Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Dovprela – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Dovprela

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Dovprela 200 mg tablet

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke tablet bevat 200 mg pretomanide.

Hulpstoffen met bekend effect

Elke tablet bevat 294 mg lactose (als monohydraat) en 5 mg natrium.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Tabletten.

Witte tot gebroken witte, ovale tablet met de inscriptie "M" aan de ene zijde en "P200" aan de andere zijde.

Afmetingen tablet: 18 x 9 mm.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Dovprela is geïndiceerd voor gebruik in combinatie met bedaquiline, linezolid en moxifloxacine voor de behandeling van

  • volwassenen met pulmonale tuberculose (TB) veroorzaakt door Mycobacterium tuberculosis, resistent tegen rifampicine, met of zonder resistentie tegen isoniazide.

Dovprela is geïndiceerd voor gebruik in combinatie met bedaquiline en linezolid voor de behandeling van

  • volwassenen met pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen rifampicine en een fluorochinolon, met of zonder resistentie tegen isoniazide (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 5.1).

De officiële richtlijnen voor het verantwoord gebruik van antibacteriële middelen dienen in acht te worden genomen.

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling met pretonamid dient te worden ingesteld en opgevolgd door een arts die ervaren is in de behandeling TB veroorzaakt door geneesmiddelresistente M. tuberculosis.

Pretomanide dient te worden toegediend middels directe observatietherapie (DOT) of conform de lokale praktijk.

Dosering

De aanbevolen dosering is eenmaal daags 200 mg (één tablet) pretonamid gedurende 26 weken.

Pretonamid dient alleen te worden toegediend in combinatie met bedaquiline (400 mg eenmaal daags gedurende 2 weken gevolgd door 200 mg 3 keer per week [met ten minste 48 uur tussen de doses] oraal gedurende in totaal 26 weken) en linezolid (600 mg per dag oraal gedurende tot 26 weken), met of zonder moxifloxacine (400 mg eenmaal daags gedurende 26 weken). Zie ook hieronder over de behandelingsduur.

Bij bevestigde pulmonale TB, resistent tegen rifampicine en een fluoroquinolon, met of zonder resistentie tegen isoniazide, moet pretomanide worden gecombineerd met bedaquiline en linezolid, en moet moxifloxacine worden weggelaten.

De productinformatie voor bedaquiline, linezolid en moxifloxacine dient te worden geraadpleegd voor aanvullende informatie over het gebruik van deze geneesmiddelen.

Zie daarnaast rubriek 4.4 voor informatie over de dosisaanpassing van linezolid die werd toegepast tijdens de klinische ZeNix-studie en zie rubriek 5.1 voor meer informatie over de studie.

Stopzetting van het pretomanide-bedaquiline-linezolid-+/- moxifloxacine-behandelingsschema (zie ook rubrieken 4.4, 4.8 en 5.1).

  • Als de behandeling met bedaquiline of pretonamid om welke reden dan ook wordt stopgezet, dient het hele combinatieschema te worden stopgezet.
  • Als de behandeling met linezolid in de eerste vier opeenvolgende weken van de behandeling permanent wordt stopgezet, dient het hele combinatieschema te worden stopgezet.
  • Als de behandeling met linezolid wordt stopgezet na de eerste vier weken opeenvolgende behandeling, kan de behandeling worden voortgezet met alleen bedaquiline, pretomanide en met of zonder moxifloxacine.

Gemiste doses

Eventueel gemiste doses pretomanide, bedaquiline en moxifloxacine, dienen aan het einde van de behandeling te worden ingehaald. Doses linezolid die zijn overgeslagen vanwege bijwerkingen van linezolid, dienen niet te worden ingehaald aan het einde van de behandeling. Zie de productinformatie van bedaquiline, linezolid en moxifloxacine voor aanvullende informatie over het gebruik van deze geneesmiddelen.

Behandelingsduur

De totale duur van de behandeling met pretomanide in combinatie met bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine is 26 weken. Pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid kan worden verlengd tot in totaal 39 weken. Deze verlenging is gerechtvaardigd wanneer de kweekconversie tussen maand 4 en 6 niet is gelukt tijdens de behandeling, en kan worden gebaseerd op het klinisch oordeel van de behandelend arts (zie rubriek 5.1).

Ouderen (65 jaar of ouder)

Er zijn beperkte klinische gegevens over het gebruik van pretomanide bij oudere patiënten. De veiligheid en werkzaamheid van pretomanide bij oudere patiënten zijn derhalve niet vastgesteld.

Verminderde leverfunctie

De veiligheid en werkzaamheid van pretomanide bij patiënten met een verminderde leverfunctie zijn niet vastgesteld (zie rubriek 4.4).

Verminderde nierfunctie

De veiligheid en werkzaamheid van pretomanide bij patiënten met een verminderde nierfunctie zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Gebruik bij patiënten met een verminderde nierfunctie wordt niet aangeraden.

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van pretomanide bij kinderen en adolescenten zijn nog niet vastgesteld.

Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Voor oraal gebruik.

Pretomanide dient met voedsel te worden ingenomen (zie rubriek 5.2).

Tabletten dienen te worden doorgeslikt met water. Als de patiënt moeite heeft met het doorslikken van een hele tablet, kan een acceptabel alternatief zijn om de tabletten fijn te malen en met water te mengen voor toediening. De inname moet onmiddellijk na het fijnmalen en mengen met water plaatsvinden.

4.3 Contra-indicaties

Overgevoeligheid voor de werkzame stof, andere nitroimidazolen of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

De veiligheid en werkzaamheid van pretomanide zijn niet vastgesteld voor gebruik in combinatie met andere geneesmiddelen dan bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine als onderdeel van het aanbevolen doseringsschema, en pretomanide dient dan ook niet te worden gebruikt als onderdeel van een ander schema.

Hepatotoxiciteit

Hepatotoxiciteit kan voorkomen bij gebruik van het schema met pretomanide, bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine. De leverfunctiewaarden dienen bewaakt te worden. Alcohol en hepatotoxische geneesmiddelen (waaronder kruidensupplementen), anders dan de geneesmiddelen die staan gespecificeerd bij de therapeutische indicaties (zie rubriek 4.1), dienen vermeden te worden tijdens gebruik van dit schema, met name bij patiënten met een verminderde leverfunctie. Tekenen en symptomen (zoals vermoeidheid, anorexie, nausea, geelzucht, donkere urine, levergevoeligheid en hepatomegalie) dienen gedurende de behandeling te worden behandeld. Er dienen laboratoriumtests (alanineaminotransferase [ALAT], aspartaataminotransferase [ASAT], alkalische fosfatase en bilirubine) te worden uitgevoerd aan het begin van de behandeling en minimaal eenmaal per week gedurende de eerste maand behandeling, om de week gedurende de tweede maand en maandelijks daarna zolang de behandeling duurt. Indien nodig kunnen extra tests worden uitgevoerd. Als er tekenen zijn die wijzen op nieuwe of verergerende leverfunctiestoornis, dient een test op virale hepatitis te worden uitgevoerd en dient het gebruik van andere hepatotoxische geneesmiddelen te worden gestaakt. Behandeling met het hele schema dient te worden onderbroken als:

  • Verhogingen van de aminotransferase gepaard gaan met een verhoging van het totaal bilirubine die meer dan 2 keer de bovengrens van de normaalwaarde bedraagt.
  • Verhogingen van de aminotransferase meer dan 8 keer de bovengrens van de normaalwaarde bedragen.
  • Verhogingen van de aminotransferase meer dan 5 keer de bovengrens van de normaalwaarde bedragen en langer dan 2 weken aanhouden.

De behandeling kan onder nauw toezicht worden herstart als de leverenzymen en klinische symptomen zijn genormaliseerd.

Aanpassing/onderbreking door bijwerkingen van linezolid

Aanpassing of onderbreking van de dosering linezolid kan in de loop van de behandeling nodig zijn om de bekende toxiciteiten van linezolid onder controle te brengen. De aanbevelingen hieronder weerspiegelen de procedures die in de ZeNix-studie zijn gebruikt (rubriek 5.1).

Myelosuppressie

Bepaling van het volledig bloedbeeld dient ten minste plaats te vinden aan het begin van de behandeling, na 2 weken en vervolgens maandelijks bij patiënten die linzolid krijgen als onderdeel van het combinatieschema. De hematologische parameters verschillen van meting tot meting en dalingen dienen te worden beoordeeld in de context van de algehele medische conditie van de patiënt. De richtlijnen hieronder kunnen worden gebruikt als het waarschijnlijk is dat linezolid de daling in de bloedwaarden heeft veroorzaakt. Overweeg het tijdelijk stopzetten of verlagen van de dosis linezolid tot 300 mg in de volgende situaties.

  • Anemie - als de hemoglobinewaarde onder 80 g/l zakt of meer dan 25% lager ligt dan bij aanvang van de behandeling.
  • Leukopenie - als de absolute neutrofielentelling (ANC) onder 0,75 x 109/l of significant onder de uitgangswaarde zakt. Bevestig met een herhaalde test voordat u verdere besluiten neemt aangezien ANC's dagelijkse en andere variaties kunnen ondergaan.
  • Trombocytopenie - als de plaatjes onder 50 x 109/l of significant onder de uitgangswaarde zakken. Bevestig idealiter met een herhaalde test voordat u verdere besluiten neemt. Als er verbetering in de myelosuppressie wordt waargenomen, overweeg dan om linezolid te verlagen tot de aanvangsdosis of de helft van de aanvangsdosis.

Perifere neuropathie en opticus neuropathie

Aan linezolid gerelateerde perifere neuropathie is meestal reversibel of verbetert na onderbreking, dosisverlaging of stopzetting van de behandeling met linezolid. Als er verbetering in de perifere neuropathie wordt waargenomen, overweeg dan om linezolid te verlagen tot 300 mg (de helft van de aanvangsdosis). In de klinische studies (rubriek 5.1) nam de incidentie van

onderbreking/verlaging/stopzetting van linezolid vanwege perifere neuropathie gestaag toe vanaf ongeveer 2 maanden behandeling tot de voltooiing van de behandeling. Houd visuele symptomen in de gaten bij alle patiënten die een combinatieschema van pretomanide, bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine krijgen. Als een patiënt last krijgt van symptomen van een afgenomen gezichtsvermogen, onderbreek de behandeling met linezolid dan en laat snel een oftalmologisch onderzoek uitvoeren om te beoordelen of er tekenen van opticus neuropathie zijn.

Melkzuuracidose

Melkzuuracidose is een bekende bijwerking van linezolid. Patiënten die last krijgen van terugkerende misselijkheid of braken dienen onmiddellijk een medische beoordeling te krijgen, met inbegrip van een beoordeling van de bicarbonaat- en melkzuurspiegels, waarna onderbreking van linezolid dient te worden overwogen. Linezolid kan onder nauwlettend toezicht weer worden opgestart met een lagere dosis, als de tekenen en symptomen van melkzuuracidose zijn verdwenen.

QT-verlenging

QT-verlenging is gemeld met het combinatieschema van pretomanide, bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine. QT-verlenging is een bekende bijwerking van bedaquiline en moxifloxacine. Bedaquiline lijkt in combinatie met pretomanide een grotere verlenging van het QT-interval te veroorzaken dan te verwachten is met bedaquiline alleen. De impact van pretomanide is echter nog niet volledig in kaart gebracht.

Er dient een ecg te worden gemaakt vóór de start van de behandeling, en ten minste maandelijks tijdens de behandeling met het combinatieschema van pretomanide, bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine. De kalium-, calcium- en magnesiumgehaltes in het serum dienen te worden bepaald bij baseline en dienen te worden gecorrigeerd in geval van afwijkingen. Er dienen opvolgingscontroles van elektrolyten te worden uitgevoerd als er een QT-verlenging wordt gedetecteerd.

De volgende factoren kunnen het risico op QT-verlenging vergroten:

  • een voorgeschiedenis van torsade de pointes;
  • een persoonlijke of familievoorgeschiedenis van congenitaal lange-QT-syndroom;
  • een voorgeschiedenis van of nog bestaande hypothyroïdie;
  • nog bestaande bradyaritmie;
  • hartfalen of bekende structurele hartafwijking;
  • met behulp van de Fridericia-methode gecorrigeerd QT-interval (QTcF) >450 ms (bevestigd met herhaalde elektrocardiogrammen) of
  • calcium-, magnesium- of kaliumgehaltes in het serum onder de ondergrens van de normaalwaarde.

Het volledige schema met pretomanide, bedaquiline, linezolid en met of zonder moxifloxacine moet worden stopgezet als de patiënt klinisch significante ventriculaire aritmie ontwikkelt of een QTcF-interval van meer dan 500 ms heeft (bevestigd met herhaalde ecg's). Als zich syncope voordoet, dient er een ecg te worden gemaakt om QT-verlenging te detecteren.

Het risico op QT-verlenging voor het combinatieschema is niet vastgesteld bij blootstellingen die hoger liggen dan de therapeutische niveaus. Het risico kan verhoogd zijn als de systemische blootstelling aan pretomanide is verhoogd (zie rubrieken 4.5 en 5.2).

Hulpstoffen

Dovprela bevat lactose. Patiënten met zeldzame erfelijke problemen zoals galactose-intolerantie, Lapp-lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie mogen dit geneesmiddel niet innemen. Dovprela bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet. Dat wil zeggen dat het in wezen “natriumvrij” is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Effecten van andere geneesmiddelen op pretomanide

CYP3A4-inductoren

Pretomanide wordt deels gemetaboliseerd door CYP3A4. Bijgevolg kan de blootstelling aan pretomanide verlaagd zijn bij gelijktijdige toediening met inductoren van CYP3A4. In interactieonderzoeken naar meervoudige doses pretomanide met meervoudige doses rifampicine of efavirenz, daalde de AUC0-24u van pretomanide met respectievelijk 66% of 35%. Vanwege de mogelijkheid van een afname van het therapeutisch effect van pretomanide als gevolg van een afname in systemische blootstelling, dient gelijktijdige toediening van pretomanide met systemisch gebruikte matige of sterke CYP3A4-inductoren (bijv. efavirenz, etravirine, rifamycines zoals rifampicine, rifapentine en rifabutine, carbamazepine, fenytoïne en sint-janskruid (Hypericum perforatum)) te worden vermeden (zie rubriek 4.4).

In een interactieonderzoek naar meervoudige doses pretomanide in combinatie met meervoudige doses lopinavir met ritonavir, daalde de AUC0-24u van pretomanide met 17%.

Effecten van pretomanide op andere geneesmiddelen

Effect op substraten van CYP2C8, CYP2C9 en CYP2C19

In vitro studies wijzen uit dat pretomanide een inductor is van CYP2C8. De studies wijzen niet uit of pretomanid ook een inductor is van CYP2C9 en 2C19. In vivo inductie kan niet worden uitgesloten omdat er geen klinische studies naar zijn uitgevoerd. Indien pretomanide wordt toegediend in combinatie met substraten van CYP2C8, 2C9 en 2C19, zoals paclitaxel, warfarine en mefenytoïne, moeten de voorschrijvend artsen en hun patiënten waakzaam zijn voor de mogelijk verminderde werking van deze substraten.

Effect op substraten van OAT3, OATP1B3, P-gp en BCRP

Pretomanide is in vitro een remmer van de OAT3-transporter, wat kan resulteren in klinisch verhoogde concentraties OAT3-substraten en het risico op bijwerkingen van deze geneesmiddelen kan verhogen. Als pretomanide gelijktijdig wordt toegediend met OAT3-substraten (bijv. methotrexaat, benzylpenicilline, indomethacine. ciprofloxacine), dienen er controles op met het OAT3-substraat verband houdende bijwerkingen plaats te vinden en dienen indien nodig dosisverlagingen van het OAT3-substraat te worden overwogen (zie rubriek 4.4).

In vitro studies wijzen erop dat pretomanide een remmende werking heeft op BCRP, OATP1B3 en P‑gp. Er zijn geen klinische studie uitgevoerd om deze interacties te onderzoeken. Daarom kan niet worden uitgesloten dat gelijktijdige toediening van pretomanide en gevoelige OATP1B3‑substraten (zoals valsartan, statinen), BCRP‑substraten (zoals rosuvastatine, prazosine, glyburide, sulfasalazine), en P‑gp‑substraten (zoals digoxine, dabigatranetexilaat, verapamil) de blootstelling vergroot. Indien pretomanide wordt toegediend in combinatie met substraten van OATP1B3, BCRP of P‑gp, moet worden gecontroleerd op geneesmiddelgerelateerde bijwerkingen voor het gelijktijdig toegediende geneesmiddel.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Zwangerschap

Er is een zeer beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van pretomanide bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft embryofoetale ontwikkeling (zie rubriek 5.3).

Pretomanide mag alleen tijdens de zwangerschap worden gebruikt als het voordeel voor de patiënt opweegt tegen het potentiële risico voor de foetus.

Borstvoeding

Het is niet bekend of pretomanide/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat pretomanide in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Een risico voor de zuigeling kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met pretomanide moet worden gestaakt, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van pretomanide op de vruchtbaarheid bij de mens. Orale toediening van pretomanide veroorzaakte een duidelijk verminderde vruchtbaarheid bij mannelijke ratten (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Pretomanide kan een geringe invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen. Duizeligheid is gemeld bij sommige patiënten die pretomanide innamen en sommige patiënten hadden last van een afgenomen gezichtsvermogen. Hiermee dient rekening te worden gehouden bij de beoordeling van de rijvaardigheid of het vermogen om machines te bedienen van een patiënt (zie rubriek 4.8).

4.8 Bijwerkingen

De meest voorkomende bijwerkingen tijdens behandeling met pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid waren nausea, braken en transaminasen verhoogd. Patiënten kregen respectievelijk last van perifere neuropathie en anemie, wat bekende bijwerkingen zijn van linezolid. Nausea, braken en transaminasen verhoogd zijn mogelijke bijwerkingen van alle drie de geneesmiddelen in het schema. De meest voorkomende bijwerkingen tijdens de behandeling met pretomanide in combinatie met bedaquiline, linezolid en moxifloxacine waren transaminasen verhoogd en QTc-verlenging.

Zie de Samenvatting van de productkenmerken van bedaquiline, linezolid en moxifloxacine voor meer informatie over bijwerkingen die door deze geneesmiddelen worden veroorzaakt.

Tabel met bijwerkingen van pretomanide

De tabel hieronder geeft, per systeem/orgaanklasse en frequentie, de bijwerkingen weer die worden beschouwd als ten minste mogelijk gerelateerd aan de behandelingsschema’s BPaL en BPaLM (bedaquiline, pretomanide, linezolid en moxifloxacine) en zijn waargenomen tijdens de volgende klinische onderzoeken:

  • Nix-TB: 109 patiënten behandeld met pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid

    (dagelijks 1200 mg) gedurende 26 weken

  • ZeNix: 45 patiënten behandeld met pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid

    (dagelijks 1200 mg) gedurende 26 weken en 45 patiënten behandeld met pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid (dagelijks 600 mg)

  • TB-PRACTECAL: 273 patiënten behandeld met pretomanide in combinatie met bedaquiline, linezolid (600 mg) met of zonder moxifloxacine (400 mg) gedurende 24 weken (N = 151 patiënten in de BPaLM-arm + N = 122 patiënten in de BPaL-arm)

De onderstaande lijst met bijwerkingen reflecteert gedeeltelijk het veiligheidsprofiel van het BPaL-studieschema, omdat het lastig is om de causaliteit van het ene geneesmiddel van dat van het andere te onderscheiden. Dit is inclusief een algehele populatie van 472 patiënten die een BPaL-schema met of zonder moxifloxacine kregen.

Bijwerkingen die worden toegeschreven aan linezolid, zijn gemarkeerd met een Δ. Bijwerkingen die worden toegeschreven aan moxifloxacine, zijn gemarkeerd met een §.

Tabel 1: Bijwerkingen uit klinische studies

Systeem/orgaanklasseZeer vaak ≥1/10

Vaak

≥1/100, <1/10

Soms

≥1/1.000, <1/100

Infecties en parasitaire aandoeningenVulvovaginale candidiasis§, orale candidiasis*

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Leukopenie* ∆, anemie* ∆,

lymfopenie ∆

Neutropenie* ∆, eosinofilie,

trombocytopenie* ∆

Pancytopenie ∆

Voedings- en

stofwisselingsstoornissen

Hyponatriëmie Δ, hypernatriëmie Δ, hypocalciëmie,

hypoalbuminiëmie Δ, hyperkaliëmie § Δ, hypokaliëmie Δ, verminderde eetlust, hyperglykemie § Δ, hypoglykemie,

Melkzuuracidose* ∆, hypomagnesiëmie

Dehydratie, hypovolemie,
Psychische stoornissenDepressie, insomnieAngst
ZenuwstelselaandoeningenHoofdpijn, perifere neuropathie* ∆Dysgeusie, duizeligheid, tremor §
Oogaandoeningen

Afgenomen

gezichtsvermogen

Lensaandoening, oog pruritus, oogzwelling, papiloedeem, presbyopie, oogirritatie, oogpijn*, opticus neuropathie* ∆, cataract
Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningenDoofheid*
HartaandoeningenHartkloppingenSinusbradycardie, sinustachycardie
BloedvataandoeningenHypertensie*Hypotensie
Systeem/orgaanklasseZeer vaak ≥1/10

Vaak

≥1/100, <1/10

Soms

≥1/1.000, <1/100

Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningenHaemoptysis, bloedneusHoesten*
MaagdarmstelselaandoeningenNausea, brakenGastritis*, diarree, constipatie, pancreatitis, abdominale pijn*, dyspepsieGastro-oesofageale refluxziekte, abdominale distensie, glossodynia, bloedbraken, oprisping
Lever- en galaandoeningenTransaminasen verhoogd*HyperbilirubinemieHepatomegalie, geelzucht
ImmuunsysteemaandoeningenOvergevoeligheid

Huid- en

onderhuidaandoeningen

Rash*Acne*, droge huid, pruritus*, urticariaAlopecia, dermatitis allergisch, erytheem, huidhyperpigmentatie, angio-oedeem
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenSkeletspierstelselpijn*Spierspasmen*Polyartritis*
Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissenBorstkaspijn*, vermoeidheid*
OnderzoekenElektrocardiogram QT verlengd

Gamma-

glutamyltransferase verhoogd, bloed

alkalische fosfatase verhoogd, bloed ureum verhoogd, lipase

verhoogd*, amylase verhoogd*, bloed

creatinine verhoogd § Δ, creatinineklaring renaal verlaagd

Bloed

creatinefosfokinase verhoogd, albumine urine aanwezig, bloed creatinefosfokinase MB verhoogd, bloed urinezuur verhoogd

*Geselecteerde termen zijn als volgt samengenomen: leukopenie (leukopenie, wittebloedceltelling verlaagd); lymfopenie (lymfopenie, lymfocytentelling verlaagd); perifere neuropathie (branderig gevoel, hypo-esthesie, hyporeflexie, neuropathie perifeer, para-esthesie, perifere sensimotorische neuropathie, perifere motorische neuropathie, polyneuropathie); gastritis (gastritis, chronische gastritis); acne (acne, acneïforme dermatitis); skeletspierpijn (artralgie, rugpijn, costochondritis, myalgie, pijn in extremiteit, skeletspierstelselpijn, spierverrekking); transaminasen verhoogd (alanineaminotransferase (ALAT) verhoogd, aspartaataminotransferase (ASAT) verhoogd, geneesmiddelgeïnduceerd leverletsel, leverenzym verhoogd, leverfunctie afwijkend, leverfunctietest verhoogd, transaminasen verhoogd): rash (rash, erythemateus, rash maculo-papulair, rash papulair, rash vesiculair, pustuleuze rash, nodulaire uitslag); pruritus (pruritus, pruritus gegeneraliseerd, rash pruritus); abdominale pijn (abdominale pijn, pijn laag in de onderbuik, bovenbuikpijn, abdominaal ongemak); afgenomen gezichtsvermogen (gezichtsvermogen wazig, scherpzien gereduceerd, afgenomen gezichtsvermogen); amylase verhoogd (amylase verhoogd, hyperamylasemie); lipase verhoogd (hyperlipasemie, lipase verhoogd); opticus neuropathie (opticus neuropathie, neuritis optica); pancreatitis (pancreatitis, hemorragische pancreatitis); anemie (anemie, hemoglobine verlaagd); trombocytopenie (trombocytopenie, plaatjestelling verlaagd); neutropenie (neutropenie, neutrofielentelling verlaagd); hyperbilirubinemie (hyperbilirubinemie, bloed bilirubine verhoogd); melkzuuracidose (melkzuuracidose, acidose, bloed melkzuur verhoogd, bloed lactaat verhoogd); spierspasmen (spierspasmen, skeletspierstijfheid); vermoeidheid (vermoeidheid, asthenie, malaise); orale candidiasis (orale candidiasis, orale schimmelinfectie, mondhoek cheilitis); erytheem (erytheem, palmerytheem); polyartritis (polyartritis, artropathie); borstkaspijn (borstkaspijn, angina pectoris); pancreatitis (pancreatitis, hemorragische pancreatitis); oogpijn (oogpijn, periorbitale pijn); perifere zwelling (oedeem perifeer, perifere zwelling); doofheid (doofheid, doofheid unilateraal, geleidingsdoofheid); droge huid (droge huid, xerose); dermatitis allergisch (dermatitis allergisch, dermatitis); hyperglykemie (hyperglykemie, bloed glucose verhoogd); hoesten (hoesten, productieve hoest); hypertensie (hypertensie, bloeddruk verhoogd).

Δ: bijwerkingen die worden toegeschreven aan linezolid.

§: bijwerkingen die worden toegeschreven aan moxifloxacine.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Verhoogde transaminasen

In de Nix-TB-studie waarin 109 patiënten werden behandeld met pretomanide in combinatie met bedaquiline en linezolid, gecombineerd met de ZeNix-patiënten die werden behandeld binnen de armen die gedurende 26 weken werden gedoseerd met linezolid, kreeg 19% de bijwerking verhoogde transaminasen (zeer vaak). Met uitzondering van één patiënt die stierf als gevolg van pneumonie en sepsis, waren alle patiënten die last kregen van verhoogde transaminasen, in staat om de behandeling voort te zetten of na een onderbreking te hervatten en de volledige behandelkuur af te ronden.

In het TB-PRACTECAL-onderzoek, waarin moxifloxacine gelijktijdig werd toegediend met een BPaL-schema, werden bijwerkingen van transaminasen verhoogd gemeld bij 58 (38,4%) patiënten in de BPaLM-arm, waarbij één patiënt meer dan één voorkeursterm had kunnen melden die waren samengenomen in de categorie transaminasen verhoogd. De meeste bijwerkingen waren van graad 1 of graad 2, 6 patiënten hadden graad 3 in ernst gemeld, de uitkomst bij 5 patiënten werd opgelost en bij één patiënt was de uitkomst niet bekend.

Verlenging van het QT-interval op een ecg

QT-verlenging is een bekende bijwerking van bedaquiline. Bedaquiline lijkt in combinatie met pretomanide met of zonder moxifloxacine een grotere verlenging van het QT-interval te veroorzaken dan te verwachten is met bedaquiline alleen. De impact van pretomanide is echter nog niet volledig in kaart gebracht. In de Nix-TB-studie hadden 6 patiënten (5,5%, vaak) last van tijdens de behandelingsperiode optredende voorbijgaande bijwerkingen (TEAE's; treatment-emergent adverse events) bij QT-verlenging op het elektrocardiogram. In de gehele Nix-TB-studie werd bij geen enkele patiënt melding gemaakt van een tijdens de behandeling optredende QTcF van meer dan 480 ms Bij één patiënt werd melding gemaakt van een verandering van de QTcF vanaf baseline van meer dan 60 ms. In de ZeNix-studie werd geen QT-verlenging op het elektrocardiogram waargenomen bij de patiënten in de behandelingsarm van 26 weken. In het TB-PRACTECAL onderzoek meldden 46 (30,5%) patiënten een QT-verlenging gerelateerd aan de onderzoeksgeneesmiddelen, waarvan maar 1 patiënt een ernst van graad 3 van de QT-verlenging meldde, de uitkomst werd opgelost.

Myelosuppressie

Myelosuppressie is een bekende bijwerking van linezolid. In de Nix-TB-studie had 37% (zeer vaak) van de patiënten last van anemie als de meest voorkomende bijwerking van aan linezolid toegeschreven hematopoïetische cytopenie. De meeste gevallen van cytopenie begonnen na 2 weken behandeling. In totaal kregen drie patiënten cytopenieën die allemaal als ernstig werden beschouwd: neutropenie bij 1 patiënt en anemie bij 2 patiënten. Alle drie de ernstige bijwerkingen leidden tot ofwel onderbreking van linezolid ofwel onderbreking van pretomanide, bedaquiline en linezolid, waarna de bijwerkingen allemaal verdwenen.

In de ZeNix-studie was er een grotere incidentie van gevallen van myelosuppressie, 28,9% tegenover 13,3%, voor de groep van 1200 mg vergeleken met de groep van 600 mg linezolid gedurende 26 weken. De meeste myelosuppressie TEAE's waren graad 1 of graad 2 in ernst. Over het algemeen trad het merendeel van de eerste myelosuppressie TEAE's op in de eerste 9 weken van de behandeling, met uitzondering van de behandelgroep met 1200 mg gedurende 26 weken waarin ongeveer de helft van de gevallen zich voordeed na week 9.

In de gecombineerde onderzoeksgegevens meldden 2 patiënten ernstige gevallen van anemie bij linezolid 1200 mg en werden er geen gevallen gemeld in de groep met 600 mg.

In het TB-PRACTECAL-onderzoek meldden 52 patiënten bijwerkingen van myelosuppressie in de BPaLM-arm. Daarvan meldden 27 (18%) patiënten leukopenie, 26 (17,2%) patiënten meldden neutropenie en 21 (14%) patiënten meldden anemie, één patiënt had meer dan een voorkeursterm kunnen melden. Een ernst van graad 3 of hoger werd waargenomen bij 6 patiënten en de uitkomst werd opgelost bij 4 patiënten. Bij 2 patiënten was de uitkomst niet bekend.

Perifere neuropathie

Perifere neuropathie is een bekende bijwerking van linezolid. In de Nix-TB-studie had 81% (zeer vaak) van de patiënten last van perifere neuropathie. In de ZeNix-studie meldden 17 patiënten (37,8%) een tijdens de behandeling optredende bijwerking in de vorm van perifere neuropathie in de behandelgroep met 1200 mg gedurende 26 weken; een van deze gevallen leidde tot beëindiging van de behandeling. In de behandelgroep met 600 mg gedurende 26 weken meldde een lager aantal patiënten perifere neuropathie, namelijk 11 (24,4%), en was bij geen van hen onderbreking van de behandeling met linezolid of beëindiging van de behandeling vereist.

De meeste van deze bijwerkingen waren graad 1 en deden zich voor na 8 weken.

Wanneer pretomanide in het BPaL-schema gelijktijdig werd toegediend met moxifloxacine in het TB-PRACTECAL-onderzoek in de BPaLM-arm, meldden 13 (8,6%) patiënten voorkeurstermen samengenomen onder perifere neuropathie, de meeste bijwerkingen waren van graad 1 of graad 2 in ernst en alle bijwerkingen werden opgelost.

Opticus neuropathie

Opticus neuropathie is een bekende bijwerking van linezolid. Twee patiënten (2%, vaak) in de Nix-TB-studie ontwikkelden opticus neuropathie, beide na 16 weken behandeling. Beide gevallen waren ernstig van aard, werden met behulp van netvliesonderzoek bevestigd als opticus neuropathie/neuritis en leidden tot stopzetting van linezolid; beide bijwerkingen verdwenen.

In de ZeNix-studie meldden in totaal 4 (2,2%) patiënten een tijdens de behandeling optredende bijwerking in de vorm van optische neuropathie. Alle 4 patiënten bevonden zich in de behandelgroep met 1200 mg linezolid gedurende 26 weken (8,9%). De maximale ernst was graad 1 (mild) voor 1 patiënt, graad 2 (matig) voor 2 patiënten en graad 3 (ernstig) voor 1 patiënt. Voor alle patiënten werd linezolid definitief stopgezet, behalve voor 1 patiënt die de behandeling reeds had voltooid toen de bijwerking zich voordeed. De bijwerking deed zich voor het eerst voor na 3 maanden behandeling en alle bijwerkingen verdwenen. Er werden geen gevallen van optische neuropathie gemeld bij de groep waarbij linezolid werd gedoseerd op 600 mg in de ZeNix-studie.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico's van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in Aanhangsel V.

4.9 Overdosering

Er is geen ervaring met acute overdosering met pretomanide. In geval van opzettelijke of accidentele overdosering dienen algemene maatregelen ter ondersteuning van de basale vitale functies te worden genomen, met inbegrip van bewaking van de vitale functies en controle met een ecg.

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antimycobacteriële middelen, geneesmiddelen voor de behandeling van tuberculose, ATC-code: J04AK08.

Werkingsmechanisme

Het werkingsmechanisme van pretomanide betreft vermoedelijk remming van de synthese van de celwandlipiden in aerobe omstandigheden en de vorming van stikstofradicalen in anaerobe omstandigheden. Reductieve activering van pretomanide door een mycobacteriële deazaflavine- (F420-) afhankelijke nitroreductase is nodig voor werking in zowel aerobe als anaerobe omstandigheden (zie ook het resistentiemechanisme, hieronder).

Resistentie

De activering van pretonamid, die plaatsvindt in de bacteriële cel, is afhankelijk van enzymen die gecodeerd zijn door 5 genen: een co-factor F420-afhankelijke nitroreductase, genaamd Ddn; een glucose-6-fosfaat-dehydrogenase genaamd Fgd1; en de enzymen van de F420 biosynthetische route (FbiA, FbiB en FbiC). Mutaties in de 5 genen die deze enzymen (ddn, fgd1, fbiA, fbiB, fbiC) coderen zijn in verband gebracht met een hoge in-vitroresistentie tegen pretomanide. Niet alle isolaten met verhoogde minimaal remmende concentraties (MIC's) hebben mutaties in deze genen, wat op het bestaan van ten minste één ander werkingsmechanisme wijst. Pretomanide vertoont kruisresistentie met geen enkel ander geneesmiddel dat op dit moment wordt gebruikt voor de behandeling van tuberculose, met uitzondering van delamanid waarmee in vitro kruisresistentie is aangetoond. Dit komt waarschijnlijk doordat pretomanide en delamanid via dezelfde route worden geactiveerd, zie hierboven. Er is tot nu toe slechts één geval van resistentie tegen pretomanide waargenomen in door TB Alliance gesponsorde studies.

Gevoeligheidstestbreekpunten

Het Europees Comité voor tests op antimicrobiële resistentie (EUCAST) heeft voor pretomanid interpretatiecriteria voor gevoeligheidstests vastgesteld met betrekking tot de MRC (minimale remmende concentratie). U kunt die criteria raadplegen via de volgende link: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Klinische werkzaamheid en veiligheid

Nix-TB-onderzoek

Pretomanide werd beoordeeld in een multicentrische, open-label studie uitgevoerd bij patiënten met

  • pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen isoniazide, rifampicine, een fluorochinolon en een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel (extensief resistente TB (XDR-TB) volgens de definitie van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) van voor 2021),
  • of patiënten met pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen zowel isoniazide als rifampicine, die intolerant zijn voor of niet reageren op standaardbehandeling (MI/NR MDR-TB).

De patiënten kregen het geïndiceerde pretomanide-bedaquiline-linezolid-schema gedurende 6 maanden (uitbreidbaar tot 9 maanden) met 24 maanden follow-up; de aanvangsdosis linezolid was ofwel 600 mg tweemaal daags ofwel 1200 mg eenmaal daags. In totaal werden er 109 patiënten behandeld tijdens de studie.

Het primaire werkzaamheidseindpunt voor de studie was falen van de behandeling, gedefinieerd als de incidentie van bacteriologisch falen, bacteriologische terugval (kweekconversie naar positieve status na voltooiing van behandeling met dezelfde Mycobacterium tuberculosis stam, na conversie naar negatieve status tijdens therapie), of klinisch falen gedurende de follow-up tot 6 maanden na het einde van de behandeling. Patiënten bij wie de behandeling als gefaald werd beschouwd, werden gecategoriseerd als patiënten met een ongunstige uitkomst.

De gemiddelde leeftijd van de patiënten was 35,6 jaar. 48% was vrouw en 52% was man. De gemiddelde duur sinds de aanvankelijke TB-diagnose was 24 maanden. 47%/38% van de patiënten had unilaterale/bilaterale caviteiten en 51% van de patiënten was hiv-positief (met een gemiddelde CD4-celtelling van 396 cellen/µl).

De uitkomst van de primaire werkzaamheidsanalyse wordt gepresenteerd in de tabel hieronder.

Tabel 2: Primaire werkzaamheidsanalyse voor Nix-TB

TotaalXDRMI/NR MDR
N10971 (65%)38 (35%)
Niet beoordeelbaar211
Totaal beoordeelbaar1077037
Gunstig98 (92%)63 (90%)35 (95%)
Ongunstig9 (8%)7 (10%)2 (5%)

XDR (WHO-definitie van voor 2021): extensief resistent (resistent tegen isoniazide, rifampicine, een fluorochinolon en een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel)

MI/NR MDR: medicatie-intolerant of niet-responsief multiresistent (resistent tegen zowel isoniazide als rifampicine en intolerant voor of niet-responsief op standaardbehandeling

De uitkomsten waren vergelijkbaar bij zowel hiv-negatieve als hiv-positieve patiënten. Van de 9 ongunstige uitkomsten, waren er 6 sterfgevallen tijdens de behandeling. Nog eens twee patiënten hadden een terugval tijdens de follow-up na het einde van de behandeling; één van die patiënten is later overleden.

ZeNix-onderzoek

Pretomanide werd beoordeeld in een deels geblindeerd, gerandomiseerd fase 3-onderzoek ter beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van verschillende doses en behandelduren van linezolid plus bedaquiline en pretomanide (BPaL) bij patiënten met

  • pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen isoniazide, rifampicine, een fluorochinolon en een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel (extensief resistente TB (XDR-TB), WHO-definitie van voor 2021),
  • of pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen rifampicine en hetzij een fluorochinolon, hetzij een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel (pre-XDR-TB, WHO-definitie van voor 2021),
  • of pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen zowel isoniazide als rifampicine, die intolerant waren voor of niet reageren op standaardbehandeling (MI/NR MDR-TB).

In totaal werden 181 patiënten willekeurig ingedeeld in een van de 4 behandelarmen, waarvan respectievelijk 45 proefpersonen elk 1200 mg of 600 mg linezolid kregen in het BPaL-schema gedurende 26 weken, en 46 en 45 patiënten 1200 mg of 600 mg linezolid kregen in het BPaL-schema gedurende 9 weken. De gemiddelde leeftijd van de patiënten was 37,1 jaar, waarvan 67,4% man was. De meerderheid van de deelnemers was wit (63,5%) en de resterende deelnemers waren zwart (36,5%). De meeste deelnemers hadden een actuele TB-diagnose (een stratificatiefactor) met pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen rifampicine en hetzij een fluorochinolon, hetzij een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel (47,0%) of pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen isoniazide, rifampicine, een fluorochinolon en een tweedelijns injecteerbaar antibacterieel geneesmiddel (41,4%), en het resterende deel van de deelnemers had pulmonale TB veroorzaakt door M. tuberculosis, resistent tegen isoniazide en rifampicine, en was intolerant voor of niet-responsief op standaardbehandeling (respectievelijk 5,0% en 6,6%).

Het primaire werkzaamheidseindpunt was de incidentie van falen van de behandeling (ongunstige uitkomst) gedefinieerd als bacteriologisch falen of bacteriologische terugval of klinisch falen bij 6 maanden (26 weken) na het einde van de therapie. Deelnemers werden geclassificeerd als deelnemers met een gunstige, ongunstige of niet-beoordeelbare status bij 6 maanden (26 weken) na het einde van de behandeling.

De uitkomst van de primaire werkzaamheidsanalyse wordt in de onderstaande tabel gepresenteerd.

Tabel 3: Primaire werkzaamheidsanalyse voor ZeNix

Linezolid 1200 mg 26 weken (N = 45) n (%)Linezolid 1200 mg 9 weken (N = 46) n (%)Linezolid 600 mg 26 weken (N = 45) n (%)Linezolid 600 mg 9 weken (N = 45) n (%)Totaal (N = 181) n (%)
Niet-beoordeelbaar Totaal beoordeelbaar1 441 450 451 44

3

178

Gunstig Ongunstig41 (93,2%) 3 (6,8%)40 (88,9%) 5 (11,1%)41 (91,1%) 4 (8,9%)37 (84,1%) 7 (15,9%)159 (89,3%) 19 (10,7%)
95%-BI voor gunstig81,3% tot 98,6%75,9% tot 96,3%78,8% tot 97,5%69,9% tot 93,4%83,8% tot 93,4%

BI = betrouwbaarheidsinterval; N = totaal aantal deelnemers in de relevante analysepopulatie; n = aantal deelnemers in elke categorie.

Gunstige en ongunstige status zoals gedefinieerd in het statistische-analyseplan voor de ‘modified intent-to-treat’-populatie.

TB-PRACTECAL-onderzoek

Pretomanid werd beoordeeld in een open-label, multicentrisch, gerandomiseerd, gecontroleerd, non-inferioriteits- fase 2-3-onderzoek voor patiënten met rifampicine-resistente tuberculose. De leeftijd van de patiënten in het onderzoek was van 15-72 jaar. 40,4% van het totale aantal patiënten was vrouw. 28% van het totale aantal patiënten was gediagnosticeerd met hiv.

Een BPaLM-behandelarm werd vergeleken met een arm die de WHO-standaardbehandeling kreeg. Deelnemers in de groep met standaardzorg kregen lokaal geaccepteerde behandelingen, bijgewerkt volgens WHO-richtlijnen. Aanvankelijk omvatten de standaardzorgschema’s zowel kortere, gestandaardiseerde schema’s (week 36 tot 44) als langere, geïndividualiseerde schema’s (week 72 tot 80). Van 2017 tot 2019 omvatten deze schema’s doorgaans een tweedelijns injecteerbaar middel en de criteria voor het opnemen van bedaquiline waren strikt. Vanaf 2019 kregen deelnemers volledig orale versies van deze schema’s en omvatten de meeste schema’s bedaquiline.

Het primaire werkzaamheidseindpunt was een ongunstige status (een combinatie van overlijden, falen van de behandeling, stopzetting van de behandeling, ontbreken van follow-up of de terugkeer van tuberculose) bij 72 weken na randomisatie. In de aangepaste intent-to-treat-excludes-switches-populatie hadden 56 van de 137 patiënten in de standaardzorggroep (40,9%) en 16 van de 138 patiënten in de BPaLM-arm (11,7%) een ongunstige status. De secundaire werkzaamheidsuitkomsten, het risico op een bijwerking met een samengestelde ongunstige uitkomst bij 24 en 108 weken, waren over het algemeen consistent met die van de primaire uitkomst.

Beperkingen van het onderzoek betreffen de open-label-opzet, het ontbreken van follow-up na stopzetting van de behandeling, en vroege stopzetting voor werkzaamheid na een niet geplande tussentijdse analyse.

Tabel 4 toont de primaire uitkomstresultaten bij patiënten die zijn gerandomiseerd naar BPaLM of standaardzorg tijdens het fase 2-gedeelte of het fase 3-gedeelte van het onderzoek.

Tabel 4: Primaire uitkomstresultaten in TB-PRACTECAL

mITT-excludes-switches-populatie*

Standaardzorg (n = 137)

n (%)

BPaLM (n = 138)

n (%)

Geen ongunstige uitkomst81 (59,1%)121 (87,7%)
Ongunstige uitkomst56 (40,9%)16 (11,6%)
Niet-beoordeelbaar0 (0%)1 (0,7%)
Redenen voor ongunstige uitkomst
Overlijden5 (3,7%)0 (0%)
Vroege stopzetting50 (36,5%)11 (8,0%)
Ontbrekende follow-up bij 72 weken1 (0,7%)4 (2,9%)
Terugkeer0 (0%)1 (0,7%)

* mITT-excludes-switches-populatie: aangepaste intent-to-treat-populatie met uitsluiting van patiënten in de standaard-arm die werden overgeplaatst naar Practecal-arm-1 (BPaLM) na 18 maart 2021, toen de inschrijving voor de studie werd stopgezet. Deze werd gebruikt als primaire populatie bij het melden van mITT-uitkomsten.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met pretomanide in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten met multiresistente tuberculose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

De farmacokinetische eigenschappen van pretomanide zijn gelijk bij gezonde volwassen patiënten en bij met tuberculose geïnfecteerde volwassen patiënten.

Absorptie

De absolute biologische beschikbaarheid van pretomanide is niet vastgesteld. Twee massabalansstudies hebben aangegeven dat de absolute biologische beschikbaarheid hoger is dan 53% en 64%.

De mediane tmax-waarden variëren van 4 tot 5 uur.

Toediening van 200 mg pretomanide met een vetrijke, calorierijke maaltijd verhoogde de gemiddelde Cmax met 76% en de gemiddelde AUC0-inf met 88% in vergelijking met toediening in nuchtere toestand.

Distributie

De binding van pretomanide aan humane plasmaproteïnen is 86,4%, dus de ongebonden fractie (fu) is 13,6%. De binding aan humaan serumalbumine was vergelijkbaar (82,7%), wat erop duidt dat de binding aan albumine verantwoordelijk is voor de binding van pretomanide aan humane plasmaproteïnen.

Het gemiddelde schijnbaar verdelingsvolume (Vd/F) na een enkele dosis van 200 mg in de gevoede toestand was 97 l bij een gemiddeld gewicht van 72 kg.

Biotransformatie

Het metabool profiel van pretomanide is nog niet volledig opgehelderd. Pretomanide wordt in hoge mate gemetaboliseerd met meer dan 19 geïdentificeerde metabolieten via meerdere metabole routes. In de massabalansstudie had pretomanide een halfwaardetijd van 16 uur, terwijl die van de totale radioactiviteit 18 dagen bedroeg, wat wijst op de aanwezigheid van deels nog niet geïdentificeerde langlevende metabolieten.

In vitro werd pretomanide matig gemetaboliseerd door CYP3A4. Een rol van CY3A4 werd verder ondersteund door een klinische geneesmiddelinteractiestudie met CYP3A4-inductoren. Nitro-reductie in Mycobacterium tuberculosis en potentieel in de gastro-intestinale microflora is eveneens betrokken bij het metabolisme van pretomanide.

Pretomanide is in vitro geen substraat van cytochroom P450 (CYP) 2C9, 2C19 of 2D6.

Eliminatie

De teruggevonden totale radioactiviteit na een enkele dosis 14C-pretomanide was ongeveer 90% waarbij ongeveer 53-65% werd uitgescheiden in de urine en 26-38% in de feces.

Pretomanide is, bij klinisch relevante concentraties, geen substraat of remmer voor de transporters galzuuruitscheidingspomp (BSEP), multidrug and toxin extrusion protein (MATE)1, MATE2-K, organische aniontransporter (OAT)1, OAT1B1 en organische kationtransporter (OCT)1. Pretomanide is geen substraat van OAT3, borstkankerresistentie-eiwit (BCRP), P-glycoproteïne (Pgp), OCT2 en organisch aniontransporterend polypeptide (OATP)1B3. Het potentieel van pretomanide om Pgp, OATP1B3, OCT2 en BCRP te remmen, is niet onderzocht bij klinisch relevante concentraties. De schijnbare klaring (CL/F) na een enkele dosis was 7,6 en 3,9 l/u in respectievelijk gevoede en nuchtere toestand. De eliminatiehalfwaardetijd was 17 uur.

Non-lineariteit

In nuchtere toestand daalde de biologische beschikbaarheid naarmate de dosis toenam (50 tot 1500 mg/dag), met verzadiging van de absorptie boven 1000 mg. In gevoede toestand waren er geen significante verschillen in biologische beschikbaarheid in doses van 50 mg tot 200 mg.

Bijzondere patiëntengroepen

Verminderde leverfunctie

De farmacokinetiek van pretomanide is niet vastgesteld bij patiënten met een verminderde leverfunctie.

Verminderde nierfunctie

De farmacokinetiek van pretomanide is niet vastgesteld bij patiënten met een verminderde nierfunctie.

Pediatrische patiënten

De farmacokinetiek van pretomanide is niet vastgesteld bij pediatrische patiënten.

Ouderen

Er zijn beperkte klinische gegevens (n=5) over het gebruik van pretomanide bij oudere patiënten (≥65 jaar).

Ras

Er waren geen klinisch betekenisvolle veschillen in de farmacokinetiek van pretomanide tussen negroïde en Kaukasische patiënten. De farmacokinetiek van pretomanide is niet vastgesteld bij andere etnische populaties.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Er ontwikkelde zich cataract bij ratten die pretomanide kregen in een dosis van 300 mg/kg/dag gedurende 13 weken, wat een blootstelling betekende van 7 keer de maximaal aanbevolen dosis bij mensen (MRHD) en in een dosis van 100 mg/kg/dag gedurende 26 weken met een blootstelling van 3-4 maal de MRHD. Er was aan het einde van de toediening geen sprake van cataract bij apen die oraal pretomanide kregen in doseringen van 450 mg/kg/dag (10,5 maal de MRHD-blootstelling) gedurende 4 weken en 300 mg/kg/dag (5,4 maal de MRDH-blootstelling) gedurende nog eens 12 weken, maar er werd wel cataract waargenomen bij 2 van de 12 apen tijdens de 13 weken durende herstelperiode na de behandeling. In een daarop volgende studie bij apen werden na 13 weken behandeling met tot 300 mg/kg/dag oraal pretomanide (5 maal de MRHD-blootstelling) en tijdens de 20 weken durende herstelperiode na de behandeling geen cataracten waargenomen. Bovendien werden er geen cataracten waargenomen in onderzoeken op het gebied van toxiciteit bij herhaalde dosering van tot 9 maanden bij apen (ongeveer 2-3 maal de MRHD-blootstelling). Bovendien heeft pretomanide in een tweejarige carcinogeniciteitstudie bij ratten geleid tot een toegenomen incidentie van cataracten bij 10 mg/kg/dag. Deze blootstelling komt ongeveer overeen met de MRHD. De klinische relevantie van deze bevinding is onbekend.

In onderzoeken met herhaalde dosering bij ratten werden convulsies waargenomen bij systemische blootstellingen die 4 tot 10 keer hoger lagen dan de klinische blootstelling bij de MHRD van 200 mg/dag (Cmax = 3,1 µg/ml en AUC0-24 = 57 u×µg/ml). In onderzoeken met herhaalde dosering bij apen werden convulsies waargenomen bij blootstellingen die 2 tot 8 keer hoger lagen dan de blootstelling bij de MHRD. Bij beide soorten werden convulsies waargenomen bij lagere blootstellingen tijdens studies die langer duurden (6 maanden rat en 9 maanden aap). Het mechanisme van convulsies in niet-klinische studies met pretomanide is niet bekend. De klinische relevantie van deze bevinding is niet bekend.

Pretomanide beschikt over het potentieel om de repolarisatie van het hart te beïnvloeden via blokkade van hERG-kaliumkanalen en/of andere ionkanalen in het hart, waaronder Nav1.5 en KCNQ1/minK.

Testiculaire toxiciteit werd waargenomen bij ratten en muizen zonder blootstellingsmarge aan de MRHD. Verminderde vruchtbaarheid tot volledige onvruchtbaarheid werd waargenomen bij mannelijke ratten die met oraal pretomanide waren behandeld. Er waren geen directe effecten van pretomanide op de geslachtsorganen bij apen die gedurende 3 maanden en 9 maanden oraal pretomanide hadden gekregen Verminderde spermamotiliteit, totale spermatelling en in verhouding meer afwijkend sperma werden waargenomen bij apen. Preklinische gegevens duiden erop dat knaagdieren gevoelig zijn voor door pretomanide geïnduceerd testisletsel. De serumspiegels van mannelijke geslachtshormonen zijn biomarkers die veranderen in samenhang met dit letsel. In de preklinische studie met primaten werden geen aan pretomanide gerelateerde wijzigingen in de testis of mannelijke geslachtshormonen waargenomen.

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van embryofoetale ontwikkeling en peripostnatale ontwikkeling.

De overdracht van pretomanide via de moedermelk van het moederdier op de jongen is onderzocht bij ratten. Na 14 dagen toediening van 20 mg/kg/dag, was de gemiddelde maternale plasmaconcentratie 6 uur na toediening 2,84 μg/ml, wat vergelijkbaar is met de gemiddelde steady state Cmax voor 200 mg pretomanide bij mensen. Tegelijkertijd was de gemiddelde concentratie in de melk 4,07 μg/ml, en de gemiddelde plasmaconcentratie in rattenjongen was 0,119 μg/ml. De concentratie pretomanide in de moedermelk bij de rat voorspelt niet noodzakelijkerwijs de concentratie pretomanide in de moedermelk bij de mens.

Er werden geen mutagene en clastogene effecten gedetecteerd in conventionele genotoxiciteitsonderzoeken met pretomanide. Een circulerende metaboliet van pretomanide, M50, was mutageen in een bacteriële terugmutatietest. Er kwam geen carcinogeen potentieel naar voren in een 6 maanden durend onderzoek bij transgene muizen waar dit metoboliet werd geproduceerd. In een tweejarige studie bij ratten werd een toegenomen incidentie van Leydig-celadenoom waargenomen bij een dosis van 10 mg/kg/dag. Deze waarneming is waarschijnlijk minder relevant voor mensen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Lactosemonohydraat

Microkristallijne cellulose

Natriumzetmeelglycolaat

Magnesiumstearaat

Silica, colloïdaal

Natriumlaurylsulfaat

Povidon

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

Hogedichtheidpolyethyleen (HDPE) flessen met polypropyleen schroefdop met een pulp liner en een absorberend watje of een opvulling.

Verpakkingsgrootte: 26 tabletten.

PVC/PVdC-aluminiumfolie blisterverpakkingen.

Verpakkingsgrootten: 14, 14 × 1 (dosiseenheid), 182, 182 × 1 (dosiseenheid) tabletten.

Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Geen bijzondere vereisten voor verwijdering.

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Viatris Healthcare Limited

Damastown Industrial Park

Mulhuddart

Dublin 15

Ierland

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/20/1437/001

EU/1/20/1437/002

EU/1/20/1437/003

EU/1/20/1437/004

EU/1/20/1437/005

9. DATUM VAN DE EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING

VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 31 juli 2020

Datum van laatste verlenging: 23 juni 2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Dovprela

EU-vergunningsnummer EU/1/20/1437
Werkzame stof (INN) pretomanid
ATC-code J04 – Middelen tegen mycobacteriën
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Viatris Healthcare Limited
Status van de vergunning Vergund (31-07-2020)
  • Weesgeneesmiddel
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 14-10-2026