Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Caprelsa – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Caprelsa

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Caprelsa 100 mg filmomhulde tabletten

Caprelsa 300 mg filmomhulde tabletten

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Caprelsa 100 mg tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 100 mg vandetanib.

Caprelsa 300 mg tabletten

Elke filmomhulde tablet bevat 300 mg vandetanib.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Caprelsa 100 mg tabletten

Caprelsa 100 mg tabletten zijn ronde, biconvexe, witte, filmomhulde tabletten waarin aan één kant ‘Z100’ gedrukt staat.

Caprelsa 300 mg tabletten

Caprelsa 300 mg tabletten zijn ovale, biconvexe, witte, filmomhulde tabletten waarin aan één kant ‘Z300’ gedrukt staat.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Caprelsa is geïndiceerd voor de behandeling van agressieve en symptomatische RET-gemuteerde (Rearranged during Transfection) medullaire schildklierkanker (MTC) bij patiënten met niet-reseceerbare lokaal gevorderde of gemetastaseerde ziekte.

Caprelsa is geïndiceerd voor gebruik bij volwassenen, kinderen en adolescenten in de leeftijd van 5 jaar en ouder.

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling moet worden gestart en gecontroleerd door een arts met ervaring in het behandelen van MTC, het gebruik van anti-kankergeneesmiddelen en het beoordelen van elektrocardiogrammen (ECG).

RET-status (Rearranged during Transfection)

Omdat de activiteit van Caprelsa, op basis van de beschikbare gegevens, onvoldoende wordt geacht bij patiënten zonder geïdentificeerde RET-mutatie, moet de aanwezigheid van een RET-mutatie door een gevalideerde test worden bevestigd voordat een behandeling met Caprelsa wordt gestart. Bij het vaststellen van de RET-mutatie-status moeten, indien mogelijk, weefselmonsters bij aanvang van de behandeling worden genomen en niet op het moment van de diagnose.

Dosering voor MTC bij volwassen patiënten

De aanbevolen dosering is één keer per dag 300 mg, ingenomen met of zonder voedsel op ongeveer hetzelfde tijdstip van iedere dag.

Als een dosis vergeten is, moet deze worden ingenomen zodra de patiënt het zich herinnert. De patiënt moet de vergeten dosis niet innemen indien het minder dan 12 uur duurt voordat de volgende dosis moet worden ingenomen. Patiënten moeten geen dubbele dosis innemen (twee doses tegelijk) om de vergeten dosis in te halen.

Dosisaanpassingen bij volwassen patiënten met MTC

Het QTc-interval moet zorgvuldig worden beoordeeld vóór de start van de behandeling. Wanneer een geval van CTCAE graad 3 (Common Terminology Criteria for Adverse Events schaal) of een hogere toxiciteit optreedt, of wanneer een verlenging van het QTc-interval in het ECG optreedt, moet de toediening van vandetanib in ieder geval tijdelijk worden gestaakt en met een lagere dosis worden hervat wanneer de toxiciteit verdwenen is of verbeterd is tot CTCAE graad 1 (zie rubriek 4.4). De dagelijkse dosis van 300 mg kan worden verlaagd tot 200 mg (twee 100 mg tabletten) en daarna tot 100 mg, indien nodig. De patiënt moet op passende wijze worden gecontroleerd. Bijwerkingen, met inbegrip van een langer QTc-interval, verdwijnen vanwege de halfwaardetijd van 19 dagen, niet altijd snel (zie rubriek 4.4).

Dosering bij pediatrische patiënten met MTC

Dosering bij pediatrische patiënten dient gebaseerd te worden op lichaamsoppervlak (BSA) in mg/m2. Pediatrische patiënten die met Caprelsa behandeld worden en hun zorgverleners dienen de doseringshandleiding te krijgen en op de hoogte gesteld te worden van de correcte dosis die bij het eerste voorschrift genomen dient te worden en bij iedere verdere dosisaanpassing. Tabel 1 geeft een overzicht van de aanbevolen doseringsschema’s en dosisaanpassingen.

Tabel 1: Diagram inzake dosering bij pediatrische patiënten met MTC

BSA (m2)Begindosis (mg)aDosistoename (mg)b indien goed getolereerd na 8 weken toediening van de begindosisDosisvermindering (mg)c
0,7 - < 0,9100 om de andere dag100 per dag-
0,9 - < 1,2100 per dagSchema voor 7 dagen: 100-200-100-200-100-200-100100 om de andere dag
1,2 - < 1,6Schema voor 7 dagen: 100-200-100-200-100-200-100200 per dag100 per dag
≥ 1,6200 per dag300 per dagSchema voor 7 dagen: 100-200-100-200-100-200-100

a De begindosis is de dosis waarmee de behandeling gestart dient te worden.

b Hogere vandetanib doses dan 150 mg/m2 werden niet gebruikt in klinische studies met pediatrische patiënten. c Patiënten met een bijwerking die een dosisvermindering vereist, mogen vandetanib ten minste een week niet meer nemen. Als de patiënt volledig van de bijwerking hersteld is, kan de dosering achteraf hervat worden met een verminderde dosis.

Dosisaanpassingen bij pediatrische patiënten met MTC

  • Wanneer een geval van CTCAE graad 3 (Common Terminology Criteria for Adverse Events schaal) of een hogere toxiciteit optreedt, of wanneer een verlenging van het QTc-interval in het ECG optreedt, moet de toediening van vandetanib in ieder geval tijdelijk worden gestaakt en met een verminderde dosis worden hervat wanneer de toxiciteit verdwenen is of verbeterd is tot CTCAE graad 1.
  • Patiënten die de begindosis nemen (a in Tabel 1) dienen te herbeginnen met de verminderde dosis (c in Tabel 1).
  • Patiënten die de verhoogde dosis nemen (b in Tabel 1) dienen te herbeginnen met de begindosis (a in Tabel 1). Wanneer een ander geval van Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE) graad 3 of een hogere toxiciteit optreedt, of wanneer een verlenging van het QTc-interval in het ECG optreedt, moet de toediening van Caprelsa in ieder geval tijdelijk worden gestaakt en met een verminderde dosis worden hervat (c in Tabel 1) wanneer de toxiciteit verdwenen is of verbeterd is tot CTCAE graad 1.
  • Wanneer nogmaals een geval van CTCAE graad 3 of een hogere toxiciteit optreedt, of wanneer een verlenging van het QTc-interval in het ECG optreedt, moet de toediening van vandetanib permanent worden gestaakt.

De patiënt moet op passende wijze worden gecontroleerd. Bijwerkingen, met inbegrip van een langer QTc-interval, verdwijnen vanwege de halfwaardetijd van 19 dagen niet altijd snel (zie rubriek 4.4).

Duur

Vandetanib mag worden toegediend totdat de ziekte erger wordt of totdat de voordelen van het voortzetten van de behandeling niet meer opwegen tegen de risico’s, waarbij rekening gehouden wordt met de ernst van bijwerkingen (zie rubriek 4.8) in verhouding tot de mate van klinische stabilisatie van de status van de tumor.

Speciale patiëntengroepen

Pediatrische patiënten

Caprelsa mag niet worden gegeven aan kinderen jonger dan 5 jaar. De veiligheid en werkzaamheid van Caprelsa bij kinderen in de leeftijd van 5 jaar of jonger zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Er is geen ervaring met pediatrische patiënten jonger dan 9 jaar die erfelijke MTC hebben (zie rubriek 5.1). Patiënten in de leeftijd van 5 tot 18 jaar dienen doses toegediend te krijgen op basis van het diagram in Tabel 1. Hogere vandetanib doses dan 150 mg/m2 werden niet gebruikt in klinische studies met pediatrische patiënten.

Ouderen

Er is geen aanpassing van de begindosis nodig bij oudere patiënten. Er zijn beperkte klinische gegevens over vandetanib bij patiënten met MTC ouder dan 75 jaar.

Nierfunctiestoornis bij volwassen patiënten met MTC

Een farmacokinetisch onderzoek bij vrijwilligers met lichte, matige en ernstige nierinsufficiëntie toont aan dat blootstelling aan vandetanib na een enkelvoudige dosis respectievelijk 1,5 maal, 1,6 maal en 2 maal zo hoog is geworden ten opzichte van de beginsituatie (zie rubriek 5.2) bij patiënten met lichte, matige (creatinineklaring ≥ 30 tot < 50 ml/min) en ernstige (klaring minder dan 30 ml/min) nierinsufficiëntie. Klinische gegevens wijzen er op dat geen verandering in begindosis nodig is bij patiënten met lichte nierinsufficiëntie. Er zijn beperkte gegevens met 300 mg bij patiënten met matige nierinsufficiëntie: de dosis moest worden verlaagd tot 200 mg bij 5 op 6 patiënten vanwege een bijwerking van QT-verlenging. De begindosis moet tot 200 mg worden verlaagd bij patiënten met matige nierinsufficiëntie; veiligheid en werkzaamheid werden echter met 200 mg niet vastgesteld (zie rubriek 4.4). Vandetanib wordt niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie, aangezien er beperkte gegevens beschikbaar zijn bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie, en de veiligheid en werkzaamheid niet zijn vastgesteld.

Nierfunctiestoornis bij pediatrische patiënten met MTC

Er is geen ervaring met het gebruik van vandetanib bij pediatrische patiënten met een nierfunctiestoornis.

Met inachtname van de beschikbare gegevens inzake nierinsufficiëntie bij volwassen patiënten met MTC:

  • Een wijziging van de begindosis wordt niet aanbevolen bij pediatrische patiënten met lichte nierinsufficiëntie.
  • De verminderde dosis zoals beschreven in Tabel 1 moet toegepast worden bij pediatrische patiënten met matige nierinsufficiëntie. De patiënt dient individueel door de arts gecontroleerd te worden, vooral bij pediatrische patiënten met een laag BSA.
  • Vandetanib wordt niet aanbevolen voor gebruik bij pediatrische patiënten met ernstige nierinsufficiëntie.

Leverfunctiestoornis

Vandetanib wordt niet aanbevolen voor gebruik bij volwassen en pediatrische patiënten met een leverfunctiestoornis (serumbilirubine meer dan 1,5 maal de bovengrens van het referentiebereik (ULRR), dit criterium is niet van toepassing op patiënten met het Syndroom van Gilbert, alanineaminotransferase (ALAT), aspartaataminotransferase (ASAT), of alkalische fosfatase (AF) meer dan 2,5 maal de ULRR, of meer dan 5,0 maal de ULRR indien de arts van oordeel is dat dit verband houdt met uitzaaiingen in de lever), aangezien er beperkte gegevens beschikbaar zijn bij patiënten met leverfunctiestoornis en de veiligheid en werkzaamheid niet zijn vastgesteld (zie rubriek 4.4).

Farmacokinetische gegevens van vrijwilligers wijzen er op dat er geen verandering in de startdosering is vereist bij patiënten met lichte, matige of ernstige leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).

Wijze van toediening

Caprelsa is voor oraal gebruik. Patiënten die moeite hebben met slikken kunnen de vandetanib tabletten oplossen in een half glas niet-koolzuurhoudend water. Andere vloeistoffen mogen niet worden gebruikt. De tablet moet zonder te worden verbrijzeld in het water worden gedaan en geroerd (ongeveer 10 minuten) tot deze volledig uiteengevallen is; de resulterende suspensie moet meteen worden doorgeslikt. Eventuele resten die in het glas achterblijven moeten met een half glas water worden gemengd en doorgeslikt. De vloeistof kan ook door middel van een neus-maag- of gastrostomiesonde worden toegediend.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
  • Aangeboren lang QTc-syndroom.
  • Patiënten met een QTc-interval van meer dan 480 msec.
  • Gelijktijdig gebruik van vandetanib met de volgende geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze het QTc-interval verlengen en/of Torsade de pointes induceren: arsenicum, cisapride, erytromycine intraveneus (IV), toremifeen, mizolastine, moxifloxacine, antiaritmica van klasse IA en III (zie rubriek 4.5).
  • Borstvoeding (zie rubriek 4.6).

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Met het oog op de geassocieerde risico’s is het belangrijk de behandeling met vandetanib te beperken tot patiënten die echt behandeling nodig hebben, d.w.z. met een symptomatisch-agressief ziekteverloop. Symptomatische ziekte of progressieve ziekte alleen maakt een behandeling met vandetanib niet noodzakelijk. De mate van verandering in biomarkerconcentraties zoals calcitonine (CTN) en/of carcino-embryonaal antigeen (CEA), alsook de mate van verandering in tumorvolume tijdens waakzaam afwachten, kunnen helpen bij het identificeren van niet alleen de patiënten die behoefte hebben aan de behandeling, maar ook van het optimale moment om de behandeling met vandetanib te starten.

QTc-verlenging en Torsade de Pointes

Vandetanib in een dosis van 300 mg is geassocieerd met een aanzienlijke en concentratieafhankelijke QTc-verlenging (gemiddeld 28 msec, mediaan 35 msec). De eerste QTc-verlengingen traden meestal op tijdens de eerste 3 maanden van de behandeling, maar konden ook na deze periode voor de eerste keer optreden. De halfwaardetijd van vandetanib (19 dagen) maakt deze verlenging van het QTc-interval bijzonder problematisch (zie rubriek 4.8). Bij een dosis van 300 mg per dag voor MTC werd ECG QTc-verlenging tot meer dan 500 msec waargenomen bij 11% van de patiënten in een fase III studie. ECG QTc-verlenging lijkt dosisafhankelijk te zijn. Torsade de pointes en ventriculaire tachycardie werden soms gerapporteerd bij patiënten die 300 mg vandetanib per dag toegediend kregen. Het risico op Torsade kan verhoogd zijn bij patiënten met een verstoring van de elektrolytenbalans (zie rubriek 4.8).

Behandeling met vandetanib mag niet worden begonnen bij patiënten waarvan het ECG QTc-interval langer duurt dan 480 msec. Vandetanib mag niet worden gegeven aan patiënten met een voorgeschiedenis van Torsade de pointes. Vandetanib is niet onderzocht bij patiënten met ventriculaire aritmieën of een recent myocardinfarct.

Een ECG en serumspiegels van kalium, calcium, magnesium en schildklierstimulerend hormoon (TSH) moeten worden vastgesteld bij het begin van de behandeling en bij 1, 3, 6 en 12 weken na het begin van de behandeling en vervolgens elke 3 maanden gedurende ten minste een jaar daarna. Dit schema is van toepassing op de periode na dosisvermindering vanwege QTc-verlenging en na een toedieningsonderbreking van meer dan twee weken. Tijdens deze periode en daarna moeten ook ECG's en bloedonderzoek worden uitgevoerd wanneer dat klinisch geïndiceerd is. Er moet worden doorgegaan met regelmatige controles van het QTc-interval d.m.v. ECG’s.

Serumspiegels van kalium, magnesium en calcium moeten binnen normale waarden worden gehouden om het risico van ECG QTc-verlenging te verminderen.

Aanvullende controle van QTc, elektrolyten en nierfunctie zijn vereist, vooral bij diarree, verergering van diarree/dehydratie, verstoring van de elektrolytenbalans en/of nierinsufficiëntie. Als het QTc duidelijk in duur toeneemt maar onder 500 msec blijft, moet advies van een cardioloog worden gezocht.

De toediening van vandetanib samen met stoffen waarvan bekend is dat ze het ECG QTc-interval verlengen is gecontra-indiceerd of niet aanbevolen (zie rubrieken 4.3 en 4.5).

Het gelijktijdig gebruik van vandetanib en ondansetron wordt niet aanbevolen (zie rubriek 4.5).

Patiënten, waarbij eenmalig een QTc-intervalwaarde van ≥ 500 msec is vastgesteld, moeten stoppen met het nemen van vandetanib. De dosering kan met een lagere dosis worden hervat na de bevestiging dat het QTc-interval weer naar de waarde van voor de behandeling is teruggekeerd en de mogelijke verstoring van de elektrolytenbalans is gecorrigeerd.

Posterieur reversibel encefalopathiesyndroom, PRES (reversibel posterieur leuko-encefalopathiesyndroom - RPLS)

PRES, een syndroom met subcorticaal vasogeen oedeem dat wordt vastgesteld m.b.v. een MRI van de hersenen, werd in sommige gevallen waargenomen bij behandeling met vandetanib in combinatie met chemotherapie. PRES werd ook waargenomen bij patiënten die vandetanib als monotherapie kregen. Met dit syndroom moet rekening worden gehouden bij elke patiënt met toevallen, hoofdpijn, gezichtsstoornissen, verwardheid of veranderde mentale functie. Er moet een MRI van de hersenen worden gemaakt bij elke patiënt met toevallen, verwardheid of veranderde geestestoestand.

Ernstige cutane bijwerkingen (Severe Cutaneous Adverse Reactions, SCAR’s) en andere huidreacties SCAR’s, waaronder toxische epidermale necrolyse (TEN) en Stevens-Johnson-syndroom (SJS), die levensbedreigend of fataal kunnen zijn, werden gemeld in samenhang met behandeling met vandetanib. Op het moment van voorschrijven dienen patiënten te worden voorgelicht over de tekenen en symptomen en dienen zij nauwgezet te worden gecontroleerd op huidreacties. Bij vermoeden van SJS of TEN moet de behandeling met vandetanib worden onderbroken en moet de patiënt worden doorverwezen naar een gespecialiseerde afdeling voor beoordeling en behandeling. Bij bevestiging van SJS of TEN dient men de behandeling met vandetanib permanent te stoppen en een alternatieve behandeling te overwegen (indien nodig).

Er zijn fotosensibiliteitsreacties waargenomen bij patiënten die vandetanib kregen. Voorzichtigheid is geboden bij blootstelling aan de zon door beschermende kleding te dragen en/of zonnebrandcrème te gebruiken vanwege het mogelijke risico van fototoxiciteitsreacties die verband houden met de vandetanibbehandeling.

Lichte tot matige huidreacties kunnen symptomatisch worden behandeld of door een verlaging of onderbreking van de dosis.

Diarree

Diarree is zowel een ziekte-gerelateerd symptoom als een bekende bijwerking van vandetanib. Gebruikelijke anti-diarreemiddelen worden aanbevolen voor de behandeling van diarree. QTc en serumelektrolyten moeten vaker worden gecontroleerd. Als zich ernstige diarree (CTCAE graad 3-4) ontwikkelt, moet men met vandetanib stoppen totdat de diarree minder wordt. Na verbetering moet de behandeling met een verlaagde dosis worden hervat (zie rubrieken 4.2 en 4.8).

Bloedingen

Voorzichtigheid is geboden wanneer vandetanib wordt toegediend aan patiënten met hersenmetastasen, aangezien intracraniële bloedingen zijn gemeld.

Hartfalen

Bij patiënten die met vandetanib werden behandeld is hartfalen waargenomen. Tijdelijk of permanent stopzetten van de therapie kan nodig zijn bij patiënten met hartfalen. Dit is mogelijk niet omkeerbaar na het stoppen met vandetanib. Sommige gevallen waren dodelijk.

Hoge bloeddruk

Hoge bloeddruk, met inbegrip van een hypertensieve crisis, is waargenomen bij patiënten die met vandetanib behandeld werden. Patiënten moeten gecontroleerd worden op hypertensie en op afdoende wijze worden behandeld. Als de hoge bloeddruk door medische interventies niet afdoende kan worden behandeld, moet niet opnieuw met vandetanib worden begonnen totdat de bloeddruk medicamenteus onder controle is gebracht. Een verlaging van de dosis kan nodig zijn (zie rubriek 4.8).

Complicaties bij wondgenezing

Er zijn geen formele studies uitgevoerd naar het effect van vandetanib op wondgenezing. Er kan verminderde wondgenezing optreden bij patiënten die geneesmiddelen krijgen die de VEGF-signaalroute remmen; dit is gemeld bij patiënten die vandetanib kregen. Hoewel het bewijs voor een optimale duur van behandelingsonderbreking voorafgaand aan geplande chirurgie zeer beperkt is, moet tijdelijke onderbreking van vandetanib gedurende ten minste 4 weken voorafgaand aan electieve chirurgie worden overwogen, op basis van individuele risico-batenbeoordeling. De beslissing om vandetanib te hervatten na een grote chirurgische ingreep dient te worden gebaseerd op het klinisch oordeel van adequate wondgenezing.

Osteonecrose

Gevallen van osteonecrose, waaronder gevallen van osteonecrose van de kaak, zijn gemeld bij patiënten die werden behandeld met vandetanib. Sommige gevallen werden gemeld bij patiënten die eerder of gelijktijdig een antiresorptieve bottherapie hadden gekregen. Een mondonderzoek moet worden uitgevoerd voor de start van de behandeling met vandetanib en periodiek tijdens de behandeling met vandetanib. Patiënten dienen advies te krijgen over mondhygiëne. Indien mogelijk moet de behandeling met vandetanib ten minste 4 weken voor een geplande tandheelkundige ingreep of invasieve tandheelkundige ingreep worden stopgezet, vooral bij patiënten die middelen krijgen die in verband worden gebracht met osteonecrose, zoals bisfosfonaten. Stopzetting van vandetanib moet worden overwogen bij patiënten die osteonecrose ondervinden (zie rubriek 4.8).

Aneurysma's en arteriële dissecties

Het gebruik van remmers van de VEGF-route bij patiënten met of zonder hypertensie kan de vorming van aneurysma's en/of arteriële dissecties bevorderen.Voordat een behandeling met Caprelsa wordt gestart, moet dit risico zorgvuldig worden afgewogen bij patiënten met risicofactoren zoals hypertensie of een voorgeschiedenis van aneurysma.

Nierfalen

Nierfalen is gemeld bij patiënten die met vandetanib werden behandeld (zie rubriek 4.8). Onderbreking, aanpassing of stopzetting van de dosis kan noodzakelijk zijn (zie rubriek 4.2).

De blootstelling aan vandetanib is verhoogd bij patiënten met een verminderde nierfunctie. De startdosering vandetanib moet worden verlaagd tot 200 mg bij patiënten met een matige nierinsufficiëntie (creatinineklaring ≥ 30 tot < 50 ml/min) en het QT-interval moet nauwlettend worden gecontroleerd.

Gebruik van vandetanib wordt niet aanbevolen bij patiënten met ernstige nierinsufficiëntie (klaring onder 30 ml/min) (zie rubrieken 4.2, 5.1 en 5.2). Er is geen informatie beschikbaar over patiënten met eindstadium nierziekte die dialyse nodig hebben.

Patiënten met leverfunctiestoornis

Vandetanib wordt niet aanbevolen voor gebruik bij patiënten met leverfunctiestoornis (serumbilirubine meer dan 1,5 maal de normale bovengrens) aangezien er beperkte gegevens beschikbaar zijn bij patiënten met leverfunctiestoornis en de veiligheid en werkzaamheid niet zijn vastgesteld. Farmacokinetische gegevens van vrijwilligers wijzen er op dat er geen verandering in de startdosering is vereist bij patiënten met lichte, matige of ernstige leverfunctiestoornis (zie rubrieken 4.2 en 5.2).

Verhogingen in alanineaminotransferase

Verhogingen in alanineaminotransferase komen vaak voor bij patiënten die met vandetanib worden behandeld. De verhogingen verdwijnen in de meeste gevallen tijdens het voortzetten van de behandeling, andere verdwijnen meestal na een 1- tot 2-weekse onderbreking in de behandeling. Periodieke controle van alanineaminotransferase wordt aanbevolen.

Interstitiële longziekte

Interstitiële longziekte (ILD) is waargenomen bij patiënten die met vandetanib worden behandeld en was in sommige gevallen dodelijk. Als zich bij een patiënt ademhalingsproblemen zoals dyspneu, hoesten en koorts voordoen moet de behandeling met vandetanib worden onderbroken en moet onmiddellijk onderzoek ingesteld worden. Als ILD wordt bevestigd moet het gebruik van vandetanib permanent worden gestaakt en moet de patiënt op de juiste wijze worden behandeld.

CYP3A4-inductoren

Het gelijktijdig gebruik van vandetanib met sterke CYP3A4-inductoren (zoals rifampicine, Sint-Janskruid, carbamazepine, fenobarbital) moet worden vermeden (zie rubriek 4.5).

CTN minder dan 500 pg/ml

Het voordeel van vandetanib bij patiënten met CTN van minder dan 500 pg/ml is niet vastgesteld, en daarom moet het gebruik bij patiënten met CTN < 500 pg/ml zorgvuldig worden afgewogen vanwege de aan de behandeling verbonden risico's van vandetanib.

Pediatrische patiënten

Gebaseerd op lengtemetingen bij ieder bezoek vertoonden alle kinderen en adolescenten in een pediatrische studie een lineaire groei tijdens de behandeling met vandetanib. Er zijn echter geen gegevens beschikbaar over de veiligheid op lange termijn bij pediatrische patiënten.

Waarschuwingskaart voor patiënten

Alle artsen die Caprelsa voorschrijven moeten vertrouwd zijn met de artseninformatie en behandelrichtlijnen. De arts moet de risico's verbonden aan Caprelsa-therapie met de patiënt bespreken. De waarschuwingskaart voor patiënten moet bij elk voorschrift overhandigd worden aan de patiënt.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Farmacokinetische interacties

Effect van vandetanib op andere geneesmiddelen

Bij gezonde personen werd de blootstelling aan midazolam (CYP3A4 substraat) niet beïnvloed bij gelijktijdige toediening van een enkelvoudige dosis vandetanib van 800 mg.

Vandetanib is een remmer van de organische kationtransporter 2 (OCT2). Bij gezonde personen met OTC2 wild type stegen de AUC(0-t) en Cmax voor metformine (OCT2 substraat) met respectievelijk 74% en 50%, en daalde de CLR van metformine met 52% bij gelijktijdige toediening van vandetanib. Een gepaste klinische opvolging en/of monitoring van de laboratoriumwaarden wordt aanbevolen voor patiënten die gelijktijdig metformine en vandetanib krijgen toegediend en het is mogelijk dat deze patiënten een lagere dosis metformine nodig hebben.

Bij gezonde personen stegen de AUC(0-t) en Cmax voor digoxine (P-gp substraat) met respectievelijk 23% en 29% bij gelijktijdige toediening als gevolg van de P-gp remming door vandetanib. Bovendien kan het bradycardiale effect van digoxine het risico op QTc intervalverlenging en Torsade de Pointes door vandetanib doen toenemen. Daarom is een gepaste klinische opvolging en/of monitoring van de laboratoriumwaarden aanbevolen voor patiënten die gelijktijdig digoxine en vandetanib krijgen toegediend en het is mogelijk dat deze patiënten een lagere dosis digoxine nodig hebben (voor de monitoring van vandetanib zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Ten aanzien van andere P-gp substraten, zoals dabigatran, wordt klinische monitoring aanbevolen bij combinatie met vandetanib.

Effect van andere geneesmiddelen op vandetanib

Bij gezonde personen werd geen klinisch significante interactie waargenomen tussen vandetanib (enkelvoudige dosis van 300 mg) en de krachtige CYP3A4 remmer itraconazol (herhaalde doses van 200 mg, eenmaal daags). Bij gezonde mannelijke personen werd de blootstelling aan vandetanib met 40% gereduceerd wanneer het tegelijk met de krachtige CYP3A4-inductor rifampicine werd toegediend. Gelijktijdige toediening van vandetanib met krachtige CYP3A4 inductoren dient te worden vermeden.

Bij gelijktijdige toediening van omeprazol en vandetanib aan gezonde personen was voor vandetanib de Cmax verminderd met 15% terwijl de AUC (0-t) niet veranderde. Noch de Cmax noch de AUC (0-t) voor vandetanib veranderde bij gelijktijdige toediening met ranitidine. Daarom is er geen aanpassing van de dosis van vandetanib nodig wanneer het gelijktijdig wordt toegediend met omeprazol of ranitidine.

Farmacodynamische interacties

Het via de gal uitscheiden van onveranderd vandetanib is één van de manieren waarop vandetanib wordt uitgescheiden. Vandetanib is geen substraat voor het multidrugresistentie-eiwit 2 (MRP2), p-glycoproteïne (Pgp) of borstkankerresistentie-eiwit (BCRP).

Geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze het QTc-interval verlengen

Het is aangetoond dat vandetanib het ECG QTc-interval verlengt; Torsade de pointes werd in sommige gevallen gemeld. Het gelijktijdige gebruik van vandetanib en geneesmiddelen waarvan bekend is dat ze het QTc-interval ook verlengen en/of Torsade de pointes veroorzaken, is gecontra-indiceerd of niet aanbevolen, afhankelijk van het bestaan van alternatieve behandelingen.

  • Gecontra-indiceerde combinaties (zie rubriek 4.3): cisapride, erytromycine intraveneus (IV), toremifeen, mizolastine, moxifloxacine, arsenicum, antiaritmica van klasse IA en III
  • Niet-aanbevolen combinaties: methadon, haloperidol, amisulpride, chloorpromazine, sulpiride, zuclopentixol, halofantrine, pentamidine en lumefantrine.

Als er geen geschikte alternatieve behandeling is, kunnen niet-aanbevolen combinaties met vandetanib worden toegediend met extra ECG-toezicht op het QTc-interval, evaluatie van elektrolyten en verdere controle bij het optreden of verslechteren van diarree.

Uit de resultaten van een farmacodynamisch en farmacokinetisch interactie-onderzoek bleek gelijktijdige toediening met ondansetron bij gezonde patiënten weinig effect te hebben op de farmacokinetiek van vandetanib, maar het had wel een klein, additief effect op het verlengen van het QTc-interval met ongeveer 10 ms. Daarom is gelijktijdig gebruik van ondansetron met vandetanib niet aanbevolen. Indien ondansetron tegelijk met vandetanib wordt toegediend, is een striktere controle van serumelektrolyten en ECG’s en een daadkrachtige aanpak van afwijkingen vereist.

Vitamine-K-antagonisten

Wegens het toegenomen risico op trombose bij patiënten met kanker worden antistollingsmiddelen vaak gebruikt. Met inachtneming van de hoge intra-individuele variabiliteit van de respons op antistolling, en de mogelijkheid van interactie tussen vitamine-K-antagonisten en chemotherapie, wordt een veelvuldiger controle van de INR (International Normalised Ratio) aanbevolen, als wordt besloten om de patiënt met vitamine-K-antagonisten te behandelen.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden / Anticonceptie bij mannen en vrouwen Vrouwen die zwanger kunnen worden en vruchtbare mannen moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens en gedurende minimaal vier maanden na de behandeling.

Zwangerschap

Er is een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van vandetanib tijdens zwangerschap. Zoals te verwachten uit de farmacologische werking heeft vandetanib belangrijke effecten op alle stadia van de vrouwelijke voortplanting bij ratten vertoond (zie rubriek 5.3).

Als vandetanib wordt gebruikt tijdens zwangerschap of als de patiënt zwanger wordt tijdens de behandeling met vandetanib moet zij op de hoogte worden gebracht van de mogelijke foetale afwijkingen of het verlies van de vrucht. Behandeling mag alleen worden voortgezet bij zwangere vrouwen als het mogelijke voordeel voor de moeder groter is dan het risico voor de foetus.

Borstvoeding

Er zijn geen gegevens over het gebruik van vandetanib door vrouwen die borstvoeding geven. Vandetanib en/of de metabolieten daarvan worden in de melk bij ratten uitgescheiden en gevonden in het plasma van de jongen na toediening aan zogende ratten (zie rubriek 5.3).

Het geven van borstvoeding is gecontra-indiceerd tijdens vandetanib therapie.

Vruchtbaarheid

Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van vandetanib op de vruchtbaarheid bij mensen. De resultaten van dieronderzoek duiden erop dat vandetanib de vruchtbaarheid bij mannen en vrouwen kan aantasten (zie rubriek 5.3).

Het effect op de voortplanting van pediatrische patiënten die met vandetanib behandeld worden, is niet bekend.

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Er zijn geen studies uitgevoerd naar de effecten van vandetanib op de rijvaardigheid en het gebruik van machines. Er is echter vermoeidheid en wazig zien gerapporteerd en patiënten die deze symptomen ervaren dienen voorzichtig te zijn bij het rijden en het gebruik van machines.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De meest voorkomende gemelde bijwerkingen zijn diarree, rash, nausea, hypertensie en hoofdpijn.

Bijwerkingen in tabelvorm

De volgende bijwerkingen zijn in klinisch onderzoek vastgesteld bij patiënten die vandetanib als behandeling voor MTC ontvangen en in de post-marketing-setting. De frequentie is weergegeven in Tabel 2, Bijwerkingen, met gebruik van de Council for International Organizations of Medical Sciences (CIOMS III) en gerangschikt per MedDRA systeem/orgaanklasse (SOC), met de aanbevolen terminologie en dan gerangschikt op frequentie. Frequenties van voorkomen van bijwerkingen zijn als volgt gedefinieerd: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 2: Bijwerkingen en systeem/orgaanklasse
Systeem/orgaan-klasseZeer vaakVaakSomsNiet bekend
Infecties en parasitaire aandoeningen

Nasofaryngitis, bronchitis,

hogeluchtweg-infecties,

urineweginfecties

Pneumonie, sepsis, griep, cystitis,

sinusitis, laryngitis, folliculitis, furunkel, schimmelinfectie, pyelonefritis

Appendicitis, stafylokokken-infectie,

diverticulitis, cellulitis,

buikwandabces

Endocriene aandoeningenHypothyreoïdie

Voedings- en

stofwisselingsstoor-nissen

Verminderde eetlust,

hypocalciëmie

Hypokaliëmie, hypercalciëmie, hyperglykemie, uitdroging,

hyponatriëmie

Ondervoeding
Psychische stoornissenInsomnia, depressieAngst
Zenuwstelsel-aandoeningenHoofdpijn, paresthesie, dysesthesie, duizeligheidTremor, lethargie, bewustzijnsverlies, evenwichtsstoornis-sen, dysgeusieConvulsies, clonus, hersenoedeem
Oogaandoeningen

Gezichtsvermo-gen wazig,

hoornvlies-

structuur-

veranderingen (waaronder

corneaneerslag en cornea-opaciteit)

Gezichtsvermogen afgenomen,

halovisie, fotopsie, glaucoom,

conjunctivitis, droog oog, keratopathie

Cataract,

accommodatie-stoornissen

HartaandoeningenVerlenging van het ECG QTc-interval(*) (**)

Hartfalen, acuut hartfalen,

frequentie- en

ritmeaandoeningen, hartgeleidings-

stoornissen,

ventriculaire

aritmie en hartstilstand

Bloedvat-

aandoeningen

Hypertensie

Hypertensieve crisis, ischemische

cerebrovasculaire aandoeningen

Aneurysma's en arteriële dissecties

Ademhalingsstelsel- borstkas- en

mediastinum-

aandoeningen

Bloedneus, haemoptysis, pneumonitisRespiratoir falen, aspiratiepneumonie
Maagdarmstelsel-aandoeningenAbdominale pijn, diarree, nausea, braken, dyspepsieColitis, droge mond, stomatitis, dysfagie, constipatie, gastritis, gastro-intestinale bloeding

Pancreatitis,

peritonitis, ileus, gastro-intestinale perforatie, fecale incontinentie

Lever- en

galaandoeningen

Cholelithiase

Huid- en

onderhuid-

aandoeningen

Fotosensitiviteits-reactie, rash en andere

huidreacties

(zoals acne, droge huid, dermatitis, pruritus), nagel-aandoeningen

Palmoplantair

erytrodysesthesie-syndroom, alopecia

Bulleuze dermatitisStevens-Johnson- syndroom/toxische epidermale necrolyse (***), erythema multiforme
Skeletspierstelsel- en bindweefsel-aandoeningenOsteonecrose, osteonecrose van de kaak
Nier- en urineweg-aandoeningenProteïnurie, nefrolithiase

Dysurie, hematurie, nierfalen, pollakiurie, dringende

urinelozing

Chromaturie, anurie

Algemene

aandoeningen en toedieningsplaats-stoornissen

Asthenie,

vermoeidheid, pijn, oedeem

PyrexieVerstoorde heling
OnderzoekenVerlengd ECG QTc-interval

Verhoogd serum-ALAT en -ASAT, gewicht verlaagd, verhoogd

bloedcreatinine

Verhoogde hemoglobine, verhoogde serumamylase

* 13,4% van de vandetanib-patiënten had QTc (Bazett) ≥ 500 ms vergeleken met 1,0% van de placebopatiënten. QTcF-verlenging was > 20 ms bij meer dan 91% van de patiënten, > 60 ms bij 35%, > 100 ms bij 1,7%. Bij 8% van de patiënten werd de dosis verlaagd wegens QTc-verlenging.

** inclusief twee sterfgevallen van patiënten met QTc > 550 ms (één door sepsis en één door hartfalen) *** zie rubriek 4.4

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Gevallen van Torsade de pointes, interstitiële longziekte (soms fataal) en PRES (RPLS) hebben zich voorgedaan bij patiënten die werden behandeld met vandetanib-monotherapie. De verwachting is dat deze bijwerkingen zich soms voor kunnen doen bij patiënten die met vandetanib voor MTC worden behandeld.

Oogaandoeningen zoals wazig gezichtsvermogen komen vaak voor bij patiënten die werden behandeld met vandetanib voor MTC. Uit gepland spleetlamponderzoek is gebleken dat cornea-opaciteit (vortexkeratopathieën) voorkomt bij de behandelde patiënten; routinematig spleetlamponderzoek is echter niet vereist voor patiënten die vandetanib krijgen.

Bij verschillende blootstellingsduren, waren de mediane hemoglobineconcentraties bij met vandetanib behandelde patiënten verhoogd met 0,5-1,5 g/dl ten opzichte van de concentraties vóór de behandeling.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

Pediatrische patiënten:

Klinische onderzoeksgegevens over het gebruik van vandetanib bij pediatrische patiënten met MTC (zie rubriek 5.1) verkregen tijdens de ontwikkeling van het geneesmiddel zijn beperkt tot 16 patiënten in de leeftijd van 9 tot 17 jaar met erfelijke medullaire schildklierkanker (Studie IRUSZACT0098). Ondanks de beperkte omvang van de studie, die te wijten is aan de zeldzaamheid van het voorkomen van MTC bij kinderen, wordt de studie toch als representatief voor de doelgroep beschouwd. De bevindingen omtrent veiligheid afkomstig uit deze studie komen overeen met het veiligheidsprofiel van vandetanib bij volwassen patiënten met MTC. Er zijn geen gegevens beschikbaar over de veiligheid op lange termijn bij pediatrische patiënten.

4.9 Overdosering

Er is geen specifieke behandeling in het geval van een overdosis vandetanib en mogelijke symptomen van een overdosis zijn niet vastgesteld. In studies met gezonde vrijwilligers en bij patiënten is een toename in de frequentie en ernst van sommige bijwerkingen, zoals rash, diarree en hoge bloeddruk waargenomen bij meervoudige doses van of hoger dan 300 mg. Daarnaast moet er rekening worden gehouden met de mogelijkheid op QTc-verlenging en Torsade de pointes. Hogere vandetanib doses dan 150 mg/m2 werden niet gebruikt in klinische studies met pediatrische patiënten.

Bijwerkingen geassocieerd met overdosering moeten symptomatisch worden behandeld; vooral ernstige diarree moet op passende wijze worden behandeld. In het geval van een overdosis moet verdere toediening worden onderbroken, en passende maatregelen moeten worden genomen om zeker te stellen dat een bijwerking zich niet heeft voorgedaan, d.w.z. een ECG, binnen 24 uur om QTc-verlenging vast te kunnen stellen. Bijwerkingen geassocieerd met overdosering kunnen langer aanhouden wegens de lange halfwaardetijd van vandetanib (zie rubriek 5.2).

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: antineoplastisch middel, proteïnekinaseremmer, ATC-code: L01EX04

Werkingsmechanisme en farmacodynamische effecten

Vandetanib is een krachtige remmer van de vasculaire endotheliale groeifactorreceptor-2 (VEGFR-2, ook bekend als ‘kinase insert domain containing receptor’ [KDR]), epidermale groeifactorreceptor (EGFR) en RET-tyrosinekinases. Vandetanib is ook een sub-micromolaire remmer van de vasculaire endotheliale receptor-3-tyrosinekinase.

Vandetanib remt de door VEGF gestimuleerde endotheliale celmigratie, proliferatie, overleving en vorming van nieuwe bloedvaten in in vitro modellen van angiogenese. Bovendien remt vandetanib de door epidermale groeifactor (EGF) gestimuleerde EGF-receptortyrosinekinase in tumorcellen en endotheelcellen. Vandetanib remt de EGFR-afhankelijke cel-proliferatie en overleving van cellen in vitro. Vandetanib remt ook zowel wild-type als het merendeel van gemuteerde, geactiveerde vormen van RET, en remt significant de proliferatie van MTC-cellijnen in vitro.

Toediening van vandetanib in vivo verminderde de tumorcel-geïnduceerde angiogenese, tumorbloedvatpermeabiliteit, tumormicrovatdichtheid en remde tumorgroei van een scala aan menselijke xeno-transplantaattumormodellen in athymische muizen. Vandetanib remde in vivo ook de groei van MTC-xeno-transplantaattumoren.

Het precieze werkingsmechanisme van vandetanib bij lokaal gevorderde of gemetastaseerde MTC is niet bekend.

Klinische werkzaamheid bij volwassenen

Klinische gegevens van MTC

Een gerandomiseerd, dubbelblind, placebo-gecontroleerd onderzoek (Studie 58) werd uitgevoerd om de veiligheid en werkzaamheid van 300 mg vandetanib ten opzichte van placebo aan te tonen. Deze studie omvatte 331 patiënten met niet-reseceerbare lokaal gevorderde of gemetastaseerde MTC. Alleen patiënten met CTN ≥ 500 pg/ml (conventionele eenheden) of ≥ 146,3 pmol/l (internationale standaardeenheden) werden in de studie opgenomen. Van de patiënten die in de studie waren ingesloten, hadden er 10 die vandetanib kregen, en 4 die een placebo kregen (4% van alle patiënten), een Wereldgezondheidsorganisatieprestatiestatusscore (WHO PS) van ≥ 2, en 28 (12,1%) patiënten die vandetanib kregen en 10 (10,1%) die een placebo kregen hadden een hartfunctiestoornis. Hartfunctiestoornis was gedefinieerd als patiënten met een bestaande cardiovasculaire abnormaliteit.

Het primaire doel van deze studie was om een verbetering van de progressievrije overleving (PFS) met vandetanib ten opzichte van placebo aan te tonen. De secundaire eindpunten waren de evaluatie van het totale objectieve-responspercentage (ORR), het percentage ziektecontrole (DCR) gedefinieerd als partiële respons (PR), volledige respons (CR) of een stabiele ziekte (SD) van tenminste 24 weken, de duur van de respons (DOR), tijd tot verergering van de pijn op basis van de ‘Brief Pain Inventory’ (BPI) schaal voor ergste pijn, en de totale overleving (OS). Het primaire eindpunt PFS en de ORR en DCR waren gebaseerd op gecentraliseerde, onafhankelijk geblindeerde beoordeling van de beeldgegevens. De biochemische respons op vandetanib ten opzichte van placebo, zoals gemeten met CTN en CEA, werd ook als secundair eindpunt beoordeeld.

Patiënten werden met vandetanib of placebo behandeld tot het bereiken van objectieve ziekteprogressie. Wanneer volgens de beoordeling van de onderzoeker een objectieve ziekteprogressie was bereikt, werden de patiënten uit de geblindeerde onderzoeksbehandeling gehaald en de mogelijkheid gegeven om open label vandetanib te krijgen. Achtentwintig van de 231 patiënten (12,1%) die vandetanib kregen en 3 van de 99 (3,0%) die een placebo kregen staakten de behandeling vanwege een bijwerking. Veertien van de 28 patiënten (50%) die met vandetanib staakten vanwege een bijwerking stopten zonder een verlaging van de dosis. Voor vijf van de 6 patiënten (83%) met matige nierinsufficiëntie die met vandetanib werden behandeld werd de dosis verlaagd tot 200 mg wegens een bijwerking; voor 1 patiënt moest de dosis verder worden verlaagd tot 100 mg.

De resultaten van de primaire analyse van de PFS toonden een statistisch significante verbetering in PFS bij patiënten die naar vandetanib gerandomiseerd waren, vergeleken met placebo (Hazard Ratio (HR) = 0,46; 95% Betrouwbaarheidsinterval (CI) = 0,31-0,69; p=0,0001).

De mediane PFS van patiënten die naar vandetanib gerandomiseerd waren was niet bereikt; echter, op basis van de statistische modellering van de gegevens die tot het 43ste percentiel zijn waargenomen, wordt de mediane PFS voorspeld 30,5 maanden te zijn, met een 95% betrouwbaarheidsinterval van 25,5 tot 36,5 maanden. De mediane PFS voor patiënten die gerandomiseerd waren naar placebo was 19,3 maanden. Na 12 maanden was het aantal patiënten dat nog in leven en progressie-vrij was 192 (83%) voor patiënten die naar vandetanib gerandomiseerd waren en 63 (63%) voor patiënten die gerandomiseerd waren naar placebo. In de vandetanib-groep was er progressie bij in totaal 73 (32%) patiënten; 64 (28%) daarvan hadden volgens evaluatiecriteria voor respons in vaste tumoren (RECIST) progressie en 9 (4%) waren overleden in afwezigheid van progressie. De overige 158 patiënten (68%) werden voor de PFS-analyse gecensureerd. In de placebo-groep was er progressie bij in totaal 51 (51%) patiënten; 46 (46%) had progressie volgens RECIST en 5 (5%) waren overleden in afwezigheid van progressie. De overige 49 patiënten (49%) werden voor de PFS-analyse gecensureerd.

Figuur 1: Kaplan-Meier-curve van PFS

maanden061218243036
n-vandetanib2311961691404010
n-placebo1007157451300

____ vandetanib 300 mg, ------ placebo, y-as = PFS, x-as = tijd in maanden, n-vandetanib = aantal risicopatiënten met vandetanib, n-placebo = aantal risicopatiënten met placebo

HR = 0,46, 95% CI (0,31-0,69), p = 0,0001

PFSNMediaan PFSHR95% CIp waarde

Vandetanib 300 mg

Placebo

73/231 (32%)

51/100 (51%)

Niet bereikt (voorspeld 30,5 maand)

19,3 maand

0,460,31, 0,690,0001

De overlevingsstatus en de mediane totale overleving (81,6 maanden in de vandetanib-groep en 80,4 maanden in de placebo-groep) waren vergelijkbaar in beide behandelingsgroepen. Er was geen statistisch significant verschil in de finale OS (HR 0,99, 95,002% CI 0,72, 1,38, p=0,9750). De resultaten moeten met voorzichtigheid geïnterpreteerd worden wegens het hoge percentage van patiënten in de placebo-groep die overgingen naar open-label vandetanib (79,0% [79/100] van de patiënten).

De meeste patiënten (95%) hadden gemetastaseerde ziekte. Veertien patiënten die met vandetanib werden behandeld en 3 patiënten die placebo kregen hadden alleen niet-reseceerbare lokaal gevorderde ziekte. De klinische ervaring met vandetanib, bij patiënten met niet-reseceerbare lokaal gevorderde ziekte en zonder metastase, is beperkt.

Voor vandetanib werden statistisch significante voordelen waargenomen met betrekking tot de secundaire eindpunten van het responspercentage, percentage ziektecontrole en biochemische respons.

Tabel 3: Samenvatting van andere werkzaamheidsbevindingen in studie 58 ORRa N Respons-

percentage

ORb 95% CI p-waarde

Vandetanib 300 mg 104/231 45% 5,48 2,99, 10,79 <0,0001 Placebo 13/100 13%

DCRa N Respons-

percentage ORb 95% CI p-waarde

Vandetanib 300 mg 200/231 87% 2,64 1,48, 4,69 0,001 Placebo 71/100 71%

CTN-respons

N Respons-

percentage ORb 95% CI p-waarde

Vandetanib 300 mg 160/231 69% 72,9 26,2, 303,2 <0,0001 Placebo 3/100 3%

CEA-respons N Respons-

percentage ORb 95% CI p-waarde

Vandetanib 300 mg 119/231 52% 52,0 16,0, 320,3 <0,0001 Placebo 2/100 2%

ALGEHELE

OVERLEVING

N Mediane OS HRc 95% CI p-waarde

Vandetanib 300 mg 116/231 81,6 maanden 0,99 0,72, 1,38 0,9750 Placebo 52/100 80,4 maanden

__________________________________________________________________________________________ a Totale responspercentage = volledige + partiële respons. Percentage ziektecontrole = responspercentage + stabiele ziekte bij 24 weken. Intentie-tot-behandelen (ITT) analyse omvat patiënten die open label vandetanib kregen voordat de progressie was vastgesteld bij centrale analyse.

b OR=Odds Ratio (kansverhouding). Een waarde > 1 is in het voordeel van vandetanib. De analyse was uitgevoerd met gebruik van een logistisch regressiemodel met behandeling als de enige factor. c HR= Hazard Ratio (hazardratio). Een waarde <1 is in het voordeel van vandetanib. De analyse werd uitgevoerd aan de hand van een log-ranktest met behandeling als enige factor.

N = Aantal voorvallen/aantal gerandomiseerde patiënten

Er werd een statistisch significant voordeel waargenomen voor vandetanib voor het secundaire eindpunt van tijd tot verslechtering van de pijn (afgeleid als een samengesteld eindpunt waarbij gebruik wordt gemaakt van de ergste pijnscore van BPI en door de patiënt gemeld gebruik van opioïde pijnstillers) (vandetanib 49%, placebo 57% HR 0,61, CI 97,5%: 0,43-0,87, p < 0,006: 8 vs 3 maanden). Er werden geen statistisch significante verschillen waargenomen voor het verkennend eindpunt van diarree (gemeld als stoelgangfrequentie).

RET-mutatie-status

Heranalyse van de RET-mutatie-status in Studie 58

In Studie 58 werd aanvankelijk getest op RET-mutaties met behulp van de op de Polymerase Chain Reaction (PCR) gebaseerde Amplification Refractory Mutation System (ARMS) test voor de M918T-mutatie, en bij alle sporadische patiënten waarvan DNA beschikbaar was (297/298) werd direct DNA sequencing gebruikt voor mutaties in exons 10, 11, 13, 14, 15 en 16 (plaats van de M918T-mutatie). Voor heranalyse van monsters zonder M918T-mutatie werden de RET-sequenties verrijkt met behulp van een aangepast Agilent SureSelect-reagens en gesequencet op een Illumina-sequencer. De gegevensverwerking en geautomatiseerde bepaling van RET-varianten werden uitgevoerd met de Broad Genome Analysis ToolKit (GATK)-pipeline met handmatige curatie van moeilijke gevallen met behulp van de Broad Integrative Genomics Viewer (IGV).

Aanvankelijk werd er bij 79 patiënten geen M918T-mutatie geïdentificeerd. Van deze 79 patiënten hadden er 69 voldoende weefselmonster voor een post-hoc heranalyse van de RET-mutatie-status op basis van nieuwe beschikbare tests. De meeste patiënten werden geherclassificeerd als RET-gemuteerd (52/69) en bij 17/69 patiënten werd er geen RET-mutatie (M918T of andere) gedetecteerd (11 met vandetanib en 6 met placebo). De patiënten die als RET-gemuteerd waren geherclassificeerd (N = 52), werden samengevoegd met de 187 patiënten die aanvankelijk als RET-gemuteerd waren geïdentificeerd. Dit resulteerde in een totaal aantal van 239 RET-gemuteerde patiënten (172 behandeld met vandetanib en 67 behandeld met placebo). De resultaten waren gebaseerd op een geblindeerde centrale beoordeling van de beeldvorming.

Tabel 4: Werkzaamheidseindpunten bij RET-gemuteerde patiënten

Werkzaamheidseindpunt

(vandetanib vs placebo)

Patiënten met een RET-mutatie (n=239)

Objectieve

responspercentage

51,7 % vs 14,9 %

Eindpunt werkzaamheid

PFS HR (95%

betrouwbaarheidsinterval)

0,46 (0,29, 0,74)

2-jaarlijks PFS-percentage 55,7 % vs 40,1 %

Klinische werkzaamheid bij pediatrische patiënten

Een fase I/II monocenter, open-label studie met één onderzoeksgroep (Studie IRUSZACT0098) evalueerde de werking van vandetanib bij 16 patiënten met niet-reseceerbare lokaal gevorderde of gemetastaseerde erfelijke MTC. De patiënten hadden bij aanvang van de studie de volgende kenmerken: gemiddelde leeftijd 14,2 jaar (van 9 tot 17 jaar), 50% vrouw, 50% man, 93,8% blank, 26,7% hispanic en 6,3% zwart. De meeste patiënten (81,3%) hadden een volledige of gedeeltelijke thyroïdectomie ondergaan alvorens aan de studie deel te nemen. De begindosis vandetanib was 100 mg/m2/dag voor alle patiënten, behalve voor één patiënt die begon met een dosis van 150 mg/m2/dag. Na een goede verdraagbaarheid van de eerste 1-2 behandelingscycli (1 cyclus = 28 dagen) zetten de overgebleven patiënten de behandeling voort met een dosis van 100 mg/m2. Het primaire eindpunt voor werkzaamheid was ORR (objectieve-responspercentage) volgens RECIST (evaluatiecriteria voor respons in vaste tumoren) v 1.0. Het vastgestelde objectieve-responspercentage was 43,8%, waarbij alle respons partieel was. 31,3% van de patiënten had een stabiele ziekte van ten minste 8 weken. Het percentage ziektecontrole inclusief beste respons of stabiele ziekte > 24 weken was 75,0%. Er is geen ervaring met Caprelsa bij patiënten in de leeftijd van 5 tot 8 jaar in deze studie.

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

Absorptie

De absorptie van vandetanib na orale toediening is langzaam waarbij piekplasmaconcentraties meestal worden bereikt na een mediane duur van 6 uur, met een bereik van 4 - 10 uur, na de toediening. Vandetanib accumuleert ongeveer 8-voudig na meervoudige doseringen met een steady-state die na ongeveer 2 maanden wordt bereikt.

Distributie

Vandetanib bindt zich aan menselijk serumalbumine en alfa-1-zuur-glycoproteïne met een in vitro eiwitbinding van ongeveer 90%. De gemiddelde eiwitbinding was 93,7% (bereik 92,2 tot 95,7%) in ex-vivo plasmamonsters van patiënten met colorectale kanker bij steady-state blootstelling na 300 mg eenmaal daags. De farmacokinetiek van vandetanib bij de 300 mg-dosis in MTC-patiënten wordt gekarakteriseerd door een distributievolume van ongeveer 7450 liter.

Biotransformatie

Na orale toediening van 14C-vandetanib werd onveranderde vandetanib en de metabolieten vandetanib-N-oxide en N-desmethyl-vandetanib in plasma, urine en ontlasting aangetroffen. Een glucuronideconjugaat werd als een minder belangrijke metaboliet alleen in de ontlasting gevonden. N-desmethyl-vandetanib wordt voornamelijk geproduceerd door CYP3A4, en vandetanib-N-oxide door flavine-bevattende mono-oxygenase-enzymen (FM01 en FMO3). N-desmethyl-vandetanib en vandetanib-N-oxide circuleren met concentraties van ongeveer 11% en 1,4% van die van vandetanib.

Eliminatie

De farmacokinetiek van vandetanib bij de 300 mg-dosis in MTC-patiënten wordt gekenmerkt door een klaring van ongeveer 13,2 liter per uur en een plasmahalfwaardetijd van ongeveer 19 dagen. Gedurende een 21-daagse collectieperiode werd na een enkelvoudige dosis 14C-vandetanib ongeveer 69% teruggevonden, waarvan 44% in de ontlasting en 25% in de urine. Uitscheiding van de dosis was langzaam en verdere uitscheiding na 21 dagen verloopt naar verwachting op basis van de plasmahalfwaardetijd.

Speciale patiëntengroepen

Nierfunctiestoornis

Een farmacokinetische studie met een enkelvoudige dosis bij vrijwilligers gaf aan dat de blootstelling aan vandetanib verhoogd is (tot 1,5 maal, 1,6 maal en 2 maal zo hoog) bij respectievelijk patiënten met lichte, matige en ernstige nierinsufficiëntie, in vergelijking tot personen met een normale nierfunctie (zie rubrieken 4.2, 4.4 en 4.5).

Leverfunctiestoornis

Een farmacokinetische studie met een enkelvoudige dosis bij vrijwilligers gaf aan dat leverfunctiestoornis de blootstelling aan vandetanib niet beïnvloedde. Er zijn beperkte gegevens bij patiënten met een leverfunctiestoornis (serumbilirubine hoger dan 1,5 keer de normale bovengrens) (zie rubrieken 4.2 en 4.4).

Effect van voedsel

De blootstelling aan vandetanib wordt niet beïnvloed door voedsel.

Farmacokinetiek bij pediatrische patiënten

De farmacokinetische parameters van vandetanib bij pediatrische MTC-patiënten van 9 tot 17 jaar waren gelijkaardig aan die bij volwassenen. De blootstelling aan vandetanib bij kinderen van 5 tot 8 jaar die glioomindicaties vertoonden, was vergelijkbaar met MTC-patiënten van 9 tot 18 jaar. Bij pediatrische patiënten levert een dosis van 100 mg/m2/dag van de geïndiceerde dosering (gebaseerd op het BSA) een gelijkaardige blootstelling op als die verkregen wordt bij volwassenen met een dosis van 300 mg per dag.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Vandetanib is niet mutageen of clastogeen gebleken.

In toxiciteitsstudies met herhaalde doseringen gedurende maximaal 9 maanden omvatten de effecten braken, gewichtsverlies en diarree bij honden, epifyse-dysplasie bij jonge honden en ratten met open groeischijven. In ratten werden effecten op tanden, nieren en huid gezien. Deze bevindingen traden op bij klinisch relevante plasmaconcentraties, waren grotendeels omkeerbaar binnen 4 weken na het beëindigen van de toediening en waren toe te schrijven aan de remming van de vasculaire endotheliale groeifactorreceptor (VEGFR) of EGFR.

De effecten die in andere studies werden waargenomen waren onder andere remming van de menselijke ether-à-go-go gerelateerde gen- (hERG-) stroom en verlenging van het QTc-interval bij honden. Verhoging van de systolische en diastolische bloeddruk werd bij ratten en honden waargenomen. In muizen is aangetoond dat vandetanib wondgenezing vertraagt maar niet verhindert. Vandetanib toonde ook aan potentieel fototoxisch te zijn in een in vitro cytotoxiciteitstest. In een diermodel voor wondgenezing hadden muizen, die vandetanib kregen, verminderde huid-breeksterkte in vergelijking met de controlegroep. Dit wijst er op dat vandetanib wondheling vertraagt maar niet verhindert. Het juiste interval tussen het staken van een behandeling met vandetanib en daaropvolgende electieve chirurgie, nodig om de risico’s van verminderde wondgenezing te voorkomen is nog niet vastgesteld. In klinisch onderzoek onderging een klein aantal patiënten een operatie terwijl ze met vandetanib werden behandeld en er waren geen gemelde complicaties met betrekking tot wondgenezing.

Reproductietoxiciteit

In een vruchtbaarheidsonderzoek bij mannelijke ratten werden geen effecten op copulatie of bevruchtingspercentage waargenomen wanneer onbehandelde vrouwtjes werden gepaard met mannetjes die met vandetanib waren behandeld. In hetzelfde onderzoek werd echter een lichte afname van het aantal levende embryo's en een toename van pre-implantatieverlies waargenomen. In een vrouwelijk vruchtbaarheidsonderzoek was er een tendens naar toenemende onregelmatigheid in de oestruscyclus, een lichte afname van het aantal zwangerschappen en een toename van implantatieverlies. In een toxiciteitsonderzoek bij herhaalde dosering bij ratten met herhaalde doseringen was er een afname in het aantal corpora lutea in de eierstokken van ratten die gedurende 1 maand vandetanib kregen toegediend.

Bij ratten werd embryofoetale toxiciteit waargenomen, vertraagde ontwikkeling van de foetus, afwijkingen in de bloedvaten van het hart en vroegtijdige ossificatie van sommige schedelbeenderen. In een pre- en postnatale ontwikkelingsstudie bij de rat veroorzaakte vandetanib een toename in het verlies van de foetus en een afname in de groei van de jongen na de geboorte, bij doseringen die maternale toxiciteit tijdens de zwangerschap en/of lactatie veroorzaken. Vandetanib werd uitgescheiden in de melk van ratten en gevonden in het plasma van de jongen na toediening aan zogende ratten.

Carcinogeniteit

Vandetanib vertoonde geen potentieel carcinogeen effect in een 6 maanden durend carcinogeniciteitsonderzoek in transgene rasH2-muizen. Een 2 jaar durend carcinogeniciteitsonderzoek in ratten werd beperkt door een lage overleving in de hooggedoseerde vrouwelijke groep en een beperkte blootstelling aan vandetanib van de dieren; in de overblijvende dieren werden er echter geen carcinogene effecten waargenomen.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Tabletkern

Calciumwaterstoffosfaatdihydraat

Microkristallijn cellulose

Crospovidon (type A)

Povidon (K 29-32)

Magnesiumstearaat

Filmomhulling

Hypromellose

Macrogol (300)

Titaniumdioxide (E171)

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Niet van toepassing.

6.3 Houdbaarheid

4 jaar.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren beneden 30°C.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

PVC/PVDC/Alu blisterverpakkingen, afgesloten met aluminiumfolie, elk met 30 filmomhulde tabletten.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen

Geen bijzondere vereisten.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Esteve Pharmaceuticals S.A., Passeig de la Zona Franca 109 Planta 4, 08038 Barcelona, Spanje

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/11/749/001

EU/1/11/749/002

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 17 februari 2012

Datum van laatste verlenging: 15 november 2022

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau http://www.ema.europa.eu

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Caprelsa

EU-vergunningsnummer EU/1/11/749
Werkzame stof (INN) vandetanib
ATC-code L01XE
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Esteve Pharmaceuticals, S.A.
Status van de vergunning Vergund (16-02-2012)
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 05-08-2026