Bijsluiter-info.nl Zoeken Menu

Briumvi – SmPC

De SmPC is bedoeld voor zorgverleners. Begrijpelijke informatie voor patiënten staat in de bijsluiter: dosering, bijwerkingen, andere geneesmiddelen, zwangerschap en borstvoeding.

Stand van
(EMA)
Werkzame stof:

SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Briumvi

1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL

Briumvi 150 mg concentraat voor oplossing voor infusie

2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING

Elke injectieflacon bevat 150 mg ublituximab in 6 ml bij een concentratie van 25 mg/ml. De uiteindelijke concentratie na verdunning is ongeveer 0,6 mg/ml voor de eerste infusie en 1,8 mg/ml voor de tweede infusie en alle daaropvolgende infusies.

Ublituximab is een chimeer monoklonaal antilichaam dat met behulp van recombinant-DNA-techniek wordt geproduceerd in een kloon van de myeloomcellijn YB2/0 van ratten.

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

3. FARMACEUTISCHE VORM

Concentraat voor oplossing voor infusie [steriele oplossing]

Heldere tot melkachtige en kleurloze tot lichtgele oplossing.

De pH van de oplossing is 6,3 tot 6,7 en de osmolaliteit is 340 tot 380 mOsm/kg.

4. KLINISCHE GEGEVENS

4.1 Therapeutische indicaties

Briumvi is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen patiënten met relapsing vormen van multiple sclerose (RMS) met actieve ziekte, gedefinieerd met behulp van klinische of beeldvormingskenmerken (zie rubriek 5.1).

4.2 Dosering en wijze van toediening

De behandeling moet worden ingesteld en onder toezicht staan van gespecialiseerde artsen die ervaring hebben in de diagnose en behandeling van neurologische aandoeningen en die toegang hebben tot gepaste medische ondersteuning voor de behandeling van ernstige reacties zoals ernstige infusiegerelateerde reacties (IRR’s).

Premedicatie voor infusiegerelateerde reacties

Vóór elke infusie moeten de volgende twee premedicaties worden toegediend (oraal, intraveneus, intramusculair of subcutaan) om de frequentie en ernst van IRR’s te verminderen (zie rubriek 4.4 voor aanvullende stappen om IRR’s te verminderen):

  • 100 mg methylprednisolon of 10-20 mg dexamethason (of een equivalent) ongeveer

    30-60 minuten vóór elke infusie;

  • Een antihistaminicum (bijv. difenhydramine) ongeveer 30-60 minuten vóór elke infusie.

Verder kan ook premedicatie met een antipyreticum (bijv. paracetamol) worden overwogen.

Dosering

Eerste en tweede dosis

De eerste dosis wordt toegediend als een intraveneuze infusie van 150 mg (eerste infusie), 2 weken later gevolgd door een intraveneuze infusie van 450 mg (tweede infusie) (zie tabel 1).

Daaropvolgende doses

Daaropvolgende doses worden toegediend als een enkele intraveneuze infusie van 450 mg om de 24 weken (tabel 1). De eerste daaropvolgende dosis van 450 mg moet 24 weken na de eerste infusie worden toegediend.

De tussenperiode tussen twee doses ublituximab moet minimaal 5 maanden zijn.

Aanpassingen van de infusie in geval van IRR’s

Levensbedreigende IRR’s

Als er tijdens een infusie verschijnselen van een levensbedreigende of invaliderende IRR zijn, moet de infusie onmiddellijk worden stopgezet en moet de patiënt op afdoende wijze worden behandeld. Bij deze patiënten moet de behandeling definitief worden gestaakt (zie rubriek 4.4).

Ernstige IRR’s

Als een patiënt een ernstige IRR heeft, moet de infusie onmiddellijk worden onderbroken en moet de patiënt symptomatisch worden behandeld. De infusie mag pas worden hervat als alle symptomen zijn verdwenen. Wanneer de infusie wordt hervat, moet de infusiesnelheid de helft zijn van de infusiesnelheid van het moment waarop de IRR zich voordeed. Als de snelheid wordt verdragen, moet de snelheid worden verhoogd zoals beschreven in tabel 1.

Lichte tot matig ernstige IRR’s

Als een patiënt een lichte tot matig ernstige IRR heeft, moet de infusiesnelheid worden verlaagd tot de helft van de snelheid van het moment waarop de reactie zich voordeed. Deze verlaagde snelheid moet gedurende ten minste 30 minuten worden gehandhaafd. Als de verlaagde snelheid wordt verdragen, kan de infusiesnelheid vervolgens worden verhoogd zoals beschreven in tabel 1.

Dosisaanpassingen tijdens de behandeling

Er worden geen dosisverlagingen aanbevolen. In geval van een onderbreking van de dosis of een verlaging van de infusiesnelheid vanwege een IRR zou de totale duur van de infusie worden verlengd maar wordt niet de totale dosis verhoogd.

Uitgestelde of overgeslagen doses

Als een infusie is overgeslagen, moet die zo snel mogelijk worden toegediend; er mag niet worden gewacht tot de volgende geplande dosis om een uitgestelde of overgeslagen dosis toe te dienen. Tussen twee doses moet de tussenperiode van 24 weken (met een minimum van 5 maanden) worden gehandhaafd (zie tabel 1).

Speciale populaties

Volwassenen ouder dan 55 jaar en ouderen

Op basis van de beperkte gegevens die beschikbaar zijn (zie rubriek 5.1 en rubriek 5.2), wordt een dosisaanpassing niet nodig geacht voor patiënten ouder dan 55 jaar.

Nierfunctiestoornis

Er is naar verwachting geen dosisaanpassing nodig voor patiënten met een nierfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).

Leverfunctiestoornis

Er is naar verwachting geen dosisaanpassing nodig voor patiënten met een leverfunctiestoornis (zie rubriek 5.2).

Pediatrische patiënten

De veiligheid en werkzaamheid van Briumvi bij kinderen en adolescenten in de leeftijd van 0 tot 18 jaar zijn nog niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar.

Wijze van toediening

Na verdunning wordt Briumvi toegediend als een intraveneuze infusie via een daartoe bestemde infuuslijn. Infusies mogen niet worden toegediend als een intraveneuze push- of bolusdosis.

Tabel 1: Dosis en schema

Hoeveelheid en

volume

InfusiesnelheidDuur1
Eerste infusie150 mg in 250 ml
  • Starten met 10 ml per uur

    gedurende de eerste 30 minuten

  • Verhogen tot 20 ml per uur

    gedurende de volgende 30 minuten

  • Verhogen tot 35 ml per uur

    gedurende het volgende uur

  • Verhogen tot 100 ml per uur

    gedurende de resterende 2 uur

4 uur
Tweede infusie (2 weken later)450 mg in 250 ml
  • Starten met 100 ml per uur

    gedurende de eerste

    30 minuten

  • Verhogen tot 400 ml per uur

    gedurende de resterende 30 minuten

1 uur

Daaropvolgende

infusies

(om de 24 weken)2

450 mg in 250 ml
  • Starten met 100 ml per uur

    gedurende de eerste

    30 minuten

  • Verhogen tot 400 ml per uur

    gedurende de resterende 30 minuten

1 uur

1 De duur van de infusie kan langer zijn als de infusie wordt onderbroken of de infusiesnelheid wordt verlaagd.

2 De eerste daaropvolgende infusie moet 24 weken na de eerste infusie worden toegediend.

Oplossingen voor intraveneuze infusie worden bereid door verdunning van het geneesmiddel in een infuuszak met 0,9%- (9 mg/ml) natriumchlorideoplossing voor injectie, tot een uiteindelijke concentratie van 0,6 mg/ml voor de eerste infusie en 1,8 mg/ml voor de tweede infusie en alle daaropvolgende infusies.

Voor instructies over verdunning van het geneesmiddel voorafgaand aan toediening, zie rubriek 6.6.

4.3 Contra-indicaties

  • Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstof(fen).
  • Ernstige actieve infectie (zie rubriek 4.4.).
  • Patiënten met een ernstig immuungecompromitteerde toestand (zie rubriek 4.4).
  • Bekende actieve maligniteiten.

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik

Terugvinden herkomst

Om het terugvinden van de herkomst van biologicals te verbeteren, moeten de naam en het batchnummer van het toegediende product goed geregistreerd worden.

Infusiegerelateerde reacties (IRR’s)

Symptomen van een IRR kunnen zijn: pyrexie, koude rillingen, hoofdpijn, tachycardie, nausea, buikpijn, keelirritatie, erytheem en anafylactische reactie (zie rubriek 4.8).

Patiënten moeten als premedicatie een corticosteroïd en een antihistaminicum krijgen om de frequentie en ernst van IRR’s te verminderen (zie rubriek 4.2). De toevoeging van een antipyreticum (bijv. paracetamol) kan ook worden overwogen. Patiënten die met ublituximab worden behandeld, moeten tijdens de infusies worden geobserveerd. Patiënten moeten gedurende ten minste één uur na de voltooiing van de eerste twee infusies worden gemonitord. Daaropvolgende infusies hoeven na de infusie niet te worden gemonitord, tenzij een IRR en/of overgevoeligheid is waargenomen. Artsen moeten patiënten informeren dat IRR’s zich kunnen voordoen tot 24 uur na de infusie.

Voor richtlijnen voor de dosering voor patiënten die symptomen van een IRR hebben, zie rubriek 4.2.

Infectie

Bij patiënten met een actieve infectie moet de toediening worden uitgesteld tot de infectie verdwenen is.

Het wordt aanbevolen om vóór toediening de immuunstatus van de patiënt te controleren omdat ernstig immuungecompromitteerde patiënten (bijv. significante neutropenie of lymfopenie) niet mogen worden behandeld (zie rubriek 4.3 en 4.8).

Ublituximab kan leiden tot ernstige, soms levensbedreigende of fatale, infecties (zie rubriek 4.8).

De meeste van de ernstige infecties die zich voordeden in gecontroleerde klinische onderzoeken bij relapsing vormen van multiple sclerose (RMS) verdwenen. Er waren 3 sterfgevallen die verband hielden met een infectie, waarbij alle 3 de patiënten werden behandeld met ublituximab; de infecties die leidden tot overlijden waren encefalitis na mazelen, pneumonie en postoperatieve salpingitis na een ectopische zwangerschap.

Progressieve multifocale leuko-encefalopathie (PML)

Infectie met het JC-virus (JCV) die leidde tot PML is in zeer zeldzame gevallen waargenomen bij patiënten die werden behandeld met anti-CD20-antilichamen en doorgaans in verband met risicofactoren (bijv. patiëntenpopulatie, lymfopenie, gevorderde leeftijd, polytherapie met immunosuppressiva).

Artsen moeten alert zijn op de vroege klachten en verschijnselen van PML, waarbij er sprake kan zijn van nieuwe of ergere neurologische klachten of verschijnselen, omdat deze kunnen lijken op de ziekte MS.

Bij een vermoeden van PML moet de toediening van ublituximab worden onderbroken. Evaluatie met een MRI-scan (magnetische kernspinresonantie), bij voorkeur met contrastmiddel (vergeleken met de MRI-scan van vóór de behandeling), bevestigend onderzoek van cerebrospinaal vocht (CSV) op desoxyribonucleïnezuur (DNA) van het JCV en herhaalde neurologische beoordelingen, moet worden overwogen. Als PML wordt bevestigd, moet de behandeling definitief worden gestaakt.

Reactivatie van hepatitis B-virus (HBV)

Reactivatie van HBV, die in sommige gevallen leidde tot fulminante hepatitis, leverfalen en overlijden, is waargenomen bij patiënten die werden behandeld met anti-CD20-antilichamen.

Voorafgaand aan het instellen van een behandeling moeten alle patiënten in overeenstemming met de lokale richtlijnen worden gescreend op HBV. Patiënten met actieve HBV (d.w.z. een actieve infectie die is bevestigd met positieve onderzoeksresultaten voor HBsAg en anti-HB) mogen niet worden behandeld met ublituximab. Patiënten met positieve serologie (d.w.z. negatief voor HBsAg en positief voor HB-kernantilichaam (HBcAb+) of patiënten die drager zijn van HBV (positief voor oppervlakteantigeen, HBsAg+), moeten deskundigen op het gebied van leveraandoeningen raadplegen voordat zij starten met de behandeling en moeten worden gemonitord en behandeld in overeenstemming met de lokale professionele praktijk om reactivatie van hepatitis B te voorkomen.

Vaccinaties

De veiligheid van immunisatie met levende of levende verzwakte vaccins, tijdens of na therapie is niet onderzocht en vaccinatie met levende verzwakte of levende vaccins wordt niet aanbevolen tijdens behandeling en tot repletie van de B-cellen (zie rubriek 5.1).

Alle immunisaties moeten worden toegediend in overeenstemming met de richtlijnen voor immunisatie: voor levende of levende verzwakte vaccins ten minste 4 weken voordat de behandeling wordt ingesteld en voor geïnactiveerde vaccins, indien mogelijk, ten minste 2 weken voordat de behandeling wordt ingesteld.

Vaccinatie van zuigelingen met een moeder die tijdens de zwangerschap is behandeld met ublituximab

Bij zuigelingen van moeders die tijdens de zwangerschap zijn behandeld met ublituximab, mogen levende of levende verzwakte vaccins niet worden toegediend voordat het herstel van het aantal B-cellen is bevestigd. Depletie van de B-cellen bij deze zuigelingen kan leiden tot verhoogde risico’s als gevolg van levende of levende verzwakte vaccins. Het wordt aanbevolen om bij neonaten en zuigelingen voorafgaand aan vaccinatie de CD19-positieve B-celwaarden te meten.

Indien geïndiceerd, kunnen geïnactiveerde vaccins vóór het herstel van B-celdepletie worden toegediend. Een beoordeling van de immuunrespons van een vaccin, waaronder een consult bij een gekwalificeerde specialist, moet overwogen worden om vast te stellen of een beschermende immuunrespons is opgebouwd.

De veiligheid van en het tijdstip voor vaccinatie moeten met de arts van de zuigeling worden besproken (zie rubriek 4.6).

Natrium

Dit geneesmiddel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per dosis, dat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie

Er is geen onderzoek naar interacties uitgevoerd.

Vaccinaties

De veiligheid van immunisatie met levende of levende verzwakte vaccins na therapie met ublituximab is niet onderzocht; vaccinatie met levende verzwakte of levende vaccins wordt niet aanbevolen tijdens behandeling en tot repletie van de B-cellen (zie rubriek 4.4 en 5.1).

Immunosuppressiva

Het wordt niet aanbevolen om gelijktijdig met ublituximab andere immunosuppressiva te gebruiken, met uitzondering van corticosteroïden voor symptomatische behandeling van relapsen.

Wanneer een behandeling met Briumvi wordt ingesteld na een immunosuppressieve therapie, of wanneer een immunosuppressieve therapie wordt ingesteld na Briumvi, moet rekening worden gehouden met de kans op overlappende farmacodynamische effecten (zie rubriek 5.1 Farmacodynamische effecten). De farmacodynamiek van andere ziektemodificerende therapieën voor MS in aanmerking nemend, is voorzichtigheid geboden wanneer Briumvi wordt voorgeschreven.

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding

Vrouwen die zwanger kunnen worden

Vrouwen die zwanger kunnen worden, moeten effectieve anticonceptie gebruiken tijdens behandeling met ublituximab en gedurende ten minste 4 maanden na de laatste infusie (zie hieronder en rubriek 5.1 en 5.2).

Zwangerschap

Ublituximab is een monoklonaal antilichaam van een subtype van immunoglobuline G1; van immunoglobulinen is bekend dat ze de placentabarrière passeren.

Er is een beperkte hoeveelheid gegevens over het gebruik van ublituximab bij zwangere vrouwen. Uitstel van vaccinatie met levende of levende verzwakte vaccins moet worden overwogen voor neonaten en zuigelingen met een moeder die tijdens de zwangerschap is blootgesteld aan ublituximab. Er zijn geen gegevens verzameld over het aantal B-cellen bij neonaten en zuigelingen die aan ublituximab zijn blootgesteld en de potentiële duur van B-celdepletie bij neonaten en zuigelingen is niet bekend (zie rubriek 4.4).

Tijdelijke perifere B-celdepletie en lymfocytopenie zijn gemeld bij zuigelingen met een moeder die tijdens de zwangerschap is blootgesteld aan andere anti-CD20-antilichamen.

Reproductietoxiciteit is waargenomen in onderzoeken naar pre- en postnatale ontwikkeling (zie rubriek 5.3).

Briumvi moet worden vermeden tijdens de zwangerschap, tenzij het mogelijke voordeel voor de moeder opweegt tegen het mogelijke risico voor de foetus.

Borstvoeding

Het is niet bekend of ublituximab in de moedermelk wordt uitgescheiden. Van humane IgG’s is bekend dat ze in de moedermelk worden uitgescheiden tijdens de eerste paar dagen na de geboorte, maar korte tijd daarna daalt dit tot lage concentraties; bijgevolg kan tijdens deze korte periode risico voor met moedermelk gevoede zuigelingen niet worden uitgesloten. Daarna kan ublituximab tijdens borstvoeding worden gebruikt indien dit klinisch nodig is.

Vruchtbaarheid

Op basis van onderzoeken naar algemene toxiciteit bij cynomolgusapen duiden preklinische gegevens niet op een speciaal risico voor de voortplantingsorganen (zie rubriek 5.3).

4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen

Briumvi heeft geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.

4.8 Bijwerkingen

Samenvatting van het veiligheidsprofiel

De belangrijkste en meest frequent gemelde bijwerkingen zijn IRR’s (45,3%) en infecties (55,8%).

Lijst van bijwerkingen in tabelvorm

Tabel 2 geeft een samenvatting van de bijwerkingen die zijn gemeld in verband met het gebruik van ublituximab. Frequenties worden gedefinieerd als zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1.000, < 1/100), zelden (≥ 1/10.000, < 1/1.000), zeer zelden (< 1/10.000) en niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald). Binnen elke systeem/orgaanklasse en frequentiegroep worden de bijwerkingen vermeld in volgorde van afnemende frequentie.

Tabel 2: Bijwerkingen

MedDRA

systeem/orgaanklasse

(SOC)

Zeer vaakVaakSoms
Infecties en parasitaire aandoeningen

Infecties van bovenste luchtwegen,

ademhalingsweginfecties

Herpesvirusinfecties, infecties van

onderste luchtwegen

Encefalitis meningitis, meningo-encefalitis

Bloed- en

lymfestelselaandoeningen

Neutropenie
Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningenPijn in extremiteit
Letsels, intoxicaties en verrichtingscomplicatiesInfusiegerelateerde reacties1

1 Symptomen gemeld als IRR’s binnen 24 uur na de infusie worden hieronder beschreven bij ‘Infusiegerelateerde reacties’.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Infusiegerelateerde reacties

In onderzoeken naar RMS met actieve controle omvatten symptomen van een IRR pyrexie, koude rillingen, hoofdpijn, tachycardie, nausea, buikpijn, keelirritatie, erytheem en anafylactische reactie. IRR’s waren voornamelijk licht tot matig ernstig van aard. De incidentie van IRR’s bij patiënten die werden behandeld met ublituximab was 45,3%, waarbij de hoogste incidentie zich voordeed bij de eerste infusie (40,4%). De incidentie van IRR’s was 8,6% bij de tweede infusie; daarna daalde de incidentie. Van de patiënten had 1,7% IRR’s die leidden tot onderbreking van de behandeling, en 0,4% van de patiënten had IRR’s die ernstig waren. Er waren geen IRR’s met fatale afloop.

Infectie

In onderzoeken naar RMS met actieve controle bedroeg het percentage patiënten dat een ernstige infectie had met ublituximab 5,0%, vergeleken met 2,9% in de groep met teriflunomide. Het totale percentage infecties bij patiënten die werden behandeld met ublituximab was vergelijkbaar met dat bij patiënten die werden behandeld met teriflunomide (respectievelijk 55,8% en 54,4%). De infecties waren hoofdzakelijk licht tot matig ernstig van aard en bestonden voornamelijk uit luchtweggerelateerde infecties (doorgaans nasofaryngitis en bronchitis). Infecties van bovenste luchtwegen kwamen voor bij 33,6% van de met ublituximab behandelde patiënten en 31,8% van de met teriflunomide behandelde patiënten. Ondersteluchtweginfecties kwamen voor bij 5,1% van de met ublituximab behandelde patiënten en 4,0% van de met teriflunomide behandelde patiënten.

Abnormale laboratoriumwaarden

Verlaging van immunoglobulinen

In onderzoeken naar RMS met actieve controle leidde behandeling met ublituximab gedurende de gecontroleerde periode van de onderzoeken tot een verlaging van totale immunoglobulinen, hoofdzakelijk als gevolg van de verlaging van IgM. Het percentage met ublituximab behandelde patiënten voor wie in de uitgangssituatie de waarde voor IgG, IgA en IgM onder de ondergrens van normaal (lower limit of normal, LLN) werd gemeld, was respectievelijk 6,3%, 0,6% en 1,1%. Na de behandeling was het percentage met ublituximab behandelde patiënten voor wie na 96 weken de waarde voor IgG, IgA en IgM onder de LLN werd gemeld respectievelijk 6,5%, 2,4% en 20,9%.

Lymfocyten

In onderzoeken naar RMS met actieve controle werd in week 1 bij 91% van de met ublituximab behandelde patiënten een tijdelijke daling van lymfocyten waargenomen. De meerderheid van de dalingen van lymfocyten werden slechts één keer waargenomen bij met ublituximab behandelde patiënten en verdwenen tegen week 2; in week 2 meldde slechts 7,8% van de patiënten een daling van lymfocyten. Alle dalingen van lymfocyten waren graad 1 (< LLN 800 cellen/mm3) en 2 (tussen 500 en 800 cellen/mm3) van ernst.

Aantal neutrofielen

In onderzoeken naar RMS met actieve controle werd een daling van het aantal neutrofielen < LLN waargenomen bij 15% van de met ublituximab behandelde patiënten vergeleken met 22% van de met teriflunomide behandelde patiënten. De meerderheid van de dalingen van het aantal neutrofielen waren tijdelijk (slechts één keer waargenomen bij met ublituximab behandelde patiënten) en waren graad 1 (tussen <LLN en 1.500 cellen/mm3) en 2 (tussen 1.000 en 1.500 cellen/mm3) van ernst. Ongeveer 1% van de patiënten in de groep met ublituximab had neutropenie van graad 4 tegenover 0% in de groep met teriflunomide. Eén met ublituximab behandelde patiënt met neutropenie van graad 4 (< 500 cellen/mm3) had een specifieke behandeling met granulocytenkoloniestimulerende factor nodig.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen

Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering

In klinisch onderzoek is er beperkte ervaring met RMS met doses hoger dan de goedgekeurde intraveneuze dosis van ublituximab. Tot op dit moment is de hoogste geteste dosis bij RMS-patiënten 600 mg (dosisbepalend fase II-onderzoek naar RMS). De bijwerkingen kwamen overeen met het veiligheidsprofiel voor ublituximab in de klinische hoofdonderzoeken.

Er is geen specifiek antidotum in geval van overdosering; de infusie moet onmiddellijk worden onderbroken en de patiënt moet worden geobserveerd voor IRR’s (zie rubriek 4.4).

5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN

5.1 Farmacodynamische eigenschappen

Farmacotherapeutische categorie: selectieve immunosuppressiva, ATC-code: L04AG14.

Werkingsmechanisme

Ublituximab is een chimeer monoklonaal antilichaam dat zich op selectieve wijze richt op cellen die CD20 tot expressie brengen.

CD20 is een celoppervlakteantigeen dat aanwezig is op pre-B-cellen, rijpe en geheugen-B-cellen, maar dat niet tot expressie wordt gebracht op lymfoïde stamcellen en plasmacellen. De binding van ublituximab aan CD20 induceert voornamelijk lysis van CD20+-B-cellen via antilichaamafhankelijke, celgemedieerde cytotoxiciteit (antibody-dependent cell-mediated cytotoxicity, ADCC) en, in mindere mate, via complementafhankelijke cytotoxiciteit (complement-dependent cytotoxicity, CDC). Vanwege een specifiek glycosylatiepatroon van zijn Fc-regio vertoont ublituximab een verhoogde affiniteit voor FcγRIIIa (CD16) en antilichaamafhankelijke cellulaire cytolyse tegen B-cellen.

Farmacodynamische effecten

Behandeling met ublituximab leidt tot snelle depletie van CD19+-cellen in het bloed tegen de eerste dag na de behandeling; dit is een verwacht farmacologisch effect. Dit effect bleef gedurende de gehele behandelingsperiode behouden. Voor de B-celtellingen wordt CD19 gebruikt, omdat de aanwezigheid van ublituximab invloed heeft op de herkenning van CD20 met de assay.

In de fase III-onderzoeken leidde de behandeling met ublituximab in beide onderzoeken tot een mediane daling met 97% van het aantal CD19+-B-cellen na de eerste infusie ten opzichte van de uitgangssituatie en bleef de depletie gedurende de behandelingsperiode op dit niveau behouden.

In de fase III-onderzoeken vertoonde 5,5% van de patiënten tussen elke dosis ublituximab B-celrepletie (> ondergrens van normaal [LLN] of de uitgangssituatie) op ten minste één tijdstip.

De langste follow-upperiode na de laatste infusie van ublituximab in de fase III-onderzoeken duidt erop dat de mediane tijd tot B-celrepletie (herstel tot de uitgangssituatie/LLN, afhankelijk van wat zich het eerst voordeed) 70 weken bedroeg.

Klinische werkzaamheid en veiligheid

De werkzaamheid en veiligheid van ublituximab zijn geëvalueerd in twee gerandomiseerde, dubbelblinde, dubbeldummy klinische onderzoeken met actief controlemiddel (ULTIMATE I en ULTIMATE II), met identieke opzet, bij patiënten met RMS (in overeenstemming met de McDonald-criteria van 2010) en bewijs van ziekteactiviteit (zoals gedefinieerd met behulp van klinische of beeldvormingskenmerken) binnen de voorafgaande twee jaar. De onderzoeksopzet en de uitgangskenmerken van de onderzoekspopulatie zijn samengevat in tabel 3.

Demografische en uitgangskenmerken waren evenwichtig verdeeld over de twee behandelingsgroepen. Patiënten kregen ofwel: (1) 450 mg ublituximab plus orale placebo; of (2) 14 mg teriflunomide plus infusie met placebo. De orale behandeling (actief middel of placebo) moest worden gestart op dag 1 van week 1 en moest worden voortgezet tot de laatste dag van week 95. Infusies (actief middel of placebo) moesten bij 150 mg worden gestart op dag 1 van week 1, daarna verhoogd tot 450 mg op dag 15 van week 3 en voortgezet bij 450 mg in week 24, week 48 en week 72.

Tabel 3: Onderzoeksopzet, demografische en uitgangskenmerken

Naam onderzoek

Onderzoek 1 (ULTIMATE I)

(n = 545)

Onderzoek 2 (ULTIMATE II)

(n = 544)

Onderzoeksopzet
OnderzoekspopulatiePatiënten met RMS
Anamnese bij de screening

Ten minste twee relapsen binnen de voorafgaande twee jaar, één relaps binnen het voorafgaande jaar of de aanwezigheid van een gadolinium (Gd)-aankleurende T1-laesie in het voorafgaande jaar;

EDSS* van 0 tot en met 5,5

Duur onderzoek2 jaar
BehandelingsgroepenGroep A: 450 mg ublituximab i.v. infusie + orale placebo Groep B: 14 mg teriflunomide oraal + i.v. infusie met placebo
Uitgangskenmerken

Ublituximab

450 mg (n = 271)

Teriflunomide

14 mg

(n = 274)

Ublituximab

450 mg (n = 272)

Teriflunomide

14 mg

(n = 272)

Gemiddelde leeftijd (jaar)36,237,034,536,2
Leeftijdsbereik (jaar) bij inschrijving18-5518-5518-5518-55
Distributie van geslacht (% man/% vrouw)38,7/61,334,7/65,334,6/65,435,3/64,7
Gemiddelde/mediane duur van ziekte sinds diagnose (jaar)4,9/2,94,5/2,55,0/3,25,0/3,7
Patiënten zonder eerdere ziektemodificerende behandeling (%)**59,859,150,757,0
Gemiddeld aantal relapsen in het laatste jaar1,31,41,31,2
Gemiddelde EDSS*2,962,892,802,96
Percentage patiënten met Gd-aankleurende T1-laesies43,242,351,849,6

* Expanded Disability Status Scale

** Patiënten die niet eerder zijn behandeld met medicatie voor RMS in de 5 jaar voorafgaand aan randomisatie.

Belangrijkste klinische en MRI-werkzaamheidsresultaten worden gegeven in tabel 4.

De resultaten van deze onderzoeken tonen dat ublituximab relapsen en subklinische ziekteactiviteit, gemeten met behulp van MRI, op significante wijze onderdrukte vergeleken met 14 mg oraal teriflunomide.

Tabel 4: Belangrijkste klinische en MRI-eindpunten van onderzoek ULTIMATE I en ULTIMATE II

Onderzoek 1 (ULTIMATE I)Onderzoek 2 (ULTIMATE II)
Eindpunten

Ublituximab

450 mg

Teriflunomide

14 mg

Ublituximab

450 mg

Teriflunomide

14 mg

Klinische eindpunten1

Aantal relapsen op jaarbasis (Annualised Relapse Rate, ARR) (primair eindpunt)

Relatieve daling

0,0760,1880,0910,178
59% (p < 0,0001)49% (p = 0,0022)
Percentage patiënten relapsvrij na 96 weken86%74%87%72%
Percentage patiënten met bevestigde progressie van invaliditeit na 12 weken2,3 Daling van risico (gepoolde analyse)45,2% ublituximab vs. 5,9% teriflunomide
16% (p = 0,5099)
Percentage patiënten zonder bewijs van ziekteactiviteit (No Evidence of Disease Activity, NEDA)45%15%43%11%
(p < 0,0001)7(p < 0,0001)7
MRI-eindpunten5

Gemiddeld aantal

Gd-aankleurende T1-laesies per MRI-scan6

Relatieve daling

0,0160,4910,0090,250
97% (p < 0,0001)97% (p < 0,0001)

Gemiddeld aantal nieuwe en/of grotere hyperintense T2-laesies per MRI-scan6

Relatieve daling

0,2132,7890,2822,831
92% (p < 0,0001)90% (p < 0,0001)

1 Gebaseerd op de gemodificeerde Intent-to-Treat (mITT)-populatie, gedefinieerd als alle gerandomiseerde patiënten die ten minste één infusie met onderzoeksmedicatie kregen en één werkzaamheidsbeoordeling bij de uitgangssituatie en na de uitgangssituatie hadden. ULTIMATE I: ublituximab (N = 271), teriflunomide (N = 274). ULTIMATE II: ublituximab (N = 272), teriflunomide (N = 272).

2 Gegevens op prospectieve wijze gepoold van onderzoek 1 en onderzoek 2: ublituximab (N = 543), teriflunomide (N = 546).

3 Gedefinieerd als een stijging met 1,0 punt of meer ten opzichte van de EDSS-uitgangsscore voor patiënten met een uitgangsscore van 5,5 of lager, of 0,5 of hoger wanneer de uitgangsscore hoger is dan 5,5, Kaplan-Meier-schattingen in week 96.

4 Gebaseerd op hazardratio.

5 Gebaseerd op de MRI-mITT-populatie (mITT-patiënten die een MRI bij de uitgangssituatie en na de uitgangssituatie hebben). ULTIMATE I: ublituximab (N = 265), teriflunomide (N = 270). ULTIMATE II: ublituximab (N = 272), teriflunomide (N = 267).

6 In week 96.

7 Nominale p-waarde.

Immunogeniciteit

Serummonsters van patiënten met RMS zijn tijdens de behandelingsperiode getest op antilichamen tegen ublituximab. In klinische onderzoeken naar de werkzaamheid en veiligheid testte 81% van de met ublituximab behandelde patiënten positief voor antilichamen tegen het geneesmiddel (anti-drug antibodies, ADA’s) op een of meer tijdstippen tijdens de 96 weken durende behandelingsperiode. Doorgaans waren ADA’s tijdelijk van aard (in week 96 was 18,5% van de patiënten positief voor ADA’s). Bij 6,4% van de met ublituximab behandelde patiënten werd neutraliserende activiteit gedetecteerd. De aanwezigheid van ADA’s of neutraliserende antilichamen had geen waarneembare invloed op de veiligheid of werkzaamheid van ublituximab.

Pediatrische patiënten

Het Europees Geneesmiddelenbureau heeft besloten tot uitstel van de verplichting voor de fabrikant om de resultaten in te dienen van onderzoek met ublituximab in een of meerdere subgroepen van pediatrische patiënten bij de behandeling van multiple sclerose (zie rubriek 4.2 voor informatie over pediatrisch gebruik).

5.2 Farmacokinetische eigenschappen

In de RMS-onderzoeken werd de farmacokinetiek van ublituximab na herhaalde intraveneuze infusies beschreven met behulp van een model met twee compartimenten met eliminatie volgens ‘eerste orde’-kinetiek en met farmacokinetische parameters die kenmerkend zijn voor een monoklonaal IgG1-antilichaam. Bij patiënten met RMS namen blootstellingen aan ublituximab dosisproportioneel toe (d.w.z. lineaire farmacokinetiek) over het dosisbereik van 150 tot 450 mg. Toediening van 150 mg ublituximab met intraveneuze infusie op dag 1, gevolgd door 450 mg ublituximab met intraveneuze infusie gedurende één uur op dag 15, in week 24 en in week 48 leidde tot een geometrisch gemiddelde AUC bij steady state van 3.000 μg/ml per dag (variatiecoëfficiënt [CV] = 28%) en een gemiddelde maximumconcentratie van 139 μg/ml (CV = 15%).

Absorptie

Ublituximab wordt als een intraveneuze infusie toegediend. Er is geen onderzoek met andere toedieningswegen uitgevoerd.

Distributie

In de farmacokinetische populatieanalyse van ublituximab werd het centrale distributievolume geschat op 3,18 l en het perifere distributievolume op 3,6 l.

Biotransformatie

De omzetting van ublituximab is niet specifiek onderzocht, omdat antilichamen hoofdzakelijk door katabolisme worden geklaard (d.w.z. afbraak tot peptiden en aminozuren).

Eliminatie

Na intraveneuze infusie van 150 mg ublituximab op dag 1, gevolgd door 450 mg ublituximab op dag 15, in week 24 en in week 48, werd de gemiddelde terminale eliminatiehalfwaardetijd van ublituximab geschat op 22 dagen.

Speciale populaties

Kinderen

Er is geen onderzoek uitgevoerd naar de farmacokinetiek van ublituximab bij kinderen en adolescenten < 18 jaar.

Volwassenen ouder dan 55 jaar

Er is geen specifiek farmacokinetisch onderzoek met ublituximab uitgevoerd bij patiënten ≥ 55 jaar vanwege de beperkte klinische ervaring (zie rubriek 4.2).

Nierfunctiestoornis

Er is geen specifiek onderzoek met ublituximab uitgevoerd bij patiënten met een nierfunctiestoornis. Patiënten met een lichte nierfunctiestoornis werden opgenomen in de klinische onderzoeken. Er is geen ervaring met patiënten met een matig ernstige en ernstige nierfunctiestoornis. Aangezien ublituximab niet via de urine wordt uitgescheiden, wordt echter niet verwacht dat een dosisaanpassing nodig is voor patiënten met een nierfunctiestoornis.

Leverfunctiestoornis

Er is geen specifiek onderzoek met ublituximab uitgevoerd bij patiënten met een leverfunctiestoornis.

Aangezien de omzetting van monoklonale antilichamen zoals ublituximab door de lever verwaarloosbaar is, wordt niet verwacht dat een leverfunctiestoornis invloed heeft op de farmacokinetiek ervan. Daarom wordt niet verwacht dat een dosisaanpassing nodig is voor patiënten met een leverfunctiestoornis.

5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek

Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen. Deze gegevens zijn afkomstig van onderzoek op het gebied van toxiciteit bij herhaalde dosering en in-vitromutageniciteit. Er is geen onderzoek naar carcinogeniciteit met ublituximab uitgevoerd.

In een versneld onderzoek naar de pre- en postnatale ontwikkeling kregen drachtige cynomolgusapen wekelijks intraveneuze doses van 30 mg/kg ublituximab (overeenkomend met een AUC van 26 maal de AUC bij patiënten met de aanbevolen maximumdosis) toegediend tijdens ofwel het eerste, tweede of derde trimester van de dracht, wat leidde tot sterfte van het moederdier en verlies van de foetus. Pathologische waarnemingen bij blootgestelde moederdieren betroffen meerdere orgaansystemen (trombi in meerdere organen, vasculaire necrose in de darm en de lever, ontsteking en oedeem in de longen en het hart) evenals de placenta. Deze bevindingen kwamen overeen met immuungemedieerde bijwerkingen als gevolg van immunogeniciteit.

Er waren geen afwijkingen bij de zogende jongen van moederdieren die tijdens het eerste trimester van de dracht waren blootgesteld. Ublituximab-gerelateerde uitwendige, viscerale en skeletafwijkingen werden waargenomen bij twee zogende jongen van moederdieren die tijdens het tweede trimester van de dracht waren behandeld. Histopathologische evaluaties duidden op minimale tot matige degeneratie/necrose in de hersenen. Bevindingen bij de foetus omvatten contracturen en abnormale flexie van meerdere ledematen en van de staart, kortere mandibula, langer schedeldak, grotere oren en/of craniomandibulaire afwijkingen die werden toegeschreven aan hersennecrose. Deze bevindingen hielden mogelijk verband met de immuunrespons op ublituximab bij de moederdieren, die invloed had op de uitwisseling van voedingsstoffen via de placenta.

De aanwezigheid van ublituximab in de melk van het moederdier werd niet beoordeeld.

6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS

6.1 Lijst van hulpstoffen

Natriumchloride

Natriumcitraat (E 331)

Polysorbaat 80 (E 433)

Zoutzuur (voor aanpassing van de pH) (E 507)

Water voor injectie

6.2 Gevallen van onverenigbaarheid

Dit geneesmiddel mag niet gemengd worden met andere geneesmiddelen dan die vermeld zijn in rubriek 6.6.

6.3 Houdbaarheid

Ongeopende injectieflacon

3 jaar

Verdunde oplossing voor intraveneuze infusie

De chemische en fysische stabiliteit tijdens gebruik zijn aangetoond gedurende 24 uur bij 2 °C - 8 °C en daaropvolgend gedurende 8 uur bij kamertemperatuur.

Vanuit microbiologisch oogpunt moet de bereide infusie onmiddellijk worden gebruikt. Indien deze niet onmiddellijk wordt gebruikt, zijn de bewaartijden tijdens gebruik en de omstandigheden vóór gebruik de verantwoordelijkheid van de gebruiker; deze mogen normaal gesproken niet langer zijn dan 24 uur bij 2 °C - 8 °C en daaropvolgend 8 uur bij kamertemperatuur, tenzij verdunning heeft plaatsgevonden onder gecontroleerde en gevalideerde aseptische omstandigheden.

6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren

Bewaren in de koelkast (2 °C - 8 °C).

Niet schudden en niet in de vriezer bewaren.

De injectieflacon in de buitenverpakking bewaren ter bescherming tegen licht.

Voor de bewaarcondities van het geneesmiddel na verdunning, zie rubriek 6.3.

6.5 Aard en inhoud van de verpakking

6 ml concentraat in een glazen injectieflacon. Verpakkingsgrootte van 1 of 3 injectieflacons. Niet alle genoemde verpakkingsgrootten worden in de handel gebracht.

6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen en andere instructies

Instructies voor verdunning

Briumvi moet door een beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg op aseptische wijze worden bereid. De injectieflacon niet schudden.

Het product is uitsluitend bedoeld voor eenmalig gebruik.

De oplossing niet gebruiken als deze verkleurd is of vreemde deeltjes bevat.

Dit geneesmiddel moet vóór toediening worden verdund. De oplossing voor intraveneuze toediening wordt bereid door verdunning van het product in een infuuszak die isotone 0,9%- (9 mg/ml) natriumchlorideoplossing voor injectie bevat.

Er zijn geen onverenigbaarheden waargenomen tussen ublituximab en zakken en intraveneuze toedieningssets van polyvinylchloride (PVC) of polyolefine (PO).

Verdun voor de eerste infusie één injectieflacon van het product in de infuuszak (150 mg/250 ml) tot een uiteindelijke concentratie van ongeveer 0,6 mg/ml.

Verdun voor daaropvolgende infusies drie injectieflacons van het product in de infuuszak (450 mg/250 ml) tot een uiteindelijke concentratie van ongeveer 1,8 mg/ml.

Voordat de intraveneuze infusie wordt gestart, moet de inhoud van de infuuszak op kamertemperatuur (20 °C - 25 °C) zijn.

Ingeval een intraveneuze infusie niet dezelfde dag kan worden voltooid, moet de resterende oplossing worden afgevoerd.

Afvoeren

Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.

7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

Neuraxpharm Pharmaceuticals, S.L.

Avda. Barcelona 69

08970 Sant Joan Despí – Barcelona

Spanje

8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN

EU/1/23/1730/001

EU/1/23/1730/002

9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING

Datum van eerste verlening van de vergunning: 31 mei 2023

10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST

Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau https://www.ema.europa.eu.

Over dit document

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

Stand van (EMA)

Een fout gevonden? Schrijf ons via de contactpagina.

De informatie op deze website vervangt niet het advies van uw arts of apotheker.

Gegevens over het medicijn Briumvi

EU-vergunningsnummer EU/1/23/1730
Werkzame stof (INN) ublituximab
ATC-code L04 – Immunosuppressiva
Houder van de vergunning voor het in de handel brengen Neuraxpharm Pharmaceuticals S.L.
Status van de vergunning Vergund (31-05-2023)
Aanvullende monitoring Dit geneesmiddel is onderworpen aan aanvullende monitoring. Daardoor kan snel nieuwe veiligheidsinformatie worden vastgesteld.
Bron Pagina van het geneesmiddel op de EMA-website

Bron: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), Stand van 08-10-2025