SmPC (samenvatting van de productkenmerken) - Attrogy
1. NAAM VAN HET GENEESMIDDEL
Attrogy 250 mg filmomhulde tabletten
2. KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE SAMENSTELLING
Elke filmomhulde tablet bevat 250 mg diflunisal.
Hulpstof(fen) met bekend effect
Elke tablet bevat 60 microgram zonnegeel (E 110).
Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.
3. FARMACEUTISCHE VORM
Filmomhulde tablet (tablet).
Lichtoranje, capsulevormige, biconvexe omhulde tablet, met de inscriptie ‘D250’ aan de ene zijde en zonder inscriptie aan de andere zijde. De tablet heeft een breedte van 6,35 mm en een lengte van 14,29 mm.
4. KLINISCHE GEGEVENS
4.1 Therapeutische indicaties
Attrogy is geïndiceerd voor de behandeling van erfelijke transthyretine-gemedieerde amyloïdose (hATTR-amyloïdose) bij volwassen patiënten met polyneuropathie in stadium 1 of stadium 2.
4.2 Dosering en wijze van toediening
Dosering
De aanbevolen dosis diflunisal is één tablet van 250 mg die tweemaal daags wordt ingenomen. De tabletten moeten bij voorkeur met voedsel worden ingenomen om het risico op gastro-intestinale bijwerkingen te verminderen (zie rubriek 4.4).
Bijzondere populaties
Ouderen
Diflunisal dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij oudere patiënten die vatbaarder zijn voor bijwerkingen. Er is geen dosisaanpassing vereist voor oudere patiënten (≥ 65 jaar) bij afwezigheid van ernstige nier- of leverinsufficiëntie (zie hieronder en de rubrieken 4.3 en 4.4). De behandeling moet regelmatig worden beoordeeld en moet worden stopgezet als er geen voordeel wordt waargenomen of intolerantie optreedt.
Nierinsufficiëntie
Aangezien diflunisal en de belangrijkste metabolieten ervan voornamelijk door de nieren worden uitgescheiden, duurt de halfwaardetijd langer bij patiënten met een verminderde nierfunctie. Diflunisal is gecontra-indiceerd bij patiënten met nierinsufficiëntie (GFR ≤ 30 ml/min) (zie de rubrieken 4.3 en 4.4). Bij patiënten met lichte of matige nierinsufficiëntie is geen dosisaanpassing nodig.
Leverinsufficiëntie
Er is geen dosisaanpassing vereist voor patiënten met lichte of matige leverinsufficiëntie (Child-Pugh A of B). Diflunisal is gecontra-indiceerd bij patiënten met ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh C; zie rubriek 4.3).
Pediatrische patiënten
Er is geen relevante toepassing van diflunisal bij pediatrische patiënten voor de indicatie hATTR-amyloïdose.
Wijze van toediening
Vanwege de bittere smaak wordt aanbevolen om de tabletten in hun geheel door te slikken in plaats van ze te verpulveren of erop te kauwen. Patiënten die antacida innemen, moeten twee uur wachten tussen het gebruik van diflunisal en het gebruik van zuurremmende geneesmiddelen.
4.3 Contra-indicaties
Overgevoeligheid voor de werkzame stof of voor een van de in rubriek 6.1 vermelde hulpstoffen.
Eerdere acute astmatische aanvallen, urticaria, rinitis of angio-oedeem, geprecipiteerd door acetylsalicylzuur of andere NSAID’s, vanwege risico op kruisreactie.
Actieve gastro-intestinale bloeding.
Ernstig hartfalen (zie rubriek 4.4).
Ernstige nierinsufficiëntie (GFR ≤ 30 ml/min) (zie rubriek 4.4).
Ernstige leverinsufficiëntie (Child-Pugh C; zie rubriek 4.4).
Gebruik tijdens het derde trimester van de zwangerschap en bij moeders die borstvoeding geven (zie rubriek 4.6).
4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik
Patiënten die langdurig met NSAID’s zoals diflunisal worden behandeld, moeten onder regelmatig medisch toezicht staan ter controle op bijwerkingen. Oudere patiënten zijn bijzonder gevoelig voor de bijwerkingen van NSAID’s, met name gastro-intestinale bloedingen en perforatie, met een mogelijk fatale afloop. Langdurig gebruik van NSAID’s bij deze patiënten wordt niet aanbevolen. Indien langdurige behandeling vereist is, moeten patiënten regelmatig worden gecontroleerd.
Gelijktijdig gebruik met NSAID’s zoals cyclo-oxygenase-2-specifieke remmers moet worden vermeden (zie rubriek 4.5).
Gastro-intestinale bijwerkingen
Diflunisal dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten met een voorgeschiedenis van gastro-intestinale bloedingen of ulcera. Bij patiënten met actieve maagzweren mag de behandeling alleen worden gestart als het potentiële voordeel van de behandeling groter is dan het potentiële risico op bijwerkingen.
Bij alle NSAID’s is op enig moment tijdens de behandeling melding gemaakt van gastro-intestinale bloedingen, ulceratie of perforatie, met mogelijk dodelijke gevolgen, met of zonder waarschuwingssymptomen of een voorgeschiedenis van ernstige gastro-intestinale voorvallen. Nauwlettende controle en standaard profylactische zorg, zoals protonpompremmers, ter vermindering van het risico op gastro-intestinale effecten veroorzaakt door NSAID’s, moeten worden overwogen voor patiënten die risico lopen op gastro-intestinale bijwerkingen.
Als gastro-intestinale bloeding of ulceratie optreedt, dient de behandeling te worden gestaakt.
Nierbijwerkingen
Er zijn meldingen geweest van acute interstitiële nefritis met hematurie, proteïnurie en incidenteel nefrotisch syndroom bij patiënten die diflunisal kregen.
Bij patiënten met een verminderde bloedstroom door de nieren, waarbij renale prostaglandinen een belangrijke rol spelen voor het handhaven van nierperfusie, kan toediening van een NSAID ernstige renale decompensatie veroorzaken. Patiënten met het grootste risico op deze reactie zijn patiënten met nier- of leverdisfunctie, diabetes mellitus, gevorderde leeftijd, extracellulaire volumedepletie, congestief hartfalen, sepsis of gelijktijdig gebruik van nefrotoxische geneesmiddelen. Een NSAID moet met voorzichtigheid worden gegeven en de nierfunctie dient te worden gecontroleerd bij elke patiënt met een licht of matig verminderde nierreserve. Stopzetting van de NSAID-behandeling wordt gewoonlijk gevolgd door herstel tot de toestand van vóór de behandeling. Diflunisal is niet onderzocht bij patiënten met ATTR-amyloïdose met ernstige nierinsufficiëntie of terminale nierziekte en mag bij deze patiënten niet worden gebruikt (zie rubriek 4.3).
Aangezien diflunisal en de belangrijkste geconjugeerde metabolieten ervan voornamelijk door de nieren worden uitgescheiden, moeten patiënten met een significant verminderde nierfunctie nauwlettend worden gevolgd.
Cardiovasculaire en cerebrovasculaire bijwerkingen
Er moet worden voorzien in passende monitoring en advies voor patiënten met een geschiedenis van hypertensie en/of licht tot matig congestief hartfalen, aangezien vloeistofretentie en oedeem zijn gemeld in combinatie met NSAID-therapie.
Gegevens van klinisch en epidemiologisch onderzoek duiden erop dat het gebruik van bepaalde NSAID’s (met name bij hoge doses en bij langdurige behandeling) kan leiden tot een licht verhoogd risico op arteriële trombotische voorvallen (bijvoorbeeld een myocardinfarct of een beroerte). Er zijn onvoldoende gegevens om een dergelijk risico voor diflunisal uit te sluiten.
Patiënten met ongecontroleerde hypertensie, congestief hartfalen, vastgestelde ischemische hartziekte, perifere arteriële ziekte en/of cerebrovasculaire ziekte mogen alleen met diflunisal worden behandeld na zorgvuldige afweging. Een vergelijkbare afweging dient te worden gemaakt alvorens te beginnen met langdurigere behandeling van patiënten met risicofactoren voor cardiovasculaire ziekte (zoals hypertensie, hyperlipidemie, diabetes mellitus, roken, verlengd QTc-interval).
Infecties
Diflunisal dient met extra voorzichtigheid te worden gebruikt in aanwezigheid van een bestaande infectie, aangezien het de gebruikelijke tekenen en symptomen van infectie kan maskeren.
Bloedplaatjesfunctie
Diflunisal remt de bloedplaatjesfunctie. Met diflunisal behandelde patiënten die negatieve gevolgen kunnen ondervinden van veranderingen in de bloedplaatjesfunctie, zoals patiënten die een stollingsstoornissen hebben of antistollingsmiddelen gebruiken, moeten zorgvuldig worden gecontroleerd.
Oculaire bijwerkingen
Vanwege meldingen van ongewenste oogbevindingen met NSAID’s, zoals vermeld in rubriek 4.8, wordt het aanbevolen dat patiënten die tijdens de behandeling met diflunisal oogklachten krijgen oftalmologische beoordelingen ondergaan.
Door NSAID’s verergerde luchtwegaandoeningen
Diflunisal dient met voorzichtigheid te worden gebruikt bij patiënten die lijden aan of een voorgeschiedenis hebben van asthma bronchiale. Van NSAID’s is gemeld dat ze bij sommige patiënten bronchospasme precipiteren.
Leverbijwerkingen
Met diflunisal behandelde patiënten die tekenen of symptomen van leverziekte vertonen of bij wie afwijkende leverfunctietests hebben plaatsgevonden, dienen te worden onderzocht op aanwijzingen voor ernstigere effecten op de leverfunctie. Als abnormale levertests aanhouden of verergeren, als zich tekenen of symptomen van leverziekte ontwikkelen, of als er systemische verschijnselen zoals eosinofilie of huiduitslag optreden, dient het gebruik van diflunisal te worden gestaakt.
Hulpstoffen
Attrogy bevat de azo-kleurstof zonnegeel aluminiumlak (E 110), die allergische reacties kan veroorzaken.
Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, wat wil zeggen dat het in wezen ‘natriumvrij’ is.
4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie
De volgende combinaties met diflunisal dienen te worden vermeden:
Acetazolamide
Casusverslagen wijzen op een verhoogd risico op metabole acidose bij gelijktijdig gebruik van acetazolamide en salicylzuurderivaten. Uit experimentele studies blijkt dat salicylzuurderivaten, zoals diflunisal, de vrije farmacologisch werkzame concentratie van acetazolamide verhogen.
Anticoagulantia
NSAID’s remmen de bloedplaatjesaggregatie en bleken bij sommige patiënten de bloedingstijd te verlengen. Personen die diflunisal krijgen toegediend en die reeds bestaande stollingsstoornissen hebben of gelijktijdig met een antistollingstherapie worden behandeld, dienen nauwlettend te worden gecontroleerd. Dit geldt voor alle antistollingstherapieën, met inbegrip van vitamine K-antagonisten (bijv. warfarine), heparines en directe orale anticoagulantia (DOAC’s, bijv. rivaroxaban). De dosering van orale anticoagulantia moet mogelijk worden aangepast.
Indometacine
Diflunisal vermindert de renale klaring en glucuronidering van indometacine, wat leidt tot een aanzienlijke toename van de plasmaspiegel van indometacine.
Methotrexaat
Diflunisal kan nierdisfunctie veroorzaken, met een verminderde excretie van methotrexaat tot gevolg. Diflunisal kan ook concurreren om geneesmiddeltransporteiwitten die verantwoordelijk zijn voor de excretie van methotrexaat (bijv. OAT1 en OAT3).
Andere NSAID’s en acetylsalicylzuur
Het gelijktijdige gebruik van diflunisal en andere NSAID’s (met inbegrip van selectieve cyclo-oxygenase-2-remmers) wordt niet aanbevolen, vanwege de verhoogde kans op gastro-intestinale toxiciteit.
Corticosteroïden
Het risico op gastro-intestinale bloedingen en ulceratie in verband met NSAID’s is verhoogd bij gebruik in combinatie met corticosteroïden.
Tacrolimus
Er bestaat een mogelijk verhoogd risico op nefrotoxiciteit wanneer NSAID’s samen met tacrolimus worden toegediend.
Bloedplaatjesaggregatieremmers en selectieve serotonineheropnameremmers (SSRI’s) Er bestaat een verhoogd risico op gastro-intestinale bloedingen bij gelijktijdig gebruik van NSAID’s.
Combinaties die bijzondere voorzorgsmaatregelen of dosisaanpassingen vereisen:
Antacida
Gelijktijdige toediening van aluminiumhydroxide vermindert de absorptie van diflunisal. Tussen de inname van deze geneesmiddelen dient een tussenpoos van twee uur te worden aangehouden.
Ciclosporine
Gelijktijdige toediening van NSAID’s met ciclosporine is in verband gebracht met een toename van door ciclosporine geïnduceerde toxiciteit, mogelijk als gevolg van verminderde synthese van renale prostacycline. Bij patiënten die ciclosporine gebruiken, moeten NSAID’s met voorzichtigheid worden gebruikt en moet de nierfunctie zorgvuldig worden gecontroleerd.
Middelen tegen hypertensie
De antihypertensieve werking van sommige geneesmiddelen tegen hypertensie, waaronder ACE-remmers, bètablokkers en diuretica, kan worden verminderd bij gelijktijdig gebruik met NSAID’s. Voorzichtigheid is daarom geboden bij het overwegen van de toevoeging van NSAID-therapie aan het behandelschema van een patiënt die antihypertensieve therapie krijgt.
Hartglycosiden
Er is melding gemaakt van een verhoging van de serumdigoxineconcentratie bij gelijktijdig gebruik van acetylsalicylzuur, indometacine en andere NSAID’s. Daarom moeten de serumdigoxinespiegels nauwlettend worden gecontroleerd wanneer gelijktijdige behandeling met digoxine en NSAID’s wordt gestart of gestaakt.
Diuretica
NSAID’s kunnen de effecten van diuretica verminderen. Diuretica kunnen het risico op nefrotoxiciteit van NSAID’s verhogen.
Lithium
Gelijktijdig gebruik van indometacine en lithium leidde tot een klinisch relevante verhoging van plasmalithium en vermindering van de renale lithiumklaring bij psychiatrische patiënten en normale proefpersonen met steady-state-plasmaconcentraties van lithium. Dit effect wordt toegeschreven aan een remming van de prostaglandinesynthese en er is kans op vergelijkbare gevolgen bij gebruik van andere NSAID’s. Wanneer een NSAID en lithium gelijktijdig worden gegeven, moet de patiënt bijgevolg zorgvuldig worden geobserveerd op tekenen van lithiumtoxiciteit. Bovendien moet de frequentie van de monitoring van de serumlithiumconcentraties bij aanvang van een dergelijke combinatietherapie worden verhoogd.
4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding
Zwangerschap
Vanaf de 20e week van de zwangerschap kan het gebruik van diflunisal oligohydramnion veroorzaken als gevolg van foetale nierdisfunctie. Deze aandoening kan kort na aanvang van de behandeling optreden en is doorgaans reversibel na stopzetting daarvan. Daarnaast zijn er meldingen geweest van constrictie van de ductus arteriosus na behandeling in het tweede trimester; in de meeste gevallen verdween de aandoening na stopzetting van de behandeling. Daarom dient diflunisal tijdens het eerste en tweede trimester van de zwangerschap niet te worden gegeven, tenzij dit kennelijk noodzakelijk is. Als behandeling met diflunisal noodzakelijk is, dient vanaf week 20 van de zwangerschap tot het derde trimester van de zwangerschap (week 28), wanneer diflunisal gecontra-indiceerd is, prenatale controle op oligohydramnion en constrictie van de ductus arteriosus te worden uitgevoerd. De behandeling met diflunisal moet worden stopgezet als er sprake is van oligohydramnion of constrictie van de ductus arteriosus.
In het derde trimester van de zwangerschap kunnen alle prostaglandinesyntheseremmers de foetus blootstellen aan:
- cardiopulmonale toxiciteit (vroegtijdige constrictie/sluiting van de ductus arteriosus en pulmonale hypertensie);
- nierdisfunctie (zie hierboven).
Daarnaast kunnen de moeder en het pasgeboren kind aan het einde van de zwangerschap worden blootgesteld aan:
- mogelijke verlenging van de bloedingstijd, een antiaggregatie-effect dat zelfs bij zeer lage doses kan optreden;
- remming van de baarmoedercontracties, met een uitgestelde of verlengde bevalling tot gevolg.
Daarom is diflunisal gecontra-indiceerd tijdens het derde trimester van de zwangerschap (zie rubriek 4.3).
Borstvoeding
Diflunisal wordt in zodanige mate uitgescheiden in de moedermelk dat effecten op met moedermelk gevoede pasgeborenen/zuigelingen waarschijnlijk zijn. Diflunisal is gecontra-indiceerd tijdens de borstvoeding (zie rubriek 4.3).
Vruchtbaarheid
Het gebruik van diflunisal kan de vrouwelijke vruchtbaarheid verminderen en wordt niet aanbevolen bij vrouwen die proberen zwanger te worden. Bij vrouwen die moeite hebben om zwanger te raken of die worden onderzocht in verband met onvruchtbaarheid, dient de stopzetting van diflunisal te worden overwogen.
4.7 Beïnvloeding van de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen
Diflunisal heeft naar verwachting geen of een verwaarloosbare invloed op de rijvaardigheid en op het vermogen om machines te bedienen.
4.8 Bijwerkingen
Samenvatting van het veiligheidsprofiel
De meest voorkomende en belangrijkste bijwerkingen die voor diflunisal werden gemeld, zijn van gastro-intestinale aard.
Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
De bijwerkingen worden hieronder vermeld per systeem/orgaanklasse (SOC) van MedDRA en per frequentiecategorie volgens de standaardconventie: zeer vaak (≥ 1/10), vaak (≥ 1/100, < 1/10), soms (≥ 1/1 000, < 1/100), zelden (≥ 1/10 000, < 1/1 000), zeer zelden (< 1/10 000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).
Tabel 1 Lijst van bijwerkingen in tabelvorm
| Systeem/orgaanklasse | Zeer vaak | Vaak | Soms | Zeer zelden |
| Infecties en parasitaire aandoeningen | Virale gastro-enteritis | |||
Bloed- en lymfestelselaandoeningen | Trombocytopenie, neutropenie, agranulocytose, aplastische anemie, hemolytische anemie | |||
| Immuunsysteemaandoeningen | Acute anafylactische reactie met bronchospasme, angio-oedeem, overgevoeligheidsvasculitis , overgevoeligheidssyndroom | |||
| Psychische stoornissen | Depressie, hallucinaties, nervositeit, verwardheid | |||
| Zenuwstelselaandoeningen | Hoofdpijn, duizeligheid, slaperigheid, slapeloosheid | Vertigo, licht gevoel in het hoofd, paresthesie | ||
| Oogaandoeningen | Oculaire hypertensie | Visusstoornissen van voorbijgaande aard, waaronder wazig zien | ||
| Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen | Tinnitus | |||
| Hartaandoeningen | Hartfalen | Hartkloppingen, syncope | ||
| Bloedvataandoeningen | Hypertensie | Allergische vasculitis | ||
| Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen | Dyspneu | Rinitis, astma |
| Systeem/orgaanklasse | Zeer vaak | Vaak | Soms | Zeer zelden |
| Maagdarmstelselaandoeninge n | Dyspepsi e | Gastro- intestinale pijn, diarree, misselijkheid, braken, constipatie, flatulentie, gastro- intestinale perforatie en bloeding, gastro- oesofageale refluxziekte | Maagzweer, anorexie, gastritis, hematemese, melaena, stomatitis ulcerosa, exacerbatie van colitis en de ziekte van Crohn | |
| Lever- en galaandoeningen | Geelzucht, soms met koorts, cholestase, afwijkende leverfunctie, hepatitis | Transaminase n verhoogd | ||
Huid- en onderhuidaandoeningen | Huiduitslag, zweten, dermatitis, erytheem | Pruritus, droge slijmvliezen, stomatitis, fotosensitiviteit, urticaria, erythema multiforme, Stevens-Johnsonsyndroom, toxische epidermale necrolyse, exfoliatieve dermatitis | ||
| Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen | Spierkrampen | |||
Nier- en urinewegaandoeningen | Nierfalen, proteïnurie | Dysurie, nierinsufficiëntie, interstitiële nefritis, hematurie, nefritisch syndroom | ||
| Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen | Vermoeidheid , oedeem, perifeer oedeem, pijn op de borst, vroegtijdige verzadiging | Asthenie, verlies van eetlust | ||
| Onderzoeken | Occult bloed positief, hematocriet verminderd |
Een schijnbaar overgevoeligheidssyndroom is gemeld bij enkele patiënten die met diflunisal werden behandeld. Dit syndroom uit zich in de volgende symptomen: koorts, koude rillingen, huidreacties van variërende ernst, veranderingen in de leverfunctie, geelzucht, leukopenie, trombocytopenie, eosinofilie, gedissemineerde intravasculaire stolling, nierinsufficiëntie, adenitis, artralgie, myalgie, artritis, anorexie, desoriëntatie.
Melding van vermoedelijke bijwerkingen
Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico’s van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.
4.9 Overdosering
De meest voorkomende tekenen en symptomen die bij overdosering worden waargenomen, zijn sufheid, duizeligheid, braken, misselijkheid, epigastrische pijn, gastro-intestinale bloeding, diarree, hyperventilatie, tachycardie, zweten, tinnitus, desoriëntatie, stupor, excitatie en coma. Verminderde urineproductie en cardiorespiratoire stilstand zijn ook gemeld. De laagste dosis van enkel diflunisal waarbij melding is gemaakt van overlijden, was 15 g. Er is ook melding gemaakt van overlijden als gevolg van een gemengde overdosis die 7,5 g diflunisal omvatte.
In het geval van een recente overdosering moet de maag worden leeggemaakt door braken op te wekken of een maagspoeling uit te voeren. De patiënt moet zorgvuldig worden geobserveerd en symptomatische en ondersteunende behandeling krijgen.
Probeer de nierfunctie te behouden om de uitscheiding van het geneesmiddel via de urine te vergemakkelijken. Vanwege de hoge mate van eiwitbinding wordt hemodialyse niet aanbevolen. Controleer de nier- en leverfunctie en de klinische toestand van de patiënt. Convulsies dienen te worden behandeld met anticonvulsieve medicatie.
5. FARMACOLOGISCHE EIGENSCHAPPEN
5.1 Farmacodynamische eigenschappen
Farmacotherapeutische categorie: salicylzuur en derivaten daarvan.
ATC-code: NO2BA11
Werkingsmechanisme
Diflunisal is een krachtige stabilisator van tetramerische transthyretine (TTR), die het tetrameer effectief stabiliseert tegen dissociatie naar de TTR-monomeren die verantwoordelijk zijn voor de amyloïdosepathologie.
Klinische werkzaamheid en veiligheid
Methodologie
De werkzaamheid en veiligheid van diflunisal werden onderzocht in een internationaal, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd klinisch onderzoek. N = 130 patiënten werden in een 1:1-verhouding gerandomiseerd en kregen gedurende twee jaar tweemaal daags 250 mg diflunisal (n = 64) of overeenkomende placebo (n = 66). De patiënten waren tussen de 18 en 75 jaar oud, hadden een door biopsie aangetoonde amyloïdeafzetting, waren mutant TTR-genopositief, vertoonden klinische tekenen van perifere of autonome neuropathie en besteedden routinematig meer dan 50 % van hun wakkere uren uit het bed of de stoel (ECOG-prestatiestatus < 3). Uitsluitingen betroffen onder meer alternatieve oorzaken van sensorimotorische polyneuropathie, beperkte overlevingsverwachting (< 2 jaar), voorafgaande levertransplantatie, ernstig congestief hartfalen (klasse IV NYHA), nierinsufficiëntie (geschatte creatinineklaring < 30 ml/min) en aanhoudende anticoagulatie. De mutatieverdeling van de onderzochte patiënten was V30M (n = 71), L58H (n = 15), T60A (n = 15), S50R (n = 4), F64L (n = 4), D38A, S77Y, E89Q & V122I (elk n = 2), V30G, V32A, K35N, K35t, E42G, F44S, T49P, E54Q, V71A, Y78F, I84N, A97S & I107F (elk n = 1).
Het primaire eindpunt, namelijk het verschil in progressie van polyneuropathie tussen de behandelingen, werd gemeten aan de hand van de Neuropathy Impairment Score plus 7 zenuwtests (NIS+7). De NIS+7-scores variëren van 0 (geen neurologische deficiënties) tot 270 punten (geen detecteerbare perifere zenuwfunctie).
Resultaten
De patiënten hadden bij baseline een gemiddelde leeftijd van 60,2 jaar en een gemiddelde NIS+7-score van 55,3 eenheden. 66,9 % van de patiënten was man en 78,5 % was wit. 122 van de 130 patiënten (93,8%) bevonden zich in FAP-stadium 1 of 2 van de ziekte.
De baselinekenmerken, de TTR-genotypering en het polyneuropathiestadium waren vergelijkbaar tussen de behandelingsgroepen. Bijna een derde (30,8%) van de patiënten had behoefte aan ondersteuning bij het lopen en 4 patiënten in elke behandelgroep waren rolstoelgebonden (FAP-stadium 3). De uitkomstmaten vertoonden geen statistisch verschil tussen de groepen bij inschrijving.
51,5 % van de patiënten stopte met het onderzoeksgeneesmiddel vóór afloop van de behandelperiode van 2 jaar (42,2 % van de naar diflunisal gerandomiseerde patiënten en 60,6 % van de naar placebo gerandomiseerde patiënten). Ziekteprogressie en orthotopische levertransplantatie waren de belangrijkste redenen voor stopzetting. Uit analyse bleek dat aan de stopzetting een aanzienlijk slechtere ziektetoestand voorafging. De patiënten die na 12 maanden stopten, hadden een aanzienlijk hogere score voor NIS+7 na 12 maanden. De ITT-analyse wordt hieronder weergegeven:
Tabel 2 Resultaten van longitudinale analyse in de ITT-populatie
| Variabele | Baselinescore | Gemiddeld verschil na aftrekking van placebo-effecten in maand 12 (95 %-BI) | Gemiddeld verschil na aftrekking van placebo-effecten in maand 24 (95 %-BI) | |
| Diflunisal | Placebo | |||
NIS+7 (primair eindpunt) | 51,57 | 59,00 | 6,4 (1,2, 11,6) p = 0,017 | 18,0 (9,9, 26,2) p < 0,001 |
De resultaten waren onafhankelijk van geslacht, geografische regio en ernst van de ziekte bij opname in het onderzoek.
De meerderheid van de onderzochte patiënten (77,7 %) had een van de drie meest voorkomende ‘single-site’-TTR-varianten. Er zijn ten minste 100 andere potentiële ‘single-site’-mutaties die in verband kunnen worden gebracht met het potentieel om TTR-amyloïdose te veroorzaken. Daarvan waren er 19 in het onderzoek vertegenwoordigd. Het werkingsmechanisme van diflunisal zal naar verwachting vertaalbaar zijn naar alle TTR-varianten en de resultaten van het onderzoek zullen naar verwachting geldig zijn ongeacht de onderliggende mutatie.
5.2 Farmacokinetische eigenschappen
Absorptie
Diflunisal wordt bijna volledig geabsorbeerd wanneer het in therapeutische doses wordt gebruikt. Piekplasmaconcentraties worden bereikt binnen 2 tot 3 uur. Voedsel beïnvloedt de absorptiesnelheid van diflunisal, maar niet de mate van absorptie.
Distributie
De mate van eiwitbinding in plasma is hoog; ongeveer 98-99 % van diflunisal in plasma wordt aan eiwitten gebonden.
Bij de klinische dosis van tweemaal daags 250 mg worden de steady-state-concentraties van diflunisal in plasma na 4-5 dagen bereikt en bedraagt de plasma-eliminatiehalfwaardetijd van diflunisal 8-10 uur. Bij hogere herhaalde doses van tweemaal daags diflunisal stijgen de tijdsduur tot steady-state-concentraties van diflunisal en de plasma-eliminatiehalfwaardetijd in verhouding met de dosis.
Biotransformatie
Er zijn geen metabolieten van diflunisal aangetroffen in menselijk plasma. Diflunisal wordt voornamelijk in de lever gemetaboliseerd door fase 2-conjugatie-enzymen en de conjugaten ervan zijn teruggevonden in de urine.
Eliminatie
Bij mensen wordt diflunisal voornamelijk gemetaboliseerd tot twee glucuronideconjugaten en één sulfaatconjugaat, die in water oplosbaar zijn en in de urine worden uitgescheiden. Diflunisal wordt ook in kleinere hoeveelheden uitgescheiden in de urine; ongeveer 5 % van de toegediende dosis. Leeftijd, gewicht, geslacht en etnische afkomst zullen naar verwachting geen significant effect hebben op de eliminatie van diflunisal.
5.3 Gegevens uit het preklinisch veiligheidsonderzoek
Niet-klinische gegevens duiden niet op een speciaal risico voor mensen in aanvulling op de risico’s die reeds zijn vermeld in andere rubrieken van deze samenvatting van de productkenmerken. Deze gegevens zijn afkomstig van conventioneel onderzoek op het gebied van veiligheidsfarmacologie, toxiciteit bij herhaalde dosering, genotoxiciteit en carcinogeen potentieel. Op basis van doses/equivalente doses voor de mens lag de blootstelling bij NOAEL (No Observed Adverse Effect Levels) in de verschillende onderzoeken echter slechts iets hoger of zelfs lager dan die bij patiënten die de maximale aanbevolen dosis voor mensen kregen.
Reproductie- en ontwikkelingstoxiciteit
Er zijn geen aanwijzingen gevonden voor effecten van diflunisal op de vruchtbaarheid bij ratten, maar er is wel aangetoond dat het middel de duur van de dracht bij ratten verlengt. Bij diflunisal zijn geen aanwijzingen gevonden voor ontwikkelingstoxiciteit bij muizen, ratten en cynomolgusapen. Ernstige maternale hemolytische anemie werd uitsluitend veroorzaakt bij konijnen, met ontwikkelingstoxiciteiten bij foetussen als gevolg.
Juveniele toxiciteit
De gegevens wijzen erop dat diflunisal toxischer is voor neonatale ratten en honden dan voor volwassen dieren.
6. FARMACEUTISCHE GEGEVENS
6.1 Lijst van hulpstoffen
Microkristallijne cellulose (E 460) (PH 101)
Voorgegelatineerd zetmeel (E 1422)
Croscarmellosenatrium (E 468)
Hydrofoob colloïdaal siliciumdioxide (E 551)
Magnesiumstearaat
Hydroxypropylmethylcellulose (E 464) 2910 E5/hypromellose
Macrogol 3350 (E 1521)
Titaandioxide (E 171)
Zonnegeel aluminiumlak (E 110)
Gezuiverd water
6.2 Gevallen van onverenigbaarheid
Niet van toepassing.
6.3 Houdbaarheid
3 jaar
6.4 Speciale voorzorgsmaatregelen bij bewaren
Voor dit geneesmiddel zijn er geen speciale bewaarcondities wat betreft de temperatuur. Bewaren in de oorspronkelijke verpakking ter bescherming tegen licht.
6.5 Aard en inhoud van de verpakking
Fles van HDPE met kindveilige verzegelde schroefdop van polypropyleen met voering. Verpakkingsgrootte van 100 filmomhulde tabletten.
6.6 Speciale voorzorgsmaatregelen voor het verwijderen
Al het ongebruikte geneesmiddel of afvalmateriaal dient te worden vernietigd overeenkomstig lokale voorschriften.
7. HOUDER VAN DE VERGUNNING VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
Purpose Pharma International AB
Grev Turegatan 13b
114 46 Stockholm
Zweden
8. NUMMER(S) VAN DE VERGUNNING(EN) VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN
EU/1/25/1929/001
9. DATUM VAN EERSTE VERLENING VAN DE VERGUNNING/VERLENGING VAN DE VERGUNNING
Datum van eerste verlening van de vergunning: 17/07/2025
10. DATUM VAN HERZIENING VAN DE TEKST
Gedetailleerde informatie over dit geneesmiddel is beschikbaar op de website van het Europees Geneesmiddelenbureau: https://www.ema.europa.eu.
