Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Elfabrio – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Elfabrio

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Elfabrio 2 mg/ml concentraat voor oplossing voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke flacon bevat 20 mg pegunigalsidase-alfa in een volume van 10 ml of 5 mg pegunigalsidase-alfa in een volume van 2,5 ml, met een concentratie van 2 mg/ml.

De sterkte geeft de hoeveelheid pegunigalsidase-alfa aan rekening houdend met de pegylering.

Pegunigalsidase-alfa wordt met behulp van een DNA-recombinatietechniek geproduceerd in tabakcellen (BY2-cellen van Nicotiana tabacum).

De werkzame stof, pegunigalsidase-alfa, is een covalent conjugaat van prh-alfa-GAL-A met polyethyleenglycol (PEG).

De sterkte van dit geneesmiddel is niet te vergelijken met die van een ander gepegyleerd of niet-gepegyleerd eiwit uit dezelfde therapeutische klasse. Voor meer informatie, zie rubriek 5.1.

Hulpstof met bekend effect

Elke flacon van 10 ml bevat 46 mg natrium.

Elke flacon van 2,5 ml bevat 11,5 mg natrium.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Concentraat voor oplossing voor infusie

Heldere, kleurloze oplossing.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Elfabrio is geïndiceerd voor langdurige enzymvervangende therapie bij volwassen patiënten met een bevestigde diagnose van de ziekte van Fabry (alfa-galactosidasedeficiëntie).

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling met pegunigalsidase-alfa moet worden geleid door een arts met ervaring in de behandeling van patiënten met de ziekte van Fabry.

Geschikte medische ondersteunende maatregelen dienen direct voorhanden te zijn wanneer pegunigalsidase-alfa wordt toegediend aan patiënten die nog geen behandeling hebben gehad, of die in het verleden ernstige overgevoeligheidsreacties op pegunigalsidase-alfa hebben gehad. Voorbehandeling met antihistaminica en/of corticosteroïden kan raadzaam zijn voor patiënten die eerder overgevoeligheidsreacties op pegunigalsidase-alfa of op een andere behandeling met enzymvervangende therapie (‘enzyme replacement therapy’, ERT) hebben gehad (zie rubriek 4.4).

Dosering

De aanbevolen dosering pegunigalsidase-alfa is 1 mg/kg lichaamsgewicht, eenmaal per twee weken toegediend.

Bij patiënten die een stabiele behandeling met ERT krijgen, kan de behandeling ook worden toegediend in een dosis van 2 mg/kg lichaamsgewicht, eenmaal per vier weken (zie rubriek 4.4 Monitoring van de behandeling).

Voor instructies over reconstitutie, zie rubriek 6.6.

Patiënten die overstappen van behandeling met agalsidase-alfa of -bèta

Voor de eerste 3 maanden van de behandeling met pegunigalsidase-alfa moet het voorbehandelingsregime behouden blijven, waarbij de voorbehandeling stapsgewijs wordt afgebouwd naarmate de patiënten dit goed verdragen, en uiteindelijk wordt gestaakt.

Bijzondere populaties

Leverfunctiestoornis

Er is geen doseringsaanpassing nodig bij patiënten met een leverfunctiestoornis.

Nierfunctiestoornis

Er is geen doseringsaanpassing nodig bij patiënten met een nierfunctiestoornis. De nierfunctie moet regelmatig worden beoordeeld tijdens behandeling met pegunigalsidase-alfa (zie rubriek 4.4).

Ouderen (≥ 65 jaar oud)

De veiligheid en werkzaamheid van pegunigalsidase-alfa bij patiënten ouder dan 65 jaar zijn niet geëvalueerd en er kunnen voor deze patiënten geen alternatieve doseringsregimes worden aanbevolen. Oudere patiënten kunnen worden behandeld met dezelfde dosering als andere volwassen patiënten, zie rubriek 5.1.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van pegunigalsidase-alfa bij kinderen en jongeren in de leeftijd van 0-17 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Uitsluitend voor intraveneuze infusie.

De infusie van pegunigalsidase-alfa mag niet met andere producten in dezelfde intraveneuze lijn worden toegediend.

Voor instructies over verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.

Na bereiding dient de verdunning te worden toegediend via intraveneuze infusie en gefilterd door een inlinefilter van 0,2 μm met lage eiwitbinding.

De patiënt dient na de infusie gedurende twee uur te worden geobserveerd op infusiegerelateerde reacties (IRR’s); zie rubriek 4.4.

Voor meer informatie over het gebruik van pegunigalsidase-alfa vóór toediening, zie rubriek 6.6.

Thuistoediening

Infusie van pegunigalsidase-alfa thuis kan worden overwogen als de patiënt diens infusies goed verdraagt en gedurende een aantal maanden geen last heeft gehad van matig ernstige of ernstige IRR’s. De beslissing om over te schakelen op infusie thuis moet worden genomen na evaluatie en aanbeveling door de behandelend arts. De patiënt dient medisch stabiel te zijn. De infrastructuur, bronnen en procedures, inclusief training, voor thuisinfusie moeten in orde zijn en beschikbaar voor de beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg die de leiding heeft over de thuisinfusie. De beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg moet tijdens de thuisinfusie en gedurende een vastgestelde tijd na de infusie te allen tijde beschikbaar zijn.

Voordat infusie thuis wordt gestart, dient de behandelend arts en/of verpleegkundige geschikte training aan de patiënt en/of verzorger te geven. De dosis en infusiesnelheid die in de thuissituatie worden gebruikt, dienen hetzelfde te blijven als in de ziekenhuissituatie; deze mogen alleen worden veranderd onder toezicht van de behandelend arts.

Infusiesnelheid en duur van de infusie

Tabel 1: Aanbevolen dosis en infusieduur voor intraveneuze toediening van pegunigalsidase-alfa voor 1 mg/kg lichaamsgewicht per 2 weken

Eerste infusie 1 mg/kg lichaamsgewicht per 2 weken
Lichaamsgewicht (kg)Totaal volume (ml)InfusieduurInfusiesnelheid*
< 70150 ml≥ 3 uur0,83 ml/min (50 ml/u)
70-100250 ml≥ 3 uur1,39 ml/min (83,33 ml/u)
> 100500 ml≥ 3 uur2,78 ml/min (166,67 ml/u)

Onderhoudsinfusie

De doelinfusieduur kan worden bereikt in afwachting van de verdraagbaarheid van de patiënt. De verhoging van de infusiesnelheid moet geleidelijk gebeuren, te beginnen met de snelheid waarmee de eerste infusie is gegeven.

1 mg/kg lichaamsgewicht per 2 weken
Lichaamsgewicht (kg)Totaal volume (ml)InfusieduurInfusiesnelheid*
< 70150 ml≥ 1,5 uur1,68 ml/min (100 ml/u)
70-100250 ml≥ 1,5 uur2,78 ml/min (166,67 ml/u)
> 100500 ml≥ 1,5 uur5,56 ml/min (333,33 ml/u)

*infusiesnelheid kan worden aangepast in geval van een reactie op de infusie (zie rubriek 4.4)

Tabel 2: Aanbevolen dosis en infusieduur voor intraveneuze toediening van pegunigalsidase-alfa voor 2 mg/kg lichaamsgewicht per 4 weken

Eerste infusie 2 mg/kg lichaamsgewicht per 4 weken
Lichaamsgewicht (kg)Totaal volume (ml)InfusieduurInfusiesnelheid*
< 70150 ml≥ 4,5 uur0,56 ml/min (33,33 ml/u)
70-100250 ml≥ 4,5 uur0,93 ml/min (55,56 ml/u)
> 100500 ml≥ 6 uur1,39 ml/min (83,33 ml/u)

Onderhoudsinfusie

De doelinfusieduur kan worden bereikt in afwachting van de verdraagbaarheid van de patiënt. De verhoging van de infusiesnelheid moet geleidelijk gebeuren, te beginnen met de snelheid waarmee de eerste infusie is gegeven.

2 mg/kg lichaamsgewicht per 4 weken
Lichaamsgewicht (kg)Totaal volume (ml)InfusieduurInfusiesnelheid*
< 70150 ml≥ 2 uur1,25 ml/min (75 ml/u)
70-100250 ml≥ 2 uur2,08 ml/min (125 ml/u)
> 100500 ml≥ 3 uur2,78 ml/min (166,67 ml/u)

*infusiesnelheid kan worden aangepast in geval van een reactie op de infusie (zie rubriek 4.4)

Als patiënten tijdens de infusie infusiegerelateerde reacties krijgen, waaronder overgevoeligheidsreacties of anafylactische reacties, moet de infusie onmiddellijk worden gestopt en een passende behandeling worden ingesteld (zie rubriek 4.4).

Patiënten die tijdens de thuisinfusie bijwerkingen krijgen, moeten onmiddellijk stoppen met het infusieproces en de hulp van een beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg inroepen. Daaropvolgende infusies moeten mogelijk in een klinische omgeving plaatsvinden.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Terugvinden herkomst

Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.

Monitoring van de behandeling

Bij patiënten die overschakelen naar pegunigalsidase-alfa 2 mg/kg lichaamsgewicht, eenmaal per 4 weken, moet regelmatig monitoring plaatsvinden (bijv. na 3, 6, 12, 18 en 24 maanden). Monitoring moet bestaan uit op zijn minst de evaluatie van lyso-Gb3 en renale (eGFR, proteïnurie), cardiale (LVMi, NT-proBNP, troponine of ECG) en biochemische parameters. Een verandering in een individuele parameter moet worden geïnterpreteerd in de context van de algemene klinische status van de patiënt en bij een klinisch relevante verergering moet onmiddellijk het behandelschema opnieuw worden geëvalueerd.

Infusiegerelateerde reacties

Er zijn infusiegerelateerde reacties (IRR’s), gedefinieerd als alle ongewenste voorvallen die beginnen na de start van de infusie en tot 2 uur na afloop van de infusie, gemeld (zie rubriek 4.8). De vaakst voorkomende symptomen van IRR’s waren overgevoeligheid, jeuk, misselijkheid, duizeligheid, koude rillingen en spierpijn.

De behandeling van IRR’s moet worden gebaseerd op de ernst van de reactie, en kan onder andere bestaan uit het verlagen van de infusiesnelheid en behandeling met geneesmiddelen als antihistaminica, antipyretica en/of corticosteroïden, voor lichte tot matig ernstige reacties. Voorbehandeling met antihistaminica en/of corticosteroïden kan reacties in het vervolg voorkomen in die gevallen waarin symptomatische behandeling vereist was, hoewel bij sommige patiënten IRR’s optraden nadat zij voorbehandeling hadden gekregen (zie rubriek 4.2).

Overgevoeligheid

Bij patiënten in klinische onderzoeken zijn overgevoeligheidsreacties gemeld (zie rubriek 4.8). Zoals bij elk intraveneus eiwitproduct kunnen zich overgevoeligheidsreacties van het allergische type manifesteren; deze kunnen onder andere bestaan uit gelokaliseerd angio-oedeem (waaronder zwelling van het gezicht, de mond en de keel), bronchospasme, hypotensie, gegeneraliseerde urticaria, dysfagie, rash, dyspneu, blozen, een onbehaaglijk gevoel op de borst, pruritus, misselijkheid, koude rillingen en een verstopte neus. Indien zich ernstige allergische reacties of reacties van het anafylactische type voordoen, wordt onmiddellijk staken van pegunigalsidase-alfa aanbevolen en moeten de huidige medische standaarden voor spoedbehandeling worden gevolgd.

Bij patiënten die ernstige overgevoeligheidsreacties hebben gehad tijdens infusie van pegunigalsidase-alfa, moet voorzichtigheid worden betracht bij ‘rechallenge’ en moet passende medische ondersteuning direct voorhanden zijn. Bovendien moet voor patiënten die ernstige overgevoeligheidsreacties hebben gehad bij infusie met ERT, waaronder pegunigalsidase-alfa, ook passende medische ondersteuning direct voorhanden zijn.

Immunogeniciteit

In klinische onderzoeken is de ontwikkeling van door de behandeling geïnduceerde antistoffen tegen het geneesmiddel (‘anti-drug antibodies’, ADA’s) waargenomen (zie rubriek 4.8).

De aanwezigheid van ADA’s tegen pegunigalsidase-alfa kan in verband worden gebracht met een hoger risico op infusiegerelateerde reacties, en de kans dat ernstige IRR’s optreden is groter bij ADA-positieve patiënten. Patiënten die infusie- of immuunreacties ontwikkelen bij de behandeling met pegunigalsidase-alfa, moeten worden gemonitord.

Patiënten die ADA-positief zijn voor andere enzymvervangende therapieën, patiënten die overgevoeligheidsreacties hebben gehad op pegunigalsidase-alfa en patiënten die overstappen op pegunigalsidase-alfa, moeten ook worden gemonitord.

Membrano-proliferatieve glomerulonefritis

Tijdens behandeling met ERT’s kan neerslag van immuuncomplexen mogelijk optreden als manifestatie van een immunologische respons op het product. Een enkel geval van membrano-proliferatieve glomerulonefritis is gemeld tijdens de klinische ontwikkeling van pegunigalsidase-alfa, als gevolg van neerslag van immuuncomplexen in de nier (zie rubriek 4.8). Dit voorval leidde tot een tijdelijke afname van de nierfunctie, die verbeterde na staking van het geneesmiddel.

Patiënten met nierfunctiestoornis

De aanwezigheid van aanzienlijke nierschade (eGFR < 60 ml/min) kan de renale respons op enzymvervangende therapie beperken, mogelijk door onderliggende onomkeerbare pathologische veranderingen. In die gevallen blijft het verlies van de nierfunctie binnen het verwachte bereik van de natuurlijke progressie van de ziekte. Regelmatige evaluatie van veranderingen in de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR) tijdens de behandeling met pegunigalsidase-alfa wordt aanbevolen.

Hulpstoffen met bekend effect

Dit geneesmiddel bevat 46 mg natrium per flacon van 10 ml, overeenkomend met 2% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g voor een volwassene. Dit geneesmiddel bevat 11,5 mg natrium per flacon van 2,5 ml, overeenkomend met 1% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse inname van 2 g voor een volwassene.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen onderzoek naar interacties en geen metabolismeonderzoek in vitro uitgevoerd. Op basis van het metabolisme is het niet waarschijnlijk dat pegunigalsidase-alfa door cytochroom P450 gemedieerde geneesmiddelinteracties oplevert.

Pegunigalsidase-alfa is een eiwit en wordt naar verwachting metabolisch afgebroken via peptidehydrolyse.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van pegunigalsidase-alfa bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van pegunigalsidase-alfa te vermijden tijdens de zwangerschap, tenzij duidelijk noodzakelijk.

Borstvoeding

Het is niet bekend of pegunigalsidase-alfa/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat pegunigalsidase-alfa in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3 voor bijzonderheden). Risico voor pasgeborenen/zuigelingen kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met pegunigalsidase-alfa moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen onderzoeken waarin het potentiële effect van pegunigalsidase-alfa op de vruchtbaarheid bij de mens wordt beoordeeld.

Uit dieronderzoek blijkt geen bewijs voor een verminderde vruchtbaarheid (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Bij sommige patiënten is duizeligheid, syncope of vertigo waargenomen na toediening van pegunigalsidase-alfa. Deze patiënten mogen niet autorijden en geen machines bedienen totdat de symptomen zijn verdwenen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest voorkomende bijwerkingen waren infusiegerelateerde reacties gemeld bij 7,8% van de patiënten, gevolgd door misselijkheid en asthenie, beide gemeld bij 5,6% van de patiënten, en hoofdpijn, gemeld bij 4,2% van de patiënten.

In klinische onderzoeken kregen 5 patiënten (3,5%) een reactie met een ernstig beloop die als gerelateerd aan pegunigalsidase-alfa werd beschouwd. Vier van deze reacties werden bevestigd als IgE-gemedieerde overgevoeligheid (bronchospasme, overgevoeligheid) die optrad bij de eerste infusie van pegunigalsidase-alfa en overging binnen een dag nadat deze was opgetreden.

Lijst met bijwerkingen in tabelvorm

De hieronder beschreven gegevens reflecteren gegevens van 141 patiënten met de ziekte van Fabry die pegunigalsidase-alfa kregen in 8 klinische onderzoeken, op basis van de doseringen van 1 mg/kg per twee weken of 2 mg/kg per vier weken voor minimaal 1 infusie in een periode tot 7 jaar.

Bijwerkingen zijn vermeld in tabel 3. Informatie wordt gepresenteerd per systeem/orgaanklasse. De frequenties zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000); frequentie niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 3: Bijwerkingen die tijdens de behandeling met pegunigalsidase-alfa zijn gemeld

Systeem/orgaanklasseFrequentie
VaakSoms
Immuunsysteemaandoeningen

overgevoeligheid*

type I-overgevoeligheid*

Psychische stoornissenagitatie*slapeloosheid
Zenuwstelselaandoeningenparesthesie* duizeligheid* hoofdpijn*

rustelozebenensyndroom perifere neuropathie neuralgie

brandend gevoel

tremor*

syncope*

Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningenvertigo
Bloedvataandoeningen

blozen

hypotensie* hypertensie* lymfoedeem

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen

bronchospasme* niezen*

verstopte neus* dyspneu*

keelirritatie*

keelbeklemming

Maagdarmstelselaandoeningen

misselijkheid* buikpijn*

diarree

braken*

gastro-oesofageale refluxziekte gastritis

dyspepsie

flatulentie

Huid- en

onderhuidaandoeningen

rash*

erytheem* pruritus*

hypohidrose
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen

artralgie

pijn van het skelet en de spieren*

Nier- en

urinewegaandoeningen

membrano-proliferatieve glomerulonefritis

chronische nieraandoening proteïnurie

Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningenpijn van de tepels
Systeem/orgaanklasseFrequentie
VaakSoms
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen

asthenie*

koude rillingen* pijn op de borst* pijn*

griepachtige ziekte

extravasatie op de infusieplaats pijn op de infusieplaats

oedeem

Onderzoekenlichaamstemperatuur verhoogd* ratio eiwit/creatinine in urine verhoogd witte bloedcellen in urine positief urinezuur in bloed verhoogd gewicht verhoogd
Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplicatiesinfusiegerelateerde reactie*
Hartaandoeningensupraventriculaire extrasystolen

De volgende voorkeurstermen zijn gegroepeerd in tabel 3:

  • overgevoeligheid omvat: overgevoeligheid voor geneesmiddelen
  • agitatie omvat: nervositeit
  • buikpijn omvat: ongemak in de buik
  • rash omvat: maculopapuleuze rash en pruritische rash
  • stijfheid van het skelet en de spieren opgenomen als pijn van het skelet en de spieren omvat: myalgie
  • asthenie omvat: malaise en vermoeidheid
  • pijn op de borst omvat: onbehaaglijk gevoel op de borst en niet-cardiale pijn op de borst
  • pijn omvat: pijn in de extremiteiten
  • perifeer oedeem opgenomen als oedeem

* Voorkeurstermen beschouwd als IRR zoals beschreven in de rubriek hieronder.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Infusiegerelateerde reacties (bijwerkingen binnen 2 uur na infusie)

Er werden IRR’s gemeld bij in totaal 36 patiënten (25%): 26 patiënten (23%) behandeld met 1 mg/kg per twee weken en 10 patiënten (34%) behandeld met 2 mg/kg per vier weken. De vaakst gemelde symptomen in verband met IRR’s gemeld voor de dosering van 1 mg/kg waren: overgevoeligheid, koude rillingen, duizeligheid, rash en jeuk. Voor de dosering van 2 mg/kg waren de vaakst gemelde symptomen pijn, hoofdpijn en misselijkheid. IRR’s waren meestal licht of matig ernstig van intensiteit en gingen over bij doorlopende behandeling; 5 patiënten (allemaal man, dosering van 1 mg/kg) kregen echter een ernstige IRR. Deze 5 IRR’s hadden ook een ernstig beloop. Vier van deze voorvallen werden bevestigd als type I-overgevoeligheidsreacties en 3 leidden tot stoppen met het onderzoek. Een andere patiënt werd later uit het onderzoek teruggetrokken, nadat er een andere IRR van matig ernstige intensiteit was opgetreden. Alle 5 patiënten herstelden met passende behandeling echter binnen een dag na het optreden. IRR’s traden voornamelijk op binnen het eerste jaar van behandeling met pegunigalsidase-alfa en er werd geen ernstige IRR waargenomen gedurende het tweede jaar en daarna.

Immunogeniciteit

In klinische onderzoeken kregen 17 van de 111 patiënten (16%) behandeld met 1 mg/kg pegunigalsidase-alfa per twee weken en 1 van de 30 patiënten (3,4%) behandeld met 2 mg/kg pegunigalsidase-alfa per vier weken door de behandeling geïnduceerde antistoffen tegen het geneesmiddel (‘anti-drug antibodies’, ADA’s).

Membrano-proliferatieve glomerulonefritis

Tijdens de klinische ontwikkeling van pegunigalsidase-alfa meldde één patiënt van de 141 een ernstig voorval van membrano-proliferatieve glomerulonefritis na een behandeling van meer dan 2 jaar. De patiënt was ADA-positief aan het begin van de infusies. Het voorval leidde tot een tijdelijke verlaging van de eGFR en een stijging van het niveau van proteïnurie, zonder verdere klachten of verschijnselen. Een biopsie bracht de immuuncomplexgemedieerde aard van dit voorval aan het licht. Na staking van de behandeling stabiliseerden de eGFR-waarden en werd gemeld dat de glomerulonefritis verdween.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er zijn geen meldingen van overdosering van pegunigalsidase-alfa tijdens klinische onderzoeken. De onderzochte maximale dosering van pegunigalsidase-alfa was 2 mg/kg lichaamsgewicht per twee weken en er zijn geen specifieke klachten en verschijnselen vastgesteld na de hogere doseringen. De meest voorkomende gemelde bijwerkingen waren infusiegerelateerde reacties en pijn in de extremiteiten. Indien overdosering wordt vermoed, moet met spoed medische hulp worden ingeroepen.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: andere producten voor het spijsverteringskanaal en de stofwisseling, enzymen, ATC-code: A16AB20.

Werkingsmechanisme

De werkzame stof van Elfabrio is pegunigalsidase-alfa. Pegunigalsidase-alfa is een gepegyleerde recombinante vorm van humaan α-galactosidase-A. De aminozuursequentie van de recombinante vorm is vergelijkbaar met die van het van nature voorkomende humane enzym.

Pegunigalsidase-alfa is een aanvulling op of vervanging van α-galactosidase-A, het enzym dat de hydrolyse van de terminale α-galactosyldelen van oligosachariden en polysachariden in het lysosoom katalyseert, waarbij de hoeveelheid geaccumuleerde globotriaosylceramide (Gb3) en globotriaosylsfingosine (Lyso-Gb3) wordt gereduceerd.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Werkzaamheid

De werkzaamheid en veiligheid van pegunigalsidase-alfa werden geëvalueerd bij 141 patiënten. Bij deze patiënten werd de werkzaamheid geëvalueerd bij 111 patiënten die pegunigalsidase-alfa 1 mg/kg eenmaal per twee weken (every two weeks, E2W) kregen en bij 29 patiënten die pegunigalsidase-alfa 2 mg/kg lichaamsgewicht eenmaal per vier weken (every four weeks, E4W) kregen.

Ziektesubstraat

Analyses van nierbiopten van naïeve patiënten behandeld met pegunigalsidase-alfa in een dosering van 1 mg/kg lichaamsgewicht E2W in een fase 1/2-onderzoek lieten een reductie van het globotriaosylceramide (Gb3)-substraat afkomstig uit de renale peritubulaire capillairen, gemeten met BLISS (Barisoni Lipid Inclusion Scoring System), zien van 68% in de totale populatie (met inbegrip van vrouwen, klassieke mannen en niet-klassieke mannen die waren blootgesteld aan verschillende geteste doses; n=13) na 6 maanden behandeling. Daarnaast hadden 11 van de 13 proefpersonen met beschikbare biopten een substantiële reductie (≥50%) in hun BLISS-score na 6 maanden behandeling. Lyso-Gb3 in plasma nam met 49% af na 12 maanden behandeling (n=16) en met 83% na 60 maanden behandeling (n=10). In een fase 3-onderzoek, waarin patiënten van agalsidase-bèta overstapten op pegunigalsidase-alfa in een dosering van 1 mg/kg lichaamsgewicht E2W, bleven de plasma-lyso-Gb3-waarden stabiel na 24 maanden behandeling (+3,3 nM gemiddelde waarde, n=48).

In een ‘open label’ fase 3-onderzoek bij 29 patiënten met stabiele ziekte van Fabry die ERT kregen (agalsidase-alfa of agalsidase-bèta) werden lyso-Gb3-waarden geëvalueerd vóór en na overschakeling naar behandeling met pegunigalsidase-alfa in een dosering van 2 mg/kg lichaamsgewicht E4W. De waargenomen mediane (Q1, Q3) plasma-lyso-Gb3-waarden bij baseline waren 17,2 (12,1; 32,8) nmol/l voor mannelijke onderzoekspatiënten (n=23) en 4,4 (2,9; 5,9) nmol/l voor vrouwelijke onderzoekspatiënten (n=6). Bij mannen waren de mediane (Q1, Q3) veranderingen in lyso-Gb3-waarden na 1, 2 en 4 jaar ten opzichte van baseline respectievelijk +5,1 (0,3; 7,8), +4,5 (-0,1; 9,4) en +2,7 (-2,0; 7,4) nmol/l. Bij vrouwen waren de mediane (Q1, Q3) veranderingen in lyso-Gb3-waarden na 1, 2 en 4 jaar ten opzichte van baseline respectievelijk -0,1 (-0,4; 0,2), +0,2 (-0,2; 0,7) en -0,3 (-1,0; 1,2) nmol/l.

Nierfunctie

De nierfunctie werd geëvalueerd door middel van de geschatte glomerulaire filtratiesnelheid (eGFR – CKD-EPI-vergelijking) en de helling van de geannualiseerde meting daarvan was het primaire eindpunt voor werkzaamheid in meerdere fase 3-onderzoeken.

Twee fase 3-onderzoeken evalueerden pegunigalsidase-alfa 1 mg/kg E2W bij eerder met ERT behandelde volwassen patiënten met de ziekte van Fabry: BALANCE (hoofdonderzoek), een gerandomiseerde, dubbelblinde, directe vergelijking met agalsidase-bèta, na de overstap van agalsidase-bèta op maand 12 (primaire analyse) en maand 24, en een enkelarmig ‘open label’-onderzoek, na de overstap van agalsidase-alfa, beide gevolgd door een langetermijnextensieonderzoek.

Er kan uit het hoofdonderzoek geen definitieve conclusie worden getrokken over de non-inferioriteit ten opzichte van agalsidase-bèta zoals gemeten door de geannualiseerde eGFR, gezien het feit dat de gegevens voor de vergelijking ten behoeve van het primaire eindpunt op maand 12 op zichzelf niet voldoende informatief waren door de opzet en omvang van het onderzoek. Desondanks leken de mediane eGFR-hellingen vanaf baseline tot aan maand 24 van pegunigalsidase en de comparator agalsidase-bèta dicht bij elkaar te liggen. Op maand 12 waren de gemiddelde hellingen voor eGFR -2,5 ml/min per 1,73 m2 per jaar voor de pegunigalsidase-alfa-arm en -1,7 voor de agalsidase-bèta-arm (verschil -0,8 [-3,0; 1,5]). Op maand 24 waren de mediane hellingen voor eGFR -2,5 (-3,8; -1,2) ml/min per 1,73 m2 per jaar voor de pegunigalsidase-alfa-arm en -2,2 (-3,8; -0,5) voor de agalsidase-bèta-arm (verschil -0,36 [-2,4; 1,7]).

De nierfunctie werd ook beoordeeld door middel van de helling van de geannualiseerde eGFR in een fase 3-onderzoek naar pegunigalsidase-alfa 2 mg/kg E4W bij eerder met ERT behandelde volwassen patiënten met de ziekte van Fabry: dit onderzoek was een enkelarmig ‘open label’-onderzoek, na de overstap van agalsidase-bèta of agalsidase-alfa, gevolgd door een langetermijnextensieonderzoek.

De gemiddelde (SD) helling voor de geannualiseerde eGFR bij de werkzaamheidspopulatie was -1,8 (3,7) en -2,0 (2,1) ml/min per 1,73 m2 per jaar bij respectievelijk baseline voorafgaand aan de behandeling en tijdens de behandeling gedurende een behandelingsperiode van ≥ 4 jaar met pegunigalsidase-alfa 2 mg/kg E4W.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met Elfabrio in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten bij de behandeling van de ziekte van Fabry (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetische profielen van pegunigalsidase-alfa in plasma werden tijdens de loop van de klinische ontwikkeling gekarakteriseerd bij 0,2, 1 en 2 mg/kg toegediend per twee weken en 2 mg/kg toegediend per vier weken bij volwassen patiënten met de ziekte van Fabry. De farmacokinetische resultaten (niet-compartimentele, farmacokinetische analyse) voor alle dosisniveaus lieten zien dat het enzym gedurende de volledige doseringsintervallen beschikbaar was met een plasmahalfwaardetijd (t1/2) die uiteenliep van 53-134 uur over alle dosisgroepen en bezoekdagen.

Bij volwassen ERT-naïeve patiënten waren, op dag 1, de gemiddelde waarden voor dosisgenormaliseerde AUC’s vergelijkbaar voor alle dosisniveaus, wat een lineaire dosisproportionaliteit aangeeft binnen het bereik van de geteste doses (0,2, 1 en 2 mg/kg E2W). In maand 3, 6 en 12 stegen de gemiddelde waarden voor AUC’s en Claatste meer dan dosisproportioneel, met een relatief hoge variabiliteit tussen de proefpersonen in de groep van 0,2 mg/kg en bij sommige bezoeken in de dosisgroepen van 1 en 2 mg/kg. Voor patiënten die 1 of 2 mg/kg pegunigalsidase-alfa kregen, waren er stijgingen in gemiddelde t1/2 en AUC0-2 weken bij een toenemende behandelingsduur en corresponderende afnames in CL en Vz, wat wijst op een verzadigde klaring.

Bij volwassen patiënten die eerder ERT hadden gekregen, varieerde de gemiddelde Cmax voor het doseringsschema van 1 mg/kg E2W van 21,2 tot 23,3 mcg/ml, terwijl de gemiddelde AUClaatste varieerde van 972 tot 1.156 mcg·u/ml. Alle waarnemingen van de farmacokinetische parameters duidden op een consistent farmacokinetisch profiel van pegunigalsidase-alfa gedurende de volledige behandelingsduur van het 2 jaar durende onderzoek.

Voor het doseringsschema van 2 mg/kg E4W varieerde de Cmax van 36 tot 47 mcg/ml, terwijl de gemiddelde AUClaatste varieerde van 1.648 tot 2.179 mcg·u/ml. Er is schijnbaar geen effect van tijd op de farmacokinetiek.

De farmacokinetische populatiemodellering duidt erop dat de steady state op effectieve wijze wordt bereikt binnen de eerste maand van de behandeling, met verwaarloosbare accumulatie, bij zowel patiënten die eerder ERT kregen als de ERT-naïeve patiënten, ongeacht het doseringsschema.

Pegunigalsidase-alfa is een eiwit en wordt naar verwachting metabolisch afgebroken via peptidehydrolyse. Dus wordt niet verwacht dat een verminderde leverfunctie een klinisch significante invloed heeft op de farmacokinetiek van pegunigalsidase-alfa. Het molecuulgewicht van pegunigalsidase-alfa is ~116 KDa. Dat is tweemaal de vastgestelde grenswaarde voor glomerulaire filtratie, waardoor filtratie en/of proteolytische afbraak in de nieren zijn uitgesloten.

Het farmacokinetische populatiemodel toonde aan dat volgens de simulatie de AUC en Cgem gedurende een interval van 4 weken vergelijkbaar zijn na 1 mg/kg E2W of 2 mg/kg E4W, terwijl volgens de simulatie de Cmax 2 maal hoger is en de Cmin volgens de simulatie 0,4 maal lager is in het schema van 2 mg/kg E4W. De farmacokinetische/farmacodynamische analyse duidde erop dat er geen duidelijk verband kan worden gekwantificeerd tussen de blootstelling aan pegunigalsidase-alfa en wijziging van lyso-Gb3 na een behandeling van 12 maanden ten opzichte van baseline of met de geannualiseerde helling van de eGFR. Ondanks het feit dat de gegevens de kwantificatie van een blootstelling/respons-verband niet ondersteunen, werd een overlapping in de mediane (Q1, Q3) lyso-Gb3-concentraties bij baseline en na 24 maanden en 48 maanden na overschakeling van ERT naar 2 mg/kg E4W waargenomen (zie rubriek 5.1).

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er is geen dieronderzoek om het carcinogeen of mutageen potentieel van pegunigalsidase-alfa te beoordelen.

In het 6 maanden durende onderzoek naar chronische toxiciteit bij muizen bleven een toegenomen incidentie en/of gemiddelde ernst van multifocale nefropathie en interstitiële lymfocytaire infiltratie in de nieren, en hepatocytaire vacuolisatie en hepatocytennecrose in de lever, beperkt tot mannetjes en vrouwtjes die de hoge dosering van 40 mg/kg/injectie (3,2 maal de humane blootstelling in termen van de AUC, na een dosis van 1 mg/kg) toegediend hadden gekregen; bij apen werd een verhoogde incidentie van Kupffer-celhypertrofie opgemerkt in de lever (7,6 maal hoger dan de AUC die bij de mens wordt bereikt na een dosis van 1 mg/kg); alle bevindingen verdwenen gedurende de herstelperiode.

Dieronderzoek liet een lage systemische blootstelling zien bij de foetus (tussen 0,005 en 0,025% van de systemische blootstelling van de moederdieren) en zogende jongen (maximum 0,014% vergeleken met de systemische blootstelling van de moeder) na herhaalde behandeling van de moederdieren of moeders met pegunigalsidase-alfa. Uit toxiciteitsonderzoeken naar vruchtbaarheid en embryofoetale ontwikkeling bleek geen bewijs voor verminderde vruchtbaarheid, embryotoxiciteit of teratogeniciteit. Er zijn echter geen toxiciteitsonderzoeken naar pre- en postnatale ontwikkeling uitgevoerd met pegunigalsidase-alfa en de risico’s voor foetus en pups gedurende de late dracht en zoogperiode zijn niet bekend.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Natriumcitraat tribasisch dihydraat

Citroenzuur

Natriumchloride

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Bij gebrek aan onderzoek naar onverenigbaarheden, mag dit geneesmiddel niet met andere geneesmiddelen gemengd worden.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

Verdunde oplossing voor infusie

De chemische en fysische stabiliteit tijdens gebruik is aangetoond gedurende 72 uur zowel bij 2 °C-8 °C als beneden 25 °C.

Vanuit microbiologisch oogpunt moet het product onmiddellijk worden gebruikt. Indien het product niet onmiddellijk wordt gebruikt, zijn de bewaartijden tijdens gebruik en de bewaaromstandigheden vóór gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker. Deze zouden gewoonlijk niet langer zijn dan 24 uur in de koelkast (2 °C-8 °C) of 8 uur indien bewaard beneden 25 °C, tenzij verdunning heeft plaatsgevonden onder gecontroleerde en gevalideerde aseptische omstandigheden.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren in de koelkast (2 °C - 8 °C).

Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na verdunning, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Flacon van 10 ml (15R helder glas) gesloten met een gecoate rubberen stop en verzegeld met een aluminium flip-off-dop.

Flacon van 2,5 ml (6R helder glas) gesloten met een gecoate rubberen stop en verzegeld met een aluminium flip-off-dop.

Verpakkingsgrootten van 1, 5 of 10 flacons.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Pegunigalsidase-alfa is uitsluitend voor intraveneuze infusie. Er moet een aseptische techniek worden gebruikt.

Flacons zijn uitsluitend voor eenmalig gebruik.

Indien verontreiniging wordt vermoed, mag de flacon niet worden gebruikt. Schudden of schokken van dit geneesmiddel moet worden vermeden.

Filternaalden mogen tijdens de bereiding van de infusie niet worden gebruikt. Het aantal te verdunnen flacons moet worden bepaald op basis van het gewicht van de individuele patiënt en de benodigde flacons moeten uit de koelkast worden genomen, zodat ze (in ongeveer 30 minuten) op kamertemperatuur kunnen komen.

Verdunning

  1. 1)

    Bepaal het totaal aantal flacons dat benodigd is voor de infusie.

    Het benodigde aantal flacons is gebaseerd op de totale dosis benodigd voor iedere individuele patiënt en vereist berekening van de op gewicht gebaseerde dosering.

    Een voorbeeld van de berekening voor een totale dosis bij een patiënt van 80 kg die 1 mg/kg voorgeschreven heeft gekregen, is als volgt:

    • Gewicht van de patiënt (in kg) ÷ 2 = dosisvolume (in ml)
    • Voorbeeld: patiënt van 80 kg ÷ 2 = 40 ml (op te trekken volume).
    • In dit voorbeeld zijn 4 stuks van de flacons van 10 ml (of 16 stuks van de flacons van

      2,5 ml) nodig.

Een voorbeeld van de berekening voor een totale dosis bij een patiënt van 80 kg die 2 mg/kg voorgeschreven heeft gekregen, is als volgt:

  • Gewicht van de patiënt (in kg) = dosisvolume (in ml).
  • Voorbeeld: patiënt van 80 kg = 80 ml (op te trekken volume).
  • In dit voorbeeld zijn 8 stuks van de flacons van 10 ml (of 32 stuks van de flacons van

    2,5 ml) nodig.

  • Laat het benodigde aantal flacons vóór verdunning op kamertemperatuur komen (ongeveer

    30 minuten).

    Onderwerp de flacons aan een visuele inspectie. Niet gebruiken als de dop ontbreekt of kapot is. Niet gebruiken indien het product deeltjes bevat of verkleurd is.

    Vermijd schudden of schokken van de flacons.

  • Verwijder hetzelfde volume aan 0,9%- (9 mg/ml) natriumchlorideoplossing voor infusie als berekend in stap 1 uit de infuuszak en gooi dit weg.
  • Trek het benodigde volume aan pegunigalsidase-alfa-oplossing op uit de flacons, en verdun dit met 0,9%- (9 mg/ml) natriumchlorideoplossing voor infusie, tot een totaal volume gebaseerd op het gewicht van de patiënt, zoals gespecificeerd in tabel 4 hieronder.

    Tabel 4: Minimaal totaal infusievolume voor patiënten per lichaamsgewicht

Gewicht patiëntMinimaal totaal infusievolume
< 70 kg150 ml
70–100 kg250 ml
> 100 kg500 ml

Injecteer de pegunigalsidase-alfa-oplossing direct in de infuuszak.

Injecteer NIET in de luchtruimte binnen de infuuszak.

Keer de infuuszak behoedzaam ondersteboven om de oplossing te mengen; vermijd daarbij hevig schudden en schokken.

De verdunde oplossing moet worden toegediend met behulp van een inlinefilter van 0,2 μm met lage eiwitbinding.

Afvoeren

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Chiesi Farmaceutici S.p.A.

Via Palermo 26/A

43122 Parma

Italië

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/23/1724/001

EU/1/23/1724/002

EU/1/23/1724/003

EU/1/23/1724/004

EU/1/23/1724/005

EU/1/23/1724/006

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 4 mei 2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Elfabrio

EU-vergunningsnummer EU/1/23/1724
Werkzame stof (INN) pegunigalsidase alfa
ATC-code A16AB20
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Chiesi Farmaceutici S.p.A
Status van de vergunning Vergund (04-05-2023)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 31-03-2026