SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Cerdelga
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Cerdelga 21 mg harde capsules
Cerdelga 84 mg harde capsules
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Cerdelga 21 mg harde capsule
Elke capsule bevat 21 mg eliglustat (als tartraat).
Hulpstof met bekend effect
Elke capsule bevat 27 mg lactose (als monohydraat).
Cerdelga 84 mg harde capsule
Elke capsule bevat 84,4 mg eliglustat (als tartraat).
Hulpstof met bekend effect:
Elke capsule bevat 106 mg lactose (als monohydraat).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Harde capsule
Cerdelga 21 mg harde capsule
Capsule met een parelwitte opake dop en een parel opaak lichaam met ‘GZ04’ in zwart op de capsule gedrukt. De grootte van de capsule is ‘maat 4’ (afmetingen 14 x 5 mm).
Cerdelga 84 mg harde capsule
Capsule met parelblauwgroene opake dop en een parelwit opaak lichaam met “GZ02” in het zwart gedrukt op het lichaam van de capsule. De grootte van de capsule is ‘maat 2’ (afmetingen 18 x 6,4 mm).
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Volwassenen
Cerdelga is geïndiceerd voor de langetermijnbehandeling van volwassen patiënten met de ziekte van Gaucher type 1 (Gaucher disease type 1, GD1) die CYP2D6 trage metaboliseerders (poor metabolisers, PMs), intermediaire metaboliseerders (intermediate metabolisers, IMs) of extensieve metaboliseerders (extensive metabolisers, EMs) zijn.
Pediatrische populatie (van 6 tot < 18 jaar oud) met een gewicht ≥ 15 kg
Cerdelga is geïndiceerd voor pediatrische patiënten met GD1 van 6 jaar en ouder met een minimaal lichaamsgewicht van 15 kg, die stabiel zijn op enzymvervangingstherapie (ERT) en die CYP2D6 PMs, IMs of EMs zijn.
4.2 Dosering en wijze van toediening
De behandeling met Cerdelga moet worden opgestart door en onder toezicht staan van een arts die ervaren is in de behandeling van de ziekte van Gaucher.
Selectie van patiënten
Voorafgaand aan de start van de behandeling met Cerdelga moeten patiënten worden gegenotypeerd voor CYP2D6 om de CYP2D6-metabolisatiestatus te bepalen.
Eliglustat mag niet worden gebruikt bij patiënten die CYP2D6 ultrasnelle metaboliseerders (URMs) of onbepaalde metaboliseerders zijn (zie rubriek 4.4).
Dosering
Volwassenen
De aanbevolen dosis bedraagt 84 mg eliglustat tweemaal daags voor CYP2D6 IMs en EMs. De aanbevolen dosis bedraagt 84 mg eliglustat eenmaal daags voor CYP2D6 PMs.
Pediatrische populatie (van 6 tot < 18 jaar) met een gewicht ≥15 kg
Tabel 1: Pediatrische populatie (van 6 tot < 18 jaar) met een gewicht ≥ 15 kg
| Gewicht | CYP2D6 EMs en IMs | CYP2D6 PMs |
| ≥ 50 kg | 84 mg tweemaal daags | 84 mg eenmaal daags |
| 25 tot < 50 kg | 84 mg tweemaal daags | 42 mg eenmaal daags |
| 15 tot < 25 kg | 42 mg tweemaal daags | 21 mg eenmaal daags |
Cerdelga moet oraal (via de mond) worden ingenomen door kinderen die de capsules in zijn geheel kunnen doorslikken.
Gemiste dosis
Als een dosis wordt gemist, moet op het volgende geplande tijdstip de voorgeschreven dosis worden ingenomen: de volgende dosis mag niet worden verdubbeld.
Ouderen
Er is beperkte ervaring met de behandeling van ouderen met eliglustat. Gegevens geven aan dat er geen dosisaanpassing nodig wordt geacht (zie rubriek 5.1 en 5.2).
Patiënten met een leverfunctiestoornis
Tabel 2: Patiënten met een leverfunctiestoornis
CYP2D6- metabolisatietype | Leverfunctiestoornis | Remmers | Dosisaanpassing |
| EM | Licht (Child-Pugh klasse A) | Eliglustat alleen | Geen dosisaanpassing vereist |
| Matig (Child-Pugh klasse B) | Eliglustat alleen | Niet aanbevolen (Zie rubriek 5.2) | |
| Ernstig (Child-Pugh- | Eliglustat alleen | Gecontra-indiceerd |
CYP2D6- metabolisatietype | Leverfunctiestoornis | Remmers | Dosisaanpassing |
| klasse C) | Eliglustat + elke CYP-remmer | (zie rubriek 4.3 en 5.2) | |
| Licht (Child-Pugh klasse A) of matig (Child-Pugh klasse B) | Eliglustat + sterke of matige CYP2D6-remmer | Gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.3 en 5.2) | |
| Licht (Child-Pugh klasse A) | Eliglustat + zwakke CYP2D6-remmer; of sterke, matige of zwakke remmer CYP3A | Eenmaal daagse dosis moet worden overwogen (zie rubriek 4.4 en 5.2) | |
| IM of PM | Elke | N.v.t. | Niet aanbevolen (Zie rubriek 5.2) |
Patiënten met een nierfunctiestoornis
Tabel 3: Patiënten met een nierfunctiestoornis
CYP2D6- metabolisatietype | Nierfunctiestoornis | Dosisaanpassing |
| EM | Licht, matig of ernstig | Geen dosisaanpassing vereist (zie rubriek 4.4 en 5.2) |
| Terminale nierziekte (end stage renal disease, ESRD) | Niet aanbevolen (zie rubriek 4.4 en 5.2) | |
| IM of PM | Lichte, matige of ernstige of ESRD | Niet aanbevolen (zie rubriek 4.4 en 5.2) |
Pediatrische patiënten (< 6 jaar) met een gewicht < 15 kg
De veiligheids- en werkzaamheidsgegevens van eliglustat zijn beperkt bij pediatrische patiënten jonger dan 6 jaar. Er zijn geen gegevens die het gebruik van eliglustat bij kinderen van minder dan 15 kg ondersteunen. De huidige beschikbare gegevens worden beschreven in rubriek 5.1.
Wijze van toediening
Cerdelga moet oraal worden ingenomen. De capsules moeten in hun geheel worden doorgeslikt, bij voorkeur met wat water, en mogen niet worden geplet of opgelost.
De capsules kunnen met of zonder voedsel worden ingenomen. Vermijd het eten van grapefruit/pompelmoes of het drinken van grapefruit-/pompelmoessap (zie rubriek 4.5).
Het mengen van de inhoud van de capsule (eliglustatpoeder) in voedsel of dranken is niet onderzocht.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor (één van) de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen).
Cerdelga is gecontra-indiceerd bij patiënten die CYP2D6 IMs of EMs zijn die een krachtige of matige CYP2D6-remmer innemen samen met een krachtige of matige CYP3A-remmer en patiënten die CYP2D6 PMs zijn die een krachtige CYP3A-remmer innemen (zie rubriek 4.5).
Cerdelga is gecontra-indiceerd bij CYP2D6 EMs met ernstige leverfunctiestoornis en bij CYP2D6 EMs met lichte of matige leverfunctiestoornis die een krachtige of matige CYP2D6-remmer gebruiken (zie rubriek 4.2 en 5.2).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Patiënten met reeds bestaande hartaandoeningen
Het gebruik van eliglustat bij patiënten met reeds bestaande hartaandoeningen werd niet bestudeerd tijdens klinische onderzoeken. Omdat eliglustat naar verwachting lichte stijgingen van de ECG-intervallen zal veroorzaken bij aanzienlijk verhoogde plasmaconcentraties, moet het gebruik van eliglustat worden vermeden bij patiënten met een hartziekte (congestief hartfalen, recent acuut myocardinfarct, bradycardie, hartblok, ventriculaire aritmie), lang QT-syndroom, en in combinatie met anti-aritmica van klasse IA (bijv. kinidine) en klasse III (bijv. amiodaron, sotalol).
Patiënten met leverfunctiestoornis en gelijktijdig gebruik met andere geneesmiddelen
Gelijktijdig gebruik van eliglustat met CYP2D6- of CYP3A4-remmers door CYP2D6 EMs met lichte leverfunctiestoornis kan leiden tot een verdere verhoging van de concentraties eliglustat in het plasma, waarbij de mate van het effect afhangt van het enzym dat wordt geremd en de kracht van de remmer. Bij CYP2D6 EMs met lichte leverfunctiestoornis die een zwakke CYP2D6-remmer of een krachtige, matige of zwakke CYP3A-remmer gebruiken, wordt een eenmaaldaagse dosis aanbevolen (bijv. bij gebruik van een dosis van 84 mg eliglustat tweemaal daags aanpassen naar 84 mg eliglustat eenmaal daags) (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Patiënten met nierfunctiestoornis
Geen of beperkte gegevens zijn beschikbaar voor CYP2D6 EMs, IMs of PMs met ESRD, en voor CYP2D6 IMs of PMs met lichte, matige, of ernstige nierfunctiestoornis; het gebruik van eliglustat wordt bij deze patiënten niet aanbevolen (zie rubriek 4.2 en 5.2).
Controle van de klinische respons
Bij enkele nog niet eerder behandelde patiënten werd minder dan 20% afname van miltvolume gezien (suboptimaal resultaat) na 9 maanden behandeling (zie rubriek 5.1). Voor deze patiënten moet controle op verdere verbetering of een alternatieve behandeling worden overwogen.
Bij patiënten met stabiele ziekte die overgaan van enzymvervangende therapie naar eliglustat, moet de voortgang van de ziekte worden gecontroleerd (bijvoorbeeld na 6 maanden, gevolgd door regelmatige controle) op alle ziektekenmerken die er zijn, om de stabiliteit van de ziekte te evalueren. Herstart van enzymvervangende therapie of een alternatieve behandeling moet worden overwogen bij individuele patiënten die een suboptimale respons vertonen.
Lactose
Patiënten met zeldzame erfelijke aandoeningen als galactose-intolerantie, algehele lactasedeficiëntie of glucose-galactosemalabsorptie, dienen dit geneesmiddel niet in te nemen.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
Eliglustat wordt hoofdzakelijk gemetaboliseerd door CYP2D6 en in mindere mate door CYP3A4. Een gelijktijdige toediening van stoffen die invloed hebben op de werking van CYP2D6 of CYP3A4 kan de eliglustat plasmaconcentratie wijzigen. Eliglustat is een remmer van P-gp en CYP2D6 in vitro; een gelijktijdige toediening van eliglustat met P-gp- of CYP2D6-substraten kan de concentratie van deze stoffen in plasma verhogen.
De lijst met stoffen zoals genoemd in rubriek 4.5 is geen volledige lijst en de voorschrijver wordt daarom geadviseerd om de SPC van alle overige voorgeschreven medicatie te raadplegen op mogelijke geneesmiddelinteracties met eliglustat.
Stoffen die de blootstelling aan eliglustat kunnen verhogen
Cerdelga is gecontra-indiceerd bij patiënten die CYP2D6 IMs of EMs zijn en een krachtige of matige CYP2D6-remmer nemen samen met een krachtige of matige CYP3A-remmer en bij patiënten die CYP2D6 PMs zijn en een krachtige CYP3A-remmer innemen (zie rubriek 4.3). Het gebruik van eliglustat onder deze omstandigheden leidt tot aanzienlijk hogere concentraties eliglustat in plasma.
CYP2D6-remmers bij IMs en EMs
Na herhaalde doses eliglustat van 84 mg tweemaal daags bij niet-PMs leidde de gelijktijdige toediening met herhaalde doses paroxetine, een krachtige CYP2D6-remmer, 30 mg eenmaal daags tot een toename van respectievelijk 7,3 en 8,9 maal van de Cmax en AUC0-12 van eliglustat. Eenmaaldaagse toediening van eliglustat voor EMs en IMs wordt aanbevolen wanneer een sterke CYP2D6-remmer (bijv. paroxetine, fluoxetine, kinidine, bupropion) gelijktijdig wordt gebruikt bij IMs en EMs.
Bij een dosis eliglustat van 84 mg tweemaal daags in niet-PMs wordt verwacht dat een gelijktijdig gebruik van matige CYP2D6-remmers (bijv. duloxetine, terbinafine, moclobemide, mirabegron, cinacalcet, dronedaron) de blootstelling aan eliglustat ongeveer tot 4 maal zal verhogen. Voorzichtigheid is geboden met matige CYP2D6-remmers bij IMs en EMs.
CYP2D6-remmers bij EMs met lichte of matige leverfunctiestoornis:
Zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.4.
CYP2D6-remmers bij EMs met ernstige leverfunctiestoornis:
Zie rubriek 4.2 en 4.3.
CYP3A-remmers bij IMs en EMs
Na herhaalde doses eliglustat van 84 mg tweemaal daags bij niet-PMs leidde een gelijktijdige toediening van herhaalde doses ketoconazol, een krachtige CYP3A-remmer, van 400 mg eenmaal daags tot een toename van de Cmax en AUC0-12 van eliglustat met respectievelijk 3,8 en 4,3 maal. Vergelijkbare effecten zijn te verwachten voor andere krachtige CYP3A-remmers (bijv. claritromycine, ketoconazol, itraconazol, cobicistat, indinavir, lopinavir, ritonavir, saquinavir, telaprevir, tipranavir, posaconazol, voriconazol, telitromycine, conivaptan, boceprevir). Voorzichtigheid is geboden met krachtige CYP3A-remmers bij IMs en EMs.
Bij een dosis eliglustat van 84 mg tweemaal daags bij niet-PMs wordt verwacht dat een gelijktijdig gebruik van matige CYP3A-remmers (bijv. erytromycine, ciprofloxacine, fluconazol, diltiazem, verapamil, aprepitant, atazanavir, darunavir, fosamprenavir, imatinib, cimetidine) de blootstelling aan eliglustat ongeveer tot 3 maal zal verhogen. Voorzichtigheid is geboden met matige CYP3A-remmers bij IMs en EMs.
CYP3A-remmers bij EMs met lichte leverfunctiestoornis:
Zie rubriek 4.2 en 4.4.
CYP3A-remmers bij EMs met matige of ernstige leverfunctiestoornis:
Zie rubriek 4.2 en 4.3.
CYP3A-remmers bij PMs:
Bij een dosis eliglustat van 84 mg eenmaal daags bij PMs wordt verwacht dat een gelijktijdig gebruik van krachtige CYP3A-remmers (bijv. ketoconazol, claritromycine, itraconazol, cobicistat, indinavir, lopinavir, ritonavir, saquinavir, telaprevir, tipranavir, posaconazol, voriconazol, telitromycine, conivaptan, boceprevir) de Cmax en de AUC0-24 van eliglustat 4,3 en 6,2 maal zou verhogen. Het gebruik van krachtige CYP3A-remmers is gecontra-indiceerd bij PMs.
Bij een dosis eliglustat van 84 mg eenmaal daags bij PMs wordt verwacht dat een gelijktijdig gebruik van matige CYP3A-remmers (bijv. erytromycine, ciprofloxacine, fluconazol, diltiazem, verapamil, aprepitant, atazanavir, darunavir, fosamprenavir, imatinib, cimetidine) de Cmax en de AUC0-24 van eliglustat respectievelijk 2,4 en 3,0 maal zou verhogen. Het gebruik van matige CYP3A-remmers samen met eliglustat wordt niet aangeraden bij PMs.
Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van zwakke CYP3A-remmers (bijv. amlodipine, cilostazol, fluvoxamine, goldenseal, isoniazide, ranitidine, ranolazine) bij PMs.
Gelijktijdig gebruik van CYP2D6- en CYP3A-remmers
Bij IMs en EMs:
Bij een dosis eliglustat van 84 mg tweemaal daags bij niet-PMs wordt verwacht dat een gelijktijdig gebruik van krachtige of matige CYP2D6-remmers met krachtige of matige CYP3A-remmers de Cmax en de AUC0-12 van eliglustat respectievelijk tot 17 en 25 maal zou verhogen. Het gebruik van een krachtige of een matige CYP2D6-remmer samen met een krachtige of een matige CYP3A-remmer is gecontra-indiceerd bij IMs en EMs.
Producten met grapefruit/pompelmoes bevatten één of meerdere bestanddelen die CYP3A remmen en de concentraties eliglustat in plasma kunnen verhogen. Vermijd het eten van grapefruit/pompelmoes of het drinken van grapefruitsap/pompelmoessap.
Stoffen die de blootstelling aan eliglustat kunnen verlagen
Krachtige CYP3A-inductoren
Na herhaalde doses eliglustat van 127 mg tweemaal daags bij niet-PMs leidde de gelijktijdige toediening van herhaalde doses rifampicine (een krachtige inductor van CYP3A en de effluxtransporter P-gp) van 600 mg eenmaal daags tot een daling van de blootstelling aan eliglustat met ongeveer 85%. Na herhaalde doses eliglustat van 84 mg tweemaal daags bij PMs leidde de gelijktijdige toediening van herhaalde doses rifampicine van 600 mg eenmaal daags tot een verlaging van de blootstelling aan eliglustat van ongeveer 95%. Het gebruik van een krachtige CYP3A-inductor (bijv. rifampicine, carbamazepine, fenobarbital, fenytoïne, rifabutine en sint-janskruid) met eliglustat wordt niet aangeraden bij IMs, EMs en PMs.
Stoffen waarvan de blootstelling door eliglustat verhoogd kan worden
P-gp-substraten
Na een enkelvoudige dosis van 0,25 mg digoxine, een P-gp-substraat, leidde de gelijktijdige toediening van doses eliglustat van 127 mg tweemaal daags tot een verhoging van respectievelijk 1,7 en 1,5 maal van de Cmax en AUClast van digoxine. Het kan nodig zijn om de doses van stoffen die P-gp-substraten zijn (bijv. digoxine, colchicine, dabigatran, fenytoïne, pravastatine) te verlagen.
CYP2D6-substraten
Na een enkelvoudige dosis van 50 mg metoprolol, een CYP2D6-substraat, leidde de gelijktijdige toediening van herhaalde doses eliglustat van 127 mg tweemaal daags tot een verhoging van respectievelijk 1,5 en 2,1 maal van de Cmax en AUC van metoprolol. Het kan nodig zijn om de doses van geneesmiddelen die CYP2D6-substraten zijn te verlagen. Deze omvatten bepaalde antidepressiva (tricyclische antidepressiva, bijv. nortriptyline, amitriptyline, imipramine en desipramine), fenothiazines, dextromethorfan en atomoxetine.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Er zijn geen of een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van eliglustat bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Cerdelga te vermijden tijdens de zwangerschap.
Borstvoeding
Het is niet bekend of eliglustat/metabolieten in de moedermelk wordt/worden uitgescheiden. Uit beschikbare farmacodynamische/toxicologische gegevens bij dieren blijkt dat eliglustat in melk wordt uitgescheiden (zie rubriek 5.3). Risico voor pasgeborenen/kinderen tot 1 jaar kan niet worden uitgesloten. Er moet worden besloten of borstvoeding moet worden gestaakt of dat behandeling met Cerdelga moet worden gestaakt dan wel niet moet worden ingesteld, waarbij het voordeel van borstvoeding voor het kind en het voordeel van behandeling voor de vrouw in overweging moeten worden genomen.
Vruchtbaarheid
Er werden effecten op de testes en een omkeerbare remming van de spermatogenese waargenomen bij ratten (zie rubriek 5.3). De relevantie van deze bevindingen voor de mens is niet bekend.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Cerdelga kan invloed hebben op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen bij patiënten die duizeligheid ervaren na toediening ervan.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest frequent gemelde bijwerking van eliglustat is dyspepsie, gemeld bij ongeveer 6% van de gepoolde volwassen patiënten in de klinische studies en bij 10,5% (voor beide cohorten) van de pediatrische patiënten uit het ELIKIDS-onderzoek. Over het algemeen was het veiligheidsprofiel van eliglustat bij pediatrische patiënten waargenomen in klinische ontwikkelingssetting consistent met het vastgestelde veiligheidsprofiel bij volwassenen.
Overzicht van bijwerkingen in tabelvorm
Bijwerkingen worden gerangschikt volgens systeem/orgaanklasse en frequentie (zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1.000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000); zeer zelden (< 1/10.000)). Bijwerkingen uit gegevens van klinische langetermijnstudies die werden gemeld bij op zijn minst 4 patiënten worden weergegeven in tabel 4. Binnen elke frequentiegroep worden de bijwerkingen gerangschikt naar afnemende ernst.
Tabel 4: Overzicht van bijwerkingen in tabelvorm
| Systeem/orgaanklasse | Vaak | ||
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn*, duizeligheid*, dysgeusie | ||
| Hartaandoeningen | Palpitaties | ||
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en | Keelirritatie, hoesten | ||
| mediastinumaandoeningen | |||
| Maagdarmstelselaandoeningen | Dyspepsie, pijn in de bovenbuik*, diarree*, nausea, constipatie, buikpijn*, gastro-oesofageale refluxziekte, abdominale distensie*, gastritis, dysfagie, braken*, droge mond, winderigheid | ||
| Huid- en onderhuidaandoeningen | Droge huid, urticaria* | ||
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | Artralgie, pijn in de uiterste ledematen*, rugpijn* | ||
| Algemene aandoeningen en | Vermoeidheid | ||
| toedieningsplaatsstoornissen | |||
* De incidentie van de bijwerking was hetzelfde of hoger met placebo vergeleken met eliglustat in het placebogecontroleerde hoofdonderzoek.
Pediatrische patiënten
In het ELIKIDS pediatrische onderzoek cohort 1 (eliglustat monotherapie) waren de meest voorkomende bijwerkingen dyspepsie (9,8%) en droge huid (3,6%). In cohort 2 (combinatietherapie met eliglustat/imiglucerase) waren de meest voorkomende bijwerkingen hoofdpijn, dyspepsie, gastritis en vermoeidheid (elk ervaren door 16,7% (1/6) van de patiënten). Van de 57 ingeschreven patiënten ondervonden 53 (93%, 48/51 in cohort 1) ten minste één tijdens de behandeling optredende bijwerking (treatment-emergent adverse event, TEAE) zonder betekenisvol verschil per leeftijdsgroep, geslacht of GD-type. Geen van de patiënten heeft de behandeling permanent stopgezet vanwege TEAE.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De hoogste concentratie van eliglustat in plasma werd tot dusver waargenomen in een fase 1-dosisescalatieonderzoek met één enkele dosis bij gezonde proefpersonen, bij een proefpersoon die een dosis nam die overeenkwam met ongeveer 21 maal de aanbevolen dosis voor GD1-patiënten. Op het moment van de hoogste plasmaconcentratie (59 maal hoger dan de normale therapeutische toestand) ervoer de proefpersoon duizeligheid met als symptomen verstoord evenwicht, hypotensie, bradycardie, misselijkheid en braken.
Bij een acute overdosis moet de patiënt nauwlettend in de gaten worden gehouden en een symptomatische behandeling en ondersteunende zorg krijgen.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: Andere producten voor spijsverteringskanaal en stofwisseling, verscheidene producten voor spijsverteringskanaal en stofwisseling, ATC-code: A16AX10.
Werkingsmechanisme
Eliglustat is een krachtige en specifieke remmer van glucosylceramidesynthase en fungeert als substraatreductietherapie (SRT) voor GD1. Met behulp van SRT moet de synthesesnelheid van het belangrijke substraat glucosylceramide (GL-1) worden verlaagd zodat die overeenstemt met de verstoorde katabolismesnelheid bij patiënten met GD1. Daardoor wordt voorkomen dat glucosylceramide zich ophoopt en worden klinische verschijnselen verlicht.
Farmacodynamische effecten
In klinische onderzoeken bij behandelingsnaïeve GD1-patiënten waren de GL-1-niveaus in plasma bij de meeste patiënten verhoogd en daalden deze na behandeling met eliglustat. In een ander klinisch onderzoek bij GD1-patiënten die een stabiele enzymvervangende therapie (enzyme replacement therapy, ERT) kregen (d.w.z. dat ze de therapeutische doelen met ERT al bereikt hadden voordat behandeling met eliglustat werd opgestart), waren de GL-1-niveaus in plasma bij de meeste patiënten normaal, waarna ze daalden na behandeling met eliglustat.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
De aanbevolen doseringsschema’s (zie rubriek 4.2) zijn gebaseerd op modellering, ofwel aan de hand van de PK/PD gegevens uit de dosistitratieschema's die in de klinische onderzoeken bij IMs en EMs werden gebruikt, ofwel aan de hand van fysiologisch gebaseerde PK gegevens bij PMs.
Hoofdonderzoek naar eliglustat bij behandelingsnaïeve GD1-patiënten – onderzoek 02507 (ENGAGE) Onderzoek 02507 was een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd, multicenter klinisch onderzoek bij 40 patiënten met GD1. In de eliglustat -groep kregen 3 (15%) patiënten een startdosis van 42 mg eliglustat tweemaal daags tijdens de 9 maanden durende primaire analyseperiode en 17 (85%) patiënten kregen een dosisescalatie tot 84 mg tweemaal daags op basis van de dalconcentratie in plasma.
Tabel 5: Verandering vanaf baseline tot maand 9 (primaire analyseperiode) bij
behandelingsnaïeve patiënten met GD1 die met eliglustat werden behandeld in onderzoek 02507
| Placebo* (n=20) a | Eliglustat (n=20) a | Verschil (Eliglustat – placebo) [95% BI] | p-waarde b | ||
| Procentuele verandering in miltvolume MN (%) (primair eindpunt) | 2,26 | -27,77 | -30,0 [-36,8, -23,2] | < 0,0001 | |
Absolute verandering in hemoglobineg ehalte (secundair eindpunt) | (g/dl) | -0,54 | 0,69 | 1,22 [0,57, 1,88] | 0,0006 |
| (mmol/l) | -0,34 | 0,43 | 0,76 [0,35, 1,17] | ||
| Procentuele verandering in levervolume MN (%) (secundair eindpunt) | 1,44 | -5,20 | -6,64 [-11,37, -1,91] | 0,0072 | |
| Procentuele verandering in aantal bloedplaatjes (%) (secundair eindpunt) | -9,06 | 32,00 | 41,06 [23,95, 58,17] | < 0,0001 | |
MN = Multiples of Normal, BI = Betrouwbaarheidsinterval
a Bij baseline bedroegen de gemiddelde miltvolumes respectievelijk 12,5 en 13,9 MN in de placebo- en de eliglustat-groep, en de gemiddelde levervolumes waren 1,4 MN voor beide groepen. De gemiddelde hemoglobinegehaltes bedroegen respectievelijk 12,8 g/dl (7,954 mmol/l) en 12,1 g/dl (7,51 mmol/l), en het aantal bloedplaatjes was respectievelijk 78,5 en 75,1 x 109/l.
b Schattingen en p-waarden zijn gebaseerd op een ANCOVA-model
* Alle patiënten gingen over op een eliglustat-behandeling na maand 9.
Tijdens de open-label lange-termijn behandelingsperiode (verlengingsfase) vertoonden alle patiënten met volledige gegevens die eliglustat bleven krijgen verdere verbeteringen gedurende de verlengingsfase. De resultaten (verandering ten opzichte van baseline) na 18 maanden, 30 maanden en 4,5 jaar blootstelling aan eliglustat voor wat betreft de volgende eindpunten waren: absolute verandering in hemoglobinegehalte 1,1 g/dl (1,03) [0,68 mmol/l (0,64); n=39], 1,4 g/dl (0,93) [0,87 mmol/l (0,58); n=35], en 1,4 g/dl (1,31) [0,87 mmol/l (0,81); n=12]; gemiddelde stijging in aantal bloedplaatjes (mm3) 58,5% (40,57%) [n=39], 74,6% (49,57%) [n=35], en 86,8% (54,20%) [n=12]; gemiddelde miltvolumereductie (MN) 46,5% (9,75%) [n=38], 54,2% (9,51%) [n=32], en 65,6% (7,43%) [n=13]; en gemiddelde levervolumereductie (MN) 13,7% (10,65%) [n=38], 18,5% (11,22%) [n=32], en 23,4% (10,59%) [n=13].
Klinische uitkomsten op lange termijn bij behandelingsnaïeve GD1-patiënten – onderzoek 304 Onderzoek 304 was een open-label, multicenter onderzoek zonder controlegroep naar eliglustat bij 26 patiënten, waarvan negentien patiënten een behandeling van 4 jaar voltooiden. Van deze patiënten kregen 15 (79%) een dosisescalatie naar 84 mg eliglustat tweemaal daags; 4 (21%) patiënten gingen door met 42 mg tweemaal daags.
In het onderzoek voltooiden 18 patiënten de behandeling van 8 jaar. Van deze 18 patiënten kreeg er één (6%) verdere dosisverhogingen tot 127 mg tweemaal daags. Veertien (78%) werden verder behandeld met 84 mg eliglustat tweemaal daags. Drie (17%) patiënten werden verder behandeld met 42 mg eliglustat tweemaal daags. In jaar 8 hadden 16 patiënten een evaluatie van het doeltreffendheidseindpunt.
Eliglustat toonde aanhoudende verbeteringen voor wat betreft orgaanvolume en hematologische parameters over de gehele behandelingsperiode van 8 jaar (zie tabel 6).
Tabel 6: Verandering vanaf baseline tot jaar 8 in onderzoek 304
| N | Baselinewaarde (gemiddeld) | Verandering vanaf baseline (gemiddeld) | Standaardafwijking | ||
| Miltvolume (MN) | 15 | 17,34 | -67,9% | 17,11 | |
| Hemoglo binegeha lte | (g/dl) | 16 | 11,33 | 2,08 | 1,75 |
| (mmol/l) | 7,04 | 1,29 | 1,09 | ||
| Levervolume (MN) | 15 | 1,60 | -31,0% | 13,51 | |
| Aantal bloedplaatjes (x109/l) | 16 | 67,53 | 109,8% | 114,73 | |
MN = Multiples of Normal
Hoofdonderzoek naar eliglustat bij GD1-patiënten die zijn overgeschakeld van ERT– Onderzoek 02607 (ENCORE)
Onderzoek 02607 was een gerandomiseerd, open-label, actief gecontroleerd, non-inferioriteits-, multicenter klinisch onderzoek bij 159 patiënten die eerder gestabiliseerd waren met ERT. In de eliglustat-groep kregen 34 (32%) patiënten een dosisescalatie tot 84 mg eliglustat tweemaal daags en 51 (48%) tot 127 mg tweemaal daags tijdens de 12 maanden durende primaire analyseperiode, 21 (20%) patiënten gingen door met 42 mg tweemaal daags.
Op basis van de geaggregeerde gegevens van alle doses die in dit onderzoek zijn getest, bleek dat eliglustat voldeed aan de criteria zoals vastgesteld voor dit onderzoek en daarmee non-inferieur was aan imiglucerase bij het behoud van de stabiliteit van de patiënt. Na 12 maanden behandeling bedroeg het percentage patiënten dat voldeed aan het primaire samengestelde eindpunt (samengesteld uit de vier componenten vermeld in tabel 7) 84,8% [95% betrouwbaarheidsinterval 76,2% - 91,3%] voor de eliglustat-groep vergeleken met 93,6 % [95% betrouwbaarheidsinterval 82,5% - 98,7%] voor de imiglucerase-groep. Van de patiënten die niet voldeden aan de stabiliteitscriteria voor de afzonderlijke componenten bleven 12 van de 15 eliglustat-patiënten en 3 van de 3 imiglucerase-patiënten binnen de therapeutische doelen voor GD1.
Er waren geen klinisch betekenisvolle verschillen tussen de groepen voor de vier afzonderlijke ziekteparameters (zie tabel 7).
Tabel 7: Veranderingen vanaf baseline tot maand 12 (primaire analyseperiode) bij patiënten met GD1 die zijn overgeschakeld op eliglustat in onderzoek 02607
imiglucerase (N=47)** Gemiddeld [95%-BI] | eliglustat (N=99) Gemiddeld [95%-BI] | |
| Miltvolume | ||
| Percentage patiënten met een | 100% | 95,8% |
imiglucerase (N=47)** Gemiddeld [95%-BI] | eliglustat (N=99) Gemiddeld [95%-BI] | ||
| stabiel miltvolume*a | |||
Percentage verandering van het miltvolume MN (%)* | -3,01 [-6,41, 0,40] | -6,17 [-9,54, -2,79] | |
| Hemoglobinegehalte | |||
Percentage patiënten met een stabiel hemoglobinegehaltea | 100% | 94,9% | |
Absolute verandering in hemoglobinege halte | (g/dl) | 0,038 [-0,16, 0,23] | -0,21 [-0,35, -0,07] |
| (mmol/l) | 0,024 [-0,099,0,14] | -0,13 [-0,22, -0,043] | |
| Levervolume | |||
Percentage patiënten met een stabiel levervolumea | 93,6% | 96,0% | |
Procentuele verandering in levervolume MN (%) | 3,57 [0,57, 6,58] | 1,78 [-0,15, 3,71] | |
| Aantal bloedplaatjes | |||
Percentage patiënten met een stabiel aantal bloedplaatjesa | 100% | 92,9% | |
Procentuele verandering in aantal bloedplaatjes (%) | 2,93 [-0,56, 6,42] | 3,79 [0,01, 7,57] | |
MN = Multiples of Normal, BI = Betrouwbaarheidsinterval
* Patiënten met een totale splenectomie niet inbegrepen.
** Alle patiënten zijn overgeschakeld op eliglustat na 52 weken
a De stabiliteitscriteria op basis van de veranderingen tussen baseline en 12 maanden: daling van het hemoglobinegehalte ≤ 1,5 g/dl (0,93 mmol/l), daling van het aantal bloedplaatjes ≤ 25%, stijging van het levervolume ≤ 20% en stijging van het miltvolume 25%. Totale aantal patiënten (N)= per-protocolpopulatie
Tijdens de open-label langdurige behandelingsperiode met eliglustat (verlengingsfase) bleef het percentage patiënten met complete data dat voldeed aan het samengestelde stabiliteitseindpunt gelijk op 84,6% (n=136) na twee jaar, 84,4% (n=109) na 3 jaar en 91,1% (n=45) na 4 jaar. Het merendeel van de stopzettingen in de verlengingsfase was het gevolg van de overgang naar het handelsproduct vanaf jaar 3. De afzonderlijke ziekteparameters miltvolume, levervolume, hemoglobineniveaus en aantal bloedplaatjes bleven gedurende 4 jaar stabiel (zie tabel 8).
Tabel 8: Veranderingen van maand 12 (primaire analyseperiode) tot maand 48 bij patiënten met GD1 in de langdurige behandelingsfase met eliglustat in onderzoek 02607
MN = Multiples of Normal, BI = betrouwbaarheidsinterval
* Patiënten met een totale splenectomie uitgesloten.
| Jaar 2 | Jaar 3 | Jaar 4 | |||||||
Imiglucerase /Eliglustata Gemiddeld [95%- BI] | Eliglustatb Gemiddeld [95%-BI]) | Imiglucerase /Eliglustata Gemiddeld [95%- BI] | Eliglustatb Gemiddeld [95%-BI] | Cerezyme /Eliglustata Gemiddeld [95%-BI] | Eliglustatb Gemiddeld [95%-BI] | ||||
| Patiënten bij begin van het jaar (N) | 51 | 101 | 46 | 98 | 42 | 96 | |||
| Patiënten aan het eind van het jaar (N) | 46 | 98 | 42 | 96 | 21 | 44 | |||
| Patiënten met beschikbare gegevens (N) | 39 | 97 | 16 | 93 | 3 | 42 | |||
| Miltvolume | |||||||||
| Patiënten met een stabiel miltvolume (%)* | 31/33 (93,9) [0,798, 0,993] | 69/72 (95,8) [0,883, 0,991] | 12/12 (100,0) [0,735, 1,000] | 65/68 (95,6) [0,876, 0,991] | 2/2 (100,0) [0,158, 1,000] | 28/30 (93,3) [0,779, 0,992] | |||
| Verandering van het miltvolume MN (%)* | -3,946[-8,80, 0,91] | -6,814[-10,61, - 3,02] | -10,267[-20,12, - 0,42] | -7,126[-11,70, -2,55] | -27,530[-89,28, 34,22] | -13,945[-20,61, - 7,28] | |||
| Hemoglobinegehalte | |||||||||
| Patiënten met een stabiel hemoglobinegehalte (%) | 38/39 (97,4) [0,865, 0,999] | 95/97 (97,9) [0,927, 0,997] | 16/16 (100,0) [0,794, 1,000] | 90/93 (96,8) [0,909, 0,993] | 3/3 (100,0) (0,292, 1,000] | 42/42 (100,0) [0,916, 1,000] | |||
Verandering t.o.v. baseline van hemoglobinege halte | (g/dl) | 0,034[-0,31, 0,38] | -0,112[-0,26, 0,04] | 0,363[-0,01, 0,74] | -0,103[-0,27, 0,07] | 0,383[-1,62, 2,39] | 0,290[0,06, 0,53] | ||
| (mmol/l) | 0,021[-0,19, 0,24] | -0,077[-0,16, 0,025] | 0,23[-0,006, 0,46] | -0,064[-0,17, 0,043] | 0,24 [-1,01, 1,48] | 0,18 [0,0374, 0,33] | |||
| Levervolume | |||||||||
| Patiënten met een stabiel levervolume (%) | 38/39 (97,4) (0,865, 0,999) | 94/97 (96,9) (0,912, 0,994) | 15/16 (93,8) [0,698, 0,998] | 87/93 (93,5) (0,865, 0,976) | 3/3 (100,0) [0,292, 1,000] | 40/42 (95,2) [0,838, 0,994] | |||
| Verandering t.o.v. baseline van levervolume MN (%) | 0,080[-3,02, 3,18] | 2,486[0,50, 4,47] | -4,908[-11,53, 1,71] | 3,018[0,52, 5,52] | -14,410[-61,25, 32,43] | -1,503[-5,27, 2,26] | |||
| Aantal bloedplaatjes | |||||||||
| Patiënten met een stabiel aantal bloedplaatjes (%) | 33/39 (84,6) [0,695, 0,941] | 92/97 (94,8) [0,884, 0,983] | 13/16 (81,3) [0,544, 0,960] | 87/93 (93,5) [0,865, 0,976] | 3/3 (100,0) [0,292, 1,000] | 40/42 (95,2) [0,838, 0,994] | |||
| Verandering in aantal bloedplaatjes (%) | -0,363[-6,60, 5,88] | 2,216[-1,31, 5,74] | 0,719[-8,20, 9,63] | 5,403[1,28, 9,52] | -0,163[-35,97, 35,64] | 7,501[1,01, 13,99] | |||
| Samengestelde stabiliteitseindpunt | |||||||||
| Patiënten die stabiel blijven met eliglustat (%) | 30/39 (76,9) [0,607, 0,889] | 85/97 (87,6) [0,794, 0,934] | 12/16 (75,0) [0,476, 0,927] | 80/93 (86,0) | 3/3 (100,0 | ||||
| [0,773, 0,923] | |||||||||
)
| [0,292, 1,00 |
0]
| 38/42 (90,5) [0,774, 0,973] | |||||||||
a Imiglucerase/Eliglustat – oorspronkelijk gerandomiseerd naar imiglucerase
b Eliglustat - oorspronkelijk gerandomiseerd naar eliglustat
Klinische ervaring bij CYP2D6 PMs en URMs
Er is beperkte ervaring met eliglustat behandeling bij patiënten die PMs of URMs zijn. In de primaire analyseperiode van de drie klinische studies werd een totaal van 5 PMs en 5 URMs behandeld met eliglustat. Alle PMs kregen 42 mg eliglustat tweemaal daags, en vier van deze patiënten (80%) vertoonden een adequate klinische respons. De meerderheid van de URMs (80%) kregen een opgaande dosering tot 127 mg eliglustat tweemaal daags, waarbij elk van deze patiënten een adequate klinische respons vertoonde. De enige URM die 84 mg tweemaal daags kreeg, vertoonde geen adequate klinische respons.
De voorspelde blootstellingen aan 84 mg eliglustat eenmaal daags door patiënten die PMs zijn, worden verwacht gelijkwaardig te zijn aan blootstellingen aan 84 mg eliglustat tweemaal daags bij CYP2D6 IMs. Patiënten die URMs zijn, kunnen mogelijk geen adequate concentraties behalen om een therapeutisch effect te bereiken. Er kan geen dosisaanbeveling voor URMs gegeven worden.
Effecten op botaandoeningen
Na 9 maanden behandeling in onderzoek 02507 daalde de beenmerginfiltratie met Gaucher-cellen, zoals bepaald aan de hand van de totale BMB-score (bone marrow burden) (beoordeeld aan de hand van een MRI-scan van de lumbale wervelkolom en het dijbeen) met gemiddeld 1,1 punten bij met eliglustat behandelde patiënten (n=19) in vergelijking met geen verandering bij patiënten die placebo kregen (n=20). Vijf met eliglustat behandelde patiënten (26%) bereikten een daling met minstens 2 punten in de BMB –score.
Na 18 en 30 maanden behandeling was de BMB-score gedaald met gemiddeld 2,2 punten (n=18) en 2,7 (n=15) respectievelijk bij de patiënten die oorspronkelijk tot de eliglustat-groep gerandomiseerd waren, ten opzichte van een gemiddelde daling van 1 punt (n=20) en 0,8 (n=16) bij patiënten die oorspronkelijk tot de placebogroep gerandomiseerd waren.
Na 18 maanden behandeling met eliglustat in de open-label verlengingsfase steeg de gemiddelde (SD) lumbale minerale botdensiteit T-score van -1,14 (1,0118) bij baseline (n=34) tot -0,918 (1,1601) (n=33) in de normale grootteorde. Na 30 maanden en 4,5 jaar behandeling steeg de T-score verder tot respectievelijk -0,722 (1,1250) (n=27) en -0,533 (0,8031) (n=9).
De resultaten van studie 304 geven aan dat de verbeteringen in het bot stand houden of toenemen gedurende een behandeling van ten minste 8 jaar met eliglustat.
In onderzoek 02607 bleven de BMD T- en Z-scores van de lumbale wervelkolom en dijbeen binnen de normale waarden bij patiënten die tot maximaal 4 jaar lang werden behandeld met eliglustat.
Elektrocardiografische evaluatie
Er werd geen klinisch significante QTc-verlengend effect door eliglustat waargenomen voor enkelvoudige doses tot 675 mg.
Het QT-interval van de hartslag, gecorrigeerd met behulp van de Fridericia-correctie (QTcF), werd geëvalueerd in een gerandomiseerd, placebo- en actief- (moxifloxacine 400 mg) gecontroleerd cross-overonderzoek met één enkele dosis bij 47 gezonde proefpersonen. In dit onderzoek, waarvan is aangetoond dat het kleine effecten kon opsporen, bedroeg de bovengrens van het eenzijdige 95% betrouwbaarheidsinterval voor de grootste placeboaangepaste en baseline-gecorrigeerde QTcF minder dan 10 ms, de drempel die de toezichthoudende instantie heeft vastgesteld. Hoewel er geen duidelijk effect was op de hartslag, werden er wel concentratiegerelateerde verhogingen waargenomen voor de placebogecorrigeerde verandering ten opzichte van baseline in het PR-, QRS- en QTc-interval. Op basis van de PK/PD-modellering zullen de plasmaconcentraties van eliglustat die 11 maal hoger liggen dan de verwachte Cmax bij de mens naar verwachting gemiddelde (bovengrens van het 95% betrouwbaarheidsinterval) verhogingen van het PR-, QRS- en QTcF-interval veroorzaken van respectievelijk 18,8 (20,4), 6,2 (7,1) en 12,3 (14,2) ms.
Ouderen
Een beperkt aantal patiënten van 65 jaar (n=10) en ouder heeft deelgenomen aan klinische onderzoeken. Er werden geen belangrijke verschillen gevonden tussen oudere en jongere patiënten betreffende werkzaamheid en de veiligheidsprofielen.
Pediatrische patiënten
Pediatrische patiënten (2 tot < 18 jaar)
Onderzoek EFC13738 (ELIKIDS) is een lopend, open-label, fase 3-onderzoek in meerdere centra met twee cohorten ter beoordeling van de veiligheid en farmacokinetiek (FK) van eliglustat alleen (cohort
- 1) of in combinatie met imiglucerase (cohort 2) bij pediatrische patiënten van 2 tot 18 jaar met GD1 en GD3. In cohort 1 werden GD1- en GD3-patiënten ingeschreven in die ten minste 24 maanden ERT kregen en vooraf gespecificeerde therapeutische doelen bereikten met betrekking tot hun hemoglobinegehalte (leeftijd 2 tot < 12 jaar: ≥ 11,0 g/dl (6,827 mmol/l); voor de leeftijd van 12 tot <18 jaar: ≥ 11,0 g/dl (6,827 mmol/l) voor vrouwen en ≥ 12,0 g/dl (7,452 mmol/l) voor mannen), aantal bloedplaatjes (≥ 100.000/mm3), en miltvolume (< 10,0 MN) en levervolume (< 1,5 MN), en afwezigheid van Gaucher-gerelateerde longziekte, ernstige botziekte of persisterende trombocytopenie. In cohort 2 werden GD1- en GD3-patiënten ingeschreven die, ondanks lopende behandeling met ERT gedurende ≥36 maanden, ten minste één ernstige klinische manifestatie van GD hadden (bijv. longziekte, symptomatische botziekte of persisterende trombocytopenie).
Er waren 51 patiënten in cohort 1 (n=46 GD1 en n=5 GD3) en 6 in cohort 2 (n=3 GD1 en n=3 GD3). Patiënten kregen een dosis volgens hun voorspelde CPY2D6-fenotype (EM, IM, PM) en gewichtscategorie met mogelijke dosisverhoging als gevolg van toegenomen lichaamsgewicht en lagere FK-blootstelling (op basis van de resultaten van individuele en subgroep FK-analyses). Er werd geen patiënt van minder dan 15 kg bij de baseline in het onderzoek geïncludeerd. Tijdens de periode van 52 weken hadden 28 patiënten (49,2%) ten minste één dosisverhoging.
Het veiligheidsprofiel van eliglustat dat in dit onderzoek is waargenomen, komt overeen met het veiligheidsprofiel van eliglustat bij volwassenen en er zijn geen nieuwe bijwerkingen geïdentificeerd (zie rubriek 4.8).
De belangrijkste werkzaamheidseindpunten voor cohort 1 omvatten verandering ten opzichte van de baseline bij 52 weken (primaire analyseperiode) voor hemoglobine (g/dl), bloedplaatjes (%), miltvolume (%) en levervolume (%). De meerderheid van de onderzoekspatiënten (96%) die monotherapie met eliglustat kregen, behielden hun Gaucher-gerelateerde klinische parameters (tabel 9) binnen de vooraf gespecificeerde therapeutische doelen voor opname in het onderzoek. Van de drie patiënten jonger dan 6 jaar die monotherapie met eliglustat kregen, stapten twee over op imiglucerase. Van de 51 patiënten bleven er 47 in cohort 1 gedurende 52 weken monotherapie met eliglustat gebruiken.
Vier patiënten (n=2 GD1, n=2 GD3) hadden een switch naar imiglucerase nodig vanwege afname van Gaucher-gerelateerde klinische parameters. Van de 4 patiënten stopte één (GD3) met het onderzoek en 3 startten met noodbehandeling. Verder trok één (GD1) van de 3 patiënten die begonnen met noodbehandeling zich terug uit het onderzoek tijdens de primaire analyseperiode.
Van de vijf patiënten met GD3 die monotherapie met eliglustat kregen, stopte één patiënt met het onderzoek vanwege COVID-19 en kwamen 2 patiënten in aanmerking voor noodbehandeling; van de twee die in aanmerking kwamen voor noodbehandeling, stopte één patiënt met het onderzoek en voltooide één patiënt de PAP met noodbehandeling zoals hierboven vermeld. De werkzaamheidsgegevens van eliglustat als monotherapie bij pediatrische patiënten jonger dan 6 jaar (n=3) en met GD3 (n=5) zijn beperkt; er kan geen klinisch betekenisvolle conclusie worden getrokken.
Het belangrijkste werkzaamheidseindpunt voor patiënten in cohort 2 was het percentage patiënten met verbetering van de ernstige manifestatie(s) waardoor de patiënt na 52 weken behandeling in aanmerking kwam voor opname in cohort 2. Voor de werkzaamheid van gecombineerde behandeling
| voldeden 4 van de 6 patiënten niet aan het hoofdeindpunt; er kan geen conclusie worden getrokken | |
| over het gebruik van gecombineerde behandeling in de pediatrische populatie. | |
Tabel 9 Veranderingen ten opzichte van baseline tot 52 weken (primaire analyseperiode) bij patiënten met GD die eliglustat als monotherapie (cohort 1) gebruiken in onderzoek EFC13738
| Leeftijd (jaren) [n] | Gaucher-gerelateerde klinische parameters | Gemiddeld (SD) bij baseline | Gemiddeld (SD) in week 52 | Gemiddelde verandering (SD) |
| 2 tot < 6 [n = 3] | Hemoglobinegehalte (g/dl) (mmol/l) | 12,25 (0,76) 7,61 (-0,47) | 11,93 (0,60) 7,41 (0,37) | -0,32 g/dl (0,20) -0,25 mmol/l (0,01) |
GD1: n = 2 GD3: n = 1 | Aantal bloedplaatjes (x109/l) | 261,50 (59,33) | 229,33 (90,97) | -12,19% (26,05) |
| Miltvolume (MN) | 3,84 (1,37) | 5,61 (2,56) | 42,12% (16,64) | |
| Levervolume (MN) | 1,22 (0,27) | 1,43 (0,02) | 21,23% (26,97) | |
| 6 tot < 12 [n = 15] | Hemoglobinegehalte (g/dl) (mmol/l) | 13,70 (1,17) | 13,21 (1,22 uur) | -0,49 g/dl (1,17) |
| 8,51 (0,73) | 8,2 (0,76) | -0.3 mmol/l (0,73) | ||
GD1: n = 14 GD3: n = 1 | Aantal bloedplaatjes (x109/l) | 216,40 (51,80) | 231,73 (71,62) | 7,25% (20,50) |
| Miltvolume (MN) | 3,01 (0,86) | 2,93 (0,82) | 0,11% (19,52) | |
| Levervolume (MN) | 1,02 (0,20) | 1,03 (0,16) | 2,22% (13,86) | |
| 12 tot < 18 [n = 33] | Hemoglobinegehalte (g/dl) (mmol/l) | 13,75 (0,97) | 13,37 (1,20) | -0,38 g/dl (1,01) |
| 8,54 (0,60) | 8,3 (0,75) | -0,24 mmol/l (0,63) | ||
GD1: n = 30 GD3: n = 3 | Aantal bloedplaatjes (x109/l) | 210,64 (49,73) | 177,11 (50,92) | -14,36% (20,67) |
| Miltvolume (MN) | 3,48 (1,78) | 3,41 (1,65) | 1,79% (26,11) | |
| Levervolume (MN) | 0,93 (0,16) | 0,92 (0,18) | -1,47% (10,39) |
Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten af te zien van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met eliglustat in alle subgroepen van pediatrische patiënten met de ziekte van Gaucher type 2 (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
De mediane tijd tot maximale plasmaconcentraties bedraagt 1,5 tot 6 uur na de toediening, met een lage orale biologische beschikbaarheid (< 5%) vanwege een significant first-pass-metabolisme. Eliglustat is een substraat van de effluxtransporter P-gp. Voedsel heeft geen klinisch relevant effect op de farmacokinetiek van eliglustat. Na herhaalde dosering met eliglustat 84 mg tweemaal daags bij niet-trage metaboliseerders (non-PMs) en eenmaal daags bij trage metaboliseerders (PMs), werd steady-state bereikt na 4 dagen, met een accumulatieratio van 3 maal of minder.
Distributie
Eliglustat bindt matig aan humane plasmaproteïnen (76 tot 83%) en de distributie vindt hoofdzakelijk plaats in plasma. Na intraveneuze toediening bedroeg het distributievolume 816 l, wat erop wijst dat er bij mensen een hoge mate van distributie naar weefsels is. Niet-klinische onderzoeken toonden aan dat eliglustat in hoge mate naar weefsels, met inbegrip van het beenmerg, wordt gedistribueerd.
Biotransformatie
Eliglustat wordt in hoge mate gemetaboliseerd met een hoge klaring, hoofdzakelijk door CYP2D6 en in mindere mate door CYP3A4. De primaire metabole routes van eliglustat omvatten sequentiële oxidatie van de functionele groep octanoyl gevolgd door de oxidatie van de functionele groep 2,3-dihydro-1,4-benzodioxaan, of een combinatie van de twee routes, met als resultaat meerdere oxiderende metabolieten.
Eliminatie
Na orale toediening wordt het grootste deel van de toegediende dosis uitgescheiden in de urine (41,8%) en de feces (51,4%), hoofdzakelijk als metabolieten. Na intraveneuze toediening was de totale lichaamsklaring van eliglustat 86 l/u. Na herhaalde orale doses van 84 mg eliglustat tweemaal daags bedraagt de eliminatiehalfwaardetijd van eliglustat ongeveer 4-7 uur in niet-PMs en 9 uur in PMs.
Kenmerken in specifieke patiëntengroepen
CYP2D6-fenotype
Uit de analyse van de populatiefarmacokinetiek blijkt dat het verwachte CYP2D6-fenotype op basis van genotype de belangrijkste factor is die invloed heeft op de farmacokinetische variabiliteit. Individuen die op basis van hun CYP2D6 verwachte fenotype trage metaboliseerders zijn (ongeveer 5 tot 10% van de populatie) vertonen hogere concentraties van eliglustat dan intermediaire of extensieve CYP2D6-metaboliseerders.
Geslacht, lichaamsgewicht, leeftijd en ras
Op basis van de analyse van de populatiefarmacokinetiek, hadden geslacht, lichaamsgewicht, leeftijd en ras geen of weinig invloed op de farmacokinetiek van eliglustat.
Pediatrische patiënten
Bij pediatrische patiënten die werden behandeld met doseringsschema's op basis van lichaamsgewicht (zie rubriek 4.2) waren de steady-stateblootstellingen (Cmax en AUC) vergelijkbaar en binnen het waargenomen bereik bij volwassen patiënten.
Leverfunctiestoornis:
De effecten van lichte of matige leverfunctiestoornis werden beoordeeld tijdens een fase 1 onderzoek met enkele dosis. Na een enkele dosis van 84 mg waren de eliglustat Cmax en AUC 1,2 en 1,2 maal hoger bij CYP2D6 EMs met lichte leverfunctiestoornis, en 2,8 en 5,2 maal hoger bij CYP2D6 EMs met matige leverfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde CYP2D6 EMs.
Na herhaalde doses van 84 mg tweemaal daags eliglustat zullen de voorspelde Cmax en AUC0-12 2,4 en 2,9 maal hoger liggen bij CYP2D6 EMs met lichte leverfunctiestoornis en 6,4 en 8,9 maal hoger bij CYP2D6 EMs met matige leverfunctiestoornis, in vergelijking met gezonde CYP2D6 EMs.
Na herhaalde doses 84 mg eenmaal daags eliglustat zullen de voorspelde Cmax en AUC0-24 3,1 en 3,2 maal hoger liggen bij CYP2D6 EMs met matige leverfunctiestoornis, in vergelijking met CYP2D6 EMs die tweemaal daags eliglustat 84 mg ontvangen (zie rubriek 4.2 en 4.4).
De steady-state FK blootstelling kon niet worden voorspeld bij CYP2D6 IMs en PMs met lichte en matige leverfunctiestoornis, als gevolg van beperkte of geheel geen gegevens betreffende een enkele dosis. Het effect van een ernstige leverfunctiestoornis is niet onderzocht bij proefpersonen met eender welk CYP2D6 fenotype (zie rubriek 4.2, 4.3 en 4.4).
Nierfunctiestoornis:
Het effect van ernstige nierfunctiestoornis werd beoordeeld in een fase 1-onderzoek met enkele dosis. Na een enkele dosis van 84 mg waren de eliglustat Cmax en AUC vergelijkbaar bij CYP2D6 EMs met ernstige nierfunctiestoornis en gezonde CYP2D6 EMs.
Geen of beperkte gegevens waren beschikbaar over patiënten met ESRD en CYP2D6 IMs of PMs met ernstige nierfunctiestoornis (zie rubriek 4.2).
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Uit toxicologische onderzoeken blijkt dat de belangrijkste doelorganen voor eliglustat de volgende zijn: het gastro-intestinale stelsel, de lymfoïde organen, de lever (enkel bij ratten), en (enkel bij mannelijke ratten) het voortplantingsstelsel. De effecten van eliglustat in toxicologische onderzoeken waren omkeerbaar en er was geen bewijs van een vertraagde of terugkerende toxiciteit. De veiligheidsmarges voor de chronische onderzoeken bij ratten en honden lagen tussen 8 en 15 maal bij gebruik van de totale plasmablootstelling en tussen 1 en 2 maal bij gebruik van de ongebonden (vrije fractie) plasmablootstelling.
Eliglustat had geen effecten op het centrale zenuwstelsel (CZS) of de ademhalingsfuncties. Concentratieafhankelijke cardiale effecten werden waargenomen in niet-klinische onderzoeken: remming van humane cardiale ionkanalen, waaronder kalium-, natrium- en calciumkanalen, bij concentraties ≥ 7 maal de verwachte Cmax bij de mens; door natriumionkanalen gemedieerde effecten in een ex-vivo elektrofysiologisch onderzoek van purkinjevezels bij honden (2 maal de verwachte ongebonden Cmax-plasmawaarden bij de mens); en stijgingen van het QRS- en PR-interval in telemetrie bij honden en cardiale geleidingsonderzoeken bij verdoofde honden, met effecten die zijn waargenomen bij concentraties die 14 maal hoger zijn dan de verwachte totale Cmax-plasmawaarde bij de mens, of 2 maal de verwachte ongebonden Cmax-plasmawaarde bij de mens.
Eliglustat was niet mutageen in een standaard reeks genotoxiciteitstesten en vertoonde geen carcinogeen potentieel in standaard levenslange bioassays bij muizen en ratten. De blootstellingen in de carcinogeniciteitsonderzoeken waren respectievelijk ongeveer 4 en 3 maal hoger bij muizen en ratten dan de gemiddelde verwachte totale plasmablootstelling van eliglustat bij de mens, of minder dan 1 maal bij gebruik van de ongebonden plasmablootstelling.
Bij volwassen mannelijke ratten werden geen effecten op de spermaparameters waargenomen bij systemisch niet-toxische doses. Er werd een omkeerbare remming van de spermatogenese waargenomen bij ratten bij een 10 maal hogere blootstelling dan de verwachte blootstelling bij de mens op basis van AUC, een systemisch toxische dosis. In toxiciteitsonderzoeken bij ratten met herhaalde doses werden degeneratie van het epitheel van de zaadbuisjes en segmentale hypoplasie van de testes waargenomen bij een blootstelling die 10 maal hoger was dan de verwachte blootstelling bij mensen op basis van AUC.
Placentale transfer van eliglustat en de metabolieten ervan is aangetoond bij ratten. Twee en 24 uur na de dosis werd respectievelijk 0,034% en 0,013% van de aangegeven dosis gedetecteerd in foetusweefsel.
Bij toxische doses bij moederratten, vertoonden de foetussen een hogere incidentie van gedilateerde hersenventrikels, een abnormaal aantal ribben of lendenwervels, en waren veel botten onvoldoende geossificeerd. De embryofoetale ontwikkeling bij ratten en konijnen werd niet aangetast tot de klinisch relevante blootstelling (op basis van AUC).
Uit een lactatieonderzoek bij ratten bleek dat 0,23% van de aangegeven dosis gedurende 24 uur na de dosis op de jongen werd overgedragen. Dat wijst erop dat eliglustat en/of de aanverwante materialen ervan in de melk worden uitgescheiden.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Inhoud van de capsule
Cellulose, microkristallijne (E460)
Lactosemonohydraat
Hypromellose 15 mPa.S, 2910
Glyceroldibehenaat
Omhulsel van de capsule
21 mg harde capsule
Gelatine (E441)
Kaliumaluminiumsilicaat (E555)
Titaandioxide (E171)
84 mg harde capsule
Gelatine
Kaliumaluminiumsilicaat (E555)
Titaandioxide (E171)
Geel ijzeroxide (E172)
Indigotine (E132)
Drukinkt
Schellak
Zwart ijzeroxide (E172)
Propyleenglycol (E1520)
Geconcentreerde ammoniakoplossing (E527)
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
Cerdelga 21 mg harde capsule
3 jaar
Cerdelga 84 mg harde capsule
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
PETG/COC.PETG/PCTFE-aluminium blisterverpakking
Cerdelga 21 mg harde capsule
Elke blister bevat 14 harde capsules.
Elke verpakking bevat 56 harde capsules.
Verpakkingsgrootte: 56 harde capsules in 4 blisterverpakkingen van elk 14 capsules.
Cerdelga 84 mg harde capsule
Elk blistermapje bevat 14 harde capsules.
Elke verpakking bevat 14, 56 of 196 harde capsules.
Verpakkingsgrootte: 14 harde capsules in 1 blistermapje, 56 harde capsules in 4 blistermapjes van elk 14 capsules of 196 harde capsules in 14 blistermapjes van elk 14 capsules.
Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Sanofi B.V.
Paasheuvelweg 25
1105 BP Amsterdam
Nederland
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Cerdelga 21 mg harde capsule
EU/1/14/974/004 56 capsules
Cerdelga 84 mg harde capsule
EU/1/14/974/001 56 capsules
EU/1/14/974/002 196 capsules
EU/1/14/974/003 14 capsules
9. DATUM EERSTE VERGUNNINGVERLENING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 19 januari 2015
Datum van laatste verlenging: 16 december 2019
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.
