronosyltransferase (UGT)

In vitro is mirdametinib geen remmer van de isovormen UGT1A1, UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7 en UGT2B15 bij klinisch relevante concentraties. In vitro was M15 geen remmer van de isovormen UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6, UGT2B15 en UGT2B17. M15 is een remmer van UGT1A1, UGT1A9 en UGT2B7 in vitro, maar de kans op remming is laag bij klinisch relevante concentraties.

Effect van mirdametinib op geneesmiddeltransporteiwitten

In vitro zijn mirdametinib en M15 geen remmers van de transporteiwitten ‘breast cancer resistance protein’ (BCRP), P‑glycoproteïne (P‑gp), OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 en MATE2K.

In vitro is M22 geen remmer van de transporteiwitten P-gp, OATP1B3, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 en MATE2K. Op basis van in-vitro-onderzoeken is M22 een remmer van BCRP, OATP1B1 en OATP2B1, maar de klinische relevantie van deze effecten kan niet worden vastgesteld vanwege onzekerheden met betrekking tot de maximale plasmaconcentraties van M22 en de eiwitbinding ervan.

Op basis van in-vitro-onderzoeken is mirdametinib een substraat voor de transporteiwitten BCRP en P‑gp en is M15 een substraat voor BCRP, maar het is onwaarschijnlijk dat ze klinisch relevant zijn.

Eliminatie

Bij gezonde volwassen proefpersonen werd na een enkelvoudige toediening van 4 mg radioactief gemerkt mirdametinib 68% van de dosis teruggevonden in de urine (0,7% onveranderd) en werd 27% teruggevonden in de feces (8,7% onveranderd in de urine en feces). De gemiddelde terminale halfwaardetijd bedraagt 28 uur. De schijnbare systemische klaring (CL/F) bedraagt 6,34 l/u.

Lineariteit

De blootstelling aan mirdametinib, als gemeten aan de hand van Cmax en AUCtau, nam in het algemeen dosisproportioneel toe van 1 mg eenmaal daags/tweemaal daags tot 30 mg tweemaal daags. Een lineair verband tussen dosis en blootstelling werd geverifieerd middels farmacokinetische populatieanalyses over het dosisbereik van 1 mg tot 20 mg mirdametinib tweemaal daags. De gemiddelde accumulatieratio varieerde van 1,1 tot 1,9 over de dosisniveaus van 1 tot 30 mg.

Steady-state concentraties bij patiënten met NF1‑PN worden gemiddeld circa 6 dagen na herhaalde toediening bereikt.

Bijzondere patiëntengroepen

Op basis van farmacokinetische populatieanalyse hebben leeftijd (2 tot 86 jaar), geslacht en ras (72% wit, 11% zwart of Afro-Amerikaans en 12% Aziatisch) geen significante invloed op de farmacokinetiek van mirdametinib.

Nierfunctiestoornis

Er is geen formeel farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd onder patiënten met een nierfunctiestoornis. Er zijn geen gegevens beschikbaar over patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of eindstadium nierfalen (ESRD).

Patiënten met een creatinineklaring die op een lichte of matige nierfunctiestoornis wijst, hebben deelgenomen aan klinische onderzoeken met mirdametinib. Farmacokinetische populatieanalyse suggereert dat een lichte of matige nierfunctiestoornis (als geschat aan de hand van creatinineklaring) geen impact heeft op de blootstelling aan mirdametinib.

Leverfunctiestoornis

Er is geen formeel farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd onder patiënten met een leverfunctiestoornis. Farmacokinetische populatieanalyses onder patiënten met een lichte leverfunctiestoornis wijzen niet op betekenisvolle effecten op de blootstelling.

Pediatrische patiënten

Het farmacokinetisch profiel bij kinderen is vergelijkbaar met dat van volwassenen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie.

Genotoxiciteit/carcinogeniteit

Mirdametinib was niet genotoxisch in een bacteriële reverse mutatie (Ames)-test en in een in-vitro-test op chromosomale afwijkingen in humane lymfocyten, maar was voor meerdere uitleg vatbaar in het in vivo uitgevoerde micronucleus-onderzoek en het in-vivo-onderzoek naar chromosomale afwijkingen bij ratten. Een risico van genotoxiciteit bij de mens kon niet worden uitgesloten bij het klinisch blootstellingsbereik.

Mirdametinib was niet carcinogeen bij transgene muizen bij een dosis van 5 mg/kg/dag (3 maal de humane blootstelling). Aangezien bij klinische blootstelling een risico van genotoxiciteit bij de mens niet kon worden uitgesloten en het 2 jaar durende carcinogeniteitsonderzoek met ratten wordt uitgevoerd bij blootstellingen lager dan de klinische blootstelling, kon een risico van carcinogeniteit niet worden uitgesloten.

Toxiciteit bij herhaalde dosering

In onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde orale toediening die gedurende maximaal 3 maanden met ratten en honden werden uitgevoerd, bevonden de primaire toxiciteiten als gevolg van MEK-remming zich in de huid en het maag-darmkanaal bij doses lager dan de humane blootstelling. In het 3 maanden durende onderzoek naar mirdametinib met ratten, bij doses ongeveer gelijk aan de humane blootstelling, vertoonden ratten dysplasie in de epifysairschijf van de femur, metafysaire hypocellulariteit van het beenmerg in pijpbeenderen en metafysaire verdikking van trabeculae van pijpbeenderen. Mannetjesratten waren gevoeliger voor deze effecten. Deze effecten op het bot werden niet waargenomen bij andere diersoorten (honden, apen of muizen). Reversibiliteit van dysplasie in de epifysairschijf werd niet onderzocht. Bij ratten werden, bij doses lager dan de humane blootstelling, systemische mineralisatie en oculaire bevindingen (cornea-opaciteiten en atrofie of verdunning van het cornea-epitheel) waargenomen in onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde dosering. Verhogingen van leverenzymen (ratten) en hepatocellulaire necrose (ratten, muizen en honden) werden waargenomen bij blootstellingen vergelijkbaar met de klinische blootstelling. In een 2 weken durend onderzoek met cynomolgusapen werd galblaastoxiciteit waargenomen bij blootstellingen > 2,5 maal de humane blootstelling.

In een 3 maanden durend onderzoek met honden werden effecten op het centraal zenuwstelsel waargenomen bij blootstellingen ongeveer 1,5 maal de humane blootstelling; deze effecten bij honden, waaronder evenwichtsstoornis en tremoren, waren omkeerbaar en er was geen microscopisch correlaat.

Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit

In een onderzoek naar de vruchtbaarheid van mannetjes- en vrouwtjesratten had mirdametinib bij een dosis tot 1,0 mg/kg/dag (ongeveer gelijk aan de humane blootstelling bij de aanbevolen dosis op basis van AUC) geen nadelige invloed op de paringsprestaties of vruchtbaarheid bij beide seksen. In een 3 maanden durend onderzoek met ratten naar toxicologie bij herhaalde dosering veroorzaakte mirdametinib een afname in orgaangewicht van de eierstokken en een toename van folliculaire cysten geassocieerd met afnames van het aantal corpora lutea bij doses ≥ 0,3 mg/kg/dag (0,5 maal de humane blootstelling) alsmede testiculaire hypocellulariteit en afname in gewicht van epididymides bij 1 mg/kg/dag (2,1 maal de humane blootstelling).

In voorlopige onderzoeken met drachtige ratten en konijnen naar embryo-foetale ontwikkelingstoxiciteit induceerde orale toediening van mirdametinib postimplantatieverlies (vroege en late resorptie) en een afname in lichaamsgewicht van foetussen bij blootstellingsniveaus lager dan de humane blootstelling bij de aanbevolen dosis. In het voorlopig onderzoek met ratten had één foetus misvormingen van de extremiteiten bij doses 3,6 maal hoger dan de aanbevolen dosis voor mensen. Er zijn met mirdametinib geen definitieve onderzoeken naar embryofoetale ontwikkeling en pre‑ en postnatale ontwikkeling uitgevoerd.

Fototoxiciteit

In een in-vitro-test op fototoxiciteit in fibroblasten van muizen bij significant hogere concentraties dan de klinische blootstellingsniveaus waren de resultaten met mirdametinib ambigu en werd mirdametinib niet vastgehouden in de huid of ogen van ratten, wat wijst op een laag risico van fototoxiciteit bij patiënten die mirdametinib krijgen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Inhoud van de capsule

Microkristallijne cellulose (E460)

Croscarmellosenatrium (E468)

Magnesiumstearaat (E572)

Omhulsel van de capsule

Gelatine (E441)

Titaandioxide (E171)

Geel ijzeroxide (E172)

Briljantblauw (E133)

Drukinkt

Kaliumhydroxide (E525)

Propyleenglycol (E1520)

Gezuiverd water

Schellak (E904)

Titaandioxide (E171)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30 °C.

Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Fles van hogedichtheidpolyethyleen (HDPE), beveiligd met kindveilige sluiting en inductieafdichting van aluminiumfolie.

De 1 mg harde capsules worden geleverd in een doos die één fles met 42 capsules bevat. De 2 mg harde capsules worden geleverd in een doos die één fles met 42 of 84 capsules bevat.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Merck Europe B.V.

Gustav Mahlerplein 102

1082 MA Amsterdam

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/25/1950/003

EU/1/25/1950/004

EU/1/25/1950/005

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 juli 2025

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Ezmekly 1 mg dispergeerbare tabletten

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Ezmekly 1 mg dispergeerbare tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke dispergeerbare tablet bevat 1 mg mirdametinib.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Dispergeerbare tablet.

Ovale, witte tot gebroken witte dispergeerbare tabletten (ongeveer 6 mm × 9 mm) met daarin aan één kant ‘S’ gestanst.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Ezmekly als monotherapie is geïndiceerd voor de behandeling van symptomatische, inoperabele plexiforme neurofibromen (PN) bij pediatrische en volwassen patiënten met neurofibromatose type 1 (NF1) in de leeftijd van 2 jaar en ouder.

4.2 Dosering en wijze van toediening

Behandeling met Ezmekly dient te worden gestart door een arts met ervaring in het diagnosticeren en behandelen van patiënten met NF1‑gerelateerde tumoren.

Dosering

De aanbevolen dosering Ezmekly is 2 mg/m2 lichaamsoppervlak (BSA, body surface area) tweemaal daags (ongeveer om de 12 uur) gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen. De maximale dosis is 4 mg tweemaal daags (zie Tabel 1).

Ezmekly is ook verkrijgbaar als harde capsule. Het wordt aanbevolen de dispergeerbare tabletten te gebruiken bij patiënten in de leeftijd van 2 tot < 6 jaar en bij volwassenen die de capsules niet in hun geheel kunnen doorslikken. De aanbevolen dosering voor patiënten met een BSA minder dan 0,40 m2 is niet vastgesteld.

Tabel 1: Aanbevolen dosering op basis van lichaamsoppervlak

Lichaamsoppervlak (BSA)Aanbevolen dosering
0,40 tot 0,69 m21 mg tweemaal daags
0,70 tot 1,04 m22 mg tweemaal daags
1,05 tot 1,49 m23 mg tweemaal daags
≥ 1,50 m24 mg tweemaal daags

Duur van de behandeling

De behandeling met Ezmekly moet worden voortgezet tot progressie van PN of ontwikkeling van onaanvaardbare toxiciteit.

Gemiste dosis

Als een dosis Ezmekly wordt gemist, mag er geen aanvullende dosis worden ingenomen. De patiënt moet doorgaan met de eerstvolgende geplande dosis.

Braken

Als na inname van Ezmekly braken plaatsvindt, mag er geen aanvullende dosis worden ingenomen. De patiënt moet doorgaan met de eerstvolgende geplande dosis. Behandel voorvallen van braken op klinische indicatie, inclusief het gebruik van anti-emetica.

Dosisaanpassingen

Onderbreking en/of dosisverlaging of permanente stopzetting van Ezmekly kan noodzakelijk zijn afhankelijk van de individuele veiligheid en verdraagbaarheid (zie rubrieken 4.4 en 4.8). De aanbevolen dosisverlagingen staan vermeld in Tabel 2. Staak de behandeling permanent bij patiënten die Ezmekly niet verdragen na één dosisverlaging.

Tabel 2: Aanbevolen dosisverlagingen

Lichaamsoppervlak (BSA)Verlaagde dosis
OchtendAvond
0,40 tot 0,69 m21 mg eenmaal daags
0,70 tot 1,04 m22 mg1 mg
1,05 tot 1,49 m22 mg2 mg
≥ 1,50 m23 mg3 mg

Het behandelbeleid voor patiënten in geval van de met dit geneesmiddel geassocieerde bijwerkingen is opgenomen in Tabel 3.

Tabel 3: Aanbevolen dosisaanpassingen in geval van bijwerkingen

Ernst van bijwerkingaAanbevolen aanpassing dosis Ezmekly
Oogtoxiciteit (zie rubriek 4.4 en 4.8)
Graad ≤ 2Behandeling voortzetten. Oftalmologisch onderzoek om de 2 à 4 weken overwegen tot verbetering.
Graad ≥ 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Indien herstel binnen ≤ 14 dagen plaatsvindt, hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2). Indien herstel na > 14 dagen plaatsvindt, stopzetting overwegen.
Asymptomatische loslating van retinaal pigmentepitheel (RPED) van elke graadBehandeling voortzetten. Oftalmische beoordeling dient om de 3 weken te worden uitgevoerd tot verdwijnen.
Symptomatische RPEDBehandeling onderbreken tot verdwijnen. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Retinale veneuze occlusie (RVO)Behandeling permanent stopzetten.
Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd (zie rubrieken 4.4 en 4.8)
Asymptomatische, absolute afname in LVEF minder dan 20% en hoger dan de ondergrens van normaalBehandeling voortzetten.
Asymptomatische, absolute afname in LVEF van 10% of meer ten opzichte van baseline en lager dan de ondergrens van normaal.Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Bij elke absolute afname in LVEF met 20% of meer ten opzichte van baseline.Behandeling permanent stopzetten.
Huidtoxiciteit (zie rubrieken 4.4 en 4.8)
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van graad 1 of 2Behandeling voortzetten.
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van onverdraagbare graad 2 of graad 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Acneïforme dermatitis of niet-acneïforme uitslag van graad 3 of graad 4Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Andere bijwerkingen (zie rubriek 4.8)
Onverdraagbare graad 2 of graad 3Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2).
Graad 4Behandeling onderbreken tot verbetering. Hervatten bij verlaagde dosis (zie Tabel 2). Stopzetting overwegen.

a National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (NCI CTCAE), versie 5.0

Speciale patiëntengroepen

Ouderen

Er wordt geen dosisaanpassing aanbevolen voor patiënten die 65 jaar of ouder zijn. Klinische gegevens voor patiënten van 65 jaar of ouder zijn beperkt (zie rubriek 5.1).

Nierfunctiestoornis
Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse wordt er bij patiënten met een lichte of matige
nierfunctiestoornis geen dosisaanpassing aanbevolen. Ezmekly is niet onderzocht bij patiënten met een
ernstige nierfunctiestoornis(CrCL ≥ 15 tot 30 ml/min) en bij patiënten met eindstadium nierfalen
(ESRD). Daarom kan geen doseringsadvies worden gegeven(zie rubriek 5.2).

Leverfunctiestoornis

Op basis van een farmacokinetische populatieanalyse wordt er bij patiënten met een lichte
leverfunctiestoornis(totaal bilirubine > ULN tot 1,5 x ULN of totaal bilirubine ≤ ULN en
ASAT > ULN) geen dosisaanpassing aanbevolen. Ezmekly is niet onderzocht bij patiënten met een
matige of ernstigeleverfunctiestoornis. Daarom kan geen doseringsadvies worden gegeven (zie
rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Ezmekly bij kinderen jonger dan 2 jaar zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Ezmekly is bedoeld voor oraal gebruik.

De dispergeerbare tabletten kunnen met of zonder voedsel worden ingenomen (zie rubriek 5.2).

Ezmekly dispergeerbare tabletten kunnen in hun geheel worden doorgeslikt of, als inname van hele dispergeerbare tabletten niet mogelijk is, worden gedispergeerd in water voorafgaand aan orale toediening via een doseerbekertje. Ezmekly suspensie voor oraal gebruik kan ook toegediend worden via een enterale voedingssonde. Zie rubriek 6.6 voor instructies voor de bereiding en toediening van de suspensie voor oraal gebruik.

Ezmekly is ook verkrijgbaar als capsule. Het wordt aanbevolen de dispergeerbare tabletten te gebruiken bij patiënten in de leeftijd van 2 tot < 6 jaar en bij volwassenen die de capsules niet in hun geheel kunnen doorslikken.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Oogtoxiciteit

Patiënten dienen te worden geïnformeerd dat ze eventuele nieuwe visuele stoornissen moeten melden. Retinale veneuze occlusie (RVO) en loslating van retina-pigmentepitheel (RPED) werden vaak gemeld bij volwassen patiënten die Ezmekly kregen toegediend in klinische onderzoeken (zie rubriek 4.8).

Bij kinderen, adolescenten en volwassenen is een uitgebreide oftalmologische evaluatie voorafgaand aan de start van de behandeling, met geregelde tussenpozen tijdens de behandeling en telkens wanneer een patiënt nieuwe of verergerende veranderingen in het gezichtsvermogen zoals wazig gezichtsvermogen, meldt noodzakelijk. In geval van oculaire bijwerkingen moet de behandeling met

mirdametinib worden onderbroken en moet vervolgens, afhankelijk van de ernst van de bijwerking, de
dosis worden verlaagd of de behandeling permanent worden stopgezet.

Indien RVO wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met mirdametinib permanent worden stopgezet. Indien symptomatische RPED wordt gediagnosticeerd, moet de behandeling met mirdametinib worden onderbroken tot de symptomen zijn verdwenen en moet de dosis worden verlaagd wanneer de behandeling wordt hervat. Bij patiënten gediagnosticeerd met RPED zonder verminderde

gezichtsscherpte, kan de behandeling worden voortgezet, maar oftalmische beoordeling om de 3
weken te worden uitgevoerd tot verdwijnen (zie rubriek 4.2).

Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd

In het ReNeu-onderzoek was bij 16% van de volwassen patiënten en 27% van de pediatrische patiënten sprake van asymptomatische afname in LVEF ≥ 10% ten opzichte van baseline. Alle gevallen van verlaagde LVEF bij volwassen en pediatrische patiënten in de klinische onderzoeken waren asymptomatisch (zie rubriek 4.8).

Patiënten met een voorgeschiedenis van verminderde LVEF of met een baseline ejectiefractie beneden de institutionele ondergrens van normaal (LLN) zijn niet bestudeerd. LVEF moet middels echocardiogram worden geëvalueerd vóór de start van de behandeling om de uitgangswaarden vast te stellen, vervolgens elke 3 maanden tijdens het eerste jaar, en daarna op klinische indicatie. Vóór het starten van de behandeling moeten de patiënten een ejectiefractie hebben die boven de institutionele LLN ligt.

Een verlaagde LVEF kan worden aangepakt met onderbreking van de behandeling, verlaging van de dosis of stopzetting van de behandeling (zie rubriek 4.2).

Huidtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek zijn huidbijwerkingen, waaronder rash/uitslag (acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag), droge huid, pruritus, eczeem en haarveranderingen gemeld (zie rubriek 4.8).

Patiënten dienen contact met hun arts of verpleegkundige op te nemen als ze te maken krijgen met huidreacties. Bij de eerste tekenen van huidtoxiciteit dient ondersteunende zorg, bijv. het gebruik van verzachtende crèmes, te worden gestart. Afhankelijk van de ernst van de bijwerking moet de

behandeling met mirdametinib worden onderbroken, de dosis worden verlaagd of de behandeling
permanent worden stopgezet (zie rubriek 4.2).

Risico van carcinogeniteit

Een potentieel risico van carcinogeniteit bij de mens kon niet worden uitgesloten bij het klinisch blootstellingsbereik (zie rubriek 5.3).

Vrouwen die zwanger kunnen worden/Anticonceptie bij vrouwen en mannen

Mirdametinib wordt niet aanbevolen bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie gebruiken (zie rubrieken 4.5 en 4.6). Zowel mannelijke als vrouwelijke patiënten (die vruchtbaar zijn) dienen te worden geïnformeerd dat ze effectieve anticonceptie moeten gebruiken.

Hulpstoffen met bekend effect

Elke dispergeerbare tablet bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, d.w.z. is in wezen ’natriumvrij’.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen klinisch onderzoek naar interacties uitgevoerd (zie rubriek 5.2).

Effecten van andere geneesmiddelen op de farmacokinetiek van mirdametinib

Uit in-vitro-onderzoek is gebleken dat mirdametinib wordt gemetaboliseerd door meerdere uridinedifosfaatglucuronosyltransferase (UGT)- en carboxylesterase (CES)-enzymen. Er is geen klinisch onderzoek uitgevoerd om het effect van een sterke inductor en remmer van deze enzymen te beoordelen. Daarom moet voorzichtigheid worden betracht wanneer mirdametinib gelijktijdig wordt gebruikt met geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze deze enzymen induceren of remmen: probenecide, diclofenac (UGT-remmers), rifampicine (UGT-inductor) (zie rubriek 5.2).

Effect van mirdametinib op de farmacokinetiek van andere geneesmiddelen

Hormonale anticonceptiva

Het effect van mirdametinib op de blootstelling aan systemisch werkende hormonale anticonceptiva is niet geëvalueerd. Daarom moet het gebruik van een aanvullende barrièremethode worden aanbevolen aan vrouwen die systemisch werkende hormonale anticonceptiva gebruiken (zie rubriek 4.6).

Effecten van maagzuurremmers op mirdametinib

De combinatie van mirdametinib met protonpompremmers, antacida of H2‑receptorantagonisten is naar verwachting niet klinisch betekenisvol, aangezien mirdametinib niet op pH-afhankelijke wijze oplost. Ezmekly kan zonder beperkingen gelijktijdig worden gebruikt met middelen die de pH van de maag modificeren (d.w.z. H2‑receptorantagonisten en protonpompremmers).

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden/Anticonceptie bij vrouwen en mannen

Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten worden geïnformeerd dat Ezmekly schadelijk kan zijn voor een foetus, en dat ze niet zwanger mogen worden in de periode dat ze Ezmekly gebruiken. Het wordt aanbevolen vóór het starten van de behandeling een zwangerschapstest uit te voeren bij vrouwen die zwanger kunnen worden. Zowel vrouwelijke als mannelijke patiënten (die vruchtbaar zijn) dienen te worden geïnformeerd dat ze effectieve anticonceptie moeten gebruiken tijdens de behandeling en gedurende respectievelijk 6 maanden en 3 maanden na hun laatste dosis. Het effect van mirdametinib op de blootstelling aan systemisch werkende hormonale anticonceptiva is niet geëvalueerd. Daarom moet aan vrouwen die systemisch werkende hormonale anticonceptiva gebruiken, worden aanbevolen een barrièremethode toe te voegen.

Zwangerschap

Er zijn beperkte gegevens over het gebruik van mirdametinib bij zwangere vrouwen. Uit dieronderzoek is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Ezmekly mag niet worden gebruikt tijdens de zwangerschap en bij vrouwen die zwanger kunnen worden en geen anticonceptie toepassen. Indien een vrouwelijke patiënt of een vrouwelijke partner van een mannelijke patiënt die Ezmekly krijgt zwanger wordt, moet zij in kennis worden gebracht van het potentiële risico voor de foetus.

Borstvoeding

Het is niet bekend of mirdametinib of de metabolieten ervan in de menselijke moedermelk worden uitgescheiden. Een risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Daarom moet borstvoeding worden stopgezet tijdens de behandeling met Ezmekly en mag de borstvoeding pas worden hervat na 1 week na de laatste dosis.

Vruchtbaarheid

Op basis van bevindingen bij dieren heeft Ezmekly mogelijk nadelige invloed op de vruchtbaarheid bij mannen en vrouwen die vruchtbaar zijn . De omkeerbaarheid van de effecten op de mannelijke en vrouwelijke voortplantingsorganen bij dieren is niet bekend (zie rubriek 5.3). Er zijn geen gegevens over het effect van mirdametinib op de vruchtbaarheid bij de mens. Het potentiële risico voor de mens is niet bekend.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Ezmekly heeft mogelijk een matige invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Vermoeidheid en wazig gezichtsvermogen zijn gemeld tijdens de behandeling met mirdametinib (zie rubriek 4.8). Patiënten die te maken krijgen met deze symptomen dienen voorzichtigheid te betrachten in het verkeer of bij het werken met machines.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

In de pool met volwassen NF1-patiënten waren de vaakst voorkomende bijwerkingen (alle graden) acneïforme dermatitis (83%), diarree (55%), misselijkheid (55%), bloed creatinefosfokinase verhoogd (47%), skeletspierstelselpijn (41%), braken (37%) en vermoeidheid (36%). Bijwerkingen die tot stopzetting leidden bij > 1 volwassen patiënt waren acneïforme dermatitis, diarree, misselijkheid, rash en braken. De volgende ernstige bijwerkingen werden gemeld: buikpijn (3%), skeletspierstelselpijn (1,3%) en retinale veneuze occlusie (1,3%).

In de pool met pediatrische NF1-patiënten waren de vaakst voorkomende bijwerkingen (alle graden) bloed creatinefosfokinase verhoogd (59%), diarree (53%), acneïforme dermatitis (43%), skeletspierstelselpijn (41%), buikpijn (40%), braken (40%) en hoofdpijn (36%). De volgende ernstige bijwerking werd gemeld: skeletspierstelselpijn (1,7%).

Overzicht van bijwerkingen in tabelvorm

Het veiligheidsprofiel van mirdametinib is vastgesteld na evaluatie van een samengevoegde veiligheidspopulatie van 75 volwassen en 58 pediatrische patiënten die gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen een dosis van 2 mg/m2 tweemaal daags kregen. Deze pool van patiënten bestond uit 114 patiënten (58 volwassenen, 56 kinderen) in ReNeu (de hoofddataset) en 19 patiënten (17 volwassenen, 2 kinderen) in NF‑106.

In de pool met volwassenen (N = 75) bedroeg de mediane totale duur van de behandeling met mirdametinib 18,7 maanden (bereik: 0,4 tot 45,6 maanden).

In de pool met kinderen (N = 58, onder wie 32 patiënten in de leeftijd van ≥ 2 tot 11 jaar) bedroeg de mediane totale duur van de behandeling met mirdametinib 21,9 maanden (bereik: 1,6 tot 40,1 maanden).

Tabel 4 bevat de bijwerkingen die zijn vastgesteld in de veiligheidspopulatie.

De bijwerkingen zijn geclassificeerd naar systeem/orgaanklasse (SOC) volgens MedDRA. Binnen elke SOC zijn de voorkeurstermen gerangschikt naar afnemende frequentie en vervolgens naar afnemende ernst. De frequenties van het optreden van bijwerkingen zijn gedefinieerd als: zeer vaak (≥1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000).

Tabel 4. In de veiligheidspopulatie gemelde bijwerkingen

SOC volgens MedDRAMedDRA-term

Pool met

volwassenen (N=75)

Pool met kinderen (N=58)

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Infecties en parasitaire aandoeningenParonychiaVaak (3%)‑Zeer vaak (33%)‑
Zenuwstelselaand oeningenHoofdpijnZeer vaak (16%)Vaak (1%)Zeer vaak (36%)Vaak (2%)
Oogaandoeninge n

Wazig

gezichtsvermoge n

Vaak (9%)‑Vaak (7%)‑
Retinale veneuze occlusieVaak (3%)Vaak (1%)‑‑

Loslating van retina-

pigmentepitheel (RPED)

Vaak (1%)‑‑‑
Maagdarmstelsel aandoeningenDiarreeZeer vaak (55%)‑Zeer vaak (53%)Vaak (5%)
MisselijkheidZeer vaak (55%)‑Zeer vaak (29%)‑
BrakenZeer vaak (37%)‑Zeer vaak (40%)‑
BuikpijnaZeer vaak (20%)Vaak (4%)Zeer vaak (40%)Vaak (3%)
ConstipatieZeer vaak (19%)‑Zeer vaak (10%)‑
Droge mondVaak (7%)‑‑‑
StomatitisbVaak (5%)‑Zeer vaak (19%)‑

Huid- en

onderhuidaandoe ningen

Acneïforme dermatitisZeer vaak (83%)Vaak (7%)Zeer vaak (43%)Vaak (2%)
Rash/uitslagcZeer vaak (17%)Vaak (1%)Zeer vaak (33%)Vaak (2%)
Droge huidZeer vaak (13%)‑Zeer vaak (17%)‑
AlopeciaZeer vaak (12%)‑Zeer vaak (14%)‑
PruritusZeer vaak (13%)‑Zeer vaak (12%)‑
EczeemVaak (3%)‑Zeer vaak (14%)‑
Haarkleurverande ringenVaak (1%)‑Zeer vaak (12%)‑
Haartextuur abnormaalVaak (1%)‑Vaak (5%)‑

Skeletspierstelsel

  • en

bindweefselaand oeningen

Skeletspierstelsel pijndZeer vaak (41%)Vaak (7%)Zeer vaak (41%)Vaak (2%)
SOC volgens MedDRAMedDRA-term

Pool met

volwassenen (N=75)

Pool met kinderen (N=58)

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Totale

frequentie (alle

CTCAE-graden)

Frequentie van

CTCAE- graad 3 en hoger

Algemene

aandoeningen en toedieningsplaats stoornissen

VermoeidheidZeer vaak (36%)Vaak (1%)Zeer vaak (12%)‑
Oedeem perifeereZeer vaak (12%)‑Vaak (5%)‑
Onderzoeken

Bloed

creatinefosfokina se verhoogd

Zeer vaak (47%)Vaak (3%)Zeer vaak (59%)Vaak (5%)
ASAT verhoogdZeer vaak (16%)‑Vaak (9%)‑

Bloed alkalische fosfatase

verhoogd

Zeer vaak (14%)‑Zeer vaak (24%)‑
Ejectiefractie verlaagdZeer vaak (12%)‑Zeer vaak (26%)Vaak (2%)
Neutrofielentellin g verlaagdVaak (8%)Vaak (1%)Zeer vaak (30%)Zeer vaak (11%)
Leukocytentellin g verlaagdVaak (7%)‑Zeer vaak (39%)‑
ALAT verhoogdVaak (7%)‑Zeer vaak (21%)‑

a Buikpijn omvat buikpijn en bovenbuikpijn.

b Stomatitis omvat stomatitis, mondulceratie, aftoïde ulcus.

c Rash/uitslag omvat rash/uitslag, rash maculo-papulair, pustuleuze rash, rash erythemateus, rash papulair, exfoliatieve uitslag, papel, rash vlekkerig, rash pruritus.

d Skeletspierstelselpijn omvat skeletspierstelselpijn, myalgie, pijn in extremiteit, rugpijn, skeletspierstelsel borstpijn, nekpijn, niet-cardiale pijn op de borst, artralgie, botpijn.

e Oedeem perifeer omvat perifeer oedeem en perifere zwelling.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Oogtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek werd retinale veneuze occlusie (RVO) waargenomen bij 3% van de volwassen patiënten, waaronder RVO van graad 3 bij 1,7% van de patiënten, wat resulteerde in permanente stopzetting. Asymptomatische loslating van retinaal pigmentepitheel (RPED) van graad 1 vond plaats bij 1,7% van de patiënten en werd behandeld zonder aanpassing van de dosering. Gezichtsvermogen wazig werd gemeld door 12% van de volwassen patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van oogtoxiciteit bij volwassenen bedroeg 147 dagen. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 267 dagen. Van deze volwassenen meldde 38% van de patiënten het verdwijnen van hun oogtoxiciteit, terwijl 25% melding maakte van het verdwijnen van voorvallen met sequelae.

Gezichtsvermogen wazig werd gemeld door 7% van de pediatrische patiënten. De mediane tijd tot het eerste optreden van gezichtsvermogen wazig bedroeg 161 dagen bij pediatrische patiënten. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 29 dagen. Alle pediatrische patiënten meldden het verdwijnen van voorvallen van wazig gezichtsvermogen (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Linkerventrikelejectiefractie (LVEF) verlaagd

In het ReNeu-onderzoek werd asymptomatische verlaagde LVEF gerapporteerd bij 16% van de volwassenen. Van deze patiënten meldde slechts één een LVEF tot 50%, wat leidde tot stopzetting, gevolgd door terugkeer naar normale waarden. Van de overige volwassen patiënten met een verlaagde LVEF werd bij vijf de behandeling onderbroken en werd bij één patiënt de dosis verlaagd. De mediane tijd tot het eerste optreden van verlaagde LVEF bij volwassenen bedroeg 70 dagen. LVEF verlaagd verdween bij 89% van de volwassen patiënten.

In het ReNeu-onderzoek werd asymptomatische verlaagde LVEF gerapporteerd bij 27% van de pediatrische patiënten. Van deze patiënten meldde één patiënt een LVEF tot < 50%, die naar normale waarden terugkeerde zonder aanpassing van de dosis. Bij één patiënt was sprake van een verlaagde LVEF van graad 3 die zonder dosisaanpassing verdween, en bij een andere patiënt met een verlaagde LVEF van graad 2 werd de behandeling onderbroken. De voorvallen van LVEF verlaagd bij de overige 12 patiënten waren van graad 2 en er werd geen actie ondernomen ten aanzien van de onderzoeksbehandeling in reactie op een van deze voorvallen. De mediane tijd tot het eerste optreden van verlaagde LVEF bij pediatrische patiënten bedroeg 132 dagen. LVEF verlaagd verdween bij 67% van de pediatrische patiënten (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Huidtoxiciteit

In het ReNeu-onderzoek traden acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag op bij 90% van de volwassen patiënten. Acneïforme dermatitis en andere vormen van rash van graad 3 traden op bij respectievelijk 9% en 1,7% van de volwassen patiënten. Rash resulteerde bij 10% van de volwassenen in stopzettingen en bij 10% van de volwassenen in dosisverlagingen. De mediane tijd tot het eerste optreden van rash bedroeg 9 dagen bij volwassen patiënten. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 115 dagen. Van deze volwassen patiënten meldden 33 (64%) verdwijning van hun rash, 3 (6%) verdwijning met sequelae en 8 (15%) dat hun rash aan het verdwijnen was.

In het ReNeu-onderzoek traden acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag op bij 70% van de pediatrische patiënten. Acneïforme dermatitis en niet-acneïforme uitslag van graad 3 traden op bij respectievelijk 1,8% en 1,8%. Rash resulteerde bij 4% van de pediatrische patiënten in stopzettingen en bij 4% van de pediatrische patiënten in dosisverlagingen. Acneïforme dermatitis trad met een hogere frequentie op bij patiënten in de leeftijd van 12 tot en met 17 jaar, terwijl de overige vormen van rash zich met een hogere frequentie voordeden bij patiënten in de leeftijd van 2 tot en met 11 jaar. De mediane tijd tot het eerste optreden van rash bij pediatrische patiënten bedroeg 15 dagen. De mediane tijd tot het verdwijnen ervan bedroeg 155 dagen. Van deze pediatrische patiënten meldden 27 (69%) verdwijning van hun rash en 3 (8%) dat hun rash aan het verdwijnen was (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Skeletspierstelselpijn

In het ReNeu-onderzoek werd skeletspierstelselpijn (waaronder skeletspierstelselpijn, myalgie, pijn in extremiteit, rugpijn, skeletspierstelsel borstpijn, nekpijn, niet‑cardiale pijn op de borst, artralgie en botpijn) gemeld door 41% van de volwassen patiënten en 41% van de pediatrische patiënten. Gelijktijdig gebruikte medicatie voor het behandelen van skeletspierstelselpijn omvatte niet‑steroïdale anti‑inflammatoire middelen, niet‑opioïde analgetica en glucocorticoïden. Behandel skeletspierstelselpijn op klinische indicatie.

ASAT en ALAT verhoogd

In het ReNeu-onderzoek werden in het laboratorium schommelingen van ALAT verhoogd waargenomen bij 9% van de volwassen patiënten en 21% van de pediatrische patiënten. In het laboratorium werden schommelingen van ASAT verhoogd waargenomen bij 18% van de volwassen patiënten en 9% van de pediatrische patiënten. Alle voorvallen waren licht tot matig in ernst en er werden geen voorvallen van graad 3 gerapporteerd. Verhoogde ALAT- en ASAT-waarden resulteerden niet in stopzettingen, dosisverlagingen of onderbrekingen. Monitor en behandel verhoogde ALAT- en ASAT-waarden op klinische indicatie.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen specifieke behandeling voor overdosering. In het geval van overdosering moeten patiënten nauwlettend op tekenen en symptomen van bijwerkingen worden gemonitord en zo nodig ondersteunend worden behandeld, met passende monitoring. Dialyse is niet werkzaam bij het behandelen van overdosering.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: Antineoplastische middelen; Remmers van mitogeen‑geactiveerd proteïnekinase (MEK), ATC-code: L01EE05

Werkingsmechanisme

Mirdametinib is een selectieve, niet‑competitieve remmer van mitogeen‑geactiveerd proteïnekinase 1 en 2 (MEK1/2). Mirdametinib blokkeert de MEK-activiteit en het door het 'rat sarcoma' (RAS) geactiveerde 'rapidly accelerated fibrosarcoma' (RAF)‑MEK-signaalpad. Derhalve blokkeert de MEK-remming de proliferatie en overleving van tumorcellen waarin het RAF‑MEK-'extracellular related kinase' (ERK)-signaalpad is geactiveerd.

Klinische werkzaamheid

De werkzaamheid van mirdametinib werd bij 114 patiënten beoordeeld in ReNeu, een multicenter, open-label fase 2-onderzoek, met één groep, bij patiënten ≥ 2 jaar oud met symptomatisch inoperabel NF1‑PN dat significante morbiditeit veroorzaakt. Een inoperabel PN was gedefinieerd als een PN dat chirurgisch niet volledig verwijderd kan worden zonder risico van substantiële morbiditeit als gevolg van: insluiting of nabijheid van vitale structuren, invasiviteit of hoge vasculariteit van het PN. De patiënten kregen Ezmekly 2 mg/m2 oraal tweemaal daags gedurende de eerste 21 dagen van elke cyclus van 28 dagen tot ziekteprogressie of onaanvaardbare toxiciteit.

In totaal kregen 58 volwassen patiënten Ezmekly. De mediane leeftijd bedroeg 34,5 jaar (bereik: 18 tot en met 69 jaar); 85% was wit, 64% was vrouw en 3,4% was ouder dan 65 jaar. Ongeveer de helft van de patiënten (53%) had een progressief PN bij toelating tot het onderzoek, 48% had de tumor in hoofd en hals en 69% had een eerdere operatie ondergaan. Alle patiënten hadden significante morbiditeiten. De vaakst gemelde morbiditeiten waren pijn (90%) verminking of ernstige misvorming (52%) en motore disfunctie (40%).

In totaal kregen 56 pediatrische patiënten Ezmekly: 57% was 2 tot en met 11 jaar oud en 43% was 12 tot en met 17 jaar oud. De mediane leeftijd bedroeg 10,0 jaar (bereik: 2 tot en met 17 jaar); 66% was wit en 54% was vrouw. De helft van de deelnemers (50%) had de tumor in hoofd en hals, de meeste deelnemers hadden een progressief PN bij toelating tot het onderzoek (63%) en 36% had een eerdere operatie ondergaan. Het merendeel van de patiënten (96%) had significante morbiditeiten. De vaakst gemelde morbiditeiten waren pijn (70%) verminking of ernstige misvorming (50%) en motore disfunctie (27%).

Het primaire werkzaamheidseindpunt werd gevormd door het bevestigd objectief responspercentage (ORR, objective response rate), gedefinieerd als het percentage patiënten met complete respons (verdwijning van het PN dat het doelwit was) of door bevestigde partiële respons (vermindering van PN-volume ≥ 20% bevestigd bij opeenvolgende tumorbeoordelingen ongeveer om de vier cycli binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase). De tumorresponsstatus werd ongeveer om de vier cycli beoordeeld middels geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling (BICR, Blinded Independent Central Review) met behulp van volumetrische MRI-analyse. Het objectief responspercentage werd geëvalueerd aan de hand van de ‘Response Evaluation in Neurofibromatosis and Schwannomatosis’ (REiNS)-criteria met twee opeenvolgende beoordelingen van partiële respons of complete respons middels een BICR binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase.

Een secundaire werkzaamheidsdoelstelling was het vaststellen van de duur van de respons bij patiënten die een bevestigde objectieve respons bereikten.

De resultaten met betrekking tot de werkzaamheid staan vermeld in Tabel 5. De mediane tijd tot het ontstaan van respons was 7,8 maanden (bereik: 4,0 maanden tot 19,0 maanden) voor de cohort met volwassenen en 7,9 maanden (bereik: 4,1 maanden tot 18,8 maanden) voor de pediatrische cohort. De mediane duur van de respons werd bij beide cohorten niet bereikt.

Tabel 5. Werkzaamheidsresultaten in ReNeu

Volwassen (N=58)Pediatrisch (N=56)
Bevestigd objectief responspercentage volgens REiNS middels BICR,a, b n (%)24 (41%)29 (52%)
95%-BIc(29, 55)(38, 65)
Bevestigde complete respons, n (%)00
Bevestigde partiële respons, n (%)24 (41%)29 (52%)
Duur van de respons
DOR ≥ 12 maandend21 (88%)26 (90%)
DOR ≥ 24 maandend12 (50%)14 (48%)

Afkortingen: BI = betrouwbaarheidsinterval; BICR = Blinded Independent Central Review (geblindeerde onafhankelijke centrale beoordeling); REiNS = Response Evaluation in Neurofibromatosis and Schwannomatosis (evaluatie van respons bij neurofibromatose en schwannomatose); DOR = Duration of Response (duur van de respons)

a Bevestigde objectieve respons werd gedefinieerd als twee opeenvolgende beoordelingen van partiële respons of complete respons beoordeeld middels een BICR binnen 2‑6 maanden tijdens de uit 24 cycli bestaande behandelingsfase.

b Patiënten die geen MRI-beoordeling na baseline hadden of geen bevestigde objectieve respons hadden, werden behandeld als non-responders.

c Verkregen met behulp van de Clopper‑Pearson-methode.

d De duur van de respons (aan de hand van de gegevens verzameld tot juni 2024) werd beoordeeld met behulp van de Kaplan-Meier-methode.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Ezmekly in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten. Zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik.

Voorwaardelijke toelating

Dit geneesmiddel is geregistreerd in het kader van een zogeheten ‘voorwaardelijke toelating’. Dit betekent dat aanvullend bewijs over de baten van dit geneesmiddel wordt afgewacht. Het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) zal nieuwe informatie over dit geneesmiddel op zijn minst eenmaal per jaar beoordelen en zo nodig deze SPC aanpassen.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetiek van mirdametinib werd bestudeerd bij gezonde personen, patiënten met NF1‑PN en patiënten met gevorderde kanker.

Absorptie

Na meerdere orale doses van 2 mg/m2 tweemaal daags bedroegen de geometrisch gemiddelde [geometrisch % variatiecoëfficiënt (CV)] Cmax en AUClast bij volwassen deelnemers met NF1‑PN respectievelijk 188 ng/ml (52%) en 431 ng × u/ml (43%). Na orale toediening produceerde mirdametinib ongeveer één uur na de toediening steady-state piekplasmaconcentraties (Tmax).

Effect van voedsel

Bij gezonde volwassen proefpersonen die een enkelvoudige dosis van 20 mg kregen, resulteerde gelijktijdige toediening van mirdametinib met een vetrijke, calorierijke maaltijd in een 43% lagere Cmax, terwijl het oppervlak onder de concentratie‑tijdcurve (AUC) niet significant veranderde (AUCinf verlaagd met 7%). De tijd tot het bereiken van de maximale concentratie (Tmax) werd met ongeveer 3 uur verlengd. Vanwege de afwezigheid van effect op de totale blootstelling wordt het effect op Cmax niet als klinisch relevant beschouwd.

Distributie

Na een enkelvoudige orale toediening van 4 mg [14C]mirdametinib aan gezonde proefpersonen bedroeg het gemiddelde schijnbare distributievolume van mirdametinib 255 l. De binding aan humaan plasma-eiwit bedraagt > 99%. Mirdametinib bindt voornamelijk aan humaan serumalbumine (> 99%). De binding aan alfa-1‑zuurglycoproteïne (AAG) varieerde van 17,2% tot 54,3%. De bloed-plasmaverhouding van mirdametinib is 0,61.

Biotransformatie

Mirdametinib wordt in hoge mate gemetaboliseerd via glucuronidering, hydrolyse en oxidatie via uridinedifosfaatglucuronosyltransferase (UGT)- en carboxylesterase (CES)-enzymen, resulterend in respectievelijk M22 (een secundaire metaboliet van O‑glucuronide) en M15 (een carbonzuurmetaboliet). Minder dan 10% is onveranderd uitgescheiden.

Interacties

Effect van mirdametinib op CYP450-enzymen

In vitro zijn mirdametinib, M15 en M22 geen remmers van CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2D6 en CYP3A4. Mirdametinib en M22 zijn geen remmers van CYP2C8 en CYP2C9. M15 is een remmer van CYP2C8 en CYP2C9 in vitro, maar de kans op remming is laag bij klinisch relevante concentraties. In vitro is mirdametinib geen inductor van CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 en CYP2C19. Mirdametinib is een inductor van CYP3A4 in vitro, maar de kans op CYP3A4-inductie is laag bij klinisch relevante concentraties.

Effect van mirdametinib op UDP-glucuronosyltransferase (UGT)

In vitro is mirdametinib geen remmer van de isovormen UGT1A1, UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7 en UGT2B15 bij klinisch relevante concentraties. In vitro was M15 geen remmer van de isovormen UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6, UGT2B15 en UGT2B17. M15 is een remmer van UGT1A1, UGT1A9 en UGT2B7 in vitro, maar de kans op remming is laag bij klinisch relevante concentraties.

Effect van mirdametinib op geneesmiddeltransporteiwitten

In vitro zijn mirdametinib en M15 geen remmers van de transporteiwitten ‘breast cancer resistance protein’ (BCRP), P‑glycoproteïne (P‑gp), OATP1B1, OATP1B3, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 en MATE2K.

In vitro is M22 geen remmer van de transporteiwitten P-gp, OATP1B3, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 en MATE2K. Op basis van in-vitro-onderzoeken is M22 een remmer van BCRP, OATP1B1 en OATP2B1, maar de klinische relevantie van deze effecten kan niet worden vastgesteld vanwege onzekerheden met betrekking tot de maximale plasmaconcentraties van M22 en de eiwitbinding ervan.

Op basis van in-vitro-onderzoeken is mirdametinib een substraat voor de transporteiwitten BCRP en P‑gp en is M15 een substraat voor BCRP, maar het is onwaarschijnlijk dat ze klinisch relevant zijn.

Eliminatie

Bij gezonde volwassen proefpersonen werd na een enkelvoudige toediening van 4 mg radioactief gemerkt mirdametinib 68% van de dosis teruggevonden in de urine (0,7% onveranderd) en werd 27% teruggevonden in de feces (8,7% onveranderd in de urine en feces). De gemiddelde terminale halfwaardetijd bedraagt 28 uur. De schijnbare systemische klaring (CL/F) bedraagt 6,34 l/u.

Lineariteit

De blootstelling aan mirdametinib, als gemeten aan de hand van Cmax en AUCtau, nam in het algemeen dosisproportioneel toe van 1 mg eenmaal daags/tweemaal daags tot 30 mg tweemaal daags. Een lineair verband tussen dosis en blootstelling werd geverifieerd middels farmacokinetische populatieanalyses over het dosisbereik van 1 mg tot 20 mg mirdametinib tweemaal daags. De gemiddelde accumulatieratio varieerde van 1,1 tot 1,9 over de dosisniveaus van 1 tot 30 mg.

Steady-state concentraties bij patiënten met NF1‑PN worden gemiddeld circa 6 dagen na herhaalde toediening bereikt.

Bijzondere patiëntengroepen

Op basis van farmacokinetische populatieanalyse hebben leeftijd (2 tot 86 jaar), geslacht en ras (72% wit, 11% zwart of Afro-Amerikaans en 12% Aziatisch) geen significante invloed op de farmacokinetiek van mirdametinib.

Nierfunctiestoornis

Er is geen formeel farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd onder patiënten met een nierfunctiestoornis. Er zijn geen gegevens beschikbaar over patiënten met een ernstige nierfunctiestoornis of eindstadium nierfalen (ESRD).

Patiënten met een creatinineklaring die op een lichte of matige nierfunctiestoornis wijst, hebben deelgenomen aan klinische onderzoeken met mirdametinib. Farmacokinetische populatieanalyse suggereert dat een lichte of matige nierfunctiestoornis (als geschat aan de hand van creatinineklaring) geen impact heeft op de blootstelling aan mirdametinib.

Leverfunctiestoornis

Er is geen formeel farmacokinetisch onderzoek uitgevoerd onder patiënten met een leverfunctiestoornis. Farmacokinetische populatieanalyses onder patiënten met een lichte leverfunctiestoornis wijzen niet op betekenisvolle effecten op de blootstelling.

Pediatrische patiënten

Het farmacokinetisch profiel bij kinderen is vergelijkbaar met dat van volwassenen.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie.

Genotoxiciteit/carcinogeniteit

Mirdametinib was niet genotoxisch in een bacteriële reverse mutatie (Ames)-test en in een in-vitro-test op chromosomale afwijkingen in humane lymfocyten, maar was voor meerdere uitleg vatbaar in het in vivo uitgevoerde micronucleus-onderzoek en het in vivo-onderzoek naar chromosomale afwijkingen bij ratten. Een risico van genotoxiciteit bij de mens kon niet worden uitgesloten bij het klinisch blootstellingsbereik.

Mirdametinib was niet carcinogeen bij transgene muizen bij een dosis van 5 mg/kg/dag (3 maal de humane blootstelling). Aangezien bij klinische blootstelling een risico van genotoxiciteit bij de mens niet kon worden uitgesloten en het 2 jaar durende carcinogeniteitsonderzoek met ratten wordt uitgevoerd bij blootstellingen lager dan de klinische blootstelling, kon een risico van carcinogeniteit niet worden uitgesloten.

Toxiciteit bij herhaalde dosering

In onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde orale toediening die gedurende maximaal 3 maanden met ratten en honden werden uitgevoerd, bevonden de primaire toxiciteiten als gevolg van MEK-remming zich in de huid en het maag-darmkanaal bij doses lager dan de humane blootstelling. In het 3 maanden durende onderzoek naar mirdametinib met ratten, bij doses ongeveer gelijk aan de humane blootstelling, vertoonden ratten dysplasie in de epifysairschijf van de femur, metafysaire hypocellulariteit van het beenmerg in pijpbeenderen en metafysaire verdikking van trabeculae van pijpbeenderen. Mannetjesratten waren gevoeliger voor deze effecten. Deze effecten op het bot werden niet waargenomen bij andere diersoorten (honden, apen of muizen). Reversibiliteit van dysplasie in de epifysairschijf werd niet onderzocht. Bij ratten werden, bij doses lager dan de humane blootstelling, systemische mineralisatie en oculaire bevindingen (cornea-opaciteiten en atrofie of verdunning van het cornea-epitheel) waargenomen in onderzoeken naar toxiciteit bij herhaalde dosering.

Verhogingen van leverenzymen (ratten) en hepatocellulaire necrose (ratten, muizen en honden) werden waargenomen bij blootstellingen vergelijkbaar met de klinische blootstelling. In een 2 weken durend onderzoek met cynomolgusapen werd galblaastoxiciteit waargenomen bij blootstellingen > 2,5 maal de humane blootstelling.

In een 3 maanden durend onderzoek met honden werden effecten op het centraal zenuwstelsel waargenomen bij blootstellingen ongeveer 1,5 maal de humane blootstelling; deze effecten bij honden, waaronder evenwichtsstoornis en tremoren, waren omkeerbaar en er was geen microscopisch correlaat.

Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit

In een onderzoek naar de vruchtbaarheid van mannetjes- en vrouwtjesratten had mirdametinib bij een dosis tot 1,0 mg/kg/dag (ongeveer gelijk aan de humane blootstelling bij de aanbevolen dosis op basis van AUC) geen nadelige invloed op de paringsprestaties of vruchtbaarheid bij beide seksen. In een 3 maanden durend onderzoek met ratten naar toxicologie bij herhaalde dosering veroorzaakte mirdametinib een afname in orgaangewicht van de eierstokken en een toename van folliculaire cysten geassocieerd met afnames van het aantal corpora lutea bij doses ≥ 0,3 mg/kg/dag (0,5 maal de humane blootstelling) alsmede testiculaire hypocellulariteit en afname in gewicht van epididymides bij 1 mg/kg/dag (2,1 maal de humane blootstelling).

In voorlopige onderzoeken met drachtige ratten en konijnen naar embryo-foetale ontwikkelingstoxiciteit induceerde orale toediening van mirdametinib postimplantatieverlies (vroege en late resorptie) en een afname in lichaamsgewicht van foetussen bij blootstellingsniveaus lager dan de humane blootstelling bij de aanbevolen dosis. In het voorlopig onderzoek met ratten had één foetus misvormingen van de extremiteiten bij doses 3,6 maal hoger dan de aanbevolen dosis voor mensen. Er zijn met mirdametinib geen definitieve onderzoeken naar embryofoetale ontwikkeling en pre‑ en postnatale ontwikkeling uitgevoerd.

Fototoxiciteit

In een in-vitro-test op fototoxiciteit in fibroblasten van muizen bij significant hogere concentraties dan de klinische blootstellingsniveaus waren de resultaten met mirdametinib ambigu en werd mirdametinib niet vastgehouden in de huid of ogen van ratten, wat wijst op een laag risico van fototoxiciteit bij patiënten die mirdametinib krijgen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Microkristallijne cellulose (E460)

Croscarmellosenatrium (E468)

Sucralose (E955)

Magnesiumstearaat (E572)

Druivensmaakstof

Gedroogde glucosesiroop

Natuurlijke smaakstof

Gemodificeerd maïszetmeel (E1422)

Triacetine (E1518)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

42 maanden.

Zes uur na dispersie van de tablet(ten) in water.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30 °C.

Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Fles van hogedichtheidpolyethyleen (HDPE), beveiligd met kindveilige sluiting en inductieafdichting van aluminiumfolie. De flessen zijn opgevuld met watten.

Eén doos bevat één fles met 42 of 84 dispergeerbare tabletten.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Bereiding van de suspensie voor oraal gebruik

In geval van toediening als suspensie voor oraal gebruik moeten patiënten worden geïnstrueerd het
voorgeschreven aantal dispergeerbare tabletten (één of meer) volledig te dispergeren in een kleine
hoeveelheid drinkwater (ongeveer 5 tot 10 ml) in een doseerbekertje. De vloeistof moet voorzichtig
worden rondgezwenkt tot er geen klonten meer in zitten en vervolgens oraal worden toegediend. Ook
kan de vloeistof worden opgetrokken in een doseerspuit voor orale toediening en vervolgens worden
toegediend.

Toediening van suspensie voor oraal gebruik via een doseerbekertje

Nadat de suspensie in het doseerbekertje of de doseerspuit voor orale toediening is doorgeslikt, moet
het doseerbekertje (of de doseerspuit) worden gespoeld met een aanvullende kleine hoeveelheid
drinkwater (ongeveer 5 tot 10 ml) en vervolgens worden toegediend om er zeker van te zijn dat de
volledige dosis wordt ingenomen. De dosis mag uitsluitend met water worden bereid.

Toediening van suspensie voor oraal gebruik via enterale voedingssonde

In geval van toediening met behulp van een enterale voedingssonde moet de zorgprofessional een geschikte, in de handel verkrijgbare gastrische of nasogastrische sonde (van 8 French of groter) selecteren. Van enterale voedingssondes gemaakt van polyvinylchloride (PVC) en polyurethaan (PUR) is aangetoond dat ze compatibel zijn met de suspensie voor oraal gebruik. Na dispersie in 5‑10 ml water, zoals hierboven beschreven, moet de suspensie voor oraal gebruik in de spuit worden opgetrokken en vervolgens in een enterale voedingssonde worden geïnjecteerd waarbij de spuit horizontaal moet worden gehouden. Trek na de toediening van de suspensie voor oraal gebruik nog eens 5‑10 ml water op in de spuit. Druk dit water door de voedingssonde heen om er zeker van te zijn dat eventueel achtergebleven medicatie aan de patiënt wordt toegediend.

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Merck Europe B.V.

Gustav Mahlerplein 102

1082 MA Amsterdam

Nederland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/25/1950/001

EU/1/25/1950/002

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 juli 2025

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Ezmekly

EU-vergunningsnummer EU/1/25/1950
Werkzame stof (INN) mirdametinib
ATC-code L01EE
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Merck Europe B.V. 
Status van de vergunning Vergund (17-07-2025)
  • Weesgeneesmiddel
  • Voorwaardelijke vergunning
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 16-09-2026